RSS

Monthly Archives: December 2013

ஔரங்கஜீப் பணிந்த கதை

Image

“அரசனே, கோவிலைத் தகர்க்கும் முன் ஒரு முறை நின்று நிதானிக்கவும். பின்னர் விளைவுகளை எதிர் நோக்க மனதைத் திடப்படுத்திக் கொள்ளவும்”. 

இப்படி எச்சரிக்கப்பட்டவர் ஔரங்கஜீப் என்ற முகலாயக் கொடுங்கோலன்.

அப்படி எச்சரிக்கை வந்தவுடன், இந்தியாவின் முடிசூடா மன்னனாக இருந்த ஔரங்கஜீப் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாகப் பின்வாங்கினான். பாரதத்தில் பல கோவில்களை இடித்துத் தரை மட்டமாக்கிய முகலாயச் சக்கரவர்த்தி ஒரு நிமிடம் தன் வாளைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டான். முகம் சிறிது வியர்த்திருந்தது.

சரி, அப்படி ஔரங்கஜீப்பையே எச்சரித்தவர் யார் ?

ஏதோ ஒரு இந்து அரசன் அல்ல. யார் என்று காணும் முன் வரலாற்றை சற்று பார்ப்போம்.

ஆந்திராவில் காக்கதீய மன்னர்கள் ஆண்டு வந்த நேரம். ஆண்டு கி.பி.1143.

மன்னன் வேட்டையாடிவிட்டு ஒரு கானகம் வழியாக வந்துகொண்டிருந்தான். அப்போது ‘ராம் ராம்’ என்று ஒரு புதரிலிருந்து குரல் வந்தது. மன்னன் என்னவென்று பார்க்க அந்தப் புதரிலிருந்து அனுமன் உருவம் ஒன்று தென்பட்டது. ‘ராம் ராம்’ என்ற நாம ஜபம் அந்த அனுமன் சிலையிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்தது.

அதை அடுத்து அம்மன்னன் ஒரு கோவில் எழுப்பினான்.

நானூறு ஆண்டுகள் கழித்து மேலே சொன்ன ஔரங்கஜீப்பின் தளபதிகள் இந்தக் கோவிலை இடிக்க முயன்றனர்.

அவர்களால் கோவிலின் மதில் சுவரைக் கடந்து உள்லே செல்ல முடியவில்லை.

இந்தத் தகவல் ஔரங்கஜீப்பிற்குத் தெரிவிக்கப் படுகிறது.

திடுக்கிட்ட மன்னன் தானே படைக்குத் தலைமை வகித்துக் கோவிலைத் தகர்க்க முன்வந்தான்.

அப்போது தான் நாம் மேலே சொன்ன எச்சரிக்கை கேட்டது.

மன்னன் ஔரங்கஜீப் திடுக்கிட்டான். எச்சரிக்கை விடுத்தது யார் என்று விசாரித்தான்.

மனிதக் குரலாகத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் அது ஒரு சிம்ம கர்ஜனையாக இருந்தது.

தன் படையில் இருந்த இந்து வீரர்களை உள்ளே அனுப்பி என்னவென்று பார்க்கச் சொன்னான்.

உள்ளே சென்று வந்த வீரர்கள் “உள்ளே யாரும் இல்லை, அனுமன் சிலை தவிர வேறு ஒருவரும் இல்லை”, என்று தெரிவித்தனர்.

நிலைமை தன் அறிவிற்குப் புலப்படாத சில விஷயங்களால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது என்று அறிந்துகொண்டான் ஔரங்கஜீப். தனது மதம் கூறும் கடவுள் அமைப்பு தவிர்த்த பிற கடவுளர், அவை சார்ந்த பெரிய ஒரு கலாச்சாரம் முதலியனவும் ஆழ்ந்து இந்த மண்ணில் பொதிந்துள்ளது என்றும் அவன் அறிவிற்கு எட்டியது.

வாழ்வில் முதல் முறையாகப் பயம் அவனைப் பிடித்தது. தன் தந்தையையும், உடன் பிறந்தோரையுமே கொன்று ஆட்சியில் அமர முடிந்த அவன் தன்னுடைய உயிர் என்றவுடன் பின் வாங்கினான்.

பயம் அப்பிக்கொள்ள தன் படையுடன் வெளியேறினான்.

அந்தக் கோவில் இப்போதும் செக்குந்தராபாத் அருகில் உள்ளது. ‘கர் மன் காட்’ என்று அழைக்கபடுகிறது அந்தக் கோவில். அக்கோவிலின் விமானத்தில் சில சீன உருவங்களும் தென்படுகின்றன. அவை குறித்த வரலாறு தெரியவில்லை.

இன்னொரு புதுமை, விமானத்தில் யோக ஆஞ்சனேயர் உள்ளார். அவரது இரு புறங்களிலும் ஒட்டகங்கள் உள்ளன. அதன் பின் உள்ள வரலாறும் தெரியவில்லை.

கோவிலின் புராதனதைப் பறை சாற்றக் கருங்கல் மண்டபங்கள் உள்ளன. ஆனால் நமது ‘பகுத்தறி’வின் பரிணாம வளர்ச்சியால் அவற்றிற்கு மேல் ‘நெரொலக்’ (Nerolac ) பெயிண்ட் அடித்துள்ளோம். அதைவிட முக்கியமாக இந்த வாரம் ஒரு கபடி ஆட்டம் நடக்கிறது என்ற வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க செய்தியைப் பறைசாற்றும் சுவரொட்டிகளும் கோவிலின் சுவர்களில் காணப்பட்டன. நாம் குரங்கிலிருந்து வந்தவர்கள் தாம் என்பதை மனிதன் பல நேரங்களில் வெளிப்படுத்துகிறான். வாழ்க மானுடம்.

சரி. அது என்ன   ‘கர் மன் காட்’  என்று பெயர் ?  “मन्ढिर थोद्ना है राजन्, थो कर् मन् घट् ” என்று தான் அன்று அனுமன் சிலையிலிருந்து கர்ஜனை வந்ததாம். அதனாலேயே கோவிலுக்கு அந்தப்பெயர்.

இதெல்லாம் நமது வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இல்லையே அது ஏன் ?

மதச்சார்பின்மையின் மாகாத்மியங்களில் இதுவும் ஒன்று போல.

ஒரு மாபெரும் மன்னன் பணிந்த வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த இடத்தில் சாதாரண மக்கள் தங்களது சாதாரணக் கவலைகளுக்கு விடை வேண்டிக் கோவிலுக்கு வந்தவண்ணம் உள்ளனர். கை ரேகை பார்க்கும் சோதிடர்களிடம் நிகழ்காலத்தில் தங்கள் கைகளைக் கொடுத்து, எதிர்காலம் வேண்டி நிற்பதைப் பார்க்க மனது பாரமானது.

ஆந்திரம் வந்தால் அவசியம் சென்று வாருங்கள் ‘கர் மன் காட்’ கோவில்.

 
Leave a comment

Posted by on December 31, 2013 in Writers

 

Tags: , ,

பெரியாழ்வாரும் பகுத்தறிவும்

‘சார் சாமி தரிசனம் ஆளுக்கு பத்து ரூபாய். சாமியை கிட்டே காமிப்போம். தர்ம தரிசனம் இருக்கு. நாப்பது அடிக்கு முன்னே நிக்க வப்போம். அங்கேருந்து சாமி பாத்துக்குங்க, எப்படி வசதி ?”

இது திருப்பதி திருமலையில் நடந்த சம்பாஷணை அல்ல. மதுரை கூடல் அழகர் பெருமாள் கோவிலில் நடந்தது.

ஆக, காசு கொடுத்தால் இறைவனின் கிட்டே அனுமதிப்பார்கள் – சுமார் ஐந்து அடி தூரத்தில், தொட்டுவிடும் தூரத்தில் இறைவன். ஆனால் பணம் இல்லை என்றால் விலக்கி வைத்துவிடுவார்கள். தூரத்தில் இருந்தே இறை அருள் பெற வேண்டியது தான்.

விசேஷம் என்னவேன்றால் விமானத்தில் வேறு இரு பெருமாள்கள் உள்ளனர். சனிக்கிழமைகளில் அவரைத் தரிசிக்க தனியாக இருபது ரூபாய் தர வேண்டும்.

அரசின் கொள்ளையில் இது விசேஷக் கொள்ளை.

இதற்கும் திரைப்படத்திற்கும் ஒரு ஒற்றுமையும் ஒரு வேற்றுமையும் உள்ளன. இரண்டிலும் உள்ளே இருப்பதைப் பார்க்கப் பணம் வசூல் செய்கிறார்கள். இது ஒற்றுமை. வேற்றுமை பின்னால் வருவது. திரைப்படம் பார்க்க அதிகப் பணம் கொடுத்தால் தூர அமர்ந்து பார்க்கலாம். கோவிலில் அதிகப் பணம் கொடுத்தால் பெருமாளைக் கிட்டே இருந்து பார்க்கலாம்.

ஒரு கோவில் பாழ்பட்டுக் கிடந்தால் அரசின் அற நிலையத் துறை அருகில் எட்டிக் கூடப் பார்க்காது. ஆனால், அதனை  நல்லவர்கள் நான்கு பேர் சேர்ந்து பாடுபட்டுப் புனரமைத்தால் அதன் பின் சிறிது கூட்டம் வந்தால் உடனே ‘ஆமை புகுந்த வீடு’ போல் அரசு  நுழைந்துவிடும். “கழுகுக்கு மூக்கில் வேர்ப்பது போல” என்று கூறுவது கூட சரியானதாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்படித்தான் தேரழுந்தூர் என்னும் ஊரில் கோவிலின் புஷ்கரணி (குளம்) பள்ளி மாணவர்கள் கிரிக்கெட் விளையாடும் மைதானமாகவே சில பத்து ஆண்டுகள் இருந்தது. பின்னர் நல்லவர்கள் சிலர் சேர்ந்து புஷ்கரணியைச் சீரமைத்தனர். தண்ணீர் நிரம்பியது. பாசியையும் அழுக்குகளையும் நீக்க மீன் வாங்கி விட்டனர். நீரும் சுத்தமானது. அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில்  நிலத்தடி நீர் அளவு உயர்ந்தது.

இது வரை சரி. பிறகு தான் வந்தது வினை.

அரசு நுழைந்தது. மீன் ஏலம் விட வேண்டும் என்றும், கோவில் தங்களது ‘அற நிலையத் துறை’ கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் மீன் ஏலம் நடத்தவும் அதன் வருவாயும் அரசுக்குச் சொந்தமானது என்றும் கூறினர்.

எப்படி இருக்கிறது கதை ? “காத்திருந்தவன் மனைவியை நேற்று வந்தவன் அடைந்த கதை” உங்களுக்கு நினைவு வந்தால் நான் பொறுப்பல்ல.

சரி.தேரழுந்தூருக்கும் மதுரை கூடல் அழகர் பெருமாள் கோவிலுக்கும் என்ன தொடர்பு ?

இரண்டும் ஆழ்வார் பாடிய திவ்யதேசங்கள். அது தவிர இன்னொறு ஒற்றுமை – அரசு.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு பெரியாழ்வார் மதுரை வந்தார். அப்போது கூடல் அழகர் பெருமாள் உற்சவம் நடந்துகொண்டிருந்தது. பெருமாள் கம்பீரமாக வாகனத்தில் எழுந்தருளிக்கொண்டிருந்தார்.

நாமாக இருந்தால் ‘எனக்கு சென்னைக்கு டிக்கெட் கிடைக்க வேண்டும், கோச்சடையான் வெளிவர வேண்டும், நயந்தாரா நன்றாக இருக்க வேண்டும்’ என்று நாட்டுக்குத் தேவையானதை வேண்டிக்கொண்டிருப்போம்.

ஆனால் அவர் பெரிய ஆழ்வார் அல்லவா ?

எனவே “நன்றாக இருக்க வேண்டும், பல நூற ஆண்டுகள் வாழ வேண்டும்” என்றெல்லாம் வேண்டிக்கொண்டார்.

இதில் என்ன பெரிய விஷயம் என்கிறீர்களா ?

அவர் வேண்டிக்கொண்டது தனக்காக அல்ல; தான் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று அல்ல.

“இவ்வளவு அழகாக எழுந்தருள்கிறீர்களே பெருமாளே, யார் கண்ணும் படாமல் நீங்களும், உங்கள் சங்கு, சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்களும் உங்கள் திருமார்பில் வாழும் இலக்குமியும் நன்றாகப் பல நூறு ஆண்டுகள் வாழ வேண்டும்” என்று வேண்டிக்கொண்டார். அதனை ஒரு பாடலின் மூலம் பதிவும் செய்தார். “பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம் மல்லாண்ட திண்தோள் மணி வண்ணா, உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு..” என்று தொடங்கும் பாசுரத்தில் பதிவு செய்தார். இன்றும் வைணவத் திருத்தலங்களில் முக்கியமாகப் பாடப்படும் பாடல் இது.

இப்போதைய ‘கவிஞர்களாக’ இருந்திருந்தால் தங்களுக்கு ஒரு அரசவைக் கவிஞர் பதிவியோ வேறு ஒன்றும் இல்லை என்றால் ஒரு வாரியத் தலைவர் பதவியாவது கேட்டிருப்பார்.

என்ன செய்வது, பெரியாழ்வாரது பகுத்தறிவு அவ்வளவு தான்.

பிழைக்கத் தெரியாத மனுஷன் அவர்.

 
Leave a comment

Posted by on December 30, 2013 in Writers

 

Tags: , , , ,

Aside

காஞ்சி வழக்கு பற்றிய சென்ற பதிவில் மத மாற்றுக்காரர்களின் உலகளாவிய இயக்கங்களின் மறைமுகக் கை இருக்கலாம் என்று கண்டோம். அதற்கான காரணங்கள் என்ன என்பது பற்றியும் கண்டோம்.

ஆனால் இதற்கெல்லாம் அடிப்படை உண்டா என்று கேட்கலாம். என்னுடைய அலசல் அக்காலத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு தொகுப்பை அவற்றின் கால அளவையும் நிகழ்ந்த நேரத்தையும் கருத்தில் கொண்டு எழுப்பப்பட்ட அனுமானங்கள் என்று தெரிவித்திருந்தேன்.

ஆனால் நான் இந்த அனுமானத்திற்கு வரக் காரணங்கள் என்ன ?

வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்ட விதமும், வழக்கு நடத்தப்பட்ட அழகும் அன்றைய அரசின் இவ்வழக்கு பற்றிய கருத்துக்களும், காவல் துறை மற்றும் ஊடகங்களின் நடத்தையுமே என் அனுமானத்திற்குக் காரணங்கள்.

வழக்கு பதிவு செய்யும் முன்னரே ஜெயேந்திரரைக் கைது செய்வதே முக்கியம் என்பது போல் செயல்பட்டது அரசு. அன்றைய முதலமைச்சரும் முந்தைய நாள் வரை காஞ்சி மடத்துடன் இழைந்துகொண்டிருந்தார். திடீரென்று தீபாவளி நாள் அன்று ஜெயேந்திரர் கைது செய்யப் பட்டார். அது வரை அவரே எல்லாத் தொலைக் காட்சிகளிலும் தீபாவளி அன்று நற்செய்தி வழங்கி வந்தார். இந்துமதம் என்றாலே காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் என்ற அளவில் இருந்தது அன்று.

தீபாவளி நாள் அன்று அதிரடி முறையில் அவர் கைது செய்யப்படவேண்டிய தேவை என்ன ? தீபாவளி என்பது பாரதத்தின் அனைத்து இந்து சம்பிரதாய மக்களும் புனிதம் என்று கருதும் நாள். எனவே அன்று அந்த சமயத்தின் முக்கியத் தலைவரைக் கைது செய்து யாருக்கு என்ன செய்தி அனுப்பப்பட்டது என்று எண்ணத் தோன்றுவது இயற்கையே. ஆக, யாருக்கு என்ன செய்தி அனுப்பப்பட்டது ?

அப்போது என்ன கதைகள் பேசப்பட்டன ? அவர் ஆந்திர மாநிலத்தில் இருந்து நேபாளத்திற்கு ஹெலிகாப்டரில் தப்ப இருந்தார் என்ற செய்தி பரப்பப் பட்டது. ஆந்திராவிலிருந்து நேபாளத்திற்குப் பறக்க இதுவரை ஹெலிகாப்டர்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்பது பிறந்த குழந்தைக்குக் கூட தெரியும்.

ஜெயேந்திரர் காஞ்சிபுரம் நீதிமன்றம் கொண்டு வரப்பட்டார். ஆனால் அதற்கு முன்னரே ‘நக்கீரன்’ என்னும் நாலாந்தர ஏட்டின் உதவித் தலைமை ஆசிரியர் நீதிமன்றத்திற்குள் அமர்ந்திருந்தார். அது எப்படி? அவருக்கு இந்தத் தகவல் எப்படி முன்னரே தெரிந்தது ?

வழக்கில் ஜெயேந்திரரைக் கைது செய்த பிரேம்குமார் என்ற காவல்துறை ஆய்வாளரின் மைத்துனர் இந்த உதவி ஆசிரியர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா ?

கைது செய்து சிறையில் அடைத்தனர். பிணையில் வெளியே விடாமல் இருக்க ஆன மட்டும் முயன்றனர். அரசின் அத்துனைத் துறையும் இதின் பயன் படுத்தப்பட்டன. முதல்வர் நேரடியாக இந்த வழக்கில் ஈடுபட்டார். பிரேம்குமாருடன் நேரடியாக அனைவரும் பார்க்கும் வண்ணம் தனது ஹெலிகாப்டர் அருகில் நின்று பேசினார். அன்று மாலையே இளைய சங்கராச்சாரியார் விஜயேந்திரர் மிகவும் அதிரடி முறையில் பரமாச்சாரியாரின் அதிஷ்டானத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டார். அப்போது பிரேம்குமார் காலில் காலணி (ஷூ ) அணிந்திருந்தார். விஜயேந்திரர் தான் பூசை முடித்து வருவதாகக் கூறினார். ஆனாலும் விடாப்பிடியாக பரமாச்சாரியாரின் அதிஷ்டானத்தில் வைத்துக் கைது செய்யப்பட்டார். ஏன் இவ்வளவு அவசரம் ?

ஜெயேந்திரர் மீது அசைக்க முடியாத சாட்சியங்கள் இருப்பதாக அன்றைய முதல்வர் தமிழக சட்டப் பேரவையில் அறிவித்தார் (Clinching Evidence).  ஆனால் அந்த சாட்சி என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை. ஒரு தனி வழக்கு பற்றி முதல்வர் சட்டசபையில் அறிவிக்க வேண்டியது ஏன் ? யாரைத் திருப்திப் படுத்த ?

சரி, அசைக்க முடியாத சாட்சி என்ன ?

ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ. வங்கியில் இருந்து 50 இலட்சம் பணம் எடுத்து அது கொலையாளிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்பதே அது. இந்தக் காரணம் காட்டியே காஞ்சி முதல் சென்னை உயர் நீதிமன்றம் வரை பிணை (bail)  மறுக்கப்பட்டது.  டெல்லியில் தலைமை நீதிமன்றம் முன் இந்த சாட்சி பற்றிக் கேள்வி எழுந்தது.

ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ. வங்கிக் கணக்குப் புத்தகம் கேட்கப்பட்டது. அரசு தரப்பில் அப்படி ஒரு கணக்கு இல்லை என்று கூறப்பட்டது.

அன்று வரை எந்தக் கணக்கு முக்கிய சாட்சியாகக் காண்பிக்கப்பட்டதோ அதுவே இல்லை என்று அரசே கூறியது. நீதி மன்றம் கொதிப்படைந்தது.

பின்னர் அரசு அது ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ. வங்கிக் கணக்கு இல்லை என்றும் அது இந்தியன் வங்கிக் கணக்கு என்றும் கூறியது. நீதிமன்றம் கணக்குப் புத்தகப் கேட்டது. அதில் 50 இலட்சம் எடுக்கப்படவில்லை என்றும் அந்தத் தேதியில் 50 இலட்சம் வைப்பு செலுத்தப் பட்டது என்றும் தெளிவாகியது. மடத்தின் ஒரு நிலம் விற்ற வகையில் பெற்ற பணம் வங்கியில் செலுத்தப்பட்டது.

ஒரு க்ரெடிட் , டெபிட் ( Credit / Debit ) வித்யாசம் கூடவா அரசிற்குத் தெரியவில்லை ? நம்ப முடியவில்லை.

இல்லாத ஒரு வங்கிக் கணக்கை இருக்கிறது என்று அரசு துணிந்து பொய் கூறியது. பணம்  செலுத்தியதை எடுக்கப்பட்டது என்று மேலும் துணிந்து பொய் கூறியது. இதெல்லம் ஒரு குற்றத்தை நிரூபிக்க அல்ல; ஜெயேந்திரருக்குப் பிணை மறுக்க.

அவரைச் சிறையில் நீண்ட காலம் வைப்பதால் யாருக்குப் பயன் என்ற கேள்வி எழுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை.

அவரைச் சிறையில் வைத்து விசாரணை என்ற பெயரில் சட்ட விரோதமாக மயக்க மருந்து கொடுத்துப் பல கேள்விகள் கேட்டது காவல் துறை. அதனைப் பதிவு செய்து அதனைத் தொலைக் காட்சிகளுக்கும் அளித்தது. ஆனால் யார் அதனை அளித்தனர் என்று தெரியவில்லை என்று தொலைக்காட்சி நிலையங்கள் தெரிவித்தன. இருந்தும் அந்த ‘விசாரணையை’ ஒளி பரப்பித் தங்கள் ‘தர்ம’த்தை நிலை நாட்டின. இவையும் யாருக்காக என்று தெரியவில்லை.

ஜெயேந்திரருக்கு டெல்லி உச்ச நீதிமன்றம் பிணை அளித்து விடுவித்தது. அந்த ஆணையில் தமிழக அரசைக் கடுமையாகச் சாடியது உச்ச நீதி மன்றம். புதிய சாட்சிகள் ஒன்றும் இல்லை, வழக்கை நடத்த முயற்சி செய்யாமல் ஜெயேந்திரரைச் சிறையில் வைக்கவே அரசு விரும்புகிறது என்று நீதிமன்றம் சாடியது.

ஜெயேந்திரர் வெளியே வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே விஜயேந்திரக் கைது செய்தது தமிழக அரசு மீண்டும் வேறு புதிய சாட்சிகள் இல்லாமலே.

இந்திய ராணுவத்தில் பெரிய பதவியில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின் தன் வாழ்நாளைக் காஞ்சி மடத்தின் சேவையில் கழிக்க நினைத்து அதில் தொண்டூழியம் செய்துவந்த சுந்தரேசையர் என்பவரைக் ‘குண்டர்’ சட்டத்தில் கைது  செய்தது அரசு. பின்னர் அதற்கும் நீதி மன்றம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. வழக்கமாகக் குற்றம் செய்யும் குற்றவாளிகளை நடத்துவது போல் இவரை நடத்தியதை நீதிமன்றம் விரும்பவில்லை.

அத்துடன் இல்லாமல் மடத்தின் அனைத்து வங்கிக் கணக்குகளையும் முடக்கியது அரசு. மடத்தின் கீழே பல பாட சாலைகள், பசுக் காப்பகங்கள், மருத்துவனமனைகள் முதலியன நடந்து வந்தன. இவை அனைத்தும் பாதிக்கப்பட்டன.

இதற்கும் நீதி மன்றம் செல்ல வேண்டியதாக இருந்தது. அந்தத் தீர்ப்பில் அரசின் நடவடிக்கை நீதிக்கு எதிரானது என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது. (“Action for freezing the accounts of the Mutts is ultra vires, illegal and liable to be set aside”).

தெரிந்தே நீதி மன்றத்தில் பொய் சொல்வது ஒரு அரசின் வேலையா ? இவ்வளவு தூரம் மெனக்கெட்டு பொய் கூறி, நீதி மன்றத்திடம் வாங்கிக் கட்டிகொண்டது யாருக்காக ?

இந்த நேரத்தில் ஊடகங்களின் செயல்பாடு பற்றிப் பேசாமலிருப்பதே நல்லது. கொல்கொத்தாவின் சோனாகாச்சியில் நடைபெறும் தொழிலுக்கும் ஊடகங்களின் செயல்பாட்டிற்கும் பெரிய வித்யாசம் இல்லை.

ஒரே ஒரு உதாரணம் மட்டும் பார்ப்போம். ‘காலச்சுவடு’ என்னும் ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகை. அந்நேரத்தில் அதில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரையில் ஒரு சிறிய பகுதி இது. மேலும் நான் சொல்ல வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை.

“கேட்டுக்கொண்டிருந்த நான் சொன்னேன்: “சார், நீங்கள் ஜெயேந்திரரைத் தவறாக நினைக்கக் கூடாது. அவர் எல்லோரையும்தான் சட்டையை அவிழ்க்கச் சொல்கிறார். ஆண்களிடம் வெளியில் வைத்துக் கேட்பார். பெண்களிடம் உள்ளே வைத்துக் கேட்பார். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.” ( நன்றி : தமிழ் ஹிந்து )

காலச்சுவடு என்பது முற்போக்கு இலக்கியச் சூழலில் உள்ள ஒரு பத்திரிக்கை. இதுவே இப்படிச் செயல்பட்டது. மற்றவை பற்றிப் பேசவேண்டியதில்லை.

பத்திரிக்கை தர்மம் என்று கொடி பிடிப்பவர்கள் அப்போது எங்கே போனார்கள் ? யாரைத் திருப்திப் படுத்த இந்தச் செயல்பாடு ?

விஜயேந்திரரையும் ஒரு முன்னாள் நடிகையையும் தொடர்பு படுத்தியும் பத்திரிக்கைகள் பேசின. பெண் உரிமைக்காரர்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு சுற்றுலா சென்றார்கள் என்று நாம் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ‘ஜன நாயக மாதர் சங்கம்’, ‘தேசியப் பெண்கள் ஆணையம்’ முதலியன அப்போது தோன்றவில்லையா ? அல்லது அந்தக் பெண் நடிகை பெண்ணே இல்லையா ?

எதற்காக இந்த அளவு வீழ வேண்டும் பத்திரிக்கைகளும், ஊடகமும், அரசும் ?

என்னிடம் பதில்கள் இல்லை. அனுமானம் மட்டுமே. விடை தெரிந்தவர்கள் தெரிவிக்கலாம்.

ஆனால் ஒன்று நிச்சயம்.  வழக்கிலிருந்து ஜெயேந்திரர், விஜயெந்திரர் விடுதலை ஆனார்கள் என்றாலும் மடத்தின் பெருமையும் ஆளுமையும் குறைந்தது என்பது உண்மை. துறவியரின் பெருமையும் அவ்வாறே.

இனி ஜெயேந்திரர் சமூக சீர்திருத்தங்களில் அவ்வளவு தீவிரமாக ஈடுபடுவாரா என்பது சந்தேகமே. அவரது உடல் நலமும் இடம் கொடுக்காது. மன உரமும் தளர்ந்திருக்கும். பழையபடி காஞ்சி மடம் ‘ப்ராம்மணர்களின்’ கூடாரமாகலாம். ‘நமக்கேன் வம்பு’ என்று அவர்கள் பார்வை உள் நோக்கித் திரும்பலாம். இவை எதிர்பார்க்கக் கூடியவை.

காஞ்சி மடத்தின் இந்தப் போக்கினாலும் பெருமை வீழ்ச்சியாலும் பயன் அடையப்போவது யார் என்பதை அறிந்துகொள்ளப் பெரிய பகுத்தறிவெல்லாம் தேவை இல்லை.

காஞ்சி வழக்கு – என் அனுமானத்தின் காரணங்கள்

 
Leave a comment

Posted by on December 30, 2013 in Writers

 

Tags: , , , , , ,

காஞ்சி மட வழக்கின் பின்னணி – ஒரு அலசல் பார்வை

ஒருபுறம் ஆங்கிலேய அரசும் மிஷனரிகளும் செய்த தொடர் பிரச்சாரம், இன்னொரு புறம் ஆங்கிலேய அரசு தந்த ஊக்கத்தில் பாரதப் பண்பாட்டை இகழத் துவங்கிய ஆங்கில வழியில் பயின்ற மேதாவிகள். இவர்களுடன் சேர்ந்து ஆங்கில வழிக்கல்வியே உயர்ந்தது என்ற எண்ணத்தில் பாரதத்தின் பண்பாட்டுக்கல்வியான வேதக் கல்வி, ஆயுர்வேதம், இஸ்லாமிய சமயக்கல்வி, யுனானி முதலிய மருத்துவக்கலைகள் முதலியனவற்றினை இகழத் துவங்கினர் சாதாரண மக்கள்.

சமயக் கல்வியில் தொய்வு என்றால் மொழியும் தாழ்வுற்றது என்றே பொருள். சைவ சமயம் சார்ந்த ஆதீனங்களின் திருமுறைப் பள்ளிகள் தமிழையும் ஆன்மிகத்தையும் வளர்த்து வந்தன. இவையும் சற்றே தாழ்வு எய்தின.

ஆதி சங்கரரின் வழி வந்த வித்யாரண்யர் என்னும் சிருங்கேரி சங்கர மடத் துறவி விஜயநகர சாம்ராஜ்யம் நிறுவக் காரணமானார். ஹரிஹரா, புக்கா என்னும் சகோதரர்களுக்கு ஆன்மிக வழிகாட்டுதலாக இருந்து இஸ்லாமிய அரசுகளின் தாக்கம் டெக்கான் என்னும் இடம் தாண்டி தெற்குப்பக்கம் வரவிடாமல் தடுத்தார். கி.பி. 1331 முதல் 1386 வரை சிருங்கேரி சாரதா பீடத்தலைவராக இருந்த விதயாரண்யர் சனாதன சம்ப்ரதாயம் காக்கச் செய்த பணி மகத்தானதாகும். இவர் தலைமைப் பதவியில் இருந்த கால அளவில் சில மாறுதல்கள் இருந்தாலும் இவரது பணி சிறப்பானது.

பிறகு வெள்ளை அரசுகளின் ஆட்சியின் போது பாரதத்தின் பண்பாட்டை உலகம் அறியச் செய்ய அத்வைத சித்தாந்தத்தின் பிரதிநிதியாக விவேகானந்தர் தோன்றி மிஷனரிகளின் கட்டுப்பாடற்ற மத மாற்றங்களை எதிர்த்தார். “எங்கள் நாட்டு மக்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கைப்பிடி மண் எடுத்து இங்கிலாந்து மேல் வீசினால் அது நீங்கள் எங்களுக்கு உங்கள் கல்வி மற்றும் மத மாற்றத்தால் செய்யும் கேட்டின் அளவில் ஒரு துளி கூட் ஆகாது” என்றார். (“If all India stands up and takes all the mud that is at the bottom of the Indian Ocean and throws it up against the Western countries, it will not be doing an infinitesimal part of that which you are doing to us …”) .

ஆங்கிலேயரின் மத மாற்றத்தையும் அவர்களது கல்வி முறையையும் எதிர்த்த அவர், ஆங்கிலக் கல்வி பற்றிக் கூறுவது  “எங்கள் சிறார் உங்கள் பள்ளி சென்றதும் முதலில் அவனது தந்தை ஒரு மூடன் என்று கற்பிக்கப்படுகிறான்; பின்னர் அவனது தாத்தா ஒரு மன நிலை பிறழ்ந்த மனிதர் என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறான்; பின்னர் அவனது இந்திய ஞான ஆசிரியர்கள் அனைவரும் நேர்மை தவறியவர்கள் என்று போதிக்கப்படுகிறான்; நான்காவதாக அவனது புனித நூல்கள் அனைத்தும் புளுகு மூட்டைகள் என்று கற்பிக்கப்படுகிறான்; அவன் பதினாறு வயது ஆகும் போது ஒரு எலும்பில்லாத, உயிரில்லாத, எதிர் மறையான எண்ணங்கள் கொண்ட  நடைப் பிணமாக ஆகிறான்..” (“The child is taken to school and the first thing he learns is that his father is a fool, the second thing that his grandfather is a lunatic, the third thing that all his teachers are hypocrites, the fourth that all the sacred books are lies. By the time he is sixteen, he is a mass of negation, lifeless and boneless …”)

அவர் வழியிலேயே காந்திஜியும் மிஷனரிகளின் செயல்களைக் கடுமையாகச் சாடினார்.

காந்தியடிகள் மிழஷனரிகளை ‘சாக்கடை ஆய்வாளர்கள்’ (Gutter Inspector ) என்று கடுமையான வார்த்தைகள் கொண்டு பேசினார். காந்தியடிகளையே கோபம் கொள்ள வைத்த பெருமை கிறித்தவப் பரப்பாளர்களைச் சாரும்.

விவேகானந்தர் முதலியோர் இந்திய தத்துவ ஞானம் என்றாலே அது அத்வைதம் என்னும் அளவில் உலக அளவில் பாரதப் பண்பாட்டைக் கொண்டு சென்றனர்.

மிஷனரிகளின் ஆதரவுடனும், ஆங்கில அரசின் ஆசியுடன் புதிதாக ஒரு பிரிவு தோன்றியது. இந்த இருவரின் ஆதரவு பெற்ற அந்த குழு ஆங்கில ஆட்சியை வரவேற்று, விடுதலை வேண்டாம் என்று கூறியது. இந்தக்குழு ஜமீன்தார்களின் ஒரு கூட்டமைப்பாகவே இருந்தது.

அதே நேரத்தில் சங்கர மடங்கள் ஆன்மிக கேந்திரங்களாகத் திகழத் துவங்கின.

தென் இந்தியாவில் காஞ்சி மடம் தனது 68-வது குருவான சந்திர சேகரேந்திர சரஸ்வதி என்னும் துறவியின் ஆளுமையின் கீழ் வந்தது. அதுவரை காஞ்சி மடம் ஆன்மீக உலகில் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. ஒரு சிறிய அளவிலான ப்ராம்மணர்களையே அது தனது ஆளுமையின் கீழ் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதியின் கீழ் அது தென் இந்தியாவின் ஆன்மீகக் கேந்திரமாக வளரத் துவங்கியது. இதற்குப் பல காரணங்கள்.

முதலாவதாக சந்திர சேகரர் கல்வியும் ஞானமும். ஆழ்ந்த படிப்பு கொண்டவராக விளங்கினார் அவர். தர்ம சாஸ்த்ரங்கள், வேதம் முதலியனவோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் பல மொழியறிவும் பெற்றிருந்தார். எதையும் ஆழ்ந்து நோக்கி அதன் உட்பொருளை அறிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்.

அதே சமயம் விடுதலைப் போராட்டம் நடைபெற்ற போது போராட்ட தியாகிகள் பலருக்கு ஆன்ம குருவாகவும் விளங்கினார். மகாத்மா காந்தியும் இவரைச் சந்தித்து ஆசி பெற்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆன்மீகப் பணியுடன் சமுதாயப் பணியிலும் ஈடுபட்டுவந்தார் சுவாமிகள். பசு வதை எதிர்ப்பு, தமிழ் மறைகள் வளர்க்க திருமுறைப் பாட சாலைகள் நிறுவுதல், பாரதத்தின் சில்ப ஆகமக் கலைகள் வளர ஆண்டுதோறும் அதற்கான கலை மாநாடுகள் நடத்துதல் என்று பாரத கலாச்சாரத்தின் அனைத்து நிலைகளிலும் தனது ஆளுமையைப் பரப்பினார் இவர்.

சுதேசி இயக்கம் வலுப்பெற கதர் ஆடை அணிய வேண்டியதை மிகவும் வலியுறுத்தினார். வரதட்சணைக் கொடுமையை ஆகக் கடுமையாக எதிர்த்தார். அதற்கு சாஸ்த்ரங்களில் இடமே இல்லை என்று ஆதார பூர்வமாக வாதிட்டார்.

திருவிழாக் காலங்களில் எழைகளுக்கு உணவளிக்க ‘பிடி அரிசித் திட்டம்’ என்று புதுமையான ஒரு திட்டம் கொண்டு வந்தார். ஒரு நாள் ஒரு கைப்பிடி அளவு அரிசியை தானத்திற்கு என்று எடுத்து வைத்துவிட வேண்டும் என்று தனது பக்தர்களைப் பணித்தார். இது முதலமைச்சர் காமராஜரின் பெருத்த பாராட்டைப் பெற்றது.

சிதிலமடைந்த பல பண்டையக் கோவில்களை மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்ப ஆவன செய்தார். இவற்றாலெல்லாம் இவர் ‘பரமாச்சாரியார்’ என்று அழைக்கப்பட்டார்.

ராஜாஜி, காமராஜர், வெங்கரட்ராமன், எம்.ஜி.ஆர். முதலிய தலைவர்கள் இவரிடம் தனி மரியாதை கொண்டிருந்தனர். இவரது கருத்து கேட்டு பல அறப்பணிகள் செய்தனர்.

பரமாச்சாரியாரது ஆழ்ந்த கல்வியினால் கவரப்பட்டு பல மேலை நாட்டுப் பல்கலைப் பேராசிரியர்கள் அவரிடம் பாடம் கேட்டனர். ரமண மகரிஷியின் பிரதான சீடரான பல் பிரண்டன் ரமணரிடம் பரமாச்சாரியாரால் அனுப்பப்பட்டார்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட, இந்தியாவின் அரரசியலமைப்புச்சட்டம் எழுதப்பட்ட போது, ஜவஹர்லால் நேரு இந்து சமய மடங்கள், ஆலயங்கள் முதலியன அரசால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று தனது இடது சாரி சித்தாந்த ரீதியாக வலியுறுத்தினார். அதன் பேராபத்தை அனேகமாக இந்தியாவின் வேறேந்த ஆன்மீகத் தலைவரும் உணரவில்லை. அப்போது பரமாச்சாரியார் பாரத தேசத்தின் அனைத்து மடாதிபதிகளையும் கூட்டி நேருவின் இடது சாரிப் போக்கினால் உண்டாகப்போகும் ஆபத்தை விளக்கி சமய சார்பற்ற அரசில் பாரம்பரியமான மடங்களும் ஆதீனங்களும் எப்படிப் பாதுகாகப் பட வேண்டும் என்று ஒரு வரைவு எழுதி அதனை வல்லபாய் படேலிடம் தரச் சொன்னார்.

இதில் முரணென்னவென்றால் கிறித்தவ, இஸ்லாமிய மத ஸ்தாபனங்கள் அந்த சமூகத்திடமே இருக்கும்; இந்து சமய மடங்கள் மட்டும் அவை ஒரே அமைப்பு சாராமல் உள்ளதால் அரசினால் நிர்வாகிக்கப்படும் என்பதே. இதனைத் தக்க காலத்தில் கண்டதால் பரமாச்சாரியார் இந்து தர்ம மடங்களைக் காத்தார்.

காஞ்சி பரமாச்சாரியார் தந்த ஒரே காரணத்தால் படேல் அந்த வரைவை ஏற்றுக்கொண்டு அதனை அரசியல் அமைப்பு எழுதிய கமிட்டியிடம் ஒப்படைத்தார். அதுவரை அவருக்கும் நேருவின் இந்த இந்து சம்ப்ரதாய விரோதப் போக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

இன்றுவரை சங்கர பீடங்களும், வைணவ மடங்களும், ஆதீன மடங்களும் சுதந்திரமாகத் தங்கள் ஆன்மீகப் பணியை நடத்திக் கொண்டுள்ளன என்றால் அதற்கு காஞ்சி பரமாச்சாரியாரே காரணம்.

இதனாலெல்லாம் பரமாச்சாரியாரின் ஆளுமை பாரத தேசம் முழுவதும் பரவியது.எந்த ஒரு சமயம் சார்ந்த நடவடிக்கையும் இவரது கருத்துக்குப் பின்னரே எடுக்கப்பட்டது. இதனாலேல்லாம் அவர் தனது பொறுப்பை துழஷ்பிரயோகம் செய்தார் என்று பொருள் அல்ல.

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவர் மிக மிக எளிமையான வாழ்க்கை முறையை மேற்கொண்டார். பல சமய, இன, சாதி மக்களும் அவர் பால் ஈடுபாடு கொண்டனர்.

காலம் 1986. தமிழகத்தில் மத மாற்றம் அமோகமாக நடைபெற்று வந்தது. மதச் சார்பற்ற அரசுகள் இதனைத் தடுக்கவில்லை. மண்டைக்காடு , மீனாட்சிபுரம் போன்ற இடங்களில் கொடுமையான மதக் கலவரங்கள் மூண்டன. இதற்குக் காரணம் மத மாற்றமே என்று நீதி விசாரணை மூலம் தெரிய வந்தது. இதனைக் கண்டு பிடிக்க நீதி விசாரணை எல்லாம் தேவை இல்லை என்றாலும் அரசியலமைப்பு சார்ந்த சமூகமாக இருப்பதால் நீதி விசாரணை தேவைப்பட்டது. முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர். நிலைமையின் உக்ரத்தை உணர்ந்தார். கட்டாய மத மாற்று தடைச் சட்டம் கொண்டு வர முயற்சி செய்தார்.

இது புதிய நடைமுறை அல்ல. முன்னமேயே ஒரிசா, ம.பி. முதலிய மாகாணங்களில் அமலில் இருந்த ஒன்றே. ஆனாலும் அன்றைய எதிர்க்கட்சிகள் எதிர்த்தன. காரணம் கண்டறிய பெரிய பகுத்தறிவெல்லாம் தேவை இல்லை. பாரத பாரம்பரிய கலாச்சாரத்தை அழிப்பதையே தங்கள் முழு முதல் வேலையாகக் கொண்டுள்ள மத மாற்று சக்திகள் நேரிடையாக இல்லாமல் எதிர்க்கட்சிகள் மூலம் நெருக்கடி ஏற்படுத்த முயன்றன. ஆனாலும் எம்.ஜி.ஆர்.முன் சென்றார்.

அரசின் இந்த கலாச்சார ஒற்றுமை காக்கும் செயலில் முன் நின்று உதவியது பரமாச்சாரியார் அவர்கள். அரசின் வரைவுக்கு சில திருத்தங்கள் அறிவுறுத்தினார். அவற்றை எம்.ஜி.ஆர். ஏற்றுக்கொண்டார். அரசியல் அமைப்பு எழுதப்பட்டபோது பரம்மாச்சாரியாரின் பங்கை அறிந்த எம்.ஜி.ஆர். அவரது சட்டத் திருத்தங்களை ஒப்புக்கொண்டார்.

ஆனால் என்ன ஆயிற்று, என்ன சக்திகள் வேலை செய்தன என்று தெரியவில்லை. சட்டம் நிறைவேறவில்லை. சிறிது காலத்தில் எம்.ஜி.ஆர். இயற்கை எய்தினார். சட்டமும் இயற்கை எய்தியது.

ஆனால் சட்டம் இயற்றப்பட்டுவிட்டால் யாருக்கெல்லாம் அபாயம் ஏற்படும் என்பது நாம் அறிந்ததே. இந்த சக்திகள் விழித்துக்கொண்டன.

நிலைமை இவ்வாறிருக்க, காஞ்சி மடத்தின் இளைய பீடாதிபதி ஜெயேந்திரர் பாரத சமுதாயத்தின் ஒற்றுமையை காக்க ‘ஜன கல்யாண்’, ‘ஜன ஜாக்ரண்’ என்று இரண்டு அமைப்புக்களைத் துவக்கினார். சாதிகள் கடந்து மக்களை ஒருமைப்படுத்த முயன்றார்.அதுவரை உயர் சாதிகளுடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்பட்ட காஞ்சி மடத் துறவி கிராமக் கோவில்களுக்கும் செல்லவதை வழக்கமாகக் கொண்டார். அக்கிராமக் கோவில் பூசாரிகள் கொடுத்த திருநீறு முதலிய இறை சார்புப் பிரசாதங்களை நேரில் பெற்று அணிந்துகொண்டார்.

ஜெயேந்திரரின் இந்த சமூக ஒருங்கிணைப்பு நடவடிக்கைகள் மத மாற்று சக்திகளின் அடி மடியில் கை வைப்பது போல் இருந்தது. அதுவரை எந்தக் காரணம் கொண்டு மத மாற்றம் செய்தனரோ அதுவே ஆட்டம் காணும் போல் தோன்றியது.

இந்த சக்திகள் நாஸ்திக சக்திகளைத் தூண்டின. காஞ்சி மடத்தின் மீது அவதூறு சொல்வது அதிகமானது. ஆனாலும் பரமாச்சாரியாரின் ஆளுமையாலும் பரந்த அறிவாலும் மடத்துக்கு இந்த சக்திகளால் ஆபத்து ஏற்படவில்லை.

1993-ம் ஆண்டு பரமாச்சாரியாரும் இறையடி சேர்ந்தார். காவல் தெய்வத்தின் மறைவு மடத்திற்கு ஒரு பின்னடைவே.

இந்த நிலையில் இரண்டாம் முறையாக ஜெயலலிதா ஆட்சி பதவி ஏற்றது. அவர் மடத்துடன் உறவாடுவது போல் தோன்றியது.

அப்போதைய பா.ஜ.க. அரசுடன் சேர்ந்து அயோத்தியா பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தார் ஜயேந்திரர். இதனாலும் அவரது ஆளுமை பாரதம் முழுவதும் பரவலாக இருப்பது போல் தோன்றியது. நாட்டு நடவடிக்கைகளில் கருத்து கூறும் அளவில் இருந்தார் ஜெயேந்திரர்.

‘ஆடு, கோழி’ முதலியனவற்றைக் கோவில்களில் பலியிடும் வழக்கத்தைத் தமிழக அரசு தடை செய்தது. இதற்க்குப் பின்னும் காஞ்சி மடம் இருந்தது என்று ஒரு பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. ஏனெனில் ஆதி சங்கரர் மிருக வதையை எதிர்த்தார்.

சில மாதங்களில் தமிழகத்தில் மீண்டும் கட்டாய மத மாற்றுத் தடைச் சட்டம் வந்தது. எம்.ஜி.ஆர். கொண்டுவர இருந்த சட்டம் ஜெயலலிதாவால் கொண்டுவரப்பட்டது. அதனை ஆதரித்து, வழக்கத்திற்கு மாறாக, ஜெயேந்திரரும் அவரது அடுத்த பீடாதிபதியான விஜயேந்திரரும் சென்னை மெரீனா கடற்கரையில் கூட்டம் நடத்தினர். இது காஞ்சி மட வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக நடந்தது.

இவ்வாறு வெளிப்படையாகக் காஞ்சி மடாதிபதிகள் அரசியல் சட்டத்திற்கு ஆதரவாகக் கூட்டம் நடத்தியபின் மத மாற்று சக்திகள் நிலமையின் ஆபத்தை உணர்ந்தன. வழ்க்கை எதிர்த்து மேல் முறையீடு செய்திருக்க நேரமில்லாமல் சட்டத்தின் பின்னணி என்று தாங்கள் ஊகித்த காஞ்சி சங்கர மடத்தைக் குறி வைத்தன.

இதற்கு சற்று முன்னர் போப் ஆண்டவர் ( இரண்டாவது ஜான் பால்)  சீனா செல்ல முடிவெடுத்தார். ஆனால் சீன அரசு அவருக்கு அனுமதி அளிக்கவில்லை. அதன்பின் அவர் பாரதம் வந்தார். ‘முதல் ஆயிரமாண்டில் ஐரோப்பாவை கிறித்து நாடாக்கினோம்; இரண்டாம் ஆயிரம் ஆண்டில் இரு அமெரிக்காக்களையும் வெற்றி கொண்டோம்; மூன்றாம் ஆயிரத்தில் ஆசியா நல்ல அறுவடைக்குக் காத்திருக்கிறது”, என்று பரதத்தில் கூறினார். மத மாற்று சக்திகளுக்குப் பாதை காட்டினார்.

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து அதே சீன அரசு ‘மதங்களுக்கிடையேயான உரையாடல்’ என்று காஞ்சி ஜெயேந்திரரை அழைதது. அவருக்கு தலாய் லாமாவுடன் நல்ல உறவு என்பதும் அதற்கு ஒரு காரணம். ஆனால் ஜெயேந்திரர் போகவில்லை என்பது வேறு விஷயம்.

ஒரு புறம் ஜெயேந்திரர் சேரிகளுக்குச் செல்கிறார்; அவர்களது மத மாற்றத்திற்குத் தடையாக இருக்கிறார்; இன்னொரு புறம் அவர் அயோத்தி பிரச்சினையத் தீர்க்க முயல்கிறார்; அதே சமயம் தமிழ் நாட்டின் மத மாற்று தடைச் சட்டத்தை ஆதரிக்கிறார்; சீன அரசு அவருக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது ஆனால் போப்பை சீனாவிற்குள் அனுமதிக்கவில்லை; ஆனால் போப் ஆண்டவரோ ஆசியாவில் அறுவடை என்று கூறிச் சென்றுள்ளார் – இந்த் நிகழ்வுகள் மதமாற்ற சக்திகளுக்கு கலக்கத்த ஏற்படுத்தின.

இவை எல்லாம் போக, நேபாள இராஜ பரம்பரையினர் காஞ்சி பீடாதிபதிகளைத் தங்கள் குருவாகக் கொண்டிருந்தனர். ஆக இவர்களது ஆளுமை பாரத எல்லை தாண்டியும் இருந்தது மத மாற்று சக்திகள் கண்களிலிருந்து தப்பவில்லை.

எனவே, தங்கள் ‘திருப்பணி’களைத் தொடர இந்த சக்திகளுக்கு ஒரே ஒரு பறவை வீழ்ந்தால் போதும் என்று புரிந்தது.

இதனிடையே தமிழகத்த்ன் அன்றைய ஆளும் சக்திகளுக்கும் சங்கர மடத்திற்கும் இடையே சில பிணக்குகள் தோன்றின. அவை சில சொத்துக்கள் தொடர்பானவை என்று வதந்திகள் பரவின.

வெண்ணையும் திரண்டு வந்து தாழியும் உடைந்தால் கேட்கவா வேண்டும் ?

சங்கர ராமன் என்றோரு சங்கர மட அதிருப்தியாளர் கொல்லப்பட்டார்.

பின்னர் நடந்ததை நாடே அறியும்.

ஆங்கிலத்தில்   ” Conspiracy Theory ” (சதித் திட்டம் ) என்பார்கள். இப்படியும் நடந்திருக்கலாம் என்ற ஒரு பார்வையே தவிர இது தான் நடந்தது என்பது அல்ல. சில நிகழ்வுகள் ஒரு கால அடிப்படையில் நடக்கின்றன. அவற்றை அந்த நிகழ்வுகளின் வெளியில் இருந்து பார்த்தால் நமக்கு ஒரு “தன்மை” ( Pattern ) புலப்படும்.

என் பார்வையில் எனக்குப் புலப்பட்ட “தன்மை” இது.

ஒரு நிமிடம்.

“மத மாற்ற தடைச் சட்டம்”  திரும்பப் பெறப்பட்டது என்பதை நான் சொல்லித்தான் நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை.

 
Leave a comment

Posted by on December 29, 2013 in Writers

 

Tags: , , , ,

அனுமன் சொன்ன கதை

Hanuman Tzrதேர் கட்டியது போக மிச்சம் இருந்த மரக் கட்டைகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். பழைய எரிந்த தேரின் சில மரச் சட்டங்களும் இருந்தன. பழைய தேரின் மர ஆணிகள் நன்றாக இருந்ததால் அவற்றில் சிலவற்றைப் புதிய தேரிலும் சேர்த்திருந்தோம். இரு தேர்களுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பு இருக்கட்டும் என்று அவ்வாறு செய்திருந்தோம்.

பழைய மரக்கட்டைகளை எடுத்து விறகில் சேர்க்கலாமா என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் ராமு ஆசாரி. காலில் ஆணி குத்தியது போல் இருந்தது. குனிந்து எடுத்தேன். ஒரு மரக்கட்டையில் பழைய ஆணி போன்று இருந்தது. கட்டையை எடுத்துப் பார்த்தேன். பழைய உளுத்துப்போன கட்டையாக இருக்கும் என்று நினைத்து திருப்பிப் பார்த்தேன். அது ஒரு அனுமன் வடிவம். கை சஞ்சீவி மலை தூக்கிய நிலையில் இருந்தது.

சரி எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று எடுத்துச் சென்று வீட்டில் என் அலமாரியில் வைத்தேன்.

எதிர் வீட்டு கிச்சாமி ‘இது ஆயிரங்காலத்து அனுமன் வடிவம். தேரில் இருந்தது. வீட்டில் வைக்கலாமோ கூடாதோ’, என்று ஒரு குண்டு போட்டுச் சென்றான். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஒரு அகல் விளக்கு எற்றி வைத்தேன்.

அப்போது தான் பார்த்தேன் அதை. அனுமன் கால் அடியில் சிறிய எழுத்துக்கள். தமிழ் போலவும் தெரிந்தது.ஆனால் வடிவங்கள் புரியவில்லை.

சட்டென்று உரைத்தது. வட்டெழுத்துக்கள். அட, இவை சோழர் கால எழுத்துக்கள் ஆயிற்றே என்று பட்டது.

உடம்பில் ஒருமுறை அதிர்ந்தது.

மனதில் பல சிந்தனைகள் ஒடின.

‘யார் செய்திருப்பார்கள் இந்தச் சிலையை ? ராஜ ராஜனின் தாத்தன் வழியில் கரிகாலன் கட்டிய கோவில் என்று தெரியும். ஆனால் தேரை யார் கட்டியது என்று தெரியவில்லை.ஒருவேளை கரிகாலன் காலத்துத் தேர்ச் சிற்பமா இந்த அனுமன் ? இவன் எத்தனை சாம்ராஜ்யங்களைக் கண்டிருப்பான் ? கரிகாலன் முதல், கண்டராதித்தன், ஆதித்த கரிகாலன், பராந்தகன், அரிஞ்சயன், ராஜ ராஜன், ராஜேந்திரன் என்று எவ்வளவு பேரைப் பார்த்திருப்பான் இந்த அனுமன் ?

அல்லது இந்தச் சிற்பம் கரிகாலனுக்கு முந்தையதோ ? அவன் அதன் அழகில் மயங்கி அப்படியே தேரில் பதித்து விட்டானோ ? அப்படியென்றால் என் வீட்டில் உள்ள சிற்பம் பல நூற்ராண்டுகளைக் கண்டிருக்குமே !

அனுமனே பழைய ஆள். திரேதா யுகம் அவனது காலம். ஆனால் யுகங்கள் பல தாண்டி இன்று அவன் வடிவம் என் கையில்.

இந்த அனுமனின் எதிரில் நான் யார் ? இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் ஒரு துளியில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு தூசி. என் காலமே சில பத்து ஆண்டுகள் மட்டுமே. என் காலம் முடிந்த பின்னும் இந்த அனுமன் இருப்பான். அப்போது வேறொரு தூசியின் கையில்,அவனைப் பார்த்தபடி, அவனது அற்ப ஆயுளைக் கணக்கிட்டபடி மோனச் சிரிப்புடன்.

இவன் பார்த்துள்ள சம்பவங்கள் என்னவெல்லாம் இருக்கும் ? முகலாயர் ஆட்சி, வெள்ளையர் ஆட்சி, அதற்கும் முன்னர் நம்மவரின் பல வகையான ஆட்சிகள்.

இவன் இருந்த எரிந்த தேரின் வழியாக எவ்வளவு மாந்தர் சென்றிருப்பர் ? சில லட்சம் பேர் இருக்க மாட்டார்கள் ?

எத்தனை பஞ்ச காலங்களையும் வளம் கொழித்த காலங்களையும் கண்டிருப்பான் இவன் ? எதுவாக இருந்தாலும் அதே மோனப் புன்னகையுடன், நடக்கும் அத்துணை நிகழ்வுகளுக்கும் சாட்சியாக, மௌனமாக நின்றிருப்பான் இவன் ?

இவனுக்கு முன் நான் எம்மாத்திரம் ? வெறும் எண்பது ஆண்டுகள் வாழும் நான் இவனைப் பொறுத்தவரை ஒர் புழு. அவ்வளவே.

இப்படி புழுவாக இருந்தாலும் எத்தனை ஆட்டம் ஆடுகிறேன் நான் ? உசத்தி தாழ்த்தி என்ன , மேதாவி பாமரன் என்ன ? எத்துணை வெற்று ஏக்களிப்புகள் ?

இத்துணை யுகங்கள் கடந்து வந்துள்ள இவன் முன்னர் நான் எம்மாத்திரம் ?

எனக்கு முன்னர் இந்த ஊரில் இருந்த மாந்தர் கொக்கரித்த சொற்கள் என்னவாயின ? அவர்களே என்னவானார்கள் ? அவர்கள் இருந்த இடமே தெரியவில்லையே ?

சாதாரண மனிதர் இருக்கட்டும். எத்துணைத் தலைவர்கள் இருந்துள்ளனர் ? அவர்கள் இருக்கும் வரை அவர்களும் அவர்களது சூழமும் செய்யும் அளப்பரைகள் எத்துணை? இவனுக்கு முன்னர் அவர்கள் எல்லாம் யார் ?

சமுதாயத்தையே மாற்றியதாகக் கூறிக் கொண்ட அரசுத் தலைவர்கள் இப்போது இருக்கும் இடம் எங்கே ? அவர்கள் இருந்ததற்கான தடங்களே அழிந்து போய்விட்டன. ஆனாலும் இன்றும் இந்த அனுமன் என் கைகளில் நிற்கிறான்.

‘என்ன, நிலையாக இருக்கப்போவதாக எண்ணமோ? உன்னைப்போல் எத்துனை பேரைக் பார்த்திருக்கிறேன்?’என்று என்னைக் கேலி பேசுவதாகத் தோன்றியது.

அப்போதுதான் அது நடந்தது. பதுமை பேசியது.

“என்ன பார்க்கிறாய்? உன்னையும் எனக்குத் தெரியும், உன் பரம்பரையையே நான் அறிவேன். நான் அதற்கெல்லாம் முற்பட்டவன். உன் வாழ்வில் நீ பார்க்கப்போவது நான் பார்த்ததில் ஒரு நெல் மணி அளவு கூட இருக்காது.

நான் பார்த்ததில் உனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்கிறேன். உன் தாத்தாவைப் பற்றியது. முக்கியமாக அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கும். நான் இருந்த பழைய தேர் எரிந்த வருஷம் அவர் ரொம்பவும் மன வருத்தம் அடைந்தார். அவருக்குப் பல எதிரிகள் இருந்தனர்.

நல்ல மனுஷர் அவர். என்ன, ரொம்பவும் வெளிப்படையாகப் பேசுவார்.பேசுவது போலவே நடக்கவும் வேண்டும் என்று சொல்லி வந்தார். இதனாலேயே அவருக்குப் பல எதிரிகள் உண்டாயினர்.

உன் தாத்தாவின் தந்தை கோவிலில் கைங்கைர்யம் செய்து வந்தார். மீத நாட்களில் வேறு ஊர்களுக்கு வேத பாராயணம் செய்யச் சென்று விடுவார். பூ கைங்கர்யம், தளிகை என்றால் கூட நன்கு கற்றிருக்க வேண்டும் அப்போதெல்லாம்.

ஒரு நாள் அவரால் தளிகை பண்ண மடப்பளிக்குள் செல்ல முடியவில்லை. அதனால் உன் தாத்தாவை தளிகை பண்ண அனுப்பினார். அப்போது அவருக்கு இருபது வயது இருக்கும். பதினான்கு வருடம் வேதப் பயிற்சி முடித்து அப்போதுதான் திருக்கண்ணபுரம் பாடசாலையிலிருது திரும்பி இருந்தார்.மடப்பளிக்குள் செல்ல நந்தவனம் வழியாகச் செல்ல வேண்டும். அப்போது தான் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்துச் செல்ல முடியும். நந்தவனத்திற்குள் இருப்பதால் ஆள் அரவம் இருக்காது.

கிணற்றடியில் ஊர் பெருந்தனக்காரர் நந்தவனக் காவல்காரன் மனைவியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டார். ஆனால் இருவரும் பேசிக் கொள்ள மட்டும் வரவில்லை என்று உன் தாத்தாவிற்குப் புரிந்தது.

பெருந்தனக்காரர் தான் ஊரில் ஆசார நியமங்களை வகுப்பவர். ஊரில் உற்சவத்தின் போது யாருக்கு முதல் மரியாதை என்பது முதல் அவர் வைப்பதே சட்டம். ஆனால் இவ்வளவு சட்டம் பேசும் அவர் காவல்காரன் மனைவியுடன் அருகில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தது உன் தாத்தாவிற்கு வியப்பளித்தது.

ஆனால் உன் தாத்தா பார்த்ததை பெருந்தனக்காரர் பார்த்துவிட்டார். ஏதோ வேலை சொல்வது போல் அவளை அதட்டி அனுப்பினார்.அவரது அதட்டல் உண்மை இல்லை என்று உன் தாத்தாவிற்குத் தெரியும் என்று பெருந்தனக்காரர் அறிந்திருந்தார்.

என்ன தோன்றியதோ தெரிய்வில்லை உன் தாத்தா பெருந்தனக்காரரை ஓங்கி ஒரு அறை விட்டார். வயது சற்று கூடின பெருந்தனக்காரர் அப்படியே சுருண்டு விழுந்தார். ஒன்றுமே நடவாதது போல் உன் தாத்தா மடைப்பளி சென்றுவிட்டார்.

அதுவரை அரசல் புரசலாக இருந்தது வெளியே கசியத் துவங்கியது.

அந்த வருஷம் உற்சவம் அவ்வளவு சௌஜன்யமாக இல்லை. முதலில் இருந்தே தகராறு.

முதல் நாள் உற்சவம் அன்றே முதல் மரியாதை தனக்கே வர வேண்டும் என்று பெருந்தனக்காரர் பேசினார். எதிர்த்து யாரும் பேசவில்லை. சிறிது மௌனம் நிலவியது. யாருக்காவது மாற்றுக் கருத்து உண்டா என்று சபையில் கேட்கப்பட்டது. ஒருவரும் வாய் திறக்கவில்லை. சபை தேர்முட்டி ‘வழி காட்டிப் பிள்ளையார்’ மண்டபத்தில் நடந்ததால் நான் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

சபையின் ஓரத்தில் சிறிது சல சலப்பு கேட்டது. சில பெரியவர்கள் உன் தாத்தாவைக் கையைப் பிடித்து இழுத்து அமர வைக்க முயன்றனர். “அவனைப் பேச விடுங்கள்”, என்று தலைமை பட்டர் கூறினார்.

சபை அவர் பேச ஆமோதித்தது. ஆனால் பெருந்தனக்காரர் ஆட்சேபித்தார். ‘பிரும்மச்சாரிகள் சபைகளில் பேசுவது சாஸ்த்ர விருத்தம்”, என்று கூறினார் பெருந்தனக்காரர். உன் தாத்தா தன்னை எதிர்த்துப் பேசப் போகிறார் என்று ஒருவாறு ஊகித்துவிட்டார் பெருந்தனக்காரர்.

அப்போது உன் தாத்தா கூறியது என் காதுகளில் இன்னும் ஒலிக்கிறது. அது ஒரு சிம்ம கர்ஜனை என்பேன்.

“பிரும்மச்சாரிகள் சபைகளில் பேசக் கூடாது என்பது உண்மை தான். ஆனால் ஏக பத்தினி விரதர்கள் மட்டுமே சபையில் அமர வேண்டும் என்றும் சாஸ்த்ரம் கூறுகிறது என்று சபை முன் சமர்ப்பிக்கிறேன்”, என்று சூசகமாகக் கூறினார் உன் தாத்தா.

சபை நடுவர்களில் பல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். இவர் யாரைச் சொல்கிறார் என்று கேட்டுக்கொள்வது போல் இருந்தது எனக்கு. பலர் ஏக-பத்தினிக் காரர்கள் அல்லர் என்பது அப்போது தெளிவாகியது.

உன் தாத்தா மேலும் சொன்னார்,” நான் யாரைச் சொல்கிறேன் என்று அவரவர்களுக்குத் தெரியும். எனவே முதல் மரியாதை பற்றிப் பேசுவதற்கு முன் ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் இந்தச் சபைக்கே பொறுத்தமானவர்களா என்று கேட்டுக்கொள்வது நல்லது”, என்று மேலும் கூறினார்.

சபைக்காரர்களில் பலருக்கு முகத்தில் மலர்ச்சி தெரிந்தது. ஏதோ தங்கள் வரை பிழைத்தோம் என்று நிம்மதி அடைந்தனர் போல் தெரிந்தது.

அத்துடன் சபை கலைந்தது. பின்னர் அந்த வருடம் பெருந்தனக்காரருக்கு முதல் மரியாதை கொடுக்கப்படவில்லை.

பெருந்தனக்காரர் அத்துடன் விடவில்லை. கறுவிக்கொண்டிருந்தார்,

ஒருமுறை வைகாசி உற்சவத்தின் போது ஒரு வெள்ளி சந்தனக்கிண்ணம் காணாமல் போனது. அது காணாமல் போகவில்லை. தேருக்குக் கீழே பெருந்தனக்காரரின் வேலையாள் போட்டு விட்டுச் சென்றது எனக்குத் தெரியும்.

கடைசியாக வேத விற்பன்னர்களுக்குச் சந்தனம் கொடுத்தது உன் தாத்தா தான் என்பதால் அவர் பேரில் சந்தேகம் எற்படச் செய்தார் பெருந்தனக்காரர். கிண்ணத்தைத் திருப்ப வேண்டும், அத்துடன் இரண்டு ஆண்டுகள் உற்சவங்களில் ஈடுபடக் கூடாது அல்லது கம்பத்தில் கட்டி வைத்து அடி வாங்க வேண்டும் என்பதே சபை அவருக்கு அளித்த தீர்ப்பு.

ஏழைச் சொல் அம்பலம் ஏறவில்லை. உன் தாத்தா குற்றவாளி என்று தீர்ப்பு எழுதினர். வெள்ளியைத் திருப்ப வழி இல்லை. தேர் எதிரில் உள்ள கம்பத்தில் கட்டி வைத்தார்கள். பெருந்தனக்காரர் உட்பட நால்வர் அடிப்பது என்று முடிவானது.

தாத்தா கட்டி வைக்கப் பட்டார்.

அப்போது குடியானத் தெருவிலிருந்து பெரும் கூச்சல் கேட்டது. சுமார் இரு நூரு பேர் கையில் வேல் கம்புகளுடன் கோஷம் எழுப்பியபடி வந்தனர். அவர்களில் நந்தவனக் காவல்காரனும் தென்பட்டான். இன்னொரு பக்கத்திலிருந்து சங்கர அக்ரஹாரத்திலிருந்து வக்கீல் ராமசுப்பையர் தனது ஆட்களுடன் வந்துகொண்டிருந்தார்.

அப்புறம் என்ன ? உன் தாத்தா அவிழ்த்து விடப்பட்டார். பெருந்தனக்காரர் மீது ராமசுப்பையர் வழக்கு போட்டார். பல வழக்குகளில் மாட்டி பெருந்தனக்காரர் தன் செல்வம் எல்லாம் இழந்தார். விரைவில் ஊரை விட்டு வெளியேறினார். சில நாட்களிலேயே காலமானார்.

ராமசுப்பையர் உன் தாத்தாவின் பால்ய நண்பர். அத்துடன் அவருக்கும் பெருந்தனக்காரரிடம் சில பழைய பகைகள் இருந்தன. எல்லாம் சேர்த்து பழி வாங்கிவிட்டார் ராமசுப்பையர் என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

ஆனால் இதெல்லாம் ஒரு அநீதியை சமன் படுத்தவே என்று எனக்குத் தெரியும்.

இது எல்லாம் நடந்த முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து நான் இருந்த தேர் எரிக்கப்பட்டது. அதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து நான் உன்னிடம் இருக்கிறேன்.’

“டேய், நான் தான் சொன்னேனே, ஆயிரம் வருஷம் பழசெல்லாம் வீட்டுலெ வெச்சுக்க வேண்டாம்னு. பாரு எவ்வளோ நாழியா அதையே பார்த்துண்டு நிக்கறே!”, என்று கிச்சாமி சொன்ன போது தான் சுய நினைவுக்கு வந்தேன்.

எத்தனை நேரம் நான் அப்படியே அனுமன் சிலையைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன் என்று தெரியவில்லை.

இது வரை பேசியது யார்? இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் உண்மையா ? அல்லது என் பிரமையா ?

தெரியவில்லை. ஆனால் இவை அனைத்தையும் அனுபவித்தது போலவே இருந்தது.

இது போல் பல முறை நிகழப் போகிறது எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை.

 

Tags: , , ,

ஒரு தேரின் கதை

ஆண்டு 1953.

நராயண ஐயங்கார் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்துக்கொண்டிருந்த எனக்குத் தூக்கம் கெட்டது. மெல்லக் கண் விழித்துப் பார்த்தேன். தெருக்கோடியில் புகை போன்று இருந்தது. நாராயண மாமா பெரிய தோண்டியில் தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு ஒடினார்.

ஊரில் ஒரே களேபரம். சன்னிதித் தெருவே அல்லோலகல்லோலப் பட்டது. குடியானத் தெருவிலிருந்தும் ஆட்கள் வந்திருந்தார்கள். முடிந்தவரை கிணறுகளிலிருந்து எல்லாம் தண்ணீர் கொண்டுவந்து இருந்தனர்.

அருகில் இருக்கும் குளங்களில் இருந்தெல்லாம் தண்ணீர் கொண்டுவர வண்டிகள் அனுப்பப்பட்டன.

சன்னிதித் தெருவாசிகள் எல்லாரும் அழுதபடி இருந்தனர். செய்வதறியாமல் ‘ஓ’வென்று கதறினர்.

ஒன்றும் புரியவில்லை. எதுவோ கலவரம் போல் தெரிந்தது. புதுமையாக இருந்தது.

அப்பா வேறு ஊரில் இல்லை. வழக்கம் போல் வேத பாராயணம் என்று மன்னார்குடி சென்றிருந்தார். அவர் இருந்திருந்தால் விபரமாவது தெரியும். சின்னவன் என்று எனக்கு யாரும் ஒன்றும் சொல்லாமல் தெருக்கோடி நொக்கி ஓடியவண்ணம் இருந்தனர்.

நானும் வேஷ்டியைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிச் சென்று பார்த்தேன்.

கூட்டம் தாண்டி நெருப்பு சுவாலை தெரிந்தது. ஆனால் நெருங்க முடியவில்லை. அனல் ஆக அதிகம்.

சற்று விலகி நின்று பார்த்தேன்.

அறுபது அடி தேர் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

பெண்கள் வாய் விட்டு அழுதனர். மக்கள் ஆக்ரோஷமாக மண்ணையும் தண்ணீரையும் வாரி இரைத்தனர். அணைந்தபாடில்லை.

என் பங்குக்கு நானும் வேஷ்டியை அவிழ்த்து மண்ணை வாரி நிரப்பி தேர் மீது மீண்டும் மீண்டும் எறிந்தேன்.

யானைப் பசிக்கு சோளப் பொறி போல் இருந்தது. ஒரு நாள் முழுவதும் எரிந்து தணிந்தது.

தேர் அழுந்தியதால் தேர் அழுந்தூர் என்று பெயர் பெற்ற எங்கள் ஊரில் தேர் இல்லை. வெறும் கரிக் கட்டைகளே மிஞ்சின.

பேரிழப்பு. அதன் பின் பேரமைதி. ஊர் அழிவு தொடங்கியது. ஊரில் எல்லார் வீடுகளிலும் ஒருசேர இழவு விழுந்தது போல் இருந்தது.

ஒரு யுகம் முடிந்து அடுத்த யுகம் துவங்கும்போது இவ்வாறு ஒரு பேரழிவு எற்படும் என்று எங்கோ படித்த ஞாபகம் வந்தது.

ஆமருவியப்பன் களை இழந்து போனான். வருடங்கள் செல்லச் செல்ல ஆமருவியப்பனின் உற்சவங்களும் படிப்படியாக நின்று போயின.

ஐம்பது வருடம் தேர் இல்லாமலே காலம் கழிந்தது. ஊரில் மங்கலம் அழிந்து அமங்கலம் தலைவிரித்தாடியது. தன் சோகை அழிந்த ஊரில் இருந்து சன்னிதித் தெரு காலியானது. பிழைப்பு தேடி மக்கள் புலம் பெயர்ந்தனர்.

தேர் எரிந்த கதை மறக்கப்பட்டது. தேராத ஊரானது தேரழுந்தூர்.

வருடாவருடம் வானம் பொய்த்தது. கழனிகள் நிரம்பிய ஊர் என்று ஆழ்வார் பாடிய ஊர் கழிசடைகளால் கை விடப் பட்டது. வயிற்றுப் பிழைப்பு மேலோங்கியதால் படித்த மக்களும் வெளியேறினர்.

தேரும் ஊரும் மறக்கப்பட்டது என்பது என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடிந்ததில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் ஊருக்குச் செல்லும் போதும் தேர் முட்டியில் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுச் செல்வதே முடிந்தது. வேஷ்டியை அவிழ்த்து மண்ணை அள்ளிப்போட்டது மீண்டும் மீண்டும் நினைவு வந்து வருத்தியது.

செய்தி கேட்டு அப்பா உடன் வந்து சேர்ந்தார். அப்பாவும் நாராயண ஐயங்காரும் துக்கம் தாங்காமல் அழுதனர். ஏதோ பெரிய அழிவு வருகிறது என்று அப்பா சொன்னார்.

தேர் எரிந்த ஒரு வருடத்தில் அப்பவும் மாரடைப்பால் காலமானார். குடும்ப பாரம் காரணமாக வெளியூரில் படிப்பும் வேலையும் என்று கழிந்தது.

ஆனால் தேர் எரிந்த காட்சி மட்டும் மனதை விட்டு மறையவில்லை.

Ther Before 1

ஐம்பது வருடம் முன்பு எரிந்த தேர்.

ஐம்பது வருடத்தில் தேர் இருந்த இடத்தில் கோழி இறைச்சிக்கடை முதலியன தோன்றின. அரசு பட்டா வழங்கி அந்த இடத்தில் வீடும் கட்டப்பட்டது. ஊரும் மக்களும் மறந்த தேர்க்கட்டைகள் ஐம்பது வருட மழை வெயில் தாங்கி சிறிது சிறிதாக அழிந்தது. பண்டைய இரும்பும் சில பாழடைந்த கட்டைகளுமே அந்த இடத்தின் மறைந்த கதையைப் பேசின.

தேர் மூட்டி என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த இடம் இன்னமும் அவ்வாறே அழைக்கப்பட்டது. ஆனால் தேர் தான் இல்லை.

கல்வி, குடும்பம், பொதுச் சேவை என்று காலம் சென்று கொண்டிருந்தது. பணி ஒய்வு பெற்று ஊர் திரும்பினேன்.

அதுவரை ஊர்க்காரர்களை சந்திக்கும் போதெல்லாம் ‘தேர்’ கட்டுவது பற்றி நகைச்சுவையாகப் பேசப்பட்டது. அதற்குக் காரணம் நாற்பதாண்டுகளும் அரசுகள் இந்த முயற்சிக்குக் கை கொடுக்காது என்ற பொதுவான நம்பிக்கையே. மக்களின் எண்ணம் போலவே அரசுகளும் இம்மாதிரியான முயற்சிகளுக்குக் கை கொடுக்காமலேயே இருந்தன. கோவில்களுக்கும் அவை சார்ந்த நிலங்கள் மற்றும்
அசையாச் சொத்துக்கள் முதலியன ஆக்கிரமிப்புக்குள் இருந்தாலும் அரசுகள் அவற்றை மீட்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை என்பது  நிதர்சனகமாகவே இருந்ததும் தேர் பற்றிய அரசுகளின் எண்ண ஓட்டம் பற்றிய மதிப்பீடாக இருந்தது.

‘கோஸக பக்த சபா’ என்ற ஒரு அமைப்பை வேறு இருவருடன் சேர்ந்து தொடங்கினேன். அதன் மூலம் ஊர்ப் பெருமாளுக்கு உற்சவங்கள்
‘நடத்தப்பட்டன. வருடம் தோறும் வசூல் செய்து உற்சவங்கள் செய்தோம். அதற்கே போதும் போதும் என்று இருந்தது. ஆளைப் பார்த்தவுடன் கதவைச் சாத்தும் அளவிற்கு ஊர் ஊராகச் சென்று கோவில் விஷயமாக அலைந்துகொண்டிருந்தோம்.

சில வருடம் முன்பு அன்றைய அரசு ஒரு திட்டம் அறிவித்தது. பழம்பெரும் கோவில்களுக்குத் தேர்த் திருப்பணி செய்ய்ய ஐந்து லட்சம் ரூபாய் வைப்புத் தொகை என்று அறிவித்தது. ஆனால் மேலும் பணம் தேவைப்பட்டால் பக்தர்கள் தாங்களே ‘நன்கொடையாளர்’ முறையில் உதவி செய்யலாம் என்று ஆணை பிறப்பித்தது.

இது ஒரு நல்ல ஆரம்பம் என்று நினைத்தேன். சபாவில் கூப்பிட்டுப் பேசினேன். ஆனால் ஐந்து லட்சம் கொண்டு என்ன செய்ய முடியும் என்று பின்வாங்கினோம். இன்னொரு அரசு பதவி ஏற்றது. பயன்படாமல் இருக்கும் அரசுப் பணம் மீட்டுக்கொள்ளப்படும் என்று அறிவிப்பு செய்தது.

வேறு வழி தெரியவில்லை. தேர் கட்டலாம் என்று முடிவெடுத்தோம்.

அரசு ஒப்புதல் தேவை என்றார்கள். பல முறை முயற்சி செய்து பெற்றோம். தேர் கட்டும் ஸ்தபதியைத் தேடினோம். மன்னார்குடித் தேர் எவ்வாறு கட்டினார்கள் என்று ஆராய்ந்தோம். பல ஸ்தபதிகளைப் பார்த்தோம். ஒரு குழுவைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்.

பின்னர் மரம் ஏலம் எடுக்கவேண்டும் என்று ஒப்பந்தக்கார்ரகளைத் தேடி அலைந்தோம். ஒப்பந்தம் செய்தவர் மரம் தரவில்லை.இழுத்தடித்தார். இதற்கிடையில் ஒவ்வொறு நிலையிலும் அரசியல், அதிகாரவர்க்கம், வேண்டாதவர்கள் மற்றும் கலகலக்காரர்கள் குறுக்கீடுகள் என்று ஒவ்வொறு நாளும் முன்னேறினோம்.

இதற்கிடையில் எரிந்த தேரின் மிச்சங்களைப் பார்வையிட ஒரு அரசுக் குழு வந்தது. பின்னர் சிதைந்த தேரின் மிச்சங்களை அப்புறப்படுத்தினோம். 1835-ல் யாரோ ஒருவர் தேரினை செப்பட்னிட்டுள்ளார் என்று ஒரு செப்புப் பட்டயம் கிடைத்தது. சுமார் 150
வருடங்கள் கழித்து அத்திருப்பணியைச் செய்ய ஆண்டவன் என்னையும் நண்பர்கள் இருவரையும் தேர்ந்தெடுத்துள்ளான் என்று நினைத்து அன்று முழுவதும் பசியே எடுக்கவில்லை. ஒரு சகாப்தத்தின் நிறைவில் நிற்பது போன்ற உணர்வு. ஒரு சரிந்த
சாம்ராஜ்யத்தினை மீட்கும் பணியில் இருப்பது போன்று உணர்ந்தேன்.

அப்போது முதல் நான் என்ன செய்தேன், அவை எப்படி செய்யப்பட்டன என்று தெளிவாக நினைவில்லை. தற்போது நினைத்தால் கூட பிரமிப்பாக உள்ளது. இலுப்பை மரம் பெரிய அளவில் தேவை என்று ஸ்தபதி கூறினார். ஊர் ஊராக அலைச்சல். எங்கெங்கு இலுப்பை மரம் தென்படுகிறதோ உடனே அந்த இடத்தின் உரிமையாளரை சந்திப்பது, மரம் கேட்பது என்று இருந்தேன். ஆனால் என்ன அதிசயம் ? கோவில் தேருக்காக என்று தெரிந்தவுடன் மிகப் பலரும் இனாமாகவே தந்தனர். ஆட்களைக்கொண்டு வந்து மரம் அறுப்பது,வண்டிகளில் கொண்டு செல்வது என்று மிகக் கடும் பயணம் அது. எந்தெந்த ஊருக்கெல்லாம் சென்றேன் என்று என் நினைவில் இல்லை. அனேகமாகத் தஞ்சை மாவட்டம் முழுவதும் சென்றிருப்பேன்.

மரம் வெட்டக் காவல் துறை, வனத் துறை முதலிய துறைகளில் அனுமதி பெற வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையும் அது ஒரு போராட்டமே. அதைப்பற்றி எழுத இந்த ஒரு சகாப்தம் வேண்டும்.

பின்னர் தேருக்கான இரும்பு சேகரிப்பு. பல இரும்பு வியாபாரிகள் தந்தனர். இதில் பல சமயத்தவர்களும் அடக்கம்.

மூன்று ஆண்டுகள் குடும்பம், உடல் நிலை இவை பற்றிய நினைவே இல்லை. ‘தேர்’ மட்டுமே எண்ணத்தில் இருந்தது. தேர் எரிந்த காட்சி மனதில் அவ்வப்போது வந்துகொண்டிருந்தது. எப்படியும் தேர் கட்டி ஒட்டி முடிக்க வேண்டும் என்று ஒரு வெறி என்று இப்போது நினைக்கிறேன்.

எரிந்த தேர் மீண்டு எழப் போகிறது என்று பெயர் தெரியாத பலர் கூட உதவினர்.

2005-ல் பல தியாகங்களுக்குப் பிறகு தேரோட்டம் நடைபெற்றது. முதலில் வெள்ளோட்டம். அக்கம்பக்கம் கிராமங்களிலிருந்து வந்திருந்த கூட்டம் இருக்கிறதே, இதற்காக ஐம்பது வருடங்களாகக் காத்திருந்திருப்பார்கள் போல் தெரிந்தது. மக்கள் அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு மாபெரும் நிகழ்வாக அது அமைந்தது.

‘தேர் இழந்தூர்’ என்று அறியப்பட்ட எங்கள் ஊர் ‘தேர் எழுந்தூர்’ என்று ஆனது என்று சபா தலைவர் ரங்கனாதன் கூறி ஆனந்தப்பட்டார். உடன் பணியாற்றிய ரங்கராஜன் பேச முடியாமல் கண் கலங்கி நின்றார். அன்று எழுபது வயது கடந்த இருவரும் செய்துள்ள தியாகங்கள் பற்றி ஒரு தொடர் எழுதலாம்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே போல் அனைவரும் கூடி தீ அணைக்க முற்பட்டனர். ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து அதைவிடப் பல மடங்கு மக்கள் வந்திருந்து புதிய தேரை இழுத்தனர். வெள்ளோட்டத்தின் போது என் பள்ளி நண்பன் அஜீஸ் தண்ணீர்ப்பந்தல் அமைத்திருந்தார். மத நல்லிணக்கம் என்றால் என்னவென்று எங்கள் ஊருக்கு வந்து பாருங்கள்.

பின்னர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் வைகாசி மாதம் உற்சவத்தின்போது ஆமருவியப்பன் தனது தேரில் எழுந்தருள்கிறார்.

1955-ல் என் மனதில் எரியத் தொடங்கிய தீ, 2005-ல் அணைந்தது. ஊரார் பலரின் நிலையும் அப்படியே என்று நினைக்கிறேன்.

நாராயண ஐயங்காரும் அப்பாவும் இன்று இருந்திருந்தால் சந்தோஷப்படுவார்கள்.

Ther Later 1

தேரின் தற்போதைய நிலை

Ther Later 2

வைகாசி உற்சவத்தின்போது தற்போதைய தேர்

 
6 Comments

Posted by on December 25, 2013 in Writers

 

Tags: ,

BSNL and a bottle of cyanide

‘Is this BSNL, the Indian telephone company?’

“Yes indeed, what else would this be?”

‘Ok okay, I have a problem in the land line and so..’

“Then how come you are able to talk to me on the land line?’

“See actually you are right, I meant to say that the land line is okay but the broadband..”

“Say clearly, what is your problem?”

‘Oh yes, the land line is not the problem but what happens is..”

‘Mister, can you tell me what your problem is? I have other works to attend to’.

“Oh yes, sorry, you have many things to do. I agree, so please let me complete..”

‘See Mister, you are wasting time. What is your problem?”

“My problem is that the land line that I am speaking to you in has a problem …”

“What ? You said there was no problem with the land line? C’mon, don’t’ waste my time..”

‘Sorry Sir, I don’t know where to begin, well, actually the problem is that the land line connection is pretty good and while connecting to the internet..”

“Hello, when the land line connection is good, then why are you calling us for?”

‘Well, the land line is good but the broadband internet has a problem and that is why I ..”

“Come to the point, your broadband internet has a problem, right?”

‘Absolutely correct Sir, how did you find that out?”

‘Well, Mister, we have been in this line for the last many years and we know. Ok what is the issue?’

“That is what I thought I told you Sir, the broadband connection doesn’t work”

“Okay, the broadband is the problem. Fine. Did you check the modem?’

“Well I saw all the lights go on and off from time to time yet nothing works”.

“Wait, don’t be in a hurry. You are mixing things. Check your modem first. Do all the lights glow?”

“Yes, but that is when the computer is shut off. Until then the modem lights don’t glow in unision”.

‘So your problem is that the lights in the modem don’t glow together. Does the modem work?”

‘Well, as I said, the lights glow at random when the computer is on and I wait for over 30 minutes. And by the time I lose patience and switch-off the computer, the lights in the modem begin to glow together’.

“Now I get it, Your problem is not the line, nor the modem but your computer. So when you switch-off the computer , the lights of the modem glow in unison and express solidarity with one another and the moment you switch on the computer, the lights in the modem decide to go on a strike, right?”

“Fantastic Sir, how wonderfully put, my tribulations with the modem! Really I must commend you on your ability to decipher the issue”.

“See Sir, that is why we are here, to serve the public. Now your problem is solved right?”

“Yes, I believe so. The problem is the computer. If I need my broadband to work, then I need to switch off the computer and vice versa. Excellent solution Sir, Thank you”.

“You are welcome, is there anything else that I can assist you with?”

“Oh yes , could you tell me where I could get a bottle of cyanide?”

 
4 Comments

Posted by on December 24, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

The Good, bad and the PSLE – book review

There are some books that are pleasant, eminently readable, simple, creative as well as realistic while at the same time give you the inspiration to read again. Such books are indeed rare now-a-days and this book ‘The Good, bad and the PSLE’ by Singaporean author Monica Lim is one such.

The books’ content is about the trials and tribulations in the life of a working mom who has two primary school going kids. One is smart and a perfectionist like any Singaporean girl while the other is given to the ways of the world albeit in children’s parlance. And the daily transactions in the lives of these three characters, in Singapore, where there is an over-insistence on the scores a child gets in the Primary School Leaving Exam, forms the crux of the story line.

There are many such occasions where you have to hold on to your chair while reading the passages where the younger child Noah interacts with the mom, for you are sure to fall down laughing. I don’t mean to say that the laughter is just a mirth and nothing else but after the laughter part you get to ponder on the ill-effects of this over insistence on the primary school’s final exams by the Ministry of Education, Singapore.

Please note that I am not competent to pass judgement on the MoE’s policies but the children that I meet day to day and the extreme stress that those children undergo at ages 10 to 12 as well as the stress that the parents undergo have made me change my initial opinion about the schooling in Singapore. Probably it suits the country, I am not sure about that. Just for the sake of evaluation, let us say, the bench mark of a schooling system is the number of nobel prizes that the country has won. Did the education system help win even one Nobel, be it in Science or in Literature or in Medicine ?

Probably Nobel prize should not be used as a bench mark as the population is too few for sampling. I might be wrong in my hypotheses. But a similar hypotheses, if applied to the USA, works in favour of its schooling system. And its primary schooling system is not as stress inducing as Singapore’s is.

Well, as I said, I am not an academic and certainly not an expert on education and hence not competent to advise Singapore on what it needs to do. However the policy of grading students even as early as Primary 3, if that is true, certainly calls for an introspection. Edison was not an academic achiever, neither was Srinivasa Ramanujan who consistently failed in English but who was far ahead of the world in Mathematics.

Coming back to the book – it discusses these things in not so detailed a fashion but through the transactions of Noah, the Mathematically gifted yet linguistically disadvantaged child and April, the linguistically gifted yet mathematically not-so-gifted elder sibling.

I am not going to write in detail on the transactions of the two children for that might hinder your reading experience and spoil the joy of reading.

The time when Noah is asked by his mom to learn while he actually looks at a butterfly and replies that was what he was doing made me think hard on the choices that we give children towards their education preferences. Noah was actually learning by observing a butterfly outside his window while we are asking him to learn by reading the book. What kind of choice is that we give the children ?

And the moment April is stunned by her PSLE result and cries uncontrollably – that part is bound to touch your heart. The child is good in English but would not be going to the ‘elite’ schools just because the overall PSLE score is low – this does not speak of an enlightened schooling system.

The book ends with the mom writing to both her children letting them know how much she loves them and that their academic scores don’t matter in her love for them while at the same time the scores are needed for the outside world.

The book is Singapore centric no doubt. But the problem of educational stress that children undergo is universal. Cases of children committing suicide as they did not get a high mark are a common occurrence now-a-days in India as well known for its civilisational maturity.

Read this book. You will enjoy it no doubt. But would be left with many questions. I request you to sincerely ponder over the questions and think of alternatives.

 
Leave a comment

Posted by on December 22, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: , ,

Why Air India needs Meiraa Kumaar

Despite the best efforts of the pilot and the ‘admirable’ communication skills of the hindi speaking staff, the Air India flight to Chennai was comfortable, not to mention the inclement weather.

I was expecting an Airbus A 319 short haul flight but was rather pleased to find that it was A-330-200 and hence felt comfortable that the plane was a better deal than A 319 or A 320 – better in handling turbulence.

AI, true to standards, started one hour later. And as soon as it climbed, met with inclement weather which continued for two hours.

Later when the captain announced that he was ‘hoping’ for better weather, dinner was served at 12:00 AM.

Nothing to speak of the dinner menu. They would do better to serve  two bananas and a cup of tea – easier to digest and would not cause consternation in children who try hard to decipher what was served.

Hari asked,”What is this meal about ? Can you tell me what it is?”

“I think it is something vegetarian but really not sure what it is”.

“Is this an eatable, I mean, can we eat this?”

“I would think so. I don’t know if it is eatable but definitely it is edible”.

Leave alone what is served, let AI concentrate on what is spoken.

When they announce in Hindi they murmur and when they announce in English, they take part in a fast speaking competition.

I was able to catch some phrases such as ‘Udaan’, ‘Thaapmaan’, ‘Seat Belt’, ‘Krupaya’ and ‘dhanyavaad’ that respectiely meant ‘plane’,’temperature’,’seat belt’, ‘please’ and ‘thanks’.

I believe that Indian flights, both government and private, don’t need better pilots but would need better speakers.

Don’t get me wrong. I am not against Hindi. If you want to say something to the passengers, say them loud. And if you want to whisper among yourselves, don’t switch on the mike. We are unable to find if there is somebody speaking or is it the speaker static.

During the long flight Bharat asked incredulously ,”Appa, why do they whisper over the speakers?”

“They don’t want to disturb those who are sleeping”, I said and continued to decipher what came over the speaker.

“You mean, the pilot who is sleeping?”, he asked.

“I hope not”, I said.

The sum and substance of the story – Air India, please hire Ms.Meira Kumaar, the ‘bait jaayeeyee” person. She would be out of job soon in 2014 after the elections are over.

 
Leave a comment

Posted by on December 22, 2013 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

Hurray, I am retiring coz of Jesus

For sure, the world has changed and I am floored. I am planning my retirement as a result of this mail from a pious christian.
———————–
Attn; Beneficiary

20th of December 2013

Greetings,

My name is Mrs. Jessica Smith, 72 yrs old widow. I got your contact information from a Christian website. I have decided to donate what I have to you. I was diagnosed with cancer of lungs few years ago, immediately after the death of my husband who has left me everything he worked. I have been inspired by God to donate my inheritance to you for the good work of God and charity purpose, i am doing this because my family are unbelievers and I will not allow them inherit this money for their own selfishness. I have come to find out that wealth acquisition without Jesus Christ is a vanity. My late husband was very wealthy and after his death, I inherited all his business and wealth. Based on the doctors reports that i might not live up to three months. My late husband family intentions is to allow me die in this condition because I do not have a child, this have made me source for a Godly person abroad who will make this claim of $10 Million dollars which is deposited in a security firm. I decided to bequeath the sum of $10,000,000.00 to you. If you are much more interested, Contact Mr. David Campbell with this specified email: davidcampbell1@rogers.com TELL: +447024092040. Inform him you are the recipient i have bequeathed $10,000,000.00 my personal reference number law/chamber/solicitors/je/ws/WILL/98390-012. I have also notified him that I am bequeathing that amount to you by my personal decision. I will appreciate your utmost confidentiality in this matter until the task is accomplished as I don’t want anything that will jeopardize my last wish.

Warmest Regards,

Mrs. Jessica Smith

Contact my Lawyer Mr. David Campbell with this specified email: davidcampbell1@rogers.com

 
2 Comments

Posted by on December 20, 2013 in English Posts

 

Tags: , ,

 
%d bloggers like this: