RSS

Monthly Archives: June 2015

" I am Not only a Taxi Driver…But Also a Goodwill Ambassador of My Country" …

Something to make Singapore proud. Taxi drivers are indeed the first ambassadors of Singapore.

Take off with Natarajan

Shiv Khera’s experience in Singapore:
 
Six years ago in Singapore I gave a taxi driver a business card to take me to a particular address. At the last point, he circled round the building. His meter read 11$, but he took only 10. I said Henry, your meter reads 11$ how come you are taking only 10. 
 
He said Sir, I am a taxi driver, I am supposed to be bringing you straight to the destination. Since I did not know the last spot, I had to circle around the building. Had I brought you straight here, the meter would have read 10$. Why should you be paying for my ignorance? He said Sir, legally, I can claim 11$, but ethically I am entitled to only 10. He further added that Singapore is a tourist
destination and many people come here for three or four days. After clearing…

View original post 145 more words

 
Leave a comment

Posted by on June 28, 2015 in English Posts, Writers

 

” I am Not only a Taxi Driver…But Also a Goodwill Ambassador of My Country” …

Something to make Singapore proud. Taxi drivers are indeed the first ambassadors of Singapore.

Take off with Natarajan

Shiv Khera’s experience in Singapore:
 
Six years ago in Singapore I gave a taxi driver a business card to take me to a particular address. At the last point, he circled round the building. His meter read 11$, but he took only 10. I said Henry, your meter reads 11$ how come you are taking only 10. 
 
He said Sir, I am a taxi driver, I am supposed to be bringing you straight to the destination. Since I did not know the last spot, I had to circle around the building. Had I brought you straight here, the meter would have read 10$. Why should you be paying for my ignorance? He said Sir, legally, I can claim 11$, but ethically I am entitled to only 10. He further added that Singapore is a tourist
destination and many people come here for three or four days. After clearing…

View original post 145 more words

 
Leave a comment

Posted by on June 28, 2015 in Writers

 

Modi-fied silence

One can be stupid. But one cannot pretend to be stupid yet want to be called clever.

This is what the Narendra Modi government is like today. One the one hand Modi speaks of probity in public life and on the other the party has Sushma and Vasundhara who have become so infamous in the last two weeks that even A.Raja of the DMK appears to be a saint.

Let us face the facts. L.K.Advani was framed in the Hawala case by Narasimha Rao in 1996-97. He resigned on the same day asking to expedite the probe. He never contested elections until he was cleared of charges. Later he became the deputy prime minister under Vajpayee. That is a standard that he set for all politicians in India.

Vasundhara and Sushma, as what we see in the media, are deeply entangled in this Lalit Modi scam. Let us for a moment assume there is nothing in the scam and all activities were done in a bona-fide manner. What does it cost to ask the two ladies to resign, probe the scam and later re-induct them into the ministries once they are acquitted ? Does the government not have enough heads if these two are to be temporarily dropped ?

The RSS, the custodian of morality, is quiet. And that is unbecoming of the 90 year old organization. As also is Narendra Modi.

Justice should not only be done but also appear to be done.

 
2 Comments

Posted by on June 28, 2015 in English Posts

 

Tags: , , , , ,

பெற்ற நெருப்பு – ஒரு சங்கப்பாடல் பார்வை

வெகு சில எழுத்துக்களே படித்தவுடன் மிகுந்த மன எழுச்சியையும் உத்வேகத்தையும் அளிக்கும். படித்து முடித்தவுடன் நீண்ட மன அமைதியையும் உள்ளப் பூரிப்பையும் அளிக்கும். இத்துடன் மிகுந்த அழகியல் அம்சங்களுடன் படித்தவுடன் மிகுந்த களிப்பும் கொடுக்கும் எழுத்து ஜெயமோகனுடையது. மேல் சொன்ன அனைத்தையும் அளித்த அவரது ஒரு நூல் ‘சங்கச் சித்திரங்கள்’.

பல சங்கப் பாடல்களைப் பற்றி நடைமுறைக் கதைகளுடன் விளக்கும் விதம் வெகு அருமை. அவர் சொல்லும் நிகழ்காலத்தில் நடைபெற்ற பல நடப்புகள், சங்கப்பாடலை நன்கு உள்வாங்கிக் கொள்ள உதவுகின்றன. சங்கப்பாடலை நன்கு உள்வாங்கும் வண்ணம் அவர் எளிய தமிழில் கவிதையும் எழுதுகிறார்.

ஆக அமர்க்களமான அவரது நூல் இது. விஷ்ணுபுரம், அறம் தொகுப்புக்குப் பின் அவரது மிக உன்னதமான படைப்பு இந்த நூல்.

அதிலும் ‘பெற்ற நெருப்பு’ என்னும் தலைப்பு என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று. இந்தப் பகுதியில் அழகியல் என்பது சற்று நெருடலானது, கழிவிரக்கம் ஏற்படச் செய்வது. நமது மனதை பெரிய சம்மட்டியால் அடிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படச் செய்வது. வயல் சூழ்ந்த தஞ்சைத் தரணியில் குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் அறையும்படி பயணம் செய்யும் போது திடீரென்று ராஜஸ்தான் பாலைவனமும் அதன் வெயிலும் முகத்தில் அடித்தால் எப்படி இருக்கும் ? அப்படிப்பட்ட ஒரு மனச் சுமையை ஏற்படுத்திய பகுதி ‘பெற்ற நெருப்பு’.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்குத்தன் தலைப் பிள்ளையைப் பலி கொடுத்த தந்தை அதைப் பெருமையுடன் சொல்கிறார். அவரது கனவில் அவன் கையில் துப்பாக்கி ஏந்தி சிரித்தபடி வருகிறான் என்று. ஆனால் அவன் தாயோ ‘என் பாலகன் பள்ளிக்குச் செல்லும் அரை டிரவுசர் அணிந்து ஏதோ சொல்ல வருகிறான். எனவே சாய் பாபாவிடம் சென்று அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று தெரிய வேண்டும்’ என்கிறார். தாய் வயிறு பற்றி எரிகிறது.

கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று :  இவரது மகன் தன்னை மாய்த்துக்கொள்ளும் நாள் முன்பு இரவு உணவு அருந்த ‘தலைவரிடம்’ இருந்து அழைப்பு வந்ததாம்.

இந்த நிகழ்வுக்கு ஏற்ற சங்கப்பாடலை ஜெயமோகன் சுட்டுகிறார். ஔவையார் என்னும் புலவர் எழுதிய புறநானூற்றுப் பாடல் இதோ :

‘வெள்ளை வெள்யாட்டுச் செச்சை போலத்

தன்னோர் அன்ன இளையோர் இருப்ப

பலர்மீது நீட்டிய மண்டையென் சிறூவனைக்

கால்கழி கட்டிலிற் கிடப்பித்

தூவெள் ளறுவை போர்ப்பித் திலதே’

இப்பாடலைத் தற்காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் புரிந்துகொள்ள ஏதுவாக ஜெயமோகன் படைக்கும் கவிதையில் தாய் தன் இறந்துபோன மகனை நினைத்து அவன் இறப்புக்குக் காரணமான தலைவனை வெந்து பாடுவது போல் அமைந்துள்ளது.

‘வெள்ளாட்டு மந்தை போல

அவனைப் போன்ற இளைஞர்

கூடியிருந்தபோதும்

பலருடைய தலைக்கு மேலாக

மன்னன் நீட்டிய கள்மொந்தை

என் சிறுவனை இதோ

காலில்லாத கட்டிலில் கிடத்தி

தூய வெள்லாடையால்

போர்த்தியிருக்கிறது’

தாயின் குமுறல் பீறிட்டு வர, மன்னனை ‘யுத்த வெறி’யைக் கள் வெறியாக உருவகப் படுத்தி, தூய வெள்ளாடையால் கால் இல்லாத கட்டிலில் கிடத்தியுள்ளான் மன்னன் என்று கழிவிரக்கத்துடன் பாடுவது போல் உள்ளது.

இப்பாடலில் ‘மன்னன்’ யார் என்றும் ‘கள் மொந்தை’ என்ன என்பதும் நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். வெள்ளாட்டு மந்தை என்று அவர் உருவகப்படுத்துவது ஏதுமறியா இளம் பாலகர் கூட்டத்தை என்றும் நீங்கள் ஊகித்திருக்கலாம்.

படித்தவுடன் இருபது நிமிடங்கள் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தேன். மொத்த மனமும் சாறு பிழியப்பட்ட கரும்ம்புச் சக்கை போல் தளர்ந்து இருந்தது.

 
Leave a comment

Posted by on June 24, 2015 in Writers

 

Tags: , , , ,

மாதவி மன்றப் பேச்சு – தினமலர் செய்தி

சிங்கப்பூர் மாதவி இலக்கிய மன்றத்தில் ‘கம்பன் சொல்லும் செய்தி’ பற்றி நான் பேசியது பற்றி தினமலர் செய்தி இங்கே.

 
Leave a comment

Posted by on June 23, 2015 in Writers

 

Tags:

கம்பன் பற்றிய ஒரு பேச்சு

இன்று சிங்கப்பூர் மாதவி இலக்கிய மன்றக் கூட்டத்தில் ‘கம்பன் சொல்லும் செய்தி’ என்னும் தலைப்பில் பின்வரும் கருத்துக்களைப் பற்றிப் பேசினேன் :

  1. ‘கம்பன்’ பெயர்க் காரணங்கள்.
  2. கம்பர் மேடு – என்ன ஆயிற்று.
  3. கம்பன் இராம காதை எழுத வேண்டிய தேவை என்ன ?
  4. கம்பன் திருவள்ளுவரை அடியொற்றி எழுதிய பாங்கு.
  5. திருக்குறளிலும் கம்பனிலும் உள்ள கருத்தொற்றுமைகள்.

பின்னர் நண்பர் கண்ணன் சேஷாத்ரி தன் தொடர் கம்ப ராமாயண விரியுரையைத் தொடர்ந்தார். கங்கையின் பல பெயர்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. குலசேகர ஆழ்வார் இராமனுக்குப் பாடிய தாலாட்டுப் பாடலையும், கம்பன் திருமங்கை ஆழ்வாரிடமிருந்து எடுத்துக் கையாண்ட ‘வண்ணம்’ என்னும் சொல்லையும் பற்றி திரு.கண்ணன் பேசியது அருமை.

முனைவர் மன்னை.இராசகோபால் இரு உரைகளையும் பற்றிப் பேசினார். முன்னதாக தலைவர் என்.ஆர்.கோவிந்தன் துவங்கி வைத்துப் பேசினார்.

இந்த வாய்ப்பை அளித்த மாதவி இலக்கிய மன்றத்திற்கும் நண்பர் கண்ணனுக்கும், வந்திருந்து ஊக்குவித்த நண்பர்களுக்கும் இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் நன்றிகள் கோடி.

 
2 Comments

Posted by on June 21, 2015 in Writers

 

Tags: ,

வசந்தம் ஓளிவழியில் அடியேன்

சமீபத்தில் சிங்கப்பூர் வசந்தம் ஒளிவழியில் அமைச்சர் ஈஸ்வரன் அவர்களுடன் ‘ஊடகங்களினால் ஏற்படும் பாதிப்புகள்’ என்னும் தலைப்பில் நான் ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்றேன். அதன் காணொளி இதோ 😦 நம்மைப்பற்றி நம்மைச்சுற்றி )

http://video.toggle.sg/en/series/nammai-patri-nammai-sutri-s2/ep9/333865

 
1 Comment

Posted by on June 18, 2015 in Writers

 

Tags: , ,

Freedom at school

I recently met two children – twins – who had recently shifted school. They had moved from an extremely strict school to a relatively free school in Chennai.

I asked them whether they were happy in their new school. Both children jumped in joy and said they were extremely happy in the new school. I asked them the reason.

‘I can keep my hair in any fashion- single braid, double, pony tail, anything.’

‘Don’t you have any other reason?’

‘Yes, one more. Teachers don’t scold like what our earlier school teachers did.’

I think the children hit it on the nail. They need freedom- freedom from fear and the freedom to conduct themselves in a manner they deem fit and be happy.

The older school has stupid rules such as below :

  1. Children shall not bring snacks to school.
  2. Leave letters should be given as computer print outs in a standard template.
  3. Parents cannot ask the teachers any questions.
  4. In PTMs, teacher would pronounce the verdict and the parent has to hear. Parents cannot ask any questions even in the PTMs.
  5. Parent cannot contact the teacher in any manner to inquire about the child.
  6. Children would be expelled if any of the above are not adhered.

These are distilled stupidities camouflaged as rules in the guise of instilling discipline.

I am not going to name the schools. But teachers who read this, please note.

 
Leave a comment

Posted by on June 18, 2015 in English Posts

 

Tags: ,

கம்பன் வாழ்த்துவான்

மாற்றம் ஒன்று தான் மாறாதது என்று நினைத்திருந்தேன். அது இல்லை என்று ஆனது இந்த முறை. ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் இருந்தது தேரழுந்தூர். கம்பர் கோட்டத்தில் தனியாகக் கம்பர் நின்றிருந்தார். துணைக்கு ஒரு சில ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தத்ன.

1982ல் பெரும் பொருட்செலவில் கட்டப்பட்ட கம்பர் கோட்டம் இன்று திருமண மண்டபமாக மாறியுள்ளது. ‘கேளடி கண்மணி’யில் இருந்து பாடல் ஒலிக்க அதைக் கேட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தார் கம்பர். எம்.ஜி.ஆர். அரசு கம்பருக்குக் கோட்டம் அமைக்க வேண்டி உண்ணாவிரதம் இருந்த பழைய தமிழாசிரியர்களை நினைவு கூர்ந்தேன்.

1982-ல் இந்த இடம் இருந்த நிலை என்ன? என்ன படாடோபம், என்ன மேளச் சத்தம் ? கம்பருக்கு விழா எடுத்துப் பட்டி மன்றங்கள், வழக்காடு மன்றங்கள், கவிதை வாசிப்புகள் என்று புலவர் கீரன், கி.வா.ஜ, செல்வகணபதி, புலவர்.இராமபத்திரன், மு.மு.இஸ்மாயில் என்று அன்று அணிவகுத்து கம்பரமுதம் அளித்த நிலை என் நினைவில் மீண்டும் தோன்றியது. அமர இடம் இல்லாமல் மக்கள் வீதிகளில் கூட நின்றிருந்தனர். இன்று நான் மட்டும், தனி ஒருவனாக வீதியில் நின்றவாறு கம்பன் சிலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு வேளை அன்று மேடையில் பேசியவர்களும் அரூபமாக என்னுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்களோ! இருக்கலாம். ஒரு முறை வந்தால் மீண்டும் வரச் செய்யும் ஈர்ப்பு கொண்டது தேரழுந்தூர்.

தனியான கம்பர் -  கோட்டத்தில்

தனியான கம்பர் – கோட்டத்தில்

கம்பர் கோட்டத்தில் நிற்க மனமில்லாமல் ‘கம்பர் மேடு’ என்று அழைக்கப்பட்ட கம்பர் வாழ்ந்த இடம் நோக்கிப் பயணித்தேன். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்றது. ஏதாவது மாறி இருக்காதா என்கிற ஏக்கம். செல்லும் போதே மனம் ‘செல்ல வேண்டாம்’ என்று அறிவுறுத்தியது. கம்பர் மேட்டுக்கு எப்போது போனாலும் மனதில் ஒரு பெருத்த சோகம் ஏற்படும். இம்முறையாவது அப்படி இல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று மனம் விரும்பியது.

நுழைய வேண்டிய சந்தை விட்டு விலகி அடுத்த சந்தில் நுழைய முற்பட்டேன். அங்கிருந்த அம்மாளிடம் கம்பர் மேடு போகும் வழி பற்றி விசாரித்தேன். என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தவர் முகவாயைத் தோளில் இடித்துச் சென்றார். என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை.

கம்பர் மேடு என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த இடம் இனி கம்பர் காடு என்று அழைக்கப்படலாம் என்று தோன்றியது. கட்டணம் வசூலிக்காத கழிப்பறையாக, பரிதாபமாக நின்றிருந்தது கம்பர் மேடு.

கம்பர் காடான மேடு

கம்பர் காடான மேடு

மாபெரும் இலக்கியமான கம்ப இராமாயணத்தை நமக்கு அளித்து, இராமனின் புகழ் பாட இன்றும் நமக்கு வாய்ப்பளித்த கம்பன் வாழ்ந்த இடம் இதுவே. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு சென்ற போது இருந்ததை விட இப்போது ஒரே ஒரு முன்னேற்றம் – கம்பர் மேட்டைச் சுற்றி இரண்டடி அளவு சுவர் எழுப்பியுள்ளார்கள். அதனால் என்ன பயன் என்று தெரியவில்லை.

மூன்று வருடங்கள் முன்பு இருந்தது போலவே ஆடுகளும் நாய்களும் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. அப்பகுதி மக்களின் காலைக் கடன்கள் கழிப்பிடமாகக் கம்பர் மேடு இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ளது.  ‘கம்பன் என்னும் மானுடன் வாழ்ந்ததும்..’ என்று இறுமாந்து சொன்ன பாரதி இன்று இருந்திருந்தால் ரயிலில் தலையை விட்டிருப்பான்.

வெந்த புண்ணில் வேல்

வெந்த புண்ணில் வேல்

காயத்தில் அவமதிப்பும் சேர்வது போல ‘இந்த இடம் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது- பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி’ என்று உடைந்து போன பதாகை உள்ளது. இங்கே என்ன கட்டுப்பாடு செய்கிறார்கள், எதைப் பாதுகாக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை மனித மிருகக் கழிவுகளைப் பாதுகாக்கிறார்களோ!

நாய்களின் காவல்

நாய்களின் காவல்

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெள்ளை அரசு பல பெரிய வண்டிகளைக் கொண்டு வந்து இந்த மேட்டை அகழ்வாராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். இங்கிருந்து பல பழைய பொருட்கள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன என்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன் காலமான 86 வயதான என் பாட்டி சொல்லியுள்ளார். அவரது சிறு வயதில் இவை நடந்தனவாம்.

கம்பர் மேடு பகுதிக்குள் நுழைய முற்பட்ட போது அங்கிருந்த நாய்கள் என்னை விரட்டி அடித்தன. கம்பன் வாழ்ந்த இடத்திற்குக் காவல் நாய்கள் தான் போல. ‘ஓ மனிதனே, நீ பாதுகாக்கிற அழகை விட நாங்கள் நன்றாகப் பாதுகாப்போம்,’ என்று அந்த நாய் கூறுவது போல் தோன்றியது.

வால்மீகியின் இராமாயணத்தை அப்படியே எழுதாமல் தமிழ்ப் பண்பாட்டுடன் ஒட்டி நாமெல்லாம் நெஞ்சு நிமிர்த்தி நிற்கும்படி இராம காதை எழுதிய கம்பன் வாழ்ந்த இடத்தை கழிப்பிட மேடாக வைத்துள்ளது தமிழரசுகள் என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் அரசுகளின் தலையில் குப்பைக் கிரீடம் வைத்தது போல் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

மதுபானம் விற்கும் அரசும் சாதீயம் பேசும் எதிர்க்கட்சிகளும் உள்ள வரை கம்பர் மேடு இப்படி இருப்பதில் வியப்பில்லை தான். ‘மு.க’வில் முடியும் எந்தக் கட்சியும் இதனைச் சரி செய்யப் போவதில்லை. திருக்குறளை வளர்க்கப் பாடுபடும் பா.ஜ.க.வின் தருண் விஜய்யின் பார்வையாவது தேரழுந்தூரின் கம்பர் மேட்டின் மீது பட வேண்டுமே என்று ஆமருவியப்பனை வேண்டிக்கொண்டேன். கம்பர் மேட்டைப் பார்த்து அழுதுவிட்டு வெளியேறினேன். ஆமருவியப்பனின் தேர் வந்துகொண்டிருந்தது. நல்ல சகுனம் என்று தோன்றியது.

ஆமருவியப்பன் கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று அதனை நோக்கி நடந்தேன். முதலில் ‘தர்ச புஷ்கரணி’ என்னும் குளம் நீர் நிரம்பிய நிலையில் பார்க்கவே பரவசமாக இருந்தது. இந்தக் குளம் இருந்த நிலை என்ன ? ஆடுகளும், சிறுவர்களும் விளையாடும் இடமாக, பாழ்பட்டு இருந்த இந்தக் குளம் இன்று நீர் நிரம்பி வழிவது காணக் கண் கோடி வேண்டும். இந்தக் குளம் இப்படி மாறுவதற்குக் காரணமான மூன்று முதியவர்களுக்கு நம் தலைமுறை பெரும் கடன் பட்டிருக்கிறது.

இந்து சமய அற நிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தாலும் இன்று கோவில் நல்ல நிலையில் உள்ளது. 2010-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற குட முழுக்கு நிகழ்விற்குப் பின் பக்தர்கள் வரவு அதிகரித்துள்ளது.

குளம் முன்னர் இருந்த நிலையும் இப்போது உள்ள நிலையும்.

குளம் தற்போதைய நிலை

குளம் தற்போதைய நிலை

திருக்குளம் 2008

திருக்குளம் 2008

குளம் மட்டுமா? கோவிலும் தான். பாழ்பட்டுப் போன கோவிலைத் தூக்கி நிறுத்திய அதே மூவர் நம் வணக்கத்துக்குரியவர்கள்.  கோவில் முன்னம் இருந்த நிலையும் தற்போது உள்ள நிலையும்.

செப்பனிடப்பட்ட கோவில்

செப்பனிடப்பட்ட கோவில்

பெருமாள் கோவில் முடித்து மாலை வேதபுரீசுவரர் கோவிலுக்குச் சென்றேன். எந்த மாற்றமும் இல்லாமல், வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குச் சான்றாக அதே அமைதியுடன் நின்றுகொண்டிருந்தது முதற்சோழர் காலக் கோவில். ‘கொஞ்சம் வரலாறு கொஞ்சம் சுவாசம்‘ என்னும் முந்தைய பதிவு இக்கோவில் பற்றி எழுதப்பட்டதே.

வரலாற்றின் சாட்சியாக நிற்கும் வேதபுரீசுவரர் கோவில்

வரலாற்றின் சாட்சியாக நிற்கும் வேதபுரீசுவரர் கோவில்

பல ஆயிரங்கள் செலவிட்டு பாலி, ஹாங்காங் என்று விடுமுறை சுற்றுப் பயணம் செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. சில நூறுகளிலேயே நமது வரலாற்றை அறிய முடியும். ஒரு முறை சென்று வாருங்கள்.

கம்பன் வானிலிருந்து வாழ்த்துவான்.

 
4 Comments

Posted by on June 13, 2015 in Writers

 

Tags: , ,

Bladder control and railways

Dear Mr. Prime Minister,

I never knew that I needed to master the art of bladder control to get a ‘tatkal’ ticket at Tambaram railway station.

Here is what happened :

I went to Tambaram railway station at 7:30 AM for the ‘Tatkal’ ticket to be issued at 10:00 AM. With photocopies of all necessary documents in place, I started my waiting marathon of 2:30 hours.

When hardly had I spent 20 minutes, did I need to empty my bladder. I withheld the urge for another 20 minutes. I didn’t want to spoil the morning for the co-waiters in the queue and decided to visit the washroom.

There was none. Yes, there was no washroom. I asked for help. Every person available in the vicinity pointed me in a different direction which resulted in my going round the railway station thrice, disturbing many half naked people in different stages of defecation or urination at different places along the tracks and behind buildings and under bushes.

Unable to contain further, I approached a person who resembled a cleaner in the platform. He said that the existing washroom had been demolished and a new one was under construction. Praising the genius who decided to demolish a current facility before having something in its place, I explored further to get rid of my agony.

I couldn’t contain any further. I decided to open up somewhere behind a lonely bush. Suddenly there emerged a figure in ragged clothes from behind the bush asking me something in a language that I didn’t recognize. I beat a hasty retreat.

After a 30 minute walk around the bushes, ruined buildings and many railway tracks, I came back to the ‘tatkal’ reservation counter, fully loaded and waiting to explode.

Due to divine intervention, nothing untoward happened and the co-waiters in the queue were saved, for I was able to contain myself until I got the ticket.

I saw several elderly women in the queue, waiting for more than 3 hours. How would they relieve themselves ? Why does the railway administration not take the convenience of the passengers into consideration while deciding on demolishing essential facilities ?

Why are the railway department, ministry and board stuck in pre-colonial times that they are totally indifferent to the needs of the passengers ?

What is needed is a washroom in every railway station . Wi-Fi and fancy stuff can wait.

Yours Sincerely,

Amaruvi Devanathan

 
 

Tags: , ,

 
%d bloggers like this: