ஆறஞ்சு – A book review

There are four kinds of Indians in Singapore.

1. Singaporean Indians
2. India Indians who are PRs.
3. India Indians who are not yet PRs but on the way to PR-dom.
4. India Indians who are from the back breaking construction industry.

First time author Azhagunila has covered most of these types in her book ‘Aaranju’.

Each group has its own preconceived notion about life and each looks at the other from its own perspective. These two aspects are well covered in her stories.

While Singaporean Indian has his own worldly view and issues to grapple with, the category 2 Indian is obsessed with schooling for his child and the all encompassing PSLE exam. Category 3 Indian still has doubts as to where he belongs – India or Singapore – while category 4, devoid of his family in Singapore, often longs for his family in India and gets on with life, enduring the physical hardship in Singapore while hoping for a better future in India.

The star story of the collection is, of course, ‘Aaranju’ that details the point of view of a PSLE student. Every stake holder in the education arena has had an opinion on the PSLE and the effects of streaming of children. But no one has spoken of the PSLE nightmare from a student’s perspective. It is he who has to undergo the trauma without having the ability to understand the exam itself. Unknown to him, the child undergoes the strain while not being able to comprehend what is happening and what the implications of the exam are. Azhagunila is brilliant here as she shows the PSLE from a child victim’s perspective. This one story is a great candidate to be translated into Mandrin and English so that it reaches the other affected parties in Singapore. Kudos to the author for the intelligent choice of name and the narration.

As the story is from a child’s perspective, the author is not judgmental or condescending. She describes the situation as a child sees it and leaves it at that, thus creatively including the reader as a co-author to script the un-written story of what to do with the PSLE. The satire that runs along the story captivates the reader’s attention. (Suggested Further Reading : The Good, Bad and the PSLE by Monica Lim )

The story of a hot tempered male protagonist who turns a new leaf is extremely well written with a fantastically unexpected twist in the end. The author glitters in this story.

There is an interesting story on inter-racial marriage between an Indian woman and a Chinese gentleman and how the lady finds acceptance in the family once her grandchild is born. This is a story that has great depth than meets the eye. The author’s ingenuity shows itself in her deft handling of the story line.

Social media adoption by a senior citizen and its power to alienate loved ones is a more contemporary topic. The author touches upon this as well,in her unique way, in yet another heart warming story.

The story on the special child on a train, narrated from an Indian construction worker’s perspective, has a novel approach that makes the story interesting. Juxtaposing the worker’s thoughts about an earlier experience with a special child with the then current situation in the train, is a brilliant idea.

Vivid imagery, quick dives into the stories, surprising turns and a wholly Singapore content covering the Indian community in Singapore are some of the salient points in Azhagunila’s ‘Aaranju’.

My recommendation for the book: Read it. You have an interesting writer on hand.

Airport Tales

A reader of my blog was travelling from LA to Chennai via Singapore and we decided to meet at Changi Airport. His flight landed at T3 Terminal at 12:55 PM and he went on a city tour. He was back in the airport by 6 PM and was waiting for me at the City Tour lounge.

I reached the SIA Check-in counter at 7:00 PM and was directed to the City Tour lounge. I wanted to make an announcement as he didn’t have a phone. I was directed to the SIA Information Center at T2. But I decided against that and rushed to the T1 termnial and then to the lounge. Not able to find him, I approached the SIA Check-in counter in T2. They directed me to the SIA Information Center at T2 to make the announcement.

The Information Counter directed me to Terminal T1’s Airport Information Center and I rushed there. I explained the situation and said that he had to board the fiight to Chennai at 8 PM and I needed to talk to him despartely.

‘Where did he land?’
‘T3, in the afternoon. Now he is somewhere in T1 or T2.’
‘If he has landed in T3, you have to make announcement in T3 only.’
‘But, he landed at 12:50 PM. Now he is somewhere in T1 / T2.’
‘Sorry, we can only check passengers who have landed in T1 and announce.’
‘May be true. But how to contact him now?’
‘Go to T3 and make an announcement.’
‘But he left T3 at 1:30 itself. There is no use.’
‘That is the procedure. We can’t make announcement here.’
‘See, the time is 7:30 now. I can’t be running to T3 and then back to T2 and the like..’
‘Choice is yours.’

Frustrated, i came back to T2 to check with the Check-in counter. They were not supposed to reveal details of passengers who had checked in.

So, I went to the Security Area and tried looking hard at people who resembled the reader. I had a vague image of him from his FB post.

Suddenly my phone rang. It was the reader who spoke. He had apparently waited for me, tried calling me from a booth and later checked-in.

Therefore I returned from the airport without meeting a very encouraging reader.

Lesson : Even Changi has to improve its Integrated Passenger MIS. That is not a big deal for a country that has the infrastructure and will to invest on Cloudera and SAS platforms to analyse social media, health science and banking data.

Two events and no response

Last two weeks have been very important for India from a banking perspective. Julius Baer, the Swiss Private Banking giant, completed the acquisition of Merrill Lynch in India and thus acquired official space to act as an Indian company. Standard Chartered decided to open an Indian subsidiary.

These two are very important from a national perspective. With the tightening of controls on black money by the Modi government, the chances of private wealth residing in India has increased. Hence a casual watch on the cash inflows into Julius Baer in India would help estimate a percentage of assets that have been diverted overseas to the tax havens like Mauritius, Cayman Islands and Singapore. If not the volume, at least the people and institutions involved could be ascertained.

When Raghuram Rajan announced that global banking giants needed to open Indian subsidiaries, it was with an intention to bring further accountability to the foreign banks. He lured them with government bonds. Citi and a couple of other US banks had declined the offer. It is interesting that Standard Chartered has opted in. Could it be because of its sagging fortunes elsewhere ? Probably.

But these two major happenings didn’t figure in any political discourse in a nation that has increasingly been obsessed with cows. And that represents a sorry state of political discourse. Enlightened political opposition should have had some opinion on this. P.Chidambaram, Jairam Ramesh, Kapil Sibal et al, who are otherwise vociferous, have chosen to keep mum. Even the left, that has been left out of the political mainstream, has not uttered a word on these developments.

And that speaks volumes about the intellect of the opposition in India.

A 'Model' Pen

Luxor ModelThis scantily clad lady appears on the cover of a pen refill that school children use. I searched through my remaining grey cells just to relate the lady with the refill.

Does the body clinging and figure hugging dress have any relation to the refill ? I thought. Does the lady use this refill? Probably. She could be an actress and uses this particular pen brand to sign her cheques.

But why should she wear such a body clinging dress and sign a cheque? Does that hold any relevance that my brain is not able to process ? I thought. Or was it like Shruthi Hasan inaugurating a jewelry store in Singapore recently ? Shruthi is known for what she does not wear rather than what she wears. ‘Why invite her for opening a jewelry store?’ is an expensive question that I cannot answer. Similarly there should have been some un-explained reasons for having the disruptively clad woman on the refill of a pen that school children use.

What if the pen is used by a school girl? What is the message that we seek to send her other than saying ‘If you use this pen, you could become someone like the lady on the cover and dress suggestively’. Would that be the idea behind the model?

What if the pen is used by a boy ? What would he look at ? The pen ?

Is not Luxor, the pen maker, promoting voyeurism ? Why don’t the feminists and left liberal writers take upon themselves the onerous task of removing this ad ?

Is this not a cause worth giving up the Sahitya Academy Award for ?

Am I asking for the moon ?

P.S.: ‘Pen’ in Tamil means a girl.

Bankers beware

Fintech companies are the new and nimble startups catering to small and specialized segments in the Finance and Banking space. With employee ages averaging around 24, these companies have usurped specialized banking functions. And that is causing havoc to the banking behemoths.

Citi, ANZ, Stanchart, DBS and Chase have realized the disruptive power of these startups and are working overtime to either partner with these fintechs or absorb them into their overall IT infrastructure.

While 700 sqft room based startups challenge 100 year old banks and question their very revenue model, we are in the most exciting of times in the banking space. IBMs’ mainframe based core banking applications are being spruced up to rise up to the challenge.

Banking industry is set for a revolutionary change. It is either innovate or perish. Exciting, challenging and uncertain times ahead for bankers.

Stay tuned for more on these.

வாசகர் கடிதம் – 'நான் இராமானுசன்'

வைணவத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற, பழுத்த அனுபவம் உடைய திரு.பார்த்தசாரதி என்னும் வாசகர் ‘நான் இராமானுசன்’ தொடர் பற்றி எழுதியுள்ள கடிதம் இது. சாகித்ய அகாதெமி விருதை விட மேலானது என்று எண்ணுகிறேன். இப்படிப்பட்ட சிறப்பான வாசகர்கள் எதிர்பார்ப்பைக் கெடுக்காத வண்ணம் நான் எழுத, அருமாகடலமுதன் அருள் புரிவானாக.


அன்புடை நண்பர் ஆமருவி தேவநாதன் அவர்கட்கு ,

நலம்,தங்களின் நலத்தில் நாட்டம் .

தங்களின் “ஆ பக்கங்கள் நான் ராமானுசன்” பகுதிகளைப் படித்து வருகிறேன்.கூகூள் மாமி போன்ற நகைச்சுவை கட்டுரைகளும் சுவையாக உள்ளன.

நான் ராமானுசன் ( ‘அடியேன் ராமானுசன்’ இன்னமும்  பொருத்தமோ! – வைணவத்திற்கே உரித்தான அடியேன் என்ற பதம் கலைஞர் தொலைக்காட்சி மூலம் பலரிடம்  சேர்ந்துள்ளது என்பது ஓரளவு  உண்மை )

நன்றாக அமைந்துள்ளது உங்கள் கைவண்ணம் .வைணவம் சென்னைப் பல்கலை கழகத்தில் படித்து (இளநிலை ,முதுநிலை மற்றும் முனைவர் பட்டம் பெற்று -அத்துணையும் பணி ஒய்வு பெற்றபின் -சென்னைப் பல்கலை கழகத்தின் “முன்னாள் வைணவ மாணாக்கர்கள் குழுமத்தின்”- Alumni Association of Vaishnavism – செயலாளர் என்கின்ற தகுதியிலும் நான் எனது குழுமத்திடம் பகிர்ந்து கொண்ட சில கருத்துக்களை உங்களிடம் சேர்ப்பிக்க விரும்புகிறேன்.

தங்களின் இப்பணி தொடர எனது அன்புகலந்த வாழ்த்துக்கள் !

இராமானுஜர் தொடர் 50 வது காட்சியைக் கடந்து விட்டது .ஸ்ரீமத் இராமானுஜர் ஓர் அவதார புருஷர் என்பதைப்பற்றி வலியுறுத்தத் தேவை இல்லை.

தன்  வாழ்நாள் முழுவதும் நாத்திகம் பேசுவதுமட்டுமல்லாது ,ஆத்திகர்களின் மனதை

புண்படுத்தியே காலம் கழித்த இதன்  வசனகர்த்தாவின் மனப்போக்கை நாம் அறிவோம்.

.ஆனால் அவரது வாழ்நாட்களின் இறுதி கட்டத்தில் தனது கடந்த கால வாழ்க்கைக்கு ஒரு பிராயச்சித்தமாகவே இத் தொடரில் தன்னை இணைத்துள்ளார் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

ஓர் ஆத்ம பரிசோதனைக்கு நாம் நம்மையே ஈடுபடுத்திக்கொள்ளுவோம்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரின் வைணவத் தொண்டு ,சமூக தொலை நோக்குப்பார்வை, விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தின் மேன்மை இவைகளை நாம் எந்த அளவிற்கு உணர்ந்துள்ளோம்? இவைகளை எந்த அளவிற்கு இதரர்களிடம் எடுத்துக் கூறியுள்ளோம்? நாம் தனி மனிதர்கள் -இது நம்மால் இயலுமா என்ற தயக்கம் நம்மிடம் இருக்கலாம்.இன்று நல்ல வசதியோடு இருக்கும் நம் மடங்களின்  பங்கு என்ன?

இந்த தொடர் தொடங்கியதிலிருந்து இத்தொடரைப்பற்றிய விளக்கங்களை என் நண்பர்கள் பலர் (வைணவம் அல்லாத) முக நூல் மூலம் பெற்று ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் பற்றி அறிவது மட்டுமல்லாது அவரது செயல்களை வியந்து போற்றுகின்றனர்.வைணவம் என்றாலே தமிழ் என்பர். தமிழை வேதத்திற்கு நிகராக்கிய  ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் பற்றி நம் சிலருக்கே தெரிந்த பல பெருமைகள் பலரிடம் போய்ச் சேர்ந்துள்ளது.

ஸ்ரீ எம்பார் எனப்படும் கோவிந்தரின் திருத்தகப்பனாரை ஒரு நகைச்சுவைப்  பாத்திரமாக   காட்டியிருப்பது ஒரு நெருடல். ஆயினும் ஸ்ரீ  சோமையாஜி, ஸ்ரீ   ,திருமலை நம்பி இவர்களை மிக உயரத்தி சித்தரித்து அந்த நெருடலை சரிசெய்து விட்டனர் எனலாம்.

ஆறஞ்சு முதல் உப்புமா வரை

காதில் எதுவும் வாங்கிக் கொள்ளக் கூடாது, அழகுநிலாவின் ‘ஆறஞ்சு’ நூலைப் படித்து முடித்து விட வேண்டும் என்று எம்.ஆர்.டி.யில் ஏறினேன். ஊற்றம் பார்க்கில் இடம் கிடைத்தது.

‘ஆறஞ்சு’ கதை என்னை உள்ளே இழுத்துச் சென்றது. விக்கியின் கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டே முன்னேறினேன். அருகில் இரு இந்தியர்கள்.

‘சனிக்கிழமை பிரதோஷம் அன்னிக்கி சிவனப் பார்த்துட்டுதான் பெருமாளப் பார்க்கணும்னு வீட்ல சொல்லிட்டாங்க’
‘அதால என்ன செஞ்சே?’
‘பாயா லெபார் சிவன் கோவிலுக்கு காலைலயே போய்ட்டேன்’
‘என்ன ஆச்சு அப்புறம்?’
‘என்ன செய்யறது. கோவில்ல செம சாப்பாடு. நெய், பருப்பு, மோர் குழம்புன்னு ஏக தடபுடல்.’
‘அப்புறம் எங்கே போன?’
‘போறது எங்க? அப்பிடியே வீட்டுக்குப் போயிட்டேன்.’
‘அப்ப பெருமாள் கோவிலு?’
‘சாயந்திரம் வந்தேன். ஒரே கூட்டம்?’
‘சாமி பார்த்தியா?’
‘அத விடு. பெருமாளு கோவில்ல ரொம்ப மாறிட்டாங்கடா. சாயந்திரம் உப்புமாவும் வடையும் போடுறாங்க.’
‘போடா புளியோதர இல்லாம இருக்குமா?’
‘இருந்துதாண்டா. ஆயிடுச்சாம். அப்புறம் உப்புமா போட்டாங்க. எல்லாரும் மாறிட்டாங்கடா.’

‘இந்தக் கோவில் பரவாயில்லை. திரு இந்தளூர் என்னும் திவ்யதேசத்தில் பெருமாளுக்கு ஏஸி போட்டிருக்கிறார்கள். அவரும் ஆனந்தமாக யோக நித்திரை செய்கிறார்,’ என்று அவர்களிடம் சொன்னேன்.
‘சாமிக்கு கூடவா ஏஸி போடுவாங்க?’ என்றார் ஒருவர்.
‘ஆசாமிங்கல்லாம் ஏஸில இருக்கலாம், சாமி இருக்கக் கூடாதா?’ என்று லாஜிக்கலாகக் கேட்டார் இன்னொருவர்.

இப்படியாக ஆறஞ்சில்’ தொடங்கி ‘உப்புமா’வில் முடிந்தது என் பயணம்.

கம்பனைப் பாடும் சிங்கைக் கண்ணன்

கண்ணன் சேஷாத்ரி

கண்ணன் சேஷாத்ரி

‘அருமா கடலமுதே’ என்ற ஆச்சரியமான தமிழ்ச் சொல்லைப் பயன்படுத்தினார் கண்ணன் இன்று தனது கம்ப ராமாயணத தொடர் சொற்பொழிவில். மாதவி இலக்கிய மன்றத்தின் 50வது நிகழ்வில் இன்றைய கண்ணனின் சொற்பொழிவில் அருமையான பாசுர விளக்கங்களும் கம்பனின் சுவையுடன் சேர்ந்து அக்கார அடிசில் போல் அமைந்தது அவரது பேச்சு.

சிறுபுலியூர் என்னும் சோழ நாட்டுத் திவ்ய தேசத்தில் எழுந்தருளியுள்ள ‘கிருபாசமுத்திரப் பெருமாள்’ பற்றிய அந்தப் பாசுரம் இதுதான் :

கருமாமுகிலுருவா, கனலுருவா புனலுருவா
பெருமாள் வரையுருவா, பிறவுருவா, நினதுருவா
திருமாமகள் மருவும் சிறுபுலியூர்ச் சலசயனத்து
அருமா கடலமுதே உனதடியே சரணாமே

‘குக தரிசனம்’ என்னும் தலைப்பில் கம்பன், வால்மீகி, ஆழ்வார்கள் மூவரும் குகன் இராமனைக் கண்டடைந்ததை எப்படிப் பார்த்தனர் என்று முக்கோணப் பார்வையில் விளக்கினார் கண்ணன்.

கடவுள் பற்றி நாகூர் ஹனீபாவின் பாடலையும் விட்டு வைக்கவில்லை அவர்.

ஒரு சில சுவையான பகுதிகள் பின்வருமாறு :

இறைவன் நம்மைக் காண்பதற்காக நாம் கோவிலுக்குச் செல்கிறோம். ஏனெனில் அவன் பால் சுரந்து தேங்கியுள்ள பசுவைப் போன்றவன். கன்று வந்து அருந்தாததால் .மடி நிறைந்த பாலுடன் பசு துன்புறுவது போல இறைவன் நமக்காக அருட்பாலுடன் காத்திருக்கிறான். கன்றாகிய நாம் அப்பாலை அருந்தினால் இறைவனுக்கு அதுதான் இன்பம். நமக்கும் தானே !

இராமனிடம் சரணாகதி அடைந்தவர்கள் மூவர். சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தைக்காகச் சரணடைந்தான். வீடணன் இராவணனிடமிருந்து தப்புவதற்காகச் சரணடைந்தான். பரிசாக இலங்கையைப் பெற்றான். ஆனால் எந்தப் பலனையும் எதிர்பாராமல் சரணாகதி அடைந்தவன் குகன் ஒருவனே. அதற்காக இராமன் அவனுக்கு ‘அலைகள் சூழுலகெலாம் உன்னுடையதே’ என்று இந்த உலகத்தையே அளித்தான்.

முடிவில் தனக்குத் தமிழார்வம் அளித்த தன் இளமைக்கால ஆசிரியர்களை நினைவுகூர்ந்து தனது குரு வணக்கத்தைத் தெரிவித்தார் கண்ணன். அந்தப் பண்பு அவரைக் காக்கும்.

இவர் வெகுதூரம் செல்லப்போகிறார். சிங்கையில் கம்பனைப் பற்றிப் பேசுவதே குறைவு. அவற்றுடன் ஆழ்வார்களையும் ஒப்பிட்டுப் பேசிய பாங்கு அருமை. ஒரு தேர்ந்த உபன்யாசகராக ஆவதற்கான அத்தனை அறிகுறிகளும் தெரிகின்றன.

குழந்தைகள் நடனம்

குழந்தைகள் நடனம்

கண்ணனைச் சிங்கைத் தமிழ் அமைப்புகள் சரியாகப் பயன் படுத்திக்கொள்ள அந்த அருமாகடலமுதன் அருள் செய்வானாக. மாதவி இலக்கிய மன்றத்தின் வழியாக இவ்வகையான நல்ல நிகழ்வை அளித்த அதன் தலைவர் திரு.கோவிந்தன் அவர்களுக்கு இன்று பிறந்த நாள். இறைவன் அவருக்கு நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் அளிப்பானாக.

What is for dinner ? முயல், காக்காய் ?

‘ஆட்டைக் கடித்து மாட்டைக் கடித்து மனிதனைக் கடிப்பது’ என்பது உண்மையாகிவிடும் போல் தெரிகிறது.

பசு மாட்டைக் கடிப்பது தற்போது தேர்தல் விஷயமாகியுள்ளது. எல்லா பிரச்சினைகளையும் தீர்த்தாகிவிட்டபடியால் தீர்ப்பதற்கு உள்ள ஒரே பிரச்சினை இதுதான் போல இருக்கிறது.

மாட்டுக்கொட்டகையை விட்டு வெளியே வருவோமா ?

முயல், காக்கை மாமிசம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா ? எனக்குத் தெரியாது.

முயல் மாமிசம் கிடக்கும் போது காக்கை மாமிசம் தேடி அலைவதா என்று திருமங்கையாழ்வார் கேட்கிறார்.

Thirumangai‘ஏரார் முயல்விட்டுக் காக்கைப்பின் போவதே..’ என்பது அவரது பாசுர வரி.

இரண்டு விளக்கங்கள் தெரிகின்றன :

முயல் நிலத்தில் கிடைப்பது. காக்கை வானத்தில் கிடைப்பது. பூமியில் உள்ள அர்ச்சாவதார மூர்த்திகளை வணங்கினாலே போதும், விண்ணுலகில் பரமபத வாழ்வு தேவையில்லை என்பது ஒன்று.

மற்றொன்று திருமால் தெய்வம் ( முயல் ). எளிதில் நிலத்தில் கிடைக்கும். மற்ற தெய்வங்கள் அவ்வளவு சிறந்தவை அல்ல(காக்கை ).  சிறப்புகள் இல்லாவிடினும் அவற்றை அடைவது கடினம். எனவே முயலை விரும்புங்கள் என்னும் பொருள்.

‘அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்..’ பாசுரம் நினைவுக்கு வந்தால் நலம்

அது சரி. திருமங்கையாழ்வார் முயல், காக்கை மாமிசங்களை உண்டாரா ? என்று கேட்கலாம்.

உண்டிருக்கலாம். சோழ மன்னரின் தளபதி, கள்ளர் குலத்தவர் என்று சொல்கிறார்கள். எனவே முயல் காக்கைக் கறி விசேஷங்கள் தெரிந்தே சொல்லியிருக்கலாம். ‘பறவைக்காய்ச்சல்’, ‘எபோலா’ முதலானவை ஆழ்வார் காலத்தில் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுதல் நலம்.

இனி  காக்கையையோ முயலையொ கண்டால் அருகில் யாராவது மனிதர் இருகிறாரா பாருங்கள். ஒரு வேளை  அவர் திருமங்கையாழ்வாராக இருக்கலாம்.

கலாப்ரியாவுடன் ஒரு பொழுது

கவிஞர் கலாப்ரியா எளிதில் அணுகப்படக்கூடியவராகவும் மென்மையாகப் பேசுபவராகவும் இருக்கிறார். இன்று நடந்த கவிதைப் பயிலரங்கில் அவருடன் பேசினேன். ‘பழைய கணக்கு’ நூலைப் படித்துக் கருத்து கூறுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

இன்று பல ‘கவிஞர்கள்’ கண்டெடுக்கப்பட்டார்கள். 13 வயது முதல் 70 வயது வரை பலர் தாங்கள் கவிதை எழுதக் கூடியவர்கள் என்பதைக் கண்டுகொண்டார்கள்.

‘நிழல்’ என்னும் தலைப்பில் எழுதச்சொன்னார். நான் எழுதிய சில ‘கவிதைகள்’ ( அப்படி இல்லை என்றாலும் மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள் ).

1. நிழல்- நான் இல்லாத நான்

2. நான் பெரியவன்
நான் சிறியவன்
நான் பெரியவன்
நான் இல்லை

3. நிழல் – என்னை நானே பார்த்து பயந்த உருவம்.

4. உன் சமூகம் உனக்கு முன்னால் செல்லும்
சில சமயம் பின்னால்

5. அடுத்த வீட்டுக்காரனின்
அகோரப் பணப்பசியால்
என் வீட்டுப் பிள்ளைகள்
நிழலாய் ஆயினர்
(சிங்கைப புகை மூட்டம் பற்றியது )

6. மனித இனத்தின் சமத்துவத்தை உணர்த்தும் ஒன்றே ஒன்று

கலாப்ரியா 1,4,5 கவிதைகளைப் பாராட்டினார்.

நாங்களும் கவிஞர் ஆயிட்டோம்ல !