RSS

Monthly Archives: January 2016

ஒரு அங்கீகாரம்

தெய்வத்தின் அனுக்கிரகத்தால் அடியேனின் ‘பழைய கணக்கு’ நூலில் உள்ள ‘ஸார் வீட்டுக்குப் போகணும்’ சிறுகதை இந்திய அரசின் மனிதவளத்துறை அமைச்சின் கீழ் இயங்கும் தேசிய புத்தக வாரியத்தின் (National Book Trust) ‘புது எழுத்து’ என்னும் தேர்வு செய்யப்பட்ட 25 சிறுகதைகளில் ஒன்றாக வெளிவந்துள்ளது.

Smrithi Irani Book Releaseஇந்திய அமைச்சர் திருமதி. ஸ்மிருதி இரானி அவர்கள் இந்த நூலை தில்லியில் உலகப் புத்தகத் திருவிழாவில் வெளியிட்டுள்ளார்.

தமிழகத்தின் ஐந்திணைகளைக் குறிக்கும் விதமான கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளனர்.

தேர்வு செய்து தொகுத்த சாகித்திய விருது பெற்ற எழுத்தாளர் ஜோ.டி.குரூஸ் தனது வலைப்பக்கத்தில் சொல்கிறார்:

‘இந்தத் தொகுப்பிற்காகத் தமிழகத்தின் இளம் படைப்பாளர்களின் சிறுகதைகளைத் தொகுக்க நேர்ந்த போதும் இதே பரவசம் என்னுள்… பல்வேறு நிலப் பரப்பின் கதைமாந்தர்கள் ரத்தமும், சதையுமாக என்னருகே வந்து என் தோளோடு தோளுரசித் தங்களது இருப்பை, பண்பாட்டை எனக்குச் சொல்லாமல் சொல்லிச் சென்றார்கள். படைப்பாளர்களுக்கு நன்றி.

முடிந்தவரை அனைத்து நிலப்பரப்பின் பங்களிப்பும் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. போதிய கால அவகாசம் இல்லாமை என்ற சவாலை எதிர்கொண்ட போதிலும், இது போன்றதொரு அரிய வாய்ப்பில் இளம் தமிழ் படைப்பாளர்களை இடம்பெறச் செய்துவிட வேண்டும் என்ற உந்துதலே, இந்த முயற்சியை முன்னெடுத்துச் சென்றது.

ஒரு வாசகன், சரியான தளத்தில் இந்தக் கதைகளுள் ஊடாடும் அறத்தை, வாழ்தலின் உணர்தலை தரிசிப்பானேயானால் அதுவே இம் முயற்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றி என்பேன்.

அவருக்கும் அவர் தம் குழுவினருக்கும், மனித வள அமைச்சுக்கும், இதுவரை ஆதரவளித்த வாசகர்களுக்கும், இனிமேல் படிக்கவிருக்கும் வாசகர்களுக்கும் என் நெகிழ்ச்சியான நன்றி.

Puthu ezhuththuஅறத்தின் அடிப்படையில் வாழ்ந்து முடித்த பல வாழ்க்கைகள் வரலாற்றில் எழுதப்படாமலேயே போவது நிதர்ஸனம். அது நிகழாமல் முடிந்தவரை பழைய கணக்கில் இந்த ‘அறம்’ என்னும் பழைய கணக்கையும் பதிவு செய்திருந்தேன். வாழ்ந்து முடித்த அற நெறியாளர்கள் மேலுலகில் இருந்து வாழ்த்தியிருப்பார்கள் போலும். அது இந்த அங்கீகாரமாய் ஒளிர்ந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.

அடியேனின் முதல் நூலிற்குக் கிடைத்துள்ள அங்கீகாரம் வாசகர் வட்ட நண்பர்களுக்குக் காணிக்கை.

என் நூலை வாங்க அமேசானில் கிளிக்கவும்.

For news item in Dinamani on this, click here

 

 

Tags: , , ,

Triumph of Truth – book review

51wluoy9dul-_sx301_bo1204203200_Here is a book that made me think if I was doing even ten percent of what the author had done in his job.

D.R.Karthikeyan’s rivetting chronology of events that led to the tragic assassination of Rajiv Gandhi and how he unravelled the conspiracy and the perpetrators of the heinous act.

It is a shame for all Tamils that Rajiv was killed in Tamil Nadu by a Tamil militant group from Sri Lanka. The irony is it was a Tamil officer Karthikeyan who investigated the crime and restored the prestige of the Indian police.

The book is replete with minute details of the case – how evidence was gathered, validated and confirmed from different agencies including the FBI. The pains the SIT team undertook to bring out the truth baffles the reader.

Some details terrify : The LTTE chose to kill Rajiv in TN so that Indian Tamils all over India would be targetted by non-Tamils. When that happens, the LTTE trained TNRF ( Tamil National Retrieval Force), a loose militant group trained by the LTTE, would cause disturbace in Tamil Nadu which could lead to the Indian Tamils rising against India. A fanciful idea but a terrible one. Only a sick mind could even house such thoughts.

What is more relevant for us, Indian Tamils, is the fact that parochialism and regionalism do no good to the state and the country. And anti-national forces like the DK which helped the LTTE even after Rajiv’s assassination should be condemned to the dustbins of history.

A delectable read. You are bound to be awed by the professionalism of the SIT led by D.R.Karthikeyan of the IPS.

 
Leave a comment

Posted by on January 17, 2016 in book review, English Posts

 

Tags: , , , , ,

Thank you CM, yet again

Dear Chief Minister,

Please accept my sincere thanks. I will tell you why.

5 years ago when you came to power, I was one of the many who rejoiced. When you said that you would meet the press every week, I was over-joyed.

5 x 52 weeks have passed. And you met the press once.

The state was then ruled by a sycophantic conglomerate that whiled away its time ogling at semi-clad actresses gyrate on stage. Now that does not happen. However, I don’t know what you and your govt do.

The state was, albeit 40 years ago, the knowledge capital of the country. Today, it is the ‘water’ capital of the country – literally and figuratively. Either there is no water or an abundance of it.

I often thought your ministers had hunched backs. But later I learnt that their backs were bent due to an occupational hazard of having had to bend while standing in attention with hands folded, in mock respect.

You promised ‘corruption-free’ governance. What I got was ‘free’ corruption. Yes, either there is corruption or it is ‘free’ and hence corrupt.

I have not forgotten you. But I never understood why you had to remind me of your face when ever I step out of home – in the form of posters, billboards et al.

I wanted ministers who could speak. But what I  got is a bunch of people who repeat what they say. And they repeatedly say what they repeat.

I can still recall Karunanidhi’s ministers by name. What they ministered is a different matter. But they had a name and I could remember them. The only minister I can remember in your government is you.

I expected rapid turn-around in governance. And I got an assembly resolution to release Rajiv killers.

I didn’t expect statesmen in your team. But I did expect men. Not only biological men but also who would stand for what they believed and know what they believed in.

I wanted men and women in assembly who could speak and act. What I got in return was a bunch of bench tappers.

The state of Tamil Nadu had produced such stalwarts like R.Venkatraman, O.V.Alagesan, Kamaraj and Rajaji. I didn’t expect your ministers to be like those folks. But I didn’t want bench bangers either.

Name one awe inspiring act of your government and I will change my name to ‘Blistering Barnacles’. Other than keeping the other bunch of looters out of power, what is your contribution to the state?

The more countries I visit, the more depressed I am. The Japanese Prime Minister walks with the commuters. Even Obama’s motorcade needs just 3 mins of traffic hold-up in New York. So, what is so special about TN?

Didn’t you find even one English speaking minister in you cabinet? The ex-BJP MP Maitreyan who joined your chorus brigade – where is he now? Why not allocate some decent work for the guy?

Your government has the dubious distinction of making people disappear into thin air at the drop of a hat. Not sure what the trick is. If one face from your party appears in a TV talk-show, then he would be expelled by you in the next one week or so. I think that people wanting to leave your party only take part in TV talks. And what a mess they make!

Neither are the opposition speakers on TV any good. They flounder and stutter and swear at one another. If only you had some speakers whose speech didn’t  start with eulogies to you every time they opened their mouths, your points of view would have been made known. For by the time they finished singing your hosannas, we lost patience and changed channel.

I am not going to talk about the flood management in Chennai. But for the army, some bureaucrats, the NGOs and some well meaning youngsters, the capital would have been washed away, literally.

Dear Chief Minister, the state deserves better than what it has got.

But, is there a choice for us?  Here are the alternatives:

  1. 2G looters who can’t count the zeroes in their bank balance.
  2. Wood-cutters, armed with pick axes, roaming around to cut off heads of lower caste folks.
  3. A semi-conscious alcoholic that doesn’t complete a sentence.
  4. The other lumpen elements that surface during election time.

With the above choice, ‘None of the above’ seems to be the best option. So, it seems, you have a chance again. And don’t let us down, yet again.

Final point before I close: Neither MGR nor Annadurai took anything with them when they departed. And that holds good for any Chief Minister. If at all, do good. If not, refrain from doing what you have been doing so far – just in case you were doing anything at all.

Let me know in case of clarifications. But don’t ask your ministers to talk, for I can’t wait until they finish your hosannas.

Thank you,

An Indian in need of a change

P.S.: My earlier letter to you and your predecessor

 
Leave a comment

Posted by on January 17, 2016 in English Posts

 

Tags: , , ,

Sri Lanka's new beginning

Sri Lanka has embarked on a historic pursuit to change its constitution. And none from Tamil Nadu has spoken about it. So much for the welfare of SL Tamils.

The current constitution of SL does not lend itself to be accommodative of all ethic groups. Incremental changes were built into the constitution starting with the Sinhala Only Act of 1956 and The Standardization Act of the 70s.  The Bandaranayaka couple and the subsequent Presidents ensured that the ethic minorities were kept subdued. And the Tamil and Sinhala hardliners ensured that the fires started in 1956 were kept burning.

The Indo-Sri Lanka Peace agreement could have ensured fair justice to the Tamils. But LTTE’s intransigence ensured that the accord failed. The provincial government of Varadaraja Perumal was extinguished and the ethic strife was kept alive thanks to monetary shots given by diaspora SL Tamils.

The Indo-SL agreement’s achievement of trying to integrate the North and East has been stopped by SL’s Supreme Court as un-constitutional.

President Sirisene has rightly understood that the Constitution was the hindrance and is forming a constituent assembly to frame a new constitution for the island nation.

Now is the time for all the stake holders to come together in this effort to document a just and equitable constitution for the strife torn nation. India’s role in this new effort, though kept under wraps for the moment, should be substantial and long lasting. With 65 years of democratic governance, India should depute its constitutional experts and statesmen like Soli Sorabji, Fali Nariman and Parasaran to help Sri Lanka frame its guiding document.

As an Indian Tamil who has been a student of Sri Lankan Tamil issue from 1985 , I have the following suggestions for President Sirisene for the new constitution. Please ensure that :

  1. All ethnic groups feel valued and equal
  2. All 3 languages are recognized and are equal
  3. Executive Presidency is abolished
  4. Sedition becomes anti-national
  5. Diaspora Tamils return home
  6. The constitution is secular
  7. Ethnic or racial tension mongering is punishable

And let the Tamil politicians in TN continue to fight their petty politics, for it is this lot that is the loser in case peace returns to Sri Lanka.

 
2 Comments

Posted by on January 13, 2016 in English Posts

 

Tags: , , ,

காமராஜ் என்ன ஸ்கூட்டர் மெக்கானிக்கா மாமு?

இன்னா மாமு, இப்ப இன்னான்ற நீயி ?

மாடு புடிக்கவா மாணாமா? நல்ல மன்ஷாளுக்கு ஒரு சொல்லு. புடிக்கவா மாணாமா?

சர்தான் சாரே, புடிக்கல. ஜீவ இம்ஸ மாணான்ற. அத்தான? அப்டி வா வளிக்கி.

ஜீவ இம்ஸ மாணாம்பா. அப்ப டிவில சீரியல் ஓடுதுல்ல அது இன்னா? இம்ஸயா இல்லியா?

ஒரு பொண்ணு. அதுக்கு ஒரு புருசன். அவனுக்கு ஒரு தொடுப்பு. அத்தோட புருசனுக்கு மொத பொண்ணோட ரூட்டு. கட்சீல ஒண்ணுக்கொண்ணு அண்ணன் தங்கெங்குது. இத்த மூணு வருசமா இளுக்கறானுங்க. இத்தவுட இம்ஸ இருக்கா சொல்லு கண்ணு?

அத்த வுடு. ராமானுசர்னு ஒரு கத சொல்றானுங்கோ. இன்னா இளு இளுக்கறாரு கலீங்கரு? அடியேன், அடியேன்னு வேற சொல்றாரு. ஆர அடிக்கறதுன்னு சொல்ல மாட்றாரு. ஒரே இம்ஸையா கீது வாத்யாரே.

பேஸ்புக்கு, வாட்சப்பு கால்த்துல ராமான்ஸர்னு ஒரு சாமியார் இத்த சொன்னாரு, அத்த சொன்னாருன்னு கலீங்கரு உட்டுக்குனேகறாரு பாருங்க. இது வரிக்கும் சாமி இல்லன்னு சொல்லிட்டு, இப்ப அடிக்கறாரு பாருங்க பல்டி. அப்பா! இலங்கை பல்டிய வுட இது இன்னா பேஜாரான பல்டி தெரிமா? இந்த பல்டி இம்ஸய வுடவா ஜீவ இம்ஸ பேஜாருன்ற நீயி?

கோயிலுக்கு போனா வேட்டி கட்டுன்னு சொன்னியே நைனா, கோயிலுக்குள்ள சைட் அடிக்கற மாதிரி படம் எடுக்காதேன்னு சொன்னியா நீயி? அத்த வுடு. இப்பல்லா படம் எடுக்கறானுங்களே. பாக்க முடியுதா உன்னால? அத்தவுட ஜீவ இம்ஸ உண்டுன்றியா நீயி?

வைகோன்னு ஒரு தலீவரு. நல்லவருன்னானுங்கோ. தொண்ட கிழிய கத்துறாரு. அட இன்னாடா சொல்றாருன்னு பாத்தா விஜியகாந்த வரச்சொல்றாரு. தமிளு, ஈளம், ஈயம்னு போணியாகாம இப்ப விஜிகாந்து கிட்ட உளுந்து கும்புடுறாரு.

மரம் வெட்டினா சிங்கப்பூர்ல பைன் போடுறாங்களாமே! இங்க மரம் வெட்டியே ஒத்தரு டாக்டராயிட்டாரு. அவரு பையன மொதலமைச்சராக்காம உட மாட்டேங்கறாரு. தெனம் தெனம் ஒரே இம்ஸ. இது ஜீவ இம்ஸ இல்லாட்டா வேற இன்னா?

ஆளாளுக்கு மொதலமைச்சருன்றானுங்கோ. கடைல கத்திரிக்கா கணக்கா மொதலமைச்சர கூவி கூவி விக்குறானுங்கோ. இந்த இம்ஸய இன்னாபா பண்ணப்போற நீயி?

திருமா, குருமா, கிச்சாமின்னு இன்னும் சில உருப்படியும் மொதலமைச்சராகணும்னு சொல்லிக்கிறாங்கோ. தமிளு நாட்டுல எத்தினி மொதலமைச்சருங்க இருக்கலாம்னு சொல்றீங்களா சாமீ?

நேத்து பாருங்க, எம் பையன்ட்ட ‘பெருசானா இன்னாடா ஆவப்போற’ந்னு கேட்டா ‘மொதலமைச்சருன்றான்’. இன்னா தெனாவட்டு இருக்கணும் அவுனுக்கு.

தம்மாத்தூண்டு பய அல்லாரும் மொதலமைச்சராகணும்கறானுங்க பாருங்க.
இன்னும் சில வஸ்தாதுங்க கூட திரியுதுங்க. சரத்துகொமாரு, இமானு, இப்பிடி பலதுங்க. முடியல சாமீ.

எத்த எத்தயோ ஜீவ இம்ஸன்றீங்க. இதெல்லாம் உங்க கண்ணுக்கு தெரீல்ல பாருங்க.

ஒண்ணு செய்யுங்க. இனிமே யாராவுது மொதலமைச்சருன்னா நூறு வாட்டி எளுதச் சொல்லுங்க’ நா இனிமெ சொல்ல மாட்டேன்’. அத்தோட நூறு தோப்புகர்ணம் போடச் சொல்லுங்க.

அல்லாரும் மொதலமைச்சருன்னா அப்ப ராஜாஜி, காமராஜு, பக்தவத்சலம் இவுங்கள்ளாம் ஆரு? ஸ்கூட்டர் மெக்கானிக்கா?

அத்தால, இந்த ஜீவ இம்ஸயெல்லாம் நிறுத்துங்க. பொறவு மாடு புடிக்கறது, மாங்கா அடிக்கறதுன்னு எறங்குங்க.

இன்னா வாத்யாரே நான் சொல்றது? வர்ட்டா?

 

Tags:

நான் இராமானுசன் – பகுதி 13

காலை அனுஷ்டானங்கள் முடித்து சற்று சாவகாசமாக சில சுவடிகளைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். பாதி கரையான் அரித்த சுவடிகள் அவை. பாதி சுலோகங்கள் மட்டுமே தெரிகின்றன. மீதத்தை நானே எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். சீக்கிரம் எழுதிவிடவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

நாதமுனிகள் காலத்திய சுவடிகள் அவை. அவரிடமிருந்து 200 ஆண்டு காலம் கழித்து எனக்குக் கிடைத்துள்ளது.

கரையான் பாதி தின்ற சுலோகம் ஒன்றை எடுத்து பூர்த்தி செய்யத் துவங்கினேன். கூரன் வேகமாக உள்ளே வந்தார். ஏதோ அவசரம் போல் பட்டது.

‘ஸ்வாமி, தேவரீரைத் தரிசிக்க துருஷ்க மதஸ்தர் ஒருவர் வந்துள்ளார். வட நாட்டிலிருந்து வருகிறார் என்பதால் அவரைக் காவிரிக்கரைக்கு அனுப்பி, நீராடி வரும்படிச் சொல்லியுள்ளேன்,’ என்றார்.

‘அவசரம் இல்லை. அவருக்கு அமுது படைத்துப் பின்னர் அழைத்து வரவும்,’ என்றேன் நான்.

இப்போதெல்லாம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக துருஷ்கர்கள் தென்படுகிறார்கள். வட நாட்டில் இருந்து வரும் ஒற்றர்கள், யாத்ரீகர்கள் என்று அவ்வப்போது தெரிகிறார்கள். அவர்களது பேச்சு பெரும்பாலும் புரிவதில்லை. எனவே சைகையில் தான் பேசிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பொதுவாக இவர்கள் கோவிலுக்குள், மடங்களுக்குள் எல்லாம் வருவதில்லை. ஆகையால் இந்த வட நாட்டுத் துருஷ்கர் என்னைப் பார்க்க வந்தது சற்று வியப்பாக இருந்தது.

கூரன் முகத்தைப் பார்த்தால் ஏதோ சாந்தமில்லாமல் தெரிந்தது. தற்போது வட நாட்டிலிருந்து வரும் சில செய்திகள் நல்லவையாக இல்லை. நமது பிரதேசத்தில் உள்ள ராஜாங்கங்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தது போய், நமது கலாச்சாரத்திற்கு, வாழ்க்கை வழிமுறைக்குச் சற்றும் ஒவ்வாத வழி முறைகள் கொண்ட மிலேச்ச மதஸ்தர்கள் சிலர் நம்ப முடியாத செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். கோவில்கள் உடைபடுகின்றன; விக்கிரகங்கள் கூட உடைக்கப் படுகின்றன; வைதீகர்கள் கழுவிலேற்றப்படுகிறார்கள் என்றும் செய்திகள் சொல்கின்றன. இவை செய்திகளாக இல்லாமல் வதந்திகளாக இருக்க வேண்டுமே என்று மனம் ஏங்கியது.

சில நாட்களாகக் கரிய நிறத்தில் ஒரு பெரிய உருவம் ஒன்று நிற்பது போல் கனவு ஒன்று வருகிறது. என்ன காரணம் என்று தெரியாவிட்டாலும் சகுனங்கள் ஏதோ அச்சான்யமாகவே படுகின்றன. அதற்கும் இந்த துருஷ்கர் வருகைக்கும் ஏதாவது தொடர்பிருக்குமோ?

‘கூரரே, துருஷ்கர் என்ன சொல்கிறார்?’ என்று கேட்டேன்.

‘ஸ்வாமி, அவரது பாஷை முழுதும் புரியவில்லை. ஆனால் ஏதோ கலவரங்கள் பற்றிச் சொல்கிறார். தேவரீரை அவசியம் பார்த்து அதிகமாகப் பேச வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார்,’ என்றார்.

சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டுக் கூரன் சொன்னது ஏற்கெனவே என் காதுகளை எட்டிய ஒன்றுதான்.

‘ஸ்வாமி, நாம் இங்கே பிரம்மம், ஆத்மா என்று வாதம் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அவர்கள் சொல்வதெல்லாம் பார்த்தால் இதற்கெல்லாம் ஒன்றுமே தேவை இருக்காது போலத் தெரிகிறதே,’ என்றார்.

‘அப்படி இல்லை. அவர் வரட்டும். அது வரைக்கும் சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்,’ என்று கூறினேன். ஆனாலும் கூரன் சொல்வதில் உண்மை உள்ளது என்பதை நான் உணர்ந்தே இருந்தேன்.

மத்தியானமாக அந்த துருஷ்கர் வந்தார். நம்மவர்கள் போல் இல்லாமல் வேறு உடை உடுத்திக்கொண்டிருந்தார். க்ஷேம சமாச்சாரங்கள் விசாரித்தபின் தடுமாறிய சமஸ்கிருதத்தில் பேசத்துவங்கினார்.

‘நான் பாரசீக நாட்டில் இருந்து வருகிறேன். நான் ஒரு யாத்ரீகன். பாரசீகம், உருது, அராபியம் என்று மூன்று மொழிகளைக் கற்றுள்ளேன். ஓரளவு சமஸ்கிருதம் தெரியும். அஸ்தினாபுரம் என்னும் நகரைப் பற்றிக் கேள்வியுற்று அதனைப் பார்க்க ஆவல் கொண்டு பயணித்தேன். மூன்று ஆண்டுகள் முன்னர் அஸ்தினாபுரம் சென்றேன். அங்குள்ள பண்டிதர்களிடம் சமஸ்கிருதம் கற்று பாரத தேசத்தைப் பார்த்து வர எண்ணினேன். மஹிஷூர் என்னும் அழகிய நகரம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அங்கு சென்ற போது உங்களைப் பற்றி அறிந்தேன். தாங்கள் திருவரங்கத்தில் இருப்பதாகச் சொன்னதால் உங்களைப் பார்க்க இங்கு வந்தேன்,’ என்று தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்ட அவர் தனது பெயர் அப்தாலி என்றும் கூறினார்.

பின்னர் அவர் சொன்ன செய்திகள் அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துவனவாக இருந்தன.

‘சனாதன தர்மத்தின் வழியில் நடைபெறும் வழிபாடுகள் விரைவில் முடிவுக்கு வரப்போகின்றன. பாரசீக, காந்தார அரசுகள் ஆங்காங்கே நிலைபெறத் துவங்கி விட்டன. தில்லி என்னும் ராஜதானியிலும் மிகப்பெரிய மிலேச்ச அரசு உருவாகியுள்ளது. அவற்றின் முக்கிய வேலையே சனாதன தர்மத்தைக் குலைப்பது தான். அதற்காக அந்த தர்மத்தின் வெளிப்பாடுகளை அழிக்க முனைந்துள்ளன. தக்ஷிண பாரதப் பிரதேசத்தில் அவ்வளவாக இவை இல்லை. ஆனாலும் இங்கும் வரத் துவங்கிவிடும். சைவம், வைஷ்ணவம் என்றெல்லாம் பேசப்படும் தக்ஷிண பாரதப் பிரதேசத்தில் இந்த மண்ணிற்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத அன்னிய கலாச்சாரம் உருவெடுக்கப் போகிறது. அது இந்த மண்ணின் அடி வேரையே பிய்த்தெறியப்போகிறது. சைவ, வைணவச் சின்னங்கள் உடைத்தெறியப்படும். மக்கள் தங்கள் தர்மத்தை விட்டு அன்னிய தர்மத்தைத் தழுவ வேண்டும் இல்லையேல் மரணிக்க வேண்டும்.’ இது தான் அப்தாலி சொன்ன செய்தி.

அப்தாலி சொன்ன செய்திகள் எனக்கு முன்னரே தோன்றியவைதான். ஆனால் என் கணக்குப்படி இன்னும் 100 ஆண்டுகள் கழித்தே இவை நடைபெற உள்ளன. அரங்கன் கோவில் பலியாகப் போகிறது; புதிய ஆச்சாரியர்கள் தோன்றுவர்; பெரியாழ்வார் பாடிய மதுரைக்கும் அழிவுதான் என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரிகின்றன. ஆனால் அப்தாலி இன்னும் சீக்கிரமாகவே நடக்கும் என்கிறாரே என்று எண்ணினேன்.

‘இதை ஏன் என்னிடம் சொல்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டேன்.

‘மஹிஷூரில் உள்ள வைஷ்ணவர்கள் உங்கள் பெயரைச் சொன்னார்கள். நீங்கள் 12 வருடங்கள் திருநாராயணபுரத்தில் தங்கியிருந்து உங்கள் தர்மத்தை வளர்த்தீர்கள் என்பதால் அவர்கள் உங்களிடம் இந்த செய்தியைச் சொன்னால் நல்லது என்று தெரிவித்தனர்,’ என்றார் அப்தாலி.

சாதாரண மக்கள் அவர்கள். ஒரு 12 வருஷங்கள் நான் திருநாராயணபுரத்தில் இருந்த போது அந்த மக்கள் காட்டிய அன்பும், கைங்கர்ய மனோபாவமும் என் கண் முன்னே நின்றன. கண்களில் நீர் வழிந்தது. வெகுளியான மக்கள். மண்டியம் பிரதேசம் என்னும் இடத்தில் ‘நல் வழிப்படுத்த யாரும் இல்லையே’ என்னும் ஆதங்கத்துடன் வாழ்ந்துவந்தார்கள். பல பலி வழிபாடுகளும், பயன் தராத, மனித தர்மத்திற்கு விரோதமான பழக்கங்களும் கொண்டிருந்த சாதாரண மலை மக்கள். ஆனால் கல்வியின் மீது மிகுந்த மோகம் கொண்டவர்கள். மிகுந்த ஆர்வத்துடன் நான் எடுத்துரைத்த விஸிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தைப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். அந்த நாட்கள் இனிமையானவை.

நேற்று மாலை வரை ஸதஸில் நடந்த விவாதங்கள் எத்தகையவை? ஜீவாத்மா, பரமாத்மா, முக்தி, மீமாம்சை என்று அதன் தரமே வேறு. இன்றோ அடிப்படையே ஆட்டம் காணும் வகையிலான ஒரு பேச்சுவார்த்தை நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த உலகத்தின் போக்கைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. காலம் எவ்வளவு வேகமாக மாறுகிறது?

‘விக்கிரகங்களை உடைப்பதாவது? கோவில்களையும் சின்னங்களையும் சிதைப்பதாவது? என்ன வழக்கம் இது?’ என்று கூரன் கேட்டார். அடிக்கடி வரும் இந்தக் கரிய உருவக் கனவுக்கும் தற்போது கேள்விப்படும் விஷயங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது என்று திட்டவட்டமாகத் தெரிந்தது.

கூரனின் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க வேண்டுமா அல்லது அடுத்த ஸதஸில் சொல்லிக் கொள்ளலாமா என்று எண்ணத்துவங்கினேன்.

‘விக்கிரகங்கள் நம்மைக் கடந்து நம்மால் அறியப்பட முடியாத பிரபஞ்சப் பெருவெளியான பிரும்மத்தின் ஒரு உருவகம். அந்த உருவத்தின் வழியாக எல்லையில்லாப் பரப்புள்ள பிரபஞ்ச ஞானத்தின், பிரும்ம சொரூபத்தின் ஆற்றலை உணர்வதே நமது ஞான மரபு. விக்கிரகத்தை உடைப்பதால் பிரம்மத்தை அழிப்பதாகிவிடுமா? என்ன ஒரு அடித்தள எண்ணம்?

மஞ்சளாளான ஒரு சிறு உருவத்திற்குள் அந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியை, பிரும்ம சொரூபத்தை ஆவாஹனம் செய்து அதன் வழியே அப்பிரபஞ்சப் பெருவெளியின் முழு வீச்சினை உணர்வதே நமது ஆன்ம தரிசனம். ஒரு விக்கிரகமே பிரும்மமாகிவிடுமா? இது புரியாத இந்த எத்தர்கள் ஆடும் ஆட்டம் வெறும் வெற்றுக் களிப்பு என்று உணரவில்லையே’ என்று எண்ணியவாறு அமர்ந்திருந்தேன்.

இன்னொன்றும் என் மனதில் பட்டது. விக்கிரகங்கள் சக்தியூட்டப்பட்டவை. சக்கரங்களை அடியில் வைத்துப் பிரதிஷ்டை செய்து உரு ஏற்றப்பட்டவை. அவற்றிற்கான தேவையான மந்திரப் பிரயோகங்கள் நடந்தாக வேண்டும். விக்கிரகங்கள் பின்னம் அடைந்தால் அவற்றைச் சாந்தப்படுத்தப் பரிகாரங்கள் செய்தாக வேண்டும். பல உக்கிர தேவதைகளும் இவற்றில் அடக்கம். அப்படிச் செய்யாவிட்டால் ஏற்படும் பாதகங்கள் ரொம்ப அதிகம். சில தேவதைகளின் உக்கிர தாண்டவம் சொல்லி மாளாது. இதனால் அவற்றைச் சிதைப்பவர்களுக்கும் சேர்த்தே அழிவு. மக்களும் பாதிக்கப்படுவர். இதையெல்லாம் இந்த அன்னிய மனிதர்கள் உணர்வதெப்படி?

அடுத்த பௌர்ணமிக்கு இன்னும் ஒரு மாசம் இருக்கிறது. அன்று ஸதஸ் நடக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்குள் இன்னும் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழப்போகிறதோ என்னும் கேள்வியும் என்னுள் எழுந்தது.

ஸதஸில் மொத்தமாகப் பதிலளிக்கலாம் என்று தீர்மானித்து ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டேன். சொல்லி வைத்தது போல் பெருத்த இடியுடன் மழை பெய்யத் துவங்கியது.

மனதில் திடீரென்று ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

‘கூரரே, ஸதஸ் அடுத்த பௌர்ணமி அன்று வேண்டாம். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் ஏற்பாடு செய்யுங்கள். அதிக நேரம் இல்லை,’ என்று சொல்லி ஆச்சரியத்துடன் பார்த்த கூரரை உற்று நோக்கினேன்.

கூரத்தாழ்வானின் கண்களில் நீர்.

(தொடரும்)

 
Leave a comment

Posted by on January 12, 2016 in Writers

 

Tags: ,

இளையராஜா வைக்கவேண்டிய கை

இசை ஞானிக்கு ,

80-90களில் உங்கள் இசையைக் கேட்டு வளர்ந்த ஒரு இசை அஞ்ஞானியின் வணக்கம். இசை பற்றி எழுதி என் மேதாவிலாசத்தை நான் காட்டப்போவதில்லை. ஏனெனில் அது என்னிடம் இல்லை.

தங்களின் சமீபத்திய ‘தாரை தப்பட்டை’ திரைப்படத்தின் திருவாசகப் பதிகங்களின் இசையில் உயிரைப் பறிகொடுத்துவிடுவேனோ என்கிற பயத்துடன் இதை எழுதுகிறேன். நீங்கள் தமிழுக்குக் கிடைத்த பொக்கிஷம். நிற்க.

ஒரு திரைப்பாடல் ஆசிரியர் ஒரு பாட்டிற்கு என்ன விலை கேட்கிறார் என்று நான் அறிந்ததில்லை. அனேகமாக அதிகமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் அப்பாடல்களுக்கு உயிர் கொடுப்பதில் உங்களுக்கு மிகப்பெரிய பங்குண்டு என்பதை நான் அறிவேன். பாடலின் மதிப்பு உங்கள் இசையால் கூடுகிறது என்பதும் என் சிற்றறிவிற்கு எட்டிய ஒன்றே.

ஆகவே, இந்த ‘பாருருவாய பிறப்பற வேண்டும்..‘ என்னும் மாணிக்கவாசகர் திருவாசகப் பாடலுக்கு என்ன விலை வைக்கலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? எழுதிய நாயன்மார் தற்போது இல்லை என்பது தாங்கள் அறிந்ததே. ஒரு குத்துப் பாடலை எழுதிவிட்டு ‘கவிஞர்’, ‘கவிப்பேரரசு’ என்றெல்லாம் பட்டம் போட்டுக்கொள்ளும் நாளில், இந்தப்பதிகத்தை இயற்றிய மாணிக்கவாசகருக்கு என்ன விலை அளிக்கலாம் என்று நீங்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டுகிறேன்.

உங்கள் இசை ஞானத்தால் இப்பாடல்களுக்கு ஒரு விலை நிர்ணயம் செய்யுங்கள். அதைத் திரைப்படத் தயாரிப்பாளரிடம் சொல்லி அதனைப் பெற்று நலிவடைந்த, பண்டைய சிவன் கோவில் ஒன்றிற்கு நீங்களே அளியுங்கள். அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோவில்கள் நிலை என்ன என்பது தாங்கள் அறிந்ததே.

‘நான் ஏன் செய்ய வேண்டும்?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நியாயம் தான். தாங்கள் இசை அமைப்பாளர். இந்த வேலை உங்களுடையது அல்ல தான். ஆனால் சென்னையில் வெள்ளம் வந்த போது முன்னின்று நீங்கள் செய்த பணிகளை நாடே கண்டது. 1980களில் திருவரங்கக் கோபுரத்திற்குத் தாங்கள் செய்த பெருதவியை ஆன்மீக உலகம் என்றும் மறக்காது. ஆக நீங்கள் முனைந்தால் இதுவும் நடக்கும்.

உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்லை.

வைணவக் கோவில் உற்சவங்களின் போது ஆழ்வார்களுக்கென்று தனி மரியாதை உண்டு. ஸ்ரீ சடாரி ஆசீர்வாதம் ஆழ்வார் திரு உருவங்களுக்கு முதலில் வழங்கப்படும். அவர்கள் தங்கள் பாடல்களால் அந்த ஊரை திவ்ய தேசமாக்கினார்கள் என்பதால், பெருமாள் அவர்களைக் கவுரவிக்கிறார் என்கிற கணக்கில் வரும் இது. அது போலத்தான் ‘முதல் தீர்த்தம்’ என்பதும் ஒரு குடும்பம் பல தலைமுறைகளுக்கு முன் கோவிலுக்கு ஏதாவது அளப்பரிய கைங்கர்யம் செய்திருக்கும். (உலுக் கான் ஆக்கிரமிப்பு போன்றவற்றின் போது) அதற்காக அக்குடும்பத்தாருக்கு முதல் மரியாதை செய்யப்படுவதும்.

வீடுகளில் சுப காரியங்களின் போது, தத்தமது ஆசாரியர்களுக்கு, ஊர்க் கோவில்களுக்கு என்று ‘சம்பாவனை’ என்று சிறு காணிக்கை தனியாக வைக்கப்பட்டு பின்னர் கொண்டு சேர்க்கப்படுவதும் வாடிக்கை.
இவை போல, நமது பண்டைப் பாசுரங்களுக்கும், பதிகங்களுக்கும் உரிமையாளர்கள் என்றால் அவர்கள் அந்தந்த ஊர் விக்கிரகங்கள் என்று கொள்ளலாம். அதற்காக ஒரு சிறு தொகையை செலுத்துவது நல்லதே. பாரதியின் பாடல்கள் வணிக ரீதியாகப் பயன் படுத்தும் போது, அவர் தொடர்பான ஒரு நிறுவனத்திற்கு ஒரு தொகை அளிப்பது அவருக்கு நாம் செய்யும் நன்றி என்று கூறுவேன் ( அவரது பாடல்கள் நாட்டுடைமை ஆனாலும் கூட).

‘வரணம் ஆயிரம்’ பாசுரம் எனக்குத் தெரிந்து 2 முறை திரைப்படங்களில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்தப் படங்களின் தயாரிப்பாளர் இப்பாடலின் மூலம் என்ன பொருள் ஈட்டினாரோ தெரியாது. ஆனால் மனசாட்சிக்கு உட்பட்டு, அப்பாடலை வணிக ரீதியாகப் பயன் படுத்துவதால் ஒரு தொகையை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவிலுக்குக் கொடுத்திருக்கலாம். ஏன் விசேஷ நாளில் அன்னதானம் செய்திருக்கலாம்.

நாங்கள் நாதியற்றுக் கிடக்கிறோம்; எம் கோவில்களும் அப்படியே. அரசின் கீழ் உள்ளபடியால் அரசு போலவே கோவில்களும் ஆகிவிட்டன. 40 வேலி நிலம் கொண்ட கோவில்கள் ஒரு வேளை உணவுக்குக் கையேந்துகின்றன. மக்கள் கொடுக்கும் பணத்தைக்கொண்டு சில உற்சவங்கள் நடக்கின்றன. அவ்வளவே. எரிந்துபோன தேர்கள் கரிக்கட்டைகளாக நிற்கின்றன. வெயிலிலும் மழையிலும் சிதைந்து போன கோவில் தேர்கள் எவ்வளவோ!

உங்களால் நேரடியாக இந்தப் பணிகளைச் செய்ய முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் தலைமையில் ஒரு நிதி துவங்குங்கள். பாசுரங்களையும் பதிகங்களையும் திரைத் துறையினர் தங்கள் திரைப்படங்களில் பயன் படுத்தினால் அதற்கான ஒரு தொகையை அந்த நிதிக் கணக்கில் செலுத்தச் சொல்லுங்கள். இந்த நிதிக்குப் பாசுரங்களையும், பதிகங்களையும் வணிக ரீதியாகப் பயன்படுத்தும் அனைத்துக் கலைஞர்களையும் ஒரு காணிக்கை போல் செலுத்தச் செய்யலாம். ஆண்டு தோறும் கோவில்களுக்கு இந்த நிதியில் இருந்து ஒரு பகுதியைச் செலவு செய்யுங்கள். இந்த நிதியைக் கையாள அரசு அற நிலையத்துறை தவிர்த்த சமூகப் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட குழு ஒன்று செயல்படட்டும். இதற்கு நீங்கள் தலைமை தாங்குங்கள்.

கோவிலுக்குத் தான் கொடுக்க வேண்டும் என்பதில்லை. பதிகங்களை ஓதும் ஓதுவார்களுக்கும் அளிக்கலாம்.

தமிழில் பெயர் வைத்தால் வரி விலக்கு வேண்டும் என்று கேட்கும் திரை உலகம் இந்த நியாயமான வேண்டுகோளை ஏற்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் நீங்கள் இதிலும் ஒரு முன்னோடியாக இருந்து செயல்பட்டால் திட்டம் வெற்றியடையுமே ஐயா.

‘ராஜா கைய வெச்சா ராங்கா போகாது’ என்பதால் உங்களிடம் இந்த வேண்டுகோள். வாரிசு இல்லாச் சொத்து போன்று நமது தொன்மைச் செல்வங்கள் பயன்படுத்தப்படுவதை நீங்கள் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருந்து தடுத்து சரியான பயனாளியைச் சென்றடைய உதவுங்கள்.

இதை நீங்கள் செய்தால் வேறு என்ன பயனோ இல்லையோ, வானுலகிலிருந்து ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் வாழ்த்துவர்.

வாருங்கள் ராசாவே, முன்னெடுத்துச் செல்லுங்கள் இத்திருப்பணியை.

 
3 Comments

Posted by on January 2, 2016 in Writers

 

Tags: , , , , ,

 
%d bloggers like this: