RSS

Monthly Archives: June 2013

When the mind goes blank..

There are days that happen during which existential matters take precedence and cause so much stress that the mind goes blank. The very fact that the mind has passed out is demonstrated when you keep looking at your watch five times in five minutes without the time getting registered in your mind.

These days occur to me at alarming frequency. A careless analysis of those days reveal a recurring pattern. Those are days when meetings would have happened with a single point agenda and everything else other than the agenda would have been discussed.

These days, meetings of this kind seem to occur more often than they used to in earlier times. Call it the sign of times or what ever one might want to call. The point is that these meetings have become pointless and this, everyone including the one that calls for these meetings have come to understand. Yet these continue probably to satisfy some unstated purpose.

And the perfect way to unwind oneself after these meetings is to open ones’s Kindle or the dog eared copy of Right Ho Jeeves, by P.G.Wodehouse. He brings the much needed chemical reactions in the brain that ensures that the grey matter called brain, that would have otherwise been turned into cauliflowers, remains as grey matter.

Though long dead and gone, Wodehouse keeps me sane nowadays. And I open the Kindle more often than I used to in earlier times.

And I pity the one in these meetings that doesn’t have his own copy of Wodehouse.

 
1 Comment

Posted by on June 27, 2013 in English Posts

 

Tags:

ஒரு இனிய காலைப் பொழுது ..

நான் அப்பவே சொன்னேன், இந்த காங்கிரசை நம்பாதீங்கன்னு.அவங்களுக்குக் கொள்கை, கத்திரிக்காய் ஒரு மண்ணும் கிடையாது, காலை வாரி விட்டவங்க கிட்ட போய் நிப்பாங்க, அடிக்கடி உளறுவாங்க அப்பிடின்னு.

நண்பர் நம்பலே. இல்லை. அப்படி எல்லாம் இல்லை, அவர்களுக்கு  கொள்கை பிடிப்பு உண்டுன்னு சொன்னார். தி.மு.க.வும் அப்படித்தான், அவங்களுக்கும் கொள்கைப்  பிடிப்பு உண்டுன்னு சொன்னார்.

எனக்குப் பகுத்தறிவு பத்தலை. அதனாலே புரியலை.

இப்போதான் புரியுது. கனிமொழி ராஜ்ய சபா பதவிக்கு காங்கிரஸ் ஆதரவு ஏன்னு.

காங்கிரஸ் ஒரே ஒரு கண்டிஷன் தான் போட்டது. அதாவது 2G விவகாரத்துலே ராஜா வாயைத் திறக்கக் கூடாது. பார்லிமெண்டரி கமிட்டி முன்னாடி வந்து பேசுவேன்னு சொல்லக்கூடாது. அது சரின்னா கனிமொழிக்கு ஆதரவு. எப்பூடீ ?

கலைஞர் விவரம் தெரிந்தவர். ஸ்டாலின் பதவிலே  இருக்கார். எம்.எல்.ஏ. பதவி. அழகிரி எம்.பி. பதவி. இப்போ ஊசல்லே இருக்கறது கனி தான். சரி என்ன செய்யலாம்? யோசிச்சார்.

பெரியார் கை பிடித்து நடந்தவர் ஆச்சே. இது கூடவா தெரியாது?

சின்ன மீனப் போட்டுதான் பெரியமீன எடுக்கணும்.

இப்போ சின்ன மீன் ராஜா. பெரிய மீன் கனி.

கனி இருப்பக் காய் கவர்ந்தற்றுன்னு வள்ளுவர் தெரியாமலா சொன்னார்?

போட்டாரே ஒரு  போடு கலைஞர். பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் கூடாதுன்னு பத்திரிகைகளுக்கு ஒரு தீனி போட்டுக்கொண்டே ஜெயந்தி நடராஜனை வரவழைத்துப் பேசினார்.

பேரம் முடிந்தது. கனி ( பழம் ) நழுவிப் பாலில் விழுந்தது.

அப்போது அவ்வையார் பாடிகொண்டே வந்தார் :

“பெரிது பெரிது தி.மு.க. பெரிது

அதனினும் பெரிது அதனது ஊழல்

தலைவருக்கு வீட்டுப் பிரச்சினை

எல்லாவற்றையுவிட ஆகப் பெரிது

அதனினும் பெரிது மகளின் எதிர்காலம்

மகளின் பெருமை சொல்லவும் அரிதே”

“சே, காலங்கார்த்தாலே என்ன தூக்கம்? எழுந்து வேலைக்குப் போங்க”, என்று மனைவியின் கத்தலில் கனவு கலைந்து பல் தேய்க்க ஓடினேன்.

 
 

Tags: ,

சரவணபவனும் சாம்பாரும்

Image

எல்லாமே நம்ம விதிப்படிதான். சரவணபவனுக்குப் போனாலும் சாம்பார் கிடைக்காது தம்பி என்ற அருளாசியுடன்  நாள் துவங்கியது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்,  சாம்பார் கிடைக்காது என்று இருந்தால் நீங்கள் சரவணபவனுக்கு என்ன சமையல் பண்ற மாமி வீட்டுக்குப் போனாலும் அன்று அவர்கள் வீட்டில் வத்தக்குழம்பு தான் என்று சொல்வார்கள். எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் விதி அத்தனை வலியது.

விதி என்றவுடன் நினைவுக்கு வருவது பல. வருடாந்திர சம்பள உயர்வு என்னும் கண்கட்டு வித்தை, கூடங்குளம் என்று பல.

சம்பள  ஏறும் ஏறும்  என்று சொல்வார்கள். வருடா வருடம் விலை தான் ஏறும். சம்பளம் ஏறாது. ஆனால் கம்பெனி மட்டும் லாபம் காட்டிக்கொண்டே இருக்கும். ஒபாமாவிடமிருந்து வாங்கிய பணத்தை வட்டியுடன் திருப்பித் தர முடியும், அதைத் தம்பட்டம் அடிக்கவும் முடியும். ஆனால் வருட முடிவில் பணியாளரின் திறனாய்வு என்ற பெயரில் கோல்மால் அரங்கேறும். அது கோல்மால் தான் என்பது வெளியே தெரியாவண்ணம் பல அடுக்கு மொழித் தொடர்கள் புனையப்படும். அப்படிப்புனைவதற்கு என்றே சில நிறுவனங்கள் உள்ளன. இவற்றிடம் ஒப்பந்தம் செய்யப்படும். அவர்கள் புனைந்து தருவார்கள். அதை வைத்து பணியாளர்களை மழுங்க மொட்டை அடிப்பார்கள். மொட்டை அடிக்க எதற்கு இத்தனை பேச்சு?

அந்த சமயத்தில் பார்க்க வேண்டுமே. நிறுவனம் முழுக்க ஒரே சோக மாயம் தான். ஆய்வு நடக்கும் நேரம் , அதற்கு ஒரு இரண்டு வாரம் முன்னாள் இருந்து ஒரே சோக மயமான மின் அஞ்சல்கள் வரும். உலகப் பொருளாதாரம் சரி யில்லை,  மற்ற நிறுவனங்கள் சரிகின்றன,  நாம் எப்படியோ தத்தளித்துக் கரை  ஏறி இருக்கிறோம் என்பது போன்றவை. நாமும் ஏதோ இந்த மட்டும் நம்மை வேலையில் வைத்துக்கொண்டுள்ளார்களே என்று நினைக்கத் தோன்றும் அளவுக்கு சோக கீதம் இசைப்பார்கள்;.

அந்த நேரம் கடக்கும். நாமும் நமது விதியை நொந்து நமக்கு அளிக்கப்படும் 0.5 % சம்பள உயர்வை ஏதோ மிகப்பெரிய சாதனை போல் வீட்டாரிடம் சொல்லி தப்பித்திருப்போம். அப்போது ஆரம்பிக்கும் — கலாச்சார நிகழ்ச்சிகள், இசைக் கச்சேரிகளுக்கு நம் நிறுவனத்தின் விளம்பரங்கள், தொலைக் காட்சியில் பலமுறை விளம்பரங்கள், தலைமை அதிகாரியின் “நம்ப முடியாத அளவு உயர்ந்த” நம் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி பற்றிய செய்தி அஞ்சல்கள் முதலியன.

நமக்குத்தான் பழையன மறந்துவிட்டனவே. இதையும் கொண்டாடுவோம். தொலைக்கட்சியில் விளம்பரம் பார்த்து அக்கம் பக்கத்தாருடன் கூட்டுக் களிப்போம். மனைவியும் மகிழ்வாள்.

அதற்கும் மேல் நமது நிறுவனம் தனது இத்தனையாவது ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு ஒரு கண்ணாடிக் கூடு அன்பளிப்பு அளிக்கும். அதையும் மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொள்வோம். வேலை செய்யும் மேசைமீது வைத்து அழகுவேறு பார்ப்போம். வேறு என்ன செய்ய முடியும்? அதனை பழைய இரும்பு பித்தளைக் காரனுக்குப் போடவும் முடியாது. அவன் ஏற இறங்கப் பார்த்து அர்ச்சனை செய்வான்.

வெந்த புண்ணில் வேல் என்பது போல் சரவண பவனில் சாப்பிட்டால் உங்கள் நிறுவன ஊழியருக்கு ஐந்து சதவீதம் கழிவு என்று ஒரு மின்னஞ்சல் வரும். அதையும் எந்த ஏமாற்ற உணர்வும் இன்றி ஏற்றுக்கொண்டு சாப்பிடச்செல்வோம்.

இங்கு தான் விதி விளையாடும். நமது முறை வரும் போது இட்லியும் சட்னியும் தான் இருக்கு, சாம்பார் இல்லை என்று சொல்வார்கள்.  நமக்கு என்ன வேறு வழி உண்டா  என்ன ? அதையும் ஒரு புன்னகையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு  காலையில் சுட்ட இட்லியை  சுவைத்துச் சாப்பிடுவது போல் பாசாங்கு செய்தவாறே சாப்பிடுவோம்.

இதைத்தான் விதி என்பது. சரவணா பவனுக்குப் போனாலும் சாம்பார் கிடைக்காது என்பது.

அதற்கும் கூடங்குளத்திற்கும் என்ன தொடர்பு ?

இருக்கிறதே !  கட்டி முடிக்க இருபது ஆண்டு. போராட்டம் ஐந்து ஆண்டு. பொறியியல் சேரும் முன்பு இந்தத் திட்டம் எப்படியும் வந்துவிடும் நமக்கு வேலை கிடைக்கும் என்று நம்பி மின்னியல் தேர்வு செய்து இப்போது இருபது வருடம் ஆகிறது. கூடங்குளம் வந்த பாடில்லை. தொழில் நுட்பம் இல்லை என்றார்கள். ரஷ்யா உடைந்தது என்றார்கள். ஆமை போல் முன்னேறி வந்தால் உதயகுமார் உருவத்தில் விதி சிரித்தது. யார் பெற்ற பிள்ளையோ அவர் பல பிள்ளைகளை அழைத்துக்கொண்டு போராட்டம் நடத்தினார். நீதிமன்றம் சென்றார்கள். மீண்டும் ஆமை போல் நகர்ந்து நீதி மன்றம் கூடங்குளம் சரிதான் என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. இப்போது சில வால்வுகள் கோளாறு என்கிறார்கள்.  இன்னும் ஒரு பத்து வருடம் போனால் என் மகனுக்கு அங்கே வேலை கிடைக்குமோ என்னவோ !  இல்லை அப்போது விதி உதயகுமாரின் மகனோ மகளோ உருக்கொண்டு சிரிக்குமோ என்னவோ தெரியவில்லை.

அது போல் தான் ஜெயங்கொண்டம் அனல் மின் நிலையம். நெய்வேலியின் தொழில் நுட்பம் கொண்டு நிறுவப்படும் என்று இருபது ஆண்டுகள் முன்னர் சொன்னார்கள். இப்போதும் சொல்கிறார்கள்.

சரி நெய்வேலியில் வேலை செய்யலாம் என்று முயன்று 1998-ல் நான்கு ஆண்டு அனுபவம் இருந்தும் உதவிப் பொறியாளர் தேர்வு எழுதினேன். ஒரே நாளில் தேர்வு வெற்றி, நேர் காணல் வெற்றி, கூட்டு விவாதம் வெற்றி – நம்பவே முடியவில்லை. மருத்துவத் தேர்வுக்குத் தயாராகுங்கள் என்று சொன்னார்கள். மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் இருந்தேன். இன்று வரை மருத்துவத்தேர்வு அழைப்பு வர வில்லை. காரணம் – வேறென்ன – சாம்பார் விஷயம் தான்.

எனக்கு மின்னியல் சூத்திரங்கள் அனைத்தும் மறந்துவிட்டன.

இப்போதெல்லாம் சரவண பவன் சென்றால் சாம்பார் கேட்பதில்லை.

 
2 Comments

Posted by on June 25, 2013 in Writers

 

Tags: , , ,

Namaskaaram , China

Image

Arun Shourie, who else, is at it again. You leave him alone and he comes out with a book that he would have written on some nationalistic topic.

Yes, ‘nationalism’ – the ugly word that regional chieftains and now-a-days the national dacoits err, the UPA are most averse to. That is what Arun Shourie writes on. It could be arguing against the folly called reservation or deciphering the missionary activity or arguing against the existence of God or calling the shots off the communists.

What is needed to read Arun Shourie is your capacity to remain seated while reading him as you are most likely to suffer from a heart attack looking at the volume of evidence that he would have presented in his book.

One thing is a given in his books : The material would be authentic, first hand and with lots of references quoted at length along with the sources.

In ‘Bending over backwards’ he argues against reservations. Yes, I know that I was excited by the topic. But what I was floored by was the logic and the voluminous court judgments that he had painstakingly collected and researched to establish his theory. People could oppose his views but not his logic.

In his other books “Eminent Historians”, “Courts and their Judgments”, “Harvesting our Souls” and “The world of Fatwas”, one encounters an extremely scholarly interpretation of the different judgments, embarrassing government orders and ordinances and the way in which some of the laws of the land have been violated with impunity.

One needs to read his “Missionaries in India” to re-visit the 1800s and 1900s when the British government overtly and covertly resorted to mass conversions and how the British Parliament willingly let itself to be hoodwinked by extremely overzealous successive Viceroys.

“Worshiping False Gods” is one of his better known and most riled masterpieces. Reading this book at length would help one to get to know about Ambedkar, the demi-god and what he actually was, in his own words.

“Does He know a Mother’s heart?” is bound to convert a hard headed believer into an agnostic. Such a brilliant exposition of Hinduism, Judaism, Christianity, Islam and the different mystics like Ramana Maharishi has never been seen. And the way the topic of pain and its endurance and its handling by the different religions is written,  is sure to floor anybody with a deep sense of philosophy and rational thought.

True to what he is, a thorough intellectual, he has propounded his views on China and the falling-at-the-feet of China by India in this new book.

The current book should probably talk about the circumambulations, the beatings around the bush and the pusillanimity of the current UPA dispensation at the Center when ever it needed to answer anything pertaining to China.

Waiting to lay hands on this treatise as has often been the case with all his other books.

 
Leave a comment

Posted by on June 24, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

Caste Awards, The winning of

” Dear Parent, please furnish the caste certificate of your child”, said the email from the CBSE school. CBSE is an acronym that reminds one of the fact that anything centrally administered is bound to fail – so typical of Indian political administration. It is the educational wing of the central government which keeps reminding us that Akbar and Humayun were benign rulers and that the Cholas and Pandyas were local chieftains.

I was so piqued by the mail. Having long been pontificated to that the caste system had long since been abolished by the likes of Ambedkar and Gandhiji , I sent a return mail to the school asking ,”Please explain what is a caste certificate. Who awards this certificate? Where does one get this?”

And prompt was the reply,” Dear Parent, Thank you for your reply. Caste Certificate is awarded by the Government”.

“Awarded”, I asked, ” From the file folder that I have, I seem to possess many certificates but don’t seem to have won this award. Who generally presents this award?”, I asked.

The reply was delayed. But it came like a bolt from the blue one fine evening, thus:

“Dear Parent, The Caste Certificate is awarded by the Government in case you belong to SC/ST/MBC/OBC categories”.

So, this is a classification certification, I wanted to understand. So I wrote back, ” The country in which I have been allowed to work in, had asked my all my educational certificates to be issued a visa. The meritocratic company that I work for had also asked for many certificates but neither of them have  asked me this certificate. So, I begin to wonder what is so special about this certificate that the CBSE is particular about?”

And most of all, I had asked what was needed to be done to get that “award” as it seemed to be a very important document – probably more important than even the passport.

After a couple of days I got the reply ,” Dear Parent, This Caste Certificate might not be applicable to your wards. Hence you need not furnish this”.

I was particularly concerned.

Why does the CBSE insist on an award that becomes insignificant once you ask questions ?

How does one acquire this award?

What are the educational qualifications and achievements needed to win this award ?

Please help me find this answer. Seems this is the most important document for the CBSE.

 
1 Comment

Posted by on June 23, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , ,

அறம்- யானை டாக்டர்- ஜெயமோகன்

சின்ன வயதில் பள்ளியில் தவறு செய்யும்போது ஆசிரியர் மர நீட்டல் அளவையால் (scale ) அடித்திருக்கிறார். கொஞ்சம் வலி. அவ்வளவுதான்.

ஆனால் சாட்டையடி , பிரம்படி முதுகில் வாங்கியதில்லை.

அந்த அனுபவம் தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது.

அடி என்றால் சும்மா விளாசு விளாசு என்று வாங்கிவிட்டார் ஆசிரியர்.

ஆம். ஜெயமோகன் தான் அந்த ஆசிரியர். தனது “அறம்” நூலின்முகமாக.

“அறம்” பல கதைகளின் தொகுப்பு. அவ்வளவும் உண்மை மனிதர்களின் கதை.

கதைகளினூடே ஒரு அறப்பண்பு இழையோடும்.

பலதரப்பட்ட மனிதர்களின் வாழ்வில் நடைபெறும் அறம் சார்ந்த ஒரு சொல்லோவியம் இந்த நூல்.

சாதாரண பாஷையில் சொன்னால்” மனுஷன் கொன்னுட்டான்” எனலாம்.

பல கதைகளின் தொகுப்பே இந்நூல். நாற்பது நாட்களில் எழுதப்பட்டது இவை அனைத்தும்.

இப்படியும் கூட எழுத முடியுமா என்ற பிரமிப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு படைப்பு. அறம் என்பது சாதாரண மனித வாழ்வில் கொள்ளும் பங்கு என்ன என்பதும் ஒவ்வொரு வகை மனிதருக்குள்ளும் இருக்கும் அறத்தின் இழை தெரிகிறது.

யானை டாக்டர் – சொல்ல வார்த்தை இல்லை. மனிதர்களால் அங்கீகரிக்கப்படாமல் யானைக்கூட்டதால் அங்கீகரிக்கப்படும் ஒரு விலங்கு மருத்துவரின் கதை. இயற்கை பற்றிய ஒரு அறிதலும் இல்லாமல் வாழும் நம் சமூகத்திற்கு ஒரு மாபெரும் சவுக்கடி இது. டாக்டர்.கே. போன்றவர்கள் இப்போதும் சமூகத்தில் பல துறைகளிலும் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் போது மனம் அழுகிறது. இந்திய அரசியலின் அழுக்குகளால் டாக்டர்.கே. உதாசீனப்படுத்தப்பட்டார்.

கோவில் யானைகளை நாம் படுத்தும் பாடு, கம்பீரமான அந்த காட்டு அரசர்களை நாம் பத்துப் பைசா உலோக நாணயம் கொடுத்து நமது கீழ்மையைக் காட்டுவது, மதச் சடங்குகளில் யானை படும் வேதனை , அவை காட்டிற்காக ஏங்கும் நிலை, மிகப் பரந்த மனதுடைய யானையின் முன் குறுகி வளைந்த நமது மனித மனம் – இப்படிப் பல அலசல்கள் நம்மை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றன ஜெயமோகனின் எழுத்தில்.

சில வரிகள் மனத்தைக் குத்தக் கூடியவை.- ” நம்ம பசங்க மாதிரி சபிக்கப்பட்ட தலைமொறை இந்தியாவிலே இருந்ததில்லை. அவுங்க முன்னாடி இன்னிக்கி நிக்கிறதல்லாம் வெறும் கட்டவுட்டு மனுஷங்க.லட்சியவாதமோ கனவோ இல்லாத போலி முகங்க… அவங்களே முன்னாலே பார்த்துகிட்டு ஒரு தலைமுறையே ஓடி வந்திட்டிருக்கு…”

( இக்கதை படிக்கும்போது எனக்கு என் பெரிய தகப்பனார் காலஞ்சென்ற முனைவர் ராமபத்திராச்சாரியார் நினைவு வந்தது. தமிழில் 18 நூல்கள் எழுதியுள்ளார். ஜாதியால் அரசாங்கத்திடமும் தமிழ் இயக்கங்களிடமும், வைணவர் என்பதால் சைவர்களிடமும், வடகலைப் பிரிவு என்பதால் தென்கலை மடங்களிடமும், தமிழ்ப் பண்டிதர், சம்பிரதாய வழிக் கல்வி கற்காமல் தமிழில் தன முயற்ச்சியால் முனைவர் பட்டம், சுயக் கல்வி இவை பெற்றதனால் வடகலை மடங்களிடமிருந்தும் அங்கீகாரமில்லாமல் வாழ்ந்து முடித்தார்.)

ஆபாசத்தையும் வசவுகளையுமே இலக்கியம் என்று கருதும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் அறம் சார்ந்து எழுதியுள்ள ஆசிரியரின் பார்வை ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது.

“அறம்” தொகுப்பில் மற்ற கதைகளை ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.

தொடர்ந்து வாசிப்போம்.

 

Tags: ,

Aside

Image

அடிப்படை வசதிகளை நோக்கிப் பல நாடுகள் பயணிக்கும் வேளையில் அறிவு பூர்வமாக நாட்டை நகர்த்துவது பற்றி யோசிக்கிறது சிங்கப்பூர்.

தேசீய நூலக வாரியம் உலக அளவில் ஆகச் சிறந்த ஒரு நூலக நிர்வாகம் என்பது நாம் அறிந்ததே.

Read Singapore என்ற பெயரில் இந்த ஆண்டின் வாசிப்பு அனுபவத்தை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் முனைந்துள்ளது சிங்கை அரசு. Nurturing a nation of Readers – வாசிக்கும் ஒரு நாட்டைப் பேணுதல் என்பது நோக்கம்.

இவ்வாண்டின் தலைப்பு “ஒரே வானம்”. ஆங்கிலம், சீனம், மலாய், தமிழ் என்று நான்கு அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழி ஆசிரியர் படைப்புகள் இடம் பெரும்.

இந்த ஆண்டு தமிழ் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளார். ஆக இவ்வருடம் அவர் எழுதியுள்ள நூல்கள் பற்றிய ஆய்வுகள், கலந்துரையாடல்கள், நேர் காணல்கள் ஆகியன இருக்கும்.

ஜெயமோகன் படைப்புகள் வாசிக்க தனி உணர்வு வேண்டும். வாசித்தபின் ஏற்ப்படும் உணர்வு தனி. ஆனால் வாசிக்கும்போது நிகழும் உணர்வுகள் – அவை தனி. அனுபவித்தால் தான் தெரியும்.

வாசகர்களே, முடிந்தவரை ஜெயமோகன் நூல்களைப் படித்துத் தயாராகிக் கொள்ளுங்கள். எழுத்தாளரைச்  சந்திக்கும்முன் அவரது அலைவரிசைக்குத் தயாராகிக்கொள்ளுங்கள்.

அடிப்படை வசதிகளை நோக்கிப் பல நாடுகள் பயணிக்கும் வேளையில் அறிவு

 

Tags: , ,

தீதும் நன்றும் ..

நலம் விரும்பிகளே,

“கொசுக்களின் பேரிரைச்சல் ”  என்னும் தலைப்பில் எனது கேள்வி பதில் வடிவில் சில அசடர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளித்திருந்தேன்.

அதனைக்கண்ட சில உறவினர்கள் மற்றும் வயது முதிர்ந்த நலம் விரும்பிகள் நிஜத்தில் பயந்து விட்டார்கள். சில அசடர்களின் வார்த்தை வன்முறை கண்டு இவர்கள் கவலைப்பட்டது சரியே. அவர்கள் எண்ணம் நல்லது தான்.

ஆனால் நலம் விரும்பிகள் சில விஷயங்களை மறக்க வேண்டாம்.

தமிழ் நாட்டில் உரையாடல் இந்த அளவு கீழ்த்தரமாக எப்போதுமே இருந்ததில்லை. கடந்த இரண்டு தலைமுறைகளில் தான் இந்த வீழ்ச்சி என்று நினைக்கிறேன். அதற்கான காரணங்களையும் கூறுகிறேன்.

தமிழக சட்டசபையில் ராஜாஜி முதலமைச்சராக இருந்த சமயம். கம்யுனிஸ்டுகளுக்கு எதிராக மிகத் தீவிரமாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலம். இடது சாரி இயக்கத்தின் சார்பாக ராமமூர்த்தி  சட்டசபையில்.  ராஜாஜியின் அரசைக் கிழி கிழி என்று தினமும் கிழித்துகொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு நிதி நிலை அறிக்கையும் ராமமூர்த்தியால் பகுதி பகுதியாக அலசப்பட்டு நார் நாராகக் கிழிக்கப்படும்.  ஆனால் பின்னர் ராஜாஜியும் அவரது நிதி அமைச்சர் சி.சுப்பிரமணியமும் தரும் பதில்கள் நாகரீகத்தின் உச்சமாக இருக்கும். ராமமூர்த்தியின் கேள்விகளும் அக்கினிக் கணைகளாக இருக்கும் ஆனால் கண்ணியம் தவறாமல் இருக்கும்.  இப்படியும் தமிழகம் இருந்திருக்கிறது.

தற்போது சட்டசபைகளில் நடப்பதை வைத்து எப்போதுமே இப்படித்தான் என்று நம்மால் எப்படி ஒரு தீர்மானத்திற்கு வர இயலாதோ அப்படித்தான் இந்த அசடர்களின் கேள்விகளும்.

வாசகர்கள் கேள்விகள்  எப்போதுமே இப்படி இருந்ததில்லை.

நமது பேச்சும் எழுத்தும் நமது அடையாளங்கள். நாம் அணியும் உடை போன்றவை. நம்மை வெளிக்காட்டுபவை.

மொழியின் மூலமாக நாம் நம்மை உலகிற்கு அடையாளம் காட்டுகிறோம். மொழி நமது முகவரி.

அதற்கும் மேல் மொழி நமது பண்பாட்டின் அடையாளம். அதில் வெறி இருந்தால் அது ஒரு வெறி பிடித்த பண்பாட்டின் அடையாளமே. வார்த்தை வன்முறை நாகரீகத்தின் தடுமாற்ற எல்லைக் கோடு. அதன்பின்னர் வன் செயல்கள்.

ஆக இந்த வார்த்தை வன்முறையாளர்கள் அடையாளப்படுத்துவது உடைப்பெடுத்து ஓடப் போகும் ஒரு சமுதாயத்தின் அறிவின்மையின் அளவை. அந்த அளவுக்கு இந்த சமுதாயத்தைக்  கழிவுநீர்க் கால்வாயில் கொண்டு விட்ட பெருமை 1967ற்குப் பிற்பட்ட ஒரு கல்வியையும் அதனை நடைமுறைப்படுத்திய அரசுகளையும் அவர்களால் வாழ்ந்த , வாழ்க்கைபெற்ற ஆசிரிய இலக்கிய சமூகத்தையே சாரும்.

இவர்கள் மட்டுமே பொறுப்பல்ல. அக்கால இளைஞர்கள், நடுத்தர வர்கத்தினர்  ( இக்காலப் பெரியவர்கள் ) இவர்களும் அந்த பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டியுள்ளது.

கலை என்ற பெயரில் ஆபாசத்தையும், இலக்கியம் என்ற பெயரில் மஞ்சள் பத்திரிக்கைத்தனத்தையும் கை தட்டி வரவேற்று, நிழல் நாயகர்களை நிஜ நாயகர்களாய் விஸ்வரூபம் எடுக்கச் செய்த பெருமை தற்போதைய முதிய சமூகத்தையே சாரும்.  சோறு கண்டால் போதும் என்று சமூகப் பொறுப்பில்லாமல் விஷக் கிருமிகளைத் தமிழகத்தில் விதைத்தது தற்கால முதியவர்கள் தானே?

அரசியல் அதிகாரம் இல்லை, பண பலம் இல்லை என்று கூறித் தப்பலாம் இவர்கள்.  ஆனால் உங்களிடம் இந்த விஷக்கிருமிகளைக் கல்வி, சமூகம், அரசு, கலை என்று நீக்க என்ன முயற்சி இருந்தது? இதனை ஒரு அறப்போராட்டமாக நடத்தியிருக்க வேண்டாமா ? விடாமல் எழுதியும் பேசியும் உங்கள் கடமையை ஆற்றியிருக்க வேண்டாமா ? ஒரு துரும்பையாவது அசைத்திருக்க வேண்டாமா?

நீங்கள் தவறிவிட்டீர்கள். அதனால் இந்த விஷக்கிருமிகள் எல்லா இடங்களிலும் முளைத்துவிட்டன. அவர்களைக் களைவது கடினம் தான்.

அதனால் அதற்கான சிறிய விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தும் முயற்சியே என்னைப் போன்றவர்கள் செய்வது.

நாங்கள் எழுதுவதால் எதிர் வினைகள் வார்த்தை வன்முறையாக வருகின்றன என்றால் எங்கள் எழுத்து வீரியம் உள்ளது தான் என்று புரியவில்லையா? அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உண்மை உரைக்கப்பெற்றார்கள் என்றும் நீங்கள் அறியவில்லையா ?

இந்த விஷக்கிருமிகள் இருக்கட்டும். இவை பகுத்தறிவால் பாதிக்கப்பட்டவை.

முன்னேறியவரான வைணவ அந்தணர்க்குக் கோபம் வருவது ஏன்? தென்கலை வடகலை சம்பிரதாய பேதங்கள் பற்றி தர்க்கபூர்வமாக வாதித்தால் “செந்தண்மை பூண்டோழுகாதிருக்க ” வேண்டியவர்கள் கோபத்தில் கரைவதேன்?  உண்மை சுடுவதாலோ? அறிவார்ந்த சமூகம் என்று பறை சாற்றுபவர்கள் தத்தம் அறிவை அடகு வைத்து தெரு நாய்களின் ஓலம் போல் வழக்காடு மன்றங்களில் யானைக்கு நாமம் போடுவது பற்றி வழக்காடுவதேன்?  அவர்கள் தான் அறிவில் சிறந்தவராயிற்றே ? “வடமன்  முற்றி வைஷ்ணவன் ” என்று முழங்கும்போதும், கோவில்களில் விரைப்புடனும் பக்தி இன்றியும் உச்ச குரலில் அடுத்த கலையாரை உசுப்பேற்றிவிடும் விதமாகவும் ஆழ்வார் பாசுரங்களை ஒரு கட்சிக் கூட்ட முழக்கம் போல் கத்தும் போது எங்கே போயிற்று உங்கள் “முன்னேறிய அறிவு நிலை’ ?

இறைவன் நாமத்தில் கவனம் செலுத்தாமல் யானைக்கு இடும் நாமத்தை முன்னிறுத்துவோர் இன்னமும் குரங்குக ளிலிருந்து  பரிணாம வளர்ச்சி அடையவில்லை என்று குறிப்பிட்டால் தவறென்ன ?

திருமால் அடியார் என்போர் அவ்வடியாரை “கலை” மூலம்  வகைப்படுத்தி மாலவன் முன் பிரிவு காண்பதேன்? ராமானுசர் உரைத்ததோ?  இதைக்கேட்டால் ஒருமையில் ஏசுவதா? அது என்ன பண்பாட்டின் அடையாளமோ?

எனக்கு அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு அறிவு பூர்வமான உலகை விட்டுச்செல்ல ஆசைப்படுகிறேன். வாசித்தலில் மோகமும், தர்க்க வாதத்தில் ஆளுமையும் அதற்கான அறிவும் பெற்ற ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க விழைகிறேன்.

கடந்த இரண்டு தலைமுறைகளின் அக்கறையில்லாமையால் எங்கும் சுய நலமும் சுய விளம்பர மோகமும் “கண்டதே வாழ்க்கை கொண்டதே கோலம்” என்ற ஒரு மன நிலையம், எதையும் பணத்துடனே ஒப்பீடு செய்யும் ஒரு மனப்போக்கும் பரவி விட்டுள்ளதை உணர்கிறேன். அதனால் என்னால் முடிந்த அளவு அவற்றைக் களைய விழைகிறேன்.

சமூகப்பணி ஆற்ற விடுங்கள். முடிந்தால் வாழ்த்துங்கள், ஆசீர்வதியுங்கள். அவை எனக்குத் தேவை.

“தீதும் நன்றும் பிறர்  தர வாரா ” – இதனை உணர்ந்தால் போதும்.

 
3 Comments

Posted by on June 22, 2013 in Writers

 

Tags: ,

ஆழ்வாரைக் காணவில்லை …

திருமங்கை ஆழ்வார் 1200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தேரழுந்தூர் வந்தார். ஆமருவியாப்பனை சேவிக்க எண்ணி ஊரினுள் புகுந்தார்.

ஆனால் பெருமாள் கோவில் எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஊரில் வழியும் தெரியவில்லை. எங்கும் ஒரே புகை மயம். ஏன் என்று வினவினார்.

சந்நிதித் தெருவில் வாழ்ந்த அந்தணர்கள் அனனவரும் தத்தம் வீடுகளில் திருமாலை நோக்கி வேள்வி செய்தவண்ணம் இருந்தனர். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வேள்வி. ஊர் முழுவதும் வேத கோஷம்.

இந்த வேள்வியினால் எழுந்த புகை ஊர் முழுவதும் பரவி ஒரே இருள். அதனால் ஆழ்வாருக்கு வழி தெரியவில்லை. இதனால் கவரப்பட்ட ஆழ்வார் அதனை திவப்பிர்பந்தத்தில் இப்படிப் பாடினார் :

“அந்தணர் தம் ஆகுதியின் புகை ஆர் செல்வத்து அணி அழுந்தூர்”.

அப்படிப்பட்ட ஊரில் தற்போது சந்நிதித் தெரு எப்படி உள்ளது என்று ஆராய்வதில் பயனில்லை. மனம் வருத்தப்படும்.

அது இருக்கட்டும்.

தற்போது சில நாட்களாய் சிங்கப்பூரிலும் ஒரே புகை மூட்டம். வழி தெரியவில்லை. மூச்சு முட்டுகிறது. இந்தோனேசிய என்னும் அண்டை நாட்டில் வேள்வி செய்கிறார்கள் போல். ஆனால் காடுகளில் மரங்களை, உலர்ந்த பனை ஓடுகளைய்  ஆகுதியாய்  அளிக்கிறார்கள்.  அதனால் சிங்கப்பூர் என்னும் சிம்ஹபுரியில் ( 110-வது திவ்யதேசம் ) புகை மூட்டம். வழி தெரியாமல் திண்டாடுகிறோம்.

இரு வேள்விகளுக்கும் ஒரே வேறுபாடு தான்.

தேரழுந்தூர் வேள்வி உலகம் செழிக்க இறை அருள் வேண்டி இறைவனை நோக்கி ஆகுதியாக நெய் அளித்து நடத்தப்பட்டது.

இந்தோனேசிய வேள்வி உலகம் அழிய பணப் பேய் நோக்கி ஆகுதியாய் மனித வாழ்வை அளித்து நடத்தப்படுகிறது. இது ஆண்டுதோறும் நடத்தப்படும் வேள்வி. இந்த வேள்வி நடக்காமலிருப்பது உலகத்திற்கு நன்மை.

அதெல்லாம் சரி.

வேள்வி நடக்கிறது. ஆகுதி அளிக்கப்படுகிறது. புகை தெரிகிறது.

ஆனால் ஆழ்வாரையும் அந்தணர்களையும் தான் காணவில்லை.

PSI

 
Leave a comment

Posted by on June 21, 2013 in Writers

 

Tags: , , , , ,

கொசுக்களின் பேரிரைச்சல்

ஒரு சில தலைப்புகளைத் தொடவே கூடாது. அவற்றைத்தொட்டால் தீர்ந்தது கதை. உடனே பாய்ந்து வந்து விடுவார்கள்.

அவற்றில் ஒன்று பெரியார். இரண்டு தமிழ். மூன்று இட ஒதுக்கீடு.

இந்த மூன்றைப்பற்றியும் எப்போதுமே உயர்வாகவே பேச வேண்டும், எழுத வேண்டும்.

அதே போல் இந்த ஒன்றைப்பற்றி தாழ்த்தியே பேச வேண்டும். அது தான் பிராம்மணன் பற்றியது. இந்த உலகின் இழி நிலைகளுக்கெல்லாம் காராணம் பார்ப்பனன் தான் என்று கூறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

இப்படிச் செய்தால் தமிழகத்தில் எடுபடும்.

ஆனால் நமக்கு அந்தக் கவலை எல்லாம் இல்லை. அறிவுக்குத் தெரிந்ததை தெரிந்தபடி எழுத வேண்டும். சொல்லடி பட்டாலும் கல்லடி பட்டாலும் ஒன்றே.

அந்த வகையில் பெரியார் பற்றி  இந்த வாரம் எழுதியிருந்தேன். முன்னரும் பல முறை எழுதி விட்டேன் – அவர் தமிழுக்கு ஆற்றிய “சேவை” குறித்து. அதே போல் வைணவ அந்தணர்களின் தர்க்க வாதம் இல்லாத வெற்று எக்களிப்புகள்  பற்றியும் எழுதி இருந்தேன்.

உடனே கிளம்பிவிட்டன கூக்குரல். இணையத்தின் மறைவுத்தன்மை மற்றும் முகம் தெரியாத தன்மையைப் பயன்படுத்தி கண்டபடி ஏச்சுக்கள்.

இப்படிப் பேச்சுகள் பலமுறை நடந்துள்ளன. ஆனால் இந்த முறை ஏனோ ஏசுபவர்களிடம் பேசவேண்டும் என்று தோன்றியது. அவர்களை வலைத்தளத்தில் எழுதச்சொன்னேன். ஆனாலும் அவர்கள் மின் அஞ்சலிலேயே அனுப்பினர்.

சில பகிரத்தகுந்த கேள்விகளையும் அதற்க்கான பதில்களையும் உங்களுடன் பகிர எண்ணுகிறேன்.

1. பெரியார் பற்றி எழுதறியே, அவர் தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு ஆற்றிய பணி என்னவென்று தெரியுமா?

பதில் :  உண்மை.  பெரியார் ஈ.வே.ரா. உயர்ந்த மனிதர்  தான். ஆனால் அவரை தமிழர் தந்தை என்று சொல்வது பெரிய நகைச்சுவை. அவர் தமிழுக்கு எதிராகப் பேசியுள்ளதும் எழுதயுள்ளதும் என்று யாராவது செய்தால் வன்முறையில் இறங்குவார்கள்.  தமிழ் மொழியைப் பற்றி மிகக் கேவலமான எண்ணம் கொண்டிருந்தார் அவர். அவரது தாய் மொழி கன்னடம்.

2. பெரியார் இல்லையென்றால் பெண்ணடிமைத்தனம் இன்னும் இருக்கும். அவர் தொண்டு பெரியது தானே ?

பதில் : வடிகட்டிய போய்.  பெண்களைத் திருமணம் தேவை இல்லை என்று கூறினார். பிடித்தவனுடன் பிடித்தவரை இருந்து அடுத்தவனைத் தேர்வு செய்துகொள்ள வேண்டும் என்றார். தாம்பத்திய உறவு உணவகத்தில் உணவு அருந்துவது போன்றது. வேண்டியதைச் சாப்பிடலாம். பிடிக்காவிட்டால் வேறு உணவகம் நாடலாம் என்று சொன்னார். விபச்சாரத்தை முற்போக்கு என்று மழுப்பினார்.  சோரம் போவதை நியாயப்படுத்தினார். சிலப்பதிகாரத்தை ‘தேவடியாள் கதை’ என்றார்.

3. அவர் இல்லையென்றால் உன்னைபோன்ற பார்ப்பானெல்லாம் இன்னைக்கும் கோலோச்சிகொண்டிருப்பான். அதனால்தானே நீ எதிர்க்கிறாய் ?

பதில்: மறுபடியும் வடிகட்டின போய். அவர் எதிர்த்தது வைதீகத்தை. இன்று வைதீகன் யாரும் இல்லை. அன்றும் வைதீகம் என்ற பெயரில் பெரும்பாலும் பொய்கள் நடமாடின. இன்று யாரும் வைதீகன் என்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. வைதீகனாக இருக்கப் பல தியாகங்கள் செய்யவேண்டியுள்ளது.  அப்படி இருப்பதில் பார்ப்பனரிடமும் பெரிய மரியாதை இல்லை.  இவ்வாறு வைதீகம் செய்பவர்கள் பெரும்பாலும் அதிகம் கல்வி அறிவு பெற்றவர்களாக இருப்பதில்லை. அர்த்தம் தெரியாமல் பல மந்திரங்களைச் சொல்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.  இவர்களால் ஆழ்ந்த கல்வி கற்று சமஸ்க்ருதம், தமிழ் இவை இரண்டிலும் புலமை பெற்றவர்களுக்கும் மரியாதை இல்லாமல் உள்ளது.

இதனால் கல்வியில் சிறந்த பார்ப்பனர்கள் வெளியேறி, அடுத்த மாநிலம், நாடு என்று சென்று குடியேறிவிட்டார்கள். விஷயம் தெரிந்த பார்ப்பனர்கள் தமிழகத்தில் அதிக அளவு இல்லை. ஆனால் இந்த நிலை மாறி வருகிறது. மிக்க கல்வி கற்ற பார்ப்பனர்கள் பெரும் பொருளீட்டித் தமிழகம் திரும்பிவருகிறார்கள். கிராமங்களில் வீடுகளை விற்றுவிட்டுச் சென்றவர்கள் தற்போது மீண்டும் திரும்பிவருகிறார்கள்.

இவர்கள் பாதிப்பு வெகு விரைவில் தெரிய வரும்.

ஆனால் இவர்கள் வெளியூர் செல்வதற்கும் வெளி நாடுகளில் கொழிப்பதற்கும் பெரியார் முக்கிய காரணம். எவ்வளவு மதிப்பெண் எடுத்தாலும் நல்ல கல்லூரி, வேலை கிடைக்காது என்றால் அவர்கள் வெளி நாடுகளுக்கு ஓடினார்கள். அந்நாடுகள் பயன் பெற்றன. இவர்களுக்கும் செல்வம் குவிந்தது. இல்லையென்றால் இவர்கள் தஞ்சை மாவட்டத்தில் பஞ்சப்பாட்டு பாட வேண்டியது தான். நாடு திரும்பும் இவர்கள் தங்கள் கிராமங்களில் மீள் குடியேறத் தொடங்கியுள்ளர்கள்.சிறிய அளவில் நடந்தாலும் இது சாதாரணமாக நடக்கத் தொடங்கியுள்ளது. நடப்பது நாட்டின் நன்மைக்கே.

4. நீ என்னமோ பெரிய புடு*கி-யாட்டமா எழுதறியே. நீ எழுதறதெல்லாம் எவ்வளோ பேர் படிக்கறாங்கன்னு  தெரியுமா?  நீ என்ன பெரிய சோ.ராமாசாமின்னு நெனைப்பா ? பாப்பார நாயே …

பதில் :  நன்றி. படிப்பவர்கள் எவ்வளவு பேர் இருந்தாலும், பார்ப்பவர்கள் அனைவரும் படிக்காவிட்டாலும், எழுத வேண்டியது என் கடமை.  “சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய், இறைவா ..” – என்ன செய்வது ?  வாய்த்த தமிழாசிரியர்களும் ஆங்கில ஆசிரியர்களும் அப்படிப்பட்டவர்கள். பகுத்தறிவு எதையும் கேள்வி கேட்க வைக்கிறது. ஆம். சோவும் ஒரு முன்னோடி தான். அவருடன் அருண் சௌரி, குருமூர்த்தி, நாநி பால்கிவாலா, பெர்னார்ட் ஷா முதலானவர்களும் உண்டு.

5.  பார்ப்பான் தப்பு ஒண்ணுமே பண்ணலேன்னு சொல்றியா  ** மவனே. பெரியார் பத்தி உனக்கு என்னடா தெரியும்?

பதில் :  எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது தான். அதனால் தான் அவரது புத்தகங்கள் படித்தேன். அறிஞர் அண்ணாவின் “சரிந்த சாம்ராஜ்ஜியம்”, கண்ணதாசனின் “வனவாசம்”, ம.போ.சி, இன்னும் பல நூல்கள். இவற்றின் பாதிப்புதான். இது எல்லாம் தவறு என்றால், நான் எழுதியதும் தவறுதான். பெரியார் பேசியதே தவறுதான் என்றால் நான் என்ன செய்வது?

பார்ப்பான் செய்தது பலது தவறு தான். பலரைப் போலவே அவனும் தவறு செய்தான் தான். அவன் பார்ப்பானாகவே இல்லாதது தான் அவன் செய்த தவறு.  “செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகி ” இருக்க வேண்டும். “அறுதொழில்லோனாக” இருந்திருக்க வேண்டும். சரஸ்வதி கடாட்சம் மட்டுமே கோரியிருக்க வேண்டும் ஆனால் லட்சுமி கடாட்சம் நோக்கிப் போனான். அவனைக் காக்க அரசுகள் இல்லை அதனால் போனான்.

போனவன் போயே விட்டான். தான் கிராமம் விட்டுப் போனான். அக்கிரகாரம் விட்டுப்போனான். சதுர்வேதி மங்கலம் என்று அரசர் கொடுத்த திரையிலி நிலங்களை விடுத்துப் பட்டணம், வேறு நாடு போனான்.  கோவிலையும் பூசையையும் விட்டுப் போனது தவறு தான்.  காசுக்காக தொழிலை விட்டது தவறு தான். ஆனால் “முற்போக்கு” சமூகம் அவனைத் துரத்தியது என்பதும் உண்மை.

6. நீ பெரிய பருப்பு  மாதிரி எழுதறதாலே எல்லாம் மாறிடப்போகுதா ?  பெரியாரைப் பத்தி “உண்மை” எழுதறதாலே உனக்கு என்ன லாபம் ?

பதில் :  எல்லாம் மாறாது. ஆனால் ஒரு சிலர் படிக்கத் தொடங்குவார்கள். தமிழகக் கல்வி முறையில் பயின்ற பிள்ளைகள் சுயமாக சிந்திக்கத் துவங்கலாம். அதுவே நல்லதுதான்.  அதுதான் லாபம்.

7.  இப்போ யாரும் தமிழ்லே எழுதறது இல்லையா ? நீ மட்டும் தான் எழுதரியா? ஆனா நீ எழுதறது பத்தி யாரும் எழுதறது இல்லையே, அதனாலே நீ தேவை இல்லாதது பத்தியும் உன்னோட கற்பனையுமா எழுதறேன்னு நேனைக்கலாமே ?

பதில் :  தமிழ் நாட்டில் எழுதுபவர்கள் சிலரைத் திருப்பதி படுத்த வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. எனக்கு யாரையும் திருப்த்திபடுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை. “ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன் எனக்கு உண்மை தெரிந்தது சொல்வேன்”. அவ்வளவு தான். போற்றுவார் போற்றுவதும் தூற்றுவோர் தூற்றுவதும் போகட்டும் கண்ணனுக்கே என்று விட்டுவிட்டு என் கடன் எழுதுவதே என்று மேலும் உண்மைகள் எழுதுவேன்.

 
2 Comments

Posted by on June 20, 2013 in Writers

 

Tags: , ,

 
%d bloggers like this: