RSS

Monthly Archives: May 2014

பெயரில்லாப் பெருமகன்

20140529-214518-78318509.jpg

பெயரில்லாப் பெருமகன்

இந்த முறை தேரழுந்தூர் சென்ற போது கவனிப்பாரற்ற பழைய சிலை ஏதாவது கிடைக்கிறதா என்று சற்று கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு பார்த்தேன்.

நல்ல பௌர்ணமி இரவு அது. கோவிலில் என்னையும் என் தம்பியையும் தவிர ஓரிருவரே இருந்தனர். அவனும் என்னைப்போல் ஒரு வரலாற்றுக் கிறுக்கன். பொழுது போகாவிட்டால் பழையாறை சென்று ஏதாவது சோழர்காலப் பள்ளிப்படை இருக்கிறதா என்று பார்த்து வருவான்.

பெருமாள் சன்னிதியில் இருந்து தாயார் சன்னிதிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு படி இறக்கத்தில் உள்ள பழைய கல் தூணில் இந்த மானுடனின் வடிவம் தென்பட்டது. நேராகப் பார்ர்க முடியாமல் ஒரு கோணத்தில் இருந்து பார்த்தால் மட்டுமே தெரியும் விதமாக உள்ளது. தூணின் மிக அருகில் கைப்பிடிச் சுவர் ஒன்று கட்டியுள்ளதால் இந்தச் சிலை இருப்பது அதுவரை தெரியவில்லை.

முன்னம் பல முறை, அதே இடத்தில் அமர்ந்து ஆமருவியப்பன் கோவிலின் கட்டடக் கலையை வியந்து பேசியதுண்டு. ஆனால் அப்போதெல்லாம் மிக அருகில் இருந்த இந்தத் தூண் சிற்பம் கண்களில் படவில்லை.

கண்கள் மூடியிருப்பது போலும், கைகள் கூப்பி இருப்பது போலவும் தெரிகிறது இந்த வடிவத்தைப் பார்த்தால். உடலில் ஆபரணங்கள் அதிகம் இல்லை. ஆனால் முகத்தில் ஒரு பெரிய அமைதி தெரிகிறது. ஏதோ எல்லாவற்றையும் அறிந்து அதனால் வேறு எதுவும் வேண்டாம், இறை அனுபவம் மட்டுமே போதும் என்பது போன்ற ஒரு பேரமைதி இந்த ஆடவரது முகத்தில் தெரிகிறது.

இவர் யார் என்று விசாரித்தேன். அப்படி ஒரு தூண் சிற்பம் இருப்பதே பலருக்கும் தெரியவில்லை.

அவரது கைகளில் ஆயுதம் இல்லை. உடலின் மேல் பாகத்தில் ஆடை இல்லை. அதிக ஆபரணங்கள் இல்லை. இடையிலும் பெரிய ஆடைகள் எல்லாம் இல்லை. ஒரு துண்டு போல் ஏதோ ஒன்றை அணிந்துள்ளார். கால் பாதங்கள் தெரியவில்லை. எனவே தண்டை முதலியன அணிந்துள்ளாரா என்பதும் தெரியவில்லை.

யாராக இருக்கலாம் இவர் ?

ஆமருவியப்பன் கோவில் கட்டிய யாராவது மன்னனாக இருக்கலாமா ? முதலாம் பராந்தக சோழன் கட்டியது என்று அறிகிறேன். ஆனால் அரசனுக்கு உரிய எந்த அலங்காரமும் இல்லை.

அரசன் ஏதாவது போரில் வெற்றி பெற உதவிய போர் வீரனாக இருக்கலாமோ ?  ஆனால் ஆயுதங்கள் எதுவும் இல்லை.

அல்லது கோவிலை அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடம் இருந்து காக்கும் வேலையில் தன் உயிர் இழந்த வீரனாக இருக்கலாமோ ?

அல்லது கோவிலை நல்ல முறையில் கட்டிய ஸ்தபதியாக இருக்கலாமோ ?

கவிச் சக்கரவர்த்தி கம்பர் இந்த ஊர்க்காரர் தான்.

கம்பர் இந்தக் கோவிலில் இருந்து தான் கம்ப இராமாயணம் எழுதியுள்ளார். எனவே அவனது உருவமாக இருக்குமோ ? இருக்கலாம். ஆனால் சற்று இளமையாகத் தெரிகிறது. ஆகவே இருக்க வாய்ப்பு குறைவு. அத்துடன் அவ்ருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் தனியாக சன்னிதி உள்ளது. எனவே அவராக இருக்க முடியாது.

ஒருவேளை கம்பனின் மகன் அம்பிகாபதியாக இருக்கலாமோ ? சோழ மன்னனின் மகள் அமராவதியைக் காதலித்த அம்பிகாபதியாக இருக்கலாமோ ? ஆனால் அவனது உருவத்தை இந்தக் கோவிலில் வடிக்க வேண்டிய காரணமென்ன ?

ஒருவேளை அருகில் உள்ள பழையாறையில் இருந்த குந்தவை நாச்சியாரின் அபிமானம் பெற்ற சிற்ப வேலைக்காரராக இருக்கலாமோ ? குந்தவை தான் பல கோவில்களையும் கற்றளிகளாக மாற்றினாள். அவளது ஆசியுடன் இந்தக் கோவிலுக்குத் திருப்பணி செய்த சேனாதிபதி அல்லது ஊழியராக இருக்குமோ ?

இப்படிப் பலவாறு எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்த இரவு அமைதியாக இருந்தது. நான் கல் தூண் சிலை முன் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை ஆயிரம் தலைமுறைகள் இவர் கண் முன்னால் கடந்து சென்றிருக்கும் ?

எத்தனை செறுக்கு மாந்தர்கள் அழிவை இவர் பார்த்தபடி நின்றிருந்திருப்பார் ?

என்னைப் போல் இந்த ஆயிரம் வருடங்களில் எத்துணை பேர் இவரைப் பார்த்தும் பார்க்காமலும் சென்றிருப்பர் ?

இவர் செய்த தியாகம் என்னவோ ? கோவிலுக்கும் கலைக்கும் இவரது பங்களிப்பு என்னவோ ?

எந்த ஒரு பதிலும் பேசாமல் மௌனியாக இதுவரை கடந்து சென்றுள்ள வரலாறுகளுக்கும் வர இருக்கின்ற நிகழ்வுகளுக்கும் சாட்சியாக இவர் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்.

எத்தனை நேரம் அவர் முன் நின்றிருப்பேன் என்று தெரியவில்லை.

‘இந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் ஏதோ நீயாவது என்னைப் பற்றி நினைத்தாயே’, என்று அவர் நினைப்பது போல் உணர்ந்தேன்.

வெகு அருகில் யாரோ நன்றியுடன் பெருமூச்சு விடுவது போல் பட்டது.

திடீரென்று என் உடம்பு சில்லிட்டது போல் உணர்ந்தேன்.

சுற்றும் பார்த்தேன். யாரும் இல்லை. ஒரு வௌவால் மட்டும் பறந்து சென்றது.

வானில் நிலா மட்டும் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. நிலா வெளியில் நானும் இந்தப் பெயர் தெரியாப் பெருமகனும் ஒரு மௌன சம்பாஷணை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தோம்.

என் மனதிற்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.

‘நீங்கள் யாரோ எவரோ. இத்தனை ஆண்டுகள் இந்தக் கோவில் எனும் கலைப் பொக்கிஷத்தைக் காவல் காத்தபடி நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். நீரே காவல் வீரர் ஆகுக. நீரே இதன் சிற்பி ஆகுக. நீரே இந்தப் பரந்த சோழ ராஜ்ஜியத்தின் காவலன் ஆகுக.

இத்தனை ஆண்டுகள் பத்திரமாகக் காத்திருந்து, காவல் இருந்து இந்த வரலாற்றுத் தொன்மத்தை எங்கள் தலைமுறை வரை காத்து வந்துள்ள உமக்கு எனது நன்றிகள்’.

 
3 Comments

Posted by on May 29, 2014 in Writers

 

Tags: , , , ,

An idea for Modi

Well begun is half done they say. Well it began well, no doubt. But there is a glitch even as soon as it began.

Yes, the Smrithi Irani controversy. This is an issue that is not needed. Nothing against Smrithi though. She could be a Culture minister or a minister for Performing Arts, Tourism and the like. But not HRD please.

HRD needs the IITs, IIMs and the NITs to report to it. And the minister incharge
needs to atleast understand the needs of these institutions or atleast be able to differentiate one from the other.

‘Did not Kapil Sibal manage HRD?’, one might ask. And that is why he equated 1,7,000 crore to zero. That is precisely we want to avoid.

‘How about Sonia? What is her qualification?’, one might ask.

NDA govt is a government for the Indians. It is not the government for foreigners like the earlier one. Hence Sonia’s education does not matter. So don’t draw solace from that.

‘Did not Kamaraj manage?’, one might ask.

Not everyone is a Kamaraj. And in this knowledge economy, we need Kamaraj but with Arun Shourie’s education.

There is no ego to be taken care of. Hence, Mr. Modi, it is better to correct the mistake as soon as it has occurred.

So, as a citizen, let me give you one option for HRD.

Arun Shourie-  He has written just 20+ books. And he holds a Ph.D in Economics. But if you are considering him for Planning Commission, then the other option is N.Gopalaswami, the former CEC.

If this too doesn’t materialize, the only option is to call for an advertisement in the Newspapers eliciting candidates.

 
Leave a comment

Posted by on May 29, 2014 in Writers

 

Tags: , , ,

வாசகர் கவனத்திற்கு

ஆ.. பக்கங்கள் வாசகரே,

‘நான் ராமானுசன்’ தொடர் பற்றி அத்வைத தத்துவ வெளியில் நல்ல பாண்டித்யம் உள்ள ஒரு பெரியவர் எழுப்பியுள்ள சில ஆதாரமான கேள்விகளுக்கு விடை காணும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளேன்.

ஆகவே 2 – 3 வாரங்கள் இந்தத் தொடர் இடம் பெறாது.

மனமுடைந்து யாரும் தீக்குளிக்க வேண்டாம்.

ஆமருவி.

 
1 Comment

Posted by on May 28, 2014 in Writers

 

Lions' assurance

20140527-235738.jpg

The song was played. Slowly the spirit took its ascent. As the song progressed, every one watching the proceedings began to feel the sudden pump up of adrenalin.

There was a surge of emotion welling upto the throat even as I looked at the TV screen.

The song played was the ‘National Anthem’ – the one that ensures that you automatically feel your chest beating fast under great emotional upsurge.

As the sound gradually died down, the aspirations of the nation suddenly began to be re-kindled. Every street corner tea-shop-wallah began to see his chest swell 56 inches with pride.

I forgot to sit down even after the anthem had ended. Amma asked me why I was still standing. I didn’t know the answer.

Then I began to see myself on the stage, beside the President, preparing to take oath as the 15th Prime Minister of India.

The hopes of the nation appeared to have been born again. When the man began to take oath in the name of God, I couldn’t control myself. But not knowing how to express my emotion I stood even more erect.

The man slowly but steadily completed swearing his allegiance to the constitution and the nation.

The man who was derided as a tea-vendor and scowled at by elites and called names, had just become the nations’ Prime Minister.

The seat once occupied by Nehru, Shastri and Vajpayee, all statesmen in their own right, was going to be occupied by this erstwhile tea-vendor who had kindled the hopes of 1.2 billion unknown faces. Those unknown faces had, after having been devastated morally, economically and socially by elites for the past some many years, began to see a savior emerge from the shadows to lead them to safety.

And who was watching this humble tea-vendor take oath? An erstwhile fisherman who also doubled up as the nations’ finest missile engineer and later it’s President, saw the tea-vendor take oath. And he should have smiled for it is only in this nation a fisherman and a tea-vendor could occupy high positions and yet remain un-affected by the strappings of power.

And the national anthem sounded again. I didn’t need to stand up for I had never sat down during the whole session.

And what did this ending note of the anthem signify ?

What more could it mean other than the peaceful transfer of power between diametrically opposite groupings without any semblance of resistance or hesitation. It also meant that the business of governance would continue albeit In a better manner.

What had been restored was the pride of the nation that seemed to signify that no matter how highly placed you might be, you are one of the 1.2 billion faceless yet equal figures.

When I later boarded the aircraft back to Singapore, I was wondering if I was doing the right thing by leaving a ‘Modi’fied India.

Well, the nation is in safe hands. So why worry anymore? So thinking, I proceeded to the immigration counter, passport in one hand.

The Lion on the passport seemed to assure me that ‘All would be well’..

 

Tags: , ,

Stupids and Idiots

The sun was too hot to bear. I dashed into the earliest available restaurant that was air-conditioned.
There were a few people already in the restaurant. They were bunched in groupd of three or four. But amazingly there was no noise. I thought I that they might be involved completed with the dishes that were in front of them.
When I was anxiously waiting for the waiter and contemplating on what to order on a hot afternoon, there was a family of five people who rushed in. The man was about 45 years old while the woman was about 40 and the children should have been in the age group of 14 to 18. There were two girls and a boy.
I just couldn’t help overhear their conversation as they were seated just in from of me.
Waiter – what can I take as order sir ?
Man – wait a min, guys are not finished settling down yet.
Woman – wait. Let me see what Rash,I suggests on Facebook.
Girl 1- my friend Sara says chilli dosa is great here. See the Facebook photo she has uploaded.
Boy – oh no. Ranga says chilli parrotta is great here. See he got 80 ‘likes’ on his post in Facebook for this.
Girl 2- no way. I am going for a milkshake with a flavor of gooseberry. See that is what Sandhya has posted in her last week profile on FB.
Man – my friend Sankar has the great pic of a cheese pizza on Instagram. So let us go for that.
Woman – Sunil, don’t force your views on us. We go by what we want.
Girl 1- okay. Let us do it this way. Let us order starters first and then look for other options.
And then they started searching frantically for starter options in Facebook.
And each one hit upon a new item that made the waiter wince in frustration.
I called the waiter to my table and asked him,’what is the most preferred item in your restaurant ?’
He said, ‘Idly and vada with a second helping of sambar’
‘But why don’t you say that to that family?’
‘Sir, they never asked me. They are not even talking to themselves. They are talking to somebody else on the phone to get the food items’.
‘So do you have those items that they are talking about ?’
‘ I have never heard of those items. We only serve idly, vada and dosa’.
‘Why only these three items?’, I ask in surprise.
‘Sir, the restaurant is called ‘Idly Dosa Corner”.
Not knowing all these, the family was still arguing with their friends and among themselves on what exotic dish to order.
And they have also asked for opinions on Facebook.
If you have some suggestion, please help them with the hash tag #stupid_idiots.

 
Leave a comment

Posted by on May 27, 2014 in English Posts

 

Tags: ,

The 'Little' God

 

Krishna 1Krishna 2

Lo and behold this child. Or should I say Child with a Capital ‘C’ ?

This little child epitomizes the eternal dance of the divine. With a leg lifted and an arm calling out to somebody for some more ‘butter’ and another arm covering his ears, it seems he is calling out to a person located far off, probably his mother who is busy churning curd to get butter but is safely located at a distance so that the child is not able to come over and usurp the churned butter.

The child is seen having a flute strapped to his waist belt. The intricacies of this copper masterpiece are so delicate that even the bulges on the child’s belly region, signifying the more than enough padding due to butter consumption, are clearly visible. The attention to detail that the sculptor had had simply amazes one beyond ones’ imagination.

The ‘Little Krishna’  that is hardly 15 cm tall is seen in the Ahobila Mutt premises, Therazhundhur.

This image was buried in the multitude of divine relics and idols that are used in everyday worship until recently when its splendor became visible to worshipers.

Nobody seems to know the origins of the little Krishna. The divine idol has been in worship since time immemorial. Upon inquiries with the 90 year old priest in the village, we come t know that it is likely tht some child-less couple could have donated the idol to the Mutt some many hundreds of years ago in anticipation of begetting a child.

The unique skill displayed in the carvings n the idol and the immaculate attention to detail on every ornament that a child used to wear during those times points to a minimum of 500 years’ lineage.

500 years is indeed a long time – half a millennial period. I was lost in thoughts n the number fi people who would have prayed to this ‘little god ‘ in anticipation of a child in the last 500 years.

The child god would have been witness to those great times of plenty during the reign of Krishna Deva Raya as also the great famines of the 18th century during the British regime. He would also have been witness to the mass exodus of people from the village in search of better opportunities elsewhere due to the great droughts of the past, the mass migration of people from other regions of the country to the village from even more drought hit villages in search of water and livelihood – all these would have happened befoer His very eyes.

He would have seen many children born as a result of His benign grace and also would have witnessed the very same children grow up in front of him. He would also have seen the children play around the Mutt’s large pillars while their parents prayed to Him. And He would have also seen the very same children grow up, age and pass on the mantle to their children in a continuous cycle of births and deaths.

Not only these.

He would also have been witness to the time when the huge temple chariot was burnt by ‘supposedly’ miscreants. And now He is also witness to the new chariot that has been built recently to fill the vacuum created 55 years ago.

One thing though has not changed, signifying the most widely known but least acknowledged fact – men might come and men might go but certain heavenly beings are the only ones that would continue to exist even after hundreds of generations are gone.

In all these years, the little Lord has not changed his posture. He has brought about all the changes to the outside world but has not changed himself. And He stands as the only witness to the events of the bygone era.

‘But why does He smile?’, one is forced to ask.

Probably He reminisces the past events that had occurred due to human avarice and pride and therefore smiles at teh humans’ continuation of such vile despite knowing from history that such vile had actually resulted in the doom of even eminently powerful people – the kings and the emperors.

Probably He sees a pattern in the current events which might have reminded Him of the past. And as He knows what has happened in the past, he probably just anticipates the same for the current and hence smiles with all-knowing silence.

The Little Krishna stands still, in eternally captivating all knowing smile, ready to be witness to the events that are likely to unfold in the future.

 

Tags: , ,

நான் இராமானுசன் பகுதி 10

ஸார்வாகர் தலைவர் மேலும் பேசவில்லை. அவர் அத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டார் என்று தெரிந்தது.

ஆனால் ஸார்வாகர் கேள்விகள் தொடரத்தான் போகின்றன. அவற்றில் நியாயமும் இருக்கும்.

‘ஸ்ரௌதிகளே, ஸார்வாகர்கள் கட்சி என்ன ? ஜடப் பொருட்கள் மட்டுமே இந்த உலகமும், பிரபஞ்சமும் என்பது தானே ? ஜடப் பொருட்கள் மட்டுமே உண்மை. ஜடப்பொருட்களின் சேர்க்கையினால் தான் இந்த உலகம் செயல்படுகிறது. பஞ்ச பூத சேர்க்கையினால் விளையும் ஜடப்பொருட்கள் அழியும் போது பஞ்ச பூதங்களிடமே சென்று சேர்கின்றன. இதில் ஆத்மா முதலியன எங்கிருந்து வந்தது? ‘ என்பது அவர்கள் வாதம்.

ஸார்வாகர்கள் புன்முறுவல் பூத்தனர்.

‘ஸ்வாமி, நீங்கள் வைதீக மதஸ்தரானாலும் எங்கள் பக்க நியாயம் பேசுவது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியே’, என்று பேசினார் ஸார்வாகத் தலைவர்.

ஜைனத் துறவிகளும், யஞ்ய மூர்த்தி ஸ்ரௌதிகளும் வியப்புடன் பார்த்தனர். ஒருவேளை குழப்பம் அடைந்தனரோ என்று கூடதோன்றியது.

மேலும் தொடர்ந்தேன்.

‘ஸ்ரௌதிகளே, ஸார்வாகர் பக்கம் நான் சாயவில்லை. ஆனால் அவர்கள் கேள்வியின் காரணம் என்ன என்று ஆராய வேண்டும்.

அவர்கள் நமது வேதத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஏன் என்று நீங்கள் யோசித்ததுண்டா ?

வேதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள வேள்விகள் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்கள். ஏன் என்று யோசித்ததுண்டா ?

ஸார்வாகர்களை தூஷிப்பதன்* மூலம் அவர்களது கேள்விகளின் நியாயத்தை மறைக்க முடியாது என்று உணர்ந்துகொள்ள வேண்டுகிறேன்.

ஸார்வாகர்கள் எதிர்ப்பது என்ன ? பிம்ப வழிபாடும் அதன் தொடர்பான சடங்குகளும். இவற்றை அவர்கள் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் வேதங்கள் உபதேசிப்பது உருவ வழிபாடு இல்லையே ! அதனால் அவர்கள் கேள்வி கேட்கிறார்கள்.

பிம்பங்கள் வைத்து வழிபட்டு, அதற்குப் பல ஏற்பாடுகளையும் ஆராதனைகளையும் ஏற்படுத்தி அதன் வழியேயும் செல்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த நேரத்திலேயே, பிம்பங்கள் எல்லாம் மாயை, நாமும் மாயை, பரமாத்மா மட்டுமே உண்மை எனவே நாம் நம்மை உணர்வதே உண்மை ஞானம் என்றும் சொல்கிறீர்கள். இப்படி ஞான மார்க்கம் பேசும் அதே சமயத்தில் உருவ வழிபாடும் செய்ய வற்புறுத்தினால் அது என்ன நியாயம் ? பீரும்மம் என்பதும் ஜடப் பொருளா ? என்றெல்லாம் ஸார்வாகர்கள் கேட்கிறார்கள்.

சித்தாந்த ரீதியாகப் பார்த்தால் அத்வைத சித்தாந்தத்தில் விக்ரஹ ஆராதனை இருப்பது கூடாது. ஆனால் நடைமுறையில் இருக்கிறதே என்பதும் அவர்களது கேள்வியின் காரணம்’, என்றேன்.

‘காடுகளில் வாழ்ந்து, கபால ஓடுகளில் பிக்ஷை எடுத்து, எரிந்த பிணங்களின் சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நாலாம் வர்ண ஸார்வாகன் கேட்டது உங்களுக்கு முக்கியமாகிவிட்டதா ? தேவரீர் அதற்காக அவன் பக்க நியாயம் பற்றிப் பேசுகிறீரா ? அவனது சித்தாந்தத்தை உதாசீனப் படுத்த வேண்டாமா ? அவன் நாஸ்தீகன் இல்லையா ?’, என்று கேட்டார் ஸ்ரௌதிகள்.

ஸார்வாகர்கள் நிதானம் இழந்தது போல் பட்டது. மக்கள் திரளில் ஒரு சல சலப்பு ஏற்பட்டது. ஜைனத் துறவிகள் கலவரம் அடைந்தது போல் பார்த்தனர்.

கூரத்தாழ்வார் அர்த்தத்துடன் பார்த்தார். பராஸர பட்டன் வேகமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.

இத்தனை விளக்கங்களுக்குப் பிறகும் ஸ்ரௌதிகள் இப்படிக் கேட்டது எனக்கு வியப்பளித்தது.

என் நீண்ட வியாக்யானத்தைத் தொடங்கினேன்.

‘ஸ்ரௌதிகள் க்ஷமிக்க* வேண்டும். தங்களது அடிப்படையே தவறு.

வர்ணம் பற்றிப் பேசியுள்ளீர். அது பற்றி விளக்குகிறேன். அதன் மூலம் தங்களது சித்தாந்த ரீதியிலான தவறை உணர்த்துகிறேன்.

தேவரீர் பிரும்மம் பற்றிப் பேசினீர். நானே பிரும்மத்தின் துளி, பிரதி பிம்பம் என்றால், ஒரு பிரதி பிம்பத்திற்கும் இன்னொன்றுக்கும் வேறுபாடு ஏது ? ஒரெ மாதிரியான பல பிம்பங்களுக்குள் வேற்றுமை ஏது ?

ஆக, வர்ண பேதங்கள் எங்கிருந்து வந்தன இங்கே ? ஸார்வாகரும் அந்தப் பிரும்மத்தின் ஒரு பிரதிபலிப்பு என்கிறீர்கள். நீங்களும் அதே பிரும்மத்தின் பிரதிபலிப்பு என்கிறீர்கள். அப்படி இருக்க உங்களுக்குள் வித்யாஸம் எப்படி வந்தது ? பிரும்மத்திற்குள் வேறுபாடு உண்டா என்ன ?

உயர்ந்த பிரும்மம் தாழ்ந்த பிரும்மம் என்று உண்டா என்ன ?

ஆக, ஒன்று உங்கள் வாதம் தவறு. அல்லது அனைவரும் ஒன்று’, என்று சொல்லி நிறுத்தினேன்.

ஸ்ரௌதிகள் சற்று வியப்புடன் பார்த்தார்.

‘அப்படியென்றால் பெருச்சாளியின் தோலை ஆடையாகக் கட்டிக்கொண்டு சுடுகாட்டில் வாழும் இந்த ஸார்வாகனும், நீங்களும் ஒன்றா ?’, என்று கேட்டார்.

‘ஸந்தேகம் என்ன ? அவரது ஆத்மாவும், எனது ஆத்மாவும் ஒன்றே’, என்றேன்.

‘ஆனால் தேவரீர் பிராம்மணர் அல்லவா? நீங்களும் அத்வைத சம்பிரதாயத்தில் வந்தவர் என்பதை மறக்கவேண்டாம் ‘, என்று சற்று வேகமாகச் சொன்னார் ஸ்ரௌதிகள்.

‘ஸ்ரௌதிகளே, நான் யார் என்பது இருக்கட்டும். நீங்கள் பிராம்மணரா ?’, என்று கேட்டேன்.

‘நான் பிராம்மணன் தான். முறையாக உப-நயனம்* ஆகி, வேதக் கல்வி பயின்றவன். அது சரி. ஸார்வாகன் விஷயத்திற்கு வாருங்கள். அவன் எப்படி நமக்குச் சமமானவன்?’, என்று சற்று முன்பை விட வேகமாகவே கேட்டார் ஸ்ரௌதிகள்.

‘ஸ்ரௌதிகளே, உப-நயனம் ஆகி, வேதக் கல்வி பயின்ற ஒரே காரணத்தால் நீங்கள் பிராம்மணர் அல்ல. யார் பிராம்மணன் என்ற கேள்விக்குப் பிறகு வருகிறேன்.

யார் பிராம்மணன் என்னும் கேள்வி பல காலமாகவே கேட்கப்பட்டு வருகிறது. இன்னும் பல காலம் கேட்கப்படும். பலவிதமான விளக்கங்கள் அளிக்கப்படும். அது போலவே யார் க்ஷத்ரியன் என்பதும், யார் வைஸ்யன் என்றெல்லாம் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

‘ஸார்வாகரும் சரி, யாராக இருந்தாலும் சரி, ப்ரபத்தி என்ற சரணாகதி செய்துகொண்டால் அனைவரும் ஒன்றே. அவருக்கும் மோக்ஷம் உண்டு. அத்துடன் அதற்கு முன்னரே ஆத்ம அளவில் அளவில் அனைவரும் ஒன்றே. இதுவே விஸிஷ்டாத்வைத தத்துவம்’, என்றேன்.

‘வேதத்தின் முக்கிய பாகங்களான பூர்வ மீமாம்ஸை, உத்தர மீமாம்ஸை முதலியனவற்றில் உள்ள வேள்விகள் முக்கியம் இல்லையா ? வெறும் பிரபத்தி, சரணாகதி முதலியன மட்டுமே போதுமா மோக்ஷம் பெறுவதற்கு ? யாகங்களும் வேள்விகளும் தேவை இல்லையா ? நீங்கள் வேதத்தின் அடிப்படையையே அசைப்பதாக உள்ளதே?’, என்று கேள்வி எழுப்பினார் ஸ்ரௌதிகள்.

வாதம் வேறு திசையில் செல்வது போல் பட்டது. ஆனால் மிக அவசியமான விஷயங்களை நோக்கிச் செல்வதாக உணர்ந்தேன்.

—————————————————————————————

தூஷிப்பது – இழிவு படுத்துவது.

உப-நயனம் – பூணூல் அணிவிக்கும் சடங்கு.

க்ஷமிக்க – மன்னிக்க.

நான் இராமானுசன் – ஒரு தொடக்கம்

நான் இராமானுசன் – பகுதி 1

நான் இராமானுசன் – பகுதி 2

நான் இராமானுசன் – பகுதி 3

நான் இராமானுசன் – பகுதி 4

நான் இராமானுசன் – பகுதி 5

நான் இராமானுசன் – பகுதி 6

நான் இராமானுசன் – பகுதி 7

நான் இராமானுசன் – பகுதி 8

நான் இராமானுசன் – பகுதி 9

 
2 Comments

Posted by on May 11, 2014 in Writers

 

Tags: ,

Thank You, Dr.Singh

Dear Dr.Singh ,

Thank you very much. Have a safe and active retired life.

You might have noticed that I have chosen to address you as Dr.Singh and not as ‘Mr.Prime Minister’.

I didn’t want to cloud my mind with negativity and despair and hence start an outpouring of emotions. Hence I have avoided giving the burden of being a prime minister to you.

Sir, the post of the Prime Minister of India was an institution. Yes, it is a ‘was’. That is because it used to be an institution with such raw power and authority to make or break the lives of a billion people and more. And now the ‘institution’ has become a museum where one gets a glimpse of what it used to be like and derive nostalgic pleasure. Thank you for that.

Sir, when you became the Prime Minister, I was enthralled not because of your political party but because of the number of letters that succeeded your name – your qualifications. But you helped me in a way. You have proved that the number of characters behind one’s name does not signify the ‘character’ of the person. Thank God, my name has just two characters following it.

Sir, I know that you are preparing to leave and you have written to the world leaders about your imminent departure. Now that you have written to them, I come to know that you have been there for the last 10 years.

When I come to think of the last 10 years, some thoughts come to my mind. I cannot help but think of these past events and people.

  1. Natwar Singh. Your minister in your first term. He was supposed to have taken money from, of all persons, Saddam Hussein.
  2. Sashi Tharoor. The Minister for Twitter. I don’t know if he has done anything more than tweet. He probably was an employee of Twitter, out to promote the company in India.
  3. Shibu Soren. You were not able to reach out to him, when he went underground. And might I add that he was a minister in your cabinet ?
  4. Mamta Banerjee. No, I don’t want to speak about her. Silence is golden, in her case
  5. A.Raja. May be I should not have brought his name at all. Oh yes, he helped Saravana Bavan open a branch in Tihar.
  6. T.R.Baalu. Well, the minister for shipping and transport who shipped and transported wealth for himself and his boss.
  7. P.Chidambaram. Hope you know if he did something while in office other than speaking about Gujarat.
  8. Pranab Mukherjee. He used to be Finance Minister when he was not mollifying Karunanidhi in Chennai.
  9. Kapil Sibal. The person who got the nobel prize for inventing ‘zero’.
  10. Veerappa Moily. The employee of Reliance.
  11. Salman Kurshid. The person who wanted to be in China and said so in Beijing.
  12. Renuka Chaudhry. Not sure what she was other than than she had difficulty in closing her mouth.
  13. Anand Sharma. Not sure what he did other visiting Singapore a couple of times.
  14. Mani Shankar Aiyer – The citizen of Pakistan who found himself in your cabinet for a few months and later in parliament whose job was to out-shout the T.V. anchors in their studios.
  15. Dayanidhi Maaran – The Minister in charge of digging up Chennai roads to lay telephone cables who also incidentally owns  some meagre cable television companies and just one airline company.
  16. Sharad Pawar. The Minister for Agriculture who was developing Agriculture in Dubai, officiating BCCI cricket matches.
  17. Suresh Kalmadi. Not sure who he is. But any mention of ‘stadium’ brings up his image on Google.

Thank you for having demonstrated that one can remain silent even in the company of the above characters.

And I have some retirement ideas for you, Sir. You could write a book on any or all of the following :

  1. ‘Why Gujarat was never a part of India’
  2. Transcendental Meditation in Troubled Times’
  3. ‘Cabinet and the Art of Not Making noise’
  4. ‘The Art and Science of Silent Loot’
  5. ‘Subservience to a woman and its benefits’
  6. ‘Why Coalgate is not good for India’
  7. ‘The Intelligent Investors’ guide to Switzerland’
  8. ‘Hiding behind sarees’

Thanks you.

Yours Sincerely,

Right Off Center

 
Leave a comment

Posted by on May 11, 2014 in English Posts

 

Tags: , , , ,

அப்பா ஷியா

Image

ஓட்டம்

பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும் போது பலதும் நடந்துவிடுகின்றன. பார்த்துக்கொண்டே தான் இருக்கிறோம். ஆனால் நமக்குத் தெரிவதில்லை. ஒருவேளை பார்வை மட்டும் தானோ , உணரவே இல்லையோ என்றும் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. சிலது உயர்ந்துவிடுகிறது. பலதும் தாழ்ந்து விடுகின்றன.

இல்லை. எதையும் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டாம். நான் வேறு எதையும் சொல்லவில்லை.

வயதைத் தான் சொல்கிறேன். குறிப்பாகக் குழந்தைகளின் வயதை.

இப்போதுதான் L.K.G.  கொண்டு விட்டது போல இருக்கிறது.ஆனால் இன்று ‘Great Depression போது Indian Economy  எப்படிப்பா இருந்தது ?’ என்று கேட்கிறான் பெரியவன். 10-ம் வகுப்பு.

அவன் எப்போது வளர்ந்தான் ? இவனுக்கு 7 வயது ஆன போது நான் எங்கே இருந்தேன் ? ‘மூன்றாம் பிறை’ ஸ்ரீதேவி மாதிரி கேட்பது என்னவோ போல்தான் இருக்கிறது.

நன்றாக நினைவு இருக்கிறது. ஹரிக்கு ஒன்றரை வயது இருக்கும். என்னைப் பார்த்து ‘அப்பா ஷியா.. அப்[பா ஷியா..’ என்று சொல்வான். அவன் அருகில் அமர வேண்டும் என்று அர்த்தம். அதன் பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து ‘அப்பாபீஸ்.. அப்பாபீஸ்’ என்று என் ஸ்கூட்டரைப் பார்த்துச் சொல்வான். என் ஸ்கூட்டரின் பெயர் ‘ஆபீஸ்’ என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பான் போல.

அதன் பிறகு அவன் என்னவெல்லாம் பேசினான் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நினைவில்லை. ஊரில் இருந்தால் தானே தெரியும்.

எதை நோக்கியோ ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். கடல் தாண்டி இருந்த முதலாளிகளின் தேவைகளைக் குறிப்பால் உணர்ந்து, ஆனால் உடனேயே இருந்த குழந்தையின் சொற்களை மனதில் நிறுத்திக்கொள்ளாத ஒரு ஓட்டம் அது. நினைத்துப்பார்த்தால் ஓடியது மட்டுமே நினைவில் உள்ளது.

இப்போது சற்று நிதானித்து வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் இன்னும் பலர் இப்படி ஓடுவது தெரிகிறது. ஓடாதீர்கள் என்று சொல்ல மனம் விரும்புகிறது. ‘அது சரி.. நீ ஓடிட்டே, இப்போ ஊருக்கு உபதேசமா ?’ என்று அஸரீரி கேட்கிறது. மனப் பிரமையாகவும் இருக்கலாம்.

ஒடுவதைப் பற்றி நினைக்கும் போது டால்ஸ்டாயின் கதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது.

ரஷ்யாவில் விவசாயி ஒருவன் அரசனிடம் சென்று தனக்கு நிறைய நிலம் வேண்டும் என்று கேட்கிறான். அரசனும் எவ்வளவு வேண்டும் என்று கேட்க விவசாயி ‘நிறைய’ என்று சொல்கிறான். ‘நாளை காலை நீ எவ்வளவு தூரம் நடக்கிறாயோ அவ்வளவும் உன்னுடையது’ என்று அரசன் உறுதியளிக்கிறான்.

மறு நாள் சூரியன் உதித்தவுடன் விவசாயி ஓடத் துவங்குகுறான். அரசனுக்கு வியப்பு. இருந்தாலும் பேசாமால் இருக்கிறான். சூரிய அஸ்தமனம் வரை ஓடுகிறான் விவசாயி. சூரியன் மறைந்த பின் நின்று அரசனைத் திரும்பிப் பார்த்து,’இவ்வளவு வேண்டும்’ என்று சொல்கிறான் .ஆனால் நாள் முழுவதும் ஓடியதால் அதே இடத்தில் விழுந்து இறந்துபோகிறான் விவசாயி.

அப்போது அரசன்,’விவசாயியே, இப்போது உனக்கு எவ்வளவு இடம் வேண்டும்?’  என்று கேட்பதாகக் கதை முடிகிறது.

என்னைப் பல முறை தத்துவம் குறித்து சிந்திக்க வைத்த கதை இது.

தத்துவம் எல்லாம் சரி தான். ஆனால் இந்த ‘வேதாந்தம்’ எல்லாம் நடைமுறைக்கு ஒத்து வருமா என்ற கேள்வியும் அவ்வப்போது எழுகிறது. மேலும், ஓடாவிட்டல் எப்படி வாழ்வது என்ற எண்னமும் வருகிறது.

பல சமயங்களில் வாழ்க்கை ஒரு ‘ட்ரெட்மில்’  (Treadmill)  போன்றதாக ஒரு எண்ணம் வருகிறது. ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆனால் அதே இடத்தில் தான் இருப்போம். ஓடியே ஆக வேண்டும். நிறுத்தினால் கீழே விழுந்து விடுவோம். இது தான் வாழ்க்கையா என்றெல்லாம் தோன்றும்.

என் முந்தைய மேலாளர் சொல்வார் ,’Even if you win a rat race, you are still a rat’. (  நீயே எலிப் பந்தையத்தில்ஜெயித்தாலும், நீ ஒரு எலி தான்).

பல நேரங்களில் வேலைக்கு ரயிலில் செல்லும் போதும் வரும் போதும் தோன்றும் – கொட்டடியில் இருந்து கிளம்பி மேய்ந்துவிட்டு மீண்டும் மாலையில் கொட்டடிக்கே திரும்பும் மாடுகளுக்கும் நமக்கும் என்ன வேறுபாடு என்று. ஆனால் அதனை மறக்கடிப்பது போல் அலுவலகத்திலிருந்து ஏதாவது கைத் தொலைபேசி அழைப்பு வந்துவிடும். அப்போதைக்கு மறந்துவிடுவதுண்டு. மீண்டும் இன்னொரு நாள் இன்னொரு ரயில் பயணத்தில் தொடர்ந்துகொள்ளலாம்.

அலுவலகத்தில் ‘Appraisal’ அப்ரைசல் நேரம் எல்லாம் இல்லை. அதனால் ஏற்பட்ட ஞான மார்க்கம் என்று எண்ணாதீர்கள். ஆனால் அப்ரைசல் நேரத்தில் தான் பல தத்துவங்கள் நினைவுக்கு வரும். ‘எது நடந்ததோ அது நல்லதாகவே நடந்தது’ , ‘இந்த அப்ரைசல்’ எல்லாம் போன ஜென்மத்து வாசனை, ‘ப்ராரப்த கர்மா’ போன்ற மேதாவித் தத்துவங்கள் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கும்.

ஹரி விஷயத்திற்கு வருகிறேன்.

ஹரி ரொம்ப நாள் குழம்பியபடியே இருந்தான். நான் பல நாட்கள் காணாமல் போய் விடுவேன். ஒரு நாள் திடுதிப்பென்று ‘மூணு கண்ணன்’ மாதிரி இரவு இரண்டு மணிக்கு ‘லுஃப்தான்ஸா’, அல்லது ‘ஜப்பான் ஏர்லைன்ஸ்’ உபயத்தில் வீடு வந்து சேர்வேன். காலை எழுந்து முழித்து முழித்துப் பார்ப்பான். வெகு நேரம் கழித்து மெதுவாக வந்து தொட்டுப் பார்த்து உறுது செய்து கொண்டபின் என்னிடம் வருவான் மூன்று வயது ஹரி. ஓரளவு பழகியவுடன் மறுபடியும் காணாமல் போவது என் விதி.

ஹரியை மேலும் குழப்பியது ‘பணம்’ என்னும் ஒரு வஸ்து. சாப்பாடு வேண்டும் என்றால் கடையில் இருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது தானே, அதற்குப் பணம் ஏன் தர வேண்டும்? என்று புரியாமலே ரொம்ப நாள் திரிந்தான் ஹரி. ‘யாருக்குப் பசிக்கறதோ அவாளுக்கு பிரைம் மினிஸ்டர் சாதம் போட வேண்டியது தானே?’ என்று சில வருடங்கள் வரை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அப்படிப்பட்டவன் ,’During the Great depression in the US, how was India’s economy doing?’,  என்று கேட்டது என்னை வரலாற்றில் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்துத் திடீரென்று 21-ம் நூற்றாண்டில் கொண்டு நிறுத்தியது போல இருந்தது.

இத்தனை வருஷங்கள் நான் எங்கே போயிருந்தேன் ?

மீண்டும் ஒரு முறை ‘அப்பா ஷியா..’ என்று காதில் விழாதா என்று நினைப்பதுண்டு.

‘தாத்தா ஷியா..’ என்றுதான் கேட்க முடியும் போல் தெரிகிறது. ஆனால் அதற்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது.

அப்போதாவது ஓடாமல் இருக்க வேண்டும்.

 
Leave a comment

Posted by on May 7, 2014 in Writers

 

Tags: , ,

Famous Farewell Speeches from India

London Swaminathan-ji writes several important essays on righteousness and spirituality. His articles are usually a blast from the past, opening our commercialized minds to the gems of the years of yore. This is one such. Thank you Sir.

 
 
 
%d bloggers like this: