RSS

Monthly Archives: December 2015

எத்தனை பாக்கியவான்கள் நம் தமிழர்கள்!

விஜய காந்த பண்டார சன்னிதிகள் திருவாய் மலர்ந்து அருளிய உபதேசங்களை நாம் கண்டோம். அருளாசி என்று சொல்லலாமோ என்னவோ. ஆனால் அருள் மாரி பொழிந்த விந்தைச் செயலை, அந்த அருளமுதைப் பருகிய பாக்கியம் பெற்ற பத்திரிக்கை அடியார்களை நினைக்கும் போதே நெஞ்சம் துள்ளுகிறது. என்னே ஒரு அந்தராத்மாவிலிருந்து கிளம்பிய பேரொளி அது? எத்தனை பாக்கியவான்கள் நம் தமிழர்கள்!

இளையராஜ சுவாமிகள் அருளிய ‘அறிவிருக்கா யுனக்கு’ பதிகம் என்ன ஒரு ஆன்மீகப் பேரொளியை வெளிப்படுத்தியது? அந்த பத்திரிக்கை அடியார்களும் என்ன புண்ணியம் செய்தார்களோ!

அதை விடுங்கள். சிம்பு தேசிக சுவாமிகளின் அருளாசி எப்படிப்பட்டது? என்னென்ன வார்த்தைப் பிரயோகங்கள்? அதற்கு என்னென்ன ஒலியளவைகள்! அந்தப் பதிகங்களைக் காலையில் எழுந்ததும் ஒருமுறை பாராயணம் செய்யாமல் எந்தவொரு தமிழனாவது செல்வதுண்டா? எத்தனைப் பொருள் நயமும், அழகுணர்ச்சியும் கொண்ட தமிழ்க் கவிதைகள் அவை! என்னே தமிழனின் கலைப் பாரம்பரியம்!

இவை மட்டுமா நமது கலையுலகின் பரிணாம வளர்ச்சிகள்? ‘ராத்திரியில் பூத்திருக்கும்..’ என்னும் பாடல் என்ன ஆழ்ந்த பொருள்களை, தேர்ந்த ஆன்மீக ஞானத்தை அளிக்கவல்லது! ஓராயிரம் பதிகங்கள் ஈடாகுமா இந்த ஒரு பாடலுக்கு?

‘மாங்காய் மாங்காய்’ என்று துவங்கும் ஒரு தமிழ்ப் பேரிலக்கியப் பாடல் தமிழரது பாரம்பரியத்தைப் பறைசாற்றும் அளவிற்கு ஒன்றரை அடித் திருக்குறள் செய்யுமா! என்னே நமது பாரம்பரியம்!

‘எப்படி எப்படி?’ என்று அறிவியல் பூர்வமான ஒரு கேள்வியை உதிர்க்கும் வாலிப சுவாமிகள் இயற்றிய பாடலுக்கு ஈடாகுமா கம்பர் எழுதிய ராமாயணம்! தமிழன் எதையும் ‘ஏன் எதற்கு எப்படி’ என்று கேள்வி கேட்டுப் பகுத்தறிவுடன் செயல் படுவான் என்பதைப் பறை சாற்றிய வாலிப சுவாமிகள் பாடலுக்கு புண்ணாக்குக் கவிஞன் பாரதி எம்மாத்திரம்?

அட அதை விடுங்கள் ஐயா! கவிப்பேரரசுப் பேராயர் இயற்றிய ‘சற்றே நிமிர்ந்தேன் தலை சுற்றிப் போனேன்..’ என்று பிரம்மனையே கேள்வி கேட்கும் தன்னம்பிக்கை எங்கள் தமிழனுக்கு மட்டுமே உண்டு ஐயா! ஷெல்லியாம், வோர்ட்ஸ்வொர்த்தாம் புண்ணாக்காம். தமிழனின் பெருமை என்னவென்று நினைத்தீர்கள்?

பிள்ளைகளுக்கு மனித உடற்கூற்றில் ஐயம் வரக்கூடாதென்று ஆனந்த விகடன், குமுதம் முதலான தமிழ் இதழ்கள் செய்துவரும் இலவச கல்(ல)விச் சேவை வேறு எந்தச் செம்மொழியிலும் உண்டா? நினைத்துப் பார்க்க வேண்டாமா?

போர்னோகிராபி என்னும் துறையே இருக்கக்கூடாதென்று தங்கள் பத்திரிக்கைகள் மூலம் அந்தச் சேவையை ஆற்றி வரும் ஜூனியர் விகடன் மற்றும் இன்னபிற இதழ்களின் தமிழ்ச் சேவையை மறக்கலாமா தமிழர்கள்? கலைமகள், தினமணி, துக்ளக் என்கிற நாலாந்தர மஞ்சள் பத்திரிக்கைகளுக்கு மத்தியில் இப்படி நக்கீரன், ஜூனியர் போன்ற தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் பேணும் இதழ்கள் இருப்பதால் தான் நாம் ஏதோ பிழைத்து வருகிறோம்.

இதெல்லாம் இருக்கட்டும். தமிழரின் தலைமகன், அகில லோக ( ரோக?) நாயகன் கமலஹாச மஹரிஷிகள் குஷ்பு அம்மையாருடன் சேர்ந்து ‘ஓ ரங்கா ஸ்ரீ ரங்கா கொப்பரத் தேங்கா..’ என்று குடுமி வைத்துக்கொண்டு அபிநயம் பிடிக்கும் தமிழ்ச் சேவையை மறக்க முடியுமா? ஆழ்ந்த பொருள் கொண்ட, சுவாபதேசக் கருத்துக்கள் நிரம்பிய அந்தப் பாசுரங்களுக்கு எவ்வளவு வியாக்கியானம் செய்தாலும் மாளாது அல்லவா? தமிழரின் கலை உணர்ச்சியும், மொழி வளமும், கலைஞர்களின் கலைச்சேவையும் மறக்க முடியுமா? என்னே நம் பண்டாடு! அந்தப் பாடலை மார்கழி மாதம் பாடினால் அவ்வளவு புண்ணியம் அல்லவா?

ஈரோட்டுப் பாசறையின் பேரர், ஐயா இளங்கோவன் அவர்கள் பிரதமரும் முதல் அமைச்சரும் ஒரு மணி நேரம் பேசியது பற்றி ஒரு உபன்யாசம் செய்தார். என்னே அவரது பண்பாடு! என்ன இருந்தாலும் ஈரோட்டுப் பாதைக்கே உண்டான கண்ணியமும், பெருமையும் தொனிக்க அவர் பேசிய பேச்சு இருக்கிறதே, தமிழன் எந்த நாட்டிலும் தலை நிமிர்ந்து நிற்க வைக்கக் கூடிய உன்னதமான சொற்பொழிவு அது. என்ன சாதாரண குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரா அவர்? குடும்பம் பேசுது சார். ‘கல் தோன்றி மண் தோன்றா..’ என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்?

பத்திரிக்கையாளர் என்றால் அருண் ஷோரி, குருமூர்த்தி, ராம்நாத் கோயங்கா, சோ, சித்ரா சுப்ரமணியம் என்று மூளை கெட்ட பத்திரிக்கையாளர்கள் இருக்கும் போது அவர்களைப்போல் எல்லாம் நேர்மை, ஒழுக்கம், ஆராய்ச்சி என்று முட்டாள்தனங்கள் எதுவும் செய்யாமல் ‘பீப்’ பாடல் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்ட அந்த இளையராஜாவிடம் கேள்வி கேட்ட அறிவாளிகள் போல் அல்லவா இருக்க வேண்டும்? 67-ற்குப் பிறகு நாம் அடைந்துள்ள பரிணாம வளர்ச்சி அல்லவா அது?

ஆழ்வார்ப்பேட்டை அருளாளரின் சன்னிதானத்தில் சரணாகதி அடைந்து,, கோபாலபுரம் குமண பாகவதரிடம் தீட்சை பெற்று, பெரிய திடல் பெரியவாச்சானிடம் ‘இதயத்தில் உள்ள முள்’ என்னும் தலைப்பில் காலக்ஷேபம் செய்வீர்களா? அதை விட்டுவிட்டு மார்கழியாம், பாசுரமாம், திருவெம்பாவையாம்.

போங்கப்பா. போய் பகுத்தறிவ வளக்கற வழியப் பாருங்க.

 

Tags: ,

Moved to www.amaruvi.in

Friends,

I have moved my blog to www.amaruvi.in. Please follow me there.

Thanks

Amaruvi’s Aphorisms

 
Leave a comment

Posted by on December 24, 2015 in Writers

 

Our moon has blood clots – a review

You can write a poem comparing the moon with your mama, ask it to bring you milk and honey, call it a ‘literary masterpiece’  and later get awarded for your poem or look at the blood spots in the moon and reflect your life on that scenario. Rahul Pandita has done the latter.

Rahul’s father spends all his PF money to build a 22 room house in a valley from which the family is chased out to a one-room house atop
a charity that stands on a gutter. From there the family moves to many such one-room hells. Nothing spectacular in this but that there were many thousands of families like that of Rahul’s. And Rahul is a Pandit from Kashmir.

An extremely well-written and spine-chilling account of the Pandit exodus from Kashmir due to the rise of Pakistan-sponsored Islamic terrorism aided by Indian politicial class’s pussillanimity, ‘Our moon as blood clots’ is bound to bring tears to the reader.

Rahul Pandita,the well-known journalist, provides a first hand account of the atrocities meted out to the Pandits in the Kashmir valley in the 80s and 90s. From an idyllic life in the valley where he could get apples from his garden, his life and that of his parents take a miserable turn and wobbles on top of the waves of uncertainty in Jammu and later in Delhi.

Rahul does a decent job of recording the antecedents of the Pandits of Kashmir, the extreme emphasis that the Pandits laid on education and the agony of being a refugee in one’s own country in a lucid and easy to read style in this book.

Rahul describes the many killings of his friends and relatives. For those that thought cries of ‘Allah-o-Akbar’ and ‘Kill-the infidels’ followed by killings were in the far-off lands of the middle-east, get over your stupidity. These are very much real and present in our own country, in an in-separable part of the nation, sponsored by an inimical neighbour.

The savagery of the tribal invaders of 1947 is met in quality and quantity by the Pakistan trained Kashmiris who belong to the Jaish-e-Mohammad, Harkat-ul-Mujahideen and JKLF. The ordinary Muslims are helpless witness to the massacre of the minority Hindu Pandits.

51fkaixwtwl-_sx325_bo1204203200_The way Pandits were hounded out, the manner in which the Pak-backed militants used the loud speakers in the mosques of Kashmir to drown the gun-shot sounds and the cries of the Pandits, the extreme apathy and impotence shown by successive governments to meet the challenge head on- these serve to remind us of the precautions that India needs to take to quell such future genocides before they begin.

A necessary and must read for anyone who needs to know what happened to the Kashmiri Pandits.

You can get the book here.

 
Leave a comment

Posted by on December 23, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , , , , , , ,

Diary of a Tamil Tiger – a review

Malaravan, aged 22, died in 1992. Nothing significant except that he was an LTTE guerrilla and this book is his diary as a fighter for 2 years.

We get to see the mind of a guerrilla from close quarters. Malaravan in Tamil stands for the one who resembles a flower. Strange as it might sound, the boy is indeed like a flower-gentle, caring, humane and on the look out for motherly love and affection while on the move, fighting.

Malaravan records his daily activities that lead up to the capture of Maankulam, a scenic town, from the Sri Lankan forces. The trials of a fighter, the daily gore that he has to face, the silly caste differences that he sees in his people’s attitude, the preparations for an attack, the loss of fellow fighters and how he felt about them et al are recorded in minute detail.

51g7id86rql-_sx320_bo1204203200_Malaravan, as we see, is a keen observer of nature. He also records the environment that he is in, the different birds and animals that he sees, the different kinds of trees and plants, the enemy fighters and their weapons, the helicopter fights and similar such details.

We also come to know that he is the son of a doctor, has doctor siblings, was doing great in school and still chose to fight and make the supreme sacrifice.

We don’t get to see any regret at all in his words. We get to hear the normal conversations of people and some longing for home life. We are also treated to some humour even when he fights alongside his comrades a.k.a. Pooralis.

He ends his diary in anticipation of another war and promises to write about that, but is killed prior to the war.

What we are left with is: Did his sacrifice and those of many thousands of young men and women achieve anything at all? The answer, as it is obvious now in 2015, is a resounding ‘No’ and that casts a deep sigh of melancholy in our hearts.

So, why did Malaravan die? I don’t know the answer to this question.

 
Leave a comment

Posted by on December 21, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , , , ,

இந்தச் சாவுகளுக்கு மன்னிப்பில்லை

‘விடுதலைப் புலிகள்’ என்னும் மாபெரும் மனித சக்தியால் என்னவெல்லாம் செய்திருக்க முடியும், ஆனால் என்னவெல்லாம் செய்தார்கள், எப்படி நாசமாய்ப் போனார்கள், எப்படித் தங்களுடன் சேர்த்து தங்களைச் சேர்ந்த சாதாரண மக்கள் கூட்டத்தையும் அழித்தொழித்தார்கள் அல்லது அதற்கு உதவினார்கள் என்று நினைக்கும் போது பெரும் பரிதாபமே ஏற்படுகிறது.

ஒரு தலைவனின் ஆணையை உயிரைக்கொடுத்தாவது முடிக்க வேண்டி, ஒரு மனிதக் கூட்டம் ( சிறார்கள் உட்பட) என்னவெல்லாம் செய்தது, ஒரு நிமிடம் கூட நின்று யோசிக்காமல், ‘தலைவன் சொல்லிவிட்டான்’ என்பதால் சிரமேற்கொண்டு செய்துமுடித்த கூட்டத்தைக் கொண்டு என்னவெல்லாம் செய்திருக்க முடியும்?

வன்னி, முல்லைத்தீவு, யாழ்ப்பாணம் முதலிய இடங்களில் ஒரு சிறிய அரசாங்கமே செய்துவந்த ஒரு குழு, அதுவும் முன்னேறிய சமூகங்கள் போல சாதி, மதம் பாராமல் செயல்பட்ட ஒரு ‘கிட்டத்தட்ட-அரசு’, கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்து, உலக நடைமுறைகளை அனுசரித்துச் சென்றிருந்தால் இன்று தமிழ்கம் வெட்கித் தலைகுனிகிற சாதி அமைப்புக்கள் இல்லாத ஒரு அரசை வன்னியில் நாம் கண்டிருப்போம்.

41fak7a4k6l-_sy344_bo1204203200_பெண் உரிமை, பெண்களின் பங்கை சமூகத்துக்குப் பயனளிக்கும் வகையில் கொண்டுசெல்வது முதலான முற்போக்கான நோக்குடன் செயல்பட்ட ஒரு அமைப்பு, பல பிற்போக்கு அம்சங்களையும், சாதி அடுக்குகளையும் கொண்ட தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு உதாரணமாக இருந்திருக்கவேண்டிய ஒரு இயக்கம், தனி மனிதத் தொலை நோக்கின்மையால் பாழாய்ப் போன வரலாறு நம் முன்னே இருந்திருக்காது.

விடுதலைப்ப்புலிகளின் இறுதிக் காலத்தில் அவர்களுக்கு வந்த ஞானம், தங்களைக் காப்பாற்ற இனி ஒரு அமைப்பும் முயலப்போவதில்லை என்று தெரிந்தவுடன் அவர்கள் கட்டுப்பாடுகளற்ற சரணாகதியை நோக்கி நகர்ந்தது சில வருடங்கள் முன்னர் நடந்திருந்தால் இன்று ஒரு முன்னேற்றப் பாதையில் சென்றிருந்த சமுதாயத்தை நாம் கண்டுகொண்டிருந்திருப்போம்.

புலிகளையும், மற்ற போராளிகளையும் வைத்துத் தமிழக அரசியல்வாதிகள் அடித்த கூத்து, புலிகளைத் தனி ஈழம் நோக்கியே நகர்த்திய வெளி நாடு வாழ் இலங்கைத் தமிழர்கள், ஆயுத வியாபாரிகள்- இவர்கள் ஒருவருக்கும் நல்ல கதியே கிடையாது.

41jqymo3psl-_sx319_bo1204203200_எப்படியாவது பிரபாகரனை சமாதானத்துக்கு ஒப்புக்கொள்ள வைக்க. பாலசிங்கம் பலமுறை முயன்றுள்ளார். அவருக்குத் தெரியாமல் வன்முறைத் தாக்குதல்களை நிகழ்த்திவிட்டு அவரை விட்டு அதற்குக் காரணம் சொல்லவைத்து உலகத்தை எவ்வளவுதான் ஏமாற்ற முடியும்? இத்தனைமுறை வன்முறைத்தாக்குதல்கள் செய்ததற்குப் பிரபாகரன் மட்டுமே காரணமா? பின்னால் இருந்து இயக்கிய சக்திகள் யார் என்று ஆராயத் தோன்றுகிறது. மற்ற போராளி இயக்கங்களைப் பூண்டோடு ஒழித்துக்கட்ட அவர் முயன்று அழித்தது ஏன்? தான் மட்டுமே பிரதிநிதி என்று அமைய வேண்டும் என்கிற எண்ணமா? முராரியின் நூலைப் படிக்கும் போது அப்படித் தோன்றுகிறது.

30 வருடங்கள் போராட்டம். அமைதி ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்கிற நிலை தோன்றுவது போல் தெரிந்தாலும் உடனேயே ஏதாவது ஒரு கொலை பாதகத்தைச் செய்வது, அத்துடன் அமைதிக்கான முயற்சிகள் முறிந்து போவது. பின்னர் மீண்டும் போர். மீண்டும் அமைதி முயற்சி. மறுபடியும் கொலைபாதகம். நிகழ்வுகளில் பங்குகொண்டவர்கள், இறந்தவர்கள், தோன்றிச்சென்ற அரசியலாளர்கள் – யார் பெயரும் நினைவில் நிற்க முடியாத அளவிற்கு மீண்டும் மீண்டும் போர் மற்றும் அமைதி முயற்சி. ஒரு நேரத்தில் யார் யாரைக் கொன்றார்கள் என்றே மனதில் பதிய மறுக்கிறது. கொன்றது இலங்கை ராணுவமா அல்லது போராளிகளா என்றே தெரியாத நிலை தோன்றுகிறது.

1987ல் சென்னையில் இருந்து டில்லி செல்லும் போது பிரபாகரன் பேசியவை, டில்லியில் இருந்து இலங்கை சென்ற போது, இந்திய அரசுப் படைகளின் வாகனத்தில் பயணித்தபடி வந்து இந்தியாவிற்கு எதிராகவும் ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராகவும் பேசியது – பால சிங்கமே அதிர்ச்சி அடையும்படி மாற்றி மாற்றிப் பேசியது – அது என்ன ஒரு மன நிலையா? அல்லது போராட்டம் தொடர்ந்து நடந்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் உள்ள, அவரை இயக்கிய பெயர் தெரியாத சக்திகளின் உத்தரவா? என்று பலவிதங்களில் யோசிக்க வைக்கிறது.

புலிகள் கொலைதான் செய்தார்கள். பெரியவர் அமிர்தலிங்கம் என்ன பாவம் செய்தார்? கதிர்காமர் என்ன செய்தார்? இக்கொலைகள் எல்லாம் பிரபாகரனின் தன்னிச்சையான உத்தரவில் நிகழ்ந்தவையா? அல்லது அவரது பெயரைக்கொண்டு வேறு ஏதேனும் சக்திகள் செய்தனவா? ஏனெனில் 2002-2006 வரையிலான சண்டை நிறுத்த காலத்தில் வன்னிப் பகுதியில் நடைபெற்ற புலிகள் ஆட்சி பற்றிய செய்திகளும் ஆவணங்களும் பிரபாகரனை முற்போக்கு எண்ணங்கள் கொண்ட. சம நிலை மனதுடையவராகவே காட்டுகின்றன. படிப்பகங்கள், ஆவணக் காப்பகங்கள், பெண்கள், சிறுமிகள் நல இயக்கங்கள், மூத்த சமூகத்தினர் ஓய்வு இல்லங்கள் என்று பல நிலைகளிலும் புலிகள் இயக்கம் செயல்பட்டுள்ளது. ஒருவரே எப்படி மனித மனத்தின் இரு வேறு நிலைகளில் இருந்து செயலாற்ற முடியும் ?

நீலன் திருச்செல்வன் இறக்கவேண்டிய காரணம் கடைசிவரை பிடிபடவில்லை. அரசுடன் பேசியது அவர் குற்றம் எனில் புலிகளும் பலமுறை அரசுடன் பேசியுள்ளனரே? ‘பேசலாமா கூடாதா என்பதை நாங்கள் தான் தீர்மானிப்போம். நாங்கள் பேசினால் மதிச்செயல், நீ பேசினால் சதிச்செயல்’ என்கிற நடைமுறை பாசிசம் அல்லாது வேறு என்ன? முராரியின் நூலைப் படிக்கும் போது எற்பட்ட இந்த உணர்வை என் மனதில் இருந்து நீக்க விரும்பினாலும் முடியவில்லை.

வன்னிப் பகுதியைச் சார்ந்த 16,17 வயதுடைய இளம் பெண்கள் தாங்களாகவே விரும்பிச் சென்று புலிகள் அமைப்பில் சேருவதையும் காண்கிறோம். வீடுகளில் அடக்குமுறை இருப்பதால் விடுதலை வேண்டி மட்டுமே அப்படிச் சென்றார்கள் என்று கொள்ளவியலாது. புலிகள் அமைப்பில் பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சம உரிமைகள், சமூக அந்தஸ்து முதலியன அப்படிச் சேரத் தூண்டியிருக்கலாம் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது மாலதியின் நூலைப் படிக்கும் போது. அப்படிப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட பெண்கள் கூட்டம் அமைதிச் சூழலில் நாட்டுக்கு என்னவெல்லாம் நல்லது செய்திருக்க முடியும்! பிரபாகரன் மட்டும் சற்று விட்டுக்கொடுத்து இலங்கை அரசமைப்பில் தன்னாட்சி பெற்ற ஒரு மாகாணம் என்னும் ஒரு ஏற்பாட்டை நிறுவியிருந்தால் இந்நேரம் வடக்குப் பகுதி நாம் பார்த்து வியக்கும் வண்ணம் இருந்திருக்கும். ஆனால் நடந்ததோ பேரழிவு. காரணம் அவர் ஒருவர். அல்லது அவரை இயக்கிய பெயர் தெரியாத கூட்டம்.

2003, 2004 ஆண்டுகளில் பிரபாகரன், பாலசிங்கம் இருவரும் இந்தியாவை மீண்டும் தலையிட அழைக்கிறனர். ‘பழையன மறப்போம்’ என்று பேசுகின்றனர் ( ராஜீவ் கொலை). ஆனால் இந்தியா தலையிடுவதில்லை என்று முடிவெடுக்கிறது. திரிகோணமலையில் இந்தியன் ஆயில் நிறுவனம் ஏற்படுகிறது. தேசீய அனல் மின் நிறுவனம் இன்னொரு மின் திட்டத்தை உருவாக்குகிறது. புலிகள் சிறிது நிதானத்துடன் நடந்திருந்தால், சமயோசிதமாகச் சிந்தித்திருந்தால் இன்று அந்த நிறுவனங்கள் வடக்குப் பிராந்தியத்திலும் இருந்திருக்கும். மக்கள் நலம் பெற்றிருப்பர்.

மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஒரு சாதாரண அரசியல்வாதி. 2005 வரை அவரை யாரென்றே தெரியவில்லை. ரனில், சந்திரிகா, சிரிமாவோ, பிரேமதாசா, ஜயவர்தன, விஜயதுங்க, அனுரா பண்டாரனாயகா என்று பல நட்சத்திரங்கள் தோன்றி ஒளிர்ந்து, சில பெயர்ந்து விழுந்து, சில மீண்டும் துளிர்ந்து எழும் நீண்ட 30 ஆண்டு கால அரசியல் வானில் மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஒருமுறை கூட எட்டிப் பார்க்கவில்லை. 2005ல் புலிகள் மக்களை வாக்களிக்கக் கூடாது என்று தடுப்பதால் ரனில் விக்கிரமசிங்க 48.5%மும், மஹிந்த 50.5%மும் பெறுகின்றனர். அதனால் மஹிந்த அரசமைக்கிறார். பின்னரும் அவரும் புலிகளிடம் பேசவே விழைகிறார். சிங்கள ஆதிக்கவாத ஜெ.வி.பி.ன் கொட்டத்தை அடக்கப் புலிகளுடன் சமரச முயற்சி செய்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் ஜெ.வி.பி. அடங்குகிறது. ஆனாலும் புலிகள் அந்த வாய்ப்பையும் பயன் படுத்தவில்லை.

51ubjxt0z7l-_sx330_bo1204203200_2002ல் ஏற்பட்ட போர் நிறுத்தம் மெல்ல செயலைழக்கத் துவங்குகிறது. 2001ல் அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட இரட்டைக் கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பின் வெளி நாடுகளில் இருந்து பண வரவு கணிசமாகக் குறைகிறது. பண வரவு இல்லாததால் ஆயுதங்கள் வாங்குவதில் பிரச்சினை. உலகளவில் தீவிரவாதம் பெரியதாக உருவெடுக்கத் துவங்கிய நேரத்தில் உலக நாடுகளும் தீவிரவாத இயக்கங்களை அடக்குவதில் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்துக் கண்டும் காணாததுமாகவே இருக்கத் துவங்கின. மெல்ல போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் செயல் இழக்கத் துவங்கியது. ராணுவத் தாக்குதல் துவங்கப் புலிகள் தங்கள் கொலை முயற்சிகளால் தீபம் போட்டனர்.

2006-ல் புலிகளின் பலம் குறையத்துவங்கியது அவர்களைத் தவிர அனைவருக்கும் தெரிந்தது. இருந்தும் மனித வெடிகுண்டுத் தாக்குதல், இலங்கை விமான நிலையம் மீதான தாக்குதல், வான் வழித் தாக்குதல் என்று புலிகள் தங்கள் கடைசிகட்ட ஆட்டத்தைத் துவங்கினார்கள். வான் வழியாக இரண்டுமுறை தாக்குதல் நிகழ்த்திய போது இந்தியா உஷாரானது. கூடங்குளம், கல்பாக்கம் என்று இரு அணு உலைகளை இலங்கைக்கு அருகில் கொண்டுள்ள இந்தியா இனி வேறு வழி இல்லை என்னும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. இலங்கைக்குத் தனது சாட்டிலைட்கள் மூலமான உளவு சொல்வதை இந்தியா துவங்கியது.

இந்த நிலையில் புலிகளின் பல ஆயுதக் கப்பல்கள் இலங்கைக்குள் வர முடியாமல் தனது சாட்டிலைட் உளவு மூலம் இந்தியா தடுத்தது. இது புலிகளுக்குப் பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. எந்த சமரச முயற்சிக்கும் உடன்படாத ஒரு கொலைவெறிக் கூட்டம் என்னும் தன் மீதான பிம்பத்தைத் துடைக்க புலிகள் எள்ளளவும் முயலவில்லை. 2001ற்குப் பின்னான உல மாற்றங்களைப் பிரபாகரன் உணர்ந்துகொண்டதாகவே தெரியவில்லை.

புலிகள் தங்கள் பழைய தொழிலில் இறங்கினர். பிள்ளைக் கடத்தல் மூலம் ஆட்சேர்ப்பு அதிகரித்தது. கொஞ்ச நஞ்சம் வன்னி, யாழ்ப்பாண மக்களிடையேயிருந்த மதிப்பும் போனது. குடும்பத்துக்கு ஒரு புலி என்பது போக, தேவைக்கேற்ப ஆட்சேர்ப்பு என்னும் முயற்சியில் இறங்கினர். மக்களின் எதிர்ப்பையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. இதனால் சாதாரண மக்களின் வெறுப்பும் அதிகரித்தது.

41whsbfuycl-_bo1204203200_2007ல் தோல்வி ஓரளவு உறுதியாகிவிட்ட போதும் அவர்கள் சரணடைவது பற்றி நினைக்கவில்லை. பி.பி.சி.யின் செய்தியாளர் பிரான்செஸ்கா ஹாரிசனின் ‘Still Counting the Dead’ என்னும் நூலில் இவை அனைத்தும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஹாரிசன் பலமுறை புலிகளின் முக்கியத் தலைவர் புலித்தேவனிடம் சொல்கிறார். ஸ்கைப் மூலம் இது நடக்கிறது. புலித்தேவன் கழுவும் மீனில் நழுவும் மீனாகத் தெரிகிறார். நார்வேயின் சமாதான முயற்சிகளும், ஓஸ்லோவில் பேச்சு வார்த்தைகளும் பயன் அளிக்கமுடியாமல் புலிகள் விடாப்பிடியாக ‘தனி ஈழம்’ என்று நிற்கின்றனர். மாவீரர் தின உரையில் கடைசியாக 2008 நவம்பரில் பிரபாகரன் இலங்கையின் இறையாண்மைக்குள் அடங்கிய அதிக அதிகாரங்கள் உள்ள ஒரு தமிழர் அரசுக்கு ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறார். இந்தியா தலையிடும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.

அவருக்குத் தூபம் போட்டு தமிழக அரசியலாதிகள் தவறான வழிகாட்டுகின்றனர். அவர் தொடர்ந்து ஏமாறுகிறார்.

இராணுவத் தாக்குதல்கள் அதிகரிக்கின்றன. புலிகள் மக்களை வெளியேற விடாமல் தடுக்கின்றனர். மக்களின் ஊடே புகுந்துகொண்டு சாதாரண உடையில் போரிடுகின்றனர். இதனாலும் மக்கள் மீது இலங்கை ராணுவம் தாக்குதல் நடத்துகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை, உலக சேவை நிறவனங்கள் என்று அனைத்தும் வெளியேற்றப்படுகின்றன. மக்களுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. தினமும் இடம் பெயர்வு நிகழ்கிறது. இடையில் புலிகள் ஆள் பிடிக்கும் வேலை. சாதாரண மக்கள் கொத்துக் கொத்தாகச் சாகிறார்கள். யுத்த பூமியை விட்டு வெளியேறும் மக்களைப் புலிகளே கொல்வது கொடூரம்.

இலங்கை ராணுவம் நிதானமிழக்கிறது. புலிகளையும் மக்களையும் வேறுபடுத்தவில்லை. ‘பாதுகாப்புப் பகுதி’ என்று அறிவிக்கப்பட்ட 3 பகுதிகளில் மக்கள் அடைக்கலம் தேடுகின்றனர். ஆனாலும் இராணுவம் அங்கும் தாக்குகிறது. கிறித்தவ தேவாலயங்கள், கோவில்கள் என்று எல்லாவற்றின் மீதும் தாக்குதல்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒதுக்கப்பட்டு, கடைசியில் முள்ளிவாய்க்கால் என்னும் சிறு பகுதியில் புலிகளும் 2 லட்சம் மக்களும் நெருக்கப்படுகின்றனர். கடைசி இரு நாட்களில் புலிகளின் தலைவர்கள் புலித்தேவன், நடேசன், சூசை முதலானோர் சரணடைய முயற்சி செய்கின்றனர். அவர்கள் பாதுகாப்பிற்கு நார்வே உதவியுடன் ராஜபக்ஷ உறுதியளிக்கிறார். ஆனால் அவர்கள் சரண் அடையும் போது கொல்லப்படுகின்றனர்.

இறுதி நாளில் பிரபாகரன் உடல் கிடைக்கிறது. போர் முடிகிறது. ஆனால் இன அழிப்பு தொடர்கிறது. மாணிக் பண்ணை என்னுமிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்த மக்கள் கூட்டத்தின் மீது நடந்துள்ள வெறியாட்டம் பற்றி சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. அதிலிருந்து கையூட்டு அளித்துத் தப்பித்தவர்களை ப்ரான்செஸ்கா ஹாரிசன் பேட்டி காண்கிறார். ஒவ்வொரு பேட்டியும் மனப்பிறழ்வை ஏற்படுத்தும் அளவு கொடுமையான நிகழ்வுகள் கொண்டது.

ஒரு தனி மனிதனின் வெறி, வெளி நாடு வாழ் இலங்கைத் தமிழர்களின் பெரும் பண உதவி, உலக நாடுகளின் பாரபட்சம், ஐக்கிய நாடுகளின் ஆண்மையின்மை, கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அலட்சியம் மற்றும் பாரபட்சம், புலிகள் இந்தியாவை அன்னியப்படுத்தியதால் இந்தியா மறுபடியும் தலையிட விரும்பாதது, 2001 அமெரிக்க தாக்குதலுக்குப் பின் தீவிரவாதம் குறித்த உலகப்பார்வையில் மாற்றம் என்று பல காரணங்கள் கூறலாம். ஆனால் செத்தது என்னவோ இரண்டு வேளை கஞ்சி வேண்டிய சாதாரண தமிழ்ச் சகோதரனும், சகோதரியும் தான்.

இந்தச் சாவுகள் மன்னிக்கப்படப் போவதில்லை.

இந்தப் பதிவிற்கு நான் படித்த நூல்களும் அவற்றின் விமர்சனங்களும்:

  1. Still Counting the Dead – a review
  2. Rise and fall of Prabhakaran – a review
  3. A fleeting moment in my country – a review
  4. This divided island – a review
 
3 Comments

Posted by on December 20, 2015 in Writers

 

Tags: , , ,

Still counting the dead – a review

Frances Harrison, a BBC reporter who spent considerable time in Sri Lanka during its crucial ethnic strife period, meets with some survivors of the 2008-2009 genocide and records the happenings during the end game when the LTTE was decimated. The human sufferings, the humanitarian cost of the end game, the intransigence of the Sri Lankan government, the LTTE, the international agencies that include the UN, the ICRC and the western countries are all recorded in vivid detail in this earth shattering record of a book.

Frankly no one recorded the evidences to the atrocities. The Sri Lankan government ensured that all possible sources of evidence- LTTE militants, international aid workers, news correspondents, medical workers and even the clergy – were silenced overtly or covertly.

41whsbfuycl-_bo1204203200_The pathetic and characteristically impotent role played by the UN as an international body, the Red Cross Society that simply stood mute witness to the massacre, the wholly reprehensible Sri Lankan government that initiated such unmitigated disaster on the civilians and the ‘protectors of Tamils’ – the LTTE, who took on the role of exterminators of the civilians even while negotiating for the surrender of its own top leaders- all these are recorded in their gruesome detail in this book.

Frances Harrison talks to different people who escaped the carnage at great cost to themselves – a nun, a catholic father, a medical doctor, an ex-expatriate militant, a female militant, a mother, a wife and a reporter- to get to know what happened between 2008 and 2009. Each one talks about the same gruesome tale of extreme horror, pathetic and in-human living conditions and the unceremonious attack on even religious places of worship that people sought to get into to escape from the incessant shelling.

We get to see horrendous tales of white phosporous being used on civilians, cluster bombs and fighter jets being used to bomb civilian areas, the LTTE mixing with the civilians to escape attack, suicide bombers joining the escaping civilians and blowing themselves up, the Sri Lankan soldiers’s wholly animal behaviour even on children and the infirm and the extreme apathy shown by the UN.

Even the Sri Lankan catholic clergy doesn’t step in to save its own clergy trapped in the war region. Deep divisions on ethnic lines is seen in the Catholic clergy hierarchy in Sri Lanka.

When the Sri Lankan army was attacking civilians from the east, west and north, the LTTE was attacking them by being within them.

War is inhuman. When lesser than human beings fight it, it becomes worse. The Sri Lankan government, the LTTE and the international agencies proved that they all were lesser humans when it came to dealing with the end games being played out in Sri Lanka in 2009.

The author Frances Harrison deserves to be regarded as a torch bearer who has struggled to bring out the truth of the final days of the ethnic war.

The book can he got from here.

 
Leave a comment

Posted by on December 19, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , , , ,

The Prabhakaran Saga – a review

The Sri Lankan ethnic war -How it started, how it progressed and how it ended – all the three phases are described in minute detail by S.Murari, the veteran journalist who has had a very long relationship with Sri Lanka.

Murari explains the ethnic problem from 1956 when the Sinhala Only Act was passed. We get to know about the Sri Lankan political situation, the inner political workings of the Sri Lankan government, the tussles and skirmishes that shaped the country’s journey and with that, how the Tamil problem evolved over these long years.

Murari speaks from personal experience from his many travels to Sri Lanka, his friendship with many veteran tamil leaders as well as the
militant leaders like Anton Balasingham, Sri Sabarathinam, moderates like Amirthalingam, Kadirkamar, Neelan Thiruchelvan and Sri Lankan politicians  Chandrika Kumaratunga, Ranil Wikramasinghe and Premadasa.

41jqymo3psl-_sx319_bo1204203200_What we get to learn from this long and often repetitive narration is that lasting peace in Sri Lanka was a possibility but the intransigence of either the militants or the government or both lead to the the present situation where in tens of thousands of innocent Tamils have been killed or displaced.

The stellar role played by India, especially Rajiv Gandhi, the impressive role played by the IPKF that lost more than 1000 Indian soldiers in Sri Lanka, the double games played by Karunanidhi and Prabhakaran – all these are made visible to the reader. Murari also criticizes the 72 hour timeline given to IPKF to effect a complete arms surrender. The time was too short and the LTTE were never willing to surrender arms either.

What we get to see is that, but for the LTTE ideologue Balasingham, Prabhakaran wouldn’t have survived this long. For Balasingham was highly successful in hiding Prabhakaran’s often maniacal actions by his clever explanations and reasoning. But, as Balasingham admits later, he has not been able to justify Rajiv’s assassination that alienated the Indian Tamils as a whole and India as a nation from the Tamil problem in Sri Lanka. Even Prabhakaran admits to the blunder but it seems to have come in too late in the game.

When Balasingham dies, with him the worldly wise and pragmatic Sri Lankan is also gone due to which Prabhakaran doesn’t have a clever strategist. That, with the post 9/11 world scenario that Prabhakaran didn’t understand till his very end, result in the complete decimation of a 30 year long rebellion. End result is the wholly unnecessary death of more than 1,00,000 civilians and displacement of several thousand.

Murari glitters with his often unbiased approach in the book’s rendition. Kudos to the author for upholding the highest journalistic ethics.

Any student of the Tamil ethnic problem needs to read this book, in full.

 
Leave a comment

Posted by on December 18, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , , , , , , ,

A fleeting moment in my country – a review

How was life under LTTE rule in Vanni? To know that, read this book.

The writer, Ms.Malathy, is a diaspora Tamil from New Zealand. Having been out of Sri Lanka for over two decades, she chooses to come back and stay in the Vanni area of Sri Lanka that is under LTTE control and takes up some roles in some of the LTTE institutions.

She records the life and times of people in the Vanni region, the activities of the different institutions the LTTE had established, the life of the LTTE fighters particularly females, the different festivals and cultural practices in the rebel-controlled region and the gradual turn of events that end in the decimation of the LTTE in May 2009.

41fak7a4k6l-_sy344_bo1204203200_There is an obvious LTTE tilt to the content, but we get to know of many things that have not been known to the outside world – the day to day life in an LTTE controlled region. What caught my eye, as a Tamil, was the different Tamil names that were given by the LTTE to their schemes- Senthalir, Senchoolai, Thodarpakam etc.

The writer has done a good job of documenting the many social welfare and women emancipation activities that the LTTE had initiated and run. She even claims that the LTTE had achieved what Gandhiji, Ambedkar and Periyar couldn’t achieve in India by way of women’s upliftment and progress. However, her white-washing of the child recruitment policies of the LTTE is clear even to an untrained eye.

While listing out the reasons for the defeat of the LTTE, she carefully avoids the Himalayan blunder that the LTTE themselves admitted – the killing of Rajiv Gandhi- as one of the causes. Her assessment of the IPKF operations are superfluous and mostly based on hearsay and popular lies spread by the LTTE.

Any killing attributed to the LTTE is mentioned in a passing manner. I was taken aback at her handling of the assassination of Lakshman Kadirkamar, for instance.

The transition from being an ideal state to one of death and destruction happens in a rather melancholic manner. I was saddened by the transition, though.

The book ends rather abruptly. The human rights violations of the Sri Lankan Army that she highlights should be passed on to international agencies for a credible probe to be conducted.

A sad but nostalgic read. You can get it here.

 
Leave a comment

Posted by on December 16, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , ,

Soniaji, Just two words

Dear Soniaji – Just two words to you. Shut Up.

You have no business to disrupt my parliament for your family business.

Get the facts first. The National Herald case is not worth the salt that the Indians eat in a year. So better shut up.

If you have problem with Modi being PM, then say so. Bring a no-confidence motion in parliament and try out. If it succeeds, you win. If it doesn’t, will your 40 MPs resign ?

If you have a problem with the BJP, fight an election against them. Don’t stop parliament.

If you guys don’t want to  speak in Parliament, then do one thing. Shut Up and allow others to speak. You have no business stalling my country.

Again, Soniaji, we are watching and we are not damn fools, for we are not from your party.

This National Herald case is your damn family problem, a result of your avarice. If you have a problem with the court, have guts and say so. And remember, that would be held in contempt of court and you could lose your MP seat. So, just to be safe, Shut Up.

Don’t take cue from P.Chidambaram. He can talk anything about the case, for he is not an MP anymore. But your seat is at stake. So, better Shut Up.

I pity you. I know your problem. Your half-wit son is your problem. I know you are frustrated with him. But that is a genetic carry over. What can I, an Indian by gene, do for that?

And there is a means to shut your child up. Send him to Bangkok. He seems to have a fascination for the place. If in parliament, ask him to Shut Up. Even George Bush looks like Einstein if your son speaks.

Again, your half-wit son is definitely an embarrassment. Not for you, but for me. I am ashamed and alarmed every time he opens his mouth.

There is a way to shut him up. Get him married. Guys stop talking the moment they are married.

And for you, talk to Karunanidhi once. He knows the power of silence, the way he was silent when Tamils were killed in Sri Lanka.

Or there is another way. Join Jayalalithaa’s AIADMK. Once you join the party, you automatically become dumb with the exception of bleating the word ‘Amma’ twice every one second.

But, until then, just shut your mouth up and let parliament function. For it is my country’s future that is at stake, not yours.

Yours Angrily,

An Indian.

 
6 Comments

Posted by on December 14, 2015 in English Posts

 

Tags: , ,

This Divided Island – a review

War between nations displaces people and is a tragedy; when it happens within a country between two or more ethnic groups, tragedy quotient increases manifold. Sri Lanka’s ethnic strife is one such.

The fact that the Sri Lankan strife was initiated 40 long years ago by the government of the day and that it has taken until 2009 to conclude, adds to the monstrosity of the war. Can you call that ‘war’? Is that a genocide? Is that a holocaust? It is a mixture of all the three and the perpetrators of this civilizational destruction are also three – the SL govt. the militants and the international powers.

This book has four parts – The Terror, The North, The Faith, The End Games.

How, when and why the distrust began between the govt and the Tamil minority, how, when and why distrust developed and led to militancy,
how, when and why militancy turned into terrorism – all these aspects are dealt with in this well-written book.

The rivalry between Sinhalese and Tamils date back to the times of the Buddha, it seems. The need to maintain Sinhala rule, and for that the need to eliminate or subjugate the Tamils are often quoted by the Buddhist clergy from the Sinhala book ‘Mahavamsa’. And that lends a historical perspective to the strife. Kudos to the author for bringing this into the public domain.

When the SL govt is often seen to fail in its duty to protect its citizens irrespective of due to the latter’s ethnic affiliation, the book details
how the govt actually became the perpetrator of many of the crimes against its own people.

Not to be left behind, the militants, the LTTE under it demonic leader Prabhakaran, also indulge in some of the most horrific crimes against the very Tamil people in whose interest they were supposed to have taken up arms. The transformation of the militants from an extremist organization to a terrorist one happens when the LTTE indulges in internecine warfare to eliminate fellow militants from other rebel groups. Their transformation is complete when they begin killing moderate Tamil leaders and ordinary Tamil populace.

The book contains interviews with people who were affected by the govt, and the Tigers. At one point, it becomes difficult to understand who the actual tormentor of the innocent is?

The sketchy details of how child soldiers were recruited ( abducted?) by the Tigers, the gory descriptions of the sufferings of ordinary folks at the hands of the govt as well as the Tigers, the treatment the Tigers had given to the Muslims bring upon the reader a sense of utter helplessness and despair at where humanity is headed towards.

Beyond a point, as the killing gets so much repetitive and cruel that the victim’s names escape our mind. What happened during the final stages of the war, how the Tigers, due to Prabhakaran’s intransigence and an Indian Tamil politician’s ‘assurance’ of help ensured the annihilation of tens of thousands of innocent civilians thus resulting in a human tragedy of  gargantuan proportions, is depicted in detail by Samanth Subramanian.
What happened after the Tigers were subdued, is also presented, replete with minute details.

Could the carnage have been stopped? Yes. Who could have stopped it? The Tigers. But they did not do so as the organization transformed itself into a ruthless killing machine acting as per the whims and fancies of the maniacal leader, Prabhakaran. He could have understood that the world had changed post 9/11 and that armed struggle was not going to win them friends anywhere.

If only wishes were horses…

An absorbing & disturbing read. Get it as soon as you can.

 
Leave a comment

Posted by on December 12, 2015 in book review, English Posts

 

Tags: , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: