Soniaji, fire your speech writer please

Dear Smt.Soniaji,

I am a dark skinned Indian from the south of the Vindhyas. Oh, yes, the same Vindhya mountain ranges in Central India. And yes, world exists and people still live in the southern part of India.

Just to remind you: India is where you had come to live as a daughter-in-law.

So, why am I writing to you in English? Well, I don’t know Italian. And, Mani Sankar Iyer, your speech writer, can translate this for you to understand. I could have written in Tamil, for Mani is supposed to know Tamil as well. But with his dubious mastery of English and an equally dubious sense of history, I very much doubt Mani would understand Tamil. In any case, no one in Tamil Nadu would be reading this letter. Hence, it really doesn’t matter.

I know you are naïve and hence read Mani gives you. But when you read in Parliament, please take care. All speeches are recorded unless or otherwise expunged. That your speeches are foolish because your speech writer is foolish, is known to us. But generations later, my great-grandchildren should not think that their great-grandfather had lived in times when the leader of the opposition was a nincompoop.

Take this example. Yesterday you had said this about the constitution:

“People who never had faith in the Constitution, nor had they participated in its drafting, are now swearing by it and are laying claim to it. They are now having a discussion on commitment to it. There cannot be a bigger joke than this.”

Yes, it was written 60 years ago. Rahul is 40+ and hence, by your logic, he is not eligible to take oath in the name of the constitution. Extend that logic and Obama could not have become Prez at all. And for England, there could be no PM, for there is no single written constitution.

Additionally, Ambedkar did not want the two words – secular and socialist- in the preamble of the statute book. He felt that he should not impose on the people what their means of conducting business should be. And he was quite right in his opinion. Here is the link to the proceedings in the constituent assembly. You might probably have known about the Constitution of India. It was discussed word by word in this assembly of scholars. Mani, by virtue of his being ideologically inclined towards Pakistan, might not have known about this august assembly. You could consult with Shashi Tharoor – the only guy in your party to have some sense of history in his speeches.

Here is what happened. On 15-Nov-1945, Prof.K.T.Shah from Bihar brought an amendment in the constituent assembly. He wanted to include ‘socialist’ and ‘secular’ in the preamble of the constitution. Dr.Ambedkar didn’t agree and had this to say :

“I regret that I cannot accept the amendment of Prof. K. T. Shah. My objections, stated briefly, are two. In the first place the Constitution, as I stated in my opening speech in support of the motion I made before the House, is merely a mechanism for the purpose of regulating the work of the various organs of the State. It is not a mechanism whereby particular members or particular parties are installed in office. What should be the policy of the State, how the Society should be organized in its social and economic side are matters which must be decided by the people themselves according to time and circumstances. It cannot be laid down in the Constitution itself because that is destroying democracy altogether.”

You had also said that the Congress realized the genius of Ambedkar and appointed him the Chairman of the drafting committee. Truth is, as usual, far from it. Ambedkar had to campaign for being added into the constituent assembly. It was Gandhiji’s magnanimity that resulted in Ambedkar being added to the august assembly. You might not know this, neither would anybody in the Congress. Please ask somebody to read you the memoirs of Jagjivan Ram. Let me also quote some more instances where Ambedkar was not interested in the drafting of the constitution as also some instances where he had ‘behaved’ properly with the British:

Dr.Ambedkar, 2-Sep-1953, Rajya Sabha Speech:

“People always keep on saying to me:’O, you are the maker of the Constitution’. My answer is I was a hack. What I was asked to do so, I did much against the will… Sir, my friends tell me that I have made the Constitution. But I am quite prepared to say that I shall be the first person to burn it out..”

British Viceroy of India to The Cabinet mission, 05-Apr-1946 :

“He ( Ambedkar ) thought that if India became independent it would be one of the greatest disasters that could happen..”

British Secretary of State for India to the Governor of Madras : 24-Sep-1933 :

” During the last two or three years I have seen a great deal of Ambedkar,and, like most of my friends, I have been impressed by his ability and his manifest desire to support the British influence in India…”

British Secretary of State to the Viceroy of India, 28-Dec-1932 :

” Ambedkar has behaved very well at the (Round Table ) Conference, and I am most anxious to strengthen his hands in every possible way ..”

Here is what the ‘Architect’ of the constitution had to say about the constituent assembly itself.

Dr.Babasaheb Ambedkar, All India Scheduled Class Federation, Bombay, 6-May-1945 :

“I must state that I am wholly opposed to the proposal of a Constituent Assembly. It is absolutely superfluous. I regard it as a most dangerous project… I do not see why a Constituent Assembly is at all necessary.Indians are not in the same position as the Fathers of the American Constitution were. So much of the Constitution of India has already been written out in the Government of India Act, 1935. It is my considered opinion that the proposal of Constituent Assembly is more dangerous than profitable and should not be entertained”.

BTW – be more careful with Mani. Two decades ago, he had promised to make Mayiladuthurai, his erstwhile constituency, a Singapore. Thank God that Singapore doesn’t know this, for they would sue Mani for damaging brand Singapore. Mayiladuthurai looks like Singapore of 1900.

Meanwhile, if you have decided to write the epitaph of the Congress, that is fine by me. As the party was founded by a European, A.O.Hume, it is only natural that it be buried by another European. But let it die its natural death. Your son, Rahul is hell bent on killing it. And in India killing is illegal while death due to natural reasons is acceptable. Just listen to his recent Mount Carmel School speech and you will know what I mean.

Probably Mount Carmel questions were asked by Indian girls and hence wouldn’t matter for you. Here is a US journalist on Rahul. As this is by a non-Indian, probably this might help.

I have an idea. Why not make Rahul the ambassador of North Korea? The intolerant PM would be too willing to accede to that demand, for there is no other way of decimating Kim Jong Un. Aamir Khan can keep Rahul company.

At least you could save the embarrassment of having to live with a half-wit son who doesn’t know which nation he belongs to, and files his income tax in the UK while being an MP in India.

First things first. Fire your speech writer. Else, start acting in Tamil films, for Vadivelu doesn’t star nowadays.

Yours Sincerely,
A dark skinned Indian from the South of the Vindhyas.

ஆம்பள பாவம்

அப்டி இன்னா ஸார் சொல்லிட்டாரு ஆமிர் கானு? சகிப்புதம்மை இல்ல, அதால ஊர உட்டு போறேன்னு சொன்னாரு. இன்னா தப்பு ஸார் அதுல?

அதும் அவுரு சொல்லல; ஊட்டுக்காரம்மா சொன்னாங்கன்றார். நாயந்தானே? இன்னா இருந்தாலும் ஊட்டுக்காரம்மா சொன்னா எதிர் கேல்வி கேக்க முடிமா? இன்னான்ற நீயி?

ஒரு ஆம்பள, ‘எம் பொண்டாட்டி இப்டி சொல்றா’ன்றான். அவுனுக்கு அதுக்கு கூட உரிம இல்லியா இந்த நாட்ல? ஒரு ஆம்பலையோட கஸ்டம் இன்னொரு ஆம்பலைக்கித்தான் தெரியும். ஊட்டுல பேச முடிமா உன்னாலா? அதால அமீரு வெளில வந்து சொன்னாரு? இன்னா தப்புபா இதுல? நீயே சொல்லு, நெஞ்சுல கைய வெச்சு சொல்லு, ஊட்ல பேசுவியா நீயி? வெளில வந்து தான பேசற. அப்பால அமீரு பேசினா தப்புன்ற?

ஆம்பளையால ஊட்ல பேச முடிலங்காட்டிதானெ வெளில டாஸ்மாக்குல வந்து தண்ணி சாப்டுப் பேசறான் நம்மாளு? அமீரு அங்கெல்லாம் வர மாட்டாரு. அதான் தண்ணி சாப்டாமயே சொல்றாரு. தப்பு இன்னாபா?

அப்டி இன்னா சொல்லிட்டாரு அமீரு? சகிக்கலன்னாரு. உண்மை தான? நீயே சொல்லு. இத இப்ப ஒரு படம் வந்துதே, உத்தம வில்லன்னு. அத்தப் பாக்க முடிஞ்சிச்சா உன்னால? சகிக்கல தான? அதான் அமீரு சொல்றாரு – சகிக்கலன்றாரு. இதுல இன்னா தப்பு கண்டுகின நீயி?

அத்த உடுமா. கோச்சடையான்னு ஒரு கொயந்தைங்க படம் வந்துச்சே. பாத்தியா நீயி? சகிக்கல தானே? அதான் சொல்றாரு அமீரு. இன்னா தப்புன்றேன்?

புலி, வாலு, மரவட்ட, பூரான்னு படம் படமா வந்துகினே இருக்கே, எதாவுது பாக்க சகிக்குது? அதாம்பா சொல்றாரு அமீரு. இன்னா தப்பு கண்டுகின நீயி?

ஒண்ணு சொல்லவா? என்னிக்காவுது நீயே சமைச்சி நீயே துன்னுக்கறியா? அப்ப தெரியும்பா உனக்கு. சகிப்புதம்மைன்னா என்னன்னு அப்ப தெரியும் உன்க்கு. அமீரு நடிச்ச படத்த அவரே பாத்துருப்பாரு. அதான் சகிக்கல, ஊர உட்டு ஓடலாம்னிருப்பாரு. இனான்னற நீயி?

அமீரு ஊர உட்டு போகலாம்னு பொண்டாட்டி சொன்னானுதான் சொன்னாரு. ஆனா ராகுல் தம்பி இன்னா சொல்ச்சி? சொல்லிக்காம கொள்ளாம தாயிலாந்து போயி ரோசன பண்ணிட்டு வரல? அமீரு சொல்லிகினு போறேன்றாரு. ரீஜண்டான ஆளுப்பா அமீரு. அதப்போயி தப்புன்ற நீயி.

ஊட்லயும் பேச முடியாது, வெளிலயும் பேச முடியாதுன்னா ஒரு ஆம்பள இன்னாபா செய்வான்? கொஞ்சமாவுது ரோசன பண்ணியா நீயி?

அவுரு இன்னாபா சொன்னாரு? போலாம்னு பொண்டாட்டி சொல்றான்னாரு. நம்மூர்ல நாட்ட உட்டு ஓடறேன்னு பூச்சாண்டி காட்டினவங்கல்லாம் குந்திகினு மாடு துண்ணலாமா மாணாமான்னு பேசிக்கினிகறாங்க, பம்பாய் போயி சிவ சேனா தாதாவையெல்லாம் கண்டுகினு வந்திருக்காங்க. அப்பல்லாம் எங்கப்பா போயிட்டீங்க நீங்கள்ளாம்? அவர்ட்ட போயி,’ இன்னா அண்ணாத்த, ஏதோ ஊட்ட வித்துட்டு வேற ஊருக்கும் நாட்டுக்கும் போறேன்னியே, இன்னும் டிக்கெட் கெடைக்கலியா?’ன்னு ஒரு கேள்வி கேட்டியா நீயி? அமீரு இந்தி கார்ருன்னு தானெ நீயி அவர கேள்வி கேக்குற?

இந்தி மாணாம் ஆனா இந்தி நடிகை மட்டும் வேணும்னு சொல்றோம்ல. அதுங்க தமிளு பேசுறேன்னு வெட்டி வெட்டி பேசுதே அது சகிக்கலைன்றாரு அமீரு. இன்னா தப்புன்றேன்?

அத்த உடு. நாட்ல சகிப்புதன்ம இருக்குன்றியா நீயி? சும்மா உதார் உடாத மாமு. நம்ம கையில ராங்கு காட்டாத. எங்க இருக்கு சொல்லு சகிப்புதன்ம? முன்னாடியாவுது 2ஜி, நிலக்கரி, ஆதர்சுன்னு ஆயிரம் கோடி, லச்சம் கோடின்னு காணாம போக சொல்ல அப்ப நம்ம பிரதமரு எப்பிடி நாக்கலிய கெட்டியா புட்சுகினு கண்ண மூடிகினு சகிப்புதம்மையோட குந்திகினு இருந்தாரு? வாய தெறந்து ஒரு வார்த்த சொல்லியிருப்பாரா மனுசன்? அது சகிப்புதம்மை.

இப்ப இருக்கறவரு அப்பிடியாகீறாரு? ஒரு ஊழலு கூட இல்லியே. கவருமெண்டு நடக்குதா இல்லியான்னே தெரீல்லியே? ஊழல நடக்க உட்டமா, கண்டுக்காம சகிப்புத் தன்மையோட இருந்தமான்னு இல்லாம வெளிநாட்டு முதலீடு, பொருளாதாரம்னு புரியாம பேசிக்கினேகீறாரு.

இப்பிடி ஒரு பிரதமர சகிச்சுக்கினு அமீரு, சாருக்கு தம்பி, அருந்ததி அக்கா இவுங்கல்லாம் எவ்வலவு தான்யா சகிப்புதம்மையோட இருக்கறது?

தமிளு நாட்டுல வெள்ளம் வந்து ஊரே நெஜ தண்ணில இருக்கசொல்ல மொதலமைச்சரு எவ்ளோ சகிப்புதம்மையோட ஊட்டுக்குள்ளயே இர்ந்தாங்க? ஆனா பிரதமரு கொஞ்சம் கூட சகிப்புதம்மை இல்லாம வெளி நாட்டுக்கெல்லாம் போயி, பணம் சம்பாரிச்சுக்கிட்டு, இப்போ வெள்ளத்த பாக்க சென்னைக்கு வரப் போறரு. முதலமைச்சர் மாதிரி பிரதமருக்கு சகிப்புத் தன்மை இல்ல தானெ? அதான் சொல்றாரு அமீரு.

மெய்யாலுமெ சொல்றேன். ஆம்பள பாவம் பொலாதது. அமீரு நம்மள மாதிரி ஆம்பள. அவுருக்கு கொரலு குடுக்காட்டாலும், திட்டாதீங்க. ஏன்னா ஒரு ஆம்பளையோட கஸ்டம் ஆம்பளைக்குத் தான் தெரியிம்.

‘நெக்ஸ்ட் ஸ்டேஷன் கிளிமெண்டி’ குரல் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தேன்.

'Loss and Laws' – a review

The book ‘Loss and Laws’ is an English translation of bilingual writer Jayanthi Sankar’s Tamil short stories.  I had the opportunity to participate in its launch in Singapore Writer’s Festival this year.

‘Loss and Laws’ – The law, however democratically it would have been framed, if it has lost its human touch and therefore does not value human dignity and has to be imposed just because it is in the statute book, is nothing  short of draconian diktat. The story flows so mellifluously that we get to travel along with the protagonist and begin to feel the pressures of a domestic help’s day. The way the story ends reflects the stark reality and comes as a rude jolt, making you get up from your easy chair and look angrily at the society, truth, laws and the sense of utter helplessness against the three forces.

‘The Smuggler’ is a subtle depiction of human helplessness and the acknowledgement of the same. In a fast paced Singapore when the day ends even before it begins and where people forget to breathe in the rush to carry on with their daily business of life in the MRT, the interaction of a tattered Chinese gentleman with the passengers of the train is not given the seriousness it deserves. When the conversation that the gentlemen has with each passenger is not known to us, there is one soul who understands that. The twist is, the protagonist doesn’t even talk to that one person who finally understands the situation and reacts suitably. The question  ‘what did the Chinese gentlemen speak?’ is left to the reader, in a classic short story style. This story ensures that the reader participates in the evolution of the story and makes the reader an author as well. A story is defined by what is left unsaid. This is one such, a classic, I would say.

‘Service’ – This may be a uniquely Singaporean story where there is an agency or service company to do anything, but the feelings expressed are universal. The real reason for the happenings in the story is not elaborated but there is no need for any elaboration. The fast paced life, mad pursuit of wealth and hence nothing else being a matter of concern – any or all of these could be the reason for the happenings while the death of humanity is compensated from an unexpected quarter.

‘The Inner Pages’ paints the world of teenagers in a Singapore school. The pains of bullying – cyber bullying included, friendship formation, breakages and the heartbreaks associated with such events set in Singapore’s multi-cultural land scape, make an interesting read.

‘The Axe Oil’ depicts the strength of subconscious affection of a daughter towards her father despite their mutual personal animosity in the terrible condition that they are in. Quite a heart warming story.

‘The Jade Bangle’ depicts the pain of loneliness due to old age, the improbable- elsewhere-but-commonplace-in-Singapore affection between an old and dying Chinese lady and a Tamil grocery shop owner are depicted in a moving manner. The story stands out as a repudiation of Singapore’s multi-cultural philosophy.

The blank page after each story seems to signify the space and time one needs to stop to ponder over the story, get the essence of the just concluded story in full, make the mind blank again and then enter into the subsequent story so that one gets on with a new story without any carried-over emotions and thoughts from the previous story. I used the space to record my comments on each of the stories.

The 17 stories that the book has demonstrate that Jayanthi Sankar is easily one of the best writers of Singapore.

அது மறைந்த காலம்

அல்லா மாமாவுடன் எனக்கான தொடர்பு 30 வருஷம் உயிருடன் இருந்தது.

‘அப்பா இருக்காகளா’ என்று கேட்டபடியே வருவார் அல்லா மாமா. அவரது இயற்பெயர் ரொம்ப நாள் வரை எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அப்பாவின் அலுவலகத்தில் குரூப் டி என்னும் பியூன் வேலை செய்துவந்தார் அல்லா மாமா. கடை நிலை ஊழியர்.

வெகு நாட்கள் வரை அல்லா மாமா என்பவர் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவர் என்றே நினைத்திருந்தேன். வயது ஏற ஏற அவர் அன்னியர் என்று புரிந்தது. ஆனாலும் அவர் மீதான அன்போ மரியாதையோ குறைந்ததில்லை. வெள்ளிக்கிழமை அன்று மட்டும் எங்கள் வீட்டிற்கு வரமாட்டார். ‘மாம்சம் சாப்டுவோம் தம்பி’ என்பார்.

அப்பாவுக்கும் அவரிடம் ஒரு தனிப்பிரியம் உண்டு. ‘என்ன பாய், என்ன விசேஷம்?’ என்று துவங்கி அவரது குடும்ப விஷயங்கள் பலது பற்றியும் கேட்டுக்கொள்வார். அவர் குடும்ப விஷயம் பற்றி அப்பாவுக்கு என்ன என்று நான் நினைத்ததுண்டு. பல முறை தனது மகன்களையும் அழைத்து வருவார். அப்பா அவரது பிள்ளைகளுக்கு நான்றாகப் படிக்கும்படி அறிவுரை சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

பணி ஓய்வுக்குப் பின் வடலூரில் வசிக்கத் தொடங்கினார். வாரம் ஒருமுறையாவது சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு எங்கள் வீட்டிற்கு வருவார். ‘அப்பா இருக்காகளா ? சும்மா பாத்துட்டுப் போகலாமுன்னு வந்தேன்,’ என்பார். தனது ஊரின் பிரச்சினைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பார். தனக்கு வர வேண்டிய நிலம் தொடர்பான ஒரு பிரச்சினையில்  அப்பா தலையிட்டுத தீர்க்க வேண்டும் என்று கேட்டிருந்தார். ஓரிரு வருடங்கள் வழக்கு நடந்தது.

திடீரென்று அல்லா மாமா சாலை விபத்தில் காலமானார். ஆனாலும் அப்பா அவரது இரு பிள்ளைகளையும் அழைத்து பல வருடங்கள் வரை சரியான பாதையில் அவர்கள் குடும்பம் செல்ல  அறிவுறுத்தியிருக்கிறார்.  அவர்களில் இளைய மகனுக்கு ஹெப்படைடிஸ் வைரஸ் தாக்கியதில் அவரது அரபு நாட்டுப் பணியாசையில் மண் விழுந்தது. அவன் அரபு நாட்டிற்குச் சென்றால் தான் அவர்கள் குடும்பம் உயரும் என்னும் நிலையில் பல மருத்துவ அதிகாரிகளை அணுகி அவர்களைக்கொண்டு நற்சான்றிதழ் அளிக்க வைத்து ஒருவழியாக அந்தக் குடும்பம் முன்னேற உதவினார்.

‘யாருக்காக இல்லேன்னாலும் அல்லா பிச்சைக்காக நான் அவர் மகன்களுக்கு ஏதாவது செஞ்சே ஆகணும். நாப்பது வருஷப் பழக்கம்,’ என்று எப்படியாவது அவரது மகன்களில் ஒருவருக்கு நெய்வேலியில் வேலை வாங்கித்தர முயற்சித்தார். கருணை வழிந்து வளர்ந்த நெய்வேலியில் அப்போது கருணை வடிந்துவிட்டிருந்தது. வெற்றி கிட்டவில்லை.

அல்லா மாமாவைப் போலவே பிரின்ஸ் டெய்லர்ஸ் என்னும் ஒரு சிறிய தையற் கடைக்காரரும் எங்களுக்கு நண்பர். அவர் எப்பவும் சிரித்த முகத்துடனேயே இருக்கும் இன்னொரு இஸ்லாமியர். நான் எல்.கே.ஜி. முதல் 12வது வரை அவரிடமே துணி தைத்திருக்கிறேன். தீபாவளி வந்தால் அவர் கடையில் இருந்து ஆள் வரும். ‘என்ன இன்னும் தைக்க வரல்லியே ..’ என்று. பின்னாளில் ரெடிமேட் ஆடைகள் வந்த பிறகு அவரையும் காணவில்லை. அவரது கடையின் அளவு சிறிதாகிக்கொண்டே வந்தது என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்.

அகில இந்தியத் தேர்வில் ஆங்கிலத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றதால் என் படம் நாளிதழ்களில் வந்தது. யாருக்கு மகிழ்ச்சியோ தெரியாது, பிரின்ஸ் பாய் ரொம்ப ஆனந்தப்பட்டார். ‘நம்ம கடைல யூனிபார்ம் தெச்சு போட்ட கொழந்த இன்னிக்கி பேரும் படமும் பேப்பர்ல வருது’ என்று சொல்லிச் சொல்லி மகிழ்ந்தார்.

1997-ல் ஒருமுறை அவர் கடைக்குச் சென்றிருந்தேன். மிகவும் வயதானவராகத்  தெரிந்த அவர் என்னை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டார். ‘நான் பார்த்து வளர்ந்தவங்க தம்பி நீங்க. வேலைக்கெல்லாம் போறீங்க. ரொம்ப பெருமையா இருக்கு,’ என்று கண்ணீர் விட்டார்.

நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து 2001ம் ஆண்டு தந்தையார் பணி ஓய்வு பெறும் போது ஒரு முறை நெய்வேலி சென்றேன். பிரின்ஸ் டைலர்ஸ் இல்லை. வேறு ஏதோ கடை இருந்தது. என்னைப்  பார்த்து ஆனந்தப்பட்ட அந்தப் பெரியவர் என்ன ஆனார் என்று தெரியவில்லை.

நான் அறிந்த இஸ்லாமியர்கள் இவர்களே. வஹாபியம் பேசாத, அடக்குமுறை செய்யாத, யாரையும் விட்டு ஒதுங்காத, எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன் தென்பட்ட இந்த இரு பெரியவர்களே ‘இஸ்லாமியர்’ என்றதும் என் நினைவுக்கு வருபவர்கள். எல்லாரையும் போல குடும்பம் வாழ வேண்டி அயராது உழைத்த நேர்மையாளர்கள்  இவர்கள். பெரிய பணம் எல்லாம் சம்பாதிக்கவில்லை இவர்கள். பெரும்பாலும் வறுமையிலேயே வாழ்ந்துவந்தார்கள். மதம் கடந்து அன்பு செலுத்தினார்கள்.

வடகலை ஐயங்காரும் லெப்பை முஸ்லீமும் வேறுபாடு இல்லாமல், வன்மம் இல்லாமல் வாழ்ந்த இடம் நெய்வேலி. சிங்கப்பூர் போன்ற பல இன சமுதாயம் கொண்டது நெய்வேலி.

ஆனால் அது வேறு ஒரு காலம். மதங்கள் மனிதர்களைப் பிரிக்காதிருந்த காலம். நான்கு சுவற்றுக்குள் மட்டுமே மதம் புழங்கிய காலம். அரசியல் வியாதிகளின் கறை படியாமல் புனிதமான நட்போடு மக்கள் வாழ்ந்து வந்த காலம் அது.

அல்லா மாமாவையும் பிரின்ஸ் டைலர்ஸ் கடைக்காரரையும் போல் அந்தக் காலமும் மறைந்துவிட்டிருக்கிறது.

My way of being 'intolerant'

Pusillanimity – that is what i need to call the action or the lack of it of the worthies. Those that have been keeping mum over the Paris murders – what else to call them ? Neutered men ? But that does not point to these people in the true sense of the word. I was looking for a stronger word but abandoned my search. This is why :

If the attacks would have been from the right wing, these worthies would have taken the moral high ground and preached to all and sundry about the need for secularism, the concern on rising right wing terrorism et al. But when middle east related terrorism rears its head every time, these people keep quiet. They decry the violence but don’t go any further.  To top it all, they ice the cake with a call for restraint.

Some even have the temerity to find reasons behind such carnages. Though that points to a sick mind, it also points to a lack of concern on what one has to say in such situations – a kind of damned attitude. Psychologists could possibly term these are behavioural problems of a mind that has been fed on hatred and poisonous thoughts.

Who are the worthies ? What have they said in the past? How are they expected to behave in the future ? I leave the guessing to your imagination.

So what should we learn from this guarded silence ?

This is what we should learn :

Be silent about these eminences. Don’t talk about them and don’t spread word. Don’t even decry them and their statements or the lack of them. Ignore. And that is the greatest punishment to these worthies.

So, this blog takes a stand : There shall be no mention about any of the worthies in this site. And the worthies are :

  1. Mani Shankar Ayer
  2. Rahul Gandhi
  3. Sonia Gandhi
  4. Sitaram Yechuri
  5. K.Veeramani
  6. Karunanidhi
  7. Vaiko
  8. Indira Parthasarathy
  9. Gnaani
  10. Arundati Roy

What do I seek to gain by boycotting these eminences ?

Peace of Mind. And that is my way of protesting against these elements and their silences on this crucial issue facing the peace loving countries.

I consider the very act of writing on these worthies is, by itself, below the dignity of this blog and its readers.

Leave your comments if you agree with this. Comment even if you don’t agree. But spread word.

What to do with Arun Shourie

Arun Shourie came into my life on a Sunday in May, 1998.

He had written an article about the second Pokhran blast by A.B.Vajpayee. His premise was simple; he had collected what ten liberals had said about the second Pokhran blast and also what the same worthies had said in 1974 when Smt.Indira Gandhi had conducted the first nuclear test.The comparison was so timely and incisive, that I immediately fell in love with Arun and began to gobble-up what ever had to say on anything.

My love affair intensified when I began to read his books. His ‘Eminent Historians’ where he had called out the hypocrisy of the left intellectuals about the way they had gone ahead and changed our history, was a masterpiece. i was impressed with the volumes of evidence that he had given, citing very authentic sources.I was floored.

Then came ‘Falling over backwards’ – the treatise on the stupidity called reservations that was doing the country great harm in every sphere. His extensive research for the topic from court judgements to details from different books, details about how even Ambedkar was against reservation et al opened me to research methodologies that I was not used to.

There was no stopping from then on. i gobbled up his books one by one-‘Worshipping False Gods’,’The world of Fatwas or Shariah in action’, ‘Missionaries in India’, ‘The only fatherland’ and many other articles on different subjects kept me in awe and I began to emulate Shourie sub-consciously so much so that  my own research articles on different political happenings were modelled on Shourie’s approach.

Then came Shourie’s ‘Does He know a mother’s heart’ – a book on how different religions see pain and suffering. I must confess that he made me an atheist for a long time due to the sheer brilliance of the book. Then came the one on India’s China policy and the failures of Panditji in dealing with China.

Shourie’s books have no parallel. His research is thorough, his methods of exposition brilliant and his integrity beyond question. His handling of the disinvestment and telecom ministries during the Vajpayee regime had set standards on how a minister should leverage the bureaucracy and get things done rather than hide behind red-tapism and while away time at office.

Such a person should ideally have been part of the government under Modi. But I assume that stature issues could have hindered the smooth functioning of the government and hence he has not been part of the Modi government.

If I were Modi, I would tap into Shourie’s reservoir of wisdom to steer the country forward rather than make the intellectual come out in public and vent his disenchantments.

Monday is not Tuesday -Book Launch

Monday is not TuesdayDear Reader,

I am very happy to invite you for the Global Online Book Launch of my second book -Monday is not Tuesday- in Amazon Kindle Format on 27-Nov-2015. This is a recollection of childhood anecdotes in a South Indian Township – Neyveli of the 80s-90s.

The book is launched by Dr.Kalpana Nageswaran, Singapore.

The book is available for pre-order now from the following links :

US :  Monday is not Tuesday – USA

Japan :  Monday is not Tuesday – Japan

Australia : Monday is not Tuesday – Australia

United Kingdom : Monday is not Tuesday – UK

France : Monday is not Tuesday – France

India :  Monday is not Tuesday – India

Canada : Monday is not Tuesday – Canada

Brazil :  Monday is not Tuesday – Brazil

Mexico : Monday is not Tuesday – Mexico

The e-book can be directly downloaded into your Kindle. If you have iPad or Android based devices, the book can be read through the free Kindle App from App Store and Google Play Store.

I encourage you to support me in this book launch and enjoy a re-wind into the past to recollect the innocent joys of an erstwhile childhood of the 80s and 90s.

Thank you,

Amaruvi Devanathan


‘வேற எதாவுது வேல்யூபிள் பொருள் காணாமப்போயிருந்தா சொல்லுங்க சார்’

காவல் ஆய்வாளரின் பேச்சு எனக்கு எரிச்சலை அளித்தது. எது வேல்யூபிள் ? எது மதிப்பில்லாதது ? அதை யார் தீர்மானிப்பது ?

‘நகை, ஐபேட், ஐபோன், வீட்டு டாக்குமெண்ட், இன்ஷ்யூரன்ஸ் பாலிஸி இப்படி ஏதாவது இருந்தா எஃப்.ஐ.ஆர். போடலாம். நீங்க சொல்றதுல ஒண்ணுமே இல்லையே. புஸ்தகம் எல்லாம் எஃப்.ஐ.ஆருக்கு ஒர்த் இல்ல ஸார்,’ என்றவரிடம் என்ன சொல்வது ?

புது பஸ் ஸ்டாண்டில் இருந்து ஓமலூர் செல்லும் டவுன் பஸ்ஸில் ஏறினால் மட்டுமே ஹாஸ்டல் கேட் எனப்படும் சேலம் அரசு பொறியியல் கல்லூரியின் விடுதி நிறுத்தத்தில் இறங்க முடியும். சில வேளைகளில் அங்கு சில பஸ்கள் நிற்பது கிடையாது.

ஹாஸ்டல் கேட்டில் இறங்கி 5-வது விடுதிக்குச் செல்ல மனத்துணிவு வேண்டும். காடு போன்று அடர்ந்த பாதையில் இரவில் நடக்கையில் ஒரு பாம்பாவது தென்படும். ஆனால் அவை ஏனோ ஹாஸ்டலுக்குள் வருவதில்லை. மெதுவாக ஓசைப்படுத்திக்கொண்டே நடந்து ஒரு வழியாக மெஸ் ஹால் எனப்படும் உணவுக்கட்டடத்தை அடைந்துவிட்டால் பிறகு 5-வது விடுதிக்கு 5 நிமிடமே நடக்க வேண்டியிருக்கும். செல்வம் அன்று ஒரு வழியாக விடுதிக்கு வந்து கதவைத் தட்டினான்.

‘காலைல மூணு மணிக்கி என்ன இழவுக்குடா வந்தே?’ என்றேன் கடுப்புடன். அவன் அறைச் சாவி என்னிடம் இருந்த்தாக்க் கண நேரத்தில் பொறி தட்டியவுடன் ‘இழவு’ என்று சொன்னதற்காக சட்டென்று நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டேன்.

‘மச்சி, பஸ்ஸு கிடைக்கலடா. பசிக்குதுடா. ஏதாவது இருக்கா?’

‘போடா சொங்கி. நாலு நாளா மெஸ்ஸு ஸ்டிரைக். நாங்களே வயித்துல ஈரத்துணி தான்,’ என்றவனை ‘மாப்ள, அப்பிடி சொல்லாத. காலைலேருந்து ஒண்ணும் சாப்பிடல. வா டாபா போகலாம்,’ என்றான்.

‘காலை மூணு மணிக்கு டாபாவா ? எதுனா இருந்துதான் பேசுறியா?’ என்றேன். டாபா எனப்படும் நெடுஞ்சாலை உணவகங்கள் சேலம்-பெங்களூர் நெடுஞ்சாலையில் இருந்த பஞ்சாபி உணவகங்கள். சுக்கா ரொட்டி, நான் முதலான பஞ்சாபி உணவுகளை எனக்கு அறிமுகப் படுத்தியவை அவை. ஆனால் அந்த இரவு நேரத்தில் செல்வது அபாயகரமானது. நான்கைந்து பேராக வேண்டுமானால் போகலாம்; குறுக்கு வழி உண்டு. ஆனால் அது காட்டு வழி. நரி, காட்டு நாய், பாம்பு முதலியன தென்படும்.

செல்வத்துக்கு அசாத்தியப் பசி. இருவரும் டாபாவை நோக்கி நடந்தோம். இருள் பழக சிறிது நேரமானது. காட்டின் ஒலிகள் அதிகரித்தன. தூரத்தில் நாயின் ஊளை கேட்டது.

‘வேணாம்டா, போயிரலாம்டா,’ என்ற என்னைக் கையைப் பிடித்து இழுத்தவாறு சென்றான் செல்வன்.

தூரத்து தேசிய நெடுஞ்சாலையில் வாகனங்களின் பயண விளக்குகள் காற்றில் பறந்தன. வாகனங்களின் அமைப்புகள் தெரியவில்லை. சுமார் ஐநூறு மீட்டர் இருந்திருக்கலாம். மெதுவாக நெடுஞ்சாலையைத் தொட்டுவிட்டால் அங்கிருந்து நடந்து செல்வது எளிது.

செல்வம் கீழே குனிந்து தன் காலைத் தடவினான். ‘முள்ளு குத்திடுச்சு மச்சி,’ என்றவன் முகத்தில் வியர்வை தெரிந்தது. மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கியவன் நடையில் ஒரு தள்ளாட்டம் தெரிந்தது.

‘ரொம்ப பசிக்குதாடா?’ என்றேன். அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் என்னைப் பார்த்தான். கண்கள் இருளில் கூட வெளிறித் தெரிந்தன. வாயில் எச்சில் ஒழுகுவது வாகனத்தின் தீற்றல் ஒளியில் தெரிந்தது.

‘என்னாச்சு மாமூ?’ என்று அருகில் செல்ல முயன்ற போது தடாலெனக் கீழே விழுந்தான் செல்வம். கை, கால் கோணியபடி வாயில் நுரை தெரிந்தது.

விஷயம் புரிந்துவிட்டது போல் இருந்தது. குத்தியது முள் இல்லை.

ஒரு வேளை பாம்போ ? இருக்கலாம். இருளில் தெரியவில்லை. எச்சரிக்கையாக தரையில் காலால் ஓங்கி அறைந்தேன்.

செல்வம் பேசவில்லை. மரக்கட்டை போல் கிடந்த அவனைத் தூக்க முயன்று தோற்றேன். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று அவனது இடது முட்டிக்கு மேல் என் கைக்குட்டையால் இறுகக் கட்டினேன்.

வேறு வழி இல்லை என்பதால் துணிந்து அவனது கைகளைத் தூக்கி, என் தோள் மீது சார்த்தி உப்பு மூட்டை தூக்குவது போல், பாதி தூக்கியும் மீதி இழுத்துக்கொண்டும் கல், முள் என்று எல்லாவற்றிலும் சென்றேன். ஓடினேன் என்பது சரியாக இருக்கும்.

ஒரு வழியாக நெடுஞ்சாலையை அடைந்து ஏதாவது வாகனம் நிற்குமா என்று கை காட்டிப் பார்த்தேன். கும்மிருட்டில் நான் பேய் போல் சாலையில் நிற்க, என் முதுகில் இன்னொரு பேய் போல் செல்வம். அதனாலோ என்னவோ ஒரு வாகனம் கூட நிற்கவில்லை. நேரம் கடந்துகொண்டிருந்தது. செல்வத்திற்கு முற்றிலுமாக சுய நினைவு இல்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் அவனை இழந்து கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது.

அப்போது வேகமாக எங்களைக் கடந்து சென்ற வெள்ளை அம்பாசிடர் கார் சட்டென்று கிறீச்சிட்டு நின்று, பின் நோக்கி நகர்ந்து  வந்து எங்கள் முன் நின்றது. உள் விளக்கு எரிந்தவுடன் பின் இருக்கையில் இருந்த வெள்ளை மீசை வைத்த பெரியவர், ‘என்ன தம்பி, வண்டீல வர்றீங்களா?’ என்றார். ‘தெய்வம் மனுஷ்ய ரூபேண’ என்று அப்பா சொல்வது நினைவுக்கு வந்தது.

காரில் மெதுவாக செல்வத்தை ஏற்றி இருபது மணித்துளிகளில் கோகுலம் மருத்துவமனையில் கொண்டு சேர்த்தோம். பாம்புக் கடி தான். செல்வத்தின் பாதத்தில் பாம்பின் பதிவைக் கண்டு பெரியவர்,’ நல்ல பாம்பு தம்பி. கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்,’ என்றார். நாங்கள் சேலத்தைச் சார்ந்தவர்கள் இல்லை என்பதை அறிந்து, பின்னர் மருத்துவமனை ஊழியரிடம் ஏதோ பேசினார். சில மணித்துளிகளில் சிறப்பு மருத்துவர்கள் விரைந்து வந்தனர்.

என்னென்னவோ செய்து இரண்டு நாட்களில் செல்வம் உயிர் பிழைத்தான். ஆனால் பேச்சு வரவில்லை. ஒரு வாரம் முழுவதும் மருத்துவமனையில் இருந்தோம். பெரியவர் மாலை வேளைகளில் வந்து தினமும் பார்த்துச் சென்றார். எங்கள் உதவிக்கு என்று ஒரு மனிதரையும் அனுப்பியிருந்தார்.

செல்வத்தையும் என்னையும் ஏழு நாட்கள் கழித்து பெரியவரே கல்லூரிக்கு அழைத்துச் சென்றார். போகும் வழியில்,’ சந்தியாவந்தனம் எல்லாம் செஞ்சீங்களா தம்பி?’ என்றார். தூக்கி வாரிப் போட்டது. ‘பார்த்த உடனேயே பாப்பாரவங்கன்னு தெரிஞ்சுகிட்டேன். அதான் கேட்டேன். விட்டுடாதீங்க,’ என்றவர், ‘ஆமா என்ன ஊரு சொன்னீங்க? கம்பர் பொறந்த ஊருன்னீங்களே, வயசாயிடுச்சில்ல நினைவு நிக்க மாட்டேங்குது, ஏனுங்?’ என்று கேள்வியா பதிலா என்று தெரியாதபடி நயமான கொங்குத் தமிழில் கேட்டார்.

‘உங்க பேரு தம்பி ஆமருவின்னு என்ன ஒரு அழகு பாருங்க. அந்த திருமங்கை கள்ளப்பயங்க தம்பி. கள்ளன்னா ஜாதி இல்லீங்க. சரியான திருடனுங்க அவன். என்னமா எழுதிட்டுப் போயிட்டான் !’ என்று திருமங்கையாழ்வாரைத் தொட்டார். நான் மிகவும் குழம்பியிருந்தேன். பார்வையில் பிராமணராகத் தெரியவில்லை; கவுண்டராக இருக்கலாம். பேச்சு அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனால் ஆழ்வார் பற்றியெல்லாம் பேசுகிறாரே !’ என்று எண்ணினேன். குழப்பம் தீரவில்லை.

கல்லூரி விடுதியில் கொண்டு விட்டு,’ ஒரு தரம் நம்ம ஊட்டுக்கு வந்து போடணு ஆமா’. கட்டளை போல இருந்தாலும் அன்பு தெரிந்தது. ‘கருப்பூர்ல வந்து ‘பண்ணை’ன்னா ஒட்டுக்க கூட்டிட்டு வந்துடுவானுங்க ஏனுங்..’ என்று சொல்லிச் சென்றார்.

மறுநாள் கல்லூரியில் முதல்வர் அழைத்தார். ‘நீங்கள் காவேரி கவுண்டருக்குச் சொந்தமா?’ என்று வினவினார். பெரியவர் முதல்வரிடம் தொடர்பு கொண்டு பேசியிருப்பார் போல என்று நினைத்தேன். அன்று மாலை எங்கள் விடுதிக்குச் செல்லும் வழியில் முட்செடிகள் அகற்றப்பட்டிருந்தன. அரசுக் கல்லூரியில் அவ்வளவு விரைவாகக்கூட வேலைகள் நடைபெற முடியும் என்று அறிந்தபோது வியப்பாக இருந்தது.

செல்வம் தேறிவிட்டான். ஒரு மாதம் கழிந்திருக்கும். நாட்டு நலப் பணித்திட்டக் குழுவில் ( என்.எஸ்.எஸ்.) கருப்பூர் சென்றோம். கல்லூரி மாணவர்கள் அனைவரையும் பண்ணை கூப்பிடுகிறார் என்று அறிந்து அவர் வீட்டிற்குச் சென்றோம். ஆரவாரமாக விளையாடியபடியே அவரது தோட்டத்தை அடைந்து உள்ளே இருந்த அவரது வீட்டிற்குச் சென்றோம். வாசலில் நிறைய காலணிகள் கிடந்தன. ஆனால் ஆள் அரவமே இல்லை. மெதுவாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். பெரிய முற்றத்தின் நடுவில் ஒரு நாற்காலியில் பெரியவர் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க சுமார் இருபது ஊர்க்காரர்கள் சிரத்தையாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

எங்களைப் பார்த்தவுடன் ,’ அட நம்ம தம்பிங்களா, வாங்க இப்பிடி..’ என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்து,’ செல்வம் எப்பிடி இருக்காப்புல? அடிக்கடி வந்து போடச் சொன்னேன் இல்ல?’ என்றார். அசடு வழிய நின்றுகொண்டிருந்த என் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

‘அட ஆமா, நீங்க வைஷ்ணவங்க இல்ல ? ஐயங்காருதானே ? பாசுரம் பாடுவீங்க தானெ?’ என்று சரமாரியாகக் கேட்டார். என் நெற்றியில் இருந்த ஸ்ரீசூர்ணம் என்னும் வைணவ அடையாளம் அவருக்கு என்னை முழுமையாக நினைவூட்டியிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

‘பாடுவேங்க ஐயா,’ என்றேன்.

‘ஆமா, அது என்ன ஊரு சொன்னீங் ? மறந்து போவுது இப்பெல்லாம்,’ என்றவருக்கு, ‘தேரழுந்தூர் ஐயா’ என்றேன். ‘ஆமா ஆமா, அந்த கம்பன் பொறந்த ஊரு தானே. நெனப்பு வந்துட்டு,’ என்று நெற்றியில் தொட்டுக் கொண்டார்.

‘இப்ப பாடுவீங்ளா?’

தட்ட முடியாமல் ,’ செங்கமலத் திருமகளும்..’ என்னும் திருமங்கையாழ்வார்ப் பாசுரம் பாடினேன். கண் விழித்துப் பார்த்தேன். அத்துனை பேரும் எழுந்து நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். பெரியவர் என் அருகில் கை கூப்பி, கண்களில் நீர் பெருக நின்றுகொண்டிருந்தார்.

‘என்ன பாசுரம் தம்பி இது. கள்ளப்பய கொல்றானே,’ என்று நா தழுதழுத்தார். நான் குழம்பிப்போனேன். ஒரு வேளாளர், ஊரின் நாட்டாண்மை போல் தெரிகிறது அவருக்குப் பாசுரங்களில் இவ்வளவு ஈடுபாடா? பார்த்தால் படித்தவர் போலக் கூட தெரியவில்லை.

‘தம்பி, நீங்க எப்ப வேணும்னாலும் நம்மூட்டுக்கு வரலாம். முடிஞ்சா சனிதோறும் வாங்க. வந்து ஒரு நாலு பாசுரம் பாடுங்க. ஆன்ந்தமாக் கேப்போம். பருப்பும் நெய்யும் பிசஞ்சு ரசம் சோறு செய்யச் சொல்றேன். அம்மிணி செங்கமலம், தம்பிக்கு வேணுங்கறத ‘தளிகை’ பண்ணிப் போடும்மா,’ என்றார். அவரது பெண் போலும் அந்த செங்கமலம்.

ஒரு நிமிடம் உறைந்து போனேன். செங்கமலம் ஒரு பரம வைணவப் பெயர். அத்துடன் பெரியவர் ‘தளிகை’ என்று சொன்னது போல் பட்டது. ‘என்ன நடக்கிறது இங்கே ?’ என்று குழம்பியபடி நின்றிருந்தேன். தளிகை என்பது பிராமண வைஷ்ணவர்கள் ‘உணவு தயாரித்தல்’ என்னும் பொருளில் பயன் படுத்தும் ஒரு நல்ல தமிழ்ச் சொல்.

அத்தனைபேரும் என்னையே பார்த்தனர். எனக்கு அவ்வளவு பேர் என்னைப் பார்த்துப் பழக்கமில்லை. கொஞ்சம் வெட்கமாகவும் இருந்தது.

பெரியவர் பேசினார். ‘என்ன, தம்பி கொழம்பிட்டீங்களோ ? ஏனுங் ? கவுண்டன் ஊட்டுல கறி தானே செய்வானுங்க, கெளவன் தளிகைங்கறான், செங்கமலம்னு பொண்ணு பேர் இருக்குது, அதானே, என்னங் நான் சொல்றது?’ என்று புன்சிரிப்புடன் கேட்டார். நான் வழக்கம் போல் குழப்பத்துடன் நின்றிருந்தேன்.

‘அங்கன பாருங்க தம்பி. அந்த அறைக்குப் பேர் ‘தளிகை அறை’. இதோ இந்த அறைக்குப் பேர் ‘முதலியாண்டான் உள்’. என்னோட ரூமுக்கு ‘கிருபா சமுத்திரம் உள்’னு பேர். இப்பிடி எல்லாமே விஷ்ணு தொடர்பாத்தான் இருக்கும்,’ என்றார். தலை சுற்றி விழுந்துவிடுவேன் போல் இருந்தது.

‘உள்ள வாங்க, இன்னும் பலது இருக்கு,’ என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். ‘பூஜை அறை’ போல் இருந்த ஒரு இருட்டறையில் ஒரு பெரிய மரக் கோபுரம் இருந்தது. கோவிலாழ்வார் என்று எங்கள் வீட்டில் சொல்வார்கள். கை கால்களை அலம்பிக்கொண்டு கோவிலாழ்வாரைத் திறந்தார். உள்ளே ஏராளமான சாளக்கிராமங்களும், சின்னச் சின்ன விக்கிரகங்களும் இருந்தன. ஆச்சரியத்தால் வாய் பிளந்து நின்றிருந்த என்னிடம் சுவற்றில் இருந்த ஒரு மிகப் பழைய ஓவியத்தைக் காண்பித்தார். இராமானுசர் போல் இருந்த ஒரு பெரியவரிடம் ஒரு 50 வயதான பெண்மணி ஆசி பெறுவது போல் வரையப்பட்டிருந்த்து.

‘இது இராமானுசருங்க. அம்மிணி யாரு தெரியுங்களா ? எங்க சேலத்துக் கார அம்மிணிங்க. கொங்கப்பிராட்டின்னு பேருங்க. சேலத்துலேர்ந்து ஸ்ரீரங்கம் போய், இராமானுசர் கிட்ட பஞ்ச சம்ஸ்காரம் வாங்கிக்கிட்டவங்க. பொறவு சேலம் வந்து இராமானுச சித்தாந்தத்தப் பரப்பினாங்க. அவங்களால வைஷணவனான குடும்பம் எங்க மூதாதை குடும்பம். அதால நாங்கள்ளாமும் வைஷ்ணவங்க தாங்க தம்பி,’ என்று சொல்லி, படத்தை விழுந்து சேவித்தார். ஒன்றும் செய்வதறியாமல் நானும் சேவித்தேன்.

என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ள வெகு நேரம் ஆனது. வேளாளர் குலத்தின் ஒரு பெண்ணுக்கு பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்த உடையவர் இராமானுசரின் செய்கையை நினைப்பதா ? கொங்குப் பிராட்டி என்னும் அந்த மாது சிரோன்மணியை நினைப்பதா ? அனைவரையும் உள்ளிழுத்து, அனைவருக்கும் இறையருள் தரும் அந்த சித்தாந்தத்தை நினைப்பதா ? என்று தெரியாமல் ஒரு மாதிரி விக்கித்து நின்றிருந்தேன்.

அதன் பிறகு அவர் சொன்னது என் அறியாமையின் உச்சத்தை எனக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. ‘பெரியாழ்வார் இருந்தாரில்லீங்களா தம்பி, அவுரு கூட இங்க சேலம் பக்கத்துல இருக்கற கொங்கனூரப் பாடியிருக்காருங்.

“கொங்கும் குடந்தையும் கோட்டியூரும் பேரும்

எங்கும் புகுந்து விளையாடும் என்மகள்.”

பாசுரத்தின் ஒற்றை வரியைப் பாடியபோது அவரது முகத்தில் பேரமைதி ஏற்படுவதைக் கண்டேன்.

‘இராமானுசர் கொங்கனூர் வந்து இவங்களுக்கு தீட்சை கொடுத்தாருன்னும் சொல்றாங்க; இவுங்க அங்க போயி வாங்கிக்கிட்டாங்கன்னும் சொல்றாங்க. பழைய சுவடியெல்லாம் கரையான் அரிச்சுப் போயிடுச்சு. ஆனா எங்க ஊருக்கு ராமானுச சம்பந்தம் இருக்குன்னு மட்டும் தெரியுங்..’ சொல்லும்போதே அவர் பெருமகிழ்ச்சியுடன் இருந்தது தெரிந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் பெரியவர் வீட்டில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளின் பேரதிர்ச்சி நீடித்தது. பிராமணர் அல்லாதவர் கூட வைஷ்ணவரா ? ஒரு பெண் எப்படி இராமானுசரிடம் தனியாக தீட்சை பெற்றாள் ? எப்படிப்பட்ட முற்போக்கான, முன்னேறிய சமூகமாக நாம் இருந்திருக்கிறோம் என்ற எண்ணமும் மேலோங்கியே இருந்தது.

அதன் பிறகு இரு முறை அவரது வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். ஒரு புரட்டாசி மாதம் விசேஷமான பிரபந்த கோஷ்டி எல்லாம் நடைபெற்றது. ஒரு சமயம் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு.

அந்த ஆண்டு பொறியியல் கடைசி வருடம் என்பதால் கருப்பூர் செல்லவில்லை. தேர்வுகள் முடிந்து விடுதியைக் காலி செய்த பிறகு, பெரியவரிடம் சொல்லி வரலாம் என்று கருப்பூர் சென்றேன்.

நீண்ட கூடம் உடைய அவரது இல்லத்தில், பெரிய கண்ணாடி பிரேம் போட்ட படத்தில் இருந்து வாஞ்சையுடன் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார் பெரியவர்.

அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள்வதற்குள் செங்கமலம் அம்மாள் வந்து, ‘ தம்பி, நீங்க எப்பவாவுது வருவீங்க. அப்ப உங்க கிட்ட அப்பா இத கொடுக்கச் சொன்னாங்க,’ என்றவாறு கையளவே உள்ள சிறிய பெட்டியை என்னிடம் கொடுத்தார்.

1910ம் ஆண்டு அச்சிடப்பட்ட நாலாயிர திவ்யப்பரபந்த நூல் ஒன்று பட்டுத் துணியில் சுற்றப்பட்டு இருந்தது. கண்களில் நீர் வழிய மெதுவாக நூலைப் பிரித்தேன். மடித்து வைக்கப்பட்ட ஒரு பழுப்புக் காகிதம் தென்பட்டது.

பிரித்தேன். பெரியவர் ஒரு வரியில் எழுதியிருந்தார் :

‘பொக்கிஷம் சேர வேண்டிய இடத்தில் சேர்ந்து விட்டது. ஆசீர்வாதம் தம்பி’

‘ஆமாம் ஸார், எஃப்.ஐ.ஆர். போட வேண்டாம். சரியான எடத்துக்குதான் அது போயிருக்கும்,’ என்ற என்னை ஆய்வாளர் வினோதமாகப் பார்த்தார்.

ராமானுஜ தாஸி ? வாசகர் கேள்வி

ஒரு வாசகர் ‘வைணவத்தில் தாசி என்கிற பிரயோகம் உண்டா ? ராமானுஜ தாஸன் என்று ஆண்கள் சொலும் போது, வைணவப் பெண்கள் ராமானுஜ தாசி என்று எப்படிக் கூறுவது ? சங்கடமாக உள்ளது. இது குறித்து ஒரு மடாதிபதியிடம் கேட்டதற்கு ‘தாசி’ என்பதே சரியானது என்று சொன்னார்’ என்று கேட்டிருந்தார்.

‘தாஸ்ய நாமம்’ என்பது வைணவத்தில் பிரபலமான ஒன்று. ‘பஞ்ச சம்ஸ்காரம்’ முடிந்த ஒரு வைணவன் தாஸ்ய நாமம் பெறுகிறான். பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்பது என்ன ?

பெருமாளின் சங்கு சக்கர முத்திரைகளைத் தம் தோளில் தரித்துக்கொள்ளுதல், பெருமாளின் பாதங்களைத் தம் நெற்றியில் சாற்றிக் கொள்ளுதல், பகவானுடைய தாசன் என்று தன் பெயரை மாற்றிக் கொள்ளுதல், குரு முகமாக அஷ்டாட்ஷர மந்திரம் ( ஓம் நமோ நாராயணாய ), த்வயம் , சரமசுலோகம் என்று அறிந்து கொள்ளுதல், குருவிடமிருந்து ஆராதனைக்கு சாளக்கிராமம் பெற்றுக்கொள்ளுதல் – இவையே பஞ்ச சம்ஸ்காரம் என்பது. ஒருவகையான நார்மலைசேஷன் (Normalization) போன்ற ஒரு ஏற்பாடு.

ஆக, தாஸ்ய நாமம் என்பது பஞ்ச சம்ஸ்காரத்தில் முக்கியமான ஒன்று. ‘ராமானுஜ தாஸன்’ என்று பெயர் பெறுவது பெரும்பாலும் வழக்கம். ஏன் இந்தப் பெயர் மாற்றம் வேண்டும் ?

வைணவத்தில் இணைந்தபின் அவரவரது பழைய குலங்களை மறந்து விட்டு அனைவரும் வைணவரே என்ற ஒரே குடையின் கீழ் அமைய வேண்டும் என்னும் உயரிய எண்ணமே இராமானுசரை இந்த வழக்கங்களைத் தோற்றுவிக்கத் தூண்டியது என்று கருதலாம். இருப்பினும் இவ்வழக்கம் இராமானுசருக்கு முன்னரே இருந்ததற்கான ஆதாரங்களும் தென்படுகின்றன.

பெரியாழ்வார்  பாசுரம் ஒன்று பின்வருமாறு :

“அண்டக் குலத்துக் கதிபதியாகி அசுரரிராக்கதரை
இண்டக் குலத்தை எடுத்துக்களைந்த இருடிகேசன் தனக்கு
தொண்டக் குலத்திலுள்ளீர் ! அடிதொழுது ஆயிரம் நாமம் சொல்லி
பண்டைக் குலத்தைத் தவிர்த்து பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டென்மினே”

‘உங்கள் பழைய குலத்தை விட்டு இன்று தொண்டர் குலத்தில் ஒன்று கூடி, நாராயணனுக்குப் பல்லாண்டு பாடுவோம்’ என்னும் பொருள் பட அமைகிறது இப்பாசுரம்.

தொண்டர் அடிப்பொடி ஆழ்வார் இப்படிச் சொல்கிறார்:

“..இழிகுலத்தவர்களேனும் எம்மடியாராகில்
தொழுமினீர் கொடுமின் கொண்மின் …”

நம்மாழ்வார் பாசுரம் ஒன்று பின்வருமாறு :

“குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழிழிந்து, எத்தனை
நலந்தா னிலாதசண் டாளசண் டாளர்க ளாகிலும்
வலந்தாங்கு சக்கரத் தண்ணல் மணிவண்ணற் காளென்றுள்
கலந்தார் அடியார் தம்மடி யாரெம் அடிகளே”

“சாதிகள் அனைத்திலும் கீழானதிலும் எந்த நன்மையையும் இல்லாத சண்டாளர் சாதியில் பிறந்து அவர்களில் இழிந்த சண்டாளராக இருந்தாலும், வலக்கையில் சக்கரம் ஏந்தியுள்ள திருமாலின் அடியவர் என்று அறிந்தால் அவரின் அடியாரின் அடியார் யாரோ அவருக்கு நான் அடிமை,” என்று கூறுகிறார்.

ஆக, பேதங்களற்ற ஒரு சம தர்ம சமுதாயத்தை உருவாக்குவதில் வைணவம் முன்னின்றிருக்கிறது என்பது தெரிகிறது.

எனவே, பாசுரங்களின் படி ஆண் பெண் பேதம் இல்லை என்பது புரிகிறது. ஆகையால் தாசி என்று அழைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் பெண்களுக்கு இல்லை, தாஸன் என்றே சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

தத்துவ ரீதியாகப் பார்ப்போம் :

விஸிஷ்டாத்வைதத்தில் மூன்று உண்மைகள் உண்டு. ஜீவாத்மா, பரமாத்மா, ஜடப்பொருள் மூன்றும் உண்மைகளே. ஜடப்பொருளையும், பரமாத்மாவையும் விடுத்துப் பார்த்தால், ஜீவாத்மாக்களுக்குள் வேறுபாடுகள் இருக்க முடியாது. ஆத்மா அளவில் ஆண், பெண் வேறுபாடு இல்லை என்பதே நாம் காண்பது. வீடு பேறு பெற்றுச் செல்லும் போது கூட, விரஜா நதியில் நீராடி எழுந்தபின், ஆண், பெண் இருபாலருக்கும் ஒரே மாதிரியான திவ்ய ஸ்வரூபங்களே கிடைப்பதாக நம்பப்டுகிறது. எனவே, இங்கும் ஆண், பெண் வேறுபாடு இல்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

ஆக, வைணவ சித்தாந்தத்தில், இராமானுஜ தாஸி என்று சொல்வதற்குப் பதில் இராமானுஜ தாஸன் என்றே பெண்கள் சொல்லலாம் என்பது என் கருத்து.

‘நாயக-நாயகி பாவம்’ என்னும் ஒரு அணுகுமுறை வைணவத்தில் உள்ளது. ஆழ்வார்கள் ஆண்களாக இருந்தாலும் தங்களைப் பெண்களாகப் பாவித்துக்கொண்டும், நாராயணனைக் காதலனாக வரித்துக்கொண்டு தாபத்தில் பாடுவது போன்று அமைந்துள்ள பாடல்கள் ஏராளம். திருமங்கையாழ்வார் தன்னைப் பரகால நாயகி என்னும் பெயருடைய பெண்ணாகவும், நம்மாழ்வார் தன்னைப் பராங்குச நாயகி என்னும் பெயருடைய பெண்ணாகவும் பாவித்துக்கொண்டு நாராயணனைச் சென்றடைய வேண்டி வண்டு முதலியனவற்றைத் தூது விட்டுப் பாடுகின்றனர்.

திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வரும் தேரழுந்தூர்ப் பாசுரத்தில் திருமங்கையாழ்வார் வண்டைத் தூது விட்டுப் பின்வருமாறு பாடுகிறார்.

‘தேமருவு பொழிலிடத்து மலாந்த போதைத் தேனதனை வாய்மடுத்துன் பெடையும் நீயும்,
பூமருவி யினி தமர்ந்து பொறியி லார்ந்த அறுகால சிறுவண்டே. தொழுதேன் உன்னை,
ஆமருவி நிரைமேய்த்த அமரர் கோமான் அணியழுந்தூர் நின்றானுக் கின்றே சென்று,
நீமருவி யஞ்சாதே நின்றோர் மாது நின்நயந்தாள் என்றிறையே இயம்பிக் காணே’

வைணவத்தில் இறைவனை மட்டுமே புருஷனாகவும் மற்ற அனைவரும் பெண்களே என்னும் ஒரு பார்வையும் உண்டு. ஆக, வைணவ ஆண்களும் பெண்களே !

மாற்றுக் கருத்துக்கள் இருப்பின், தெரியப்படுத்துங்கள்.

‘Tolerance’ in Singapore Writer’s Festival

How to be tolerant in SWF ?

I had the fantastic opportunity to be part of the SWF for the last one week. There have been very many experiences; some critical and some awe-inspiring. I am recording them as I see fit. You can draw your own conclusions.

Two books got launched in today’s book launch event. Jayanthi Sankar’s ‘Loss and Laws’ detailing some very heart warming incidents in Singapore. Though the events happen in Singapore and revolve around human emotions in a law and order obsessed society, the content is set to appeal to world audience at large. The sufferings, bondage, emotions, human dignity et al are universal and are not specific to one locale. Detailed review of the short stories in a later post.

The second book was ‘Kafka in Ayodhya’ by Zafar Anjum. It is s fictional account of Kafka visiting Ayodhya and the view that he has about the place. I believe it is a satire and should do well in a non-humorous nation, India.

A book on Ayodhya, critical of the current government in India, would sell. There is no doubt about it. But the author introduced his book decrying the current ‘intolerant’ atmosphere in India and how writers and academics are returning their awards to the government in protest against the government’s supposed ‘in-action’.

A couple of people from the audience seemed to side with the author and  were even more critical of the Indian situation. I was beginning to feel ‘Is this a book launch event in Singapore or is this an NDTV chat show where people of all shades gather together and heap abuse on the government?’

When the mood of the function was turned from literature to Indian ‘intolerance’ and the Chinese audience began to feel so bad about that terrible, god-forsaken place called India, I asked for the mike and said:

‘I appreciate and congratulate the two authors for this book launch. I had come for the book launch but I find that there is there is a change in the agenda. I think the discussion is about ‘Intolerance in India.’ Well, if that be the case, let me add to the discussion.

Since when has there been intolerance in India? Has this ‘intolerance’ reared its head since the last one year only? We have been having intolerance since the time of Jesus Christ. It is surprising to see many speak as though ‘intolerance’ has reared its head just last year, since the Modi government took over. The name of your book ‘Kafka in Ayodhya’ is itself testimony to the fact that India is tolerant. You can have such a title and still hope to launch this book in India without fear for your life.

If we talk about ‘intolerance’, let us start from Taslima Nasrin. Where were the intellectuals and writers who are experiencing ‘intolerance’ now?  Let us also remember the Danish cartoonist and what happened to him before talking of intolerance in India. Is the situation that bad?

And why all of a sudden now? Let us take a case. This Dipankar Banerjee. He has returned an award for a film but has chosen to retain another because the other film has been produced by Walt Disney. So what kind of award-return is this ?’

At this point the author Zafar cut me short and said,’ I know what you are saying. But the situation has worsened in the last 1 year. That is the perception that I get when I see the news and look at the reality on the ground.’

One thing is clear: Anybody that writes, has begun to feel that he / she needs to oppose Modi. Opposing Modi is one part. By all means, do it. But don’t shame the country that too in a foreign land.

Look at the eduction that the country has provided you with. Look at the feeling of freedom and the values that the country and its constitution have instilled in you that has helped you to voice your opinion so vociferously mostly bordering on the rhetoric.

Later I spoke to an academic who is a Kashmiri Pandit. She has a different version of her history of Kashmir and India and Indo Aryans. She has given me many book titles to read through. I will definitely read them and then write to her.

I had all along felt that the it was only the orators from Tamil Nadu who are rabidly anti-India. I stand corrected. Anybody from India, who is even remotely connected with writing, is anti-India. By anti-India, I mean anti-BJP.  The ‘intellectuals’ are not still able to reconcile to the fact that Modi has become the Prime Minister.

Let BJP go to hell. But let India live. Don’t badmouth your mother even if she is ugly, for that would be tantamount to spitting out when wind blows in the direction of your face.

Coming back to ‘tolerance’. It was Jayanthi Sankar who was the most tolerant of all. She had all along tolerated the direction the function was taking and had also tolerated the hijacking of her book launch by rabid anti-Modi and anti-BJP rhetoric. The pity was that she had to step in and clarify a question from a member of the audience that her book had nothing to do with India and that it was a completely Singapore based book.