RSS

Monthly Archives: July 2013

No visa to Modi please, Mr.Obama

Dear Mr.President ,

I am sure you don’t know me. Never mind. I am from the country where your mentor’s mentor lived. Yes, India.

And yes, here is where we have this wily politician, the mass murderer Modi who does not deserve the visa to your country. Please continue with this policy of not granting him visa. I will tell you why in a short while.

I have often heard you speaking to your folks about the need to create more jobs in the USA and to ensure that more children go to colleges. I shall tell you how you can achieve that in a matter of one year or so. I will tell you how.

First things first.

Modi – This guy is not definitely worth the USA. First, he is not highly educated from the Stanfords and the Harvards of the world. He speaks passable Hindi – Hindi you know the language that the illiterates and the un-English speak in India – it is of no use to your economy anyways.

Second, he says all are equal. How obnoxious ? He says Muslims should not get special treatment. He further says that people should integrate and think as a nation. How dare he says so. He believes in equality, Sir. He says, for him it doesn’t matter if Hindus prosper or Muslims prosper as long as Gujarat prospers, he is fine. What a fanatic he is !

You know something ? When the USA was under severe recession ( however Ben Bernanke would want to call it – economic down turn, slow-down, technical recession , I am not an economist and don’t have the ability to confuse people ) and General Motors was supposed to be wound up, its plant in Gujarat was exporting cars and was paying for its American workers. So, better let Modi stay in India to ensure that GM-America runs even if Detroit goes bankrupt.

This guy Modi, you know, has brought in 24×7 power to all of Gujarat’s villages. And Asia’s largest solar plant also has started functioning. And of all things, his state Gujarat generates more power that India cannot consume and hence Pakistan wants to take it. C’mon, he wants to export power to Pakistan. What a moron he is !

You know what – he is obsessed with progress, growth, development – he even says “Development” when he wants to say ,”Get me a cup of coffee”. Anyways you don’t want a guy who says he just needs six chapattis for a day and be done with it.

So, you want to give a tough fight to Michelle when she stands for President, then take the risk and give Modi his visa now that you don’t have a third term. You know, this guy is often praised by Industrialists like your Republicans are propped by industrial houses.

This guy Modi is actually unbearable. He speaks and at the same time does. If Tata and Birla are driven out from, say West Bengal, they need to got to Gujarat right? Where else can they go? Bihar and UP are so developed that they cannot go there. So we need Modi to help Tata and Birla relocate to Gujarat. Who knows when Mamta would become angry ?

I keep my word. I come to employment for the Americans. How to create jobs for them ? How to make sure children go to schools ? How to ensure your IRS works ? Here comes the Indian expertise. I have a cream team that will make things work for you. They have made wonders in India. So they are your material.

They are :

1. Sonia Gandhi – Standing example of an illiterate who can work wonders. The Rural Employment Guarantee Scheme that she brought in has made all under clothed and under-fed Indians proud owners of INR 100 without doing any job. Before I forget, she is the Mother of the super intellectual about whom we shall see now.

2. Rahul Gandhi – Yes, the child prodigy who was educated in America in not sure what it is . Has the uncanny ability to lose each and every election. has great skill to irritate voters. Would be a worthy plant inside the Republican party. His mere presence will ensure that they are defeated. And what does he know ? Is that a question ? My God, he doesn’t know what he doesn’t know. And that is an understatement.

3. Digvijay Singh – Don’t ask me who he is. Stop kidding. He has an opinion on everything and is the walking encyclopedia who speaks often on behalf of No 1 and No 2. Plant him in the Congress ( this time the American Congress ) and no body else shall be able to stand up and oppose your policies. And he has already found out that the Boston bombers are from the Ukrainian shakha of the RSS.

4. Kapil Sibal – The erudite, scholarly minister-of-what I don’t know. But you can be sure of one thing. He will quickly find out that there is “Zero Loss” to the US exchequer because of recession. You can even expect findings from him that George Bush never existed and George Washington migrated from Saudi etc.

5. Chidambaram – Probable candidate to replace Ben Bernanke. You know this Harvard or Stanford scholar is so smooth talking that you begin to fall in love with his cheeks. Don’t ever try to listen to him. Else you would need psychiatric treatment. Oh yes, this guy should be made to make statements when markets are up. They will fall as soon as he closes his mouth. Don’t you know his track record ? In 2005 0ne dollar could buy just 37 Rupees. Now it can buy 60 Rupees. Never underestimate him.

6. Karunanidhi – You wanted better universities right? Here he is. You know what , he invented a language called Tamil. Has the great capacity to have multiple opinions on anything all at the same time. Would be helpful to you to explain away the Guantanamo fiasco. Oh yes, in case you want to confuse the people on a policy matter of yours, make him speak to the press. CNN and Fox would wind up the next day.

Take an example: Drone attacks in Pak. He would say ,”So what? Did not Reagan bomb Libya? If bomb by Republican is okay, then why not by a democrat? Is it because Reagan was a “Mount Road Mahavishnu? Why did Wright Brothers invent the plane at all ? That is why drones are here. Go and ask them”. Mr.President, did you get his skills ?

7. Maran Brothers – Here is the deal. You take all the above 1 to 6, and you get two brothers for free. Yes, these are the guys who will make the NASA fly their shuttles again. Funding ? No problem. They are coming over to the USA to fund the U.S. Treasury, Mr.President. Come closer, let me tell you something – once they are there, CNN, Fox, CNBC, Bloomberg TV and what ever channels you have got would somehow find themselves under the SUN TV group. The only channel left out would be the English Channel because it is nit a T.V.Channel. And yes, Continental, Delta and all sundry airlines would be under the umbrella group Spice Jet. Integration, you see.

8. Montek Singh Ahluvalia – You need people to find out how much an American needs to live ? Here is the guy. He will probably find that Americans can live under fifty cents a day. Sounds bizzare ? That is Montek for you. Take him in and Jay Leno would be looking for a job soon. Such a hilarious person has never existed on earth.

9. Man Mohan Singh – Yes. You need the best of actors for Hollywood right ? Here he is who has been acting as the Prime Minister of India for the last 9 years without uttering a word. Take him in. Hollywood wouldn’t regret.

10. No, don’t ask for Kanimozhi please. We need serious comedy in India. We can’t let go of her. Her uncanny ability to masquerade as a poetess while functioning as a business person striking deals with scamsters all the while indulging in scams and also being the mother of a ten year old boy – gosh. Such a talent you will never get. But you still insist on her ? Ok, I let her go with much reluctance.

Oh yes, there are others too – Barkha Dutt, Arnob Goswami, Rajdeep Sardesai and his wife. But they are going to Pakistan boss. I don’t see any other way of destroying Pakistan.

What do you mean Mani Shankar Iyer? He is the Citizen of Pakistan. Have you ever seen Mani speaking for India? If you want him, talk to Nawaz Sheriff.

No, no. We need Renuka Chaudhuri. With Sonia Gandhi going to America, we need another “empty inside the head” to head the Congress.

I admire you, Mr.President. You are intelligent. So you know that Modi, the minion, is not needed in the USA.

So, please take the other ten people even if they have not applied for a visa. Bill Gates and Warren Buffet would be in the streets soon.

Thanks

Right Off Center

 
10 Comments

Posted by on July 27, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , , , , , ,

மறையும் பறையும்

தலைப்பு பார்த்து பதிவைப் படிக்காமல் ஓட  வேண்டாம். இந்தமுறை ஒரு நல்ல விஷயத்தைப் பார்ப்போம்.

தமிழக சாதி அமைப்புக்களில் பறையர் என்ற பிரிவு மிகவும் ஒதுக்கப்பட்ட ஒன்றாக இருந்துள்ளது. அந்த வார்த்தையைப் பயன் படுத்தினாலே சிறை என்று ஒரு நண்பர் கூறினார். உண்மையா என்று தெரியவில்லை.

சமூக, பொருளாதார நிலையில் அடி மட்டத்தில் உள்ள இந்தப் பிரிவினர் தங்களது குலத் தொழிலாக பறை அடிப்பதைக் கொண்டுள்ளனர். அரசர் காலத்தில் பறை அறைந்து மன்னனின் ஆணைகளைத் தெரிவிப்பவர் என்றும் அறிகிறோம். ஆகவே இது ஒரு தொழில் தொடர்பானதாகவே தெரிகிறது.

பறை என்பது பசு மாட்டின் தோல் கொண்டு செய்யப்படும் ஒரு ஒலிக் கருவி. பசு மாடு தொடர்பிருப்பதால் “தீட்டு” முதலியன வந்து அதனால் அவர்கள் ஒதுக்கப்பட்டனரா என்று தெரியவில்லை. இது ஒரு ஊகம் தான்.

ஆனால் அரசனின் ஆணைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது மதிப்பான செயலே. இன்னமும் அது ஒரு நம்பிக்கையான ஆட்களிடம் தான் இந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைக்க முடியும்.எனவே மன்னரின் நன் மதிப்பைப் பெற்ற ஒரு சமூகமாகக் கருத வாய்ப்புண்டு.

ஆண்டாள் தன் பாசுரத்தில் ” பாடிப் பறை கொண்டு யாம் பெறு சம்மானம்” என்றும், “நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான் ” என்று பறை என்ற வார்த்தையைப் பயன் படுத்துகிறாள்.

ஆதி நாட்களில் இந்து மதம் ஒரு அமைப்பாக உருப்பெறாத, சைவமும் வைணவமும் மட்டுமே தமிழ் நாட்டின் சமயங்களாக இருந்த நிலை திகழ்ந்த நாட்களில் பறையரே கோவில்களில் பூசாரிகளாக இருந்தனர் என்றும், அந்தணர்கள் கடந்த சில நூற்றாண்டுகளாகவே அந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள் என்றும் சில ஆராய்ச்சிகளை மேற்கோள் காட்டி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுகிறார் . அந்த சமயங்களில் அந்தணர்கள் வேள்விகளும் கல்வி முதலிய தொழில்களும் செய்தனர் என்றும் கூறுகிறார். இது ஆராயப் பட வேண்டிய ஒன்று.

அரசியல் காரணங்களுக்க்காக அந்தணர்கள் தான் சாதி வேறுபாடு உருவாக்கினார்கள் என்று தற்போது பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. அது ஆங்கிலேயக் கல்வியினால் நமக்கு ஏற்பட்ட ஒரு சரிவு.

அது இருக்கட்டும்.

திருவாரூரில் “மத்தியானப் பறையர்கள்” என்று ஒரு பிரிவினர் உள்ளனர். இவர்கள் உண்மையில் அந்தணர்கள். மதியம் ஒரு நாழிகை மட்டும் இவர்கள் பறையர்களாக ஆவதாகவும் பிறகு நீராடிப் பூசைகள் செய்து மறுபடியும் அந்தணர்களாக ஆவதாகவும் “அறியப்படாத தமிழகம்” நூலில் தொ.பரமசிவம் கூறுகிறார். இதற்கு ஒரு இதிஹாச ஆதாரத்தையும் காட்டுகிறார். அதில் சிவ பெருமான் ஒரு பறையர் உருவில் வந்ததாகவும், அது அறியாத சைவ அந்தணர்கள் அவரை வெளியேறச் சொன்னதாகவும் அதனால் ஏற்பட்ட ஒரு தண்டனை என்றும் கூறுகிறார்.

ஆவுரித்துத் தின்றுலையும் புலையரேனும்அவர் கண்டீர் நாம் வணங்கும் கடவுளாரே ” என்றும் சைவம் அவர்களைக் கடவுளாகவே உயர்த்துகிறது.

சாதி வேற்றுமைகளை நாங்கள் தான் போக்கினோம் என்று மார் தட்டும் பகுத்தறிவாளர்கள் இந்த தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் பாசுரத்தைப் பார்க்கக் கடவது.

அமரவோ ரங்க மாறும் வேதமோர் நான்கு மோதி
தமர்களில் தலைவ ராய சாதியந் தணர்க ளேலும்
நுமர்களைப் பழிப்ப ராகில் நொடிப்பதோ ரளவில்ஆங்கே
அவர்கள்தாம் புலையர் போலும் அரங்கமா நகரு ளானே“.

அரங்கப் பெருமானே, நான்கு வேதங்களான ரிக் , யஜூஸ், ஸாமம், அதர்வணம், அதனுடன் ஆறு வேதாங்கங்களான சீக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜியோதிஷம், கல்பம்  முதலிய அனைத்தையும் அறிந்தவர்களாக இருந்தாலும், இந்த அறிவு எதுவும் இல்லாத,  ஆனால் இறைவன் பால் பக்தி கொண்ட ஒரு தாழ்ந்த புலையர் சாதியைச் சார்ந்த ஒரு வைணவனைப்ப் பழித்தால், அந்த நொடியே இந்த அந்தணர்கள் அந்த தாழ்ந்த சாதியை அடைவர் என்று பாடுகிறார். வைணவத்தில் மறையன் பறையன் ஆவது இங்கு.

சாதியில் உயர்ந்தவராக இருந்தாலும், கல்விகளில் சிறந்தவராக இருந்தாலும், பக்தி மட்டுமே உடைய ஒரு எளியாரை இகழ்ந்தால் அவர் அந்த நொடியிலேயே தம் சிறப்பிழப்பார் என்று சமூக நீதியப் பறை சாற்றியவர் தொண்டர் அடிப்பொடி  ஆழ்வார். பின்னர் வந்த ராமானுசர் “திருக்குலத்தார்” என்று அழைத்த அதே தீண்டப்படாத மக்கள் தான் பறையர் என்றும் ஒருவாறு ஊகிக்க முடிகிறது. இங்கு பறையன் மறையன் ஆனது காண்கிறோம்.

ஒருவேளை அதனால் தான் “இறைவனின் குழந்தைகள்” என்ற அர்த்தம் வரும்படி, காந்திஜி இவர்களை “ஹரிஜன்” என்று அழைத்தார் போலே.

ஆனால் ஒன்று. நமது சமூகத்தின் அடித்தட்டுக்களில் இன்னமும் உள்ள இவர்களின் நிலையை உயர்த்தாமல் நாம் மத மாற்றுக்காரர்களைச் சாடுவது நமது கடமையைச் செய்யாமல் ஓடி ஒளிவது என்று நினைக்கிறேன்.

பி.கு.: வசவுகள் தொடரலாம்.

 
5 Comments

Posted by on July 23, 2013 in Writers

 

Tags: , , , , , ,

"டேய் ஐயரு ராமம் போட்ருக்கார் டா. "

Image“டேய் பார்ரா நாமம், இங்கே வந்தும் போட்டுக்கிட்டுத் திரியறானுங்க” – என் அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு சிங்கபூர் ரயிலில் ஏறிய போது இரு இள வட்டங்கள் கேலி பேசியது காதில் விழுந்தது. ஓர் சீனப் பெண் எழுந்துகொண்டு கொடுத்த இடத்தில் அப்பாவை அமரச் செய்துவிட்டு குரல் வந்த பக்கம் திரும்பினேன்.

இந்திய இளைஞர்கள். சிங்கப்பூரர்கள் இல்லை. அவர்கள் உடையும் பேச்சின் சாயலும் அவர்கள் சென்னையிலிருந்து வந்துள்ள மாணவர்கள் என்று அறிவித்தன. சிங்கை தேசியப் பல்கலையில் பயில்பவர்கள் என்று ஊகித்தேன்.

சிங்கபூர்த் தமிழர்கள் கேலி பேசுவதில்லை, தமிழையும் கலாச்சாரத்தையும் மதிக்கிறார்கள். தமிழ் நாட்டிலிருந்து வந்துள்ள உடல் உழைப்புத் தொழிலாளர்களும் அமைதியாகவே உள்ளனர். தமிழக அதுவும் சென்னை மாணவர்கள் சிலர் தறி கேட்டு அலைவது சிலமுறை கண்டது தான். இருந்தாலும் இந்தமுறை சிங்கையில் நடந்தது அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது.

நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்வதை “திருமண் காப்பு” என்று அழைப்பர். திருமண் நம்மைப் பல இன்னல்களிலிருந்தும் காக்கும் என்பது ஒரு எண்ணம். அதனுடன் அதை அணியும் போது அதற்கு ஏற்றவாறு நடக்கவேண்டும் என்ற ஒரு கட்டாயம் ஏற்படும். அதுவே நம்மை கெட்ட வழிகளில் போகாமல் தடுக்கும் என்றும் கொள்ளலாம்.

நாமம் தரிப்பதை ( திருமண் இட்டுக்கொள்வதை )க்  கேலி பேசுவதும், நக்கல் செய்வதும் சாதி சொல்லி “டேய் அய்யர் போறான் பாருடா ” என்று வீதிகளில் அமர்ந்து காலிகள் கொக்கரிப்பதும் எனக்குப் பழக்கம் தான். நெய்வேலியில் இப்படி அடிக்கை நிகழும். வளரும் வயதில் இந்த அனுபவங்கள் ஏராளம்.

பள்ளி செல்லும் போது தினமும் திருமண் இட்டுக்கொண்டு செல்வது வழக்கம். வழியில் பல தரிதலைகள் விசில் அடிக்கும். பழகி விட்டதால் பல சமயம் கோபம் வருவதில்லை. வந்தாலும் ஒரு புண்ணாக்கு பயன் இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.

ஒரு  முறை அப்பாவுடன் ஆவணி அவிட்டம் முடித்து சைக்கிளில் செல்லும்போது  ” டேய் பூணூல் பாருடா”, என்ற கத்தல் கேட்டு அப்பா சைக்கிளை நிறுத்தினார். ஒரு பார்வை தான். கேலி பேசிய இருவரையும் காணவில்லை.

இந்த நிகழ்வால் எனக்கு தைரியம் வந்தது. ஒரு முறை நெய்வேலி ஸ்டோர் ரோடு பிள்ளையார் கோவில் விழாவில் கலந்து கொள்ள சைக்கிளில் சென்றேன். நெய்வேலியின் அப்போதைய பிரதான வாஹனம் சைக்கிள் தான். எதிரில் வந்த ஒருவன் “டேய் ஐரே “, என்று கத்தினான். வயது பதினைந்து இருக்கும் எனக்கு., “டேய் ம..ரே “, என்று பதிலுக்குக் கத்திவிட்டு வேகமாக சைக்கிளை மிதித்தேன். உடம்பு ஒரு முறை அதிர்ந்தது. பக்கத்தில் அப்பா. அவர் அருகில் இருப்பதை உணராமல் கெட்ட வார்த்தை சொல்லிக் கத்திவிட்டேன். அப்பா இருவாரம் என்னுடன் பேசவில்லை.

ஆனால் என் தார்மீகக் கோபம் தணியவில்லை. அன்று முதல் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும் போது நன்றாகத் தெரியும்படி திருமண் இட்டுக்கொள்ளும் பழக்கம் கொண்டேன். வேண்டும் என்றே முகத்தை நெற்றி தெரியும்படி காட்டியபடி செல்வதை விரும்பி செய்தேன். பல முறைகள் “ஐரே .. ம..ரே” சவடால்கள் நடந்தன.அதில் ஒரு வெற்றிப் பெருமிதம் தான்.

ஆனால் ஒரு முறை சைக்கிளில் செல்லும்போது என்னை விட வயதான ஒரு பையன் “எப்படி டா நாமம் போடறே ?” என்று கேட்டபடி உரசிச் சென்றான். விடவில்லை நான். துரத்தினேன். ஒருவழியாக அருகில் சென்று, ” இப்பிடித் தாண்டா “, என்று சைக்கிளால் அவன் சைக்கிளை மோதினேன். அவன் விழுந்தான். “ஏண்டா இடிச்சே?” என்று அழுதவாறு கேட்டான். எனக்குப் பாவமாகப் போய்விட்டது.அது முதல் கேலி பேசினால் பதில் சொல்லாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்ளத் துவங்கினேன்.

கல்லூரியில் “ராகிங்” என்ற பெயரில் நடந்த அழுச்சாட்டியங்களில் ஒன்று ஒரு சீனியர்,” நீ இனிமேல் நாமம் போடக்கூடாது”, என்றது தான். மனதுக்குள் ஒரு அரசியலமைப்புச்சட்ட மேதை என்ற நினைப்பில், “Do you know the right to freedom of religion? It is one of the fundamental rights enshrined in the constitution“, என்று ஒரு முழு மூச்சில் முடித்தேன். ஓங்கி ஒரு அரை விழுந்தவுடன் சுய நினைவுக்கு வந்தேன். ஆனால் ஒரு எதிர்ப்பு காட்டவே தினமும் ஒற்றை நாமாம் ( ஸ்ரீ சூர்ணம் ) இட்டுக்கொள்ள மறந்ததில்லை.

இதில் விசேஷம் என் அப்பாவிற்கு “ஐயர் போறார் டா “, என்றால் கோபம் வரும். கேலி பேசுவதால் அல்ல. “என்னை ஒரு அய்யர்னு சொல்லிட்டானே”; என்று வருத்தப்படுவார். காரணம் தான் ஒரு தீவிர ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஐயங்கார். தன்னை ஒருவன் ஐயர் என்று சொல்லிவிட்டானே என்று ஒரு தார்மீகக் கோபம்.

இப்போதெல்லாம் இந்தியாவில் யாரும் இதற்குக் கேலி பேசுவதில்லை. யாருக்கும் இதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லை. வேலை, பிழைப்பு என்று வந்த பிறகு இதிலெல்லாம் ஒரு நாட்டம் இல்லை யாருக்கும். அல்லது பா.ஜ.க.அரசு அமைந்த பின்னர் ஏற்பட்ட மாறுதலாகவும் இருக்கலாம் என்று எங்கோ படித்திருக்கிறேன். ராமர் கோவில் இயக்கம் நடந்தபோது அதுவரை நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளாத பலரும் ஏதாவது இட்டுக்கொள்ளத் துவங்கியதைப்  பார்த்திருக்கிறேன். இதைப்பற்றியெல்லாம் கேலி பேசுவது பெரும்பாலும் வேலை இல்லாத திராவிடர் கழக ஆட்களாகவே இருக்கும்.

இதில் சில வேடிக்கைகள் உண்டு. சில அசடுகள் “, ஐரே ராமம் போற்றுக்கியா?” என்று கேட்டதுண்டு. பாவம். நான் ஐயரும் இல்லை. போட்டுக்கொள்வது ராமம் இல்லை நாமம் என்ற பகுத்தறிவுகூட இல்லாத நிலையில் இருப்பது ஒரு பரிதாபம்.

சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் கேட்டார் நாமம் ஏன் போட்டுக்கொள்கிறேன் என்று.

“என் சார், நீங்கள் உங்கள் கம்ப்யூட்டரில் ANTI VIRUS வைத்துக்கொள்வதில்லையா? அது போல் தான். யாரும் போடுவதற்கு முன்னால் நாமே போட்டுக்கொள்வது ஒரு பாதுகாப்பு தானே?” என்று சொன்னாலும் நாமம் போடுவதற்கும் ஏமாற்றுவதற்கும் என்ன தொடர்பு என்று தெரியவில்லை.

இப்போதேல்லாம் நம் இளைஞர்கள் நெற்றிக்கு இட்டுக் கொள்வதில்லை. “நீரில்லா நெற்றி பாழ்” என்று என் ஆசிரியர் கூறுவார். ஆனால் இன்று தமிழ்நாட்டில் “நீர்” என்பதற்கு “வேறு” பல அர்த்தங்கள் உள்ளன. அரசாங்கமே சில “நீர்” விற்பனைக் கடைகள் வைத்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

திருமண் பற்றிப் பேச வந்தவுடன் தென்கலை வடைகலை பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் அதைப்பற்றி ஏற்கெனவே வேறொரு பதிவில் சொல்லிவிட்டதால் இப்போது மறுபடியும் வேண்டாம். ஆனால் வடகலையை விட தென்கலைக் காரர்கள் கொஞ்சம் தடிமனாகவே திருமண் இட்டுக்கொள்கிறார்கள் என்பது என எண்ணம். தென்கலை சம்பிரதாயத்தின் மீதான பற்றாகவும் இருக்கலாம். வடகலையை வெறுப்பேற்றவும் இருக்கலாம். தெரியவில்லை.

ஒருமுறை ஜப்பானில் தோக்கியோ நகரில் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை செய்த போது என் நிறுவனத் தலைவர் ( ஜப்பானியர் ) என்னைப் பார்த்து மிகவும் வியப்படைந்தார். “கோரே வா நான் தேசு கா?” ( இது என்ன? ) என்று நெற்றியைத் தொட்டுக்காட்டி க் கேட்டார். “அனோ இந்தோனோ கமிசமா னோ SYMBOL தேசு” ( இது இந்தியக் கடவுளின் சின்னம்” ) என்று எனக்குத் தெரிந்த ஜப்பானிய மொழியில் தடுமாறிச் சொன்னேன்.அது முதல் என் பெயர் “இந்தோனோ காமி சமா” ( இந்தியாவின் கடவுள் )  என்று வைத்துவிட்டார்.

மறுபடியும் சிங்கபூருக்கு வருவோம். ரயிலில் இருந்த தமிழ் இளைஞர்களை முறைத்துப் பார்த்தேனா? அவர்கள் இருவரும் அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்று விட்டார்கள். இரு நிறுத்தங்கள் கழித்து இறங்க வேண்டிய இடம் வந்தவுடன் வேகமாக அடுத்த பெட்டியின் வாசலுக்குச் சென்று பார்த்தேன். அவர்களைக் கீழே இறக்கி டோஸ் விட எண்ணம். என்னைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் கூட்டத்தின் உள்ளே பதுங்கினார்கள். அவர்கள் பயந்து கொண்டது  தெரிந்தது.

அவர்களைக் கீழே இறக்கிப் போலீசில் சொன்னால் அவர்கள் கல்லூரி வாழ்க்கை முடிந்து விடும். இது தமிழ் நாடு அல்ல எது நடந்தாலும் என்ன நடந்தாலும் போலீஸ் எல்லாம் முடிந்தபின் வருவதற்கும் மாமூல் வாங்கிச் செல்வதற்கும். பழைய பள்ளிப்பருவக் கோபங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து அவர்களை நாலு கேள்வியாவது கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றியது.

“பாவம் விட்டுடு டா. நம்மூர்ப்பசங்க மாதிரி தெரியறது. போனாப் போறது. தெரியாம சொல்லிருப்பாண்டா”, என்றார் அப்பா.

 
6 Comments

Posted by on July 22, 2013 in Writers

 

Tags: , , , , ,

'Engaging India' – a review

ImageBooks written by retired US officials about foreign policy usually center around the self-righteousness of the US and how they had, in times of great need, saved the other countries from the brink of extinction. For a change this book is one with a difference.

Written by Strobe Talbott, one of the respected US foreign office officials, it talks about the tumultuous times of 1998 to 2005 when the Indian subcontinent was the main focus of the world. 1998 was when India, under Atal Behari Vajpayee, tested a nuclear weapon hoodwinking the mighty US spy network. The book talks about the happenings from then on and how he liaised with the then foreign minister of India Jaswant Singh to try and get India to sign the CTBT and NPT and failed in that effort.

In a period of two and a half years, he met with Jaswant Singh for over fourteen times in different places of the world to get India to sign the wholly discriminatory treaties that would have severely handicapped India from developing into a nuclear power.

The geo-politics surrounding the nuclear situation and its aftermath, the way Jaswant Singh proved to be a an extremely hard nut to track and made sure that India’s interests are safeguarded when it came to such partial treaties , how India under Vajpayee withstood the international pressure and made the US agree to every thing that India wanted wihout giving in to any of the US’s demands are all explained by the former US official in great detail.

We get to know how until then the US was treating India and Pakistan on a hyphenated equation and was seeing India from a Pakistan perspective and was trying to dole out concessions or the promise of concessions and was wanting India to do the bidding of the US and how the then BJP government tilted the scales and make the US enter into meaningful dialogue with India. Until then it  had always been a monologue situation and by the BJP government’s nuclear diplomacy the US was made to consider India as a dialogue partner. All these and more are explained in vivid detail by Strobe Talbott who was until May 1998 the Russian expert in Clinton’s State Department.

The authenticity of Talbott is striking. He describes in great detail the very conversations that took place between himself and Jaswant Singh. From these it is a pleasure to understand the great person that Jaswant Singh was in terms of safeguarding India’s interests.

This hard stand and never compromising attitude of the Vajpayee government ultimately resulted in the US administration under George Bush agreeing to have the Indo US Nuclear Deal without India signing the CTBT and the NPT.

Talbott sums up his impression on Jaswant thus :” He achieved more of his objectives than I”. And in the end he says thus: “Jaswant put his country’s interests before his”. What more vindication of Jaswant and the Vaipayee government than this compliment from the super power’s own representative !

An essential read for someone who needs to understand the US turn around in its relations with India.

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , ,

‘Engaging India’ – a review

ImageBooks written by retired US officials about foreign policy usually center around the self-righteousness of the US and how they had, in times of great need, saved the other countries from the brink of extinction. For a change this book is one with a difference.

Written by Strobe Talbott, one of the respected US foreign office officials, it talks about the tumultuous times of 1998 to 2005 when the Indian subcontinent was the main focus of the world. 1998 was when India, under Atal Behari Vajpayee, tested a nuclear weapon hoodwinking the mighty US spy network. The book talks about the happenings from then on and how he liaised with the then foreign minister of India Jaswant Singh to try and get India to sign the CTBT and NPT and failed in that effort.

In a period of two and a half years, he met with Jaswant Singh for over fourteen times in different places of the world to get India to sign the wholly discriminatory treaties that would have severely handicapped India from developing into a nuclear power.

The geo-politics surrounding the nuclear situation and its aftermath, the way Jaswant Singh proved to be a an extremely hard nut to track and made sure that India’s interests are safeguarded when it came to such partial treaties , how India under Vajpayee withstood the international pressure and made the US agree to every thing that India wanted wihout giving in to any of the US’s demands are all explained by the former US official in great detail.

We get to know how until then the US was treating India and Pakistan on a hyphenated equation and was seeing India from a Pakistan perspective and was trying to dole out concessions or the promise of concessions and was wanting India to do the bidding of the US and how the then BJP government tilted the scales and make the US enter into meaningful dialogue with India. Until then it  had always been a monologue situation and by the BJP government’s nuclear diplomacy the US was made to consider India as a dialogue partner. All these and more are explained in vivid detail by Strobe Talbott who was until May 1998 the Russian expert in Clinton’s State Department.

The authenticity of Talbott is striking. He describes in great detail the very conversations that took place between himself and Jaswant Singh. From these it is a pleasure to understand the great person that Jaswant Singh was in terms of safeguarding India’s interests.

This hard stand and never compromising attitude of the Vajpayee government ultimately resulted in the US administration under George Bush agreeing to have the Indo US Nuclear Deal without India signing the CTBT and the NPT.

Talbott sums up his impression on Jaswant thus :” He achieved more of his objectives than I”. And in the end he says thus: “Jaswant put his country’s interests before his”. What more vindication of Jaswant and the Vaipayee government than this compliment from the super power’s own representative !

An essential read for someone who needs to understand the US turn around in its relations with India.

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2013 in Writers

 

Tags: , ,

எதிர்கால இந்தியா ?

busday-1சில வாரங்கள் முன்பு சிங்கபூர் சாங்கி விமான நிலையத்தின் கழிவறை ஒன்றின் வாயிலில் ஒரு தமிழ் இளைஞன் தலை குனிந்தவாறு நின்றிருந்தான். என்னவென்று விசாரித்தபோது தான் ஒரு பட்டதாரி இளைஞன் என்றும் ஆனால் குடி நுழைவுத் தாளை நிரப்பத் தெரியவில்லை என்றும் உதவுமாறும் கேட்டான். ஆச்சரியமும் வருத்தமும் மேலிட அவனிடம் பேசியதில் அவன் ஒரு இளங்கலை பொருளாதாரப் பட்டதாரி என்றும் தற்போது தான் சென்னையில் இருந்து வேலை நிமித்தமாக வந்துள்ளதாகவும் தெரிவித்தான். கொத்தனாரின் உதவியாளன் போன்ற வேலை என்றும் கை நிறைய ரூபாய் பதினைந்தாயிரம் கிடைக்கும் என்றும் அதற்காக இந்தியாவில் ஒரு தரகரிடம் ருபாய் ஒரு லட்சம் கொடுத்து அதன்மூலம் வந்துள்ளதாகவும் தெரிவித்தான்.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பாதிப்பு நீங்கும் முன்னர் சென்னையின் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு இடையே மோதல் என்றும் ஒரு மாணவர் மருத்துவமனையில் அனுமதி என்றும் அறிந்து கொண்டு இந்த இரு நிகழ்வுகள் ஏன் என்று சற்று யோசித்தேன். அதன் பலன் பின் வருமாறு:

பேருந்தில் தொங்குவோர், பேருந்தின் மேல் ஏறி ஆட்டம் போடுவோர், பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளின் வாயில்களில் நின்றபடி பெண்களை வம்புக்கிழுப்போர், குழுவாகச் சேர்ந்து கொண்டு பிறிதொரு குழவினரைத் தாக்குவோர், பள்ளி கல்லூரிகளை புறக்கணித்துவிட்டு கேட்க முடியாத வசைகளைத் தம் மொழி அகராதியில் சேர்த்துக்கொண்டு திரை அரங்குகளில் காலம் கழிப்போர், ஆசிரியரை மட்டம் தட்டியும் ‘அவன் இவன்’ என்றும் மரியாதை இல்லாமல் பேசுவோர், வீட்டுக்கு அடங்காமல் சுற்றித் திரிவோர் – இவர்களை நீங்கள் அடிக்கடி சந்தித்திருக்கலாம். பொதுவாக இவர்கள் நகரங்களில் உள்ள அரசுப் பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளில் பயிலும் ( இல்லை இடம் கிடைத்தும் செல்லாமல் ) மாணவர்கள் என்று அறியப்படுவார்கள்.

பேருந்துகளில் அடங்காமலும் சமூக உணர்வு இல்லாமலும் உரக்கப்பே சியும் பாட்டும் கூத்துமாக கூட்டமாகத் திரியும் மாணவர்களைக் கண்டு பயணிகளும் நடத்துனர் மற்றும் ஓட்டுனர் கண்டும் காணாமலும் இருந்து வருவர் என்று நாம் அறிவோம். பல நேரங்களில் சக பயணிகளுடன் தகராறு செய்பவர்களாகவும் இவர்கள் அறியப்படுகிறார்கள்.

பேருந்து தினம் என்று ஒரு நாளைக் குறித்துகொண்டு அன்று அரசுப்பேருந்தின் மேல் ஏறிக்கொண்டு உயிருக்கு ஆபத்தாக இவர்களது ஆட்டமும் பாட்டமும் சக பயணிகளை மட்டும் அல்ல பார்க்கும் எல்லோரையும் அச்சமுற வைக்கிறது. நீதிமன்ற உத்தரவுகளை எல்லாம் தாண்டியும் இந்த பேருந்து தினம் நடக்கிறது என்றால் இந்த ‘மாணவர்’ சக்தியைப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்.

இப்படிச் செயல் படுவோரின் பூர்வீகத்தை நாம் சற்று ஆராய்வோம்.இவர்களில் பெரும்பாலோர் அரசுக் கல்லூரிகளில் பயில்வோராகவும், குடும்பத்தில் முதல் பட்டதாரி மாணவராகவும் இருப்பர். பெற்றோர் ஆட்டோ ஓட்டுனர் அல்லது கூலி வேலை செய்பவராகவோ வீட்டு வேலை செய்யும் பணிப்பெண்களாகவோ – அதாவது அவர்கள் ஒரு நாள் வேலைக்குச் செல்லவில்லை என்றால் அந்த நாள் ஊதியம் இல்லாதவராகவே இருப்பர்.இவர்களது கனவு தம் பிள்ளைகளைத் தாங்கள் படும் கஷ்டங்கள் இல்லாமல் நல்ல வேலையில் அமர்த்திப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே.அதற்காக வருத்தமுற உடல் உழைப்பு செய்து தங்கள் மகன்களின் கல்லூரிக் கதவுகளைத் திறந்து விடுவர்.

எப்படியாவது நமது இன்னல்கள் தீராதா, அதற்கு நம் பிள்ளைகளின் கல்வி உதவாதா என்ற ஒரு நேர்மையான எதிர்பார்ப்பு அல்லது ஏக்கம் இருப்பது இயற்கை தானே? அந்த எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது என்பது இந்த மாணவர்களுக்குத் தெரியாதா ? அவ்வளவு அறியாமையிலா இருக்கிறார்கள் இவர்கள் ? இவ்வாறு தங்கள் பெற்றோர் தங்களைப் படிக்க வைக்க எவ்வளவு உழைக்கிறார்கள் என்று அறியாதவரா இந்த சிறுவர்கள்? இல்லை.அங்கே தான் இருக்கிறது சமூக நீதி அல்லது அநீதி.

இந்தக் குடும்பங்களின் சமூகப் பொருளாதார நிலைமைகள் கொஞ்சம் விரும்பத்தக்கவையாக இருக்காது.இவர்கள் பெரும்பாலும் சென்னை அல்லது மற்ற பெரு நகரங்களை அடுத்துள்ள சிற்றூர்களில் இருந்தோ அல்லது அந்த நகரங்களின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் இருந்தோ வருகிறார்கள்.

தாங்கள் இருக்கும் இடங்களில் இல்லாத சில சுதந்திரங்கள் தங்களுக்குக் கல்லூரிகளில் கிடைத்துவிட்ட மாதிரி இவர்கள் நினைத்துக் கொண்டு தான் தோன்றித்தனமாக நடக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். இந்த புது சுதந்திரம் இவர்களைப் பெண்களின் முன்னாள் ஒரு நாயகர்களாகக் காண்பிக்க உதவுகிறது. ஏன் என்றால் அவர்களது நாயகர்களும் சினிமா சார்ந்தே இருப்பதாலும் சினிமாத்தனமாகவே இருக்கத் துவங்குகிறார்கள். தங்கள் சினிமா நாயகர்கள் கதாநாயகிகளைப் பின்தொடர்ந்து செல்வதைப்போல் நிஜ வாழ்விலும் இந்த மாணவர்கள் நடந்துகொள்ளத் துவங்குகிறார்கள்.இதன் விளைவே இந்த பேருந்து தினம் மற்றும் இன்ன பிற சேட்டைகள். சினிமா நாயகர்களின் வில்லுக்கு இவர்கள் அம்பாகத் தங்கள் வாழ்க்கையை இழக்கிறார்கள்.

ஆனால் இவர்கள் ஏன் சினிமா நாயகர்களைத் தங்கள் முன் மாதிரியாகக் கொள்கிறார்கள்? வேறு யாரும் இல்லையா என்றால் அதற்கும் அவர்களைச்சொல்லிப் பயன் இல்லை. அவர்களின் ஒரே பொழுதுபோக்கு தொலைக்காட்சியும் திரைப்படமும் தானே. இந்த வர்க்க மாணவர்கள் தங்கள் ஓய்வு நேரத்தைக் கழிக்க நல்ல நூலகங்கள் அவர்கள் வசிக்கும் இடத்தில் இருப்பதில்லையே. எனவே அவர்கள் பள்ளி முடிந்ததும் செல்வது திரைப்படம் அல்லது தொலைகாட்சி. அதில் அவர்கள் காண்பது இந்த அரை வேக்காட்டு நாயகர்கள் நடத்தும் ரசனையற்ற கேளிக்கைக் கூத்துக்கள் தானே. அதையே பார்ப்பவன் வேறு எப்படி வளர்வது?

சரி, வீட்டிலோ வெளியிலோ நல்ல மாதாந்திரப் பத்திரிகைகளே இல்லையா என்றால் அது இன்னமும் பாழாய்ப்போன ஒரு உலகம். நடிகைகளின் உடல் உறுப்புக்கள் நல்ல முறையிலேதான் இருக்கின்றன என்று தினமும் வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டிய ஒரு காலத்தின் கட்டாயத்தில் இருக்கின்றன இந்தப் பத்திரிக்கைகள்.எனவே அந்தப் பத்திரிக்கைகளைப் படித்தால் நம் மாணவன் மனதில் பதிவது என்ன?

இப்படி ஒரு உலகத்தில் வாழும் ஒரு சிறுவன் பள்ளியில் திருந்தலாமே என்றால் அது ஒரு கண்ணாம்பாள் படம் போல் ஒரே சோக மாயம். அரசுப் பள்ளி என்பதால் ஆசிரியர்களைக் கேள்வி கேட்க யாருக்கும் அதிகாரம் இல்லை. பள்ளிக்கு ஆசிரியர்கள் வருவதே ஒரு பெரிய வரலாற்று நிகழ்வாக உள்ளது. அப்படி எப்பபோதாவது வந்தாலும் அவர்களிடமிருந்து நன்நடத்தையைக் கற்றுக்கொள்வது எப்படி ? அவரே பல தீய செயல்களிலும் ஈடுபடுபவராக இருந்தால்? எல்லா ஆசிரியர்களும் அப்படி இல்லை என்றாலும் பெரும்பாலனவர்கள் அப்படித்தான் என்பது வருத்தப்படவேண்டிய ஒன்றாக உள்ளது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது.

ஆசிரியர் நிலை பற்றி உடன் படாதவர்கள் ஒன்றை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். நம் பெற்றோர் படித்தது அரசுப் பள்ளிகளில் தானே.அவர்கள் 1960ற்கு முற்ப்பட்ட காலத்தினர் என்றால் அவர்கள் காலத்தைய ஆசிரியர்கள் போல் தான் இப்போது உள்ளவர்களும் உள்ளனரா என்று எண்ணிப் பார்த்தாலே போதும்.

ஆக பெற்றோரும் வேலை நிமித்தமாக வெளியே சென்று விடுகிறார்கள்,பள்ளிகளும் சரியில்லை, பள்ளிகளின் மூலம் உண்டாகும் நண்பர்களும் அப்படியே என்று வாழும் வழி முறையே ஒரு காலித்தனமாக இருப்பின் அந்த மாணவன் கல்லூரியில் சேர்ந்ததும் பெரும் மாற்றம் பெற்றுவிடுவான் என்று நினைப்பது மட்டும் எப்படி சாத்தியமாகும்?

உதாசீனப்படுத்த வேண்டிவர்களை உதாரண புருஷர்களாகக் கொண்டால் அவனது வாழ்க்கை என்னவாகும்? உதாரண புருஷர்களின் அட்டை உருவங்களுக்குப் பால் அபிஷேகம் செய்ய இவர்கள் நான் முந்தி நீ முந்தி என்று திரை அரங்குகளில் போட்டி போடும் போது அவர்கள் தாய் தந்தையரின் கனவுகளுக்கும் சேர்ததுதான் பால் ஊற்றுகிறார்கள். அதோடு சேர்த்து தங்களின் வாழ்க்கைக்கும் சேர்த்து ஊற்றிக் கொள்கிறோம் என்ற உணர்வே இவர்களிடம் இல்லை என்பது ஒரு சாபக்கேடு. அந்த ஒரு மணித்துளி தான் ஒரு நாயகனாக இருக்க வேண்டும்.அவ்வளவே.

சாதிகள் இல்லை என்று பாடம் படித்து பின்னர் சாதியின் பெயரால் நடைபெற்ற சட்டக்கல்லூரி மாணவர் வன்முறை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்தேறியது. புத்தகம் ஏந்த வேண்டிய கைகளில் கொலை வாளையும் உருட்டுக் கட்டைகளையும் கண்டோம்.

இந்த மாணவரகளை நம்பியே பல அரசியல் கட்சிகளும் உள்ளன என்பது இந்த விகாரங்களில் மிக முக்கியமான விகாரம். உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசுவதும் ஏதுமறியா மாணவர்களைத் தூண்டி விட்டு போராட்டம் என்று உணர்சிகளையே பிரதானமாக வைத்து மாணவர்களைத் தங்கள் அரசியல் வாழ்விற்கு வேண்டிய பலி ஆடுகளாக ஆக்குவதும், கல்லூரிகளை அவர்களின் பலி பீடங்களாக்குவதும் அரசியல் கட்சிகளின் கை தேர்ந்த கலையாகி விட்டது. இந்தச் சூழலில் தான் போராட்டங்களின் போது இம் மாணவர்கள் தீக்குளிப்பது தற்காலங்களில் அன்றாட வழக்கமாக ஆகி விட்டது.

சிந்திக்கும் திறன் மழுங்கடிக்கப்பட்ட இந்த மாணவர்கள் அரசியல் தலைவர்களின் பிள்ளைகள் ஏன் தீக்குளிப்பதில்லை என்று கேள்வி கேட்பதில்லை. கேள்வி கேட்காதவரை அரசியலாளர்களுக்கு நன்மை. கேள்வி கேட்டே பழக்கப்படாத இந்த மாணவர் சமுதாயம் இவர்களின் அரசியல் சடு குடுவிற்கு ஏற்ற ஒரு களமாக உள்ளது என்பது அவர்களது வாழ்க்கையின் நிதர்சனங்களில் ஒன்று. ஒரு காலத்தில் வேள்வித்தீயில் ஒளிர்ந்த தமிழகம் இன்று இந்த மாணவர்களின் உணர்ச்சித் தூண்டுதல்களின் பெயரால் அரங்கேரும் உடல் தீப் போராட்டங்களினால் ஒளிர்வது ஒரு வெட்கக்கேடு. அதிலும் அந்தத் தீயில் குளிர் காயும் அரசியலாளர்கள் எண்ணிக்கை வளர்ந்து வருவது நம் நாட்டின் பல சாபக்கேடுகளில் ஒன்று.

இப்படிக் கல்லூரிகளைத் தாண்டி வரும் இளைஞர்கள் வேலை தேடும் படலம் மிகவும் பரிதாபமானது. ஒருவாறு பட்டதாரியானாலும் அவர்கள் நிறுவனங்கள் எதிர்பார்க்கும் திறமைகள் இல்லாததால் வேலைச் சந்தையில் பின்தங்கியே இருக்கிறார்கள். பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மிகவும் சாதரணமான வேலைகளில் சேருகிறார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டம் அங்கே துவங்குகிறது. அவர்கள் பெற்றோரின் வாழ்க்கைப் போரட்டம் முடிவுறும் என்று எதிர்பார்ப்பில் இருந்தால் அவையும் தொடரும் நிலையிலேயே இருக்கிறது.

இளமையில் கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை, கல்லூரிகளிலும் அவ்வாறே, பின்னர் முட்டி மோதி ஏதாவது ஒரு வேலையில் சேர்ந்தாலும் வேலை இடங்களிலும் மற்றவரோடு ஒத்துப் போக முடியாமலும் தான் என்ற அகந்தையிலும், திரையுலக நாயகர் நாயகிகளின் நினைவில் நிகழ் வாழ்வைத் தொலைத்துப் பின்னர் சுமந்தே திரிய வேண்டிய ஒரு பாரமாக வாழ்வை மேற்கொள்ளும் இந்த இளைஞர்கள் மனதில் முன்னேற்றம், சுய மதிப்பீடு, தன்னம்பிக்கை இவை எப்படி குடி கொள்ளும் ?

இந்த நிலையில் எதிர்கால இந்தியா எங்கே இருக்கிறது?

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2013 in Writers

 

Tags: , ,

My life without a care !

So the super intelligentsia have decided to hike FDI in insurance and defense. And no debate about it. People and media talk about Modi’s puppy and Rahul’s goat.

Well there is a story behind this FDI. You oppose this and you are likely to be termed ‘backward’. At the cost of being termed one, let me decipher this.

We need to understand the art of camouflaging. And who else but the UPA are adept in that.
So they pass the Food Security Ordinance, make the media talk about it and while the TV is turned into a screen that has six boxes each barking at the same time, they surreptitiously pass an ordinance on FDI. Why, so that the media and the opposition keep quiet. The media would any way keep quiet as the get their regular advertisements from the UPA.

So, as a progressive, I want to welcome this FDI in defense. This is because I will have to pretend that the US will pass on the F-32 and F-35 technology to us. They will not try to dump the out dated F-16 on us. And money will start pumping in into the markets especially in the defense industries from the US.

About insurance, yes, all multi national insurance companies would start selling dirt cheap insurance to the masses in Usilampatti, and Mayavaram to the rick-shaw pullers and shoe menders.
And lo and behold, the government insurance companies would start treating citizens like royals.

The UPA has given Me the Food Security Bill. So I will get food delivered to my house. They have given me the Rural Employment Guarantee Act. So I have a job for 100 days and get paid Rs100 per day. They have given me the Right to Education Act. So I would have automatically become literate. So I have education, food and employment. So, I would probably never fall ill. And even if I fall I’ll I have the foreign insurance companies to take care of me. So what do I care?

 
Leave a comment

Posted by on July 17, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

பிச்சை எடுத்துப் பல்லக்கில் போன கதை

சில விஷயங்கள் நம்மைக் குழப்பி விடும் ஆற்றல் பெற்றவை. நான் பகுத்தறிவைப் பற்றிக் கூறவில்லை.

அடிப்படையே இல்லாத , எந்த அறிவுசால் இயக்கங்களும் ஒப்பாத, எந்த ஒரு வரை முறையிலுமே அடங்காத சில நிகழ்வுகள் நம்மை அப்படியே அசைத்துப் போட்டுவிடும். இது ஏன் இப்படி நடக்கிறது? இப்படிக்கூட நடக்க முடியுமா? என்றெல்லாம் நம்மைச்  சிந்திக்க  வைக்கும் ஒரு சிலவற்றில் இன்றைய நிகழ்வும் ஒன்று.

நெய்வேலி நிலக்கரி நிறுவனத்தின் பங்குகளைத் தமிழக அரசு வாங்குகிறதாம். அதாவது முதலீடு செய்கிறதாம்.

உதாரணமாக உங்களுக்கு நூறு ரூபாய் சம்பளம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். செலவுகள் போக மீதம் இருபது ரூபாய் இருக்கிறது என்று வைத்தால், அதை நீங்கள் முதலீடு செய்யலாம். ஆனால் உங்கள் செலவே நூற்றி இருபது ரூபாய் என்றால், உங்கள் செலவுகளையே நீங்கள் கடன் வாங்கித்தான் சமாளிக்க முடியும்  என்றால், முதலீடு எப்படி செய்வது?

அது போல் தான் உள்ளது தமிழக அரசின் செயலும். மக்கள் நலப் பணிகளை நடத்தவே பணம் போதவில்லை. பட்ஜெட்டில் துண்டு என்று சொல்லி வரி விதிக்கிறது. மின்சாரம் விலை ஏற்றம். பேருந்துக் கட்டணம் ஏற்றம். அதனையும் தாண்டி அரசின் செலவுகளுக்குப் பணம் போதாமல் டாஸ்மார்க் என்று அரசு சார்பில் கள்ளுக்கடை வேறு. இப்படி நடக்கிறது நித்திய ஜீவனம்.

நிலைமை இப்படி இருக்க, நெய்வேலியின் பங்குகளில் ஐந்து சதவீதத்தை வாங்கப்போகிறார்களாம். செலவு ஐநூறு கோடி. அரசில் அனைவருமே மூளையைக் கழற்றி வைத்து விட்டு வேலை செய்வோம் என்று சபதம் செய்துள்ளார்கள் போலே.

பள்ளிக்கூடங்களுக்கு மேற்கூரை வேய வழி இல்லை. காவிரியில் மழை இல்லாத நாட்களில் நீர் வரத்து செய்ய மூளை வேலை செய்யவில்லை. அதற்குப் பணமில்லை. அரசுப் பேருந்துகள் தகரடப்பாக்களாக உள்ளன. இதற்கெல்லாம் செலவு செய்ய நிதி போதவில்லை என்று மத்திய திட்டக் குழுவிடம் சென்று கேட்கவேண்டிய நிலை. ஆனால் நெய்வேலியின் பங்குகளை வாங்க முடியும். அது எப்படி சார்? பகுத்தறிவு புரியவில்லையே?

தமிழக அரசு ஒரு முதலீட்டு நிறுவனமா? ஆங்கிலத்தில் Investment Holding Firm என்று சொல்வார்களே அப்படி ஒரு நிதி முதலீட்டு நிறுவனமா?  அல்லது முதலீட்டு வங்கி ( Investment BanK) என்று தன்னை அறிவித்துக்கொள்ளப் போகிறதா?

“இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும் வல்லதரசு ” என்றார் வள்ளுவர்.  இங்கு இயற்றவும் இல்லை, ஈட்டவும் இல்லை, காக்கவும் இல்லை நிதியை. ஆனால் முதலீடு செய்யப் பணம் மட்டும் வரும். இது என்ன கண் கட்டு வித்தை?

“மூலவர் பிச்சை எடுத்தாராம், உற்சவர் பல்லக்கில் போனாராம்” என்று எங்கள் ஊரில் ஒரு பழமொழி உண்டு. அது தான் நினைவிற்கு வருகிறது.

 
Leave a comment

Posted by on July 15, 2013 in Writers

 

Tags: ,

கூடும் குளம் ..

கடைசியாக நல்லது நடந்துள்ளது.  உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினால் கூடங்குளத்திற்கு ஒரு வழி பிறந்துள்ளது.  இனி அடுத்தபடியாக மின் உற்பத்தி துவங்க எல்லாப் பணிகளையும் செய்ய வேண்டியது தான்.

இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது சிலது உண்டு.

மக்கள் போராட்டம் என்றார்கள். உலகம் தழுவிய அணு உலை எதிர்ப்பு என்றார்கள். மீனவர் போராட்டம் என்றார்கள். தமிழகத்தில் வேலை இழந்த அரசியல்வாதிகள் பலர் களத்தில் குதித்துப் பேர் வாங்கினார்கள்.செய்திகளில் இடம் பெற்றார்கள்.

உதயகுமார் என்பவர் உதயம் ஆனார். பெரும் புகழ் பெற்றார். வெளிநாட்டுப் பணமும் குவிந்தது. விசாரணையும் வந்தது. விரைவில் அரசியலிலும் குதிப்பார். நல்ல எதிர்காலம் உள்ளது.

விஷயத்திற்கு வருவோம்.

இந்த விஷயத்தில் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நிலையைப் பார்ப்போம். அது என்னமோ தெரியவில்லை தமிழ் எழுத்தாளர் என்ற உடனேயே அவர்களுக்கு மின் பொறியியல் முதல் அணு இயற்பியல் வரை எல்லாமும் தெரிந்து விடுகிறது. எடுத்த உடனேயே எதிர்ப்பு என்று கிளம்பித் தங்கள் “முற்போக்கு”த் தனத்தைக் காண்பிக்கவேண்டிய ஒரு கட்டாயாத்தில் இருக்கிறார்கள் போலே. பேசுவதும் எழுதுவதும் இதைப்பற்றித்தான்.

ஒரு சிலர் உதயகுமாருடன் கூட்டணி சேர்ந்துகொண்டு பக்கம் பக்கமாக எழுதித் தள்ளினார்கள். இந்தியாவில் அணு ஆராய்ச்சி நிறுவனம் என்று ஒன்று உள்ளது. கல்பாக்கம், மும்பை, ராஜஸ்தான், கைகா என்று பல இடங்களிலும் வெற்றிகரமாக அணு உலைகளை இயக்கி வருகிறார்கள். அணு ஆயுதம் கூட செய்து பரிசோதித்துவிட்டார்கள்.  இந்த அணு விஞ்ஞானிகள் மேல் நம்பிக்கை இல்லை. உதயகுமாரைத் தூண்டும் பாதிரியார்கள் மேல் உள்ள நம்பிக்கை கூட நமது பொறியாளர்கள் மேல் இல்லை.

விலை போகாத அரசியல்வாதிகளும் பொழுது போகாத சமூக ஆர்வலர்களும் தங்கள் கூட்டம் குறைவதைப் பொறுத்துக்கொள்ளமுடியாத பாதிரியார்களும் வெளி நாடுகளிலிருந்து பணம் பெரும் அவர் தம் அரசு சாரா சமூக இயக்கங்களும் சேர்ந்து அடித்த கூத்து சொல்லி மாளாது.

நமது எழுத்தாளர்களுக்குக் கேட்கவா வேண்டும். இறங்கினார்கள் களத்தில். பத்திரிகைதோறும் பேட்டிகள். யுரேனியம் முதல் தோரியம் வரை ப்ளுடோனியும் முதல் டைடானியம் வரை ந்யூட்ரோன் முதல் போசித்ரோன் வரை இனி ஒன்று பாக்கி இல்லை. ஹிக்ஸ் பொசன் துகள் தப்பித்தது. ஏனென்றால் அது தற்போதுதான் இருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இத்தனையும் நம் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் வாயில் விழுந்து புறப்பட்டன. யுரேனியம் தாசன் என்று பெயர் வைத்துக்கொள்ளாத குறை தான். ஒரே அமர்க்களம்.

நான்கு ஐந்து ஆண்டுகள் படித்து அறிந்து, பல ஆண்டுகள் பணிபுரிந்து அனுபவம் பெற்ற அணு ஆராய்ச்சியாளர்கள் வாயடைத்து நின்றார்கள். தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு இவ்வளவு அறிவா? நாம் இவ்வளவு ஆண்டுகள் கற்றதை இவர்கள் ஒரே மாதத்தில் பேசுகிறார்களே என்று. நல்ல வேளை  இவர்கள்  நம்முடன் போட்டித்தேர்வு எழுதவில்லை. இருந்தால் நமக்கு இந்த வேலை கிடைத்திருக்காது என்று உள்ளூர பயந்து போனார்கள்.

எத்தனை பேர் வந்து ஆறுதல் சொன்னாலும் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை இந்த வாயடி வீணர்கள் – மன்னிக்கவும் – தமிழ் எழுத்தாளர்கள். முன்னாள் குடியரசுத்தலைவர் கலாம் வந்து சொன்னாலும் கேட்கவில்லை. பொக்ரானில் அணுகுண்டு வெடித்த விஞ்ஞானிகள் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டோம் என்று ஒரே பிடிவாதம். எங்கள் பகுத்தறிவுக்கு முன்னர் உங்கள் விஞ்ஞான அறிவு எம்மாத்திரம் என்று எழுதித் தள்ளினார்கள்.

ஜப்பானின் அணு உலை நாற்பது ஆண்டு கால பழமை வாய்ந்தது. அதன் குளிர்விக்கும் வசதிகள் குறைவு. ஆனால் கூடங்குளத்தில் மூன்று அடுக்கு குளிர்விக்கும் வசதி உள்ளது என்று பெரியவர்கள், அறிந்தவர்கள் எடுத்துக்கூறினார்கள். கேட்பார்களா தமிழ் எழுத்தாளர்கள் ?

இவர்களுக்கு ஆதரவாக சில விஞ்ஞானிகளும் இருந்தனர் என்பதும் உண்மை. அவர்கள் கருத்துக்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு பதில் அளிக்கப்பட்டன  என்றாலும் தொடர்ந்து கூச்சல். வழக்கு போட்டார்கள். முடிந்தவரை தாமதப் படுத்தினார்கள்.

இறுதியில் உச்சநீதிமன்றம் கூடங்குளம் சரி என்றது. உடனே அதையும் எதிர்த்தார்கள். காவிரி பிரச்சினையில் உச்சநீதி மன்ற ஆணையை கர்நாடகம் கேட்க வேண்டும் ஆனால் கூடங்குளம் விஷயத்தில் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு தேவை இல்லை. என்ன பகுத்தறிவோ , அந்த இயற்கைக்கே வெளிச்சம்.

இதில் நான் மிகவும் மதிக்கும் திரு.ஞாநி அவர்களும் இருப்பது மனதிற்கு ஒரு சங்கடமே. இருபது ஆண்டுகளாக இந்த அணு உலை வேண்டாம் என்று கூறிப் போராடிவருகிறார் அவர். அவரது எதிரப்பில் ஒரு அறம் இருந்தது. ஆனால் கடைசியில் உச்ச நீதிமன்றம் தலையிட்டு சரி என்றவுடன் நீதிக்குத் தலை வணங்கி விலகியிருக்க வேண்டும் அவர். ஆனால் இந்தியாவையும் சீனாவையும் ஒப்பிட்டு அவர் பேசியுள்ளது சரியில்லை. சீனாவில் மக்கள் கருத்துக்கு மதிப்பளித்து அணு உலையைக் கைவிட்டார்களாம். இந்தியாவில் மக்கள் கருத்துக்கு மதிப்பில்லையாம். 1989ல் தியானான்மென் சதுக்கத்தில் மக்கள் குரலுக்கு மதிப்பளித்து அரசாங்கம்  பீரங்கி வடிவில் பூக்கொத்துக்களை அனுப்பியதா என்ன?

மக்களாட்சி தான். ஆனால் அதில் ஒரு மாண்பு வேண்டும். எதிர் கருத்தில் நியாயம் இருப்பின் ஒத்துக்கொளல் வேண்டும். நீதி மன்றம் செல்வோம் ஆனால் நீதி எனக்கு சாதகமாக இல்லை என்றால் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன் என்பது என்ன நாகரீகம் ?

அணு உலை வேண்டாம் தான். நெய்வேலி அனல் மின் நிலையம் கூட புவி வெப்பத்திற்குக் கேடு தான். நிறுத்திவிடலாமா ? விண்வெளிப் பயணம் ஆபத்தானது தான். நிறுத்திவிடலாமா? மாசில்லாத மாற்று மின் உற்பத்தி தேவையான அளவில் அமையும்வரை அணுவைப் பயன் படுத்துவது பகுத்தறிவு.

மீனவர் மீதும் இந்தியர் மீதும் சுற்றுப்புறம் மீதும் மீனவர் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த மதிப்புக்குரிய கலாம் அவர்களுக்கு இல்லாத அக்கறை, மதம் மாற்றும் வேலையில் ஈடுபட்டுள்ள சில பாதிரியார்களுக்குத் தான்  உள்ளது என்று சுய அறிவை அடகு வைத்துவிட்டு நம்ப நான் ஈரோட்டுப் பாசறையில் பயின்றவன் அல்லன்.

 
Leave a comment

Posted by on July 14, 2013 in Writers

 

Tags: , , ,

Banking banking no papa ..

The multi national banks of the world are burning in rightful indignation. How on earth could this be ever possible ? How come the world in general and India in particular come to this ?

How is this going to help the bourgeois ? lament the most capitalistic of banks . Would not the poorest of the poor be hit ? ask the very same super capitalist banks of the world.

Lobbies are activated. “Intellectuals” are interviewed and they profess the very same rightful indignation at the Indian government’s move.

The point that is bandied is that India’s governing bank the RBI has announced that four new private banks would start functioning in India. And that has set the world’s capitalists on fire.

And what are they worried about ? If new private banks are allowed to function they will not take the banks to the poor. They will cater to the rich. And lo and behold, they will be owned by Industrial houses which would lead to conflict of interest.

That is because the four players who are likely to get banking licences are the Birla Group, the Tatas, the Larsen and Toubro industrial conglomerate and probably the South India based T.V.S.group. Rumours are rife that Bajaj and Reliance would also be accorded licenses. And the mandate is that they need to open more rural branches as one out of two Indians don’t have a bank account.

So what is the harm ? Don’t Indian’s need more banking ? Why are the capitalist New York based banks worried ?

The worry is – these Industrial houses, if they are allowed to open a bank, would manipulate their own credit ratings and lend their own companies less expensive loans. For example, Reliance, known for its ‘scrupulous’ practices, would accord a better credit rating to itself and lend itself a better loan than if it had to borrow from say Bank of America or J.P.Morgan Chase.

It is true that this is a possibility. We know what Reliance is capable of doing.

But how does it worry the JP.Morgans and the others ? Were they not having banking licenses in India earlier ? They had. But they were not interested in serving the rural India. They wanted to target the corporate rich and get away with the cream. Now that these corporates are allowed to have their own banks, this creamy business is lost.

And so they cry. The baby never cries when it is not hungry.

 
Leave a comment

Posted by on July 14, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , , , ,

 
%d bloggers like this: