RSS

Monthly Archives: April 2015

'பனுவல்' என்றொரு புதுமை

‘பனுவல்’ என்றொரு புதுமை சென்னையில் நிகழ்ந்துள்ளது. கணிப்பொறித்துறையில் வேலை செய்யும் விவசாயப் பின்னணி உள்ள மூன்று இளைஞர்கள் சேர்ந்து பகுதி நேரமாக ‘பனுவல்’ ( நூல் ) என்னும் ஒரு புத்தகக் கடையை நடத்தி வருகிறார்கள். தமிழ்ப்புத்தகங்கள் மட்டுமே விற்பனைக்கு உள்ளன. நல்ல தரமான நூல்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். திருவான்மியூரில் உள்ள இவர்களது கடையில் ஒரு பகுதியை எழுத்தாளர்களுடன் சந்திப்புகள் செய்யப் பயன்படுத்துகிறார்கள். வாசகர்களுக்கும் எழுத்தாளர்களுக்கும் இடையே பாலமாகச் செயல்படுகிறார்கள்.

சமீபத்தில் சென்னை சென்றிருந்த போது அவர்களில் ஒருவரான அமுதராசன் என்னும் இளைஞசரைச் சந்தித்தேன். அவரது உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்ளூம் விதமாக உள்ளது. ‘தடாகம்’ என்னும் பதிப்பகமும் நடத்துகிறார்கள். அதன் வழியாக ‘காடு’ என்னும் சூழியல் தொடர்பான இதழையும் வெளியிடுகிறார்கள். சில பிரதிகளை என்னிடம் கொடுத்தார் அமுதராசன். நல்ல நேர்த்தியான வெளியீடு அது. அவற்றை சிங்கை நூலக வாரியத்திடம் ஒப்படைத்துள்ளேன்.

அத்துடன் அமுதராசன் பின்வரும் செய்தியையும் அனுப்பியுள்ளார். அவசியம் உதவி செய்யுங்கள். இப்பதிவை முடிந்தவரை பகிருங்கள். அமுதராசன் மற்றும் அவரது நண்பர்கள் போல இன்னும் ஒரு சிலர் இருப்பதால் தான் தமிழகத்தில் இன்னும் மழை பெய்கிறது என்பது என் நம்பிக்கை.

———————-

நெய்வேலி தமிழ் சங்கம் கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக நெய்வேலியைச் சுற்றியுள்ள அரசு பள்ளிகளில் பத்தாம் வகுப்பிற்க்கு செல்லவிருக்கும் ’முதல் தலைமுறை – பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கியுள்ள’ 200 கிராமப்புற மாணவ-மாணவிகளுக்கு ஆண்டுதோறும் மே மாதம் முழுவதும் கவனம் செழுத்தி, சிறந்த – பொறுப்புமிக்க ஆசிரியர்களின் உதவியால் பாடங்களை நடத்தி வருகிறார்கள். குறைந்த பட்சமாக மாணவ – மாணவிகளை பத்தாம் வகுப்பு தேர்ச்சி பெற வைப்பதே அவர்களது குறிக்கோளாகும்.

இந்த ஒன்பதாம் ஆண்டில், என்.எல்.சி யின் உதவியின் மூலமாக வரும் மே மாதம் 500 மாணவ-மாணவிகளுக்கு பயிற்றுவிக்க இருக்கிறார்கள். நிகழ்ச்சியின் பொறுப்பாளர்களிடம் உரையாடிய போது, ”காடு இதழ்” மாணவர்களுக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது, “காடு” இதழினை மாணவ-மாணவிகளுக்கு கொடுத்தால், தன் ஊக்கம் பெற்று வாசிப்பு பழக்கத்தை நிச்சயமாக வளர்த்துக் கொள்வார்கள். வாசிப்பு பழக்கம் வந்துவிட்டால் பாடங்களைப் படிப்பதில் சிக்கல் இருக்காது. ஆனால் அப்படி அனைத்து மாணவர்களுக்கும் கொடுக்க தற்போது நிதி போதுமானதாக இல்லை என்று கூறினார். உரையடலின் இறுதியாக நண்பர்கள் மற்றும் புரவலர்களிடமிருந்து உதவி பெறுவது என் தீர்மாணித்தோம்.

ஒரு சிறுவருக்கு, ஒரு ஆண்டு சந்தா ரூ. 250/- மட்டுமே (மற்றவர்களுக்கு ரூ. 300/-) தேவைப்படுகிறது. மொத்தம் தேவைப் படுவோர் 500 மாணவர்கள். தனி நபரால் கொடுக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை.. ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரும் இனைந்தால், 500 மாணவர்களுக்கும் வெகு சுலபமாக கொடுக்க முடியும்.

நீங்களும், உங்கள் நண்பர்களும் கொஞ்சம் கொடுத்தால்.. சிறு துளி.. பெரு வெள்ளம் எனபதை மற்றொருமுறையும் நிருபிக்களாம்

காடு இதழ் இணையதளத்திலும் வாசிக்க இயலும் | http://www.magzter.com/IN/Thadagam/KAADU/Animals-and-Pets/

விருப்பமிருந்தால்.. தொடர்புக்கு : பா. அமுதரசன், 9791020127 / காடு இதழ் பொறுப்பாசிரியர்

www.panuval.com அவர்களது வலைத்தளம்.

பனுவல் புத்தக நிலையம்
112, முதல் மாடி, திருவள்ளுவர் சாலை ( ஜெயந்தி சிக்னல் அருகில் )
திருவான்மியூர்
சென்னை 600 041

 
Leave a comment

Posted by on April 24, 2015 in Writers

 

Tags: , , ,

குளியல்

குளிக்கறதா வாணாமா ?

ஒவ்வொரு தபா சவாரி போக சொல்ல இதே ரோதனை தான். போன வருஷம் வரிக்கும் அம்மா இருக்க சொல்ல, ‘ சவாரி போற, நல்லா குளிச்சிட்டு ரீஜன்டா போ’ ன்னு சொல்லும்.

அது சரி இப்போ குளிக்கறதா வாணாமா ? குளிக்காம போனா கால் டாக்ஸி கெளம்பாதா என்னா ? இல்ல சவாரி தான் ஏற மாட்டானா ?

காலைல அஞ்சு மணிக்கி அடையாறு போய் கஷ்டமர பிக்கப் பண்ணினு, அப்டியே மாம்பலத்துல கஷ்டமரோட அண்ணனையும் இட்டுகினு சுண்ணாம்பு கொளத்தூர் போய்வரணும். நல்ல சவாரி தான். ஆனா குளிக்கணுமா ?

குளிக்காட்டா இன்னா ஆவும் ? ஒடம்பு சுத்தம் இருக்காது. அது சரி. மெட்றாஸ் வெய்யில்லே குளிச்சா என்ன குளிக்காட்டா என்ன ? ஒரு வழியா சவாரி போய் வந்து பொறவு குளிக்கலாம்.

அட இன்னாபா காலங்காலைல அடையாறுல இம்மாங்கூட்டம் ? மூணாவது தெருதானே சொன்னாங்க ? ஆங்.. அதோ அந்த தனி ஊடு தான். பார்ட்டி பெரிய பார்ட்டியா இருக்கும் போல. அடையாறுல தனி ஊடு வெச்சிருக்காங்கன்னா பெரிய கைதானே.

அட அய்யிரா ? ஏதோ விசேஷம் போல. தார்பாச்சி வேட்டி கட்டியிருக்காங்களே. அம்மிணியும் மடிசார் கட்டி வராங்க. நல்ல சகுனம் தான்.

ஆறு மணிக்கு மாம்பலத்துல என்ன கூட்டம் ? இந்த ஊர்ல எல்லாருமே மாம்பலத்துலதான் இருக்காங்களோ ?

‘இன்னா சார், குளிக்கலையான்னு கேக்கறீங்களா ? ஆமாம் சார். விடிகாலைல தண்ணி வர்ல. அதான் குளிக்கல. வேணும்னா சென்ட் அடிக்கட்டுமா சார் ?’

அட ராமா. இவுங்களுக்கும் தெரிஞ்சு போச்சே.

‘இன்னும் அரை மணி தான் சார். தாம்பரம் வந்துடும். பொறவு கால் மணில சுண்ணாம்பு கொளத்தூர் போயிடலாம் சார்’.

இன்னா கண்றாவிடா இது ? அண்ணனும் தம்பியும் என்ன பேசிக்கறானுங்க ? நல்ல விஷயத்துக்குப் போறானுங்க. ஏதோ கெரப்பிரவேசம் போல. ஆனா புது ஊடு கட்டினவங்களப்பத்தி இப்பிடி பேசுறாங்களே.

‘இதான் சார் அந்த தெரு. அதோ தெரிது பாருங்க அது தான் சார் அந்த ப்ளாட்டு. வாழை மரமெல்லாம் கட்டியிருக்காங்களே ’

அண்ணனும் தம்பியும் வீட்டுக்குள்ள போயிட்டாங்க. கொஞ்சம் காத்தாட வெளில நிக்கலாம்.

இந்த அய்யமார் வீட்டுக்கெல்லாம் போகக்கூடாது. வெளிலயே நின்னுக்கணும். எதுனா சொல்லுவானுவ. நமக்கு புரியாது. சாடையா சொல்லுவானுவ. வெளங்காத பயலுவ. அதான் எல்லா பேரும் அமெரிக்கா போயிட்டனுவ. ஒருவேள வெள்ளக்காரங்கிட்ட தீட்டு பாப்பானுங்களோ ?

ரெண்டு பேரும் என்ன பேச்சு பேசினாங்க காருக்குள்ள? ஏதோ இந்த வீட்டுக்காரங்க கடன் வாங்கினாங்களாம். ஆனா இப்ப வீடு வாங்கறாங்களாம். ஏக பொகச்சல் போல.

அட என்னப்பா ? போன வேகத்துல திரும்பி வராங்க. பின்னால ஓடி வார அம்மிணி இவுங்க போலவே இருக்கே. ஒரு வேள அக்கா, தம்பியா இருக்கலாம். ஆனா அழுவுது ?

‘வந்தவாள வாங்கோன்னு சொல்ல வக்கில்ல. அப்புறம் எதுக்குக் கூப்ட?’

‘இல்லடா கண்ணு தெரியல்லே. யார் வந்திருக்கான்னு புரியல்ல. வரச்சொல்லிட்டு வாங்கோன்னு சொல்ல மாட்டேனா?’

‘ஆமா ஆமா. கண்ணு தெரியாது, காது கேக்காது. பணம் வந்திருக்கோனோ, அதான் கண்ண மறைக்கறது’.

‘அட நாராயணா ! நான் தான் பாக்கல்லே, பின்னாடி நின்னுண்டிருந்தேன்னு சொல்றேனோனோ ? இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு இப்பிடிப் பேசாதேடா’.

‘இப்போ நாங்கள்லாம் உங்களுக்கு வேண்டாம். பணம் வந்துடுத்து. அடையார்லேர்ந்து வரோம். வந்தவாள வாங்கோன்னு சொன்னா பெருமை கொறஞ்சுடுமா ? இருக்கட்டும்.’

‘தோ பார்ரா, நான் முடியாம இருக்கேன். ஏதோ பிள்ளை வாங்கியிருக்கான் வீடு. வந்து ஆசீர்வாதம் பண்ணுவியா இப்பிடி  விடுவிடுன்னு போனா நன்னா இல்லே.’

‘எது நன்னா இருக்கு, எது நன்னா இல்லன்னு அவா அவாளுக்குத் தெரியும். நாங்க வறோம்’.

‘டே வேண்டாம்டா. எங்க சம்மந்தில்லாம் வந்திருக்காடா. எல்லாரும் பாக்கறாடா. அக்காவாத்துக்கு வரதுக்கு எதுக்குடா வரவேற்பெல்லாம்? நான் தான் பாக்கல்லேன்னு சொல்றேனே’.

‘உங்க சம்மபந்திக்கு முன்னாடி எங்கள அவமானப் படுத்தணும்னே தானே இப்பிடிப் பண்ணினே நீயும் அத்திம்பேரும். நன்னா இருங்கோளேன், யாருக்கு வேணும் உங்க மரியாத எல்லாம்.’

உள்ள போனவங்கள வான்னு கூப்பிடல போல. அந்தம்மா கண்ணு தெரியலேங்குது. இவுனுங்க கத்திட்டு வந்துட்டாங்க. கொஞ்ச நேரம் நல்ல காத்துல நிக்க முடியுதா ? என்ன பொழப்பு இது ?

‘என்னா சார் ? ரேடியோவா சார். யாரோ அய்யிரு சாமி பேசறாருங்க. வெக்கவா சார்?’

‘வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் என்னமா சொல்றார் ? விசிஷ்டாத்வைத தத்வ ரத்னாகரம்னு பட்டம் குடுக்கலாம். உடம்பு வேற, ஆத்மா வேற. சுகம், துக்கம், சோகம், சம்ஸ்காரம், மரியாதை, அவமரியாதை எல்லாம் உடம்புக்குதான், ஆத்மாவுக்கு இல்லை. உடம்பு சாஸ்வதம் இல்லை. ஆத்மா தான் சாஸ்வதம். ஆகையால இந்த உலகத்துல நடக்கற காரியங்களால பாதிப்படையாம ‘ஸ்திதப் ப்ரக்ஞன்’ அப்பிடிங்கற ஸ்தானத்த நாம எல்லாரும் அடையணும்’ அடாடா என்ன வியாக்யானம். என்ன ஸ்பஷ்டம்?’

ஒண்ணும் பலன் இல்ல. குளிக்க வாணாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

 
Leave a comment

Posted by on April 23, 2015 in Writers

 

Tags: , , , ,

Jayant Sinha – a jewel in India's finance ministry

Jayant Sinha is an IIT and Harvard Business School graduate. He is the Minister of State for Finance in the Modi government.

A silent performer that he is, recently he chaired an informal meeting of CEOs from the following corporates :

  • Siemens India
  • eBay India
  • Shell
  • Novartis Pharma
  • Areva TD

There were other CEOs as well. I don’t remember the names. They discussed about infrastructure development, GST implementation, taxation and capital convertibility. The minister had emphasized the ‘Make in India’ policy of PM Modi and the CEOs discussed the modalities of ‘Make in India’.

The point to note is : At the end of the meeting, the CEOs were very happy that they have, at last, a MoS Finance that is in touch with reality, knows what he is talking about, keen to learn from corporates and implement in government. And the best part was the minister was a keen listener who let the CEOs talk more.

This meeting was a closed door one hosted by a bank. It is heartening to note that an Union Minister of State met with corporate CEOs without any help from bureaucrats and spoke on equal terms with them and spoke about development and infrastructure.

I wholeheartedly welcome this meeting and hope India proceeds in the direction of a country that is run like a company albeit in a benign fashion.

Incidentally, Jayant Sinha is the son of former Union Finance Minister Yashwant Sinha.

 
Leave a comment

Posted by on April 22, 2015 in English Posts

 

Tags: , , ,

Jayant Sinha – a jewel in India’s finance ministry

Jayant Sinha is an IIT and Harvard Business School graduate. He is the Minister of State for Finance in the Modi government.

A silent performer that he is, recently he chaired an informal meeting of CEOs from the following corporates :

  • Siemens India
  • eBay India
  • Shell
  • Novartis Pharma
  • Areva TD

There were other CEOs as well. I don’t remember the names. They discussed about infrastructure development, GST implementation, taxation and capital convertibility. The minister had emphasized the ‘Make in India’ policy of PM Modi and the CEOs discussed the modalities of ‘Make in India’.

The point to note is : At the end of the meeting, the CEOs were very happy that they have, at last, a MoS Finance that is in touch with reality, knows what he is talking about, keen to learn from corporates and implement in government. And the best part was the minister was a keen listener who let the CEOs talk more.

This meeting was a closed door one hosted by a bank. It is heartening to note that an Union Minister of State met with corporate CEOs without any help from bureaucrats and spoke on equal terms with them and spoke about development and infrastructure.

I wholeheartedly welcome this meeting and hope India proceeds in the direction of a country that is run like a company albeit in a benign fashion.

Incidentally, Jayant Sinha is the son of former Union Finance Minister Yashwant Sinha.

 
Leave a comment

Posted by on April 22, 2015 in Writers

 

Tags: , , ,

பௌர்ணமி

வாபி செல்லும் பாதை என்று ஒன்று இருந்தால் அது இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

மாட்டேடார் வேன் வழியில் நின்றுவிடாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று வேண்டிக்கொண்டே இருந்தேன். சுற்றிலும் பாலைவனம் போல் ஆள் அரவமே இல்லாத ஒரு வெறுமை. ஆங்காங்கு சில பெயர் தெரியாத பறவைகள் அமர்ந்து தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தன. இப்பாலைவனத்தில் முட்டாள்கள் போல் இவர்கள் வருகிறார்களே என்று அவை பேசியிருக்கலாம்.

ஒரு சில நெடிதுயர்ந்த பனைமரங்கள் அவ்வப்போது தென்பட்டன. அந்த மரங்களுக்குக் கீழே சில ஆடுகள் மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. எங்கோ அருகில் யாராவது ஒரு மனித மேய்ப்பன் இருந்திருக்க வேண்டும். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தபடியே பயணித்தேன். யாரும் கண்ணில் படவில்லை.

வேனில் என்னைத் தவிரவும் இரு பொறியாளர்கள் இருந்தனர். வாபியில் உள்ள ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலையில் ஒரு மின் ஏற்றிக் கட்டுமானம் விஷயமாக நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தோம். இந்தப் பாலைப் பகுதியில் தான் தொழிற்சாலை கட்ட வேண்டுமா என்று ஸ்டெர்லைட்டைச் சபித்தபடியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

மாலை நெருங்கும் ஒரு புரிபடாத வேளையில் வாபியின் நகர அமைப்பு தூரத்தில் தென்பட்டது. சரியான பாதையில் தான் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்ற ஆறுதல் ஏற்பட்டது. பௌர்ணமி சந்திரன் மெதுவாக மேலெழும்பிக் கொண்டிடருந்தான்.

வாபியின் நகர மையத்திலிருந்து சில மைல்கள் தொலைவில் தொழிற்சாலை இருந்த்து. எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த நகரக் குடியிருப்பு வீட்டில் நுழைந்து ஒரு வழியாக இரவு உணவை முடித்த போது தான் அந்த மூவரும் வந்தனர்.

சதீஷ், சாமினாதன், தராகா பட் – மூவரும் ஸ்டெர்லைட்டில் பணிபுரியும் பொறியாளர்கள். எல்லாருக்கும் 28-29 வயது இருக்கும். மறு நாள் வேலை பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு சொந்தக் கதைகளுக்குத் தாவினோம்.

இரண்டு மணி வரை பேசிக்கொண்டிருந்தோம். சதீஷ் சென்னைக்காரன். சாமினாதன் தஞ்சாவூர். பேச்சு கல்யாணம் பற்றித் திரும்பியது. எங்கள் யாருக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருக்கவில்லை. சங்கோஜப்பட்டுக்கொண்டே எங்கள் கல்யாண எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டோம்.

அப்போதுதான் அதுவரை தராகா பட் பேசவே இல்லை என்று உரைத்த்து. அவனுக்கும் புரிய வேண்டுமே என்று ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தோம் என்றாலும் தொழிற்சாலை, வேலை முதலியவை பற்றிப் பேசியபோது உற்சாகமாகப் பேசிய பட், சொந்த வாழ்க்கை பற்றிப் பேச்சு திரும்பிய போது மௌனியாகியிருந்தான்.

நான் சாமினாதனையும் சதீஷையும் பார்த்தேன். அவர்களும் மௌனமானார்கள்.

‘பட், உன் கல்யாண எண்ணங்கள் என்ன ? உங்கள் காஷ்மீர் பெண்கள் ரொம்பவும் அழகாக இருப்பார்களே ! உனக்கு ஏற்கெனவே திருமணமாகிவிட்ட்தா ? காதல், கீதல் ஏதாவது..’, என்று அவனிடம் விடாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

அறையில் என்னைத் தவிர யாரும் பேசியிருக்கவில்லை. ஒரு கனமான மௌனம் நிலவியது. மௌனத்தின் பாரம் அழுத்தியது. உற்றுப் பார்த்தேன். பட்டின் உடல் குலுங்குவது போல் தெரிந்தது.

‘ஊர்க்கதைகள் என்றால் பட் பேச மாட்டான்’, என்றான் சாமினாதன்.

‘ஏன் பட் ? உன் கதை தான் என்ன? ஏன் பேச மறுக்கிறாய்? காதலி நினைவா?’, என்று விளையாட்டாகக் கேட்டேன்.

பெருத்த ஓசையுடன் பெய்யும் மழை போல பட் ஓவென்று அழத் துவங்கினான். மார்பிலும் தலையிலும் அடித்துக்கொண்டு உரத்த குரலில் அழுதான். சாமினாதனும், சதீஷும் நான் ஏதோ கொலைக்குற்றம் செய்தது போல் என்னைப் பார்த்தார்கள்.

‘நான் என்ன கேட்டு விட்டேன் ? ஊரைப் பற்றித் தானே கேட்டேன்?’, என்றேன் நான்.

யாரும் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. கால் கட்டை விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த பட் மெதுவாகப் பேசினான்.

‘உனக்கு அக்கா, தங்கைகள் உண்டா?’

நான் கேட்டதற்கும் பட் கேட்டதற்கும் என்ன தொடர்பு என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ‘இல்லை, ஒன்று விட்ட அக்கா ஒருத்தி மட்டும் உண்டு’, என்றேன் நான்.

ஒரு நிமிடம் மௌனம் நிலவியது. அனைவரும் தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தனர். எதற்கு இந்த மௌனம் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.

‘உன் அக்கா, தங்கை, அம்மா மூவரும், உன் கண் முன்னால்..’, என்று சொல்லத் துவங்கிய பட் மேலும் பேசம் முடியாமல் மீண்டும் பெருங்குரலெடுத்து அழத் துவங்கினான். 28 வயது ஆண் குரலெடுத்து அழுவது என்னவோ போல் இருந்தது.

இவனிடம் ஏன் பேச்சுக் கொடுத்தோம் என்று எண்ணியபடி நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டிருந்தேன் நான்.

மீண்டும் பட் பேசத் துவங்கினான்.

‘அப்பா மாவட்ட நீதிபதி. அன்று இரவு முழு நிலவில் நான், அம்மா, அக்கா, அப்பா நால்வரும் வீட்டினுள் முற்றத்தில் அமர்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருந்தோம். தங்கைக்கு உடல் நலம் இல்லாமையால் உள்ளே படுத்திருந்தாள். இரவு 9 மணிக்கு வாசல் கதவு உடைபடும் அளவுக்கு தட்டப்பட்டது. முழு முகமூடி அணிந்த ஆறு ஆயுதம் தாங்கிய தீவிரவதிகள் உள்ளே நுழைந்தனர்.

‘காலி பண்ணச் சொல்லி இரண்டு வாரம் ஆகிவிட்டது. இன்னும் இங்கேயே இருக்கிறாய்’, என்று ஏக வசனத்தில் ஏசினர்.

ஒல்லியான ஒருவன் புகை பற்ற வைப்பது போல் கையை உள்ளே விட்டு சின்ன கத்தி ஒன்றை எடுத்து அப்பாவின் கழுத்தில் ஏற்றினான். இரண்டு முறை முழித்துப் பார்த்த அவர் தலை சரிந்தது.

நான் எழுந்து தடுக்க ஓடினேன். பின்னாலிருந்து ஏதோ ஒன்று என் தலையில் இறங்கியது. அரை மயக்க நிலையில் கீழே விழுந்து விட்டேன். ஆனால் பார்வையும் கவனமும் மீதம் இருந்தன.

பின்னர் நடந்ததுதான் என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத நிகழ்வு. என் அம்மாவையும் அக்காவையும் தங்கையையும் ஒரு சேர ஆறு பேரும் மாறி மாறிக் குதறினர். தங்கை உடல் நலம் இல்லை. அவள் அலறல் அதிகமாக இருந்த்து. அனைத்தையும் எங்கோ தொலைவில் நடப்பது போன்று என் கண்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. இருளின் ஆழத்தில் என் மனம் அத்தனையையும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்த்து. கை கால் எழும்பாமல் கையறு நிலையில் நான் கிடந்தேன்.

பல முறை என் ஆழ்மன எண்ண ஓட்டம் எழுந்து பெரும் சக்தி பெற்று அவர்களைத் தாக்கியது. என் கைகள் பலம் பெற்று அவர்களின் பிடறியைப் பற்றின. ஆனால் நான் மேலே இருந்து பார்க்கிறேன் என் உடல் கீழே கிடக்கிறது. உயிர் வெளியேறத் துடித்து சற்று மேலெழுந்து பின்னர் மீண்டும் என் உடலினுள் புகுவது போல் இருந்த்து.

சுமார் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஆறு நாய்களும் வெளியேறின.

அம்மா மெல்ல எழுந்தார். தட்டுத் தடவி அக்காவையும் தங்கையையும் அருகருகே கிடத்தினார். அவர்கள் மீது மண்ணெண்ணெய் ஊற்றிக் கொளுத்தினார். சுவாலை எரியத் துவங்கியதும் ‘என் செல்லமே’ என்று கதறி அவர்கள் மீது பாய்ந்தார்.

நான் மறு முறை கண் விழித்த போது மருத்துவமனையில் இருந்தேன். இந்திய அரசின் தயவால் என்னைப்போன்ற காஷ்மீர் பண்டிட்களுக்கு மஹாராஷ்டிராவில் பொறியியல் படிக்க இடம் கிடைத்தது. இப்போது குஜராத்தில் வேலை’, என்று சொல்லி மௌனமானான் பட்.

இருபது நிமிடங்கள் யாரும் பேசவில்லை.

ஊரின் அனைத்து வீடுகளிலும் ஒருசேர இழவு விழுந்தது போல் ஒரு பேரமைதி நிலவியது. மௌனமே நிலவினாலும் மௌனத்தின் அலறல் பேரொலியாகக் காதுப் பறைகளில் அறைந்தது. பெருமௌனத்தின் பேரழுத்தம் ஏற்படுத்தும் வலியை அன்று நான் உணர்ந்தேன்.

‘மறுமுறை ஊர் சென்று வந்தாயா?’, என்று கேட்டேன். ஏன் கேட்டேன் என்று தெரியவில்லை. மௌனத்தைன் வலியை விட்டு மீள்வதற்காக இருக்கலாம்.

’99-ல் வாஜ்பாய் அரசு ‘பண்டிட்களுக்கு மறுவாழ்வு’ என்று அறிவித்த போது ஒருமுறை சென்று பார்த்தேன். ஊருக்குள் செல்ல மனமில்லாமல் வெளியுடனேயே திரும்பிவிட்டேன்’, என்ற பட் எழுந்து தண்ணீர் குடித்து மேலே தெரிந்த முழு நிலவைப் பார்த்தான்.

(பி.கு: 1989-91ல் வி.பி.சிங். அரசின் செயலற்ற தன்மையால் வீடு, குடும்பம் இழந்த பல ஆயிரம் காஷ்மீர் பண்டிட்களில் ஒருவரான தராகா பட், தற்போது அமெரிக்காவில் கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் ஒரு கணிப்பொறி நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குனராகப் பணியாற்றுகிறார்.)

 
3 Comments

Posted by on April 19, 2015 in Writers

 

Tags: , ,

Seminar on Blogs in Singapore

Recently I was invited to an event by NUS’s Lee Kuan Yew School of Public Policy ( Singapore ) for a seminar on ‘Digital Frontiers Series – Assessing the rationality of Political Online Space : Man and Machine’. What an eye-opening session it was !

This is what LKY School did : They had a Cloudera Server and build algorithms to go through and crawl the different social media posts to aggregate political content. On this aggregated data, they sought to derive intelligence on the relevance of the posts to the actual events, how rational the posts were, whether any actionable intelligence could be derived out of the aggregated data.

They specifically looked for content pertaining to the following :

  • National Library Board’s book ban
  • PR Lee versus Roy Ngerng
  • Homosexuality, LGBT, PinkDot
  • Religion\Education, P1 Registration
  • CPF, Minimum Sum, MediShield Life
  • Foreigners and Immigration
  • Miscellaneous topics

And on the content pertaining to these, analysis was on the below and the interrelation between the following:

  • Author’s Identity
  • Journalistic Objectivity
  • Emotionality
  • Partisanship

What an enlightening experience it was ! Having been an analytics person by profession, I was amazed at the level of detail to which the data scientist’s team in NUS and SMU had gone to perform various analyses like Sentiment Analysis on social media.

NUS’s report on the proceedings here.

 
Leave a comment

Posted by on April 19, 2015 in English Posts

 

Tags: , , , , , , , , , ,

பழைய கணக்கு – வாசகர் கடிதம்

மதிப்புக்குரிய திரு ஆமருவி தேவநாதன் அவர்களுக்கு

வணக்கம். தங்களது பழைய கணக்கு சிறுகதை தொகுப்பை எனது மகனின் மாமனார் திரு சம்பத் அளித்தார். இன்னும் பக்கங்கள் இருக்கக் கூடாதா என்ற ஏக்கம்தான் தோன்றியது அதை வாசித்து முடித்ததும். உண்மைக் கதைகள் என்றாலும் நடை முறை வாழ்க்கையில் நாம் காணும் ஒவ்வொரு மனிதனிலும், நிகழ்ச்சியிலும் இத்தனை பரிமாணங்களைக் காணக் கூடிய பார்வை எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. வாய்த்தாலும் அதை ஒரு கலைப் படைப்பாக வெளியிடும் திறன் யாரோ ஒருவருக்குத்தான் அபூர்வமாக அமைகிறது. இரண்டும் உங்களுக்கு அமைந்தது என்போன்ற வாசகர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் தரும் விஷயம்.

கம்பன் வீட்டுக் கட்டுத் தறியே கவி பாடும் என்னும்போது தேரழுந்தூரில் பிறந்த நீங்கள் எழுதுவது வியப்பில்லை. மனிதநேயமும் , இயற்கையான நகைச்சுவை உணர்வும் ஒவ்வொரு கதையிலும் வெளிப்படுகின்றன. ரசிகனாக, சாக்ஷியாக நீங்கள் ஒவ்வொன்றையும் வர்ணிக்கும்போது வார்த்தைகள் சுகமாக வந்து விழுவது ஆனந்தம்.

உங்களது அடுத்த வெளியீட்டை ஆவலோடு எதிர்பார்க்கிறேன்.

ஸு ஜாதா விஜயராகவன்

———————————-
அன்புடையீர்,

உங்கள் அன்பிற்கும் ஆசிக்கும் நான் என்ன கைமாறு செய்வது என்று தெரியவில்லை.

நூல் படித்து மகிழ்ந்தது குறித்து மகிழ்ச்சி.

விரைவில் ‘நான் இராமானுசன்’ என்னும் தத்துவம் சார்ந்த நாவல் வெளி வர இருக்கிறது.

சில ஆங்கில நூல்களும் வரிசையில் உள்ளன.

உங்களின் தொடர்ந்த நல்லாதரவு வேண்டுகிறேன்.

நன்றி

 
Leave a comment

Posted by on April 18, 2015 in Writers

 

Tags: ,

துறவி

‘வெள்ளைக்கார துரைகள்ளாம் ஸ்வாமியப் பார்க்க வந்திருக்கா’, வீட்டு வெளியில் பவ்யமாக நின்றபடியே கூறினான் வத்சன். சாரியாரின் பல சீடர்களில் இளையவன் அவன். ‘ஸ்வாமி’ என்று அவன் அழைத்தது சாரியாரைத்தான்.

அவர் கொல்லைப்புறத்தில் சந்தியாவந்தனத்தில் இருந்தார். குந்தியிருந்தபடியே கைகளைத் தூக்கி ஆசி வழங்குவது போல் சைகை செய்தார் சாரியார். நான்கு கட்டு வீடாக இருந்தாலும் கொல்லையில் சந்தியாவந்தனம் செய்யும் போது வாசல் பக்கம் தெரியும் விதமாக அமைந்திருந்தது அந்த ஓட்டு வீடு.

தில்லை விளாகத்தில் சாரியார் பெரிய பண்டிதர். பலர் அவரிடம் பாடம் கேட்டனர். காலையில் வேதக்கல்வி, மாலையில் பிரபந்தம் மற்றும் தத்துவ விசாரங்கள் என்று சாரியாரின் காலம் கடந்துகொண்டிருந்தது. மூன்று போகம் விளையும் சில நூறு ஏக்கர் நிலங்களும் சில தென்னந்தோப்புகளும் இருந்தன. தில்லை விளாகம் அவருடையது.

சந்தியாவந்தனம் முக்கால் மணி நேரம் செய்வது சாரியார் வழக்கம். யாருக்காகவும், எதற்காகவும் அக்காலவெளி குறையாது. ‘இராம இராவண யுத்தத்துல இராமன் சைன்யம் எல்லாம் இழந்து நிற்கிறான். நாம விடற அர்க்யம்  தான் இராமனுக்கு பலம். ஆகையால அவசரமோ வேகமோ கூடாது’, என்று பல முறை சொல்லியிருகிறார் சாரியார். வத்சன் அதனால் வாய் மூடி மௌனியாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.

துரைமார்களுக்கும் சாரியாரின் வழக்கங்கள் தெரியும். அவரது அனுஷ்டானங்கள் முடியும் வரை காத்து நின்றார்கள். மெதுவாக அவர்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். பெரிய துரை போலத் தோற்றம் அளித்தவர் தன் கையில் இருந்த அரசுக் காகிதங்களைப் புரட்டிக்கொண்டு சில பகுதிகளை அடிக்கோ டிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

அரை மணி நேரம் கழித்துச் சாரியார் வந்தார். நல்ல வெளுத்த சரீரம். நெற்றியில் கம்பீரமான வடைகலை திருமண் ( நாமம் ). பஞ்ச கச்சம் அணிந்து மார்பின் குறுக்காக அங்க வஸ்திரம் அணிந்திருந்தார். அது அவர் தடிமனான பூணூல் போட்டிருப்பது போலத் தோற்றம் அளித்தது.

மிகப் பெரிய அலங்காரத்துடன் இறைவனைச் சுமந்து கொண்டு வரும் தேர் வீதியில் வந்தால் மக்கள் தங்களை அறியாமல் எழுந்து நின்று அஞ்சலி செய்வது போல் துரைமார்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். இத்தனைக்கும் சாரியார் துரைமார்களை விட உயரத்தில் சிறியவராகவே இருந்தார்.

திண்ணையில் கால் மேல் கால் போட்டு சப்பணமிட்டு அமர்ந்த பின்னர், ‘என்ன வெள்ளைக்காராள்ளாம் வந்திருக்கேளே, தேசத்துக்கு ஸ்வதந்த்ரம் வரப் போறதால சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு வந்திருக்கேளா?’, என்று புன்னகை செய்தார். அவர் சொன்னதில் உண்மை இருந்தது. வெள்ளையர் வெளியேறப் போவது ஒருவாறு உறுதியான நேரம் அது. இருப்பதா செல்வதா என்று பல வெள்ளையர் திண்டாடிய நேரம் அது.

‘வெள்ளைக்காராளுக்கு ஸம்பந்தமுள்ள ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டணுமாம். அதுக்கு ஸ்வாமியோட குடும்பத்துலேர்ந்து தென்னந்தோப்பு பக்கமா நாலு ஏக்கரா நிலம் வேணுமாம்’, வத்சன் மெதுவாகக் கூறினான்.

‘நல்ல விஷயம் தான். தரலாம். ஆனா ரெண்டு விஷயம். ஒண்ணு, பள்ளிக்கூடம் யாருக்கு ? வெள்ளைக்காராளுக்கு மட்டுமா ?  இல்லை எல்லாரும் படிக்கலாமா ? ரெண்டாவது, தோப்பு பக்கமா இருக்கற எடம் நஞ்சை. அதை அழிக்கப்படாது. அதோட மாடு மேய்க்கறவாள்ளாம் அங்க வந்து தான் செத்த படுத்துக்கறா. மேலத் தெரு பக்கமா தரிசா ரெண்டு ஏக்கரா இருக்கு. அத வேணா தரேன்’’.

வெள்ளையர் முகத்தில் ஏமாற்றம். அவர்கள் நிலம் கேட்டது மாதா கோவிலுடன் சேர்ந்த ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டுவதற்கு. வெளியில் பள்ளி என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். இதை வத்சன் சாரியார் காதில் சொன்னான்.

‘க்ஷமிக்கணும், அன்ய மதஸ்தாளா இருந்தாலும் கொழந்தைகள் படிக்கறதுக்குன்னு கேட்டதால குடுக்கலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா உங்களவாளோட மத்த ஸ்தாபன்ங்கள்ள மதம் மாத்தறான்னு காதுல படறது. அதுனால அந்த எடத்துல ஏதானும் கோசாலை கட்டலாம்னா சொல்லுங்கோ; இன்னும் ரெண்டு காணி நிலம் சேர்த்துத் தரேன். ஆனா சனாதன தர்மத்தை அழிக்கக் காரணமான எதையும் நான் செய்ய மாட்டேன். நீங்க நீர் மோர் சாப்டுடுட்டுக் கிளம்புங்கோ’ என்றபடி வீட்டின் உள்ளே சென்றார்.

‘என்ன ராஜாங்கம் ? என்ன ராஜ்யம் ? ராஜாஜியே சொன்னாலும் தர்மப் பிரஷ்டமான காரியம் பண்ணலாமோ?’ என்று உள்ளேயிருந்து சாரியாரின் குரல் கேட்ட்து. மத மாற்ற நிகழ்வுகள் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருந்த நாட்கள் அவை. எவ்வளவு பெரிய உத்யோகஸ்தர்களானாலும், பதவியானாலும் சாரியாருக்குக் கவலை இல்லை. இது வத்சனுக்கும் தெரியும். எனவே அவன் மௌனமாகவே இருந்தான்.

மறு நாள் அமாவாசை. தர்ப்பணம் செய்துவிட்டு சாரியார் வாசல் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார். வத்சன் ஓடி வந்தான். ‘ஸ்வாமி, ஜீயருக்கு தேக ஸௌக்கியம் இல்லையாம். திருமேனி அசக்தமாக இருக்கிறதாம்’, என்றான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் சாரியார் ரயிலில் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

மிகச் சிறந்த ஆசார சீலரான அவர் மைசூர் வரை பிரயாணம் செய்த போதும் தண்ணீர் கூட அருந்தாமல் கண்ணீர் விட்டபடியே அமர்ந்திருந்தார். தன் ஆச்சாரியருக்கு உடல் நிலை சரி இல்லை என்பதால் மிகுந்த மன வருத்தத்துடன் பயணப்பட்டார்.

ஆச்சாரியர் என்றாலும் சம வயதுடையவர்களே இருவரும். ஒரே பாட சாலையில் பதின்மூன்று வருடங்கள் ஒன்றாக அத்யயனம் ( பயிற்சி ) செய்தவர்கள். யஜுர் வேத அப்யாசம் ( பயிற்சி ) செய்து,  பூர்ண அத்யாயி ( முழுமையாக்க் கற்றவர்கள் ) என்று பெயர் எடுத்தவர்கள்.

சாரியார் பல ஏக்கர்கள் நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரர். தொடர்ச்சியாக இருபது வருடங்கள் மழை பொய்த்தாலும் உட்கார்ந்து உணவருந்த முடியும். நண்பரோ ஒரு வேளை உணவிற்கே சிரமப்படும் குடும்பம். ஆனாலும் இருவரும் ஆத்ம நண்பர்கள்.

முன்னர் பதவியில் இருந்த பெரிய ஜீயர் காலமாகும் தருவாயில் நண்பரை மடத்தின் பீடம் ஏற்க அழைத்தார். நண்பரும் பீடாதிபதியானார். சாரியாருக்குப் பரம சந்தோஷம். நண்பர் பீடம் ஏற்றவுடன் அவரை நெடுஞ்சாண்கட்டையாகக் கீழே விழுந்து வணங்கினார். வைணவத்தில் இது தான் விசேஷம். ஆச்சாரிய ஸ்தானம் ஏற்றால் வயது வித்யாசம் எல்லாம் பார்ப்பதில்லை.

அந்த நண்பருக்குத்தான் உடல் நிலை சரியில்லை என்று சாரியார் கிளம்பியிருந்தார். மைசூர் வந்தடைந்தவுடன் சாரியார் ஜீயரை ஓடிச்சென்று பார்த்தார். ஜீயர் படுத்திருந்தார். கடுமையான ஜூரம். டாக்டர்கள் யாரையும் அண்ட விடவில்லை. விஷக்கடி என்று சொன்னார்கள். சாரியார் ஜீயரை விழுந்து சேவித்தார். எழுந்து அமர்ந்து ‘கருட தண்டகம்’ பாராயணம் துவங்கினார். ‘கருட தண்டகம்’ 700 ஆண்டுகளுக்கு முன் கடலூரை அடுத்த திருவஹீந்திரபுரத்தில் வேந்த தேசிகன் என்னும் பெரியவரால் அருளப்பட்ட சுலோகக் கொத்து. அதைப் பாடியவுடன் கருடன் தோன்றினான் என்பதாக ஐதீகம்.

சாரியார் இரண்டு நாட்கள் விடாமல் பாராயணம் செய்தார். ஜீயரின் உடல் நிலையில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. ஒருவாரத்தில் எழுந்து அமர்ந்துவிட்டார். சாரியாருக்கு ‘மந்திர சித்தி’ உள்ளது என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஒருவாரம் உடனிருந்து பணிவிடை செய்துவிட்டு சாரியார் தில்லை விளாகம் திரும்பினார். கும்பகோணம் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கி விளாகம் நோக்கி நடந்து வந்தார். நல்ல வெயில். நா வறண்டது. இன்னும் அரை மைல் தான். சற்று அமர்ந்து இளைப்பாற ஒரு கல் மீது அமர்ந்தார்.

வத்சன் ஓடி வந்தான். ‘ஸ்வாமி, ஜீயருக்குப் பழையபடி தேக அசக்தம். தந்தி வந்திருக்கு. தேவரீர் எழுந்தருளவேணுமாய் உத்தரவு’ என்றான். சாரியாருக்கு அதன் பொருள் புரிந்தது. வத்சனை தீட்சண்யமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தார்.

‘வத்சா, ஒண்ணு பண்ணு. நான் ஊருக்கு வரல்லே. இங்கேயே இருக்கேன். உடனே ஓடிப்போய் கார்யஸ்தர் சர்மாவை அழைச்சுண்டு வா. கையோட எனக்குப் பாத்யதையுள்ள பத்திரங்களை எல்லாம் கொண்டு வரச்சொல்லு’, என்றார்.

ஒரு மணி நேரத்தில் தில்லை விளாகமே ஊர் வெளியே சாரியாரைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தது. சர்மா கையில் இருந்த பத்திரத்தை வாசித்தார்.

‘தில்லை விளாகம் கனபாடிகள் நாராயாணாச்சாரியாரின் மகன் நரசிம்மாச்சாரியாகிய நான், தெளிந்த மனதுடன் நல்ல ஸ்வாதீனத்துடன் எழுதிக்கொடுப்பது : மேற்படி கிராமத்தின் மேற்கு திசையில் தென்னந்தோப்பின் அருகில் உள்ள எனக்குப் பாத்யதைப்பட்ட நான்கு ஏக்கர் நஞ்சை நிலம், குடியானத் தெரு சண்முக சுந்தர நாயக்கருக்கும், வடக்கே காவிரிக்கரைக்கு அருகில் உள்ள எட்டு ஏக்கர் நஞ்சை நிலம் அதன் குத்தகைக்காரர் குடியானத் தெரு பெருமாள் முதலிக்கும், நன்னிலத்தில் உள்ள எனக்குப் பாத்யதையான பதின்மூன்று ஏக்கர் பாரத ஸ்வதந்திர அரசாங்கத்தாருக்குப் பிள்ளைகளுக்குப் பாடசாலை கட்டுவதற்காகவும் அளிக்கப்படுகிறது. மீதமுள்ள இடங்கள் மற்றும் வீடு என் தாயார் மற்றும் மனைவி இருவரின் இறுதிக்காலம் வரை அவர்கள் அனுபவிக்கவும் பின்னர் அரசாங்கம் எடுத்துக்கொள்ளவும் கடவது.

இந்தப் பங்கீடுகளில் என் குடும்பத்தாருக்கும் என் வாரிசுகளுக்கும் பங்கில்லை’.

கூட்டம் கை கூப்பி நின்றது. ‘சாமீ, சாமீ’ என்று அரற்றியது. பெருமாள் முதலியும் சண்முக சுந்தரமும் விழுந்து வணங்கினர். சாரியார் கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கையை உயர்த்தி ஆசி வழங்கினார். பின்னார் எழுந்து நடக்கத் துவங்கினார்.

வத்சன் மட்டும் அருகில் வந்து, ‘ஸ்வாமி, ஒரு தரம் ஆத்துக்கு வந்துட்டுப் போகணும்’, என்றான்.

ஊருக்கு எதிர் திசையில் நடந்துகொண்டிருந்த சாரியார் சொன்னார், ‘அதில்லை, ஆத்துக்கு வந்தா அம்மா இருக்கா. ஒரு வேளை மனசு மாறினாலும் மாறும். உடனே புறப்பட்டு வாங்கறது ஆச்சாரிய நியமனம். எங்க அம்மாவைக் கடைசிவரை நன்னா பார்த்துக்கோ’.

நான்கு நாட்களில் புதிய ஜீயராகப் பொறுப்பேற்றார் சாரியார். ஜரிகை வேஷ்டியைப் பஞ்சகச்சமாக உடுத்திய சாரியார் துவராடை உடுத்துத் துறவியானார். தில்லை விளாகத்தினுள் நுழையாமல் போனது ஏன் என்ற கேள்வி கேட்கப்படவில்லை. கேட்பதற்கு யாருக்கும் துணிவில்லை. பல நூறு ஏக்கர் நிலங்களுக்குச் சொந்தக்காரரான சாரியார் ஒரு நொடி நேரத்தில் அனைத்தையும் உதறிவிட்டு வந்தார் என்பது பலருக்கும் ஆச்சரியம் அளித்தது.

அன்று ஆவணித் திருவோணம். தில்லை விளாகமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. பல ஆண்டுகள் கழித்து ஜீயர் ஊருக்கு வருகிறார். வயதான பிராமணர்கள் பஞ்சகச்சம் உடுத்திப் பன்னிரண்டு திருமண் தரித்து ஊர் வாயிலில் நின்றிருந்தனர். தங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த பூர்வாசிரமத்தில் சாரியார் எனறு அறியப்பட்டவர் அன்று அந்த ஊருக்கே வருகிறார். வீட்டு வாயில்களில் பெரிய கோலங்கள் போட்டிருந்தனர்.

வத்சன் பெரிய மனிதனைப் போல் அங்கும் இங்கும் அலைந்துகொண்டிருந்தான். ‘மாமி, மாமி’, என்று அறியப்பட்ட, ‘தேவிகள்’ என்று அழைக்கப்பட்ட கனகவல்லி அம்மாள் முன்னாள் சாரியாரின் மனைவி மட்டும் உள் அறையில் அமர்ந்து கண் கலங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்ன இருந்தாலும் தன் கணவர் தன்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் ஊர் வாயிலில் இருந்தபடியே சந்நியாசியானதை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இத்தனை வருடங்களும் அடக்கி வைத்த துக்கம் பீறிட்டுக் கொண்டு வந்தது.

ஆனால் இந்தத் துக்கம் மேலும் அதிகமான நாள் ஒன்று உண்டு. அது சாரியார் சந்நியாசம் பூண்ட நாள். கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து பல ஹோமங்கள் செய்ய வேண்டி இருந்தது. கணவர் மந்திரங்கள் ஜபித்து ஹோமம் செய்ய, கனகவல்லியம்மாள் அழுதுகொண்டே இருந்தார். சிறிது நேரத்தில் தன் கணவர் தன்னைப் பிரியப்போகிறார் என்னும் துக்கம் மேலோங்கி இருந்தது. ஒவ்வொரு ஜபமாகச் செய்யச் செய்ய, துக்கத்தின் அளவு அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது. பின்னர் நடந்தது தான் ஆகக் கொடுமையானது.

அது சாரியாரின் ஆத்ம தர்ப்பணம். சாரியார் முழுமையான சந்நியாசியாக ஆவதற்குச் சற்று முன் நிகழும் நிகழ்வு அது. சாரியார் தனக்கே இறுதிக்காரியம் செய்து கொள்வது அது. ஒருவர் தனக்கே திவசம் செய்ய வேண்டும். அதை அவரது மனைவி ஒரு ஓரத்தில் நின்று பார்க்க வேண்டும். அதன் பின் இருவருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று ஆக வேண்டும். மிகக் கடுமையான சந்நியாச விதிகளில் இது முதன்மையானது.

சாரியார் தன் வலது கையை உயர்த்தி ஒரு மந்திரத்தை உரக்கச் சொன்னார். ‘ஓ மக்களே, மேலே இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தேவதைகளே, ஓ சூரியனே, உங்களிடம் நான் சூளுரைப்பது இது. நான் இனி நான் இல்லை. எனக்கும் இந்த உடலிற்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை. நான் என் உடலில் இருந்தும், இந்த உடலின் தொடர்பில் உள்ளவர்களிடமிருந்தும், என்னிடமிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறேன். எனக்கும் என் உடலிற்குமோ, எனக்கும் என் உடல் தொடர்புள்ள மற்றவர்களுக்குமோ இன்றிலிருந்து தொடர்பு அறுபடுகிறது. நான் நானாக இல்லாத இந்த உடலிற்குத் தர்ப்பணம் செய்கிறேன். இந்த உடலாகிய நான் இறந்து விட்டேன். இந்த ஆத்மா நல்ல கதி அடைவதாக’.

இந்தச் சூளுரைகள் தேவிகளைக் காயப்படுத்தின. ஆனாலும் சந்நியாச தர்மம் என்பது இதுவே என்று சாந்தமானார். அன்றிலிருந்து சாரியாருக்கும் அவரது இரத்த சம்பந்தமுள்ள யாருக்கும் தொடர்பில்லை என்று ஆனது. அதன் பிறகு இன்று தான் ஜீயராகச் சாரியார் விளாகம் வருகிறார்.

நான்கு நாட்கள் விமரிசையான விழாக்கள், உபன்யாசங்கள் என்று ஊர் திமிலோகப்பட்டது.

ஊருக்குள் இருந்த பெரிய மடத்தில் ஜீயரும் அவரது பரிவாரங்களும் முகாமிட்டிருந்தனர். கிளம்ப வேண்டிய நிலையில் ஜீயர் ஏற்பாடுகளைப் பார்வையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். இரவு ஒன்பது மணி அளவில் கிளம்பினால்தான் மறு நாள் காலைக்குள் திருவள்ளூர் சென்று சேர முடியும். மறு நாளைய தினப்படி பூஜைகளுக்கு எந்த இடைஞ்சலும் இருக்கக் கூடாது என்பதில் ஜீயர் கவனமாக இருந்தார்.

எட்டரை மணி அளவில் வத்சன் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தான். ‘ஸ்வாமிகளைப் பார்க்க வேண்டும். ரொம்பவும் அவசரம்’, என்று சொன்னான்.

மடத்தின் வெளியில் சலசலப்பு கேட்டு ஜீயர் மெதுவாக எழுந்து வந்து பார்த்தார். வத்சன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சேவித்தான்.

எழுந்து, வளைந்து நின்று, வாய்பொத்தி ,’அம்மா…’ என்றான்.

ஜீயரின் பூர்வாசிரம தாயார் சிறிது நாட்களாகவே படுக்கையில் இருந்தார். அவரைக் கனகவல்லி அம்மாள் தான் கவனித்து வந்தார். தான் செய்யவேண்டியது என்ன என்று ஜீயருக்குப் புரிந்த்து.

‘ஏற்பாடெல்லாம் ஆயிடுத்தா?’ என்றார்.

‘ஏற்பாடு’ என்றால் என்ன என்று வத்சனுக்குப் புரிந்தது.

‘ஆயிடுத்து அடியேன், யாரும் கண்ணுல பட மாட்டா’, என்றான்.

‘யாரும்’ என்பது ஜீயரான சாரியாரின் மனைவி கனகவல்லி என்பது வத்சனுக்குத் தெரியும். சந்நியாச ஸ்வீகரத்திற்குப் பிறகு மனைவி முன்னாள் கணவரின் பார்வை படும் இடத்தில் தென்படக்கூடாது என்பது எழுதப்படாத சட்டம். வைணவ மடங்களில் கடுமையாக்ப் பின்பற்றப்படும் ஒரு நியமம்.

வேறு ஓன்றும் பேசாமல் ஜீயர் திரிதண்டத்துடன் நடந்து வந்தார்.

சாரியார் தாயின் முகத்தைப் பார்த்தார். திரிதண்டத்தைக் கீழே வைத்து அக்னியை எடுத்துத் தாய் மேல் சேர்த்துப் பின் கை கூப்பினார்.

ஒரு முறை குளத்தில் நீராடி திரிதண்டம் எடுத்து ஜீயர் மடம் நோக்கித் திரும்பினார்.

 
Leave a comment

Posted by on April 18, 2015 in Writers

 

Tags: , , ,

சென்னையில் 'பழைய கணக்கு' கிடைக்குமிடங்கள்

‘பழைய கணக்கு’ சென்னையில் கீழ்க்கண்ட முகவரிகளில் கிடைக்கிறது. தொலைபேசி வழியாகவும் வாங்கலாம்.
பனுவல் புத்தக நிலையம்,
112, முத்ல் மாடி,, திருவள்ளுவர் சாலை, திருவான்மியூர் (ஜெயந்தி சிக்னல் அருகில்) சென்னை – 600 041.
தொலைபேசி – 8939967179

http://panuval.com/p/2000036-pazhaiya-kanakku

அல்லது :

Dial for Books – தொலைபேசி – 944459 0124 or 9445 97 97 97

ஆன்லைனில் ஃபிளிப்கார்ட்ல் வாங்கலாம் :

http://www.flipkart.com/pazhaiya-kanakku/p/itme5mdzyujzvvqw

 
Leave a comment

Posted by on April 9, 2015 in Writers

 

மொத்த அபத்தங்களின் பேருருவம்

பசு வதைத் தடை நல்லது தான். தர்ம சம்பிரதாயம், கலாச்சார விஷயமாக மட்டும் இல்லாமல் புவி வெப்ப மயமாதலையும் தடுக்க உதவும் என்பது வரை சரியான ஒரு முடிவாகவே நான் நினைக்கிறேன்.

ஆனால், பசு வதை மட்டும் தடை என்பது என்ன தர்மம் ? ஆடு, கோழி முதலானவற்றை வதை செய்வது நல்லதா ? அவையும் ஜீவராசிகள் தானே ? அவற்றின் வதையும் தடுக்கப்பட வேண்டியது அல்லவா ?

இப்படித்தான் ஜெயலலிதா ஆடு, கோழி முதலியவற்றைப் பலியிடத் தடை விதித்தார். ஜாதி அமைப்புகளிடமிருந்து எதிர்ப்பு வந்தவுடன் அதைத் தொடர்ந்து சில தேர்தல் தோல்விகளும் வந்ததால் அதைக் கைவிட்டார்.

ஒட்டகம் பலியிடப்பட வேண்டும் என்று சில மதத்தினர் கேட்கின்றனர். ஒட்டகப் பலியை ராஜஸ்தான் அரசு நிறுத்தியதைத் தொடர்ந்து சிலர் தடையை நீக்க வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர்.

நாம் உட்கொள்ளும் உணவை இறைவனுக்குப் படைப்பது நமது பண்பாடு. அவரவர் உட்கொள்ளும் உணவை அவரவர் இறைவருக்குப் படைப்பது என்று நமது பாரதப் பண்பாட்டில் உள்ளது.

“அவரவர் தம தமது அறிவு அறி வகைவகை அவரவர் இறையவர் என அடி உடையவர்கள் அவரவர் இறையவர் குறைவிலர் ” என்று நம்மாழ்வார் கூறுகிறார்.

மக்களின் மன நிலைக்கு ஏற்ப அவரவரது இறைவர்கள் அமைகிறார்கள் என்கிறார் அவர். மக்களின் அறிவு, அவரது பழக்க வழக்கங்கள் இவற்றிற்கு ஏற்ப அவர்களது இறைவர்களும் அமைகின்றனர். மக்களின் இயல்புகளுக்கு ஏற்ப அவர்களது இறைவர்களின் இயல்புகளும் அமைகின்றன. மாமிச உணவு உட்கொள்பவர்களின் இறைவர்களும் மாமிசம் உண்கின்றனர். அவ்வளவே.

இந்த நாட்டில் இறை வழிபாடோ, இறைத் தன்மையோ, ஆன்மீக உணர்வோ, ஆன்மீகப் புரிதல்களோ இல்லாத, இவை எதுவுமே தேவை இல்லை என்று பிதற்றுகிற அரசியல் கூட்டங்கள் மலிந்து வருகின்றன. இவை முற்போக்கு என்னும் பெயரில் வாதிடுகின்றன. இவற்றிற்கு ஆங்கில நாளேடுகள் ஆதரவளிக்கின்றன.

ஒட்டக பலி தேவையா அல்லது பசு வதைத தடை நீக்கம் தேவையா என்பது அல்ல இந்தப் பதிவின் வாதம். போலி மதச்சார்பின்மையின் பெயரில் நடைபெறும் ஊடக வெறியாட்டங்களின் மீது ஒரு வெளிச்சப் பார்வை ஏற்படுத்துவதே இப்பதிவின் நோக்கம்.

புலால் உண்ணாமையை வற்புறுத்திய வள்ளுவரைத் தெய்வமாக வழிபடும் நமது நாட்டில் மாடு அறுக்கும் போராட்டம், கோழி அறுக்கும் போராட்டம் என்று பெரியவர்கள் என்று தங்களை அறிவித்துக்கொள்பவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். பெரியவர்களின் அழகு பல் இளிக்கிறது.

இந்த அறிவிப்புகள் போதாது என்று தாலி அறுக்கும் போராட்டம் என்று ஒன்றை அவர்கள் சொல்கிறார்கள். பகுத்தறிவைப் பறை சாற்றுகிறார்களாம். மொத்த அபத்தங்களின் பேருருவம் அது.

அறுப்பது, கழற்றுவது, கொளுத்துவது என்பதெல்லாம் போக ஏதாவது உருவாக்கியுள்ளார்களா என்று பார்த்தால் னாங்கு வரிகளுக்கு மேல் தமிழ் படிக்க முடியாத இரு தலைமுறைகளை உருவாக்கியுள்ளார்கள். இலக்கியம் என்பது இன்று ஒன்றரை அடி நக்கல் சொற்றொடர்களாகவும், முகநூலில் வடிவேலுவின் பல விதமான படங்களாகவும் பரிமளிக்கிறது என்பதே நமது தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியாக உள்ளது.

கவிதை என்ற பெயரில் இப்படி எழுதினால் புதுக்கவிதை என்று பாராட்டி விருது வழங்கும் ஒரு கூட்டமாக தமிழச் சமுதாயத்தை உருவாக்கியதை விட இப்பெரியவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று புரியவில்லை.

‘கூவம் நதிக்கரையினிலே’ நூலில் சோ புதுக்கவிதையைக் கேலி செய்து ஒரு கவிதை எழுதினார்:

‘கரப்பான் பூச்சி
பக்கெட்டில் விழுந்தது.
பக்கெட் என்ன செய்யும் ?
யோசிக்கிறேன். கரப்பான்
பூச்சிதான் என்ன செய்யும் ?’

இப்படி எழுதிவிட்டு இதில் சமுதாயப் பார்வை உள்ளது, சமூகக் கோபம் உள்ளது என்றெல்லாம் பிதற்றுவதை கவிதை அறிதல் என்று சில குழுக்கள் கொண்டாடுகின்றன. நமது தரத்தை இவ்வளவு கீழே கொண்டு சென்றதைத் தவிர முற்போக்கு முன்னணி என்ன செய்தது ?

இதைப்பற்றி எல்லாம் எழுதினால் சனாதனி என்று சொல்வார்கள் என்பதால் பலரும் இதை எல்லாம் எழுதுவதில்லை. எனக்கு இந்த பயம் இல்லை. நான் சனாதனியாகவே இருந்துகொள்கிறேன். ஊருக்கு நல்லதும் உண்மையும் சொல்வது மட்டுமே ‘ஆ..பக்கங்களின்’ தர்மம்.

 
1 Comment

Posted by on April 8, 2015 in Writers

 

Tags: , , ,

 
%d bloggers like this: