Monthly Archives: March 2016

Reading 'The Hindu' for obituary

My English posts usually get only mediocre response from Tamil readers. But all of a sudden it all changed.

Hits and comments increased exponentially.

I am flabbergasted at the response to my two posts on The Hindu. Many retired professors have written to me, agreeing to all the views and emotions that I had expressed. Many elderly people, who have had more than 40 years of association with the paper, have written.

I see that these readers have visited my blog for the first time. They have got the link from their friends and colleagues who have had this deep sense of hurt at the decline and rot of the paper – especially the rot perpetrated by the communist leaning Ram and his cohorts.

I was pleasantly surprised when two emails were from ex-employees of the paper. They had praised the employee related policies of the paper but, with great similarity, expressed displeasure at the editorial policy and the general attitude of the editorial staff, with N.Ram at the helm.

A reader was so genuine in his comment that I had goosebumps. He said,’I read The Hindu nowadays just for the obituary columns to know if anyone known to me has passed away.’ This is a completely true sentiment as it has been a practice in Tambrahm families to let look out for the obit column first. I had an entire story on this in my ‘Monday is not Tuesday‘ collection.

Thank you readers. I am glad that the posts have touched some hearts across the globe.

Yes, The Hindu needs to be saved and the only way, I think, is to bombard the paper with articles refuting their ‘erudite’ articles from left leaning historians and columnists.

Sample this stupidity in yesterday’s paper: Prof.Iran Habib, a well known left-leaning historian, in a so-called scholarly article, states that ‘The concept of Bharat Mata is an European import.’ How far from truth does hatred carry this ‘intellectual’? Poet Bharati has sung in praise of Bharat Mata. Bankim Chandra Chattopadhyay and Tagore have praised. Are they European? We give feminine names to rivers since time immemorial. Is that also European? Poet Kamban and Thiruvalluvr have equated land to patient and gentle ladies. Indian culture sees earth as Bhooma Devi, a female consort of Lord Vishnu. So, are Vedas and Puranas European too?

The paper is being molested everyday by these semi-literate, hatred spewing columnists who masquerade as historians.

The time might not be ripe for a crowd funding take over of the paper. But with such increasing write-ups opposing The Hindu’s editorial stand and general opinion articles, The Hindu will have to turn a new leaf. The other option is to suffer reader apathy.

Until then, let us continue our close scrutiny of the paper and its policies. Of course, keep looking out for obituaries in the paper, for there might be nothing else worthwhile.

Earlier articles about The Hindu are here and here.


Posted by on March 30, 2016 in English Posts, Writers


Tags: , , , , ,

Howling for India

When Afzal Guru was hanged, he had politicians and people to support him and call him a martyr. He even had his supporters want to cut India to pieces. One year after his death, his compatriots still ‘mourn’ his death in a state funded campus.

Terrorists killed in Batla House encounter had Mrs.Sonia Gandhi in tears. As a mother of two children, she is bound to have shed tears. But then her maternal instincts went beyond normal limits and extended to terrorists who were killed.

LTTE terrorists have their sympathisers in Tamil Nadu. Leave alone the 20 other people who were killed along with Rajiv Gandhi, for they were mere mortals. But a foreign terrorist outfit had the temerity to kill a former PM inside India in such cold blood and there are liberals who support the killers.

But Raghavendran Ganesan is no such soul to get sympathy from our progressives, for he was just another software guy who had gone to Brussels to do his job and earn a living. So, his death at the hands of Islamic terrorists wouldn’t evoke the sympathy that the deaths of Afzal Guru or Ishrat Jehan would evoke.

Raghavendran had gone to Brussels to earn for his company so that the company would pay its tax in India which would in turn fund the JNUs and HCUs to breed anti-national elements who would want to dismember India.

For the progressives, the 10 year PhD student who is unlikely to complete his studies and contribute to the country is more important than a non-PhD programmer who went abroad to earn for the country and, in the process, gave up his life for no fault of his.

Rahul, Yechury, Arundati, Kanhaiya, Kejriwal – Call me howling-brigade. I will howl for India, nonetheless.

Leave a comment

Posted by on March 29, 2016 in English Posts, Writers


Tags: , ,

மசாலா தோசையும் பார்ப்பன ஏகாதிபத்தியமும்

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு யூனிபார்ம் இருக்கிறது. இவரிவர் இப்படி இப்படித்தான் உடை, அலங்காரத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்று இருக்கிறது.

தேர்தல் வருகிறது. அதனால் முற்போக்குவாதிகள், பேச்சாளர்கள் என்றால் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்னும் கேள்வி உங்கள் மனதில் இருப்பது தெரிகிறது. முடிந்தவரை உங்களை முற்போக்குவாதியாக ஆக்க கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு எழுதுகிறேன்.

பெண்ணாக இருந்தால் தலையைப் பரத்திவைத்து, இந்துவாக இருந்தாலும் பொட்டில்லாமல் இருக்க வேண்டும். ஆண்களாக இருந்தால் வாராத தலையும் குறுந்தாடியுமாக இருக்க வேண்டும். கருப்புக் கலரில் சோடா புட்டி கண்ணாடி அணிந்திருந்தால் இன்னும் விசேஷம். இப்படி நீங்கள் பொது விழாக்களில் காட்சியளித்தால் உங்களை முற்போக்காளர்கள் என்று கண்டுகொள்ளலாம். இதெல்லாம் இல்லை, வெள்ளையும் சொள்ளையுமாகவும் மீசை, தாடி முதலான அலங்காரங்கள் இல்லாமலும் இருப்பேன், ஆனாலும் முற்போக்கு என்று அறியப்பட வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஹிந்து நாளிதழ் தொடர்பில் இருக்க வேண்டும்.

தீவிர முற்போக்கு என்று அறியப்படவேண்டும் என்றால் கருப்புக் கலரில் துண்டு அல்லது கருப்பு சட்டை அணிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு வாக்கியம் பேசி முடித்தபின் ‘பார்ப்பான் ஒழிக’ என்று ஒருமுறை சொல்லவேண்டும். ‘பார்ப்பனீயம்’ என்கிற பதப் பிரயோகம் மிக அவசியம். 30 நிமிடப் பேச்சில் 10 முறை ‘பார்ப்பனீயம்’ வர வேண்டும்.

உதாரணமாக நீங்கள் மசாலா தோசை பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் என்றால் இப்படிப் பேசலாம். ‘மசாலா என்பது தமிழ்ச் சொல் அல்ல. சாலா என்பது இந்தி. மச்சான் என்னும் பொருள்படும். ‘ம’ என்பது மலையாளத்தைக் குறிக்கிறது. தோசை என்பது தமிழாக இருந்தாலும், அதற்கு மலையாளமுன் இந்தியும் சேர்ந்த அடைமொழி தேவைப்படும் அளவிற்கு இந்த பார்ப்பன ஏகாதிபத்தியம் இன்று நம்மைக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் பார்ப்பனீயத்தின் அடக்குமுறை வழிகள்’ என்று சொன்னால் பேச்சு எடுபடும்.

மசாலா தோசைக்கும் பார்ப்பனீயத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேல்வி கேட்கும் அளவிற்கு யாருக்கும் மண்டைகுள் மசாலா இருக்காது. அப்படி யாராவது அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்தால், கேள்வி கேட்டால், இருக்கவே இருக்கிறது தெளிந்த பதில் :’ இது ஆர்.எஸ்.எஸ். கைக்கூலிகளின் கேள்வி. ஆர்.எஸ்.எஸ். காவி பயங்கரவாதம் தமிழகத்தில் வேறூன்ற ஒரு நாளும் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று அண்ணா அன்றே சொன்னார்’ என்று ஒரு போடு போட்டால் ஒரு பயல் வாய் திறக்க மாட்டான்.

இடதுசாரி என்று அறியப்பட வேண்டும் என்றால் அதற்கும் வழிமுறைகள் உள்ளன. முதலில் தலையில் எண்ணெய் இருக்கக்கூடாது. மூச்சுக்கு முன்னூறு நடவை ‘செங்கொடி’, ‘புரட்சி’, ‘லெனின்’, ‘மார்க்ஸ்’ என்று ஜபம் செய்யவேண்டும். மன்னிக்கவும். ஜெபம் அல்ல. செபம். மறந்தும் ‘ஸ்டாலின்’ பெயர் வரக் கூடாது. வந்தால் உங்களை ‘தி.மு.க.’ என்று எண்ண வழி பிறந்துவிடும். தி.மு.க.விலேயே யாரும் அவர் பெயரைச் சொல்வது கிடையாது. 60 வயதானாலும் ‘இளைய தளபதி’ தான். ‘மார்க்ஸ்’ ஜெபம் முடிந்தவுடன், காங்கிரஸை முதலில் சாட வேண்டும். ஒரு நிமிடம் மட்டும் தான் சாடலாம். பின்னர் பா.ஜ.க., ஆர்.எஸ்.எஸ். என்று நிறைய கத்த வேண்டி இருக்கிறது. பேச்சு யாருக்கும் புரியக்கூடாது, ஆனால் தமிழில்தான் பேசுகிறார் என்று தெரியவேண்டும்.

உதாரணமாக: காவி பயங்கரவாதம் பற்றி மார்க்ஸ் சொன்னாரே, மாவோ சொன்னாரே, காஸ்ட்ரோ சொன்னாரே, செ குவேரா சொன்னாரே அப்போதெல்லாம் வாய் மூடி இருந்த மோடி அரசு, நாங்கள் சொல்லும்போது மட்டும் வாய் திறபப்து ஏன்? வள்ளுவர் சொன்ன ‘அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்’ என்பதைத் தானே எங்கள் புரட்சிவீரர் லெனின் சொன்னார்? ஆகவே சொல்கிறோம் – இந்திய ஏகாதிபத்தியம் முடிய வேண்டும்; இலங்கையில் வாடும் மீன்களுக்கு இரை வேண்டும். இவை கிடைக்கும் வரை போராடுவோம்.’

அதாவது, எல்லா இடங்களுக்கும் சென்று வர வேண்டும், ஆனால் எதுவும் தெளிவாக இருக்கக் கூடாது. இது கம்யூனிசத்தின் முதல் பாடம். இரண்டு வாக்கியங்களுக்கு ஒரு முறை ‘லெனின்’, ‘மாவோ’ என்று இருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். இனிமேல் நீங்கள் தான் சார் இடதுசாரி. மறந்தே போய்விட்டேன். ‘அவர் சொன்னாரே, இவர் சொன்னாரே’ என்றுதான் சொல்லவேண்டுமே தவிர என்ன சொன்னார் என்று சொல்லக்கூடாது. ஏனென்றால் பின்னர் நமக்குத் தோன்றியதைச் சேர்த்து ‘லெனின் சொன்னார்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம். லெனினிடம் கேட்கவா போகிறார்கள்?

தி.மு.க. பேச்சாளர் என்றால் ஒரே தகுதி இருந்தால் போதும். ‘மாநில சுயாட்சி’. இந்தத் தாரக மந்திரம், மன்னிக்கவும், முக்கிய சொல், உங்கள் பேச்சில் முழுவதும் இடம்பெறுமாறு இருக்க வெண்டும். ‘ஊழல்’ என்னும் சொல் வரக்கூடாது; கேட்பவர்கள் தி.மு.க. பற்றிப் பேசுவதாக நினைத்துக்கொள்வார்கள். ‘ராணியைப் பதவி இறக்குவோம்’ என்றும் சொல்லலாம். எதற்கும் ‘தமிழகத்தில்’ என்று சேர்த்துச் சொல்லவும். யாராவது ‘தில்லி’ என்று நினைக்கக் கூடாது. இது தவிர கனிமொழி, ராசா, பகுத்தறிவு, அண்ணா இதெல்லாம் வரக்கூடாது. ஓட்டு வாங்க எது பயன்படுமோ அதை மட்டும் தான் சொல்லவேண்டும். முடிக்கும் போது, ‘நாங்கள் இறைவனுக்கு எதிர் இல்ல; இறையீயத்திற்குத் தான் எதிர்’ என்று சொல்ல வேண்டும். உங்களுக்குப் புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. கேட்பவர்களுக்கும் புரியாது. எனவே குழப்பமில்லை.

தி.மு.க. பேச்சாளர் என்றால் இன்னொரு கடமையும் இருக்கிறது. அது ‘பார்ப்பனீயம்’ பற்றியது. ‘நாங்கள் பார்ப்பனீயத்துக்குத் தான் எதிர்; பார்ப்பனர்களுக்கு அல்ல’ என்று சொல்ல வேண்டும். இது உங்களுக்குப் புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இதுவரைக்கும் சொன்னவர்கள் யாரும் புரிந்தா சொன்னார்கள்? ஆனால் இதைச் சொல்ல வேண்டியது கடமை, ஒரு சாங்கியம், சடங்கு. பகுத்தறிவு சாங்கியங்களில் இதுவும் ஒன்று.

பொதுவாக யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். அப்படி யாராவது ஆர்.எஸ்.எஸ். காரன் கேட்டால் என்ன செய்வது? சோ, தந்தி டி.வி. இப்படி யாராவது புறம்போக்குகள் கேட்பார்கள். ஆ..பக்கங்கள் என்று ஒரு வம்புக்காரன் இருக்கிறான். அவன் கேட்பான். அதற்காக இதற்கு ஒரு பகுத்தறிவு விளக்கம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

‘பார்ப்பனீயம் என்பது பார்ப்பனன் + ஈயம் என்று பிரிக்க வேண்டும். அதாவது ஈயத்தில் ஒரு வகை அது. இந்த ஈயம் கொஞ்சம் பள பளவென்று இருக்கும். நீங்கள் பேசினால் பதில் பேசாது. பொதுவாக ‘ஏ ஐயிரே..!’ என்றால் பதில் சொல்லாமல் வாய் மூடிப் போகும். இது சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு ஈரோடில் ஒரு சமூக விஞ்ஞானியால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்த உலோகம் Brahmin Lead என்று ஆங்கிலத்தில் அறியப்படும். BrPB என்பது இதன் கெமிக்கல் பெயர். மெண்டலீவ் பீரியாடிக் டேபிளில் இடம் அளிக்காமல் பார்ப்பன ஐரோப்பிய விஞ்ஞானிகள் சதி செய்து விட்டார்கள். எனவே இது தமிழ் பீரியாடிக் டேபிளில் மட்டும் இடம் பெற்றுள்ளது. நியாயமாகப் பார்த்தால் இதற்கு நோபல் பரிசு அளித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் ஐரோப்பிய ஆங்கிலேய பார்ப்பன சதியாளர்கள் தலையீட்டால் ஈரோட்டுத் தமிழனுக்கு இந்த விருது அளிக்கப்படவில்லை.’

இப்படி ஒரு விளக்கம் தயார் செய்து கொள்ளவும். கொஞ்சம் டெக்னிக்கல் வார்த்தைகள் சேர்த்துக்கொண்டால் தமிழர்கள் கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள். இன்னும் முக்கியமான சடங்கு ஒன்று உள்ளது. ரம்ஜான், கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர், புத்த ஜெயந்தி, மகாவீரர் ஜெயந்தி, ஒபாமா ஜெயந்தி என்று எல்லா நாட்களுக்கும் ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி தயாராக இருக்க வேண்டும். தீபாவளி, பிள்ளையார் சதுர்த்தி முதலியன இந்தியப் பண்டிகைகள் இல்லை என்பதாலும், செவ்வாய்க் கிரக மாந்தர்கள் மட்டுமே கொண்டாடுவதாலும் அவற்றிற்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கக்கூடாது. அது பகுத்தறிவுக்கொள்கையின் தற்கால விதி.

நீங்கள் அ.தி.மு.க பேச்சாளர் என்றால் முதலில் நீங்கள் அன்று அந்தக் கட்சியில் இருக்கிறீர்களா என்று பார்த்துக் கொள்ளவும். பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அவ்வப்போது சென்னையில் இருந்து ஏதாவது அறிக்கை வந்துள்ளதா என்று ஜெயா டி.வி.யைப் பார்த்தபடியே பேச வேண்டும். எந்த நேரத்திலும் ‘கட்சி விரோத நடவடிக்கை’க்காக நீங்கள் நீக்கப்பட்டிருக்கலாம். நீங்கள் வாங்கும் மாமூல் போய்ச் சேர வேண்டிய இடத்திற்குப் போகவில்லை என்று பொருள் கொண்டு அமைதியாக ஊருக்குப் போய் கோழிப் பண்ணை வைத்துப் பிழைத்துக்கொள்ளவேண்டும். மாறாக தி.மு.க. பக்கம் போவது போல் தெரிந்தால் அப்புறம் உங்கள் மனைவி உங்களை போட்டோவில்தான் பார்க்க முடியும். அது இதய தெய்வப் பகுத்தறிவுப் பாதை.

இதையும் தாண்டி நீங்கள் கட்சியில் இன்னும் இருந்தால், கைவசம் சில நூறு ஸ்டிக்கர்கள் வைத்திருக்கவேண்டும். அது அக்கட்சியின் அடிப்படைத் தகுதி. ஸ்டிக்கர் இல்லாததால் கட்சியில் இருந்து நீக்கம் என்று சொல்ல முடியாததால் ‘கட்சி விரோத செயல்’ என்று சொல்லி நீக்குவார்கள். அடிக்கடி உங்கள் சட்டைப் பையைத் தொட்டுப் பார்க்கவும். கைவசம் ஸ்டிக்கர் எண்ணிக்கை தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

காங்கிரஸ் பேச்சாளராக இருக்க ஒரு அடிப்படைத் தகுதி வேண்டும். நீங்கள் இந்தி பேசுபவராக இருக்க வேண்டும். ஓய்வு பெற்ற பம்பாய் நடிகையாக இருத்தல் அவசியம். இரு வாக்கியங்களுக்கிடையில் ‘மேலிடம்’ என்கிற பதப் பிரயோகம் இருக்க வேண்டும். மற்றபடி பேச ஒன்றும் இருக்காது. சத்திய மூர்த்தி பவனில் தினமும் நடக்கும் கைகலப்புகளில் ஏடுபட்டு ஆனாலும் அடி வாங்காமல் இருக்க வேண்டும்.

தே.மு.தி.க. பேச்சாளர் எனில்.. சரி. சரி. அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை. அக்கட்சியில் பேசுவது ஒருவர் தான். உங்களுக்குப் பேச வாய்ப்பிருக்காது. பேச வேண்டும் என்றாலும் என்ன பேசுவது என்றெல்லாம் தெரியாது. எப்போது யாருடன் நண்பராக, யாருடன் எதிரியாக இருப்பது என்பது அக்கட்சியின் தலைவர்களுக்கே தெரியாத நிலையில் நீங்கள் பேசுவது சரியாக இருக்காது. ஆனால் ஒன்று. உங்கள் தலைவரின் கை படும் தூரத்தில் இல்லாமல் இருப்பது உங்கள் உடம்புக்கு நல்லது.

ம.தி.மு.க. பேச்சாளராக இருந்தால்.. மன்னிக்கவும். அந்தக் கட்சியில் பேசுவது ஒருவர் தான். ஏனெனில் அங்கு இருப்பது ஒருவர் தான். ஒரு கட்சி ஒரு உறுப்பினர் ஒரு தலைவர் ஒரு பேச்சாளர் – அனைத்தையும் செய்யும் ஒருவர் மட்டுமே உள்ள அக்கட்சிக்கு அறிவுரை சொல்ல எனக்குத் தகுதியில்லை.

பா.ம.க. பேச்சளர் எனில் முதலில் எத்தனை மரம் வெட்டினீர்கள் என்று கணக்கு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கணக்கில் வீக் என்றால் பா.ம.க. உங்களுக்கு ஏற்ற இடம் அல்ல.

பா.ஜ.க. பேச்சாளர் என்றால் ? நல்ல கேள்வி. அங்கு பேச்சாளர்கள் பலர் உள்ளனர். தமிழ்நாட்டில் தான் யாரும் இல்லை. இருப்பவர்கள் நாகரீகம், மரியாதை என்று பிற்போக்குத் தனமாக இருக்கிறார்கள். இராமாயணம், மஹாபாரதம் என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். இப்போதைக்கு விளங்கப்போவதில்லை. எனவே அக்கட்சியின் பேச்சாளராக ஆக முயல வேண்டாம். ஆனாலும் உங்களை யாரும் முற்போக்குவாதிகள் என்று சொல்லப்போவதில்லை. பண்டாரப் பரதேசிகள், காவிகள் என்று அடைமொழிகள் கிடைக்கும். இது உங்களுக்குத் தேவையா?

பார்த்து சூதனமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

அசட்டு அம்மாஞ்சி


Tags: , , , , ,

Shri.Karunanidhi's dirty politics

Shri.Karunanidhi has wished Christians on Easter. Nothing wrong with that. But what he  has said is outrageous. He has said that it was his government that scrapped the ‘Anti-Conversion Law.’
What does he mean by that: ‘Hello Christians, It was Jayalalithaa who framed the Anti-Conversion Law because of which you were affected in that you were not able to proselytize. But when I came to power, I removed the law and helped you to proceed with your evangelical activities. I am reminding you of that historical fact. So, keeping that in mind, vote for me this time so that I can help you in your conversion activities.’
Two points here :
  1. Easter is a holy day when Christians spend time in Church, contemplating the supreme sacrifice of Jesus Christ to atone the sins of his followers. Is that a day to play dirty politics?
  2. Are Christians that stupid to fall for this viciously divisive message that too delivered on such a holy day? How long does he and his likes want to treat the minorities like a bunch of dumb heads who don’t have any thinking prowess on their own?
It is politicians such as Shri.Karunanidhi who have repeatedly made fun of minorities by these uncouth statements.  So, what should the Christians do? Send protest mails to Shri.Karunanidhi to show their displeasure.
And if I were the Archbishop of Chennai, I would issue a statement like this:
‘Dear Shri.Karunanidhi,
Thank you for your wishes on the eve of Easter. However, I deem it wholly inappropriate for you to have used this religious occasion for your personal benefit.
Please refrain from using such days of great religious significance for your narrow political ends. May God bless you with a long and healthy life and wisdom to understand the significance of our holy days.
Leave a comment

Posted by on March 26, 2016 in English Posts, Writers


Tags: , ,

What the Americans learnt from me

‘What is your name?’ I tell him my name.

‘What? Aamaaraavui. Is that French?’

‘Actually it is Amaruvi, but should be pronounced as Aamaruvi. It is a Tamil name’

‘Is that your given name?’

‘What is given name? You mean the name given to me?’

‘No, err yes, sort of. How would you be called by somebody?’

‘Amaruvi. That is how I am being called.’

‘Any short form?’

‘Amaruvi is short enough, isn’t it?’

‘No, well, yes, you never know. Okey, what is your last name?’

‘Well, I have only one name. Never changed it. I have always been Amaruvi.’

‘No, not that. You should have a last name. You know, first name, last name that kind of thing like Bill Gates, George Washington. Get it?’

‘Oh yes, I do have. It is Devanathan. I am Amaruvi Devanathan.’

‘Well, Deva.. Dev.. what ever. What did you say first.. Amaaa..’


‘Yeah, this sounds better.’

‘Actually Devanathan is not my name. It is my father’s name.’

‘What? I had asked your name. What is your last name?’


‘Isn’t that your father’s name?’

‘Yes, it is. But, that is also my last name.’

‘I see. Normally Indians have surnames like Singh, Gupta, Sharma and the like. Yours sounds and looks different.’

‘Yes I am from South India.’

‘You mean you are not from India? Is that another country, like South Africa?’

‘Well, no really. I am from India and I belong to the southern part of the country.’

‘Oh ok. Got it. Sorry for the situation. Now, could you please tell me your name, once again?’

I gave up.

This happened in Denver Airport in the December of 2001 after the WTC attacks when I had visited the US for the first time.

Since then this name-deciphering became a routine, but strangely this doesn’t happen now-a-days.

Americans have learnt their lessons, for sure.


Posted by on March 25, 2016 in English Posts, Writers


Tags: , , ,

Autograph – book review

Autograph_Chitra RameshChitra Ramesh has woven a continuous narrative of life in Neyveli during the 70s and 80s when childhood was not a burden to be carried on one’s back but a bouquet of flowers to be held, to periodically inhale the fragrance as well as spread it for the others to enjoy.

The author has splashed, all through the book, her childhood pranks at home, at school and all over Neyveli Township. The innocent and cheerful pranks at home and school evoke mirth, and remind the reader of the carefree times at an idyllic location during a relatively peaceful era.

Neyveli has been my hometown too and I was able to very well travel with the author in her journeys into the myriad yet well laid-out lanes of the town. A sense of nostalgia grips when she mentions about the only movie theatre which screened those films which would have become outdated at least by two years.

The peer-pressure that never existed, the jack-fruit trees that were ubiquitous, the monkeys that lived on those, are all well documented in this travel down memory lane, aptly titled ‘Autograph’.

The then only means of transport was the omnipresent bicycle and she has touched upon that as well. One cannot imagine the town without its bicycles.

As times change, Neyveli has also shed its old world look and has begun to sport a trendy look with the arrival of mopeds and cars, thus spoiling the very USP of the town. And with these, the very character of the township has been lost to the commercial capitalistic pulls.

The once socialist paradise has now become a semi-capitalist tyranny and is slowly inching towards a complete commercial anarchy in the immediate future.

The book, though a pleasure to read and reminisce due to the immensely enjoyable narrative on those good times, also brings tears when it makes one remember the placid and laid back society that it used to be.

For sure, those days are not going to be back.


Posted by on March 25, 2016 in book review, Writers


Tags: ,

ஆழ்வார்கள் 'மானுடம்' பேசவில்லையா?

சமீபத்தில் ஒரு நிகழ்வில் ‘ஆழ்வர்கள் மானுடம் பற்றிப் பாட மறுக்கிறார்கள்’ என்றும் ‘மானுடம்’ பற்றி ஒரு கவிஞர் எழுதுகிறார் என்று அவருக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த விழாவில் ஒரு பேச்சாளர் பேசியுள்ளார்.

எழுத்தாளரைப் புகழுங்கள், அதற்கு ஆழ்வார்களை ஏன் இழுக்கிறீர்கள்? 2016ல் கவிதை எழுதும் ஒருவரும் கி.பி.800ல் பாடல் பாடிய ஆழ்வார்களும் ஒப்பு நோக்கத் தக்கவர்களா? ஆழ்வார்களின் மன நிலை என்ன என்பதை நீங்கள் அறிந்ததுண்டா?

ஒரு உதரணம் சொல்கிறேன். திருமங்கையாழ்வார் திருமாலைத் தரிசிக்க தேரழுந்தூர் என்னும் ஊருக்கு வருகிறார். கையில் வில்லுடன் ராஜ அலங்காரத்துடன் அரசன் நிற்கிறான். ‘எம்மைப் பாடுங்கள்’ என்று ஆழ்வாரைக் கேட்கிறான். ‘மானுடரை நான் பாடுவதில்லை’ என்று சொல்லி ஆழ்வார் திரும்புகிறார். ஒரு இடத்தில் அவரால் நகர முடியவில்லை. தனது கால்கள் விலங்கினால் கட்டப்பட்டு இருப்பது போல் உணர்கிறார். திரும்பிப் பார்த்தால் இறைவன் ‘தேவாதிராஜன்’ என்னும் பெயருடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.

தந்தை காலில் பெருவிலங்கு தாளவிழ நள்ளிருட்கண்
வந்த எந்தை பெருமானார் மருவிநின்ற ஊர்போலும்
முந்தி வானம் மழைபொழியும் மூவாஉருவின் மறையாளர்
அந்தி மூன்றும் அனலோம்பும் அணியார்வீதி அழுந்தூரே.

என்று பாடுகிறார். இதில் மானுடம் பாடவில்லை என்பதால் திருமங்கையாழ்வார் மனிதர் இல்லை என்று ஆகிறதா? இறையைப் பாடுபவர்கள் மானுடர்களைப் பாடுவது இல்லை என்பது அக்கால ஒரு அறம்.

திருஇந்தளூர் என்னும் திவ்யதேசம். இதே ஆழ்வார் அங்கும் செல்கிறார். பாம்பணையில் துயிலும் பரிமள அரங்கன் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. கோவில் மூடியிருக்கிறது. ஆழ்வார் பாடுகிறார் :

ஆசை வழுவாது ஏத்தும் எமக்கு இங்கு இழுக்காய்த்து; அடியோர்க்கு
தேசம் அறிய உமக்கே ஆளாய்த் திரிகின்றோமுக்கு,
காசின் ஒளியில் திகழும் வண்ணம் காட்டீர், எம்பெருமான்!
வாசி வல்லீர் இந்தளூரீரே! – வாழ்ந்தே போம் நீரே!

‘உம்முடைய அழகுக்கு நான் அடிமை என்கிற உண்மையை நீ அறிந்தும் எனக்குக் காட்சி கொடுக்காமல் கதவை மூடிக்கொண்டுள்ள நிலையில் நீரே வாழுந்து போங்கள்’ என்று நேரிடையாகப் பாடுகிறார். அப்படிப்பட்டவர்கள் ஆழ்வார்கள்.

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் ஒரு பாசுரம்:

அமரவோர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி
தமர்களில் தலைவராய சாதி அந்தணர்களேனும்
நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப் பொழுதோர் ஆங்கே
அவர்கள் தான் புலையர் போலும் அரங்கமா நகருளானே

நான்கு வேதங்களை ஓதிய அந்தணர்களில் தலைவராக இருப்பினும், இழி நிலையில் உள்ள உங்களைப் பழித்து ஒரு சொல் சொன்னாலும் அந்த அந்தணரே புலையராக ஆவார் என்று சொன்னீரே அரங்க மாநகர் அப்பனே’ என்னும் பொருளில் பாடுகிறார். இந்த இடத்தில் மானுடப் பார்வை, சமூக நீதி இல்லையா?

இன்னொரு பாசுரம்:

குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து எத்தனை
நலந்தானிலாத சண்டாள சண்டாளர்களாயினும்
வலந்தாங்கு சக்கரத் தண்ணல் தன் அருளில்
கலந்தார் தம் அடியார் தம் அடியார் எம் அடிகளே

‘சாதிகள் அனைத்திலும் கீழானதிலும் எந்த நன்மையையும் இல்லாத சண்டாளர் சாதியில் பிறந்து அவர்களில் இழிந்த சண்டாளராக இருந்தாலும், வலக்கையில் சக்கரம் ஏந்தியுள்ள திருமாலின் அடியவர் என்று அறிந்தால் அவரின் அடியாரின் அடியார் யாரோ அவருக்கு நான் அடிமை’ என்று கூறுகிறார் ஆழ்வார். இதில் மானுடம் இல்லையா?

பெரியாழ்வார் பாசுரம் ஒன்று:

அண்டக் குலத்துக் கதிபதியாகி அசுரரிராக்கதரை
இண்டக் குலத்தை எடுத்துக்களைந்த இருடிகேசன் தனக்கு
தொண்டக் குலத்திலுள்ளீர் ! அடிதொழுது ஆயிரம் நாமம் சொல்லி
பண்டைக் குலத்தைத் தவிர்த்து பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டென்மினே

உங்கள் பழைய குலத்தை விட்டு இன்று தொண்டர் குலத்தில் ஒன்று கூடி, நாராயணனுக்குப் பல்லாண்டு பாடுவோம்’ என்னும் பொருள் பட அமைகிறது இப்பாசுரம். மானுட ஒருமை இங்கு பேசப்படவில்லையா ?

மேடைகளில் பிதற்றுவது இருக்கட்டும். பிதற்றுவது உங்கள் உரிமை. ஆனால் படித்துவிட்டுப் பிதற்றுங்கள். படித்தது போல் நடிக்காதீர்கள். கொஞ்சமாவது படியுங்கள்.

என்னைப்பற்றிய பிம்பங்களை நான் உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை. பிம்பங்களுக்காக வாழ வேண்டியிருக்கும் என்கிற பயம் தான் காரணம். ஆனால் சில பிம்பங்கள் உருவானால் தான் பல வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். நமக்கு நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் கூட, ஒரு விதமான பொது நம்பிக்கைகள் உள்ள கூட்டங்களில் அவர்களுக்கு ஏற்றவாறு நடிக்க / பேச வேண்டியுள்ளது. அப்படி நடிப்பதால் பல கதவுகள் திறக்கின்றன என்பதை உணர்கிறேன்.

நடிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் எனக்கு இல்லை. கதவுகள் மூடியே இருக்கின்றன.

கதவுகள் திறக்கும் வரை பிதற்றுபவர்கள் பிதற்றட்டும்.

Leave a comment

Posted by on March 23, 2016 in Writers


Tags: ,

நீ எதுக்கு இந்தியா போகணும்கற?

‘ஜாதிகள் உள்ளதடி பாப்பா’ பதிவு நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது என்பதில் இருந்து ஜாதியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அனேகம் பேர் இருப்பது தெரிகிறது. ஜாதிக் கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரலை மட்டுமே பதிவு செய்யும் ஊடகங்கள், ஜாதி அடிப்படை இட ஒதுக்கீட்டின் விளைவால் ‘முன்னேறிய’ ஜாதி என்று வரையற்க்கப்பட்ட ஜாதி மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள் தங்களை எப்படி உணர்கிறார்கள் என்று பதிவு செய்ய முன்வருவதில்லை.

‘மத்யமர்’ என்னும் கதைத் தொகுப்பில் சுஜாதா தொலைத்தொடர்புத் துறையில் ஒரு நேர்காணலைப் பதிவுசெய்திருப்பார். பிரமிப்பூட்டும் அறிவுகொண்ட ஏழை பிராமணப் பொறியாளருக்கு வேலை மறுக்கப்படுவதையும் அதே வேலை எந்தத் தகுதியுமே இல்லாத ‘முன்னேறாத’ சாதியைச் சார்ந்த ஒரு பணக்காரப் பெண்ணுக்கு வழங்கப்படுவது பற்றியும் சொல்லியிருப்பார். இண்டர்வியூ முடிந்து வெளியில் பேருந்திற்கு அந்த பிராமணப் பொறியாளன் நின்றுகொண்டிருப்பதும், அந்தப் பெண் காரில் ஏறிப் போவது பற்றியும் சொல்லி, அந்தக் கதை முடியும். என் பள்ளிக்காலத்தில் நான் படித்த, என்னுள் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய கதை அது.

இது ஏதோ வெளிப்பூச்சு மட்டும் அல்ல. பல பொதுத்துறை நிறூவனங்களிலும் இதே நிலை தான். ஒதுக்கீடு அடிப்படையில் வேலைக்குச் சேர்பவர்கள் தங்கள் பதவி உயர்வுக்கும் ஒதுக்கீடு அளிக்கப்படுவதை தங்களுக்கான உரிமையாகவே நினைக்கிறார்கள். நேரில் பார்த்த பல நிகழ்வுகள் உண்டு.

சுப்பு ( உண்மைப் பெயர் அல்ல ) வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். ‘அப்பா இருக்காங்களா?’ என்றார்.

‘வாய்யா, என்ன காலங்கார்த்தால?’ என்றபடி அப்பா வெளியில் வந்தார். நெய்வேலியில் வீடுகளில் சின்ன திண்ணை இருக்கும். அதில் அம்ர்ந்தவாறே, ‘இல்ல, இன்னிக்கும் நாளைக்கும் லீவு வேணும்’ என்றபடி ஒரு வெள்ளைத்தாளையும் பேனாவையும் நீட்டினார்.

From, To முதற்கொண்டு போட்டு சுப்பு எழுதுவது போல் அப்பா லீவ் லெட்டர் எழுதிக்கொடுத்தார். கையெழுத்து போடும் இடம் தவிர மற்ற எல்லாம் அப்பா எழுதியது. சுப்பு அதை வாங்கிக் கையெழுத்து மட்டும் போட்டு மீண்டும் தர, ‘சூப்பரிண்டண்ட் கிட்ட குடுத்துடறேன்’ என்றவாறு வாங்கி வைத்தார் அப்பா.

விஷயம் என்னவென்றால், பணி ஓய்வு பெறும் போது அப்பாவைவிட சுப்பு மூன்று நிலைகள் மேல் இருந்தார். இப்படிப் பல சம்பவங்கள் நேரில் கண்டவை.

இவை பற்றிப் பல முறை வீட்டில் பேச்சுவார்த்தை நடக்கும். ‘This country has gone to the dogs, Appa,’ என்று ஆத்திரத்தில் நான் பேசியதுண்டு.

‘இது அவாளோட காலம். சக்கரம் மேலையும் கீழயும் தான் போகும். இப்போ கீழ இருக்கோம். மனுஷ ஜீவிதத்துல ஆரம்பத்துலேர்ந்து முடிவு வரை பார்த்தா ஒரே சீரா இருக்காது. என்னால எட்ட முடியாத உயரங்கள் உங்களுக்குக் கிடைக்கும். ஏதோ நமக்கு வேலை இருக்கேன்னு நெனைச்சுண்டு பண்றத ஸ்ரத்தையா பண்ணைண்டே இருக்கணும். ரொம்ப ஆவேசப்படாம போய் நன்னா படி,’ என்று சொல்லித் தன் வேலையை பார்க்கக் கிளம்புவார் அப்பா.

மேலும் பேச முடியாததால் அடங்கிப்போய் மீண்டும் ஏதாவது ஒரு பிரமோஷன் கிடைக்கவில்லை என்கிற பேச்சு வீட்டில் நடக்கும் வரை நான் காத்திருக்க வேண்டியது தான். அப்போதும் இது போலவே ஒரு உபதேசம். ‘நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. கால, தேச, வர்த்தமானங்கள் எதுவும் நமக்கு எதிராகவே உள்ளன. எனவே அடிப்படையை பலப்படுத்து. படி. முன்னேறு’. இதே ரீதியில் உபதேச மஞ்சரிகள் கேட்டுக் கேட்டு மனது வெறுமையானது. ‘கற்பி, ஒன்றுசேர், போராடு’ என்று எங்கோ யாரோ சொன்ன வாசகங்கள் நினைவில் வரும் அப்போதெல்லாம்.

பல வருடங்கள் கழித்துக் கல்லூரிகளுக்கு நிழைவுத் தேர்வு எழுதி ஒதுக்கீட்டினால் நேரிடையாக பாதிக்கப்பட்ட போது அதன் வலி அபரிமிதமாக இருந்தது. இத்தனை வலியையும் தாங்கிக் கொண்டு அப்பா எப்படி இவ்வளவு ஆண்டுகள் எதுவுமே நடவாதது போல வேலை செய்கிறார் என்று நினைத்துப் புழுங்கியது உண்டு. கீழ் நடுத்தர மக்களை சாதி மட்டும் பார்த்து, முன்னேறிய வகுப்பினர் என்று முத்திரை குத்தி முன்னேற விடாமல் தடுக்கும் ஒரு முறை உலகில் எந்த இடத்திலும் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். ( எனது ‘பழைய கணக்கு’ நூலில் ‘ரங்கு (எ) ரங்கபாஷ்யம்’ கதைக்கு வித்து இங்கிருந்தும் கிடைத்தது. )

அதே போல், சாதி என்பதும் உலகில் எங்கும் இல்லை என்றும் வாதிடலாம் தான். சாதி என்ற பெயரில் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் வர்க்கம் என்பது எந்த நாட்டிலும் உண்டு. இன்று முன்னேறியதாக உள்ள நாடுகளிலும் வர்க்கப் பேதங்கள் உள்ளன. இல்லை என்று சொல்பவர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள். ஆனால், சாதிக்கு மேல் பொருளாதாரம் என்கிற ஒரு அளவுகோல் தேவை என்பதை உணர மறுப்பதை ‘முற்போக்கு’ என்று எந்த நாட்டிலும் சொல்வதில்லை. எல்லா நாடுகளிலும் பொருளாதாரம் சர்ந்த உதவிகள் அரசுகளால் செய்யப்பட்டே வருகின்றன. ஆனால் இந்தியாவில் மட்டுமே பொருளாதாரத்தில் பின்னடைந்திருந்தாலும் சாதியில் முன்னிருந்தால் சலுகைகள் இல்லை, சமத்துவம் இல்லை என்கிற நிலை. இதனை நீக்க அரசுகளே அஞ்சும் அளவிற்கு இந்த வியாதி வளர்ந்துள்ளது.

வாழ்க்கை என்பது அவமானங்களையும், அநீதிகளையும் தோளில் சுமந்துகொண்டு ஆனாலும் பளுவே இல்லாதது போல் நடிப்பது என்பதை அப்பாவின் தலைமுறையில் நெய்வேலியிலும் இன்ன பிற அரசு அலுவலகங்களிலும் வேலை செய்த பலரது வாழ்க்கையையும் பார்த்து உணர்ந்துகொண்டேன். நாம் அப்படி வாழக்கூடாது என்றும் வைராக்கியம் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாவிட்டாலும் ஒரு தீர்மானம் செய்துகொண்டேன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

இப்போதெல்லாம் இந்த ஒதுக்கீடு சார்ந்த அட்டூழியங்கள் அவ்வளவாக இல்லை என்பது போல் உள்ளது.. ஏனெனில் இந்தத் துறைகளில் ‘முன்னேறிய வகுப்பு’ என்ற ஒன்று இல்லை என்பதே. கடந்த 25 ஆண்டுகளில் இந்த முன்னேறிய வகுப்பு முத்திரை பெற்ற பெரும்பாலானவர்கள் தனியார் துறைக்குச் சென்றுவிட்டனர் அல்லது அமெரிக்கா சென்றுவிட்டனர். சிங்கப்பூரில் ஆவணி அவிட்டம் அன்று பல கோவில்களில் இந்தக் கூட்டத்தைக் காணலாம். ஜப்பானில் மாதம் தோறும் நடக்கும் இந்தியன் பூஜா செலெபிரேஷன்ஸில் இந்தக் கூட்டம் தென்படும். பிட்ஸ்பர்க் பெருமாள் கோவிலிலும் டல்லாஸ் கோவிலிலும் இந்தக் கூட்டம் தென்படுகிறது. பெரும்பாலும் கணினி, மென்பொருள், வங்கித்துறைகளில் வேலையில் இருக்கும் இந்தக் கூட்டம் தங்கள் ஊர்களின் இன்றைய நிலையைப் பற்றி அவ்வப்போது அக்கறை கொள்கிறது. பெரும்பாலானவர்களை ஊருக்குத் திரும்ப இது தடுக்கவும் செய்கிறது.

சமீபத்தில் சிங்கையில் உள்ள என் கல்லூரி நண்பனுடன் நடந்த உரையாடல் ஒன்றில் அவன் கேட்டது : ‘நீ எதுக்கு இந்தியா போகணும்கற? உனக்கும் நம்ம ஜெனரேஷனுக்கும் நடந்தது உன் பசங்களுக்கும் நடக்கணுமா? கோட்டாவத் தாண்டி ஹை ஜம்ப் பண்ற வேல அவங்களுக்கு எதுக்கு?’ என்றான். நியாயமாகவே இருந்தது.

‘பசங்களுக்கு வேணா வேண்டாம். ஆனா எனக்கு எங்க ஆழ்வார் கோவில் வாசல்ல பெருமாள் ஏள்ளும்போது அங்க நின்னு ‘தந்தை காலில் பெருவிலங்கு தாளவிழ..’ பாசுரம் சேவிக்கணும்டா. எங்க பெரியவங்கள்ளாம் செஞ்சத நான் செய்யணும். நான் போகத்தான் வேணும். எனக்கு அரசாங்கத்துல வேலை வேணா கெடைக்காம இருக்கலாம். ஆனா பெருமாள் ஏள்ளற வீதியில நின்னு பாசுரம் சேவிக்க எனக்கு யார் அனுமதியும் தேவை இல்லை. அதால நான் போகத்தான் போறேன்,’ என்றேன்.

அப்பன் நடத்திவைப்பான் என்று நம்புகிறேன்.


Posted by on March 19, 2016 in Writers


Tags: ,

Can we save The Hindu?

The Hindu’s financial woes, brought out by ‘’, makes a sad reading. Not only has the paper become editorially stupid and hence blatantly anti-national, but also fiscally imprudent and hence financially unviable. While I would rejoice at the death of its current editorial policy, I wouldn’t be happy at the demise of the paper, for the 130 year old paper has a hoary history that dates back to pre-independence times that many others in India don’t.

It is a given that its owners and editors are virulent CPI(M) card holders by virtue of which they can’t read the market and understand its economics. The more they are blinded by ideology and hatred, the more impossible it becomes for them to understand the mood and the market. Hence the paper is more likely to die a slow death like that of the erstwhile Soviet Union.

But that needs a Ronald Reagan. Who, in the current situation, could be a Reagan? I don’t see anybody in the current Indian media situation. The Indian Express has its own woes to confront and hence does not have the financial wherewithal. The Times of India could be a contender, for it could muster some strength and initiate a take-over. But the TOI is happy to be a Tabloid than a newspaper and it would bring about the decline in standards of The Hindu that has been left un-touched by the CPI-M card holders.

Could the Hindustan Times group vie for it? That looks like a possibility, for HT does not have a base in Tamil Nadu. If another news paper does not take over The Hindu, then it would, sooner or later, pass into the hands of some non-media corporate or a foreign media group. That would, without doubt, bring the paper’s contribution to arts and culture to a quick end.

Could The Hindu not go public and raise funds? That would be a rational course of action. It could do so but its owners would not be willing to part with the legacy of the paper. They would want to kill the paper but not hand it over to the public. All tall talk on communism, joint-ownership et al are for public consumption and does not apply to private profits.

So what could the long time and erstwhile readers ( myself included ) do? Wait and watch? I don’t think so.

However far fetched it might look, I am for creating a crowd-funded private entity to initiate a takeover of the paper. But before that let the financials worsen a bit more, advertisements dry out and government ads stop. That will bring the current owners to their knees and start searching for suitors.

I am not an expert on Mergers and Acquisitions. My views could have stemmed from my long association with the paper as its reader. But doesn’t the crowd-fund approach look promising?

Are there any other options? Experts please advise.

The Hoot news item on The Hindu’s financials.


Posted by on March 19, 2016 in Writers


Tags: , , , ,

சாதிகள் உள்ளதடி பாப்பா

‘டேய் உன் பேர் என்னடா?’
‘…ஆ .. ஆமருவி சார்’
‘என்னடா இழுத்து பதில் சொல்ற? ‘ பளார் என்று ஒரு அறை.
‘இ..இல்ல சார். பே..பேச்சு அப்பிடித்தான்.’
‘என்ன பேர் சொன்ன?’
‘ஆ…ஆமருவி சார்’
‘என்னாடா புனைபேரெல்லாம் சொல்ற?’
‘இ..இல்லா நி…நி.. நிஜப் பேரே அதான் சார்.’
‘டேய், இவன் நாமம் போட்டிருக்காண்டா..நீ என்ன எப்.சி.யா ?’
‘ஆமாம் சார்.’ பளார் பளார் என்று இரு அறைகள்.
‘டேய் எப்.சி.ன்னா என்ன பெரிய புடுங்கியா? தே**** மகனே. இந்தா தம் அடி’
பின்னர் பல அறைகள். சில உதைகள், பல வசவுகள் என்று நாள் முடியும். புகழ் பெற்ற ஒரு அரசுப் பொறியியல் கல்லூரியில் ‘ராகிங்’ என்ற பெயரில் நடந்த கட்டற்ற வன்முறை.

1990ல் மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு நடந்த நிழல் நாடகம் இது. சாதி அடிப்படையில் ஒதுக்கீடு பெற்ற சிலர் அரங்கேற்றிய தினப்படி சேவை இது. தட்டிக் கேட்க யாருமில்லை. யாருக்கும் தைரியம் இல்லை. அப்போதைய மண்டல் கமிஷன் வன்முறைகள் வேறு தீயைத் தூபம் போட்டு நெய் விட்டு வளர்த்தன.

‘மண்டல் கமிஷன் தேவையா இல்லையா டா?’
‘வேண்டாம் சார். அது தேவை இல்லை’
‘என்ன எப்.சி.ன்னு திமிரா? மவனே, போடுடா ரெண்டு’ இரண்டு அறைகள்.
‘ஏண்டா மண்டல் கமிஷன் வேண்டாம், நாயே’
‘இல்லை சார், தமிழ் நாட்டுல 50 சதவிகிதத்துக்கு மேலயே இருக்கு. 69 இருக்கு. மண்டல் வெறும் அம்பது தான் வேணம்னு சொல்லுது’
‘அப்டியா சொல்ற? என்ன மச்சான், திக்குவாய் ஏதோ சொல்லுது?’

மண்டல் கமிஷன் என்ன சொல்கிறது என்பதே தெரியாமல், அல்லது தெரிந்துகொள்ள அறிவில்லாமல் வெறும் ஆட்டு மந்தைக் கூட்டங்களாய் அரசுப் பொறியியல் கல்லூரிகளில் நுழைந்த பல பிள்ளைகள் நடத்திய வன்முறை வெறியாட்டங்கள் 25 ஆண்டுகள் கழிந்தும் மனதில் வடுவாய் நின்றுவிட்டது. இப்போது நினைத்தாலும் உடலில், முதுகுத் தண்டில் பெரும் அதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது. இவை அனைத்தும் பெரும் பணக்கார இடை நிலைச் சாதி சார்ந்தவர்கள்.

சாதி அடிப்படை இட ஒதுக்கீடு தேவை இல்லையா? அந்தப் பிள்ளைகள் அதைப் பயன் படுத்தி வளரவில்லையா? என்று கேட்கலாம். வளர்ந்தார்கள். பலர் மிகவும் கீழிருந்து வந்தவர்கள். பனை மரம் ஏறும் ஒரு தொழிலாளியின் மகனும் என்னுடன் படித்தார். ஆங்கிலம் விடுங்கள், தமிழில் எழுதத் தெரியாத பண்ணை வேலையாளரின் மகனும் படித்தார். இவர்கள் தங்கள் நிலை உணர்ந்து ஊன்றிப் படித்து இன்று அமெரிக்காவில் நல்ல நிலையில் உள்ளனர்.

சாதி அடிப்படியில் வந்ததால் இவர்கள் படிக்கவில்லை. அவர்களின் சாதி அவர்களுக்குப் படிக்க ஊக்கம் அளிக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களின் வறுமை அவர்களை விரட்டியது, படிப்பில் ஊக்கம் கொள்ள வைத்தது. தங்கள் தாய் தந்தையரின் அயராத உழைப்பு இவர்கள் கண் முன் நின்று இவர்களை ஆற்றுப்படுத்தியது.

இட ஒதுக்கீடு வழங்குங்கள், ஆனால் பொருளாதாரம் பார்த்து வழங்குங்கள். சாதி அடிப்படை வேண்டாம். சாதியை வாழ வைக்காதீர்கள்.

விஜயராகவாச்சாரியார் சாலையில் இருந்தும், அப்பு முதலியார் தெருவில் இருந்தும் சாரியாரையும் முதலியாரையும் நீக்க மட்டுமே உங்கள் பகுத்தறிவுக் கழகங்களால் முடிந்துள்ளது. சாரியாரை வெட்டினால் விஜயராகவன் தெரு என்று இருக்க வேண்டுமே தவிர விஜயராகவா தெரு இன்று இருக்கக்கூடாது என்கிற அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாத ஆட்சியாளர்களையே உங்கள் பகுத்தறிவு அரசுகள் உருவாக்கின.

தெருக்களில் மட்டுமே சாதிகளை வெட்ட முடிந்த உங்கள் முற்போக்குகளால் இன்று தெருக்களில் சாதிப் பெயரில் வெட்டிக்கொள்கிறார்கள். அடிப்படை மானுட அறத்தைப் போதிக்காமல் வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களை மட்டுமே அரசியல் மேடைகளில் முழங்கினீர்கள். எதுகை மோனையுடன் பேசுவதே சமூக நீதி என்று நம்ப வைத்தீர்கள். எதற்கெடுத்தாலும் பார்ப்பன ஆதிக்கம் என்று புரளி பேசி சாதி என்னும் புற்று நோயை மறைத்தீர்கள்.

கல்வியிலும் வேலை வாய்ப்பிலும் சாதி வேண்டாம்; பொருளாதாரம் மட்டுமே பாருங்கள். சாதியில்லாத சமுதாயம் உருவாகும்.

இன்று ஓட்டுப் பொறுக்கும் உங்களுக்கு இது காதில் விழாது. ஆனால் நாளை நீங்கள் நெஞ்சு வலி வந்து, மருத்துவமனையில் சேரும் போது உணர்வீர்கள்.

ஆனால் அப்போது காலம் கடந்திருக்கும். உங்கள் காலம் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்.

1 Comment

Posted by on March 17, 2016 in Writers


Tags: , ,

%d bloggers like this: