RSS

Monthly Archives: October 2016

The Indian Ideology – book review

‘The Indian Ideology’, a book by Perry Anderson, is an extremely virulent anti-India book that finds fault with anything remotely Indian. And that includes Gandhiji, Nehru, Indira Gandhi and even Ramchandra Guha – the quintessentially leftist writer.

The book spews venom on the concept of India, questions its ethos and continuity as a civilized society, makes fun of its religious diversity, and generally paints India as a collection of peoples who were fortunate enough to have been united by the British into one land mass and, in the process, has acquired some semblance of civil rights and democracy.

The book questions Gandhiji’s celibacy, paints him as a rather confused and often unpredictably eccentric person who didn’t have a stand on any issue, character assassinates Indira Gandhi as having had conjugal relations with Mathai, her father’s secretary, denigrates Nehru as he had apparently taken Mountbatten’s wife to bed, criticizes RSS and almost everything that is even remotely Indian.

The book paints a picture as though all the philosophical and civilizational standing that the nation has had for the several thousand years is a farce and that, in reality, India is a loose collection of different groups that are in a state of constant violence and cauldron.

And for all these, predictably, Arundati Roy has lavished praise.

This is a book that you can best avoid. To quote Gandhiji’s words, the author, Perry Anderson is a ‘gutter inspector’. Amen. #bookreview #nehru #gandhiji
http://buff.ly/2ezvWrw41gng08vp2l-_sx328_bo1204203200_

 
 

Tags: , , , , ,

அமுதம்

பல வருடங்களுக்கு முன் அப்பாவுடன் காவிரிக்கரைக்குச் சென்ற போது நதியில் இருந்து நீர் எடுத்து வாய் கொப்புளித்து அதைக் கையில் வாங்கி நிலத்தில் விட்டார். பிறகு நதியில் கையை நனைத்துக்கொண்டார். குழப்பத்துடன் பார்த்த என்னை,’காவேரி தெய்வம்னா. எச்சல் துப்பலாமோ?’ என்றார்.

குழப்பம் தெளியாமல் அவரையே பார்த்தேன். ‘அப்ப நிலத்துல துப்பலாமேன்னு கேக்கறயா? பூமாதேவின்னா அவோ,’ என்று சிரித்தார்.

நீரிலோ நிலத்திலோ நேரடியாக எச்சில் உமிழக்கூடாது என்னும் பாரம்பரியத்தை நினைத்து 30 ஆண்டுகள் கழித்து இன்றும் மனம் சிலிர்க்கிறது. பஞ்ச பூதங்களைப் பாரத பாரம்பரியம் எப்படிப் பார்த்தது என்பதை நினைக்கும் போது மயிர்க்கூச்சம் ஏற்படுகிறது. வீடு முதலானது கட்டும் முன்னர் பூமாதேவியிடம் பணிந்து, அவளது அருள் வேண்டிப் பெற்று பின்னர் துவங்குவது நமது பாரம்பரியம்.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பது, நீர்நிலைகளை உருவாக்குவது, புனரமைத்து மராமத்து வேலை செய்வது முதலான பணிகள் பேரறம் என்னும் அளவில் நம் பண்டைய சமூகத்தில் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டுள்ளன.மனிதகுலத்தின் வாழ்வாதாரத்தை வலுப்படுத்தும் இவ்வகைச் செயல்களால் மற்ற உயிரினங்களும் பயனடைந்தன.

இம்மாதிரியான அறப்பணிகளைச் செய்பவர்களை வாழ்த்தி, வானளாவப் புகழும் கல்வெட்டுகளை நாம் பார்க்கிறோம். இப்பணிகளுக்கு ஊறு விளைவிப்பவர்களுக்கு காசியில் ஆயிரம் காராம்பசுக்களைக் கொன்ற பாவம் வந்து சேரும் என்றும் எழுதியிருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

எங்கு பார்த்தாலும் தண்ணீர் நிரம்ப வேண்டும் என்னும் வேண்டுதல்கள். ஊரின் அடையாளமாக வாளை மீன்கள் சொல்லப்படுகின்றன. நெல் வயலில் குவளை மலர்கள் காட்டுகின்றன என்கிறார் ஆழ்வார். எங்கும் செழிப்பு, செல்வம், மழை, நீர், வளம், சுபிக்ஷம். ஆழ்வார் பாசுரங்கள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

ஆழி மழைக் கண்ணா‘ என்கிறாள் ஆண்டாள். கண்ணனுக்கு வேறு அடைமொழியே இல்லையா என்ன? மழையை எப்போதும் இணைத்தே பேசுகிறாள் ஆண்டாள். அத்துடன் நிற்காமல் மழை பெய்யும் முறையையும் சொல்கிறாள்.

‘ஆழியுள் புக்கு முகர்ந்து கொடார்த்தேறி 

ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து

ஆழி போல் மின்னி வலம்புரி போல் நின்றதிர்ந்து 

தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சாரா மழை போல்

வாழ உலகினில் பெய்திடாய் நாங்களும் 

மார்கழி நீராட மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்’

கருமேகம், இடி, மின்னல், இவற்றை முறையே கண்ணனின் உடல், சங்கின் ஒலி, சக்கரத்தின் ஒளி இவற்றிற்கு உவமையாகச் சொல்கிறாள். மழை, நீர்வளம் முதலியன நிறைந்த வளமான சமுதாயத்தை ஆண்டாள் பிரதிபலிக்கிறாள். அவளின் உவமைகளில் அவள் வாழ்ந்த நிலத்தின், சுற்றுச் சூழலின் நிலை உணர்த்தப்படுகிறது. நம் கண் முன் அபரிமிதமாய்த் தெரியும் ஒன்றையே நாம் உவமையாகவும், தொடர்பு படுத்தும் பொருளாகவும் கொள்வோம். ஆண்டாளின் பாசுர வரிகளின் மூலம் நீர் நிறைந்த ஊர் வளமும் மழைக்கும் நீர் வரத்துக்கும் அவர்கள் அளித்த முக்கியத்துவமும் தெரிகிறது.

கி.பி. 800 – கி.பி.900

திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூருக்கு வருகிறார். எங்கும் வேத கோஷம் கேட்கிறது. வானம் முந்திக்கொண்டு மழை பொழிகிறது.

‘முந்தி வானம் மழை பொழிய மூவாவுருவில் மறையாளர்

அந்தி மூன்றும் அனல் ஓம்பும் அணியார் வீதி அழுந்தூரே’

ஊரை வர்ணனை செய்யும்போது அதன் வீதிகளைச் சொல்வது மரபு. ‘மூன்று வேளையும் அக்கினி வழிபாடு ( அக்னிஹோத்ரம்) செய்யும் அந்தணர்களைக் கொண்ட அழகிய வீதிகளை உடையது’ என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்திருக்கலாம். ஆனால் ‘அந்த ஊரி வானம் முந்தி மழை பொழிகிறது’ என்கிறார். எல்லா ஊர்களைலும் பெய்வதற்கு முன் தேரழுந்தூரில் பெய்கிறதாம். அப்படிப் பெய்ய வேண்டிய காரணம் என்ன? அதன் பதில் அடுத்த வரியில்: ஏனெனில் அந்தணர்கள் மூன்று வேளையும் அனல் ஓம்பும் சடங்கு செய்கிறார்கள்.

‘அந்தணர்கள் கடமை தவறாது இருந்தால் மழை பெய்யுமா? வேறு சான்றுகள் உண்டா?’ என்று கேட்கலாம்.

வள்ளுவர் சொல்வது : ஒரு நாடு நன்றாக ஆளப்படுகிறது என்பதை அறிய இரு அளவுகோல்கள் உண்டு. நாட்டில் பால் வளம் மற்றும் வேதியர் ஓதும் வேதம். ஆட்சி சரியில்லையெனில் பசுவிலிருந்து பால் வளம் குன்றும், அந்தணர் வேதத்தை மறப்பர் என்பதை,

‘ஆ பயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல் மறப்பர் 

காவலன் காவான் எனின்’

இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால் புரியும். அரசு சரி இல்லை என்றால் அந்தணர் வேதம் ஓதுவதை மறப்பர். அதனால் மழை பொய்க்கும். விளைச்சல் இருக்காது. எனவே பசுக்களின் பால் வளம் குறையும்.

ஆண்டாளும் ‘திங்கள் மும்மாரி பெய்து..’ என்கிறாள். அதென்ன மூன்று மழை ?

‘விவேக சிந்தாமணி’ மாதம் மூன்று முறை மழை பெய்வது ஏன் என்று சொல்கிறது:

‘வேதம் ஓதிய வேதியர்க்கோர் மழை

நீதி மன்னர் நெறியினுக்கோர் மழை

மாதர் கற்புடைய மங்கையர்க்கோர் மழை

மாதம் மூன்று மழையெனப் பெய்யுமே’ 

ஆக மாதம் மூன்று முறை மழை பெய்திருக்கிறது.

மீண்டும் தேரழுந்தூர். அவ்வூரின் வயல்களில் உள்ள வாளை மீன்களை உண்ண குருகு என்னும் பறவைகள் வருகின்றன. உடல் பருத்த வாளை மீன்கள் துள்ளுவதைக் கண்டு குருகினங்கள் அஞ்சுகின்றன. பிறகு சிறிய மீன்களை நாடிச்செல்கின்றன’ என்கிறார்.

‘நீரில் பணைத்த நெடுவாளைக்கு அஞ்சிப்போன குருகு இனங்கள்

ஆரல் கவுளோடு அருகணையும் அணியார் வயல் சூழ் அழுந்தூரே’

வயல்வெளிகளில் சேறாக உள்ளதாம். அந்தச் சேற்றில் தம் குஞ்சுப் பறவைகளுக்கு மீன்களைத் தேடி ஆண் பறவையும் பெண் பறவையும் சென்றனவாம். இதை,

‘புள்ளுப் பிள்ளைக்கு இரைதேடிப் போன காதல் பெடையோடும்

அள்ளல் செறுவில் கயல் நாடும் அணியார் வயல் சூழ் அழுந்தூரே’ என்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

ஊரில் நெடுவீதிகள். ஊரைச் சுற்றி மீன்கள் துள்ளும் வயல்வெளிகள். வானம் முன்னரே மழை பொழியும் நிலை. ஊர் வர்ணனை நீர் பற்றியே இருப்பதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம்.

கி.பி. 2004

வெகு நாட்கள் ஆடுகள் மேய்ந்த இடம். பாழ்பட்டுப்போனதால் பாம்புகள் நடமாடிய குளம். ஊருக்குச் சென்ற போதெல்லாம் கிரிக்கெட் விளையாடிய தளம். அத்தனை குப்பைகளும் கொட்டப்பட்ட குளம். இது தான் தர்ச புஷ்கரணி என்று அழைக்கப்பட்ட தேரழுந்தூர் ஆமருவியப்பன் திருக்குளம்.

img_0461-2

அந்தக் குளத்தில் நீர் நின்று நான் பார்த்ததில்லை. மழைக்காலத்தில் சில மணி நேரங்கள் மட்டும் நீர் நிற்கும் குளமாக இருந்தது தர்ச புஷ்கரணி. திருமங்கையாழ்வார் பார்த்த புஷ்கரணியில் பாம்பும் ஆடும் விளையாடின.

img_0460-2

கி.பி. 2008 –  திருப்பணிகள் துவக்கம்

2008ல் இக்குளத்தைப் புனரமைக்கும் பணியில் மூன்று ஓய்வு பெற்ற பெரியவர்கள் இறங்கினர். இரவு பகல் வேலை. குளத்தைச் சீரமைக்க வேண்டிய, அதுவரை வாளாவிருந்த அற நிலையத் துறை ஒரு சில முனகல்களோடு அனுமதியளிக்க இசைந்தது.

திருக்குளம் 2008

திருக்குளம் 2008

 

வேலைகள் துவங்கிய நேரத்தில் அப்பா ஒருமுறை கடும் வெயிலில் நின்றவாறு மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சென்னையில் இருந்து வந்த ஒரு வசதி மிக்க மனிதர்,’நாங்கள் ஒரு அரசு சாரா இயக்கம் நடத்துகிறோம். கோவில் குளங்களைச் சீரமைத்துத் தருகிறோம்,’ என்று சொன்னார். அவரை நம்பி, பல முறை சென்னைக்கு அலைந்தத்து தான் மிச்சம். அவரால் ஒரு செங்கல் கூட தர முடியவில்லை. ஆனால் கோவில் குளத்தை சீரமைப்பதாக தினசரிகளில் போட்டுக்கொண்டார்கள்.

அப்பாவும் மற்ற இரு பெரியவர்களும் நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கி, பணம் வசூல் செய்யலாம் என்று முயன்றனர். ‘கொடையாளர் தயவு’ என்னும் ஷரத்தின் படி தான் செய்ய வேண்டும் என்றும், பணம் வசூலிக்கக் கூடாது என்றும் அற நிலையத் துறை கூறியது. பின்னர் கொடையாளர்களை நோக்கிய பயணம் துவங்கியது.

சில பத்து முறைகள் சென்னையில் இருக்கும் அற நிலையத் துறை அலுவலகத்துக்கும், பல பத்து முறைகள் இப்பணியை ஒப்பந்த முறையில் கொடையாகச் செய்ய வேண்டி பல நிறுவனங்களுக்கும் நடையாய் நடந்து, ஓட்டமாய் ஓடி, சோறு தண்ணீர் மறந்து அந்த மூவரும் செயல்பட்டனர்.

ஒரு நிறுவனத்தின் கொடையாக ஜெ.சி.பி. என்னும் இராட்சத இயந்திரம் அனுப்பிவைக்கப் பட்டது. சில நூறு பணியாளர்கள் களத்தில் , குளத்தில் இறங்கினர். நல்ல கோடை வெயிலில் வேலை மும்முரமாக நடந்தது. சில அடிகள் அகழ்ந்ததும் ஓராயிரம் வருடப் பழமையான நீர் வரத்து வழி தென்பட்டது. சில மைல்கள் தள்ளியுள்ள காவிரியின் கால்வாய் ஒன்றுடன் இணைத்து நிலத்தின் அடியில் கட்டப்பட்டிருந்த கல் வழி அது. ஆனால் அதனால் தற்போது பயன் இருக்காது என்றும், அதன் வழிகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தன என்றும் தெரிந்தது.

எப்படியாவது பண்டைய வழியில் நீர் கொணர்வது எப்படி என்று நிபுணர் குழு ஆராய்ந்தது. சில முயற்சிகளுக்குப் பின் அந்தப் பாதை கைவிடப்பட்டது. அந்த நிலத்தடி வழி தவிர மற்ற அனைத்து பண்டைய நீர் வரத்து வழிகளும் புனரமைக்கப்பட்டன. 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எவ்வளவு முன்யோசனையுடன் நம் முன்னோர்கள் செயல்பட்டுள்ளனர் என்பதை நினைத்து பெருமையாக இருந்தாலும் அவை அனைத்தையும் பயன்படுத்த நம்மால் முடியவில்லையே என்பதை நினைத்து வருத்தம் தான் ஏற்பட்டது.

பெரியவர்கள் மூவரும் கூடிப் பேசினர். 500 மீட்டர் தள்ளி, கோவிலுக்குச் சொந்தமான இடத்தில் இருந்து மோட்டார் பம்ப் இறக்கலாம் என்றும் அங்கிருந்து தண்ணீரைக் கொண்டுவரலாம் என்றும் ஆலோசனை சொல்லப்பட்டது. பி.வி.சி. அல்லது கான்கிரீட் குழாய்  பதிக்க வேண்டும் என்று முடிவாகியது. அவ்வளவு தூரம் குழாய் பதிப்பதற்கு மிகுந்த பொருட்செலவு ஆகும் என்று கணக்கிட்டனர்.

வெயில் தகித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மதிய நேரம் ஹார்டுவேர் வியாபாரி ஒருவர் வந்தார். ‘ஊர்ல ஏதோ தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்று காதில் பட்டது. எந்த ஊராக இருந்தாலும் தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்வது எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு வேண்டுதல் போல் செய்து வருகிறோம். இந்த ஊரிலும் நாங்கள் செய்யலாமா?’ என்றார்.

குளத்திற்கு அருகிலும் போர் போட்டு நீர் எடுக்கப்பட்டு குளத்தில் நிரப்பப்பட்டது.  குளத்தைச் சுற்றி வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டு மழை நீர் குளத்துக்குள் வர வழி செய்யப்பட்டது. குளத்தைச் சுற்றி விழும் ஒரு மழைத்துளியும் வீணாகாமல் குளத்திற்குள் விழ வழி செய்யப்பட்டது.

குளம் ஆழப்படுத்தப் பட்டது. குளக்கரைகள் புதியதாக எழுப்பப்பட்டு, வலுப்படுத்தப்பட்டன. கரையைச் சுற்றி மரங்கள், வாழை முதலியன நடப்பட்டன. முதல் மழையில் நீர் நிரம்பியது. நிரம்பிய நீர் நிலத்தடிக்குச் சென்றது. மேலும் மழை பெய்ய, நீர் வற்றாமல் நிற்கத் துவங்கியது.

இன்று எல்லா நாட்களிலும் தண்ணீர் தளும்பி நிற்கிறது. தெப்ப உற்சவம் கொண்டாடும் அளவிற்குத் திருக்குளத்தில் நீர். குளத்தின் நீரால் அக்கம்பக்க வீடுகளில் எல்லாம் நல்ல கிணற்று நீர் ஊற்று. 30 ஆண்டுகள் பாழாய் இருந்த குளம் 4-5 வருடங்களாக நீரால் நிரம்பி வழிகிறது.

தற்போது வருடம்தோறும் திருக்குளத்தில் தீர்ததவாரி உற்சவம் நடைபெறுகிறது. ஆமருவியப்பனின் திருவாராதனத்திற்குக் குளத்து நீர் பயன்பாட்டில் உள்ளது.

குளத்தில் மீன்களின் கூட்டம் அதிகமாகி, அற நிலையத்துறை மீன் ஏலம் விடும் அளவிற்கு முன்னேறிய ஒரு நாளில், ‘ஒருவேளை 9ம் நூற்றாண்டு வாளை மீனின் சந்ததியாக இருக்கலாம்,’ என்றார் அப்பா.

திருமங்கையாழ்வார் திரும்பி வந்தால் சந்தோஷப்படுவார்.

DSC01624

 

 

Tags:

தமிழில் 'பிரும்மாஸ்திரம்'

‘பிரும்மாஸ்திரம்’ – இதற்கான தமிழ்ச்சொல் என்ன ?

இப்படி ஒரு முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்.

‘வாளி’ என்னும் சொல் ‘அம்பு’ என்னும் பொருளில் பல பாசுரங்களில் வருகிறது.

#தேரழுந்தூர் பாசுரத்தில்

‘சிரங்கள் ஐயிரண்டும் உம்பர்வாளிக்கு இலக்காக உதிர்த்த உரவோன்..’ என்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

இராமன் இராவணனை அழித்ததை இவ்வரி உணர்த்துகிறது.

‘உம்பர்’ என்பது தேவர் என்று நாம் அறிவோம். ‘உம்பர்வாளி’ என்பது தேவர்களின் அஸ்திரம் – வஜ்ராயுதம் – என்பது போல் தோன்றினாலும், அப்படி ஒன்று இல்லை என்று வியாக்கியானம் சொல்கிறது.

‘இந்திராதிகளுடைய வஜ்ரத்துக்கு அழியாத பையல் தலைகளை, மனிச்சுக்கு ஏகாந்தமான மிடுக்காலே அழித்தான் ஆய்த்து’ என்பதாக வியாக்கியானகர்த்தா சொல்கிறார். ஆக உம்பர்வாளி என்பது வஜ்ராயுதம் இல்லை.

ஆகையால் உம்பர்வாளியை ‘பிரும்மாஸ்திரம்’ என்று கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

வேறு சொற்கள் இருந்தால் அறிஞர்கள் தெரியப்படுத்துங்கள்.

#பாசுரச்சுவை

 

Tags:

நயந்தாரா அழகானவரா ?

நயந்தாரா, த்ரிஷா, தமன்னா மூவரில் யார் அழகானவர்கள்?

எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர்களை விட அழகான பெண்கள் எங்கள் ஊரில் உண்டு. நம்பிக்கை இல்லையா?

‘அம்பு அராவும் கண் மடவார் ஐம்பால் அணையும் அழுந்தூரே’ என்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

தேரழுந்தூர்ப் பெண்டிர் அம்பைத் தோற்கடிக்கும் அளவு கூர்மையான கண்களை உடையவர்களாம். அது மட்டும் அல்ல. அவர்கள் ஐந்து குணங்கள் கொண்ட கூந்தல் உடையவர்களாம். ( ஐம்பால்)

அது என்ன ‘ஐம்பால்’? இரு வகையாக வியாக்யானம் சொல்கிறார்கள்.

அரும்பத உரையாசிரியர் சொல்வது :

1. கந்தம் ( நறுமணம்)

2. மது ( தேன்)

3. மார்தவம் (மென்மை)

4. ஸ்நிக்தை (அடர்த்தி)

5. இருட்சி (கருமை)

பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராச்சாரியார் வியாக்யானம் பின்வருமாறு:

1. சுருண்டிருத்தல்

2. நீண்டிருத்தல்

3. அடர்ந்திருத்தல்

4. கறுத்திருத்தல்

5. நறுமணம் கொண்டிருத்தல்.

இப்போது முதல் வரியைப் படியுங்கள்.

பி.கு: ஆழ்வார் சொன்னது கி.பி. 9ம் நூற்றாண்டு.

 

Tags: , ,

'பழைய கணக்கு' – சில கதைகளின் வெளி

‘பழைய கணக்கு’ நூலில் உள்ள வரலாற்றுக் கதைகள் பற்றி சில கடிதங்கள் வந்தன. இக்கதைகள் என்ன மாதிரியான உத்தி? இவற்றை எப்படி எழுதுவது? என்று நண்பர் ஒருவர் கேட்டிருந்தார்.

‘பழைய கணக்கு’ற்குள் செல்வதற்கு முன் வேறு இரு சிறுகதைகளைப் பார்ப்போம்.

அரவிந்தன் நீலகண்டனின் ’அமுதம்’ என்றொரு சிறுகதை. ‘பிரானையங்கார்’ என்னும் பண்டைய நாளைய கதாபாத்திரம் ஆழ்வார்களின் அடியொற்றி சீர்திருத்தம் செய்ய முனைவதும், அதற்கான பலன்களை அனுபவிப்பதும், சில நூற்றாண்டுகள் கழித்து அந்தப் பெரியவரின் பணி எப்படி பார்க்கப்படுகிறது என்பதும் கதை. கதையில் சில விடுபடல்கள் தெரிந்தாலும், பழையதையும் புதியதையும் இணைக்கும் யுக்தி நல்ல முயற்சி. கதையின் முடிவு ஊகிக்க முடிவதாக உள்ளது. ஆக, முடிவில் வேண்டிய ‘திடுக்கிடல்’ தென்படவில்லை. ஆனால் புராணத்தையும், ஒரு கல்வெட்டையும், செவிவழிச் செய்தி ஒன்றையும் தற்கால நிகழ்வுகளையும் ஒரு புள்ளியில் இணையச் செய்யும் முயற்சி அது.

தொடர்புடைய கதை சுஜாதா தேசிகனுடைய ‘ராமானுஜலு’ என்னும் அதிரடி சின்னஞ் சிறுகதை. சிறுகதை வடிவ ஒழுங்கு மிக நேர்த்தியாய் அமைந்துள்ள, தத்துவத் தொடர்புடைய, பல நூற்றாண்டு இடைவெளியை ஒரு வரியில் இணைக்கும் முயற்சியில் இதுவும் ஒன்று. சுஜாதா கைத்தொடல் இருப்பது போன்று ஒரு தோற்றம் ஏற்படுத்தும் கதை.

‘பழைய கணக்கு’ நூலில் இதே பழைய புதிய இணைப்பை ஏற்படுத்தும் கதைகளை நான் எழுதியுள்ளேன். 200 ஆண்டுத் தொடர்பு தெரியும் வண்ணம் எழுதப்பட்ட கதைகள் அத்தொகுப்பில் உள்ளன. ‘அனுமன் சொன்ன கதை’, ‘வாசல்’ முதலானவை இந்த ரகத்தில் இருக்கும். சென்றகால அநீதி வரலாற்றில் தங்கி புனைவுகளில் வெளிப்படல். அல்லது பல நூறு ஆண்டுகால தொடர்ந்த நினைவுகூரல்களின் வழியாக மானுடத்தின் நினைவடுக்குகளிலேயே தங்கியிருந்து, தற்காலத்திய ஒரு நிகழ்வின் , காட்சியின் மூலம் உருப்பெற்று பண்டைய சித்திரத்தையும் புதிய பார்வையையும் இணைத்துப் புனைவில் வெளிப்படுவது  என்பது இந்த வகை.

இந்த மூன்றும் தொடுட்டுச் செல்லும் கதைக்களம் ஏறக்குறைய ஒன்றே.

கிளர்ந்தெழுந்த ஞானச் சுடர் பேருருவெடுத்து உலகெங்கிலும் பிரும்ம ஞானப் பேரொளி பரவச் செய்த காலம் ஒன்று பாரதத்தில் இருந்தது. அதே நேரம் மற்ற கண்டங்களில் மானுட வளர்ச்சி பிற்போக்குத்தனமாயும், தேக்க நிலையிலும் இருந்தது. பின்னர் அக்காலம் மறைந்து  பாரத தேசத்தின் ஞானப் பேரொளி மங்கி, மிலேச்ச அரசுகள் தோன்றி, இன்னமும் பின்னாலிழுக்கப்பட்டு, பெருவீழ்ச்சி அடைந்து, மக்கள் தங்களின் முன்னாளைய பெருமை மறந்து, வெறும் சோற்றுப் பிண்ட வாழ்வு வாழும் நிலையை அடைவதைப் பெருமை என்று கொள்ளும் நிலையில் வாழ்ந்து வருவர். இந்த இரு நிலைகளையும் இணைக்கும் பண்பாட்டுக் கருவியாக தத்துவம், கோவில், சிற்பம் முதலானவை திகழும்.

இந்த இணைப்பைக் கண்டுகொண்டு அதன் ஊடாகக் கதை சொல்வது என்பதே மேற்சொன்ன மூன்று கதைகளிலும் உள்ள உத்தி. இதற்கு நமது பாரத பண்பாடு, தத்துவம், சிற்பம், கலைகள் முதலியவற்றில் ஒரு சிலவற்றோடாவது  கொஞ்சம் தொடர்பு இருந்து, அந்தப் பழைய பண்பாட்டுப் பெருமைகளை மீட்டெடுக்கும் உத்வேகமோ அல்லது மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்கிற தாபமோ இருப்பவனாக எழுத்தாளன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்..

மொழியின் மீது ஆளுமை, பண்பாட்டின் மீது காதல், சென்ற மகோன்னதக் காலங்களின் மீதான பெருமிதம் கலந்த பரிவுப் பார்வை, நீண்ட இடைவிடாத வாசிப்பு முதலியன இருப்பின் யாரும் இம்மாதிரியான கதைகளை எழுதலாம் என்றே நினைக்கிறேன்.

 
Leave a comment

Posted by on October 10, 2016 in Writers

 

Tags: , , ,

Left is dead, long live the left.

Let us face it. Panditji comes as a package.

You cannot choose his nation building acts alone and white wash his two great blunders. Yes, he was responsible for a stable country in the immediate aftermath of freedom. Yes, but for him, we might not be having a wholly functioning parliamentary democracy. Yes, but for his foresight, we might not have had this giant leap in science and technology.

And yes, but for him, we might not be having the ever boiling Kashmir and the never reliable China, eager to pounce and grab what ever piece of flesh is available in the borders of India.

The left intellectuals, even now, are doing a great disservice by choosing to white wash Panditji’s blunder in China.  When we talk of inaction between 1950 to 1960, they harp on Nehru acting on the advice of the Army and hence India having to face an inglorious defeat in ’62. If you counter with evidence, they ridicule you saying you have ‘anecdotal evidence’ and resort to the usual Left methodology of name calling and defaming.

Dear Learned Left, get over the hang over, for the days of ICHR dictating history are over. Romila Thapar and Guha are no longer the cornerstones of historical writing. Leftist white wash and pushing under the carpet are days of the past.

Today, we have a whole new look at the events of history and don’t need a JNU degree to be a historian.

Left’s days of stupendous stupidity have ended.

Left is dead, long live the left.

 
Leave a comment

Posted by on October 8, 2016 in English Posts, Writers

 

Tags: , , ,

'God who failed' – book review

51aymrwgool-_sx336_bo1204203200_Disclaimer : I hold Panditji in high esteem and in no way would write anything to insult his memory, for I am a product of the Nehruvian socialist secular educational system and still carry many of the ideals that I had been taught.

Madhav Godbole’s  book is a significantly incisive work on Panditji’s policies and their impact on India. The author, a former bureaucrat, has, in due course of the book, compared the personalities of Panditji and Patel. We get to see that, had Patel been at the helm in 1947, the fate of India would have been different.

The author does not dwell on Panditji’s life and history, but plunges into his administration and government. That is a welcome change from the maze of books that talk about Nehru’s early life and romanticize his leftist leanings.

Having been introduced to Panditji when he was an IFS probationer, the author has not been carried away by the former’s magnetic personality. Thus he produces a detailed account of what he saw of Panditji’s policies and administration.

Of particular interest are the Kashmir imbroglio and the China conundrum. The author treats us to various sources on the confusions around Kashmir and China. How Panditji despised Maharaja Hari Singh, how Sheikh Abdullah deceived Nehru and India, how Patel had judged Abdullah early on and had sounded alerts and how Panditji took Kashmir to the UN on the advice of Mountbatten and many more policy failures are laid bare in this book.

We get a feeling of ‘If only Patel had handled Kashmir.. ‘. Once into the book, we are drawn into this moment of truth when the sad reality of the present (2016) stares at us with a devilish smile.

Mountbatten repeatedly deceives Nehru on Kashmir. He hunts with the dog and runs with the hare. While being the Governor General of India, he still serves the interests of Britain and works to fulfill Clement Atlee’s wishes. In this process, he completely deceives Nehru into believing that taking the Kashmir matter to the UN would be in India’s interest. We see that Panditji is completely blown off by the personality of Mountbatten that he agrees with him after some initial murmurs of protest.

And we are left with a boiling Kashmir even after 70 years.

On China, the story is a case of extreme neglect and despair. Sardar Patel writes two very important letters to Panditji that caution him on China and her intentions. Patel is direct and explicit on the threat from the communist neighbour. He goes on to compare the imperialist colonials with the communist tyrants of China and even says that the former are a tad better as the latter are driven by an ideology and hence are more harmful. Panditji choses to ignore those and after 12 years, China gives India one of its worst defeats. If only Nehru had paid heed to the Sardar, the history of the nation could have been vastly different.

In the book we see many things that baffle us completely –  Panditji lies to the Parliament on the Chinese occupation, prevaricates on equipping the army, lies again on the clothing supplied to Indian soldiers, denies knowledge of Chinese road works in the Aksai Chin area, meets alone with Chou En Lai who comes with a team of officers for discussions, and the like. What is clear is that Nehru was willing to believe in Chou En Lai than in the Indian officers on the China situation. When Chou En Lai repeatedly lies on the issue of maps, Nehru acts like a docile pet and accepts whatever the former says.

We get to see Panditji repeatedly saying that the maps that Chou En Lai had shown were old maps of the Kuomintang and that China would amend them once the country stabilized. We also get to see Panditji often misleading the nation on the China situation.

We also find that Nehru’s foreign secretary didn’t have the nerve to approach him with clarifications. One could ask as to why India’s Foreign Minister didn’t meet with Nehru to apprise him. The answer : India didn’t have a foreign minister and Panditji played foreign minister as well.

Even considering that Nehru was overwhelmed due to his age and workload, what baffles us is that he never felt the need for a Foreign Minister. Could Rajaji have filled up that position? With Rajaji’s stature and intelligence- he commanded equal respect and admiration as Panditji – the situation would have probably improved. But Nehru didn’t deem it fit to assign the Foreign Ministry to a full time minister. In an earlier book by Walter Crocker, this is attributed to Nehru’s ‘all knowing brahmanical’ attitude.

Despite the callousness shown by the Chinese media to him and the intemperate words used by the Chinese officials, Panditji fights for a permanent seat for China in the UN. Even Khurushev of the USSR hints that the USSR would recommend India to be the fifth member in the UN Security Council, but Panditji turns the offer down and instead says that including China into the UN was the need of the hour. While even the US was not in favour of another communist power being in the UN Security Council, Nehru feels otherwise.

Panditji shows undue haste in de-recognizing the Chiang-Kai-Shek led Kuomintang government in Taiwan and recognizing Mao’s communist China, despite the fact that Chiang-Kai-Shek was a friend of the Congress and Gandhiji. Nehru gives an impression that he was employed by the PRC (People’s Republic of China) as its PRO (Public Relations Officer). He speaks of recognizing China’s nationhood in every international arena possible. Though he did all these to secure a friend in the Asian context who was anti-colonial, the results were not to India’s benefit.

In spite of all these overtures, China attacked India and humiliated Panditji and the nation. We also see that Nehru sent a series of desperate telegrams to the US seeking immediate military help. This, and the humiliation in the war, dealt a death blow to the grandiose prestige, international and domestic standings of Panditji and he never recovered from that.

Fast forward to 2016 : China uses its Security Council veto power to act against Indian interests and the border dispute with China still persists.

Panditji’s stand on the Uniform Civil Code, Constitutional Amendments and looking the other way when corruption occurred – all these bring down the stature of the first Prime Minister of India. The LIC Mundhra scam, the V.K.Menon episode etc bring down Panditji’s reputation. But, by any stretch of imagination, I don’t mean to say that he was corrupt.

Being a firm believer in democracy, Panditji is seen as striving hard to uphold the democratic ideals in all his actions so much so that he lends himself to be termed ‘indecisive’. In spite of being in awe of the Soviet Union and Communism, Panditji doesn’t believe in implementing the ways of the communist state in India. However, the central planning mechanism that he had implemented has been modeled on the Soviet Union and has proved to be a huge impediment to the nation’s progress. Thankfully, the current PM Modi has done away with the commission.

Panditji is seen striving hard to uphold the system of parliamentary democracy. His many and often lengthy answers to queries in Parliament are evidences to the fact that he believed in treating parliament sacrosanct.

Page after page spews out references to books of yore, written by ex-bureaucrats who had served under the first PM of India, some leading politicians of those times, historians et al.

If you read this book you would learn :

  1. Why some of Panditji’s policies failed.
  2. Who else could have done a better job.
  3. What are the consequences of the failures.

If you don’t read this book:

  1. You would continue to believe in what the CBSE text books would have taught you about Panditji and continue to live in utopia.

P.S.: The book is available here.

 
1 Comment

Posted by on October 2, 2016 in book review, English Posts, Writers

 

Tags: , , , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: