In pursuit of a noble thing

Dear Ms.Barkha Dutt,

Congratulations on your doggy pursuit of a noble thing at an elite university’s boy’s hostel.

Having been an idiot all my life, I have never known that there is this thing that needs to be obtained from a university. I have to ridicule myself for having spent time in college aspiring for a piece of paper – the degree certificate – while I should actually have been after what you have shown now.

See, that is why I say that our school education system needs to be revamped. The Mcaulay method that we have been following till now has only made me a fool that I was looking for a degree from the university, while in reality, I should have looked for what you were searching for in JNU.

During my entire time in college, I was in the Boy’s hostel and never knew boys had, among other things, the one that you were after. Or the boys I were with were as stupid and backward as I was and hence didn’t know about the thing either. Well, in technical universities, middle class boys run behind GATE or GMAT or GRE and hence have been utter fools not to have been after what you have been after, now.

What a piece of fantastic investigative journalism, Ms.Dutt! The likes of Chitra Subramanian and Arun Shourie have to hang their heads in shame for their investigative journalism to bring out the Bofors Scam and Gundu Rao Bribery Scandal respectively, for you have, due partly to your elite education and companionship with the comrades, established that your pursuit was far nobler than those of the two backwards mentioned before.

Your ‘standards’ in Journalism, as elaborated by Radia Tapes, is a standing testimony to your ‘integrity’ in and journalistic ethics.

And this Cho Ramaswamy. Please bring him out of the time machine, take him as your student and train him on the journalistic ethics and methods. The poor guys still talks about integrity, corruption, and moral and ethical standards. Poor thing, he is.

Thank you for this investigation. And never lose heart. Pursue your dreams and extend your search to the other central universities, for you might find much more interesting stuff than what you were not able to find in JNU.

Again, congratulations on this job well done.

A Stupid Indian.

Brotherhood of monkeys

My earliest association with a member of another species was when I had pulled the tail of a monkey at the age of two.

As a toddler, I had crawled out of the house in Neyveli and had tried my hands at a fallen mango. Apparently a monkey too had been enamored by the fruit that he had climbed down the tree only to find that I was holding the fruit that he thought was rightfully his. He had tried to snatch the fruit from me, when, out of sheer necessity, I had pulled his tail. Luckily for me ( or for him I don’t know now), my grand mother had come running and chased him away. My regret in this whole episode was that the monkey had taken the mango with him.

Neyveli being a jack fruit tree dense town, monkeys were available in their hundreds. Father had planted, among many trees, two jack fruit trees in our sprawling garden – one produced fruit that tasted like rubber but was huge in size while the other was sweet but came about once in many years. The traders who bought the fruit from the first tree never came back the subsequent year for more. One bitten twice shy probably.

The first jack fruit tree had a friend – a mango tree. It was so huge that it resembled a banyan tree and produced the sourest mangoes in town. In due course, the tree became famous for its raw mangoes that were suitable only for pickle making. The famous ‘Aavakkaai-Urugaai’ that the world came to go ga-ga about emanated from this tree, I thought. While ‘Uruguaai’ meant pickle in Tamil, I am yet to find the meaning of ‘Aavakkaai.’

Appa, in his inimitable quest to fill the garden with trees, had planted gooseberry, grapefruit, lemon, tamarind, cashew nut , orange and a variety of other species. However his favourite was the coconut tree. There were two – both planted on the same day I was born. But I found to my consternation that the coconut trees had grown taller than me in no time.

I began to consider the two coconut trees as my siblings and took good care of them. Over a period of 17 years, the trees had given us tons of coconuts and lots of broom sticks. When I was in college I was often reminded of the Tamil proverb,’he is standing so tall as a coconut tree but not half as useful as the tree is.’

Once during a hot afternoon, I heard a hissing sound from the garden and found a huge king cobra coiled around my sibling tree. Somehow I felt so sad for the tree and threw a stone at the snake, from the safety of the C – Type house. The snake momentarily appeared to look for the stone thrower, and not finding one, vanished inside the bushes.

From that day on, I have always stayed away from snakes. Any snake charmer on the streets is enough to make me run for cover, for Grandmother had told me earlier that, snakes, especially king cobras, had elephantine memory. How could snakes, with such a small head and therefore supposedly smaller brain, have memories like that of an elephant? I have not yet mustered enough courage to ask this either to a snake or to an elephant.

My other favorite was the gooseberry tree, for it had several low lying branches which helped me to climb the tree without much hassle. Most of my study hours were on top of the gooseberry tree with a couple of monkeys keeping me company. They were a little uncertain when they saw me for the first time on a branch, for I didn’t have that essential attribute, the tail. However, they got used to me once they saw all my antics that seemed to make me one of them.

To this day, I have found that monkeys have been favorably aligned towards me. Even the caged monkeys in the Singapore zoo were friendly to me. My early days on top of the gooseberry tree should have ingrained the ‘brotherhood-of-the-monkeys’ stamp on my face.

It was no surprise to me when my Biology teacher also found striking resemblances between me and monkeys.

The wave

Grandmother had often warned me not to venture into the garden during mid-afternoons for some reason that she alone knew. Who would stay inside a hollow-block building, on a hot summer afternoon, in the lignite mining town Neyveli.

The afternoon Sun was trying hard to penetrate through the thick vegetation and reach me under the Gooseberry tree where I was trying to read for the oncoming exam. Afternoons in Neyveli are usually harsh, but in our backyard, the situation was the opposite – cool.

That was when I saw her under the Tamarind tree. The yellow shirt and matching skirt accentuated her beauty. ‘Where was she all these years?’ I asked myself. At a distance of two hundred feet, she looked ravishingly beautiful. Or, was it the hormones that were working overtime?

How could she appear all of a sudden? Was she from the house in the back lane? Was she visiting her relatives in Neyveli? It was not school holidays either. I was confused. Nevertheless, her presence was a welcome distraction on a hot afternoon under cool trees.

Then she waved towards me. Or, was it my imagination? She waved again. Convinced, I looked around and noticed she was not waving at anybody else. My body stiffened, I stood up and slowly advanced towards her.

That was when she smiled at me. What a pretty angel, I thought. I hastened towards her. She started waving frantically as if asking me to move fast. ‘Better to hurry up before some one sees,’ I thought and quickened my steps.

Seeing me hurry up, she made a gesture as if asking me to embrace her. ‘Today should be my luckiest day,’ I thought and advanced towards her.

In no time I was in front of her. She was indeed captivatingly beautiful.

I looked into her eyes and tried to hold her hand while she continued to wave and gesture at someone beyond me.

I looked back and stared at the Tamarind tree.

On losing a childhood friend,'The Hindu'

Having been brought up on a staple diet of ‘The Hindu’ since primary school, I felt like fish out of water when I had to work in Mumbai in those pre-internet times. After 3 years I moved back to Chennai in 1998 and started my second tryst with The Hindu, when, all of a sudden, in 1999, the editor wrote a front page editorial welcoming the fall of the then BJP government due to Jayalalithaa’s treachery (Swamy’s included). I was so taken aback that I couldn’t digest the editorial for many days. Then, much against my family upbringing, I stopped the subscription.

Surprisingly there was an agent from The Hindu, at my gate, inquiring why I had stopped subscription. Probably many more should have stopped, I presumed. I had explained him the reason. He reminded me about the other features of the paper and encouraged me to resume subscription. I took him inside, offered coffee, and explained my family’s association with the paper and how difficult it had been for me to stop my association with the paper. I had also explained about a financial award that ‘The Hindu’ had given me for an earlier academic excellence and how The Hindu, under Narasimhan, had shaped my language and outlook during my school times.

Later I had a love-hate relationship with the paper as N.Ram had taken over as the editor. I had written many ‘Letters to the Editor’, several of them having been published, on various issues mostly criticizing the editorial stance of the paper. I continued following the paper wherever I have been working from across the globe. If there was one issue where The Hindu’s stance was, in my opinion, correct, then it was on the murderous LTTE.

In the distant past, ‘Frontline’ – The Hindu’s sister publication, though a staunch left leaning magazine, had kept me enthralled when it had R.K.Narayan’s articles while ‘The Hindu’ itself had articles by Art Buchwald, Gangadhar and a whole lot of other luminaries who had provided constant and staple fodder for me to quench my linguistic and humor appetite. Its coverage on ‘History’ and ‘Heritage’ had no parallel.

How could one forget the brilliant investigative journalism on Bofor’s Scandal by N.Ram and Chitra Subramaniam? ‘Where have those standards gone?’ has been a question I have not been able to find an answer from The Hindu.

It embarked on a novel and praiseworthy idea of a ‘Reader’s Editor’ modeled on The Guardian of the U.K. Except for the first Reader’s Editor, the other two gentlemen have left much to be desired in terms of standards and policies. Lesser said on this aspect, the better.

In the recent past, the paper has gradually deteriorated and has become a completely anti-national document, with many of its editors being chosen based on their degree of animosity towards right-wing political thought in general and India in particular. With the exit of columnists like P.Sainath and Praveen Swami, the once educative column spaces were increasingly consigned to the dustbins of left thought and rhetoric.

Today, I stand bewildered at the totally unacceptable stance of the paper on the JNU issue and earlier on the Award-Wapasi drama. The Hindu has become more virulent and acerbic than it has even been in the past.

The paper has, in my opinion, reached its nadir in editorial content and standard, the depths of hatred in terms of its views on right-wing political thought and opinion. Towards India, its stance has turned even more pungent and downright seditious.

The Hindu having thus turned despicable in every sense, I hereby consign it to the dustbins of hatred and animosity.

Unless The Hindu’s editors and ownership change, the paper is irredeemable.

I feel sorry for the paper, its nationalist founders and the friends who work there.

I feel I have lost a childhood friend, for I have narrated several instances from my growing-up years pertaining to The Hindu in my book ‘Monday is not Tuesday‘.

Jai Hind.

Jasmine girl

The day was so stupendously well spent that when the night began, the spirit of the day did not reduce. That was when she entered the scene.

Niece of S-mama, Lalitha used to come visiting during her holidays. She lived in Thirukodikaval, a serene village on the banks of the river Cauvery in the fertile rice belt of Tanjavore District. It seemed that whenever she came, she carried the fragrance of the paddy fields with her.

Neyveli suddenly became beautiful whenever she arrived. That was what I felt then.

The time of her arrival was always kept a secret. When I returned from school, if there was a whiff of jasmine fragrance in S-mama’s household, it should have been Lalitha’s arrival. At that moment, my heart usually skipped a beat.

Then the wait would start. I would anticipate her arrival at our house with bated breath. Those days, I would ensure that I was in my best dress.

As she usually came around twilight hour at around 6 PM, I would be eagerly expecting the shout of ‘Maami’, her calling card that she used to announce her presence to my mom. When the sound hit my ear drums, my heart usually increased its beats and pump more blood.

That day, she was dressed in her characteristic green top and a yellowish green long skirt ( pattu pavadai in Tamil ). I caught a glimpse of her from the orifice in the door and hid myself behind the door of my room.

Usually after the customary chat with mom, she would start looking for me and at that time too she began to toss her looks around the hall. I knew she was looking for me but I wouldn’t announce myself.’Let her search,’ I thought ‘she kept me waiting until now.’

The door of my room opened slowly and I was inhaling the fragrance of the jasmine flowers. Her movement was so elegant and swift that, before I noticed, she was in front of me but facing the other side, looking for me. As was the practice, I shouted ‘BOOOM’, surprised her and enjoyed her laughter. The movements were well rehearsed and both of us knew this as we had been do this for the last many years.

After the laughter died down, I took her to the backyard to exhibit my manhood. Or was it boyhood?  I carefully opened the perforated box under the gooseberry tree where I had imprisoned a yellow butterfly for the last 2 days as a present to her.I let the butterfly on her plait where she had worn the jasmine flowers.

Never did I know that was the last time she would come to our house. For the next couple of years, she had come to S-mama’s house but had chosen not to visit us. However I could see that she was stealing some glances at me whenever I passed in front of S-mama’s house.

After a couple of years, I had tried to ask S-mama in an indirect fashion when Lalitha would come. He never gave me a direct answer.

Twenty years later, while on a visit to New Jersey, I was surfing the channels in my hotel room when in one of the channels I saw a lady explaining the anatomy of a butterfly to some school kids. The lady seemed familiar.

Half asleep due to jet lag, I strained my eyes to look at the name on the screen. The tag read Dr.Lalitha Goldberg.

Was she the jasmine girl?

I don’t know to this day.

Wahabism, et al

I am with Jeyamohan on his views on Wahabism.

I consider Sufi-Islam as more suited to our multi-cultural, multi-lingual and multi-ethnic society than the most puritanical interpretation that Wahabists espouse.

As a society, we have been an all-encompassing and inclusive society when it came to acceptance of religious and cultural values. I have seen Hindus take their crying babies to mosques and dargas for the mystics in those places to smear them with ash or tie some sacred talismans to the children’s arms. I have also been a part of some muslim marriages where friends were kind enough to prepare vegetarian meals for veggies like me in Neyveli.

The ‘Sandal-paste’ functions at the holy dargas of the late noble souls of Islam (Nagoor, Ajmer et al ), are all the Indian versions of Islam that act as a confluence of multiple beliefs and cultures. More non-Muslims take part in those festivals that are celebrated with great piety.

The Hazrat-bal shrine in Jammu and Kashmir is a revered site for people of all religions. Do the Wahabists want to stop that practice too?

The muslim women that I knew wore white purdahs that were no different from the kind of saree that my widowed grand mother wore until her death. As as child, I had often mistook many such elderly muslim ladies to be my grand mom and had walked behind them calling them ‘Pithi’ ( child lingo for ‘Paatti’ in Tamil). But today the white dress is almost extinct. That, in itself, is a grand transformation for me and makes me think of earlier days.

Mohamad Rafi gave us as much pleasure due to his music as T.M.Soundarrajan did. We have never discriminated one against the other. A.R. Rahman is seen only as an artist. Who can forget the contributions of the legendary Dr.Kalam towards nation building? If Wahabist ideals are to be followed, then Dr. Kalam has to be despised for his ability play the veena and Mohamad Rafi for his songs. This would be the most stupid thing to happen to us.

If Karukurichchi Arunachalam was adored for his Nadaswaram skills, so was Sheik Chinna Moulana for his mellifluous rendering of the different kirtanas through his Nadaswaram.

In my book ‘Pazhayia Kanakku’ I had spoken about an elderly muslim lady from Therazhundhur. She, according to me, was the embodiment of Islam who stood by the religion’s values of compassion, justice and humility. Any other interpretation of the religion, to suit foreign vested interests, that seeks to destroy the cultural amity and religious tolerance in our multi-cultural context, should not be allowed.

For me, the late Mr.Ajees, my Dad’s classmate who set up stalls for water distribution during the summer chariot festival in Therazhundhur, was a more pious muslim and a compassionate person than those Saudi funded political associations like Popular Front and Tawheed Jamat that seek to divide the society. For me, the voices of people like the late Mr.Ajees represent Islam .

The unity and integrity of the nation and society are very fragile entities. They need to be safeguarded at any cost. Any force seeking to cause touble – whether the Right, the Left or any other dispensation – needs to be shown its rightful place, in prison, in line with the legal tenets of the country.

As a nationalist and a global citizen, I am horrified when I learn about a conference on ‘Shirk’ that seeks to destroy ‘dargas’ and other structures. It is a pity that such amorous alliances which show a clearly dangerous and devious attitude are allowed in a multi-cultural democracy.

Nagoor Dargah, The Hazrat Bal Shrine and Ajmer Shrine are important places not only from a religious point of view but also from cultural and historical points of view. They are as much part of our civilization as they are part of a religious path. They are our treasures and should be treated as such. Radicals who seek to cause harm to such shrines have no place in our civilized society.

I abhor the paid-Wahabists who proclaim their unitary and tunneled vision as much as I abhor the narrow interpretation of our cultural values and systems.

In our current troubled times due to the rise of ISIS and other radical groups, it is the duty of right thinking citizens to take a stand against religious segregation and balkanization and further division of the society.

For those of you wanting to react in a knee-jerk fashion, stop. Read ‘Hatred’s Kingdom’ once to know about Wahabism. Then talk.

One (k)night stand

It was clear that she had smiled at me for the second time. Clad in a tight top and a fashionable jean that revealed more than it covered, she had a mesmerising presence. We were the only occupants of the waiting room in the airport lounge and were seated on the two rows of chairs facing each other. The time of the night and the cool breeze from tthe air conditioner accentuated the general feeling of romance.

A few minutes passed or was it hours? I was getting impatient when I saw that she had gestured to me by a sleight of her hand. Was it real? Was she an apparition? I was thinking while observing her every movement.

That was when she made the move. She shifted her leg, placed one over the other, cast a seductive smile before pursing her lips and blowing a kiss. What more sign does one need?

Oh My God! Is this what they call ‘One Night Stand?’

My body stiffened. I didn’t want to miss the chance and got ready for any eventuality. How should I begin? I thought to myself. Racking my brain to remember some scenes from the many books that I had read, I finally stood up and started towards her.

That was when the little boy, hiding behind me, darted across the aisle shouting ‘Mooommmy.’

Inhaling history @ Therazhundhur

The car stopped abruptly in front of the gate. From the front seat, I was able to see history unfold in the form of a 9th century temple. The Govindaraja Swami temple is located on the banks of a small lake called Alli Kulam in Therazhundhur. The place is so serene and calm that if you don’t look up, you wouldn’t notice human dwellings in the region.

The temple is definitely old. The main deities are made of stucco. The temple has a shrine for Manavaala Maamuni, the thenkalai saint. The priest, a computer science graduate who chose to serve the Lord rather than serve the MNC masters in the US, tells me that the temple was originally owned by his family and was later taken over by the government. Now that the temple is under HR&CE, any development needs to be endorsed by the powers that be at the government offices.

Fifty years ago the madappalli-the temple kitchen used to prepare one bag of rice per day as offering to the Lord and prasad to the visitors and devotees. Currently the temple’s annual income is 10 bags of rice. And the priest is paid Rs 40 per month as salary. This priest has chosen not to receive the salary as he needs to pay a larger cheque clearing fee to cash the cheque.

The temple, for sure, had seen better times. The kitchen was a large one then as it had to cater to thronging devotees. With dwindling bhakthas and income, the kitchen also has shrunk in size pointing to a sign of times. With people immersed in T.V. serials, who has the time to visit these historical shrines for solace?

The history of the temple, as elucidated by the priest Mr.Gosakan, is different from the one that is popularly known. The way the Thirumangai Azwar pasuram is represented to include Lord Govindaraja and Lord Ranganatha into the Divyadesa deities, is not endorsed by the many that I spoke to later. This, they say, is an attempt to include the temples into the more popular history of Lord Amaruviappan.

In any case, Lord Govindaraja is as enchanting as Lord Amaruviappan. Better to visit the temple during the day and inhale some history.

Related links on Therazhundhur:

Yakshi Pasi

The story the dog told me

யட்சிப் பசி

தீராத பேரவாவுடன் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். தணியாத தாகம், அடங்காத மோகம், வேட்கை அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. வரும் எந்த ஆணையும் ஒரே ஆகர்ஷணத்தில் விழுங்க விரும்பி அமர்ந்திருப்பவள் போல் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். அவளை மீறி, கவனிக்காமல் எந்த ஆணும் சென்று விடமுடியாது என்னும் மிதப்புடன் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். ஆம். உலகப் பெண்களின் பேரழகுகள் அனைத்தும் ஒருசேர ஒரே பெண்ணிடம் இருப்பது போல் அவள் உடல் தெரிந்தது. உடையும் அதனை வெளிப்படுத்தியது.

அவளது வேட்கை அவளது கண்களில் வழிந்தது. நீல நிற விழிகளால் தன்னைச் சுற்றி ஒரு முறை பார்த்தவள் தன்னை நாடி யாரும் வராததை எண்ணி நீண்டதொரு பெருமூச்சுடன் எழுந்தாள். சவுக்கு மரங்கள் அடர்ந்த அந்தக் காட்டில் இருந்த ஒரே மகிழ மரத்தின் அடியில் உள்ள கல் மேடையில் சென்று அமர்ந்து நீண்ட பெருமூச்சுடன் உடலை ஒருமுறை குலுக்கி, கைகளைத் தூக்கி சோம்பல் முறித்தாள்.

தாபம் இன்றும் தீரவில்லை. எந்த மனிதனும் சிக்கவில்லை. இப்படியே பல நூறு ஆண்டுகள் கடந்து விட்டாலும் தாபமும் வேட்கையும் தீராத உடல் அனலென எரிய அவள் மேகத்தை உற்று நோக்கினாள். தீச்சுவாலை போல் கனன்ற அவள் கண்களின் வெப்பம் தாளாமல்,மேகம் உடைந்து பெருமழை பொழிந்தது. வானில் இருந்து விழும் நீர் தன் மேனி முழுதும் விழுந்து கொப்பளித்துத் தெறிக்க அவள் அசையாமல் நின்றாள்.

பல நூறு ஆண்டு காலத் தீயை ஒரு மழை அணைக்காது. உடல் தீ இன்னும் கனன்று எரிந்தது. ‘ஹோ’ வென்ற பெரும் உறுமலுடன் ஆக்கிரோஷமாய் கல் தளத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள். கண்கள் இன்னும் பாதையைத் துழாவின. தூரத்தில் வெள்ளை முண்டு அணிந்த தம்புரான், மழைக்காகத் தலைக்கு வெள்ளை அங்கவஸ்திரம் கொண்டு முக்காடு போட்டு மெள்ள நடந்து வந்தார்.

அவள் புன்முறுவல் பூத்தாள். வேட்டை சிக்கியது என்று உணர்ந்தாள். நூற்றாண்டுத் தாபம் தீர வழி பிறப்பது போல் தோன்றியது அவளுக்கு. மெள்ள எழுந்து நின்று வெளீரென்ற தன் இருப்பை உணர்த்தினாள். ஏறிட்டு நோக்கிய தம்புரான் ஒரு முறை சுற்று முற்றும் பார்த்தார். மழை ஈரம் அவளை மேலும் வெளிப்படுத்தியது. அவளை நோக்கி முன்னர்ந்தார்.

அவளது புன்னகையில் தெரிந்த சிங்கப்பற்களை அவர் அப்போது பார்க்கவில்லை. பின்னர் பார்க்க நேரிட்ட போது அவரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

கிழிந்த, ரத்தக் கறை கொண்ட வெள்ளை அங்கவஸ்திரத்தை மகிழ மரத்தின் அடியில் ஆட்டிடையர்கள் மறு நாள் கண்டெடுத்தனர். சில மல்லிகை மலர்களும் அங்கு இருந்தன.

மகிழ யட்சி பற்றிய இந்த நிகழ்வில் மாறும் தன்மை கொண்டது ஒன்றே. அது அதனிடம் சிக்கும் ஆண்கள் மட்டுமே. பெரும்பாலும் பிராமண நம்பூதிரிகளும் சில நேரம் நாயர் தம்புரான்களும் அடங்குவர். கடந்த 200 வருடங்களாக இவ்வாறு நடப்பதில்லை.Soolam

ஆனாலும் இன்றும் மகிழ யட்சி காத்திருக்கிறாள். பல்வேறு ஊர்களில் பல்வேறு பெயர்களில் பல்வேறு உருவங்களில். நூறாண்டுகள் கடந்தாலும் அழியாத, கலையாத பேரழகுடன், காலங்கள் தாண்டிய தாபத்துடன், சிறு புயல்களாய்த் தோன்றும் பெருமூச்சுக்களை அவ்வப்போது வெளியிட்டு, சிறு கல்லாய், வெறும் கண்ணாய், பல நேரம் தனித்த சூலமாய், முனை மழுங்கிய கல்லாய்ச் சமைந்திருக்கிறாள் மகிழ யட்சி, பசி தீர, தீர்க்க வரும் பலிகளுக்காக.


பண்டைய நாட்களில் யாருக்கும் அடங்காத யட்சிகளைச் சில பெருந்தெய்வக் கோவில்களில் சில சன்னிதிகளில் அல்லது உள் அறைகளில் அறைந்துவிடுவர். அதர்வண வேத தாந்திரீக முறைப்படி அக்கோவில்களின் நிலவறைகளில் கட்டியிருப்பர். திருவனந்தபுரம் கோவிலில் கூட பெரும் நகைகள் கொண்ட கல்லறையில் ஒரு கோர யட்சி கட்டப்பட்டிருப்பதாக நம்பப்படுகிறது. தற்காலத்தில் திடீரென்று முளைக்கும் சில சித்து வேலைக்காரர்கள் சில வேலைக்கார யட்சிகளைத் தங்கள் ஏவலில் வைத்திருப்பர்.

ஒரு சில யட்சிகள் பெருந்தீனிப் பண்டாரங்கள்.எவ்வளவு வடித்துக்கொட்டினாலும் உள் வாங்கி மேலும் கேட்கும் அகோரப் பசியுடன் ‘ஹோ’ வென்று வாய் பிளந்து அமர்ந்திருக்கும் – ஹவிசுக்காக ஏங்கி நிற்கும் தேவர்கள் போல. இவை பெரும்பாலும் மலர்களின் தேனின் துளியை வண்டுகளின் கால்களிலிருந்து உறிஞ்சி, முன்பசி தீர்ந்து பெரும் பலிக்காக வாளாவிருக்கும்.

கலவியும் அவற்றிற்கு ஒரு ஹவிசே. தேவர்களுக்கு ஹவிசு மட்டும் போதுமானது. ஆனால் இவைகளுக்கு அதற்கு மேலும் தேவை. இவற்றின் பசி கலவியால் மட்டும் நிறைவதில்லை. தன் வனப்பில் வீழும் ஆணின் உதிரத்தை உறிஞ்சி, பிரேத உடலைப் புறந்தள்ளி பலத்த சப்தத்துடன் அவ்வுடலின் மார் மீது கால் வைத்து நெஞ்சு நிமிர்த்தி வெற்றிக் களிப்பில் பெருமூச்சுடன் நின்றிருக்கும் இவற்றிடம் வெறி இன்னனும் அடங்கியிருக்காது. ஒரே சமயத்தில் பல பலி கொள்ளும் யட்சிகளும் உண்டு. பெரும்பாலும் ஒரு பலி கொள்வனவே அதிகம். உதிரம் உறிஞ்சப்பட்ட பிரேதங்களின் முகம் வெளிறி, கண்கள் அகன்று, வியப்பான பார்வையுடன் கருவிழிகள் குத்திட்டிருந்தால் அவை யட்சிப் பலிகள் என்று நம்பலாம்.

கலவி கோராத யட்சிகளும் உண்டு. ஆனால் இவற்றையும் கண்டவர்கள் பிழைத்திருப்பது துர்லபமே. அப்படிப் பிழைத்தாலும் சித்த பிரமை பிடித்தவர்களாயிருப்பர்.

சில நேரங்களில் திடீரென்று தோன்றி அதிகார மேல் மட்டத்தில் புகுந்து பல அதிரடி மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் பெண்களை உற்று நோக்கினால் யட்சிகள் புலப்படும். அவை அந்த வேளையின் நிகழ்வுகள் அல்ல. பல நூறு ஆண்டுகளாய்த் தீர்க்கப்படாத வன்மத்தின் கோர வெளிப்பாடு. பளீரென்ற முகமும், செதுக்கிய உடல் வாகும், வசீகரிக்கும் சிரிப்பும் கொண்ட எத்தனையோ பெண்கள் திடீரெனத் தோன்றி மின்னல் வேகத்தில் மாற்றங்கள் நிகழ்த்தி, அதிகாரத்தை வீழ்த்திச் சட்டென்று மாயமாய் மறைந்துவிடுவர். இது தற்போதும் பல மாநிலங்களில்  நிகழக் காண்கிறோம்.

‘இயக்கி’ என்று சிலப்பதிகாரம் சொல்வதும், ‘இசக்கி’ என்று தற்போது வழங்கும் சிறு தெய்வங்களும் இவைகளே என்று மொழியாளர்கள் சொல்கிறார்கள்.

கால மாற்றங்களாலும் தாது வருஷப் பஞ்சம் மற்றும் அதன் முந்தைய பிந்தைய பஞ்சங்கள் காரணமாகப் பெருங்குடியேற்றம் நடந்த போது இந்த யட்சிகள் பலிகளை இழந்தன. காடுகளில் இவை தனித்து விடப்பட்டன. மக்கள் அவ்வப்போது செலுத்தும் சிறு பலிகளை உண்டு தம் தாகம் தீர்த்த யட்சிகள் தற்போது காடுகளில் வெறும் கற்களாய்க் காத்து நிற்கின்றன. காடுகள் அழிபடும் போது ஒருசில யட்சிகள் வீடுகள் கட்ட, சாலைகள் அமைக்க என்று எடுத்துச் செல்லப்படுவதும் உண்டு. சில சாலைகளில் ஒரே இடத்தின் நிகழும் வாகன விபத்துக்கள் மூலம் தம் பலிகளை இவை ஓரளவு பெற்றுக்கொள்கின்றன என்கிறார் பெயர் வெளியிட விரும்பாத ஒரு மாந்திரீகர்.

தங்கள் மக்கள் நகரங்களுக்கு நகர்ந்து சிவனையும், ஹரியையும் கும்பிடத் துவங்கிய பின், பிள்ளைகளை இழந்த தாய் போல் இவை பெரும் சோகத்துடன் ஏங்கிக் காத்துக் கிடக்கின்றன.

பல புது மதங்களால் மக்கள் ஈர்க்கப்பட்டாலும் குல தெய்வம் என்று கிராம தேவதைகளையே மக்கள் கொண்டுள்ளனர். பெருந்தெய்வ வழிபாட்டாளர்களும் அப்படியே. ஆண்டுக்கு ஒரு முறை என்று தங்கள் கிராமங்களுக்குச் சென்று குல தெய்வக் கோவில்களில் படையல் இடுகின்றனர். சமீப காலங்களாக படையல்கள் சைவ உணவு வகைகளாக மாறிவிட்டன என்பது கால மாற்றத்தின் வெளிப்பாடு.

காடுகளில் பலிகளுக்காகக் காத்து நிற்கும் சில யட்சிகள் கடந்துபோன பொற்காலங்களை எண்ணி ஏங்கி நிற்கின்றன. பன்றிக் குருதி, கிடா ரத்தம், கோழிக் குருதி என்று வாங்கி உண்டு களித்த மாடன், கருப்பு முதலான காட்டு தேவதைகளும் பலிகள் வேண்டிக் காத்து நிற்பது பார்த்து இந்த யட்சிகள் தங்களுக்குள் ஓரளவு சாந்தம் கொள்கின்றன. சில நேரம் தாபம் பொறுக்க முடியாமல் பெருங்காற்றாய் வீசிக் கோபம் தணிக்க முற்படுகின்றன. காற்றின் வீச்சு பொறுக்காத, பசியில் வாடும் சுடலையும் கருப்பும், யட்சிகளை தங்கள் பீடங்களில் அமர்ந்தவாறு கோபத்துடன் பார்க்கின்றன. தங்களது இயலாமை குறித்த கழிவிரக்கத்தால் ஒன்று செய்ய முடியாமல் தலை தாழ்த்தி வாளாவிருக்கின்றன.

21-ம் நூற்றாண்டில் இவை பற்றி அறிந்துகொள்வதால் என்ன பயன் என்கிற கேள்வி எழலாம். ஒரு வேளை ஊர்களுக்கிடையில் பயணம் செய்யும் போது, உணவு அருந்தவோ, இயற்கை உபாதைகளுக்காகவோ கீழிறங்கும் நேரம், அங்குள்ள தனித்த சில நட்ட கற்களைக் கண்டால் ஒரு நிமிடம் நின்று நன்றியுடன் நினையுங்கள். ஒரு சிறு பூ எடுத்துச் சாத்துங்கள். ‘நாம் மறக்கப்படவில்லை’ என்ற நினைப்பில் அவை உங்களை வாழ்த்தும். ஏனெனில் யட்சிகளை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பதை விட, அவை நம்மை எப்படிப் பார்க்கின்றன என்பது இன்றைய தேவைகளில் ஒன்று. அவை நம்மை நல்ல விதமாகப் பார்க்க வேண்டும்.

யட்சிகளும் காட்டு / கிராம தெய்வங்களும் நமது பண்டைய காலத்துடனான நமது தொடர்புகள். நாம் அறிவால் யூகித்திராத முன்னோர்கள் காலம் தொட்டு இன்று வரை அவை நமது காலங்களின் தொடர்ந்த் காலக் கணக்கீட்டாளர்களாகத் திகழ்கின்றன. நாம் பார்க்காத கடந்த காலத்தையும், நாம் கண்டுகொண்டிருக்கும் நிகழ் காலத்தையும் அவை இணைக்கின்றன. எதிர் காலத்திலும் இவை இருக்கும்.

காலம் கடந்து வாழும் அவை நமது மூதாதைகள் விட்டுச் சென்ற மிச்சம் ஏதாவது இருப்பின் அதை நம்மிடம் எதிர்பார்க்கும்.  அவற்றை நமது அவ்வப்போதாலான பலிகளால், படையல்களால் நிரப்புகிறோம். முன் சொன்ன ஒற்றைப் பூ சாற்றுவதும் அப்படியே. ஏதோ பழைய சோற்றுக் கடன் என்று கொள்ளலாம்.

ஒரு யட்சி / கிராம தேவதை எதிர்பார்ப்பது இது தான்:

‘உன் முன்னோர் எனக்குக் கடன் பட்டுள்ளார்கள். வருஷம் தோறும் கடன் கழிப்பார்கள். அதற்காக வருஷப் பலி உண்டு. இன்று நீங்கள் எங்களை விட்டு வெளியேறி விட்டீர்கள். நாங்கள் பசியாயிருக்கிறோம். இந்தப் பசி பல நூற்றாண்டுப் பசி. ஒட்டுமொத்த கிராமங்களே காலியான பின் எங்களுக்கான பலிகள் மொத்தமாக இல்லாததாயின. எனவே எங்கள் பசியை ஆற்றுங்கள். இது உங்கள் கடன். அதற்கான சகுனங்கள் அளித்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். அவற்றை உணர்ந்து கடன் தீருங்கள்.’

அந்தக் குழந்தைக்கு ஆறு வயது இருக்கும். நெல்லி மரத்தடியில் மாட்டாங்கரையில் அமர்ந்திருந்தாள். புதிய குழந்தையாக இருக்கிறதே என்று விவசாயிகள் விசாரித்தனர். ‘நானு கொழந்த. இப்ப தான் வந்தேன். வேற ஊருலேருந்து வந்தேன்’, என்றாள். வேளாண் சமூகம் வரவேற்றது. குழந்தையைப் பராமரித்தது. அந்த ஆண்டு அமோக விளைச்சல்.

அடுத்த ஆண்டு நடவு நடும் முன் குழந்தை நாற்றங்காலில் நட்டு துவக்கியது. அந்த ஆண்டு முன் எப்போதும் இல்லாத விளைச்சல். வேளாளர் குழந்தையைத் தெய்வமாகக் கொண்டாடினர். நெல்லியம்மா என்று அழைத்தனர். மரத்தடியில் ஒரு கூரை அமைத்து சிறு குடில் கட்டினர்.

நெல்லியம்மாவின் பெயர் பல ஊர்களுக்குப் பரவியது. பல ஆண்டுகள் கழித்து நெல்லியம்மா கன்னித் தெய்வமானாள். விரைவில் ஒரு சிலை நிறுவினர். இரவு நடு நிசியில் மட்டும் அவள் உருப்பெற்று வெளி வந்து வயல்களைச் சுற்றி வருவாள். பயிரைக் கையில் எடுத்துத் தடவிக் கொடுப்பாள். பயிர்கள் செழித்து வளர்ந்தன. இதை அறிந்த ஒரு பட்டுநூல்காரன் ( சௌராஷ்டிர இன வணிகன்) ஒரு நாள் இரவு அவளைச் சிறை பிடித்து ஒரு யட்சி சிலையில் ஆவஹானப் படுத்தினான். அவளை வைத்து தனது வியாபாரத்தைப் பெருக்கினான்.

அவள் வஞ்சக வணிகனின் கைதியானாள். தன்னை விடுவிக்க வணிகனிடம் கெஞ்சினாள். ஆண்டுக்கு இரு முறை மட்டுமே அவளை வெளிச்செல்ல அனுமதித்தான் வணிகன். பத்து வருடங்கள் கழிந்து மீண்டும் ஒரு முறை அவள் கெஞ்சினாள். அவன் மேலும் 5 ஆண்டுகள் அவளைச் சிறையிருக்க ஆவாஹனம் செய்து கட்டினான். ஐந்தாண்டுகள் மாட்டாங்கரை ஒட்டிய வயல்கள் சீரழிந்தன. அவள் அழுதாள். வணிகனிடம் இறைஞ்சினாள்.



ஆறாம் ஆண்டு துவக்கத்தில் அவளை மீண்டும் கட்ட முயற்சித்த போது தேவி வீறுகொண்டெழுந்தாள். வணிகன் தலை உருண்டது. நெல்லியம்மா மூலஸ்தானம் வந்தாள். ஊர் செழித்தது. வேளாளரும் வைதீகரும் கொண்டாடினர். இன்றும் நெல்லியடியாள் என்று தேரழுந்தூரில் எழுந்தருளியுள்ளாள். ஊர் சார்ந்த வைதீகக் குடும்பங்களுக்கும் குலதெய்வமாக சுமார் 700 ஆண்டுகளாக அருள்பாலிக்கிறாள்.

அவள் அங்கு இல்லாத காலத்தில் ஊரைக் காக்க சப்த கன்னிகைகளை வேண்டி அவைகளைப் பிடாரியின் தலைமையில் கடகடப்பைக் குளம் அருகில் இருக்கச் செய்தாள் நெல்லியடியாள். இன்றும் பிடாரி சப்த கன்னிகைகள் சூழ ஊரின் தெற்கில் கோயில் கொண்டுள்ளாள்.பிடாரி கோவில்

‘கோமல் ரோடு’ என்னும் இடத்திலிருந்து தேரழுந்தூருக்கு அப்போதெல்லாம் வாகன வசதி கிடையாது. இரவு 10 மணிக்கு மேல் மாட்டு வண்டிகளும் போகாது.  நெல்லியம்மாவின் பழைய கோவிலைக் கொஞ்சம் மேம்படுத்தக் கும்பகோணம் சென்று வசூல் செந்து வந்த பொன்னுச்சாமித் தேவர் கோமல் ரோடில் நின்றிருந்தார். தனியாக நின்ற அவருக்குத் திடீரென்று வியர்த்தது. முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க, தலைமுழுவதும் மல்லிகைப் பூ வைத்த, மிகுந்த வனப்புள்ள பெண் அவ்வளவு அருகில் அந்நேரத்தில் நிற்பதை அப்போதுதான் பார்த்தார்.

‘எங்க இந்நேரத்துல?’ அந்தப் பெண் வினவினாள். குரலில் ஒரு வசீகரம்.

‘ஊருக்குப் போகணும். வண்டி இல்ல. கும்மோணம் போயிட்டு வர நாழி ஆயிட்டு,’ படபடப்புடன் சொன்னார் தேவர்.

‘வாங்க, நானும் தேரழுந்தூர் தான் போறேன். துணையோட போயிடலாம்,’ என்றாள் அவள். முதலில் தயங்கிய தேவர் கொஞ்சம் பயத்துடன் பின் தொடர்ந்தார். சிறிது தூரம் சென்றபின் மஞ்ச வாய்க்கால் அருகில் வந்த போது, ‘நீங்க முன்ன போங்க. நான் பின்னால வரேன்,’ என்றாள் அவள்.

தொழுதாலங்குடி குளம் அருகில் வரும் போது மணி பதினொன்று இருக்கலாம். தேவர் பயத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தார். பதினாறு வயதுப்பெண் ஒருவள் தலை நிறைய பூவுடன் வந்துகொண்டிந்தாள். தேவர் வியர்த்துப் போனார். ஏதோ தெரியாத்தனமாக மாட்டிக்கொண்டோமே என்று தலையில் இருந்து வியர்த்து ஊற்றியது.

கடகடப்பைக்குளம் அருகில் வந்த போது நாற்பது வயதுப்பெண் ஒருவள் வருவது தெரிந்தது. வாய் குழற தேவர் பிதற்றிக் கொண்டே விடு விடுவென நடந்து ஒரு வழியாக வீட்டின் வாயிலை அடைந்தார். அருகில் அதே முப்பது வயதுப் பெண்.

‘உன் உன் வீடு எங்கெம்மா?’ என்று ஒருவாறு கேட்டுவைத்தார் தேவர். நெல்லி மரத்தை ஒட்டிய கோவிலைக் கை காட்டி வேகமாகச் சென்று அடைந்தாள் அவள். தேவருக்கு நினைவு திரும்ப இரண்டு நாட்களாகியது.

இந்த ஆண்டு இந்த இரு ஊர்த் தெய்வங்களுக்கும் செய்யவேண்டியவற்றைச் செய்தோம். நீராட்டி, புதுப் புடவை சாற்றி, சர்க்கரைப் பொங்கல் படைத்து ஊருக்குக் கொடுத்தோம். பல நூற்றாண்டுத் தொடர்புள்ள ஒரு குழந்தையின் மனம் குளிர திருப்திப்படுத்தினோம்.

புடவை சாற்றி பொங்கல் வினியோகம் செய்து முடித்த போது ஏழு வயதுச் சிறு பெண் குழந்தை ஒன்று என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தது. பொங்கல் கொடுத்தேன். அதன் பெயர் கேட்டேன்.

‘கௌரி’ என்றது.

நூற்றாண்டுப் பசி தீர்ந்தது.

சிறுபுலியூர்க் கிளி சொன்ன செய்தி

கண்ணன் சேஷாத்ரி ‘அருமா கடலமுதன்’ பற்றிப் பேசினாலும் பேசினார் இந்த முறை அவசியம் சிறுபுலியூர்  என்ற தீர்மானத்துடன் தேரழுந்தூரிலிருந்து ஒரு நாள் மாலை கிளம்பினேன். தம்பி தான்  சாரதி.

பச்சை வயல்கள் சூழ்ந்த தேரழுந்தூர்- திருவாரூர் சாலையில் உள்ளது சிறுபுலியூர்.கோவில் வாசலுக்கு வந்தவுடன்  தனியான ஒரு தீவிற்கு வந்தது போல இருந்தது.

எங்கும் பேரமைதி.எங்களையும் பெருமாளையும் தவிர சில நூறு கிளிகள் மட்டுமே. அவற்றின் பேச்சில் எங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொள்வது போல் இருந்தது.

மூச்சு விடுவதில் பிரச்சினை உள்ள ஒரு வயதான அர்ச்சகர் பாசுரம் சேவித்துக் கற்பூரம் ஏற்றினார். சின்ன திருமேனி. கிருபாசமுத்திரப் பெருமாள் (எ) அருமா கடலமுதன். சயனத்தில் இருந்தார்.

Sirupuliyurதாயார் சந்நிதி தனியாக. யாரும் இல்லாமல் ‘திரு மா மகள்’ என்னும் பெயருடைய தாயார் மோனத்தில் ஏகாந்தமாக எழுந்தருளியிருந்தார்.அந்தப் பேரமைதி வேறோர் இடத்தில் இல்லை.

maattu vandiசந்நிதியில் இருந்த ஒரு பழுதடைந்த பழைய சாராட்டு வண்டி (மாட்டு வண்டி?) வளமான பழைய காலத்தை நினைவு படுத்தியது. அது ஏன் அங்கு நிற்கிறது என்று கேட்கலாம் என்றால் சன்னிதியில் யாரும் இல்லை. ஆமாம். அர்ச்சகருக்கு மாதத்துக்கு ரூ.40 சம்பளம் கொடுத்தால் யார் தான் வருவார்கள்?

ஒரு வழியாகப் பிராகாரத்தைச் சுற்றி வந்தால் ‘இங்கெல்லாம் யாரு சாமி வர்றாங்க? உங்களை மாதிரி வெளியூர் ஆசாமிங்க வந்தாத்தான் உண்டு’ என்றபடி வந்த அற நிலைய ஊழியர் வறுமையின் பிரதிநிதியாக இருந்தார். ‘சம்பளம்  மூணு மாசம்  பாக்கி’ என்றார் கோவில் காவலர். அர்ச்சகரை விட இவருக்குக் குறைவாகவே இருக்கும். அதுவும் பாக்கி. அறம் நிலையாத்துறை வாழ்க.

வறுமை இருந்தாலும் காவலர் முகத்தில் இறைப்பணி செய்யும் பெருமை தெரிந்தது.

ஊரில் ஒரு வாரம்  தங்கினால் ஏழெட்டு விஷ்ணுபுரம் நாவல்கள் எழுதிவிடலாம். அவ்வளவு அமைதி, இறை உணர்வு. தத்துவ விசாரணை செய்ய உகந்த திவ்யதேசம்.

‘கிஞ்சித்காரம் டிரஸ்ட்’ உபயத்தில் கோவிலில் பல வேலைகள் நடந்துள்ளது தெரிந்தது.

கோவிலை விட்டு வெளியே வரலாம் என்று த்வஜஸ்தம்பம் அருகில் நின்று அரை இருளில் மீண்டும் அமுதனைச் சேவிக்க எத்தனித்தேன். சொல்லி வைத்தது போல் அத்தனை கிளிகளும் கத்தின. ‘பார், பார், பாராளும் எங்கள் பெருமாளைப் பார்’ என்று சொல்வது போல் இருந்தது.

கோவில் வெளியில் ஒரு நாய்க்குட்டியும் சில குருவிகளும் ‘ஓடிப்பிடித்து’ விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. கட்டப்பட்ட பசு மாடுகள் திரும்பி ஒரு முறை பார்த்து பின்னர் மீண்டும் வைக்கோல் தின்னத் துவங்கின.

காரில் ஏறும் போது தாழப் பறந்த ஒரு கிளி என் தலை மீது வந்ததும் ‘கீ கீ’ என்று கத்தியது. அது என்ன சொன்னது என்று தெரியாவிட்டாலும் ஏதோ ஆசீர்வாதம் என்று உணர்ந்தேன். ‘ஊர்க்காரர்கள் தான் வரவில்லை, ஏதோ நீயாவது வந்தாயே’ என்று சொல்லியிருக்கலாம். அல்லது ‘ஊருக்குப் போய் அருமா கடல் அமுதனைப் பற்றி வெளியில் சொல். மக்களை வரச் சொல். அருள் வழங்கப் பெருமாள் காத்திருக்கிறார்’ என்பதாகவும் இருக்கலாம்.

உங்களுக்குத் என்ன தோன்றுகிறது? இல்லையெனில் கிளி சொன்னது என்னவென்று  ஆண்டாளிடம் தான் கேட்கவேண்டும்.

ஒரு முறை சிறுபுலியூர் சென்று வாருங்கள். இல்லை இந்தப் பாசுரத்தையாவது பாடுங்கள். தமிழ் கொஞ்சுகிறது.

‘கருமாமுகிலுருவா, கனலுருவா புனலுருவா
பெருமாள் வரையுருவா, பிறவுருவா, நினதுருவா
திருமாமகள் மருவும் சிறுபுலியூர்ச் சலசயனத்து
அருமா கடலமுதே உனதடியே சரணாமே’