RSS

Monthly Archives: September 2014

The End of Absence – a review

  1. Do you check your email every one hour or even within a shorter duration ?
  2. Do you feel left alone if your Facebook post is not ‘liked’ by at least 10 people ?
  3. If your Tweet is not ‘RT’-ed ( Re-Tweeted ) at least by 10 people, do you experience panic attack ?

If any of the above is true, then “The End of Absence” is for you.

Michael Harris amazes with this masterpiece. He talks about the absence of ‘absence’ in our lives. No doubt being connected has its merits but its de-merits merit attention.

Absence should also become part of our lives when we get to connect with ourselves. But in our zeal to be connected with all others, we seldom connect with ourselves. And that has disastrous consequences.

The post-1980 generation has become so used to the internet and the devices that they are seldom aware of a world out there that still continues to function normally without the necessity of internet. This generation would suddenly cease to exist if they are cut-off from internet.

Harris compares his life before and after the birth of internet and writes a compelling story of life with and without being connected.

The number of examples that he cites, the volume of documentation that he has researched, the number of people he has interviewed – all these amaze me as a fellow writer.

I am left wondering -‘What drives this humongous effort ? How much driven should the author be for accomplishing this feat of writing such a book that touches upon neurology, history, psychology and computer science?’

I am touched when he quotes from my favorite authors Henry David Thoreau and Wordsworth.

What if you read this book :

  • You would want to listen to your inner voice and correct your course of daily life.

What if you don’t read this book :

  • You would continue to exist in the virtual world oblivious to the real world and to the beings our there.
  • You wouldn’t know the difference between living and existing.


 
1 Comment

Posted by on September 29, 2014 in English Posts

 

Tags: , , , , , ,

Indian Media is stupid

Indian media have never been known for commonsense. But this satire by Madhu Trehan on the Indian media, NDTV in particular, exposes the complete lack of even elementary sense in the media. #mediacrooks

The way NDTV’s Barkha Dutt, propped by an army Jawan, interviews a flood victim and the way another interviewer occupies valuable real estate in an air force chopper and asks stupid questions to victims, brings not only nausea in us but also anger.

While NDTV has an excellent anchor in Srinivasan Jain, it also compensates for its excellence and has Barkha Dutt.

Spread word about this stupidity called Indian media and also the good work done by Madhu Trehan via her site http://www.newslaundry.com

 
Leave a comment

Posted by on September 28, 2014 in English Posts

 

Tags: , , ,

அது

image

ஆரவாரமில்லாமல் ஆனந்த பவன் தமிழ் வளர்ப்பு. இடம் – சிங்கப்பூர் சாங்கி வணிக வளாகம்.

 
Leave a comment

Posted by on September 22, 2014 in Writers

 

ஈ.வெ.பெரியாழ்வார் வாழ்க

குலசேகர ஆழ்வார் அரங்கனைப் பற்றி ஒரு பாசுரம் பாடினார்.

“திருவரங்கப் பெருநகருள் தெண்ணீர்ப் பொன்னி திரைக்கையா லடிவருடப் பள்ளி கொள்ளும் கருமணியைக் கோமளத்தைக் கண்டு கொண்டுஎன் கண்ணிணைக ளென்றுகொலோ களிக்கும் நாளே”

ஸ்ரீரங்கத்தில் பள்ளி கொண்டுள்ள பெருமாளைக் கண்களால் ஸேவிக்கும் நாள் எந்த நாளோ ? என்று கேட்பது போல் பாடியுள்ளார் ஆழ்வார்.

இன்னொரு பாடல் உண்டு. அது திருமலைத் தெய்வத்தைப் பற்றியது :

“செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே நெடியானே வேங்கடவா நின்கோயி லின்வாசல்அடியாரும் வானவரு மரம்பையரும் கிடந்தியங்கும் படியாய்க் கிடந்துன் பவளவாய் காண்பேனே ”

‘திருமலையில் உன் கோவில் வாசலில் ஒரு படியாக இருந்து உன் பவள வாய் அழகைக் காண வேண்டும்’ என்று ஆழ்வார் வேண்டுகிறார்.

ஆழ்வார்களை அப்படியே கொஞ்ச நேரம் விட்டுவிட்டு நேரடியாக விஷயத்திற்கு வருவோம்.

என்னை வாழ வைத்தவர் பெரியார். ஆம். உண்மை தான். என் தற்போதைய வாழ்க்கைக்குக் காரணம் பெரியார்.

இங்கு நான் பெரியார் என்பது ஈரோடு வெங்கட்ட ராமசாமி நாயக்கர் என்னும் பெரியாரைத்தான் சொல்கிறேன். அவர் மட்டும் இல்லை எனில் நான் நல்ல நிலையில் இருந்திருக்க முடியாது. என் சுயமரியாதையை இழந்து நின்றிருப்பேன்.
ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை. நான் மட்டும் அல்ல, இன்னும் பலர் இன்று நல்ல முறையில் வாழக் காரணம் பெரியார் தான். நாளை பலரும் நல்ல வாழ்க்கை அடையக் காரணமும் அவரே தான்.

நினைத்துப் பாருங்கள். 70 ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த பிராமண சமூகம் எப்படி இருந்தது ? உட்பூசல்களும், வடிகட்டிய மூட நம்பிக்கைகளும், அரசு வேலை அல்லது அடுப்படி வேலை என்கிற வட்டத்துக்குள் மட்டுமே இருந்த சமூகமாக இருந்தது அது. கணவனை இழந்த அச்சமூகப் பெண்கள் இருந்த நிலை என்ன ? இன்று அந்த சமூகம் இருக்கும் நிலை என்ன ? பிராமணர்களை ஒன்றுபடுத்தியது பெரியார். உட்பூசல்களால் பிளவுபட்டிருந்த சமூகம் ஓரளவு ஒன்றானது.

தற்போது யானைக்கு எந்த ‘திருமண்’ போடுவது என்று எந்த வாசுதேவாச்சாரியாரும் கோர்ட்டுக்குப் போவதில்லை. இரண்டு காரணங்கள் : ஒன்று, யானைகள் இல்லை. இரண்டு, கோர்ட்டுக்குப் போக வேண்டியவர்கள் அமெரிக்கா போய்விட்டார்கள். இரண்டாவதற்கான காரணம் பெரியார்.

எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும் பிராமணர்கள். இன்று பன்னாட்டு வங்கிகளிலும், ஆப்பிள், கூகிள், நாஸா முதலான நிறுவனங்களில் நல்ல நிலையில் இருக்கும் இவர்கள், பெரியார் இல்லாதிருந்தால் என்ன நிலையில் இருந்திருப்பார்கள் ? தமிழக அரசு நிறுவனம் அல்லது அலுவலகம் ஏதாவதில் எழுத்தர் பணி செய்துகொண்டிருப்பார்கள். அல்லது புரோகிதம் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருப்பார்கள். இந்த உலகளாவிய பரந்த நிலை கிடைத்திருக்குமா ?

பெரியார் இருந்ததால் கல்வியில் அவர்கள் 100க்கு 110 மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். அந்த உத்வேகம் யார் கொடுத்தது ? யாரால் அமைந்தது அந்த உந்து சக்தி ? பெரியாரை மறக்கலாமா ?

ஆங்கிலத்தில் ‘Complacency’ என்று சொல்வர்கள். ‘Comfort Zone’ என்னும் வளையத்திற்குள் இருந்துகொண்டு சுகமாக இருந்திருப்பார்கள் அல்லவா ? ஆனால் பிராமணர்களின் அந்த ‘Comfort Zone’ஐ உடைத்தெறிந்தவர் பெரியார்.

யாருமே வழிபடாத பிள்ளையாரை உடைத்து, அதனால் வீதிக்கு ஒரு பிள்ளையார் கோவில் ஏற்படுத்த உத்வேகம் அளித்தவரை மறக்கலாமா ? நன்றி மறக்கலாமா ? மறப்பீர்களா ? மறப்பீர்களா ? (‘அம்மா’ பணியில் வாசிக்கவும்)

பாம்பை அடிக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்று சொல்லி அதனால் பாம்புகளை வாழவைத்த அந்த மகானை மறக்கலாமா ? ஆனால், பாம்பை விட்டு உங்களை அடிக்கச் சொன்னதால் தானே நீங்கள் வேறு மாநிலங்களுக்கும், நாடுகளுக்கும் சென்று வாழ்க்கையில் வேறூன்றினீர்கள் ? அந்த மகானின் உபகாரத்தை மறக்கலாமா ?

யார் கதையும் வேண்டாம். என் தந்தையார் தனது சாதியின் காரணமாக அலுவலகத்தில் மேலே செல்ல முடியாமல் ஒரே இடத்தில் சில பத்து ஆண்டுகள் ஸ்திரமாக இருந்ததால் தானே நானும் என் தம்பியும் ஒரே பள்ளீயில் ஸ்திரத்தன்மையுடன் படித்தோம். மிகக் குறைந்த மதிப்பெண்கள் எடுத்த பலருக்கு நல்ல கல்லூரிகள் கிடைக்கக் கண்டு,
அதனால் மிகுந்த பொறுமையைக் கையாளும் மனவுறுதியை அளித்த மகானை மறக்க முடியுமா ?

அவர் ஆசீர்வாதம் இல்லை என்றால் கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஜப்பான், சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா என்று இந்த கீழ் மத்தியதர வகுப்பைச் சார்ந்த நான் சென்று பணிபுரிந்திருக்க முடியுமா ?

ஒன்றும் வேண்டாம். வெறும் தமிழும் ஆங்கிலமும் மட்டுமே கற்றிருக்க வேண்டிய எனக்கு, இன்று ஹிந்தி, ஓரளவு மராட்டி, ஜப்பானிய மொழி என்று பரிச்சயம் ஏற்பட்டு இருக்க முடியுமா ? குமாஸ்தா வேலை செய்திருக்க வேண்டிய நான் இன்று கணிப்பொறியில் எழுதுகிறேன். காரணம் யார் ? அந்த மகான் அல்லவா ?

‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா’ என்றே கற்றும் பழகியும் வந்த நான், பள்ளியிறுதியாண்டு முடிந்தபின் ‘சாதி என்பது என்ன?’ என்பதை உணர்த்திய அந்தப் பகலவனை மறக்க முடியுமா ? கண் திறந்தவரை தூஷிக்கலாமா என்ன ?

பிட்ஸ்பெர்க் ஸ்ரீநிவாசர் கோவிலுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் பெரியாரை நினைக்க வேண்டாமா ? டெக்ஸாசில் மீனாட்சியைத் தரிசிக்கும் போதெல்லாம் ராமசாமியாரை எண்ண வேண்டாமா ? அவர் இல்லை என்றால் அமெரிக்கர்கள் ஸ்ரீநிவாசரையும் மீனாட்சியையும் கண்டிருப்பார்களா ? அல்லது ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாள் அமெரிக்கா பார்த்திருப்பாரா ?

இந்த ஏப்ரல் மாதம் டெக்ஸாஸ் ( டல்லாஸ் ) போயிருந்தபோது அவ்வூர்ப் பெருமாள் கோவிலில் பங்குனி உத்திர உற்சவம் நடந்து கொண்டிருந்தது. நான்கு பேர் பஞ்சகச்சம் உடுத்தி ஆழ்வார் பாசுரம் ஸேவித்துக் கொண்டிருந்தனர். அமெரிக்காவில் ஆழ்வார் பாசுரம் ஒலிக்கச்செய்வது சுலபமா ? சர்க்கரைப் பொங்கலுடன் புளியோதரையும் கிடைத்தது. அன்னமிட்டவரை நான் மறக்கலாமா ?

109-வது திவ்யதேசமாக அமெரிக்காவை ஆக்கியவரை மறக்கலாமா ?

வைக்கம் என்னும் ஊர் இருக்கிறது என்பதை உலகுக்குக் காட்டிய உத்தமர் அல்லவா அவர் !

இதெல்லாம் போகட்டும். ‘காங்கிரஸ் ஒழியவேண்டும்’ என்று தீர்க்க தரிசனத்துடன் ஆசீர்வாதம் செய்த மகான் அல்லவா அவர் ! இப்போது அது நிறைவேறியுள்ளதே. அவரைப் பாராட்ட மனம் இல்லையே உங்களுக்கு !

அவருக்கு இருந்த நகைச்சுவை உணர்வு யாருக்கு உண்டு ? கடவுள் இல்லை என்று சொன்னார். ஆனால் அதே சமயம் அனைவரும் அர்ச்சகர் ஆக வேண்டும் என்றும் சொன்னார். சிரிக்காமல் சொன்னார். பூசாரிகளை ஏசினார். ஆனால் அனைவரும் பூசாரிகள் ஆக வேண்டும் என்றும் சொன்னார். இன்றும் அதே நிலை தான் அவரது வழி வந்தவர்களும் கையாள்கிறார்கள். ஒரே விஷயத்தில் இரண்டு நிலைகள் எடுப்பதில் குருவுக்கு சிஷ்யன் சளைத்தவன் இல்லை என்று உணர்த்துகிறார்கள். அந்தக் குருவை மறக்கலாமா ? மன்னிக்கவும். ‘குரு’ என்பது வடமொழி. ஆகவே ‘டீச்சர்’ என்று தமிழ்ப்
படுத்திப் படிக்கவும்.

‘பறைச்சி இரவிக்கை போடுவதால் தான் துணிப்பஞ்சம் வந்தது’ என்று அரிய உண்மையைக் கண்டுபிடித்தார். நோபல் பரிசுக்குரிய அந்தக் கண்டுபிடிப்பைப் பாராட்ட வேண்டாம், தூஷிக்காமல் இருக்கலாமே ஸார்,

ஆனால் ஒன்று. ‘தி.மு.க. வை ‘கண்ணீர்த்துளிகள்’, ‘கூத்தாடிகள் கழகம்’ என்று ஒளிவு மறைவில்லாமல் சொன்னார். அந்த நேர்மை எனக்குப் பிடிக்கும். இதையும் நீங்கள் எண்ணிப் பாருங்கள்.

திருக்குறள் பற்றி அவர் செய்யாத அர்ச்சனை இல்லை. அப்படித் தமிழ் வளர்த்தார்.

அது போகட்டும். கண்ணகியை ‘தே**யாள்’ என்று வாழ்த்தினார். என்னே உயர்ந்த மரபு !

எது எப்படியோ, எனக்கும் இன்னும் பலருக்கும் நல்ல வாழ்க்கை அமைய உதவினார். அவர் தமிழைத் திட்டியதால் எனக்கு ஆழமாகத் தமிழ் படிக்க ஆர்வம் பிறந்தது. இராமனையும் கம்பனையும் வசை பாடியதால் நான் அவர்களில் ஆழ்ந்தேன்.
ஹிந்தியை எதிர்த்ததால் அதைப் பேசக்கற்றுக் கொண்டேன். ‘பூணூலை அறுப்பேன்’ என்று சொன்னதால் அது பற்றியும் ஆன்மீகம் பற்றியும் மேலும் படிக்கத் துவங்கினேன்.

அவர் ஒழிக்க நினைத்த அனைத்தும் தழைத்தோங்கியது – காங்கிரஸ் தவிர.

இத்தனை நையாண்டி செய்தாலும் அவரிடம் எனக்குப் பிடித்தது சில உண்டு.

நேர்மை. மனதில் இருந்ததை மறைக்கமல் அப்படியே பேசும் பாங்கு. இறுதி வரை தனது நம்பிக்கையில் உறுதி.

அவர் கடவுள், வேதம், புராணம் குறித்துச் சொன்னது எதுவும் புதிதல்ல. அனைத்தும் ‘ஸார்வாகம்’ என்னும் பிரிவில் உள்ள இந்திய ஞான மரபே. ஆகவே ‘ஸார்வாகர்’ களின் ஒரு அவதார முனிவராகவே அவரை நான் பார்க்கிறேன்.

விபீஷணனைக் கண்காணிக்க ரங்கநாதனாக தெற்கு பார்த்துப் பள்ளிகொண்டுள்ளார் பெருமாள். ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதரைப் பீரங்கி கொண்டு பிளக்க வேண்டும் என்று சொன்னவர் இன்று அதே கோவிலுக்கு முன்னர் பதிமூன்றாவது ஆழ்வாராக
நின்றுகொண்டிருக்கிறார். பூலோக வைகுண்டத்தில் பெருமாளை ஸேவித்தபடியே இருக்க எல்லாருக்கும் கொடுப்பினை இருக்காது. கோவிலுக்கு உள்ளே செல்ல அரசு காசு கேட்கிறது. செலவும் மிச்சம், புண்ணியமும் லாபம் என்று வாசலிலேயே நிற்கிறார்.

கட்டுரையின் துவக்கத்தில் படித்த குலசேகர ஆழ்வாரின் வேண்டுதல் என்ன ? கோவில் வாசலில் கல்லாய், படியாய் இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை; இவருக்குக் கிடைத்துள்ளது அந்த பாக்கியம்.

எனவே ஆழ்வாரான பெரியார் திருவடிகளில் தெண்டனிட்டு வணங்குகிறேன்.

பி.கு: பிராமணர்கள் என்ற பிரிவினர் இந்திய சமூகத்தில் சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை வாழ்ந்தார்கள். இப்போது அனைவரும் வைசியரே. அனைவரும் ஏதாவது தொழில் மட்டுமே செய்கிறார்கள் – ஒன்று பொருளை விற்கிறார்கள் அல்லது அறிவை விற்கிறார்கள். இரண்டும் இல்லாதவர்கள் அரசியலில் சேர்கிறார்கள். எனவே இக்கட்டுரையில் ‘பிராமணர்கள்’ என்ற சொல்லை ‘மூதாதையர் பிராமணர்களாக இருந்தவர்கள்’ என்ற பொருளில் புரிந்துகொள்ளவும்.

 
9 Comments

Posted by on September 20, 2014 in Writers

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Do Singapore Telcos cheat ?

You know that telcos are avaricious. Are Singapore telcos so ? I think they are. Look at what they did.

Last month SingTel offered ‘Unlimited’ fiber optic data plan for S$69.90 pm for 800Mbps. But it still offers a 500 Mbps plan at S$79.90 pm. So the already locked-in customer has no choice but to pay more for lesser speeds while new customers would enjoy greater speeds at lower costs.

Earlier this year M1, the other telco in Singapore reduced the price of its 1Gbps fiber broadband plan from $399 to S$99 pm and later brought it to S$ 49 pm. And that is a whopping 88% reduction. How is that profitable at all ?

All this reduction in price is because a new telco by name My Republic has started offering 1Gbps at S$ 49 pm.

So if the telcos operate in tandem and have uniformly higher charges, the unaware customer has to pay.

Seems ‘Cheating’ has a new name – Price War.

Source : ‘Today’ paper, dtd 13-Sep-2014

 
Leave a comment

Posted by on September 16, 2014 in English Posts, Writers

 

Tags: , , , , ,

'Un friending my ex' – book review

kim stolz

Do you do any of the following ?

  1. Look down under the table, at your phone, when you discuss with a friend who is across the table ?
  2. You say ‘LOL, ‘ROFL’, ‘OMG’, ‘WTF’, ‘Ah really’, and ‘Thats great’ when your friend speaks to you ?
  3. Fiddle with the computer when answering a phone and fiddle with the phone when sending an e-mail on the computer ?
  4. Have panic attacks when you find an empty pant pocket – meaning no phone ?
  5. Check the Facebook Status to know whether your friend is alive ?
  6. Check into Foursquare even if you visit the bathroom ?
  7. Do your thumbs keep scrolling up and down even when you read a newspaper ?
  8. Do you pinch a wall poster to expand and try to zoom in ?

If any one of the above is true, then you have mild soc-med ADHD – Social media induced Attention Dysfunction Disorder.

If two are true, you better seek medical help.

If three or more are true, check into a hospice as you are hopelessly ADHD-ic.

And take heart. You are not alone. You can count on Kim Stolz, the former MTV personality and current Citigroup Vice President, for company. She was also obsessed with social media and gadgets so much so that she felt she was being a slave to the iPhone.

In an entertaining book ‘Un friending my ex’ , Kim Stolz deals with the after effects of a severe addiction to social media. She tries to stay away from her iPhone for a week and describes her travails in detail.

In her trial of social media abstinence, she tries reading  Henry Davis Thoreau’s Walden, and various other books, yet struggles to maintain equilibrium. She describes her struggles during her soc-med abstinence period so vividly that we begin to get images of the famous ‘withdrawal syndrome’ of people addicted to substances.

There are certain streaks of brilliance that leap at you from the book – the studies that had been conducted by various researchers and the details about those – is one such. Other times, you are treated to familiar situations like measuring your self worth in terms of the number of Facebook friends you have, the intimidation that you are subject to in case of an adverse comment by a ‘friend’ or the lack of response from a ‘friend’ and the like.

There are other aspects that dwell on whether Facebook ‘friends’ are really friends at all ? These areas would appear familiar to you.  They appeared so for me.

Whether Kim overcomes her social media obsession or not forms the crux of the book. In the end she describes ‘moderation’ as the means to overcome the addiction. This seems more preachy towards the end. But is there a definite way to end this soc-med menace at all ?

If you read the book, you :

  1. Would know you are not alone
  2. Would know that Social media addiction is a disease
  3. Know it is stupid to be connected at all times.

If you don’t read the book :

  1. Apple, Samsung, Zuckerberg et al will become richer at your cost.
  2. Your thumbs would twitch when there is even a piece of paper
  3. You wouldn’t know if Angelina Julie you see is on paper or is on an iPad.

This book is easy available on the best coupons and deals website where you can also redeem the Amazon coupons to save your money.

 
2 Comments

Posted by on September 11, 2014 in English Posts

 

Tags: ,

‘Un friending my ex’ – book review

kim stolz

Do you do any of the following ?

  1. Look down under the table, at your phone, when you discuss with a friend who is across the table ?
  2. You say ‘LOL, ‘ROFL’, ‘OMG’, ‘WTF’, ‘Ah really’, and ‘Thats great’ when your friend speaks to you ?
  3. Fiddle with the computer when answering a phone and fiddle with the phone when sending an e-mail on the computer ?
  4. Have panic attacks when you find an empty pant pocket – meaning no phone ?
  5. Check the Facebook Status to know whether your friend is alive ?
  6. Check into Foursquare even if you visit the bathroom ?
  7. Do your thumbs keep scrolling up and down even when you read a newspaper ?
  8. Do you pinch a wall poster to expand and try to zoom in ?

If any one of the above is true, then you have mild soc-med ADHD – Social media induced Attention Dysfunction Disorder.

If two are true, you better seek medical help.

If three or more are true, check into a hospice as you are hopelessly ADHD-ic.

And take heart. You are not alone. You can count on Kim Stolz, the former MTV personality and current Citigroup Vice President, for company. She was also obsessed with social media and gadgets so much so that she felt she was being a slave to the iPhone.

In an entertaining book ‘Un friending my ex’ , Kim Stolz deals with the after effects of a severe addiction to social media. She tries to stay away from her iPhone for a week and describes her travails in detail.

In her trial of social media abstinence, she tries reading  Henry Davis Thoreau’s Walden, and various other books, yet struggles to maintain equilibrium. She describes her struggles during her soc-med abstinence period so vividly that we begin to get images of the famous ‘withdrawal syndrome’ of people addicted to substances.

There are certain streaks of brilliance that leap at you from the book – the studies that had been conducted by various researchers and the details about those – is one such. Other times, you are treated to familiar situations like measuring your self worth in terms of the number of Facebook friends you have, the intimidation that you are subject to in case of an adverse comment by a ‘friend’ or the lack of response from a ‘friend’ and the like.

There are other aspects that dwell on whether Facebook ‘friends’ are really friends at all ? These areas would appear familiar to you.  They appeared so for me.

Whether Kim overcomes her social media obsession or not forms the crux of the book. In the end she describes ‘moderation’ as the means to overcome the addiction. This seems more preachy towards the end. But is there a definite way to end this soc-med menace at all ?

If you read the book, you :

  1. Would know you are not alone
  2. Would know that Social media addiction is a disease
  3. Know it is stupid to be connected at all times.

If you don’t read the book :

  1. Apple, Samsung, Zuckerberg et al will become richer at your cost.
  2. Your thumbs would twitch when there is even a piece of paper
  3. You wouldn’t know if Angelina Julie you see is on paper or is on an iPad.

This book is easy available on the best coupons and deals website where you can also redeem the Amazon coupons to save your money.

 
2 Comments

Posted by on September 11, 2014 in Writers

 

Tags: ,

Indian Army at work

This is one of the most poignant pictures that represent the Indian Army. For all the bad mouthing that the politicians indulge in about the force, the army has proved is mettle as a saviour of the common man. In this case a little child.
Even the Pakistani funded separatists like Yasin Malik have been saved by the Indian Army.
Proud of the guardians of my tricolor.

Check out @VishnuNDTV’s Tweet: https://twitter.com/VishnuNDTV/status/509973806933229568

 
Leave a comment

Posted by on September 11, 2014 in English Posts, Writers

 

தமிழில் எதை எழுதினால் மக்கள் படிப்பார்கள் ?

தமிழில் எதை எழுதுவது என்று இந்த முறை அறிவுரை சொல்லப்போகிறேன் என்று யாரும் கொதிப்படைய வேண்டாம். அறிவுரை எல்லாம் இல்லை. எனக்கு அந்தத் தகுதி எல்லாம் கிடையாது.ஆனால் எதை எழுதினால் மக்கள் பார்க்கிறார்கள் என்பது தெரிகிறது. சொந்த அனுபவம் தான்.

வைணவம், இராமானுசன், கம்பன்சுவை என்றெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். படித்தவர்கள் பாராட்டினார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் படித்தவர்கள். பதிவை மட்டும் அல்ல, உண்மையிலேயே படித்தவர்கள். ஒரு பெரியவர் சண்டைக்கு வந்தார். ‘அத்வைதம்’ பற்றி நீ சொல்வது தவறு’ என்றார். ஆனால் நான் எழுதிய அனைத்தையும் படித்ததால் அவர் அப்படிச் சொன்னார். ஆனால் ‘நன்னா எழுதறே, தீர்க்காயுசா இரு’ என்று ஆசீர்வாதம் செய்தார். அந்தமட்டும் சந்தோஷம் தான்.

ஆனால் ஒரு கஷ்டம் உண்டு. அப்படிப் படிப்பவர்கள் வெகு சிலரே. அதுவும் தமிழ் நாட்டில் இருந்து வரும் பார்வையாளர்கள் குறைவு. இலங்கை, அமெரிக்கா என்று பல இடங்களில் இருந்தும் படிக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் இருந்து வரும் ‘ஹிட்’கள் குறைவாகவே இருந்தன.

இத்துடன் என் ஆங்கில வலைப்பதிவும் இருக்கிறது. அங்கும் எழுதுகிறேன். அங்கு எழுதினால் உண்மையில் பலர் படிக்கிறார்கள். பின்னூட்டமும் இடுகிறார்கள். அத்துடன் மின்-அஞ்சலும் செய்கிறார்கள். தங்கள் நூல்களை ஆய்வு செய்து தரச் சொல்கிறார்கள். வலைப்பதிவர் விழாக்களுக்கு அழைக்கிறார்கள். சில விஷயங்கள் குறித்துக் கருத்துக் கேட்கிறார்கள். வங்கித் துறை பற்றிய எனது பதிவுகளை அவர்கள் ‘Re-Blog’ என்று மறு பதிவு செய்கிறார்கள். இந்தியாவிலிருந்து ‘ஹிட்’பல மடங்கு. இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா என்று பல வாசகர்கள் கருத்து பரிமாறுகிறார்கள்.

இந்த நிலை ஏன் தமிழ்ப் பதிவுகளுக்கு இல்லை என்று யோசிக்க வைத்தது.

ஒரு பரீட்சை செய்தேன். சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஒரு பதிவிட்டேன். ‘இலியானாவின் இடுப்பு’ என்பது தலைப்பு. ஆனால் எழுதியது ஒன்றும் இல்லை. பழைய பதிவுகளில் இருந்து சில பகுதிகளை வெட்டி நிரப்பினேன். ஆனால் ஆங்காங்கே ‘இலியானா’, ‘ நஸரியா’ என்று பல நடிகைகளின் பெயர்களை இட்டு நிரப்பினேன். அப்பதிவை நல்ல வாசகர்கள் படிக்காமல் இருக்க முகநூலில் இணைக்கவில்லை.

சரியாக ஒரு வாரம் கழித்து அப்பதிவை நீக்கினேன்.

என் கணிப்பு சரியாக இருந்தது.

‘ஹிட்’ பலமடங்கு பெருகியிருந்தது. சவூதி அரேபியா, ஓமன் முதலிய நாடுகளில் இருந்து ‘ஹிட்’ சில ஆயிரங்களைத் தொட்டது. தமிழ் நாடும் விதிவிலக்கல்ல.

இதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.

ஆனால் ஒன்று. என்னால் அப்படி எழுத முடியாது. மன்னிக்கவும்.

 
1 Comment

Posted by on September 9, 2014 in Writers

 

Tags: ,

Rights and wrongs

I don’t fight ; nor do I argue. Not that I can’t but that these two are worthless pursuits. Why are these worthless, I shall explain now.

Each one of us is in a journey of our own. My journey is different from yours. It is a matter of chance that we meet. And when we interact, we bring our experiences to the table and showcase them. Obviously there would be differences in our experiences and in our lives and hence there wouldn’t be unanimity. I understand this and acknowledge the differences. So I don’t feel like arguing.

Let me give some examples : I have lived in India, USA, Japan and Singapore. In this journey over the past 20 years, I have met several people. And there have been differences as we are different persons. If I had chosen to argue and fight in each place , my life would have been hell all through. I acknowledge the differences and go ahead. And when I move to another country, it is a different set of people, different cultural values and aspirations. Thus I carry great memories from one country to another and friends too.

Same is the case with my beliefs- religious and otherwise. If I get into arguments with fellow travelers, I would get to carry memories of despicable and hostile people. So why fight or argue ?

I apply this principle not only for inter-continental travel but also for life in general. People come and people go. I consider each association as an opportunity to learn about a different culture, different standard of life and completely different approach to problems. If I can learn something from them, I learn and change my ways. If I don’t agree, I accept them as they are and proceed with my life.

I have this fundamental belief : We live for an insignificant time in an average planet that is powered by a half dying star. Our time and actions don’t change this cosmic story. So, there is no point in fighting or arguing.

You might ask if I don’t have an opinion on anything and that I don’t want to establish what I consider as true. I have definite beliefs and opinions. But they are not absolute. They, I believe, are true now. But they could change later. What is true today, is not true after a couple of years. Speaking to a person through a hand held device was not true some decades ago but is true now. So what is true and what is not ?

Take life for instance. A man-woman relationship, called “live-in” now, was not acceptable a couple of decades ago. It is being accepted slowly in our society. I have strong views on that. But I also know that this style of relationship would become a fully accepted one some decades later. So what is the point in fighting over it ?

My late professor used to say that no one ever won in an argument. It is that arguments are abandoned mid-way. I didn’t accept that when he told me many years ago but I see the wisdom in his words now.

If only the ISIS, Hamas, Al-Qaeda and the assorted groups know this, the world would become a better place.

What do you think ? Have you thought about these on these lines ? Do write back.

 
3 Comments

Posted by on September 7, 2014 in English Posts, Writers

 

Tags: , ,

 
%d bloggers like this: