RSS

Monthly Archives: April 2014

ஜெயமோகனைப் படிக்காதீர்கள்

சிங்கப்பூர் எம்.ஆர்.டி. ( ரயில்)யில் பயணம் செய்வது, அதுவும் காலை வேளையில் முதுகில் கணினியுடன் செல்வது என்பது இமய மலையில் முதுகில் சுமையுடன் ஏறுவது போல். காலை வேளையில் கடுகு போட்டால் கடுகு விழாது.

அப்படி இருந்தாலும் மக்கள் குனிந்த தலை நிமிராமல் பயணம் செய்வர். தலையை எப்படி நிமிர்த்துவது ? கண்கள் தான் கைத் தொலைபேசியில் பதிந்துள்ளதே ! ஏதாவது வீடியோ ( காணொளி ) பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அல்லது விளையாட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

சில ஆண்கள் பரபரப்புடன் அன்றைய பொருளியல் செய்திகள் படித்துக்கொண்டிருப்பர். ஆனால் மயான அமைதி இருக்கும். யாரும் யாருடனும் பேசிக்கொள்ளமாட்டார்கள். யாராவது பேசிக்கொண்டிருந்தால் அது கைப்பேசியில் என்று அறிந்துகொள்ளவும்.

எப்போதாவது ஒருவருக்கு மேற்பட்டவர் பேசுவது போலவும், சிரிப்பது போலவும் கேட்டால், அவர்கள் பள்ளி மாணவர்களாக இருப்பர். எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் அன்றைய கால் பந்துப் போட்டி பற்றிப் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருப்பர். அவர்களைப்போலவே இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றும்.

இன்றும் அப்படித்தான். மூன்று சீனச் சிறுவர்களும் ஒரு மலாய்ச் சிறுவனும் ஒரு தமிழ்ச் சிறுவனும் ரொம்பவும் சந்தோஷமாகப் பேகிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தனர். இனங்கள் கடந்த இந்தப் பேச்சு வார்த்தை மனதுக்கு இதமாக இருந்தது. சிங்கப்பூரின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் இந்தப் பல இனப் பேச்சு வார்த்தையும் ஒன்று.அதுவும் 10 வயதுப் பள்ளி மாணவர்களிடையே நடக்கும் பேச்சு வார்த்தை அன்றைய வீட்டுப்பாடம், அன்றைய விளையாட்டுப் போட்டி என்று நீண்டுகொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அமர இடம் கிடைத்தது. அமரலாம் என்று யோசிக்கத் துவங்கிய நேரம் வயதான ஒரு சீன மாது கண்ணில் தெரிந்தார். அவருக்கு அமர இடம் கொடுத்து விலகி நின்றேன்.

ஜெயமோகனின் ‘அறம்’ தொகுதி படிப்பதில் எனக்கு ஒரு சுயநல எண்ணம் உண்டு. எப்போதாவது எனது மன நிலையை மாற்ற வேண்டும் என்றால், ஏதாவது உருக்கமாக எழுதவேண்டிய மன நிலை தேவைப்பட்டால் ‘அறம்’ படிப்பது வழக்கம். மனிதனை ஒரு மன நிலையில் இருந்து அதற்கு முற்றிலும் மாறான மன நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் ஆற்றல் ஜெயமோகனுக்கு உண்டு.

சில சமயம் கட்டுரைக்கு ஒரு கரு கிடைக்கும். ஆனால் அதை எழுத தேவையான மன நிலை அமையாது. அந்த மன நிலையைக் கொண்டு வருவதற்கு ஜெயமோகனின் ‘அறம்’ தொகுதி பயன்படும். இது எனது வழக்கம்.

அப்படித்தான் இன்று ரயிலில் ‘அறம்’ எடுத்தேன்.

கூட்டம் அதிகம். நிற்க இடம் இல்லை. ஒரு ஓரமாக நின்று ‘கெத்தேல் சாஹிப்’ வரும் ‘சோற்றுக் கணக்கு‘ எடுத்தேன்.

சிங்கப்பூரில் துவங்கி, திருவனந்தபுரம் சென்று, பஜார் தெருவில் நுழைந்து, சாப்பாட்டுக்குக் கஷ்டப்பட்டு, வீட்டு வேலைகள் செய்து, பழையது உண்டு, பின்னர் செட்டியார் கடையில் வேலைக்குச் சேர்ந்து, கெத்தேல் சாஹிப்பிடம் டீ குடித்து, அவர் கடையில் உணவு உண்டு, பணம் போடாமல் வெளியேறி, அதை அவர் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது கண்டு வியந்து, உருகி, கோபப்பட்டு, பின்னர் கனிந்து, வேலை கிடைத்து, சீட்டு எடுத்து, சாஹிப்பின் கடையில் அவரது சோற்றுக் கணக்கு அடைத்து, அவர் கையை என் தாயின் கையாகப் பார்த்து, ராம லெட்சுமியைத் திருமணம் செய்து முடித்து அழைத்து வந்து  எழுந்து பார்த்தால் நான் இறங்க வேண்டிய ‘தானா மேரா’ தாண்டி ‘சீமெய்’ நிலையத்தில் ரயில் நின்று நான் அவசரமாக ஓடி, ரயில் கதவில் கணினிப்பை மாட்டி, அடுத்த ரயில் பிடித்து அலுவலகம் செல்வதற்குள் நான் பங்கு பெற வேண்டிய ‘மீட்டிங்’ துவங்கி, அசடு வழிய நின்று, பொய்க் காரணம் சொல்லி …

இதற்கெல்லாம் காரணமான அந்த ஜெயமோகனைப் படிக்காதீர்கள்.

 
1 Comment

Posted by on April 29, 2014 in Writers

 

Tags:

நான் இராமானுசன் பகுதி 9

ஸார்வாகர்களின் தலைவர் கேட்ட கேள்வி கூட்டத்தை நிதானமிழக்கச் செய்தது. சிறிது சலசலப்புக்கள் தோன்றின.

ஸார்வாகர்கள் சித்தாந்தம் அப்படியானது. அவர்கள் மரபுப்படி கண்ணால் காண்பது மட்டுமே உண்மை. மற்றது பற்றிப் பேசுவது எல்லாம் வீண்.

இந்த சித்தாந்தக்காரர்கள் இன்று நேற்று அல்ல பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாகவே நமது தேசத்தில் உள்ளனர். இந்தப் பரந்த பரத கண்டத்தில் யாருக்கும் இடம் உண்டு. யாரும் எந்தக் கொள்கையும் கொண்டிருக்கலாம். ஏனெனில் நமது சித்தாந்தம் அப்படிப்பட்டது. உடல் வேறுபாடு உடையதே தவிர ஆன்மா வேறுபாடு இல்லாதது. அனைவரது ஆன்மாவும் ஒன்றே. அவற்றிடம் உயர்வு தாழ்வு இல்லை. இதுவே நமது விசிஷ்டாத்வைதம்.

ஸார்வாகர்களைப் பார்த்துப் பின்வருமாறு கூறினேன்.

‘ஸார்வாகர்களே, பஞ்ச பூத சேர்க்கைவாதிகளே, உங்களுக்கு என் வந்தனங்கள். நீங்கள் கேட்டுள்ள கேள்வி நியாயமானது. வெற்றிலை பச்சை நிறம் உடையது. சுண்ணாம்பு வெள்ளை நிறம் கொண்டது. ஆனால் இரண்டையும் சேர்த்து உண்டால் சிகப்பு நிறம் உருவாகிறது. அதைப்போல பஞ்ச பூதங்களின் சேர்க்கையால் உயிர்கள் உண்டாகின்றன. இதற்கு ஏன் இவ்வளவு கூப்பாடு, ஆத்தும விசாரம் என்ற போர்வையில் வீண் விவாதம் என்பது உங்கள் கேள்வி.

இந்தக் கேள்விகள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாகவே கேட்கப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்தும் கேட்கப்படும். வேறு பெயர்களில் இதே கேள்வியைக் கேட்பார்கள்.

ஸார்வாகரே, நீங்கள் எப்போதாவது ‘நமக்கும் ஆடு மாடுகளுக்கும் என்ன வேறுபாடு?’ என்று யோசித்ததுண்டா ? அவையும் உணவு உண்கின்றன, இனப் பெருக்கம் செய்கின்றன, சண்டையிடுகின்றன, செத்து மடிகின்றன. நாமும் அப்படியே தானா ?

உலகமே பஞ்சபூத சேர்க்கை மட்டும் தான் என்றால் ஆடு மாடுகளுக்கும் அவற்றைவிடக் கீழான உயிர்களுக்கும் நமக்கும் வேறுபாடு இல்லையா  என்று நினைத்துப்பார்த்ததுண்டா ?

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

இன்னொரு தளத்தில் நல்லவர்கள் துன்பம் அடைவதும், தீயவர்கள் நன்மை அடைவதும் ஏன் என்றும் எண்ணிப்பார்த்ததுண்டா ?

மனிதர்கள் உடலினால் செய்யும் தீமைகள் அவர்களது தற்கால வாழ்க்கையைப் பாதிப்பதில்லை என்று நீங்கள் பார்த்ததில்லையா ?

ஆகவே, இக்காலத்தில் மனிதர்கள் செய்யும் செயலால் அவர்களுக்குப் பாதிப்பில்லை என்றால் வேறு ஏதோ காலத்தில் அவர்கள் செய்த செயலால் தற்போது பாதிக்கப் படுகிறார்கள் என்று தானே அர்த்தம் ?

ஆக, தற்காலத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கைக்கும் முன் எப்போதோ அவன் செய்த செயலுக்கும் ஏதோ ஒரு தொடர்பு உள்ளது என்பது புரிகிறதா ?

ஆனால் உடல் அழிவு அடையுமே ? உடல் அழிந்தபின் அவனது செயல்களும் அழிய வேண்டுமே ? ஆனால் செயல்கள் அப்படி அழியாமல் மனிதனைப் பின்தொடர்கின்றனவே. அது எப்படி ?

எனவே மனித உடலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு தொடர்பு தெரிகிறதா ? அதையே நாங்கள் ஆன்மா என்கிறோம்.

ஒரு உடலுக்கும் அது அழிந்தபின் ஏற்படும் இன்னொரு உடலுக்கும் உள்ள தொடர்பு ஆன்மாவினால் ஏற்படுவது. உடல் ஒரு அங்கவஸ்திரம் போன்றது. அங்கவஸ்திரம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் அதை அணியும் மனிதன் மாறுவதில்லை.

அது போல் ஆன்மா அழிவதில்லை. அது அணியும் அங்கவஸ்திரமாகிய உடல் மாறும், அழியும், தோன்றும். அழிந்த ஒரு உடலுக்கும் பிறக்கும் இன்னொரு உடலுக்கும் உள்ள தொடர்பே ஆன்மா என்பது. இதனாலேயே ஒரு உடல் ஒரு பிறவியில் செய்யும் காரியம் ஆன்மாவில் தங்கி அந்த ஆன்மா இன்னொரு உடலில் இருக்கும்போது பலன் அளிக்கிறது. நல்லவர்கள் துன்பம் அடைவது, தீயவர்கள் சுக போகங்களில் திளைப்பது இதனால் தான்.

ஆக, பஞ்ச பூத சேர்க்கை தவிர வேறு ஏதோ ஒன்று உள்ளது என்பது புலனாகிறது அல்லவா ?’, என்று கூறி நிறுத்தினேன்.

‘அப்படியென்றால் ஆடு மாடுகள் நம்மைவிட தாழ்ந்தவை என்று கூறுகிறீரா ? உங்கள் சித்தாந்தத்தின்படி அனைத்து உயிர்களும் சமம் அல்லவா ?’, என்று கேள்வி எழுப்பினார் ஸார்வாகர்.

‘உடல் அளவில் மனிதனுக்கும் ஆடு மாடுகளுக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது. ஆனால் ஆன்ம அளவில் அனைத்தும் ஒன்றே. உயர்வு தாழ்வு என்பதெல்லாம் இல்லை. வேற்றுமை என்பது உண்டு ஆனால் அனைத்து உயிர்களும், ஏன் ஜடப் பொருட்களும் கூட சமானமானவையே. தத்துவ த்ரையம் என்பது அது தானே. சத், சித், ஈசன் மூன்றும் உண்மை. இதோ இந்தத் ‘த்ரி தண்டம்’  இருக்கிறதே – அது உணர்த்தும் பொருள் அது தானே’, என்று கூறி என் கையில் இருந்த ‘த்ரி தண்டம்’ என்னும் மூன்று மூங்கில் கழிகளின் ஒன்றாகப் பிணைந்த நிலையை உணர்த்தினேன்.

ஸார்வாகர்கள் மேலும் பேசவில்லை. ஆனால் அவர்கள் எப்போதும் பேசாமலே இருப்பார்கள் என்று அர்த்தம் இல்லை என்பது தெரிகிறது. ஸார்வாகர்கள் எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருப்பார்கள். இந்த என் எழுத்தை நீங்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கும் போதும் ஸார்வாகர்கள் இருப்பார்கள். ஆனால் வேறு பெயரில், வடிவத்தில் இருப்பார்கள். ஆனால் எப்போதும் இருப்பார்கள். இப்படியாகக் கேள்விகள் கேட்டபடி இருப்பார்கள். சில நூறு ஆண்டுகள் கழித்து பாரசீகம் தாண்டி மிலேச்ச ராஜ்யங்களில் இருந்து சில பண்டிதர்களின் பேச்சும் இப்படியே இருக்கும். அவர்களின் உந்துதலால் பல ராஜ்ஜியங்கள் மாறும். அந்த இடங்களில் எல்லாம் ஸார்வாக சித்தாந்தம் பரவும். ஆனால் சில வருஷங்களிலேயே அவை அழியும். இப்படியாக எனக்குத் தென்படுகிறது.

ஆனால் ஒன்று. ஸார்வாகர்கள் நமது தத்துவ வெளியில் ஒரு சிறந்த படித்துறை போன்றவர்கள். அவர்களது கேள்விகள் விகாரமாகத் தோன்றினாலும் நமது பாரத தேசத்தின் சிந்தனையைத் தூண்டி விடுபவை. நமது சித்தாந்தங்கள் தெளிவான குளத்தின் நீர் போன்றவை. படித்துறை போன்ற ஸார்வாக தத்துவக் கேள்விகளின் வழியே நமது அத்வைத, விஸிஷ்டாத்வை சித்தாந்தங்களில் மூழ்க நமது பாரத கலாச்சாரம் ஏற்படுத்தியுள்ள வழிமுறை இது.

இந்த ஸார்வாகத் தனமான் கேள்விகள் எக்காலத்திலும் இருக்கப் போவதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. வைதீக மதஸ்தர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு, ஆச்சாரியர்களின் வழிகாட்டுதலைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு அவற்றின் சத்தான உட்கருத்தை விட்டுவிட்டு மேலோட்டமான சில சடங்குகளை மட்டுமே பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் வைதீக சம்பிரதாய மரபினர் வரப்போகிறார்கள். அவர்களினால் இந்த அத்வைத, விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தங்களின் ஆழத்தை உணர முடியாது. எனவே அவற்றை மற்றவரிடமும்  எடுத்துரைக்க முடியாது. இதன் காரணமாக இந்த சம்பிரதாயங்கள் கேலிப்பொருட்களாகும். இதன் காரணமாக ஸார்வாகம் சிறந்த ஒரு மார்க்கம் போல் தோற்றமளிக்கும்.

ஆன்மீகம் என்பதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாத, புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாத ஒரு வைதீகக் கூட்டம் ஏற்படும். அதன் காரணமாகவும், வெறும் சோறு மட்டுமே வாழ்க்கையின் இலட்சியம் என்று மக்களைத் திசை திருப்பும் மிலேச்ச அரசுகளின் காலம் ஏற்படும். அப்போது இந்த வைதீகக் கூட்டம் தன் இயல்பு மறந்து, தனது அறிவை உணவுக்கு அடகு வைத்து, வெறும் சடங்குகள் மட்டுமே ஆன்மீகம் என்று நம்பி அந்த வழியே வாழும் காலம் துவங்கும். அப்போது இந்த தேசத்தின் கலாச்சார வீழ்ச்சி அதிவேக அளவில் எற்படும்.

ஆன்மீகம் என்பது தளைகளிலிருந்து விடுபடுதல் என்ற பொருள் போய், வெற்று சடங்குகளின் அணிவகுப்பு என்ற கருத்து வலுப்படும் காலம் ஒன்று வரப்போகிறது. அப்போது ஸார்வாகம் மேலும் ஸ்திரப்படும். இப்படியாக என் கண்களுக்குத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது.

‘ஸ்வாமி, தேவரீர் அத்வைதம் விடுத்து இப்போது ஸார்வாகம் சென்றுவிட்டீரே’, என்று சற்று புன்னகையுடன் கூறி மீண்டும் வாதப் பொருளுக்கு அழைத்து வந்தார் யஞ்ய மூர்த்தி ஸ்ரௌதிகள்.

 
2 Comments

Posted by on April 29, 2014 in Writers

 

Tags: , , ,

விருதுக்கு விருது

image

இலக்கிய வட்ட ஆஸ்தான புலவர் திரு.வரதராசன் அவர்கள் காரைக்குடி கம்பன் கழக விருது பெற்றதற்குப் பாராட்டு நடந்தது.

திரு.வரதராசன் அவர்கள் ‘அன்னையின் ஆணை’ என்னும் பெயரில் கம்பன் இலக்குவனைப் பற்றி எழுதியது என்ன என்பது பற்றி ஒரு நூல் எழுதியிருந்தார். காரைக்குடி கம்பன் கழகம் அந்த நூலைப் பார்த்து அதற்குப் பாராட்டு தெரிவித்து அவருக்கு விருது அளித்தது.

வெண்பாப் புலவர் என்றே நாங்கள் அறிந்த திரு.வரதராசன் அவர்கள் இவ்வாறு பாராட்டு பெற்றது எமது இலக்கிய வட்டத்திற்குக் கிடைத்த விருது என்று கருதுகிறோம்.

முனைவர் மோகன் ,முனைவர். திண்ணப்பன் ஆகியோர் இன்னொரு விருது வழங்கி அன்னாரைக் கௌரவித்தனர்.

 
Leave a comment

Posted by on April 28, 2014 in Writers

 

வாசகருடன் ஒரு நிமிடம்

ஆ.. பக்கங்கள் வாசகரே,

ஒரு சில மாதங்களுக்கு ஒரு முறை உங்களுடன் ஒரு உரையாடல் நடத்தலாம் என்று எண்ணம்.

சமீபத்திய சில பதிவுகளின் எதிர்வினைகள் பலவகையாக அமைந்துள்ளன.

‘நான் இராமானுசன்’ தொடர் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்று வருகிறது. இணைய , முகநூல் அரட்டைகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டு தத்துவம் குறித்த உரையாடல் நடைபெறுவதும், அதற்கு வாசகர்கள் பங்களிப்பதும் ஒரு சந்தோஷமே. ஆனால் வாசிப்பு சற்று கடினமாக இருப்பதாக சிலரும், சில இடங்களில் இன்னமும் விளக்கங்கள் தரலாம் என்று சில பெரியவர்களும் சொல்லியுள்ளனர். எப்படிச் செய்வது என்று பார்க்கிறேன்.

இது அத்வைத்ம், ஸார்வாகம், விஸிஷ்டாத்வைதம் குறித்த சர்ச்சைகளை எற்படுத்தும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. சமீபத்தில் நான் அமெரிக்கா சென்றிருந்த போது ஒரு நீண்ட நாள் நண்பர் சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் இந்தத் தத்துவங்கள் குறித்துப் பேசினார். சுவையான விவாதமாக இருந்தது அது. ஒரு வாரப் பத்திரிக்கையில் வெளியிட முடிய்மா என்று பார்ப்பதாகவும் சொல்லியுள்ளார். பார்க்கலாம்.

சிலர் வைதீக மதங்களே தேவை இல்லை என்னும் போது இந்தத் தத்துவ விளக்கங்கள் தேவையா ? இக்காலத்தில் இந்த முயற்சி அவசியமானதா என்றும் கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர். அவர்களுக்கு என் பதில் : இந்தத் தத்துவங்கள் நம்முடையவை. பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் முளைத்து, காய்த்து, கனிந்து முற்றியவை இவை. இவை நமது பொக்கிஷங்கள். இவற்றில் பெரிய ஆளுமை எல்லாம் இல்லை என்றாலும் நம்மிடன் என்ன இருந்தது என்று தெரிந்துகொள்வது நல்லது தானே ?

‘நான் இராமானுசன்’ தொடர் சில மாதங்களில் புத்தகமாக வெளிவர இருக்கிறது.இறைவன் அருள் இருப்பின் நடக்கட்டும்.

‘தரிசனம்’ என்ற கட்டுரை பலரிடம் பவிதமான உணர்வுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பழைய நெய்வேலிக்காரர்கள் உருக்கமான மின்-அஞ்சல்கள் அனுப்பியுள்ளனர். சி.எஸ். மாமா போன்று இன்னும் பலரை நான் அறிந்துள்ளேன். அவர்கள் பறியும் அவ்வப்போது எழுத எண்ணம்.

காஞ்சி மடம் பற்றியும், ஆசார விஷயங்கள் பற்றியும் வன்மையாகக் கண்டித்து இரண்டு மின் அஞ்சல்கள் வந்துள்ளன. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் பார்த்தவற்றை, நான் அனுபவத்தால் உணர்ந்தவற்றை மட்டுமே எழுதுகிறேன். காஞ்சி மடம் இந்திய சமுதாயத்தில் எற்படுத்தியுள்ள தாக்கம் மிகப் பெரியது. அதற்கு மூல காரணம் பரமாச்சாரியார் அவர்கள். அவரது பல செயல்பாடுகள் பழமையானதாக இருக்கலாம். ஆனாலும் இந்திய ஞான மரபில் அவரது பணி அருந்தொண்டு என்பது என் கருத்து.

அதைத்தொடர்ந்து ஜெயேந்திரர் அவர்களது பணி சமூகம் சார்ந்தது. அதற்கு எதிர்ப்பு இருக்கக் கூடாது. ஆனாலும் அவரையும் அவரது சமூகப் பணிகளையும் சிறுமைப் படுத்த பல சக்திகள் முயன்று வெற்றி பெற்றன என்பது வருத்தமே. இவை குறித்து ‘காஞ்சி வழக்கு – ஒரு பார்வை’ என்று இரண்டு பதிவுகள் செய்திருந்தேன்.

ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் நன்றி. மேலும் தொடர உங்கள் ஆசிகள் கோருகிறேன்.

ஆமருவி

 

 
Leave a comment

Posted by on April 28, 2014 in Writers

 

Tags: ,

தரிசனம்

‘டேய், அப்பா இருக்காளாடா ?’, சைக்கிளில் இருந்தபடியே இரண்டு முறை இருமிவிட்டுக் கேட்டார்  சி.எஸ். மாமா. (நெய்வேலியில் பலருக்கும் ஆஸ்துமா பிரச்சினை உண்டு.)

அவரை நாங்கள் அப்படித்தான் அழைப்போம். சி.எஸ். என்பது சந்திர சேகரன் என்று யாரோ சொல்லியிருந்தார்கள். ஆனால் யாரும் அவரை அப்படி அழைத்து நான் கேட்டதில்லை.

அப்பாவை விட பல வருஷங்கள் மூத்தவர். எப்போது பார்த்தாலும் மணித்வீபத்திலேயே இருப்பார். மணித்வீபம் என்பது நெய்வேலியில் ஒரு கோவில் போன்றது. கோவிலே தான். ஆனாலும் அத்துடன் ஒரு பஜனை மடமும் இருக்கும். பல பெரியவர்களும் வந்து உபன்யாஸங்கள் செய்வது வழக்கம்.

சி.எஸ். மாமா வேலைக்குச் சென்று நான் பார்த்தது கிடையாது.

அப்பா அவரை ‘ஸார்’ என்று தான் அழைப்பார். சி.எஸ். மாமா அழைத்தார் என்றால் மட்டும் அப்பா உடனே சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஓடுவார். பல வருஷங்கள் முன்னே அப்பா நெய்வேலியில் வேலைக்குச் சேர்ந்த போது அவருக்கு மேலதிகாரியாக இருந்தார் சி.எஸ்.மாமா என்று அப்பா ஒரு முறை சொல்லி இருக்கிறார்.

சி.எஸ். மாமாவைக் கண்டால் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் பயம் தான். குரல் கொஞ்சம் கறாராக இருக்கும். நீண்ட நெடிய தோற்றம். தடிமனான கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். மணித்வீபத்தில் எப்போதும் யாரையாவது விரட்டிக்கொண்டே இருப்பார்.ஏதாவது உபன்யாஸ ஏற்பாடாக இருக்கும் அல்லது ராதா கல்யாண விழாவாக இருக்கும்.

புலவர்.கீரன், கிருபானந்த வாரியார் முதலானோரது உபன்யாசங்கள் என்றால் மட்டும் சுமாரான வெள்ளை வேஷ்டி கட்டிக்கொண்டிருப்பார். மற்ற நேரம் எல்லாம் ஒரு அழுக்கான வேஷ்டியும் ஒரு அங்க வஸ்திரமும் தான். ஒரு நாளில் 18 மணி நேரம் மணித்வீபத்தில் ஏதாவது வேலை செய்துகொண்டிருப்பார்.

பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் போது ரொம்பவும் ஓடுவார். பத்து  நாட்கள் உற்சவம் நடக்கும். சதுர்த்தி அன்று இரவு பிள்ளையார் நகர்வலம் வருவார். பிள்ளையாருக்குப் பிறந்த நாள் வரும் போது தான் ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கருக்கும் பிறந்த நாள் வரும். ‘ஸ்டோர் ரோடு’ என்ற சந்திப்பில் ஈ.வெ.ரா.வின் சிலை ஒன்று இருக்கும். அது மணித்வீபத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கும். பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் போது அந்தப் பத்து நாளும் ஈ.வெ.ராவின் பிறந்த நாளும் கொண்டாடப்படும். மேடை போட்டு, ஸ்பீக்கர் கட்டி வசை மழை பொழிவார்கள். சதுர்த்தி அன்று யாராவது பெரிய நாஸ்திகப் பேச்சாளரைக் கொண்டுவருவார்கள். பிள்ளையாருக்குப் பால் அபிஷேகம் நடக்கும் போது இவர்களிடமிருந்து வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை நடக்கும்.

இத்தனைக்கும் நிலைமை சீர் குலையாத வகையில் சி.எஸ்.மாமா மணித்வீபத்தின் வெளியில் நின்றிருப்பார்.ஈ.வெ.ரா. கட்சிக்காரர்களும் எத்தனை தான் ஆவேசமாக இருந்தாலும் சி.எஸ்.மாமா நிற்பதால் அவரிடம் எகிற மாட்டார்கள். அவர்களில் பாதிப்பேர் சி.எஸ். மாமாவிடம் வேலை கற்றுக்கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். நெய்வேலியில் அது தான் விசேஷம். அனைவருக்கும் அனைவரையும் தெரியும்.

சி.எஸ். மாமா பணி ஓய்வு பெற்றுப் பல ஆண்டுகள் ஆகியும் மணித்வீபம் வேலையாக நெய்வேலியிலேயே தங்கியிருந்தார். நெய்வேலியின் அரசு வீடு காலி செய்ய வேண்டி இருந்ததால் மணித்வீபத்தின் உள்ளேயே ஒரு சிறு குடில் போல அமைத்துத் தங்கிக்கொண்டார். அப்போது 24 மணி நேரமும் ஆலயப் பணிதான்.

அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. அவருடன் அவரது மனைவியும் வயதான தாயாரும் இருந்தனர்.

இப்படிப்பட்ட சி.எஸ்.மாமா தான் அப்பாவைத் தேடிக்கொண்டு வந்திருந்தார்.

அப்பாவும் அவரும் பேசிக்கொண்டதில் ஒன்று புரிந்தது. காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் நெய்வேலி வருகிறார். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும் என்பதே அது.

அதன் பின் எவ்வளவு நாட்கள் கழிந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரு நாள் காலை 7 மணி அளவில் நெய்வேலி ஆர்ச் கேட் ( Arch Gate )  என்னும் நுழைவாயிலில் நாங்கள் திரண்டிருந்தோம். பெரிய அதிகாரிகள் எல்லாம் வந்திருந்தனர். போலீஸ் வாகனம் முன்னே வந்தது. பின்னே ஒரு திறந்த வேன் போன்ற வண்டியில் காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் ஜயெந்திரர் முகம் முழுவதும் சிரிப்பாய், கையைச் தூக்கி ஆசீர்வதித்தபடி நின்றிருந்தார். ‘ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர’ கோஷம் என் செவிப் பறைகளைப் பிளந்தது. அது புதிய அனுபவமாக இருந்தது.

மணித்வீபத்தில் சாரதா தேவிக்கு ஒரு கோவில் கட்டியிருந்தார் சி.எஸ்.மாமா. அதன் கும்பாபிஷேக விஷயமாகவே சங்கராச்சாரியார் வந்திருந்தார். அவர் தங்கியிருந்த நான்கு நாட்களும் எங்களுக்கு அங்கே தான் உணவு. ஏனோ பள்ளிக்குச் செல்ல யாரும் வற்புறுத்தவில்லை.

இரவு வந்த கனவில் ஜெயேந்திரர் சிரித்தபடியே வந்தார். ஏதோ சொல்வது போல் பட்டது. 7-ம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. ஆனால் அந்த முறை தேர்வில் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பேன் என்று மட்டும் தோன்றியது.

இன்னொரு முறை சிருங்கேரி சங்கராச்சாரியார் வந்திருந்தார். அப்போதும் சி.எஸ். மாமா அலைந்துகொண்டிருந்தார்.

சி.எஸ். மாமாவுக்கென்று பெரிய செலவுகள் எல்லாம் இல்லை. எப்போதும் ஒரு கறை படிந்த வேஷ்டியுடனேயே இருப்பார். ஆனால் நெய்வேலியின் பல உயர் அதிகாரிகள் அவரிடம் அலுவலக விஷயமாக அறிவுரைகள் கேட்க வந்ததை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்.

இப்படியான ஒரு நாளில் தான் வடலூர் மாமி எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தார். கையில் ஒரு அழுக்குப் பை வைத்திருந்தார். 50 வயது இருக்கும். சி.எஸ்.மாமா அனுப்பினார் என்று அப்பாவைப் பார்க்க வந்திருந்தார்.அவர் பெயர் இறுதி வரை எனக்குத் தெரியவில்லை.

‘எங்க ஆத்துக்காரர் நெய்வேலி லிக்னைட்லெ வேலைல இருந்தார். இப்போதும் இருக்கார். ஆனா எங்கே இருக்கார்னு தெரியல்லே. ஆத்துக்கே வரதில்லை. வேற யாரோடையோ இருக்கார்னு பேசிக்கறா. நீங்க கொஞ்சம் விசாரிச்சுச் சொல்லணும்’, என்று உருக்கமான குரலில் சொன்னார்.

அவரது கதை இது தான். அவரது கணவர் குடிகாரர். இரண்டு பெண்கள், ஒரு ஆண் என்று மூன்று பிள்ளைகள். மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் நெய்வேலிக்கு அருகில் உள்ள வடலூரில் தங்க வைத்துவிட்டு இவர் வேறு ஒரு பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்தி வந்துள்ளார். வீட்டிற்கும் பணம் தருவதில்லை. வடலூர் மாமி வீடுகளில் பத்துப் பாத்திரம் தேய்த்தும், சமையல் வேலை செய்தும் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இவர்களது பெரிய பெண்ணிற்கு 18 வயது. கணவரின் பி.எஃப். பணம் தன் குடும்பத்துக்குத் தான் வேண்டும் என்று மேல் அதிகாரிகளிடம் கோர அப்பாவைப் பார்க்க மாமி அடிக்கடி வர ஆரம்பித்தார்.

மாமியின் கதை என் மனதை உருக்கியது. பள்ளி முடிந்து வந்த பல நாட்களில் மாலை வேளைகளில் மாமி தன் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு எங்கள் வீட்டில் அமர்ந்திருப்பார். அப்பா வீட்டிற்கு வர 6 மணி ஆகும். பின்னர் சுமார் 8 மணி அளவில் நான் மாமியைக் கொண்டு பஸ் ஏற்றி விட்டு வருவேன்.

இந்த நிலையில் அவரது கணவரைப்பற்றி ஒரு தகவலும் இல்லாமல் போனது. ஓய்வு பெற்று விட்டார் என்று தெரிந்தது. ஆனால் ஆளைக் காணவில்லை.

பெரிய பெண்ணிற்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டிய காலம் வந்தது. அப்போது நான் 10-ம் வகுப்பு என்று நினைக்கிறேன். மாமியிடம் ஒரு காசும் இல்லை.

அப்போது தான் சி.எஸ்.மாமா ஒரு வழி சொன்னார். காஞ்சிபுரம் சென்று ஸ்வாமிகளைப் பார்த்து வரவும் என்று வழி காட்டினார். அப்பாவும் அந்த மாமியையும், அவரது பெண்ணையும் அவரது மகனையிம் அழைத்துக்கொண்டு காஞ்சிபுரம் சென்றார். நான் உடன் சென்றேன்.

அந்த நாள் என் வாழ் நாளில் ஒரு மிகத் திருப்புமுனையான நாள் என்று உணர்ந்திருக்கவில்லை.

காலை 8 மணிக்கு ஸ்வாமிகள் தரிசனம் என்று சொன்னார்கள். எங்களைப்போல் இன்னும் பலர் இருந்தனர்.

அனைவரும் அமர்ந்திருந்தோம். சங்கர கோஷம் அரங்கை நிறைத்தது. சிறிது நேரத்தில் ஸ்வாமிகள் வந்தார்.

அப்பாவைப் பார்த்ததும் ,’தேவநாத ஐயங்கார் சங்கர மடத்துக்கு வந்திருக்கேளே, வாங்கோ’, என்று கையைத்தூக்கி ஆசீர்வதித்தபடி ஆரம்பித்தார்.

‘இல்லே, ஒரு கல்யாண விஷயம்’, என்று சொல்லி அப்பா வடலூர் விஷயம் முழுவதும் சொன்னார்.

ஸ்வாமிகள் முகம் வாட்டம் கண்டது. ‘பெரியவாள தரிசனம் பண்ணிட்டு வாங்கோ’, என்று ஒரு ஊழியரிடம் ஏதோ சொன்னார். அவர் ‘பெரியவா’ என்று சொன்னது பரமாச்சாரியாரை. மனித உருவில் நடமாடிய தெய்வம் அப்போது ஒரு பத்து ஆண்டுகள் மௌன விரதம் பூண்டிருந்த காலம் அது.

பரமாச்சாரியாரைத் தரிசிக்கச் சென்றோம். மடத்தின் ஊழியர் பெரியவரின் காதுகளின் அருகே சென்று பவ்யமாக ஏதோ சொன்னார்.

பெரியவர் தலை தூக்கி எங்கள் அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தார். வலது கை அசைவினால் முன்னால் இருந்த ஒரு மாம்பழத்தை அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுக்கச் சொன்னார். மாமி அழுதுவிட்டாள்.

பெரியவர் அப்பாவை தீர்க்கமாக ஒரு பார்வை பார்த்தார். தனது தடித்த கண்ணாடியின் வழியாக அவர் பார்த்தது பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்னிருந்து எங்களைப் பார்ப்பது போல் பட்டது. பாரத தேசத்தின் அனைத்து ஆன்மிக சக்தியும் ஒன்று திரண்டு அந்தக் கண்ணாடி வழியாக எங்கள் மீது விழுந்ததாக நினைத்துக்கொண்டேன்.

பின்னர் மீண்டும் ஜெயேந்திரரை சந்தித்தோம். அவரது உதவியாளர் ஒரு தட்டில் பழங்களுடன், சில பூக்கள் மத்தியில் ஒரு சின்ன பொட்டலம் போல் இருந்த ஒன்றை எங்களிடம் தந்தார்.

மாமி அதைப் பிரித்துப் பார்த்தார். ஒரு பவுனில் திருமாங்கல்யம் இருந்தது. அத்துடன் கல்யாண செலவுகளுக்காக  5,000 ரூபாய்க்கான ஒரு செக் இருந்தது.

‘ஒரு குறையும் வராது. சந்திர சேகரன் அனுப்பியிருக்கார் உன்னை. சந்திர சேகரர் கிட்டே ஆசீர்வாதமும் ஆயிடுத்து. அப்புறம் என்ன அழுதுண்டு?’, என்று சிரித்தபடியே கூறினார். அவர் இரண்டாவது முறை சந்திர சேகரர் என்று சொன்னது பரமாச்சாரியாரை என்பது எனக்கு அப்போது புரியவில்லை.

பின்னர் அப்பாவைப் பார்த்து,’ நீ பண்ற காரியம் ரொம்ப உசத்தியானது. பரோப காரார்த்தம் இதம் சரீரம். ஆசீர்வாதம். நாராயண நாராயண’, என்று கை நிறைய குங்குமம் அளித்தார்.

அதன் பிறகு சங்கர மடம் குறித்த என் பார்வை சற்று உன்னிப்பானது. அவர்களது பல நற்காரியங்கள் கண்ணில் பட்டன. கோ-சாலை பராமரிப்பு, கண் வைத்தியம் முதலியன என்னை ஈர்த்தன. அவற்றைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் துவங்கினேன்.

இப்படி இருக்கையில் ஒருமுறை சி.எஸ். மாமாவுக்கு உடம்பு முடியாமல் போனது. ஆனாலும் மணித்வீபத்தில் வளையவந்து கொண்டிருந்தார். வடலூர் மாமி கதை போல் இன்னும் எவ்வளவு பேருக்கு நல்லது செய்தார் என்று சி.எஸ். மாமாவுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

‘இதென்னடா, நான் என்ன பண்றேன் ? கை காட்டி விடறேன். அனுக்ரஹம் இருந்தா தானா நடக்கும்’, என்று அதட்டலாக யாரிடமோ என்னவோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இன்னொரு வடலூராக இருக்கும் என்று அப்பா சொன்னார். இந்த முறை இருமல் சற்று கடுமையாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு முறையும் ஆருத்ரா தரிசனம் அன்று மெனக்கெட்டு சிதம்பரம் செல்வார் சி.எஸ்.மாமா. அவரது சொந்த ஊரும் அது தான்.

சில வருடங்கள் கழித்து நான் பம்பாயில் வேலையில் இருந்தேன்.

அப்பா அழைத்திருந்தார். ‘சி.எஸ்.மாமா காலமாயிட்டார் டா. சிதம்பரம் போனார். அங்கேயே போய்ச் சேர்ந்துட்டார்’

காலண்டர் பார்த்தேன். அன்று ஆருத்ரா தரிசனம் என்று போட்டிருந்தது.

 

Tags: , , , ,

நான் இராமானுசன் பகுதி 8

ஜைன துறவி கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லத் துவங்கினேன். யஞ்ய மூர்த்தி ஸ்ரௌதிகள் கேள்வி கேட்கத் துவங்கி, அதனால் வளர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த வாதம் குறித்து சற்று எண்ணிப் பார்த்தேன். பல மதஸ்தர்களும் வந்து கேட்பார்கள் என்று எண்ணியிருக்கவில்லை. நாம் நினைப்பது ஒன்று அவன் நினைப்பது இன்னொன்று என்பதற்கு வேறு என்ன சான்று வேண்டும் என்று தோன்றியது.

ஜைன சன்யாசியின் இந்த அத்வைத சம்பிரதாயம் தொடர்பான கேள்வி என் காலத்து நாட்டின் நிலையை உணர்த்தியது. அறிவுத் தேடல் என்பது ஒரு சமயம் சார்ந்த ஆராய்ச்சி மட்டும் அல்ல. அறிவானது இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவியுள்ளது. எந்தத் திசையில் இருந்தும் அது நம்மை அடையும். ஆகவே நாம் நமது புலன்களைத் திறந்த படியே இருக்க வேண்டும். ஞானம் எங்கிருந்து வரும் என்பது தெரியாது. எனவே எந்தத் துவேஷமும் இன்றி அறிவுத் தேடலை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு தத்துவ விசாரத்தில் அறிவாளிகள் ஈடுபட்டு வந்தனர்.

‘ஜைனரே, இதோ விளக்குகிறேன்’, என்று சொல்லித் தொடர்ந்தேன்.

‘பிரதி பிம்ப வாதம், ஏகான்ம வாதம் இரண்டும் ஒன்றே. இவை அத்வைதத்தின் ஒரு விளக்க நிலை.

சந்திரன் ஒளி வீசுகிறதே பார்க்கிறீரல்லவா ? இன்று பௌர்ணமி ஆதலால் நன்றாக சந்திரன் பிரகாசிக்கிறான். ஆனால் சந்திரனிடம் உள்ள ஒளி ஒன்று தானே ? அது இந்த உலகில் பல படிவங்களின் மீதும் விழுகிறது. அதனால் அது பல ஒளிகளாகத் தெரிகிறது. ஆற்றின் மீது விழும் ஒளி ஒரு மாதிரியும், கலங்கிய குட்டையின் மீது விழும் சந்திர ஒளி ஒரு மாதிரியும் தெரிகிறது. ஆனால் சந்திரன் ஒளி ஒன்றே.

அது போல் பிரும்மம் ஒன்று. அவித்யையினால் அது பலது போல் தெரிகிறது. நீரில் சந்திர ஒளி விழும் போது, நீர் அசைந்தால் சந்திர ஒளியும் அசையும். நீர் அசைவில்லாதிருந்தால் ஒளியும் அவ்வாறே இருக்கும். இதனால் இந்த இரண்டு ஒளியும் வேறு என்று ஆகுமோ ? ஒளி ஒன்று தானே ?

அது போல ஒவ்வொரு ஆன்மாவிலும் பற்றி இருக்கும் அவித்யையின் காரணமாக அவற்றின் இயல்புக்கு ஏற்ப ஆன்மாவின் இயல்பும் வேறுபடும். நீர் நிலைகள் அனைத்தும் அழிந்தால் சந்திரன் ஒன்றே என்று நாம் அறிந்துகொள்ளலாம். அவ்வாறே அவித்யை அழிந்தால் ஆன்மா ஒன்று என்பது நமக்குப் புலப்படும் இதுவே ஏகான்ம வாதம்.

‘சேதம்’ என்றால் பிரித்தல் என்பது பொருள். ஒரு பரமாத்மா பல ஜீவாத்மாக்களாகப் பிரிந்து காணப்படுகிறது. இதற்கு மாயை காரணம். இப்படி ‘சேதம்’ ஆனமாதிரி பரமான்மா தெரிவதால், பிளவு பட்டது போல் தெரிவதால் இதற்கு ‘அவச்சேத வாதம்’ என்று ஒரு பெயர் உண்டு.

ஒரு உதாரணம் சொல்லலாம். இதோ இந்த மண்டபத்தில் இருப்பது ஒரே வெளி தான். இங்கே இருக்கும் குடத்தின் உள்ளே இருப்பது இதே வெளி தான். குடத்தை மூடினாலும் அதனுள் இருக்கும் வெளியும் அதன் வெளியே உள்ள வெளியும் ஒன்று தான். குடம் இந்த ஒரே வெளியை இரண்டாகச் ‘சேத’ப் படுத்துகிறது. ஆனால் குடம் உடைந்தால் இரண்டு வெளியும் ஒன்றாகிறது. குடம் என்பது மாயை. இந்த மாயை விலகினால் மாயையால் சூழப்பட்ட வெளியும் புறத்தில் உள்ள வெளியும் ஒன்றாகும். இப்படி பிரும்மத்தை ‘சேத’ப்படுத்தி விளக்குவது அவச்சேத வாதம். இதுவும் அத்வைதமே’, என்று கூறினேன்.

ஜைன சன்யாசிகள் தெளிவு பெற்றது போல் தெரிந்தது.

‘இந்த விளக்கங்களில் தேவரீர் என்ன தவறு கண்டீர்? அத்வைதம் சரிதானே?’, என்று கேட்டார் ஸ்ரௌதிகள்.

‘ஸ்வாமி, தவறு இங்கே தான் துவங்குகிறது’, என்று சொல்லி நிறுத்தினேன்.

ஸ்ரௌதிகளும், ஜைனத் துறவியரும் மற்றவரும் ஆவலாக   நோக்கினார்கள்.

கூட்டத்தில் இருந்த ஸார்வாகர்கள்* போன்றவர்கள் மேலும் முன்னேறி வந்து அமர்ந்தார்கள். வைதீக தத்துவங்களில் ஏதாவது குறை காண வழி கிடைத்தால் ஸார்வாகர்களுக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷம் தான். ‘உலகாயதம்’ என்ற தத்துவத்தின் படி வாழ்ந்து வந்தவர்கள் அவர்கள். கண்களால் காணப்படுவதே மெய்; மற்றதெல்லாம் பொய் என்பதே அவர்களது வாதம்.

ஸார்வாகர்கள் இன்று நேற்று இருக்கவில்லை, திரௌபதியின் துகில் உரியப்பட்டதே ஹஸ்தினாபுர சபையில் ? அன்று அந்த சபையில் ஸார்வாகர்கள் இருந்தார்கள். இதைப்பற்றி திரௌபதியே மஹாபாரதத்தில் சொல்கிறாள்.

ஸார்வாகர்கள் ஏதோ கேள்வி கேட்க விரும்புவது போல் தோன்றியது. ஆனால் ஒன்றும் கேட்காமல் அப்படியே அமர்ந்தார்கள். நான் என்ன சொல்லப்போகிறேன் என்பதில் அவர்கள் குறியாக இருந்தார்கள் என்று தோன்றியது.

‘ஸ்ரௌதிகளே, ஜைனத் துறவியரே, அத்வைத்தத்தின் மூன்று வகைகளைச் சொன்னேன். ஆனால் தவறு இந்த மூன்றின் உள்ளேயே  தான் உள்ளது.

இருப்பது ஒரு வெளி , அது இரண்டாகப் பிரிவது மாயை, அப்படிப்பிரிப்பது மாயை. இது அத்வைத சாரம்.

இருப்பது ஒரு ஒளி ஆனால் அது படும் இடம் பொறுத்து அதன் அளவும், பிரகாசமும் அமையும். அழுக்கான குளமானால் அழுக்கான ஒளியே பிரதி பிம்பமாகத் தெரியும். இதுவும் அத்வைத சாரம்.

நான் கேட்கிறேன். பிரும்மம் ஒன்று மட்டும் தானே உள்ளது ? அப்போது அறியாமை எங்கிருந்து வந்தது ? அவித்யை எங்கிருந்து வந்தது ? அறியாமையும் அவித்யையும் இருப்பதால் தானே ஜீவாத்மாக்கள் இருப்பது போலவும், ஜடப் பொருட்கள் இருப்பது போலவும் தோன்றுகிறது ?

ஆக, அவித்யையும், அறியாமையும் பிரும்மத்திடமே உள்ளனவா ? அப்படியென்றால் பிரும்மம் பரிபூரண ஞானம் என்பது பிதற்றலா ? பிரும்மம் அறியாமையின் நிலைக்களன் என்பது ஏற்கமுடியுமா ?

அறியாமை ஆத்மாக்களினால் உருவாகிறது என்பது தவறு இல்லையா ? அறியாமையால் தான் ஆத்மாக்கள் இருப்பது போல் தோன்றுகிறது என்பது தனே அத்வைதம் ? ஆக, அறியாமை தான் முன்னது, ஆத்மாக்கள் பிந்தையவை. அப்படித்தானே ஆகிறது ? அப்படியென்றால் பின்னர் தோன்றும் ஆத்மா ( ஜீவாத்மா ) அதற்கு முன்னரே தோன்றும் அறியாமையின் தங்குமிடம் என்பது பகுத்தறிவுக்கு உட்பட்டதாக இல்லையே ?’, என்று கேட்டேன்.

மக்கள் சற்று தெளிவில்லாதது போல் தென்பட்டது.

மேலும் விளக்கினேன்.

‘இப்போது இங்கே கூரத்தாழ்வார் இருக்கிறார். அவரது மகன் பராசரன் அதோ அமர்ந்திருக்கிறான். கூரத்தாழ்வார் காரணம். அவரால் இந்த உலகிற்கு வந்தவன் பராசரன். கூரன் முன்னவர். பராசரன் பின்னவர். அப்படி இருக்க, பராசரனே கூரனின் நிலைக்களன் என்று சொல்ல முடியுமா ? காரணம் முன்னது. காரியம் பின்னது. காரணத்தால் காரியம் சாத்தியமாகிறது. காரியம் காரணத்தின் இருப்பிடம் என்பது சரி இல்லையே.

கூரன் இருப்பது உண்மை ஆனால் பராசரன் இருப்பது பொய் என்பது ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லையே.

இது போல் தான் உள்ளது அத்வைதமும். ஞான ஸ்வரூபம் பிரும்மம்; அப்பழுக்கில்லாதது. ஜீவன், ஜடப் பொருள் எல்லாம் பிரும்மத்தின் பிம்பம். ஆனால் அவை அறியாமையால், மாயையால் வேறு ஒன்றாகத் தெரிகின்றன என்பது உண்மை என்றால் அந்த அறியாமை எங்கிருந்து வந்தது ? பிரும்மத்திடமிருந்தா? பிரும்மம் தான் பரிபூரண ஞான ஸ்வரூபமாயிற்றே ?

ஆகவே அறியாமை, மாயை முதலியன பிரும்மத்தின் குணங்கள் இல்லை என்று ஆகிறது.

சரி, அறியாமையால் ஜீவன், ஜடப் பொருள் முதலியன தெரிகின்றன என்றால் ஜீவாத்மாக்களும் ஜடப்பொருட்களும் அறியாமையின் இருப்பிடமா ? காரண காரிய சம்பந்தம் உடைபடுகிறதே ? இதனால் தான் இந்த சித்தாந்தம் சற்று திடம் இல்லாதது என்று கூறுகிறேன்’, என்றேன்.

ஜைனத் துறவியர் சற்று ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டனர். விஷயங்களை கிரஹித்துக்கொள்வது போல் தெரிந்தது.

ஒன்று சொல்கிறேன். சங்கரர் விவர்த்த வாதி. காரணமாகிய பிரும்மம் உண்மை ஆனல் காரியமாகிய ஜீவன்களும், ஜடப்பொருட்களும் பொய் என்பது விவர்த்த வாதம்* தவிர வேறென்ன ?

ஆனால் அடியேன் விவர்த்த வாதி அல்ல. நான் பரிணாம வாதி. காரணமும் உண்மை; காரியமும் உண்மை; பிரும்மமும் உண்மை; ஜீவன்களும் உண்மை; உலகமும் உண்மை. தத்துவ த்ரயம் ( மூன்று உண்மைகள்)  என்பதே என் வாதம்’, என்று கூறி நிறுத்தினேன்.

கூட்டத்தில் பேரமைதி நிலவியது.  ஸார்வாகர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்; ஸ்ரௌதிகள் மௌனமானார்.

ஸார்வாகர்களின் தலைவர் போல் இருந்த ஒருவர் எழுந்தார்.

‘ஆத்மா, ஜீவன், பரமாத்மா என்றெல்லாம் நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டுமா ? இதனால் என்ன பயன் ? உலகமே பஞ்ச பூதங்களின் சேர்க்கையினால் எற்பட்டது என்று நாங்கள் கூறுகிறோம். எப்படி வெற்றிலை, சுண்ணாம்பு இரண்டும் சேர்ந்தால் அதுவரை இல்லாத சிவப்பு நிறம் உண்டாகிறதோ அது போல் பஞ்ச பூதங்கள் ஒரு விகிதத்தில் சேர்வதால் உயிர் உண்டாகிறது. சிவப்பு என்பது ஒன்று தனியாக இல்லை. சிவப்பு என்பது முக்கியமும் இல்லை.

அது போல் உயிர் என்பதும் முக்கியம் இல்லை. வெற்றிலையுடன் சேர்க்கை எற்படுவதால் சிவப்பு நிறம் உண்டாகிறது. சேர்க்கை முறிந்ததும் சிவப்பு இல்லை, பஞ்ச பூத வஸ்துக்களின்* சேர்க்கை விகிதம் முறிவதால் உயிர் இல்லாமல் ஆகிறது. அவ்வளவே வாழ்க்கை. இங்கு ஆத்மா எங்கு வந்தது ? பிரும்மம் எங்கே வந்தது?’, என்று சொல்லி வெற்றிக் களிப்புடன் கூட்டத்தைப் பார்த்தார்.

கூட்டத்தார் என்னை நோக்கினர்.

———————————————————————————————————————–

ஸார்வாகர் – ஒரு பிரிவினர். கடவுளை ஏற்காதவர்கள். தற்காலத்தில் இடது சாரிகள் போல் இருப்பவர்கள்.

விவர்த்த வாதம் – முன் பின் முரணான வாதம்.

வஸ்து – பொருள்

———————————————————————————————————————–

 
Leave a comment

Posted by on April 24, 2014 in Writers

 

Tags: ,

ஸ்ருதி பேதம்

நாம் நினைப்பது ஒன்றாகவும்  நடப்பது வேறு ஒன்றாகவும் இருக்கும். பல முறை இப்படி நடந்து விட்டதால் எனக்கு இதில் ஆச்சரியம் இல்லை. ஆனால் இந்த முறை ஒரு வருத்தம் இருந்தது.

சிங்கப்பூர் தேசீயப் பல்கலையின் ஊடகவியல் ஆராய்ச்சித் துறையில் ஒரு ஆய்வு நடந்து கொண்டிருந்தது. சிங்கப்பூரின் சீன, மலாய், தமிழ் வலைஞர்கள் பற்றிய ஒரு ஆய்வு. அதற்கு அழைப்பு வந்திருந்தது. சி.தே.பல்கலையின் திரு.அருண் மகிழ்நன் அழைத்திருந்தார். ‘ஆ.. பக்கங்கள்’ குறித்துப் பேசக் கேட்டிருந்தார். உடனே ஒப்புக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் விதி விளையாடியது. நிகழ்வு துவங்கும் ஒரு வாரம் முன்னர் அலுவலகத்தில் உடனடியாக எம் நிறுவனத்தின் தலைமை அலுவலகத்திற்கு அமெரிக்கா செல்லச் சொன்னார்கள். 20 நாட்கள் பயணம். ‘இப்படி ஆகிவிட்டதே’ என்று வருத்தத்துடன் சி.தே.பல்கலைக்குத் தெரிவித்தேன்.

இப்படி வருத்தத்துடன் துவங்கியது அமெரிக்கப் பயணம்.

சுமார் 10 முறைகள் அமெரிக்கா சென்றிருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு அனுபவம். ஆனால் இந்த முறை இதுவரை பெற்ற அனுபங்கள் எல்லாவற்றையும் தூக்கிச் சாப்பிடும் வகையில் அமைந்துவிட்டது. முதல் இரண்டு வாரம் நியூ யார்க்கில் ஒரு கருத்தரங்கு நடத்தவேண்டும். பின்னர் டெக்ஸாஸில் ( டல்லாஸ்) எங்கள் அலுவலகத்தில் வங்கியின் இணையத் தொடர்புகள் தொடர்பான சில கட்டமைப்புக்களைச் செய்ய வேண்டும். இதுதான் வேலை.

வேலை பற்றியதல்ல இந்தப் பதிவு.

முதல் இரண்டு வாரங்களும் தந்த அனுபவங்கள் சொல்ல முடியாதவை.

மனித முயற்சியின் உச்ச பரிணாமத்தையும் கண்டேன்; மனிதனை மேம்படுத்த வந்த ஒரு மதத்தின் பெயரால் நிகழ்த்தப்பட்டிருந்த அகோரத்தின் இன்றைய நிலையையும் கண்டேன். மனிதனிடம் மனிதம் மேம்படச் செய்யவே மதங்கள் என்று பறைசாற்றப்பட்டிருந்தது. ஆனால் மனிதனிடமிருந்து மனிதத் தன்மையைக் கழற்றி, அவனை விலங்குகளின் பட்டியலில் கோரத்தின் அடிப்படையில் முதல் தரம் வகிக்கும் ஒரு விலங்காக உயர்த்திய ஒரு செயல் நிகழ்த்தப்பட்ட நகரம் தான் நியூ யார்க்.

ஒரு பக்கம் மனித முயற்சியின் உச்சத்தால் ஏற்பட்டுள்ள வளர்ச்சியும் இன்னொரு பக்கம் மதம் பிடித்ததால் எற்பட்ட மனிதத்தன்மையின் வீழ்ச்சியினையும் காண முடிந்தது.

ஒரு பக்கம் ‘எம்ப்பையர் ஸ்டேட் பில்டிங்’ ( Empire State building ) மனிதனின் உழைப்பின் உயர்வை உணர்த்துகிறது. சிறிது தூரம் தள்ளி, மதம் பிடித்த மனிதன் நிகழ்த்திய மானுட வீழ்ச்சியின் அடையாளமாக ‘கிரௌண்ட் ஜீரோ’ (Ground Zero)  தெரிகிறது.

சுதந்திர தேவியும் நானும்

சுதந்திர தேவியும் நானும்

ஒரு பக்கம் எல்லீஸ் தீவில் ( Ellis Island) உள்ள சுதந்திர தேவியின் சிலை மனித விடுதலையையும் அதற்குக் காரணமான மனித முயற்சியையும் உணர்த்துகிறது. இந்தச் சிலை 1804-ல் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. பிரான்ஸு நாட்டின் ஈஃபில் கோபுரத்தை வடிவமைத்த அதே ஈஃபில் தான் சுதந்திர தேவியின் உள்ளே அமைந்துள்ள உட்புறக் கட்டமைப்பையும் வடிவமைத்துள்ளார். தேவி நிற்கும் இடத்தின் அருகில் தான் பல நாடுகளில் இருந்து வந்த குடியேறிகள் புகலிடம் அளிக்கப்பட்டனர். அப்படிப் புகலிடம் பெற்றவர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய நகரம் தான் நியூ யார்க். இது மனித ஆற்றலின் ஒரு உன்னத வெளிப்பாடாகத் திகழ்கிறது.

இன்னொரு பக்கம் இரட்டைக் கோபுரம் நின்ற இடம். கரிய நிறமான பளிங்கால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. சதுர அமைப்பில் உள்ளது. சதுரக் குழியின் உள்ளே நீர் விழுவது போல் அமைத்துள்ளனர். அதன் கரையில் உள்ள கைப்பிடிச் சுவர்களில் அந்தக் கோர நிகழ்வின் போது உயிர் இழந்தவர்களின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. மதத்தின் உந்துதலால் நிகழ்த்தப்பட்ட இந்தக் கொடுமையில் அதே மதத்தின் சில அப்பாவிகளும் இறந்தனர் என்பது அந்தப் பெயர்களில் இருந்து தெரிந்தது.

மதம் தெரியாத தீவிரவாதம்

மதம் தெரியாத தீவிரவாதம்

பிறவாக் குழந்தையுடன் காலமான பெண்

பிறவாக் குழந்தையுடன் காலமான பெண்

என் மனதில் அந்த நினைவுச் சின்னத்தின் அமைப்பு பற்றி ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. அதை சதுர வடிவத்தில், அதுவும் கரிய நிறத்தில், கீழே குழி போல் அமைக்க வேண்டிய காரணம் என்ன ? அமெரிக்கர்கள் இதனால் உலகிற்கு அல்லது இந்தக் கோர நிழ்வை நிகழ்த்திய வெறியர்களுக்கும் அவர்களின் காரணிகளுக்கும் சொல்ல விரும்புவது என்ன ?

இரட்டைக் கோபுர நினைவுக் குழி. பின்னணியில் புதிய இரட்டைக் கோபுரம்

இரட்டைக் கோபுர நினைவுக் குழி. அருகில் புதிய இரட்டைக் கோபுரம்

கரிய நிறத்தில், பூமியில் இருந்து எழுந்து நிற்கும் சதுர வடிவான ஒரு பெரிய கல் உணர்த்தும் ஒரு வாழ்க்கை வழிமுறை எங்கள் நாட்டில் அதே அமைப்பில் பூமியில் புதைக்கப் படுகிறது என்று இருக்கலாமோ ? அல்லது மேல் நோக்கி நிற்கும் அந்தக் கல் காலம் காலத்திற்கும் எங்களுக்கு நிகழ்த்திய இந்த மாபாதகம் உலகின் வரலாறுகளில் கீழ்மையான ஒரு சித்தாந்தம் என்று உணர்த்தப்பட வேண்டி இருக்குமோ ? (அமெரிக்கர்களின் செயல்களுக்குப் பின் காரணங்கள் இல்லாமல் இருக்காது. அது ஈராக் படை எடுப்பாக இருக்கட்டும் அல்லது வேறு ஏதாவது செயலாக இருக்கட்டும். அவர்களுக்கு ஒரு சாதகம் இல்லாமல் எந்தச் செயலையும் செய்ய மாட்டார்கள்.)

இப்படி எதுவாகவும் இருக்கலாம். அல்லது இவை என் ஊகங்களாகவும் இருக்கலாம். இது பற்றி உடன் பணியாற்றும் ஒரு அமெரிக்கரைக் கேட்டேன். ‘எம் மக்கள் இவ்வளவு யோசித்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே’, என்று கூறினார்.

ஆனால் அதன் அருகிலேயே மீண்டும் இரட்டைக் கோபுரங்கள் எழுப்பப் படுகின்றன. அது மனதிற்கு நிறைவளித்தது.

எது எப்படி இருந்தாலும் ஒன்று நிச்சயம். ‘தன் வினை தன்னைச் சுடும்’ என்பதே அது.

இந்தக் ‘கிரௌண்ட் ஜீரோ’. இருக்கட்டும். இன்னொரு ‘கிரௌண்ட் ஜீரோ’ இருக்கிறது தெரியுமா ?

முதலாவது அமெரிக்காவிற்கு மட்டும் அழிவை ஏற்படுத்தியது.  ஆனால் இரண்டாவது உலகிற்கே அழிவை ஏற்படுத்தியது.

ஆம். உலக வர்த்தகத்தின் ஆணி வேர் என்று போற்றப்படும் ‘வால் தெரு’ (Wall Street) தான் அது. பல நாடுகளிலும் தோன்றிய பாரம்பரிய பொருளாதார முறைகளை அடியோடு அழித்தொழித்த அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் துவக்கம் கண்ட தெரு அது. உலகத்தின் பல நாடுகளின் வங்கிகளும் அங்கே அலுவலகங்கள் கொண்டுள்ளன. அமெரிக்கப் பெருமுதலாளிகளின் இருப்பிடம் அது.

எல்லாவற்றையும் விட சீனாவின் சில வங்கிகளும் உள்ளன. என் பொருளாதார சித்தாந்தத்தின் படி, சீனாவின் வளர்ச்சி உலகிற்கு உகந்தது இல்லை. அவர்களுக்கு ஜனநாயகம் கிடைக்கும் வரை சீனாவின் வளர்ச்சி நமக்கு நல்லதல்ல. அதைப்பற்றித் தனியான பதிவு எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

வால் தெருவுக்கு வருகிறேன்.

வாஷிங்டன்  பதவி ஏற்ற இடத்தில் ஒரு பிச்சைக் காரர்

வாஷிங்டன் பதவி ஏற்ற இடத்தில் ஒரு பிச்சைக் காரர்

அந்த இடத்தில் நான் ஒரு காட்சி கண்டேன். ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் பதவி ஏற்ற இடம் அது. அந்தச் சிலையின் அடியில் ஒரு பிச்சைக்காரர் குழல் ஊதியபடி அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அருகில் சில காசுகள் கிடந்தன. ஆங்கிலத்தில் ‘Irony’ என்பார்கள். ஸ்ருதிபேதம் என்று அழைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தப் பயணத்தில் அமெரிக்காவில் சில இடங்களுக்கு உள் நாட்டில் பயணம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. எல்லாம் விமானப் பயணம் தான். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். எந்த அமெரிக்க விமானச் சேவையும் சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் சேவைக்கு ஒப்பாகாது. சிங்கையில் இருந்து கிளம்பி அமெரிக்கா செல்லும் வரையிலும் பிறகு லாஸ் ஏஞ்ஜல்ஸில் இருந்து கிளம்பி சிங்கப்பூர் வரும் வரையிலும் சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் தான். A-380 வகை விமானம். விமானமும் சரி, பணியாளர்களும் சரி வேறு ஒரு நாட்டிற்கும் இப்படி வாய்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். கேப்டன். கதிர், கேப்டன். சரவணன் என்று தமிழர்கள் தலைமை விமானிகளாக வந்தனர் என்பது மகிழ்ச்சி அளித்தது. எனது அமெரிக்காவின் உள் நாட்டுப் பயணம் அமெரிக்கன் ஏர்லைன்ஸ், டெல்டா முதலியவற்றில் நடந்தது. அவர்கள் சேவை சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை.

அமெரிக்காவின் விமான நிலையங்களில் பாதுகாப்புக் கட்டுப்படுகள் 5 ஆண்டுகள் முன்பு இருந்த படியே உள்ளது. எல்லா இடங்களிலும் ‘திரௌபதி உடை அவிழ்த்தல்’ போல் எல்லாவற்றையும் களைய வேண்டி உள்ளது. ஆனால் யாரும் மறுப்பதில்லை. ‘ நான் யாரு தெரியும்லே’ போன்ற வீர வசனங்கள் இல்லை.

சரவண பவன் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். நியூ யார்க் சரவண பவன் சிங்கப்பூரின் சரவண பவனை விட தேவலாம். ஆனால் டல்லாஸின் சரவண பவன் எல்லாவற்றையும் விட அருமை. சாத்வீகமான உணவு. நம் சிங்கப்பூரின் சரவண பவனும் முன்னேறினால் சரி. உணவின் விலை மட்டும் ஏற்றினால் போதாது. உணவின் தரமும் உயர வேண்டும். உயரும் என்று நம்புவோம்.

ஒரு விஷயம். நியூ யார்க் நகரில் லெக்ஸிங்டன் அவென்யூவில் நடந்துகொண்டிருந்த போது ஒபாமாவும் சென்றார். அவருக்காக சரியாக ஒன்றரை நிமிடம் போக்குவரத்தை நிறுத்தினார்கள்.

ஒபாமா வந்திருந்தார்

ஒபாமா வந்திருந்தார்

டல்லாஸில் டெக்ஸாஸ் பல்கலைக் கழகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அதிக அளவில் தெலுங்கு பேசுகிறார்கள். UTT  என்ற பல்கலையின் பெயரை ‘University of Telugu and Tamil’ என்று பெயர் மாற்றினால் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை.

இவை தவிர எம் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் ஒரு யூதப் பெரியவருடன் ஒரு நாள் அவரது மதம், சம்பிரதாயம், கலாச்சாரம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு புத்தகம் போட வேண்டிய அளவிற்குச் செய்திகள் சொன்னார் அவர். யூத சம்பிரதாயத்திற்கும் அத்வைதத்திற்கும் பிரும்மம் குறித்து சில ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகப் படுகிறது. முடிந்தபோது அது பற்றியும் எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன்.

பல பேதங்கள், பல ஒற்றுமைகள், சில ஆச்சர்யங்கள் என்று இந்த முறை அமெரிக்கப் பயணம் அமைந்தது.

 
Leave a comment

Posted by on April 20, 2014 in Writers

 

Tags: , ,

நான் இராமானுசன் பகுதி 7

வைஷ்ணவம் ஆரம்பத்தில் இப்படி இருந்ததில்லை என்று சொல்லிய நான் சற்று நிறுத்தினேன்.

இவருக்கு எங்கிருந்து துவங்குவது என்பதில் எனக்கு ஒரு சம்சயம்* இருந்தது.

வேதத்திலிருந்து துவங்கி யஞ்ய மூர்த்தி ஸ்ரௌதிகளுக்கு விளக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

ஆரியர்கள் என்றோரு இனத்தார் மாடு மேய்த்தபடி பாரசீகம் தாண்டியிருந்து வந்து திராவிட தேசத்தை அடிமைப்படுத்தினார்கள் என்று இன்னும் சில நூறு ஆண்டுகளில் பேசப்படப் போகிறது. அதுவே உண்மை என்றே பலராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படப் போகிறது. எனவே ஆரியர்கள் என்றொரு கூட்டத்தின் மேல் வன்மம் அவிழ்த்துவிடப் படப் போகிறது. அதனால் சரியான வரலாறு தெரியாமல் மிலேச்ச அரசர்கள் அளிக்கப் போகிற வரலாற்றை நம்பப்போகிறார்கள் மக்கள். இந்த என் எழுத்துக்களை நீங்கள் படிக்கும் காலத்திலும் அவ்வாறே மிலேச்ச அரசுகளின் தாக்கத்தால் உங்கள் வரலாறு தெரியாமல் இருப்பீர்கள் என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு வேளை நான் எழுதுவது உங்களுக்குக் கிடைத்தால் உண்மை தெரிய வாய்ப்புள்ளது அல்லவா ?

சரி, விஷயத்திற்கு வருகிறேன்.  இதிஹாசம் என்றாலே பரிகாசம் செய்யப் போகும் ஒரு காலமும் வரப் போகிறது என்று என்னவோ மனதில் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இதிஹாசங்களே பொய் என்று ஒரு நீண்ட நெடிய பிரச்சாரம்  நடைபெரும். இதி ஹாசம் என்பது என்ன ? ‘இது நடந்தது’ என்பதே இதி ஹாசம் என்பதன் பொருள்.

இப்படி இதிஹாஸங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்னரே தோன்றியவை வேதங்கள். இவை எழுதப்படவில்லை. வேதங்கள் ரிஷிகளால் உணரப்பட்டன. உணரப்பட்டவை உபதேசிகப்பட்டன. ஆனால் எழுதப்படவில்லை. எனவே இவை ‘ஸ்ருதி’ என்று அழைக்கப்பட்டன ( ஸ்ருதி என்பது காதால் கேட்கப்படுவது என்று அர்த்தம்). தமிழில் கூட வேதங்களை ‘எழுதாக் கிளவி’ என்று சொல்வார்கள்.

இந்த வேதங்களின் சாரங்கள் உப-நிஷத்துக்கள் எனப்பட்டன. ‘உப-நிஷதம்’ என்றால் ‘அருகில் அமரவைத்தல்’ என்று பொருள். இவை கேள்வி- பதில் வடிவில் இருப்பன. பாரத கலாச்சாரத்தில் கேள்வி-பதில் என்பது ஆணிவேர். எதையும் கேள்வி கேட்கலாம். 108 உப-நிஷதங்கள் உள்ளன என்று தெரிகிறது.

‘ஸ்வாமி, தேவரீர் திடீரென்று வேதத்தின் அருகில் போகிறீரே, தங்கள் தத்துவம் என்ன ஆனது ?’, என்று கேட்டார் ஸ்ரௌதிகள். ஜைனத் துறவிகளும் ஆவலுடன் தலை அசைத்தனர். ஒரு சேர ஜைனமும் அத்வைதமும் அணிதிரண்டு வருவது போல் உணர்ந்தேன். கூட்டத்தில் பௌத்தர்கள் யாராவது உள்ளனரா என்று பார்த்தேன். ஏனெனில் அவர்களும் இருந்தால் அவர்களுடைய சந்தேகங்களுக்கும் விடை அளிக்கலாம் அல்லவா ?

நமது மடத்திற்கு யாரும் வரலாம். ஆத்ம விசாரத்தில் ஈடுபட ஒரு வேகம் வேண்டும்; ஒரு உள் உணர்வு வேண்டும்; அறிவுத்தேடல் வேண்டும். அது மட்டுமே ஒரே தகுதி.

பதில் தொடர்ந்தேன்.

‘வேதம் பற்றிச் சொன்னேன் இல்லையா ? அதன் உள்ளே உள்ள விஷயங்கள் அனேகம் பேருக்குப் புரிவதில்லை. அதன் உண்மை ஒன்று தான். ‘ஒன்று’ என்பது தான் அந்த உண்மை. புரியவில்லையா ? பலது என்பதெல்லாம் இல்லை. இருப்பது ஒன்றே’, என்று சொல்லி நிறுத்தினேன்.

‘பார்த்தீர்களா , எங்கள் ஆதி சங்கரர் சொன்ன ‘ஒரு பிரும்மம்’ விஷயத்திற்கு நீங்கள் வந்து விட்டீர்கள். பிரும்மம் ஒன்று தான்’, வெற்றிக் களிப்புடன் சொன்னார் ஸ்ரௌதிகள்.

‘ஸ்ரௌதிகளே, சற்று பொறும். நானும் சங்கரரும் சொன்னது ஒன்று தான். நானும் அவரும் வேதம் என்ன சொன்னதோ அதைத்தான் சொன்னோம். ஆனால் வேறு விதமாகச் சொன்னோம். அதில் அவரது வாதத்தில் சிறிது தவறு உள்ளது.

வேதம் என்ன சொன்னது ? ஆறு அங்கங்கள் கொண்ட நான்கு வேதங்கள் சொன்னது ‘பிரும்மம் ஒன்று’ . அதைப் பலவாறு விளக்கியது உப-நிஷத்துக்கள். உப-நிஷத்துக்களின் சாரம் பிரம்ம சூத்திரம். நானும் சங்கரரும் பிரம்ம சூத்திரத்துக்கு பாஷ்யம் எழுதினோம். அதில் எங்கள் அணுகுமுறை வேறு. அனுமானங்கள் வேறு. ஆனால் உண்மை ஒன்று’.

‘ஆனால் நீங்கள் உண்மை மூன்று என்று ‘தத்துவ-த்ரயம்’ என்று எழுதியுள்ளீர்களே ?’, என்றார் ஸ்ரௌதிகள்.

‘ஆமாம். மூன்றும் உண்மை தான். ஆனால் அந்த மூன்றும் ஒன்று தான்’, என்று சொல்லி நிறுத்தினேன்.

ஜைன சன்னியாசிகளும் சற்று குழம்பியதாகவே தெரிந்தது. ஸ்ரௌதிகளும் குழம்பியே காணப்பட்டார். கூரத்தாழ்வார் மட்டும் புன்னகைத்தபடி,’ இன்று எங்களுக்கு நல்ல பல காலக்ஷேப விஷயங்கள் அர்த்தமாகின்றன. நாங்கள் ரொம்பவும் தன்யர்களானோம்’, என்று கீழே விழுந்து சேவித்தார்.

கூரத்தாழ்வார் நம் சிஷ்யரானாலும் அவர் என்னை ஸேவிப்பது எனக்குக் கொஞ்சம் சங்கடம் தான். அவர் சிஷ்யர் என்றாலும் கைங்கர்யத்தில் உயந்தவர். சம்பிரதாயத்திற்காகத் தன் நேத்ரங்களை ( கண்களை ) இழந்தவர். சோழனின் சைவ மத ஈடுபாடு அப்படி இருந்தது.

உபன்யாசத்திற்கு வருகிறேன்.

‘சங்கர பகவத் பாதர் சொன்னது, பிரும்மம் மட்டுமே உண்மை. எனவே அவர் வேதத்தையும், உப-நிஷதத்தையும் ஒட்டி அதன் உண்மையைக் கூறுகிறார். ஆனால் வேறு ஒன்றுமே இல்லை என்று கூறுகிறார்.

நான் சொல்வது பிரும்மம் ஒன்று தான். அத்துடன் உயிர்களும், உலகமும் உண்மையே. ஆனாலும் இவை அனைத்தும் ஒன்றே. ஏனெனில் நமது உயிருக்கு உடல் நமது உடம்பு. அது போல் நமது உயிரை இறைவன் தனது உடம்பாகக் கொள்கிறான். இது சரீர- சரீரி பாவம். நமது ஆத்மா சரீரம். அவன் சரீரி. அவன் இன்றி நமது உயிரும் இல்லை, நமது உடம்பும், ஜடப் பொருட்களும் இல்லை. எல்லா உடல்களிலும் உள்ள உயிர்களின் உள்ளே அந்தர்யாமியாய் இருக்கிறான். ஆகவே அவன் ஒருவனே உண்மை என்பது சரியே’, என்று சொல்லி நிறுத்தினேன்.

அனைவரும் புரிந்த மாதிரி சற்று தெளிந்த முகத்துடன் தென்பட்டனர்.

‘அத்வைத சித்தாந்தத்தில் ‘பிரதி பிம்ப வாதம், அவச்சேத வாதம், ஏகான்ம வாதம் என்றெல்லாம் படிக்கிறோமே, அவை பற்றி சிறிது சாதிக்கப் பிரார்த்திக்கிறேன்’, என்று துவங்கினார் ஒரு ஜைன சன்யாசி.

அவர் அத்வைதம் பற்றியும் அதன் பல வாதங்கள் பற்றியும் கேட்டது ஆச்சர்யமாக உங்களுக்கு இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு தத்துவத்தின்படி வாழ்ந்தாலும், மற்ற தத்துவங்களைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு, துவேஷ மனப்பான்மை இல்லாமல் தர்க்க ரீதியாக அணுகும் ஒரு மனப்பான்மை இந்தப் பாரத தேசத்தில் என் காலகட்டத்தில் இருந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால் இந்தப் பரந்த நோக்கு அடியோடு அழிந்து போகும் காலம் இந்த தேசத்தில் வெகு தூரத்தில் இல்லை என்பது தெரிகிறது. ஒரு கையில் வாளையும் இன்னொரு கையில் மிலேச்ச மத புஸ்தகத்தையும் கொண்டு சாதாரண மக்களை நெருக்கும் காலம் வர இருக்கிறது. இன்னொரு புறம், நன்மை செய்கிறேன் என்ற போர்வையில் இன்னொரு மிலேச்ச மதத்தில் சேர்க்க அலையும் ஒரு கூட்டம் வரவிருக்கிறது. இவை எல்லாம் கலி காலத்தின் கோலங்கள்.

‘பிரதி பிம்ப வாதம், ஏகான்ம வாதம், அவச்சேத வாதம் முதலியன அத்வைதத்தின் சாரத்தை விளக்க வந்த விளக்கப் பிரிவுகளே. இவையும் அத்வைதத்துக்குள் அடக்கம்’, என்று சொல்லித் தொடர்ந்தேன்.

 

 
Leave a comment

Posted by on April 17, 2014 in Writers

 

Tags: ,

The lightning that shook me

Image

He came into my life quite early on. And when he came, he brought a little girl as well. Well, he too was as old as she was. They both were the same age as that of me. We were all 6 years old then.

That was a rather sunny day when the van screeched to a halt and some people popped out. The tall and slender Mr.Jagannathan brought with him his little son Dhas ( Dhasaradhy, for the un-initiated ). And along came the other little girl Priya, both from Vadalur.

From then on Dhas became a part of my being at school. What began at age 6 continued until age 17. There were many classes in which we both were routinely asked to be ‘outside of’. In case I was the only one standing outside, Dhas would soon accompany me just to continue our conversation inside the class that brought us out.

Our journey continued in Jawahar School, Neyveli until we were separated by college. And then we lost touch for many years until Facebook came into our lives.

But somehow the different oceans separated us – some of them being the Atlantic, the Pacific and the Indian kind.

However much nature might have conspired to separate us, the good lord Delta Airlines ensured that I reached Dallas and there came the same little boy that I met in my primary one.

Yes, it is indeed unbelievable that I met Dhas after 24 years. He drove all the way from Denver, a matter of 800 miles, just to meet me.

12 hours was definitely not enough for us to cover what happened in 24 years. So had to cover 2 years for every hour. With us was Mani, the multi-tasker who thinks about sleep as something that needs to be abhorred and keeps running races while not working for the Fed. He too joined us ( I had met him a year earlier in Singapore after a matter of 23 years ). He left in the morning and that created a small void in me.

And when Dhas left for home later in the afternoon, I couldn’t help feel the lump in my throat.

Would it need another 24 years for us to meet again ? Not sure.

Lightning appears in a flash. However the effect lingers on for a while even after it is gone.

 
Leave a comment

Posted by on April 13, 2014 in English Posts, Writers

 

Tags: , ,

நான் இராமானுசன் பகுதி 6

எமது சித்தாந்தம் இது தான்.

சித்து, அசித்து, ஈசன் – இவை மூன்றுமே உண்மை. சித்து ஜீவாத்மாக்களைக் குறிக்கிறது. அசித்து ஜடப்பொருட்கள். ஈசன் – ப்ரும்மம். இந்த மூன்றுமே உண்மை தான்.

அனைவருமே மோட்சம் அடைய முடியும். அதனால் மேல் உலகிலும் இவர்களுக்குள் வேறுபாடு இல்லை. இது மட்டும் இல்லை.  உயிரற்ற ஜடப் பொருட்கள் உள்ளனவே , அவற்றுக்கும் ஆத்மா உண்டு என்று நான் சொன்னேன். ஏன் எனில் இந்த உலகம் ஜீவாத்மா, பரமாத்மா மற்றும் ஜடப்பொருட்களால் ஆனது என்பது எமது சித்தாந்தம்.

ஜீவாத்மாக்கள் அனைத்தும் பரமாத்மாவை அடைய முடியும். ஜீவாத்மாவும் உண்மை. பரமாத்மா மட்டுமே உண்மை என்பது தவறு. ஜடப்பொருட்களும் உண்மை. ஏனெனில் ஜடப்பொருட்கள் உண்மை என்றால் தான் ஜீவாத்மாக்கள் அவற்றைக்கொண்டு சிறந்த உபவாசங்கள், ஆராதனங்கள் செய்து பரமாத்மாவை அடைய முடியும்.

ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவை அடைய பல உபாயங்கள் உள்ளன. அவற்றில் மிக சுலபமானதும், எல்லாராலும் அனுஷ்டிக்கப்படுவதும் பிரபத்தி என்னும் சரணாகதி. இதனைச் செய்பவன் பிரபன்னன்.

ஜீவாத்மா பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்னும் முறைப்படி தன் குருவினால் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகிறான். பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்பது என்ன ?

பெருமாளின் சங்கு சக்கர முத்திரைகளைத் தம் தோளில் தரித்துக்கொள்ளுதல், பெருமாளின் பாதங்களைத் தம் நெறியில் சாற்றிக் கொள்ளுதல், பகவானுடைய தாசன் என்று தன் பெயரை மாற்றிக் கொள்ளுதல், குரு முகமாக அஷ்டாட்ஷர மந்திரம் ( ஓம் நமோ நாராயணாய ), த்வயம் , சரமசுலோகம் என்று அறிந்து கொள்ளுதல், குருவிடமிருந்து ஆராதனைக்கு சாளக்கிராமம் பெற்றுக்கொள்ளுதல் – இவையே பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்பது.

இவை போதுமா ஜீவாத்மா மோக்ஷம் பெற ? இல்லை. இவை இருந்தாலும் இவற்றுக்கு மேல் அவனது பூர்வ கர்ம பலன்கள் இருப்பதால் அவன் இன்னமும் மோக்ஷம் அடைய முடியாமல் தவிக்கிறான். எனவே அதனையும் போக்க குருவினிடம் சென்று தன் பூர்வ ஜென்ம கர்ம பலன்களை சமர்ப்பிக்கிறான். அதாவது தனது பாரத்தை குருவின் மேல் சுமத்துகிறான். இதற்கு ‘பார நியாஸம்’ என்று பெயர். பார நியாஸம் நடந்த பின் அவன் மோக்ஷத்திற்குத் தயாராகிறான்.

இதில் குல வித்யாசங்கள் இல்லை. யாரும் பார நியாஸம் செய்துகொள்ளலாம்.

பஞ்ச சம்ஸ்காரம் முடிந்த யாரும், பார நியாஸம் முடிந்த பின் ஒருவரே. ஜீவாத்ம நிலையில் ஒன்றே.

‘இதில் தேவரீருக்கு  ஆக்ஷேபம் என்ன ?’ என்று கேட்டேன்.

‘இருந்தாலும் அனைவரும் ஒன்று என்பது எப்படி ஸாத்யம் ஆகும்? நானும் நீங்களும் ஒன்றா?  அதோ அந்த மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் வயோதிக விதவைப் பெண்மணியும்  நானும் ஒன்றா ?’ என்று தொடர்ந்தார் அவர்.

பிறகு சடந்த சம்பாஷணை இது தான்.

‘இப்போது எனது புஸ்தகம் என்கிறோம். அப்போது ‘எனது’ என்பது என்ன ?’, என்று கேட்டேன்.

‘எனது என்பது இந்த உடம்பு’, அவர் சொன்னார்.

‘அதாவது இந்த புஸ்தகம் உங்கள் உடம்பிற்குச் சொந்தம். அது தானே ?’ என்றேன்.

‘ஆமாம், என்னிடம் இருக்கும் வரை இந்தப் புஸ்தகம் இந்த உடம்பிற்குச் சொந்தம்’.

‘எனது கை என்றால் என்ன? கை யாருடையது?’ என்று கேட்டேன்.

‘கையும் இந்த உடம்பிற்குச் சொந்தம்’, என்றார் அவர்.

‘அப்படியென்றால் சரி. ‘எனக்கு உடம்பு சரி இல்லை’ என்றால் என்ன அர்த்தம்?’ என்றேன் நான்.

‘அப்படியென்றால் என்னுடைய உடம்புக்கு ஏதோ கோளாறு என்று பொருள்’, என்றார்.

‘ஆக, என்னுடைய உடம்பு என்னும் போது ‘என்னுடைய’ என்பதும் ‘உடம்பு’ என்பதும் வேறு என்று ஆகிறதா ? அப்படியென்றால் ‘என்னுடைய’ என்பது என்ன ?’, என்று கேட்டேன்.

ஸ்ரௌதிகள் சற்று மௌனமானார்.

சாராம்ஸம் இது தான். என்னுடைய உடம்பு என்பதில் என்னுடைய என்பது உடம்பைத் தவிர வேறு எதையோ குறிக்கிறது. ஆக உடம்பு என்பது வேறு; அதனுள் இருப்பது என்பது வேறு. ஆகவே, உடல் அளவில் வேறுபாடு உண்டு. ஆனால் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மா அளவில் வேற்றுமை இல்லை. எல்லா ஆன்மாவும் ஒன்றே. எனது ஆன்மா, உங்களது ஆன்மா, அந்த வயோதிகப் பெண்ணின் ஆன்மா, எல்லாம் ஒன்றே. உடல் அளவில் மட்டுமே வேறுபாடு. ஏனெனில் உடல் நாம் அணியும் ஆடை போன்றது. ஆண் உடல் என்றோரு ஆடை, பெண் உடல் என்றொரு ஆடை, பசு மாட்டின் உடை என்றோரு ஆடை. அவ்வளவே. உடல் அளவில் மட்டுமே வேற்றுமை உண்டு; ஆன்மா அளவில் இல்லை. அத்துடன் அனைத்து ஆன்மாக்களும் இறைவனை அடைய முடியும் என்பதால் இவ்வுலகிலும் மேல் உலகிலும் வேறுபாடு இல்லை. இது தான் நமது சித்தாந்தம்.

‘சங்கரரும் ஆத்மாவை ஒப்புக்கொள்கிறாரே?’, என்றார் ஸ்ரௌதிகள்.

உண்மை தான். ஆனால் ஜீவாத்மா என்பது உண்மை இல்லை என்கிறார் அவர். ஜீவாத்மா என்பது பரமாத்மாவின் பிம்பம் என்கிறார். இந்த உலகம் மாயை என்கிறார். உலகமும் அதனுள் இயங்கும் உயிர்களும் கானல் நீர் போன்றவை என்கிறார். அது தவறு என்கிறேன் நான். ஏனெனில் இந்த உலகில் வாழும் ஆத்மாக்கள், எந்த ரூபத்தில் இருந்தாலும், அவை ஜடப் பொருட்களின் உதவியுடன், அவற்றைக்கொண்டு பரமாத்மாவை அடைகின்றன. உதாரணமாக இதோ ஒரு தாமரை புஷ்பம் இருக்கிறதே. இதனைக்கொண்டு அர்ச்சனை செய்ய முடியும். அதன் மூலம் பிரபத்தி செய்ய முடியும். ஆனால் இந்தப் புஷ்பம் மாயை என்றால் அது எப்படி சாத்தியமாகும் ? எனவே தான் நான் ஜீவாத்மா, பரமாத்மா மற்றும் ஜடப்பொருட்கள் எல்லாமே உண்மை என்கிறேன்.

வைஷ்ணவ சன்யாசிகள் மூன்று மூங்கில் கழிகள் கொண்ட ‘த்ரி தண்டம்’ எப்போதும் கையில் வைத்திருப்பார்கள், பார்த்திருக்கிறீர்களா ? ‘உண்மைகள் மூன்று’ என்பதை உணர்த்துவதே இதன் பொருள். ஆனால் சங்கர மத சன்யாசிகள் ‘ஏக தண்டம்’ என்று ஒரு மூங்கில் கழியையே கொண்டுள்ளார்கள். ‘பிரும்மம் ஒன்று. மற்ற அனைத்தும் மாயை’ என்பதை விளக்கவே இந்த முத்திரைகள்.

என் சித்தாந்தத்தின்படி பொருள் முதல் வாதமும், கருத்து முதல் வாதமும் ஒரு சேர இயங்குவது சாத்தியமே. அதுவே விஸிஷ்டாத்வைதம்.

இதில் குலம், பிறப்பு, ஜாதி முதலிய வித்யாசங்கள் இல்லை. எல்லா ஆத்மாக்களும் ஒன்றே என்பதால் இந்த வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் பானைக்குக் கூட முக்தி உண்டு. ‘ததி பாண்ட உபாக்கியானம்’ என்று ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் வருகிறதே. அதில் ஒரு தயிர்ப் பானை செய்பவன் முக்தி அடையும் நிலையில் இருக்கிறான். பெருமாளிடம் தன் பாண்டத்துக்கும் முக்தி வேண்டும் என்று கேட்கிறான். பெருமாள் கொடுக்கிறார். பானை என்னும் ஜடப் பொருளுக்கே முக்தி உண்டென்றால், மற்ற உயிர்களுக்கும், மற்ற குலத்தில் பிறந்த மக்களுக்கும் முக்தி கிடையாது என்ற சங்கர மத சித்தாந்தம் தவறில்லையா ?

அது மட்டும் அல்ல. கஜேந்திர மோக்ஷம்  நினைவிருக்கிறதா ? ஒரு யானைக்கு உதவிக்கு வந்தான் பெருமாள் என்று இருக்கிறதில்லையா ?

‘எல்லாரும் ஒன்றே, குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி என்பதெல்லாம் இல்லை என்பது எப்போது துவங்கியது வைஷ்ணவத்தில்?’, என்று கேள்வி எழுப்பினார் ஸ்ரௌதிகள்.

உபன்யாசம் வாதம் போல் ஆனதை உணர்ந்தேன். கூட்டத்தில் இரண்டு ஜைன சன்யாசிகளும் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்தேன்.

‘வைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் எப்போதும் இப்படி இல்லை ஸ்ரௌதிகளே. ஆழ்வார்கள் வரலாறு தாங்கள் அறிந்ததில்லையா ?’, என்றபடி மேலே தொடர்ந்தேன்.

 
Leave a comment

Posted by on April 10, 2014 in Writers

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: