RSS

Monthly Archives: May 2013

நன்றி நன்றி

இணையம் இல்லை, கணினி இல்லை, மின்சாரம் இல்லை, செய்தித் தாள் இல்லை .

தேரழுந்தூரில் இவை எதுவும் இல்லை.

எனவே கனிமொழியின் கருத்துக்கள், அவர் தந்தையின் தாக்குகள், பிரதமரின் பேச்சுக்கள் ( அவை இல்லை என்றாலும் கூட ) – இவை எதுவும் பற்றி தெரியவில்லை.

திக் விஜய் சிங்கின் அசடு வழிசல்கள்,  வீரமணியின் விவேகமற்ற வாக்குவாதங்கள் இவை எதுவும் இல்லாத தனி நாயக உணர்வு.

உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையாக எதுவும் பார்க்க முடியாது.

திடீரென்று ஒரு நூற்றாண்டு பின்நோக்கிப் போய் பாரதியார் இருந்த காலத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு. மின்சாரம் கண்டு  பிடிக்க்கப்படவே இல்லை என்பது போன்ற ஒரு எண்ணம். எனவே தொல்லை எதுவும் இல்லை.

நானும், உறவினரும், ஆநிரைகளும் – இவர்களுடன் ஆமருவியப்பனும். காலை , மாலை மதியம் இரவு என்று எப்போதும்  எந்த வெளி உலகத் தொடர்பும் அற்ற ஒரு ஏகாந்த நிலை கடந்த ஆறு நாட்களாக.

திருமங்கை ஆழ்வாருக்கும் இதே உணர்வு தான் ஏற்பட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன் அவர் தேரழுந்தூர் வந்திருந்த போது.

என்னை ஆழ்வார் நிலைக்கு உயர்த்திய அம்மாவிற்கும் அவருக்கு முந்தைய பகுத்தறிவாளருக்கும் நன்றி.

 
Leave a comment

Posted by on May 28, 2013 in Writers

 

Tags: ,

Into the frying pan..

It all began at 1:45 AM in the morning when the taxi man pulled in half an hour earlier than he was expected to. Rushing and brushing and barking on the phone and a full thirty minutes later I found myself beside the taxi driver in his taxi.

Not knowing what to expect from the Indigo Airlines flight from Singapore,  kept my fingers crossed. Previous experiences of insane to extremely annoying to the extent of making-me-mad experiences with Tiger Airways, Air India and Kingfisher ( now defunct ), made the wait to board IndiGo prolong and at the same time bring in a sense of equanimity in me – all airlines are the same except for the air hostesses.

But Indigo proved to be different. Yes, the hostesses were covered and neat. And there was not this look of “what-lah?” that one expects from Tiger’s and “Kya Beta ”  from Air India’s . The girls were quick and the counter staff were more than alert at 3:00 AM in the morning.

A cool two hour sojourn of the park  ( read Changi airport. It is more a park, museum, mall and art gallery combined than an airport. It is a park where winged birds come in and go out but only that they are made of steel and carbon composites and oh yes, they carry people along with them ) and a couple of visits to the washroom ( they have this feeback panel on the walls where you could touch and leave your feedback. Of course the touchscreen panels are sanitized regularly – Singapore you see, cleanliness and other things lah ) later, I entered the aircraft.

The demography of the passengers was – Chennai bound Tamil Labourers 70%, Pune bound tourists 10 %, Chennai bound Tamil White Collar types 15 %, bound to some whwere  Singaporean Chinese business men and women 2 % and the rest children of the white collars and Pune-wallahs.

And therefore IndiGo declared that they have stewardesses who could speak English, Hindi and Punjabi. Yes, Punjabi. For the 80% Tamil passengers, one needs to have Punjabi speaking stewardesses.

And then the announcements came that were as good as the Koran Channel soap where the female protagonist screams / laughs / shouts / cooes / cries all of a sudden for no particular reason. And there you have English subtitles. But in a low cost carrier that has descended upon the scene to serve the Tamil Labourer populace with Punjabi stewardesses, you should not expect sub-titles.

Oh yes, they announced in English as well. I found that out when they ended with “Thank You” and of-course in Hindi as they ended with “Dhanyawad”.

Then the flight cruised at various altitudes with different attitudes like “Seat Belt Sign” when no turbulence and no such sign when there was indeed turbulence.

But the hospitality is one that needs to be really appreciated. I was flabbergasted.

Upon take-off the girls offered water, followed by a thirty minute break that was interrupted with more water. I must mention here that there was a great deal of punctuality. Every thirty minutes, they served water. I mean water – the H2O stuff that we know of. People travelling from 1:45 AM until 7:20 AM need water at equal intervals of time – thus spake some anonymous airline philosopher probably in Punjabi.

Suddenly there descended upon the scene the grand old city of Chennai with its water ways and neat allies and planned townships ( that are still being planned ), and then the Kaththippaara Flyover that resembled the ancient Indian sweet ‘jalebi’.

The famous “Fire Station – ISO 2001-2008” insignia welcomed me from the ground. Oh yes the station has ISO certification. Does it have water is a question that I should not have thought about at that time.

And I descended into the frying pan.

My Gods did not abandon me. The flex-board demi-gods that cover the entire human pantheon starting from the “Ammas” and “Aiiyaas” of the world to the “Captains” and “Commanders” of the eternal Tamil army stood guard all along my way from the airport to home.

I know that the City is in safe hands under the protection of these deities as they were when I left the City some years ago.

 
1 Comment

Posted by on May 22, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

The Art of being a fool

The art of being a fool is not necessarily taught in schools. Probably this art might be offered as an elective. But I doubt if that is taught as a core subject. One can major in this art in college by pursuing one of the engineering degrees in any of the thousands of engineering colleges in Tamil Nadu – the southern part of India.

Being a fool is ones’ own prerogative. One can choose to study in such a college and declare to the world that he has acquired the art of being a fool or he can watch a Tamil film and acquire that status in a matter of two hours ( Tamil used to be  a language spoken in the state of Tamil nadu. Now the people there speak a dialect of this language Tamil ).

The sequence of events that form a Tamil movie are evidence themselves to the fact that the audience shall acquire the art of being foolish in no time. I don’t wish to elaborate on the sequences lest I should become one such. The very fact that the audience ( read people at the end of the spectrum of being sane ) throw currency notes at the movie screen and shout at the top of their voice as and when the main protagonist of the film appears on the screen for the first time is reason enough to declare that movie houses are the incubators of lunacy.

That is not all. One can acquire expertise in being foolish by watching a Telugu movie in a much shorter time – say in a matter of thirty minutes to one hour. Telugu movies have the inalienable right to produce Ph.Ds in lunacy. The more I dwell on that language film, more is the likelihood of myself becoming a lunatic without even watching those films once.

Now-a-days Tamil nadu has started to re-gain its position of being the number one state in lunacy just by a stroke of genius – its schools especially that are allowed to mushroom in the Namakkal region of the state. Lunacy is inculcated in the most meticulous fashion in the students that they begin to act like one as soon as they enter those schools. And who better to inculcate into the spirit of lunacy than the elder lunatics ? The result – most number of centums in subjects such as English and Tamil.

Let us suppose there are two “students” who score 490 out of 500 marks. The one that has taken Tamil as the second language would be declared the first rank holder in the state while the other who would probably have taken French or Sanskrit would not even be mentioned about. What is this mentality to be called other than ‘luncay’  for want of a better word ?

Once these lunactic luminaries march out of their asylums, they are automatically shepherded into the the premier asylums called ‘engineering colleges’ about which we have seen in the first paragraph. Any person of an enviable reputation of having a couple of criminal and civil cases against him and a couple of millions in his bank and is close to a politician ( a glorified lunatic ) , is entitled to start a college with strange sounding names that resemble all the permutations and combinations of the English character set.

And what better place than Namakkal to start such schools ? Namakkal is also the hub of the broiler poultry industry. Chicken and eggs from the hatcheries of Namakkal are known all over India and are even exported. I see no difference between the way the chicken are reared for being butchered and the way students are incubated to be butchered of their intellectual abilities in Namakkal schools.

And these schools serve one purpose – kill creativity and diversity. Chicken don’t need to be creative, you see.

 
5 Comments

Posted by on May 21, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , , ,

அறியப்படாத தமிழகம் – தொ.ப.

சில புத்தகங்கள் அட்டைப்படம் நளினமாக இருக்கும். உள்ளே சரக்கிருக்காது. சில நேர் மாறாக சரக்குடன் ஆயினும் நேர்த்தியாக அமையாது.

ஆனால் அமைப்பு ரீதியாகவும் கருத்தாக்க ரீதியாகவும் என்னைப் பல வகையிலும் பாதித்த எழுத்துக்கள் மிகச் சிலதே. அதுவும் தமிழில் அப்படி எழுதுவதும் எழுதுபவரும் அருகியுள்ள காலம் இது.

இந்தச் சூழலில் என்னைப் புரட்டிப்போட்ட ஒரு எழுத்தாளர் ஆங்கிலத்தில் அருண் சௌரி. தமிழில் தற்போது ஜெயமோகன் மற்றும் தொ.ப. என்றும அழைக்கப்படும் தொ.பரமசிவன்.

தொ.ப. எழுதியுள்ளது கதை அல்ல, கட்டுரை அல்ல, நாவல் அல்ல, சிறுகதை அல்ல. இவை எதுவும் அல்ல.

அவர் எழுதியுள்ளது நமது ஜாதகம், நமது பூர்விகம்.

நாம் யார், எப்படி இருந்தோம் என்பதை இலக்கியச் சான்றுகளுடனும், ஆராய்ச்சிச் சான்றுடனும் ஆணி அடித்தாற்போல் சொல்லியுள்ளார்.

நூல் எங்கும் வள வள , வழ வழ இல்லை. போலி டாம்பிகங்கள் இல்லை. சுய படாடோபம் இல்லை. வெற்று வார்த்தை இல்லை.

அளந்த. அளவறிந்த சொற்கள். தேவையான அளவு சான்றுகள். மேற்கோள்களும் அப்படியே. அளவாக எழுதுவது தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு வராத ஒன்று சுஜாதாவைத் தவிர.   தொ.ப.விற்கு வருகிறது.

தமிழ் ஆசிரியராகையால் அவரது பார்வை பரந்து விரிந்தது, சைவம் முதல் வைணவம் தொட்டு, சமணம், பௌத்தம், இஸ்லாமியம், கிறித்தவம் என்று விரிந்து வைணவத்தின் உட்பிரிவான வடகலை சம்பியாதாயத்தின் அடி நாதத்தையும் தொட்டுள்ளார். சேக்கிழார், நாவுக்கரசர், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள், சங்க இலக்கியம், நன்னூல், என்று பரந்து விரிந்துள்ளது இவரது பார்வை. இருந்தும் அளவாகவே.

இவர் கூறியுள்ள பல விஷயங்கள் எனது பெரிய தந்தையார் காலஞ்சென்ற முனைவர் ராமபதிராச்சாரியார் கூறியவை என்பதால் இன்னமும் ஊக்கத்துடன் படித்தேன் – குறிப்பாக தமிழருக்குத் தாலி கிடையாது, துறவு, துறவிகள் பிச்சை எடுப்பது, பள்ளிக்கூடங்கள், ஆபத் சந்நியாசம்  முதலியன பற்றி ஏற்கெனவே அறிந்திருந்தேன். அவற்றை தொ.ப. மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

தமிழில் வரலாற்று ரீதியிலும், சமகாலப் பார்வையுடனும் சுருக்கமாக சான்றுகளுடன் வெளியே அறியப்படாத தமிழகத்தை நறுக்கென்று காட்டியுள்ளார்.

தமிழை வளர்த்தோம் என்போர் இவரது நிழலின் அருகில் கூட வர முடியாது  என்பது தெளிவு.

இரண்டு  வருத்தங்கள்  : புத்தகம் இன்னும் கொஞ்சம் நீண்டிருக்கலாம். பார்ப்பனர் பயன்படுத்தும் சொற்களில் ஒரு தவறு தென்பட்டது ( அத்திம்பேர் – அத்தையின் கணவர், ஆனால் மகன் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் ).

 

Tags: ,

அழகிய சிங்கர்

வைணவ மடங்களில் பிரதானமாகத் திகழும் அகோபில மடம் 610 ஆண்டு கால பாரம்பரியம் கொண்டது. செந்தமிழும் வட மொழியும் கலந்து திருமாலைப் பணியும் தொன்மையான மரபு சார்ந்த வைணவ மடங்களில் முதன்மையானது அகோபில மடம்.

அகோபிலம் ஆந்திராவில் ஒரு மலைப் பிரதேசம். அங்கு எழுந்தருளியுள்ள நரசிம்மர் 600 ஆடுகளுக்கு முன்பு (கி.பி. 1398 )காஞ்சியில் இருந்த கிடம்பி ஸ்ரீநிவாசாச்சாரியார் கனவில் வந்து அவரை அகோபிலம் வருமாறு அழைத்தார். அகோபில மலையில் அவரது கையில் மாலோல நரசிம்ஹர்  விக்ரஹமாக வந்து சேர்ந்தார். அத்துடன் ஒரு வயோதிகர்  உருவில் வந்து அவரை கிராமம் கிராமமாகச் சென்று மக்களை ஆற்றுப்படுத்த ஆணையிட்டார்.

அதன்படியே அகோபில மடம் உருவானது. அவர் ஆதிவண் சடகோபன் என்ற ஒரு திருநாமத்தை ஏற்று வைணவ சம்பிரதாயம் தழைக்க ராமானுசர் வழியில் விசிட்டாத்வைத மரபைப் பரப்பினார். இந்த மடம் வடகலை சம்பிரதாயத்தைச் சார்ந்தது. ஆதிவண்  சடகோப ஜீயர்  தென்கலை சம்பிரதாயத்தின் ஆதி குருவான மணவாள மாமுனிகளுக்கு சந்நியாசம் அளித்தார் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது. அவரது நாட்களில் வடகலை-தென்கலை வேறுபாடுகள் இல்லை என்று அறியலாம்.

ஆந்திராவைச் சேர்ந்த அன்னமாச்சாரியார் திருவேங்கடவன் மேல் பல பாடல்கள் எழுதியுள்ளார். இவர் ஆதிவண் சடகோப ஜீயரின் சீடர் ஆவார்.

ஆதிவண் சடகோப ஜீயர் வழியில் வந்தவர்கள் அழகிய சிங்கர்கள் என்றும் சடகோப ஜீயர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். ( அழகிய சிங்கம் என்பது நரசிம்மப் பெருமானைக் குறிக்கும் என்று அறியலாம் ).

இம்மடத்தின் ஆளுமையில் சில திருமால் கோவில்கள் உள்ளன. திருவள்ளூர் வீரராகவப் பெருமாள் கோவில், ஆதனூர் புள்ளபூதங்குடி கோவில்கள், அஹோபில நரசிம்ஹர் கோவில் முதலியன சில. அவை தவிர மடத்தின் மூலம் பல வேத – ஆகம – பிரபந்த பாட சாலைகளும்  நடத்தப்படுகின்றன. இதில் சேர்ந்து படிக்கக் கட்டணம் தேவை இல்லை.

கடந்த அறுநூறு ஆண்டுகளாக தொடர்ந்த குரு பரம்பரை வழியில் பல ஆயிரக்கணக்கான சீடர்கள் கொண்ட ஒரு வைணவ மடமாக அகோபில மடம் செயல்பட்டு வருகிறது. இதன் 44-வது  ஜீயர் திருவரங்கம் ராஜகோபுரம் ஆசியாவிலேயே உயர்ந்ததாகக் கட்டினார். அவரால் பல வருடம் தேர்வு செய்யப்பட்ட வில்லிவலம் கிருஷணமாச்சாரியார் 45- வது ஜீயராக 1991  ம் ஆண்டு பொறுப்பேற்று நாராயண யதீந்திர மஹா தேசிகன் என்ற சந்நியாசப் பெயர் பெற்றார்.  அதற்கு முன் இவர் தமிழ்ப் பண்டிதராகவும் பாடசாலை ஆசிரியராகவும் பணியாற்றி வைணவம் சார்ந்த நூல்கள் எழுதியுள்ளார்.

மடத்தின் பொறுப்பேற்றபின் பல சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தார். அஹோபிலம், புள்ளபூதங்குடி, திருவள்ளூர் கோவில்களைச் செப்பனிட்டார். தண்ணீர் வசதிகள் ஏற்படுத்தினார்.

“தெய்வம் அல்லால் செல்ல வொண்ணாச் சிங்கவேள் குன்றம்” என்றும் , “சென்று காண்டற்கு அரிய கோவில்” என்று ஆழ்வார்கள் அகோபில மலையில் காட்டின் நடுவே உள்ள மாலோல நரசிம்மர் கோவிலைப் பற்றிப் பாடி இருந்தனர்.

எல்லாரும் சென்று பெருமாளைச் சேவிக்க வேண்டும், இறைஅருள் பெறவேண்டும் என்று கருதி அகோபிலத்தில் பக்தர்கள் எளிதில் சென்று சேவிக்கவும் தங்கி அருள் பெறவும் பெரும் பொருட்செலவில் பல வசதிகளைச் செய்தார் 45 ம்  பட்டம் அழகியசிங்கர்.

எளிதில் அணுகக்கூடியவராகவும், வெளிப்படையாகப்பேசக்கூடியவராகவும்,  கடினமான வடமொழி காவியங்களையும் பக்தி இலக்கியங்களையும் பாமரர் அறியும் வண்ணம் எளிய தமிழில் உபன்யாசம் செய்யும் ஆற்றல் கொண்டதால் பக்தர்கள் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்தார்.

இந்த அழகியசிங்கர் தனது 87 வது வயதில்  இன்று அதிகாலை பரமபதம் அடைந்தார். ஸ்ரீரங்கத்தில் தனது ஆச்சாரியாரின் பிருந்தாவனத்தருகில் தானும் பிருந்தாவனம் கொள்கிறார்.

 
Leave a comment

Posted by on May 19, 2013 in Writers

 

Tags: ,

Aside

“பொன்னியின் செல்வன்” – பல வருடங்களுக்கு முன் படித்தேன். அதன் தாக்கத்தில் இருந்து வெளிவரப் பல காலம் ஆனது. இப்படியும் எழுத முடியுமா என்ற பிரமையே சில ஆண்டுகள் நீடித்தது. பிறகு தமிழ் எழுத்தாளர் என்ற போர்வையில் வலம் வந்த சிலரது எழுத்துக்களைப் படித்து தமிழில் எழுதுதல் என்றால் “சோரம் போதல்” என்று அபாயகரமாக உணர்ந்தேன். அந்த வெற்றிடத்தை ஆங்கிலம் பெருமளவு நிறைவு செய்தது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் ஜெயமோகன் அறிமுகமானார். ராமானுஜர் பற்றிய ஒரு எழுத்தாக்கம் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்யும்போது ஜெயமோகனின் “விஷ்ணுபுரம்” தட்டுப்பட்டது. முதலில் அதை நிராகரித்தேன். கதை படிப்பதில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. அந்த வயது தாண்டிவிட்டது போல் தோன்றியது.

ஆனால் ஆன்மிகத் தத்துவ ஆராய்ச்சியில் சற்று ஊன்றிப் பார்த்தபோது ஜெயமோகன் பற்றி அடிக்கடி குறிப்பு கிடைத்தது. சில இணைய ஆய்வுகளுக்குப்பின் அவரது “விஷ்ணுபுரம்” தேடினேன். சிங்கப்பூரில் சில நூலகங்களில் தேடி ஒரு இடத்தில் கிடைத்தது.

அதன் பிறகு ஒரு மூன்று வாரம் ஒரு தவம் நடந்தது. பகல், இரவு, நடு இரவு – எல்லா வேளைகளிலும் படிப்பு, மீண்டும் படிப்பு, மறு படிப்பு என்று கழிந்தது. ஒரேமூச்சாகப் படிக்க முடியவில்லை. நடுநடுவே இடைவெளி கொண்டு ஆங்கில எழுத்துக்கள் படித்தேன். தினமும் தொடர்ந்து எழுதினேன்.

“விஷ்ணுபுரம்” முடிந்தது.

என்னுள் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்ததை உணர்ந்தேன். உலகம் புது விதமாகத் தோன்றியது. எல்லா சொற்களுக்குப்பின்னும் உள்ள எண்ணங்கள் பற்றிய ஒரு ஆராய்ச்சி, எந்த தத்துவத்தின் பின்புலம் குறித்தும் ஒரு ஆராய்ச்சி — இப்படி என் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக மாற்றிப் போட்ட ஒரு தத்துவ விவாத நூல் சமீபத்தில் நான் படித்ததில்லை.

அறிவார்ந்த வாதங்கள் இல்லாத ஒரு சமூகத்தில், நடிகைகளின் உறுப்புக்களை அளவிடும் கலையில் தேர்ந்த நிலையை ஒரு உன்னதமாகக் கொள்ளும் எழுத்து வியாபாரிகள் மத்தியில், தத்துவ வாதத்தை, தருக்கத்தைச் சார்ந்த ஒரு நடை முறையை, கனவு, தத்துவம், அழகியல், யதார்த்தம் எல்லாம் கலந்து மனதில் பெரும் புயலையும் எண்ணங்களில் ஒரு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திய மாபெரும் எழுத்துச் சிற்பி ஜெயமோகன்.

பொறுமையும், ஆர்வமும், பிராப்தமும் இருந்தால் நீங்களும் படித்துப் பாருங்கள்.

விஷ்ணுபுரம்

 

Tags: , ,

Aside

எவ்வளவு தான் யோசித்தாலும், கூகுளில் தேடினாலும், நாடி ஜோசியம் பார்த்தாலும், சாலமன் பாப்பையாவைக் கேட்டாலும், பெரியார் சிலையை எவ்வளவு முறை வணங்கிக் கற்பூரம் ஏற்றினாலும் புரியவில்லை.

தேங்காய் உடைத்துப் பார்த்தேன், கிடா வெட்ட சிங்கபூரில் தடை மட்டும் இல்லாதிருந்தால் அதையும் செய்திருப்பேன்.

இத்தனை செய்தும் புரியவில்லை. சரி போனால் போகிறது என்று அம்மன் கோவிலில் குறி கேட்டுப் பார்த்தேன். குறி சொன்ன அம்மா “ஐயோ அம்மா”  என்று தலை தெறிக்க ஓடிவிட்டார்.

வேறு வழியே இல்லை என்று வழியில் உள்ள பிள்ளையார் கோவிலுக்குச்  சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டேன். போட்ட இரண்டு சீட்டுமே வெற்றுக் காகிதமாக இருந்தது. பிள்ளையாரே பின் வாங்கினார் என்று கருதினேன்.

சரி எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று நண்பர் ஷானவாசிடம் கேட்டேன். என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தவர் “சரி ஒன்று செய்வோம். வாருங்கள் எங்கள் மசூதிக்குச் சென்று ஹாஜியிடம் கேட்போம்”, என்று அழைத்துச் சென்றார்.

ஹாஜியிடம் நான் கேட்டதுதான் தாமதம் விக்கி விக்கி அழ ஆரம்பித்துவிட்டார்.

எதிரில் நண்பர் லியோ தென்பட்டார். வழக்கம் போல் அவரிடம் கேட்டேன். இவனை ஏனடா சந்தித்தோம் என்று நினைத்தவர் போல் “சரி வா”, என்று தனது தேவாலயத்திற்கு அவசரமாக அழைத்துச் சென்றார். அங்கு பேராயரிடம் கேட்டேன். அது வரை கோபமே படாத அவர் ,” தம்பி உனக்குப் பாவ மன்னிப்பே கிடையாது”, என்று கூறி தான் க்ஷண நேர கோபத்திற்காக யேசுவிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்.

எல்லோரும் கைவிட்டு விட்டார்கள். வேறு வழி இல்லை. என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. பதில் தெரியாவிட்டால் தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.

வேகமாக வீடு வந்தேன். ஆவலாக மனைவியிடம் “உன் அறிவுக்கு ஒரு சோதனை”, என்ற பீடிகையுடன் ஆரம்பித்தேன். கேள்வியை நான் சொல்லி முடித்தவுடன் அவள் பார்த்த பார்வையின் அர்த்தம், ” உன் புத்தி போகுதே ..” என்பதாக இருக்கலாம் என்று ஊகித்துக்கொண்டேன்.

மகனைக் கேட்டேன். “உன்னோடு பேச மாட்டேன் போ”, என்று ஒரே ஓட்டமாக ஓடி விட்டான்.

ஐ-போன் என்னும் ஆபத்பாந்தவன் இருக்கக் கவலை ஏன்? “சிரி’ மென் பொருளை இயக்கினேன். கேள்வியைக் கூறினேன். மெல்லிய அலறலுடன் ஐ-போன் செல்பேசி செயலிழந்தது. “தங்கள் கேள்விக்குப் பதில் இப்பூவுலகிலேயே இல்லை” என்ற செய்தியுடன் செல் பேசி தன் கடைசி மூச்சை நிறுத்திக்கொண்டது.

அது என்ன கேள்வி என்று கேட்கிறீர்களா?  இரத்த அழுத்த மருந்து உட்கொண்டீர்களா ? சரி அப்படியென்றால் சொல்கிறேன்.

இதுதான் கேள்வி :-  தமிழ் அன்னை சிலையால் தமிழ் எப்படி வளரும்?

என்ன, பேச்சு மூச்சையே காணோம்? ஹலோ, அவசர மருத்துவ உதவியை அழைக்கட்டுமா ?

சார் ஒரு நிமிஷம்..

 

Tags: ,

நவீன பிராய்லர் கோழிகள்

நாமக்கல் மாவட்டப் பள்ளிகள் பல இந்த முறை நம்ப முடியாத மதிப்பெண்கள் எடுத்துள்ளன. அல்லது மாணவர்கள் அவ்வாறு எடுக்க வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பது கூட சரியாக இருக்கும்.

இதைப்பற்றி சிறிது ஆராய்ந்தேன். பதினொன்றாம் வகுப்புப் பாடங்களே நடத்தப்படுவதில்லை எனவும் இரண்டு வருடங்கள் +2 பாடங்கள் மட்டுமே நடத்தப்படுகின்றன என்றும் தினமும் தேர்வு என்றும் அறிந்தேன்.

மாணவர்களுக்குப் புரிகிறதா என்பது முக்கியம் இல்லை எனவும் எல்லாத் தேர்வுகளிலும் நல்லா மதிப்பெண் எடுக்க வைக்கப்படுகிறார்கள் / கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்றும் அறிந்தேன். இந்தக் கொடுமை எங்கள் காலத்தில் இருந்தது உண்மை. ஆனால் நாகரிக வளர்ச்சி மிகப்பெரிய அளவில் நடந்துவிட்ட இந்த நிலையில், தொழில் நுட்பத்தின் அபரிமிதமான வளர்ச்சி இருக்கும் இந்தக் கால கட்டத்தில் மாணவர்களை சொல்லொணா மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குவது எந்த விதத்தில் சரி ?

ஒரு பெண் 1063 மதிப்பெண் வாங்கி மருத்துவம் கிடைக்காது என்பதால் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளார்.  இப்படி மாணவர்களை அழிக்கும் கல்வி தேவையா ? இந்த மாணவி இறந்தது இந்தக் கல்வியின் தோல்வியா அல்லது இந்தக் கல்வியைப் பின்பற்ற வைக்கும் சமூகத்தின் தோல்வியா?

தன்னம்பிக்கை அளிக்காத ஒரு கல்வி, மாணவனை உயிர் போக்கிக்கொள்ள வைக்கும் ஒரு கல்வித்திட்டம், மதிப்பெண் மட்டுமே ஒரு மாணவனின் தலை எழுத்தை நிர்ணயிக்கும் நிலை — இது ஒரு சாதாரண பகுத்தறிவுக்கே ஒத்துவரவில்லையே?

எல்லா  மாணவர்களுமே டாக்டர், இஞ்சினீர் என்றால் மற்ற வேலை எல்லாம் யார் செய்வது ?

அவ்வளவு மாணவர்களுக்கும் பாடம் நடத்த நல்ல மருத்துவ ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்களா ?

படித்தேதான் ஆக வேண்டும் என்று இருந்திருந்தால் இன்று கமல் ஹாசன் என்ற உன்னதக் கலைஞன் இல்லாமல் இன்னொரு பணம் கொழிக்கும் வக்கீல் கிடைத்திருப்பார். ( அவர் கொள்கைகள் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றாலும் அவரது கலை ஆர்வம் தலைவணங்க வேண்டிய ஒன்று ).

.அண்ணா பல்கலையில் தொழில் நுட்பம் படித்த கிரேசி மோகன் இன்று அவரது படிப்புக்காக அறியப்படவில்லை. அவர் கூறுகிறார் : நிறைய HOBBIES , இன்பத்துடன் செய்யும் பொழுதுபோக்குகள் வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.நாளை அவற்றில் ஒன்றே உங்களுக்கு வாழ்க்கை அளிக்கும் என்கிறார்.

இன்றைக்குக் கொடி கட்டிப் பறக்கும்  எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு பொறியாளரோ மருத்துவரோ அல்லர். சுய தரிசனம் தேடி இந்தியா முழுமைக்கும் அலைந்தவர்.

நம்மை நாமே அறியாத நிலை. நம்மை அறிய முடியாத அறிவதற்கு அமைந்துள்ள  ஒரு கல்வி முறை. ஓர் சந்தைப் பொருளாதாரம் அதன் தேவைகளுக்கு சில ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை பலிகடாக்களாக ஆக்குகிறது. பண்ணையில் இறைச்சிக்காக வளர்க்கப்படும் கோழிக்கும் சந்தைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய ஆளாக்கப்படும் மாணவர்களும் எந்த வகையில் வேறுபடுகிறார்கள்?

பிராய்லர்  கோழியையும்  பள்ளி மாணவனையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும் ஒரு போக்கு முன்னேறிய முற்போக்கான சமுதாயத்தின் அவலங்களில் ஒன்று.

 
Leave a comment

Posted by on May 12, 2013 in Writers

 

Tags: , ,

Night already lah and other things

Daunting would not be appropriate word to qualify my efforts to secure a taxi that night. Either the taxis went by without stopping or the call center ops took rather longer to answer my call. The call got going on and on and then after a series of punching buttons in all possible combinations either padded with # or padded with * when I had to reveal my age, sex, marital orientation, telephone number, hand phone number, monthers’ maiden name, father’s child hood name, my first love’s second name, my third love’s first name and a series of name games later, I was directed to a human operator that spoke in such an accented tone that I forgot whether I was in Singapore or in China or some where in the middle of Timbuktoo.

“For security reasons, could you tell me your mother’s maiden name?”, she asked.

Not any more I thought. Need to tell the MP to pass a law asking the girls in the country not to have a maiden name at all.

Having answered that question, I was waiting for my next salvo from her. She said, ” So how can I help you today, Sir?”. Was that not a taxi company ? I was set into thinking thus.

“No, I was looking for a taxi. So just thought I could call this number”, I stammered.

“Well, you are right, we are the local taxi company lah, what can I do for you?”, she said.

Now that I have known that this was a taxi company, what could they do for me other than sending a taxi ? I wondered.

“Hello, are you still there?”, she cajoled on the phone.

I mumbled some answer trying to find out if I had called the correct number.

“So, are you booking for a taxi ?”, she asked. Would anybody phone up a taxi company to order a pizza ? I wondered.

“Oh yes, I want a taxi. I am in the taxi stand at Clementi mall. Could you please hurry up ?”, I asked.

“Oh yes, I will look out for taxis in the area. Please hold on for a moment”, she murmured and then there was this music ” Waiting for the next one…” by probably Elvis Presly or some unknown Taiwanese band.

A good five minutes and a couple of curses later, the phone lady came on line and uttered a taxi number that would be arriving at precisely five minutes from then but I would need to tolerate some traffic related hold-ups.

I thanked her profusely for having been my saviour and started my wait.

Many taxis flashed “On Call” status and slowed down but none were the one that I was waiting for.

A good twenty minutes and many further curses and many curious on-lookers later, I gathered strength and called the same company for status.

“Hello Sir” was followed by the name, age, sex, marital status, sexual orientation and Mother’s maiden name exercise and then there was this question,” So what can i do for you today Sir?”, she cooed.

So much anger had welled up in me that I began to fumble for words to answer her. I mustered enough courage and attempted feebly,” I had booked a taxi, but..”.

“So, you want a taxi, am I right?”, she asked and asked my location details.

Tried to stop her in vain and let her go on and on. Later she realized that I was not answering her questions and said,” Sir, are you on the line still ?”

“Yes very much. How can I not be ?”, I fumed.

“Thank you sir, please let know your location details Sir”, she cooed.

“Ma’am”, I began as soft as a man could be at times such as this, ” I had booked a taxi and am waiting ..”.

She never allowed me to finish and continued, “So you want to connect to the lost and found department, right?”, she exclaimed.

Then I lost my cool, or so I thought. My moment had come.

“I had booked a taxi and am waiting for that for the past half an hour at Clementi”, I shouted at the top of my voice.

“Oh yes, so are you the customer who had booked from Clementi ? The taxi driver is waiting for you for thirty minutes in the taxi stand at Clementi Stadium. His number is …”.

“Ma’am, I had booked from Clementi mall’s Taxi Stand. Please ask him to come there”, I shouted at the top of my voice. She asked me to hold on while the IVR system reminded that my was important to the taxi company and that the operator would get in touch with me in s “short while”.

“So, Mister, you call taxi already and waiting ah ?”, the elder gentlemen standing beside me inquired.

“Yes Sir, for thirty minutes”, I answered cutting off the telephone lady.

“So, you call from Clementi mall taxi stand already ah ?”, he gently inquired.

“Yes Sir, this taxi company has goofed up and have sent the taxi to the Clementi Stadium”, I replied in a baritone voice.

“Ok lah, you stand at stadium end of Clementi mall and call taxi and say Clementi mall stand. How taxi come already ?”, he inquired pityingly.

I realized something was amiss and saw myself standing at the Stadium end of the mall. But no taxi was to be seen for miles.

“But no taxi here either”, I retorted.

“No lah, one taxi driver waiting here for twenty minutes and you talking on the phone and the taxi man left to the Clementi mall taxi stand after speaking on the phone”, he said.

“Oh okay, Week-end you see. A whole week of terrible work and so …”, I stuttered and tried to cover up like Renuka Chaudhuri on NDTV when a new Congress scam breaks out.

“No problem lah, night time you see. People become foolish already”. So saying he walked away suddenly to turn back and ask,” So, want to go where already?”

I said where I wanted to go and he brightened up.

“Ok lah, come on in, I am a taxi driver already”, he said cheerfully.

Got into the contraption ( a.k.a. Toyota Crown ) called taxi and settled down in the backseat. After driving for about five minutes, the elderly gentleman said,” So can you come to the front, can?”

Got down, climbed up and settled in the front seat. Then he said, ” Ok lah, growing old already. So not seeing clear. Night time you see. So look at the road, ok can ?”

I realized why the elderly taxi driver asked me to occupy the front seat. He was peering so close to the front glass that his nose tip was about to pierce through it.

All my prospective insurance agents flashed in front of me like the stock market ticker, laughing their hearts out, with a sign board each saying ,” See I told you so. You never know”.

The very fact that I have written to you on this is reason enough for you to believe that I am alive and kicking and not travelling in a taxi at all from then on.

 
 

Tags: ,

Aside

இரவு பத்தரை மணி அளவில் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்.

சிங்கப்பூரில் உணவுச் சந்தைகள் ஆக அதிகம். அவற்றைக்கடந்துதான் வீடு வந்து சேர வேண்டும்.  வீட்டை நெருங்கும்போது  ஒரு உணவுச்சந்தையில் சில கச முசா. எப்போதுமே வெள்ளிக்கிழமை அங்கு கோலாகோலமாக இருக்கும்.  பெரியவர்கள்  பலர்  பீர் உற்சாக  பானம் அருந்தி உணவு அருந்தும் வழக்கம் உண்டு. வேறுபாடு இல்லாமல் உணவு அருந்துவார்கள். அங்கு ஒரு தொலைக்கட்சிப்பெட்டி இருக்கும். அதில் பல நேரங்களில் சீன நாடகங்கள் ஒளிபரப்பாகும்.

ஆனால் இன்று அந்த இடத்தில் உரத்த குரலில் சத்தம். வியப்புடன் நோக்கும் பல உணவு அருந்தும் கண்கள். சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினேன். ஒரு உணவு பறிமாறும் ஊழியர் போல் இருந்தவரை  நான்கு பேர் சரமாரியாகத் தாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் நண்பர்கள் அடித்து விளையாடுகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவ்வாறு இல்லை என்பது அடுத்த கணம் புரிந்தது.

அதற்குள் அந்த ஊழியர் கீழே விழுந்துவிட்டார். கிடைத்தது சந்தர்ப்பம் என்று நால்வரும் காலால் உதைத்தார்கள்.

வியப்பு. ஆச்சரியம். சிங்கையில் வன்முறை ? அதைவிட வியப்பு அதன் பார்வையாளர்கள். ஒரே ஒருவர் மட்டும் விலக்குவது போல் தெரிந்தார்.

யார் மீது தவறு என்று தெரியாமலும் அவர்கள் பேசும் பாஷை புரியாமலும் நிலை கலங்கிக் குழம்பினேன். என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை.

பின்னர் ஆனது ஆகட்டும் என்று விலக்க முயற்சித்தேன், கையில் அலுவலகக் கணினியோடு. பாஷை புரியவில்லை. அதற்குள் முதலில் விலக்க முயற்சித்தவர் ஊழியர் கையைப் பிடித்து வெளியே இழுத்துவிட்டார்.

“ஓடு .. திரும்பிப் பார்க்காமல் வேறு பக்கம் பார்த்து ஓடு “, என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னார். அது அவர் காதில் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. அடி பலம். நிலைமை புரியாமல் அங்கேயே நின்றார் அவர். ஊழியர் கண் சிவந்து இருந்தது.

இதற்குள் யாரோ போலீசை அழைப்பது போல் உணர்ந்தேன்.அது எனது நினைவா அல்லது உண்மையாக நான் கேட்டதா என்று தெரியவில்லை.

ஒரு நிமிடம் கழிந்தது. சரியாக ஒரு நிமிடம். அதற்குள் நால்வரில் ஒருவன் “வா, தனியாக வா, ஒரு வழி பண்ணுகிறேன்’ என்று ஆங்கிலத்தில் கத்திக்கொண்டு இருந்தது கேட்டேன். முஷ்டியை உயார்த்திப் பேசினான்.

அடுத்த நிமிடம் அந்த நால்வரும் மறைந்தனர். மாயம் இல்லை. பின்னால் பார்த்தேன் சிங்கபூர் போலீஸ். ஒரு காவல் தலைவர் மற்றும் இரு பெண் காவலர்கள். போலீஸ் கார் விளக்குகள் மின்ன நின்றிருந்தது. எப்போது தகவல் தெரிந்தது? எப்படி அவ்வளவு விரைவில் வர முடிந்தது?  இந்த வன்முறை நிகழ்வே ஒரு மூன்று நான்கு நிமிடங்கள் தான்.

நிகழ்வை காவலர்களிடம் விளக்கினேன். இன்னும் சிலரும் மலாய் பாஷையில் பேசினார்கள். அதற்குள் அடிபட்ட ஆளுக்கு ஒரு பெண் ஒரு கோப்பை ஐஸ் தண்ணீர் கொடுத்தார். காவலர் அவரிடம் விபரங்கள் வாங்கிக்கொண்டார்கள். முழுதும் மலாய் பாஷையில் இருந்ததால் என்ன பேசினார்கள் என்று தெரியவில்லை. ( பேசப்படுவது மலாயா அல்லது சீனமொழியா என்று அறிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு என் பகுத்தறிவு வளர்ந்துள்ளது ).

ஒன்று நிச்சயம். வன்முறையாளர்களைப் பிடித்துவிடுவார்கள். இவர்களுக்குச் சட்டம் ஒழுங்கு தலையாய ஒன்று. தண்டனையும் பாரபட்சமில்லாமல் கிடைக்கும். தயை தாட்சண்யம் இல்லாமல் தவறுக்குத் தண்டனை கிடைக்கிறது என்பது பல சமூகக்குற்றங்கள் குறைய வழி செய்துள்ளது. இது தவிர எல்லா இடங்களிலும் “Low Crime does not mean No crime. Stay alert” என்று எழுதி வைத்துள்ளார்கள்.

இரண்டு விசயங்கள் கவனிக்க வேண்டும் :

  1. சண்டை நடந்துகொண்டிருக்கும் போதே யாரோ தகவல் சொல்லி உடனேயே காவல் அதிகாரிகள் வந்தார்கள் ( எல்லாம் முடிந்து சுபம் போட்டபின் வராமல் ).
  2. காவலரைக்கண்டதும் ஒரு நொடியில் வன்முறையாளர் மறைந்தனர். காவல் துறை யின் நேர்மையில் எவ்வளவு நம்பிக்கை இருந்தால் அவர்கள் பயந்து ஓடியிருக்க வேண்டும்? ( நான் யாரு தெரியும்லே, எங்க மாமா யாரு தெரியும்லே எல்லாம் இல்லை )

“ஒரு தவறு செய்தால் அதைத் தெரிந்து செய்தால்

அவன் தேவன் என்றாலும் விடமாட்டேன்”  என்பது சிங்கப்பூருக்குப் பொருந்தும் என்று இந்த அளவு நாட்டைக் கொண்டுவந்துள்ள இதன் முன்னோடித் தலைவரைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டே வந்தேன். நாடு விடுதலை அடைந்தபின் கொண்டுவந்த முதல் சட்டம் “அரசுப்பணியாளர் நேர்மைச் சட்டம்” ( Public Servants Integrity Act ).

வீடு வரும் வழியில் முதுகு சற்று வலித்தது. தடவிப்பார்த்தேன். கைகலப்பில் யாருக்கோ விழவேண்டிய அடி எனக்கு விழுந்திருக்கிறது. ஆனால் அடியின் வலி பெரியதாகத் தெரியவில்லை.

இரவில் ஒரு தரிசனம்..

 
Leave a comment

Posted by on May 10, 2013 in Writers

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: