Jeyamohan's Singapore Reviews

Jeyamohan, noted Tamil writer, came to Singapore on an invitation from the NIE, conducted classes for students, workshops for wannabe writers, spoke to his readers, read various books by Singapore Tamil writers and went back to India. Nothing spectacular until then. Later, all hell broke loose when he started writing reviews of the Singapore works in his blog.

Jeyamohan, as has been his practice, didn’t mince words in his review. Mixing satire,metaphor and pun, he dissected the writers’s works and passed comments on the undue attention and opprobrium that the Singapore writers often got and wondered if the works deserved even casual attention.

Critical Reviews for books, not heard often in Singapore, when done by a foreign writer after a stint in the country, caused much consternation and heart-breaks, with the result that one even filed a police complaint alleging misuse of a photograph in Jeyamohan’s blog (the photo was subsequently removed). While the undue attention paid to Jeyamohan’s reviews was surprising, that writers should be so sensitive was equally surprising.

Three questions arise as a result of this sour tasting episode in the whole affair.

  1. Was Jeyamohan justified in such critical reviews?
  2. Did the Singapore Tamil Writer community react disproportionately?
  3. Were there personal attacks in Jeyamohan’s review of each work?

I would says ‘Yes’ to 1 and 2 and a partial ‘Yes’ to 3.

Any work, once out in the public domain, is liable for review. Anyone can review the work and the author doesn’t have any control on what the reviewer needs to opine on. This is the normal practice anywhere in the world. A casual look at reviews appearing on Amazon’s website & Good Reads would help.

In the Tamil Literary World, the tradition of critical review has been in vogue since Sangam times. Poet Kamban too had to have his works reviewed and validated before his seminal work on Ramayana was accepted as mainstream and worthy of literary merit. Even as recently as the 80s, writer K.N.Subramanian was considered an acerbic critic in Tamil. Writer Sundara Ramasamy was another literary critic who was even despised by some leading authors of his times. How that should change for Singapore’s Tamil Writers’s works is baffling.

Jeyamohan’s works, many of them monumental in nature, are available for anyone to read and review. And his works have undergone serious literary reviews too. Some of his works twist facts and he has been taken to task by readers and reviewers for that. His novel ‘Vellai Yaanai’ (White Elephant), though a notable work on the dreaded famine in India, had also distorted facts and disparaged a historical character. And rightfully, Jeyamohan was criticized heavily for the wrong and venomous depiction. As a writer, he had to stand the heat of review.

I had gone through the reviews written by Jeyamohan. I felt some were damaging for the concerned author’s current reputation. But Jeyamohan had used his usual review lenses while reviewing the works. And that has apparently resulted in these heartburns.

Jeyamohan had also praised a couple of writers and their works. It was not for painting a picture of trying to have a semblance of balance, but out of genuine interest in the direction that Singapore’s Tamil Writing needs to take.

While reviewing the Tamil works in Singapore, Jeyamohan should have applied the lens of a community that is getting to know its place in the Tamil language scene. The Tamil that is prevalent is Singapore is more a functional one. Generally the weight of literary merit that a work needs to carry is visibly absent in many Tamil works in Singapore. But that has a historical reasoning. In Singapore, since Tamil is not needed as a medium of communication and is not essential for daily existence, the need and therefore the ability to write in the language have declined. That is precisely why the government has stepped in to promote mother tongue education in a big way. The plethora of initiatives to promote the usage of Tamil is a case in point.

Tamil in Tamil Nadu is different from the Tamil in Singapore. Even if a person’s mother tongue is Tamil, he can survive in Singapore without uttering a word in the language, while that is not the case in Tamil Nadu. Jeyamohan should have taken this into account.

Would Jeyamohan’s critique deter writers in Singapore? There would certainly be implications. As a community that would want to express itself in its tongue, there would indeed be some reservations, in future, to write in Tamil. But that is an un-intended consequence.

Where would Tamil writing go from here on? Are Singapore’s tamil writers going to take these reviews in the right spirit and move on or are they going to harp on the ‘review-venom’ as they see it, and produce characteristically unsound sound-bites in social media on Jeyamohan?

The reviewer has since moved on to various other items, but the perceived victims are still nursing their wounds. The whines in social media, that too in visibly unintelligent and below the belt language that harp abuses on Jeyamohan, are going to be of zero use to writers and  don’t have any bearing on Jeyamohan or any other reviewer.

So, should all the writers, the associations and bodies that they are affiliated to, come together and pass a unilateral condemnation of Jeyamohan’s review methodology? Would passing such a declaration restore the perceived loss of face to the writer community as a whole? Should the community do more to damage itself?

What if, say, the Canadian writer A.Muthulingam had written such reviews? Would those hypothetical reviews have gotten the same response? Just because Jeyamohan had written the reviews after visiting Singapore, he has drawn such ire and retribution.

Before commenting on Jeyamohan’s review processes, one would need to go through the NYT Book reviews and see how harsh the treatment is there. And it is an honor to get reviewed by NYT, never mind the treatment given in it.

Let us take the case of acerbic book reviewer of three decades and Pulitzer Prize winner Michiko Kakutani of NYT. She has been called various names by eminent writers. But that does not deter her from being what she is. Let us look at some examples:

  1. Zadie’s Smith wrote this book ‘NW’. Kakutani called it “clunky” and “curiously haphazard.”
  2. Jonathan Franzen wrote a memoir and Kakutani called it “a portrait of the artist as a young jackass.” An irritated Franzen called Kakutani ” the stupidest person in New York.”
  3. Kakutani had angered Samlan Rushdie too and the latter called her ”a weird woman who seems to feel the need to alternately praise and spank.”
  4. Noman Maller, another writer, having been harmed by Kakutani’s reviews, called her ”a one-woman kamikaze.”


Let us look at some great classics that got horrible reviews when they first came out.

‘The Tropic of Cancer’ by Henry Miller : “Miller stands under his Paris street-lamp, defiantly but genially drunk, trolling his catch mixed of beauty and banality and recurrent bawdry-a little pathetic because he thinks he is a discoverer and doesn’t realize that he is only a tourist on a well-marked tour. We see him at last as an appealingly zestful, voracious, talented hick.”

‘The Handmaid’s Tale’ by Margaret Atwood: “But the most conspicuous lack… is the inability to imagine a language to match the changed face of common life. No newspeak. … The writing of The Handmaid’s Tale is undistinguished in a double sense, ordinary if not glaringly so, but also indistinguishable from what one supposes would be Margaret Atwood’s normal way of expressing herself in the circumstances. This is a serious defect, unpardonable maybe for the genre: a future that has no language invented for it lacks a personality. That must be why, collectively, it is powerless to scare.”

‘For Whom the Bell Tolls’ by Ernest Hemingway: “A master of the concentrated short story, Hemingway is less sure in his grasp of the form of the elaborated novel. The shape of For Whom the Bell Tolls is sometimes slack and sometimes bulging. It is certainly quite a little too long.”

‘Lolita’ by Vladimir Nabokov: “…two equally serious reasons why it isn’t worth any adult reader’s attention. The first is that it is dull, dull, dull in a pretentious, florid and archly fatuous fashion. The second is that it is repulsive…”

‘The Great Gatsby’ by F. Scott Fitzgerald: “Scott Fitzgerald’s new novel, The Great Gatsby is in form no more than a glorified anecdote, and not too probable at that…”

‘To Kill a Mockingbird’ by Harper Lee: “Miss Lee’s problem has been to tell the story she wants to tell and yet to stay within the consciousness of a child, and she hasn’t consistently solved it.”

‘Gone with the Wind’ by Margaret Mitchell:“I happen to feel that the book would have been infinitely better had it been edited down to, say, 500 pages — but there speaks the harassed daily reviewer an [sic] well as the would-be judicious critic.”


So, it is clear that reviews fail to judge a work for its merits. But that does not mean the review shouldn’t occur according to the wishes of the reviewer.

Being not open to review would amount to authors running a warning in their books like this :

  1. ’ No part of the book should be reviewed.’
  2. ‘This book need not be read, as, reading this might lead to an urge to review it.’

A sensible course of action would be to overcome the victim mentality, get over the ‘injustice-has-been-meted-out’ feeling and continue to focus on what could be improved. One could also read Jeyamohan’s books, critically review each of them, and produce equally, if not more, ‘venomous’ reviews of those works.

Lasting literature can happen when there is struggle for livelihood. Singapore doesn’t provide such an environment of struggle. For those whose daily chores are terrible physical tortures, they don’t have the necessary physical strength at the end of the day to pursue a literary vocation. And the poems that they write would reflect what they are going through at work, the longing for getting home to India and the like, and would not, in any way, reflect the social milieu in Singapore.

For the permanent residents who attempt to write, they are ‘neither here nor there’. And under a presumably monitored environment, they tend to play it safe and vax eloquent on some insignificant aspects of Singapore life rather than concentrate on those areas that would produce works of any noticeable literary merit.

The Singapore citizen pool that attempts to write reflects on what it sees as a routine progression of daily tasks, in other words called ‘Life in Singapore’ that is mostly static, well-laid out and devoid of torturous challenges that life in, say Sri Lanka or Tamil Nadu or Mumbai, would have had.

However, from my experience, I have seen that the fast paced life in Singapore does not lend itself conducive enough to creative pursuits for a vast majority of people. This is in spite of the humongous effort of the government in promoting creative pursuits by providing a plethora of libraries, reading centers and similar such facilities across the island. For Singapore citizens, library membership is free and they can borrow 32 books and AV materials at a time. For Permanent Residents, it is 16 and for foreigners who are members, it is 8. An casual visit to the Library would provide light on the number of Tamil speakers visiting the facility, even after discounting lower demographic ratio of Tamil populace in Singapore.

So, the stark realities that stare in the face are :

  1. Those who have items to write on, yet can’t write.
  2. Those who write and do so with constraints.
  3. Those who should write are preoccupied with the fast paced daily life and don’t write.

In these circumstances, what could such  a literary review from a person of the stature of Jeyamohan result in? Would these help improve the quality of writing, if that is the case?

Questions remain.

Let us face it. Apart from ‘Puyalile oru thoni’, how many novels have been written from Singapore, in Tamil, like ‘Kaadu’ and ‘Vishnupuram’? What is the equivalent of ‘Aram’? So, there is something to learn from Jeyamohan, isn’t it?

Hence, is there any way to take Jeyamohan’s views in a constructive manner and proceed from there? I think a way exists. Here is how:

  1. Collect the reviews.
  2. Prepare an extract after going through all the reviews.
  3. Compile the constructive sections into a template. May be call it ‘Jeyamohan Template’
  4. Encourage writers to write according to the template.
  5. Send the stories to Jeyamohan and seek his review.

I am sure the stories would have improved.

What could writers do:

  1. Write. Don’t bother about reviews.
  2. Take reviews as they come for they are reviewer’s views.
  3. Improve, if necessary.
  4. Better reviews would follow, even if not asked for.

Make no mistake. There are several writers native to Singapore and Malaysia who show great promise. Some of their works, many of very short lengths though, dazzle in brilliance.Those need just a magnifying glass to be located in the maze of the plethora of average publications that seem to pervade the reading space. Sparklers such as these are bound to create waves in the near future.

Where else in the world, other than Singapore, does a government dedicate an entire month for the development of a language and spend millions for curating writers and readers? Is it not the duty of the people to utilize such opportunities and help take the language and its literature to great heights?

Once Jeyamohan was asked as to how he faced criticism and venomous reader mails.He said he addressed his writings towards an intellectual reader group and continued to do so thereby not having the time to bother about hate mail and venomous propaganda.

Time to follow Jeyamohan’s approach, isn’t it?

A tale of two countries

A picture speaks a thousand words, they say. Here two pictures speak for themselves.

In 1959, two nations got their leaders. One country was rich and the other poor. After 55 years, this is the situation in those two countries – Cuba and Singapore.




கறுப்புப் பண ஒழிப்பு என்னும் பார்ப்பன சூழ்ச்சி

நரேந்திர மோதி என்கிற பார்ப்பனர், உர்ஜித் படேல் என்னும் பார்ப்பனருடன் இணைந்து, அருண் ஜெய்ட்லி என்னும் பார்ப்பனருக்குச் சொல்லாமல் செய்த பார்ப்பன சூழ்ச்சியால், நாட்டின் பொருளாதாரம் ரேழியில் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது. வாத்யாருக்குச் சொல்லியாகிவிட்டது..

இத்தனை பார்ப்பனர்கள் சேர்ந்து செய்த சூழ்ச்சியை, வை.கோ., நிதிஷ் குமார், ராமதாசு, பில் கேட்ஸ், ரஜினிகாந்த், அபிஷேக் பச்சன், சல்மான் கான், விரேந்தர் ஷேவாக், விராட் கோலி முதலான பார்ப்பனர்களும், அர்விந்த் விர்மானி, உலக வாங்கி, மூடி நிறுவனம் என்னும் பார்ப்பனர்களும், இன்ன பிற இணையப் பார்ப்பனர்களும் ஆதரிக்கிறார்கள். ஆக இது பார்ப்பன சூழ்ச்சியே என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியென விளங்குகிறது. #demonetisation ஐ ஆதரித்த பார்ப்பனரின் நாமகரணங்கள்:

  1. வை.கோபாலசாமி அய்யங்கார்
  2. நிதிஷ் குமார் அய்யர்
  3. பில் கேட்ஸ் கனபாடிகள்
  4. உர்ஜித் படேல் சிரௌதிகள்
  5. சல்மான் கான் சர்மா
  6. ரஜினிகாந்த ராவ்
  7. விராட் கோலியாச்சாரியார்
  8. ராம தாசு சாஸ்திரிகள்
  9. ஷேவாக் வாஜபேய சர்மா
  10. அபிஷேக் பச்சனையங்கார்

'கருப்பு வெள்ளி'யும் பல பலியாடுகளும்

இந்த நாராசப் பழக்கம் அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி ஆன இன்னொரு வினை. தேவையோ தேவை இல்லையோ என்னத்தையாவது வாங்கியே ஆவது என்னும் ‘நுகர்வென்னும் பெரும்பசி’ பிடித்த அமெரிக்க காட்டுச் சந்தைப் பொருளாதார மாடலின் இந்தியப்படுத்தலின் விளைவு, இந்தியாவின் அமேஜான், பிளிப்கார்ட் விளம்பரங்கள். இதன் பின்னர் நம் இந்திய மத்தியதரம் கண்மூடிச் செல்கிறது.

1987ல் நான் 10ம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது அப்பாவிடம் ஒரு பவுண்டன் பேனா கேட்டிருந்தேன். சுமார் ஆறு மாதங்கள் ஆறப்போட்டு, பல நினைவூட்டுதல்களுக்குப் பின் ஒரு நாள் வாங்கிக் கொடுத்தார். அதன் விலை ஆறு ரூபாய். அது அன்று அவருக்குப் பெரிய பணம். 12ம் வகுப்பு வரை அந்த ஒரே பேனா தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்னும்  வழிகாட்டுதலுடன் பேனா என்னை வந்தடைந்தது. அவசியமான ஒன்றுக்கே அத்தனை கெடுபிடிகள்.

அப்போது எனக்கு கைகெடிகாரம் தேவைப்பட்டது. அப்பாவிடம் கேட்க பயம் மட்டும் அல்ல, அவரிடம் கேட்டு அவரது இயலாமையை உணர்த்த விருப்பம் இல்லை. திடீரென்று அப்பா தனது பழைய கைகெடிகாரத்தை என்னிடம் கொடுத்தார். அன்று அவர் பணிக்குச் சேர்ந்து 25 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்பதால் அலுவலகத்தில் அவருக்கு எச்.எம்.டி கைகெடிகாரம் கொடுத்திருந்தார்கள். என்னிடம் வந்து சேர்ந்த அந்தப் பழைய கெடிகாரம் தனது அனைத்து பாகங்களும் புதுப்பிக்கப்பட்டு, மேலும் 10 ஆண்டுகள் உழைத்தது. இது முன்னொரு காலத்தின் கதை.

சில வருடங்கள் முன்பு வரை, ஏதாவது வாங்க வேண்டும் என்றால் கடைக்குப் போய் அதை மட்டும் வாங்குவார்கள். ஆனால் தற்போது ‘ஷாப்பிங்’ என்னும் வியாதி பிடித்து, எதையாவது வாங்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கடைக்குச் செல்கிறார்கள். கடையில் இன்னது தான் வாங்க வேண்டும் என்று இல்லாமல், கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் வாங்குகிறார்கள்.

பொழுது போகவில்லை என்றால் ‘ஷாப்பிங்’ செல்கிறார்கள். ஏதாவது மாலில் கால் கடுக்க நடந்து, ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி, வேண்டியது வேண்டாதது எல்லாம் பார்த்து, விலை விசாரித்து, முடிவில் சில மணி நேரங்களை வீணாகக் கழித்து, தேவையே இல்லாமல் விலை பெருத்த கரடி பொம்மை ஒன்றை வாங்கி வருகிறார்கள். பின்னர் அதை எழுந்தருளப் பண்ணுவதற்கு என்று தனியாக அலமாரி வாங்க வேண்டியுள்ளது.

அப்படி தேவை இல்லாமலே வாங்குவதற்கு என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நாள் ‘கருப்பு வெள்ளி’ (Black Friday) என்று தற்காலத்தில் அறியப்படுகிறது. அமேஜான், பிளிப்கார்ட் முதல் அடுத்த தெரு அண்ணாச்சி கடை வரை ‘கருப்பு வெள்ளி’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள். நவம்பர் மாத கடைசி வெள்ளிக் கிழமையை இப்படி அழைக்கிறார்கள்.

அன்று எதையாவது வாங்கியே ஆக வேண்டுமாம். ஒரு மாதம் முன்பிருந்தே கவனத்தை ஈர்க்கும் வண்ணம் விளம்பரங்கள். சுலபத் தவணை முறையிலும் பணம் கட்டலாமாம். ஐபேட் முதல் அடுப்பங்கரை உப்பு வரை அதிரடி விலைக் குறைப்பு என்று ஒரே அமர்க்களம். ‘நான் ஆர்டர் போட்டுடேன், நீ போட்டுவிட்டாயா?’ என்று குசலம் விசாரிப்புகள் வேறு.

இந்த நாராசப் பழக்கம் அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி ஆன இன்னொரு வினை. தேவையோ தேவை இல்லையோ என்னத்தையாவது வாங்கியே ஆவது என்னும் ‘நுகர்வென்னும் பெரும்பசி’ பிடித்த அமெரிக்க காட்டுச் சந்தைப் பொருளாதார மாடலின் இந்தியப்படுத்தலின் விளைவு, இந்தியாவின் அமேஜான், பிளிப்கார்ட் விளம்பரங்கள். இதன் பின்னர் நம் இந்திய மத்தியதரம் கண்மூடிச் செல்கிறது.

ஒரு கைப்பேசி இருக்கும் போதே இன்னொன்று வாங்குவது, ‘நல்ல ஆபர்ல போட்டான், வாங்கிட்டேன்’ என்று இதில் பெருமை வேறு. இதைவிட இதற்காக அமேஜான், பிளிப்கார்ட் தளங்களில் நாள்தோறும் மணிக்கணக்கில் காத்திருப்பது கணக்கற்ற மனித ஆற்றலின், நேரத்தின் பெரும் வீணடிப்பு.

நன்றாகவே வேலை செய்யும் கைப்பேசியை மாற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன? புதிய மாடலில் 4 GB RAM என்பதால் வாங்கினேன் என்கிறார்கள். ஒரு கணிணியில் இருக்க வேண்டிய மெமரி, கைபேசியில் எதற்கு? கைப்பேசியில் அதிக திறன் மற்றும் துல்லியம் உள்ள கேமரா இருக்கிறது என்கிறார்கள். கைப்பேசியில் பேசுவதைத் தவிர அனைத்துக்கும் வசதி இருக்கிறது; மக்கள் அதையும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்குகிறார்கள். அந்தக் கம்பெனிகளுக்கு முன் ஜென்மத்தில் என்ன கடன் பட்டார்களோ என்னவோ.

‘கருப்பு வெள்ளி’ கண்றாவி அங்கொன்று இங்கொன்று என்று இருந்தது போய், தற்போது சர்வ வியாபியாய் அலுவலகங்களின் உணவு இடைவேளைகளில் பேசப்படும் ஒரே பேச்சாக இருப்பது மனித இனத்திற்கே பெருத்த அவமானம். ஒன்று ‘கருப்புப் பணம்’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள்; இல்லை ‘கருப்பு வெள்ளி’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

எதையாவது வாங்கியே ஆக வேண்டும் என்பது ஒன்று. அடுத்தவனை விட அதிகமாக வாங்கியுள்ளேன் என்று சொல்லிக்கொள்வது இன்னொன்று. இப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளவாவது வாங்குகிறார்கள்.

இது தவிர டி.ஐ.ஒய். (DYI) பதார்த்தங்கள் என்று ஒரு வகை. ஒரு நாற்காலி வாங்க வேண்டும் என்றால் ஆசாரியிடம் செல்வது போய், நாற்காலியைத் தயாராக வைத்துள்ள கடைகளுக்குச் சென்றார்கள். தற்போது அதுவும் போய், அமேஜானில் ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்கிறார்கள். நாற்காலி ஐந்து பாகங்களாய் வந்து சேர்கிறது. அதை ஒருங்கிணைக்கும் வேலையும் வாங்குபவருடையதே. ‘காசையும் கொடுத்து தேள் கடியையும் வாங்கிய’ கதையாய், பணம் கொடுத்து வாங்கி, வீட்டில் நாற்காலி செய்கிறார்கள். ‘ஐக்கியா’ என்னும் பெருநிறுவனம் மக்கள் தலையில் மிளகாய் அறைத்து, வெறும் நாற்காலியின் மர பாகங்களை ஆனை விலைக்கு விற்கிறது. பெருமையுடன் அதையும் வாங்கி வந்து, வீட்டில் அமளி துமளி பண்ணி, நாற்காலி செய்து அதில் அமர்வதில் பெருமகிழ்வு கொள்கிறார்கள் மக்கள். ‘ஐக்கியா’ நாற்காலி செய்தேன் என்று பேஸ்புக்கில் பெருமை வேறு. கடைக்காரன் செய்ய வேண்டிய வேலையை மெனெக்கெட்டு இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்வதற்குப் பெயர் மாடர்ன் முட்டாள்தனம் என்பது தெரியாமல் செய்கிறார்கள்.

தற்போதெல்லாம் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகளின் பையில் 4-5 பால் பாயிண்ட் பேனாக்களாவது தென்படுகின்றன. அது தவிர ‘ஜெல்-பென்’ என்று விலை உயர்ந்த பேனாக்கள் குறைந்தது இரண்டு வண்ணங்களில் தென்படுகின்றன. கேள்வியை எழுத ஒரு வண்ணம், பதிலுக்கு இன்னொரு வண்ணமாம். இங்க் பேனா எனப்படும் பவுண்டன் பேனா பயன் படுத்தக்கூடாதாம். இங்க் கொட்டுகிறதாம். பள்ளிகளில் இன்னின்ன வகைகளில் தான் கொடுமைப் படுத்துவது என்று இல்லாமல் எல்லா வகைகளிலும் கொடுமைகள். இதனைக் கேட்கவும் முடியாது. எனவே எப்போதும் வீடுகளில் 15-20 பேனாக்கள் இருப்பது சகஜமாகி விட்டது. ஆனால் ஒன்று. அவசரமாக ஒரு முகவரி எழுதவேண்டும் என்றால் எந்தப் பேனாவும் எழுதாது என்பது நிகழ்கால நிதர்ஸனங்களில் ஒன்று. ஒரே ஒரு பேனா வாங்குவது என்பது போய், ஹோல்சேலில் பேனாக்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்குப் பெயர் ‘கருப்பு வெள்ளி’ உற்சவம்.

பாரதப் பொருளாதாரம் செலவிடும் பொருளாதாரம் அல்ல; சேமிக்கும் பொருளாதாரம். ‘விரலுக்குத் தகுந்த வீக்கம்’,  ‘சிறுகக் கட்டிப் பெருக வாழ்’ என்பவை நமது மரபுகள் என்பதை மறந்து, எப்படியாவது வாங்க வேண்டும், எதையாவது வாங்க வேண்டும், நிறைய வாங்க வேண்டும், வாங்கியதைச் சொல்ல வேண்டும் என்கிற கதியில் ஓடுவது என்ன மாதிரியான வடிவமைப்பு?

ஒரு உதாரணம்: ஒரு சட்டை ரூ.200; இரண்டாக வாங்கினால் இரண்டுமாக ரூ. 300. இப்படியாக ‘கருப்பு வெள்ளி’ அன்று விளம்பரம் வரும். சட்டை வாங்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதவர்கள் கூட அன்று ஆபரில் கிடைக்கிறது என்று இரண்டு சட்டைகள் வாங்குவர். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று வாங்குவது என்ன ஒரு மடமை? ‘ஆடித் தள்ளுபடி’ என்பது போல் இது புதியது.

black-fridayஅன்று வரை ஒழுக்கம், விதிகளை மதித்தல், நேரக்கட்டுப்பாடு, நேர்மை என்று பீற்றிக்கொள்ளும் மக்கள் நிறந்த நாடுகளில், அடிப்படை மனிதப் பண்புகள் கூட மறந்து மக்கள் அடி-பிடி என்று முட்டித் தள்ளிக்கொண்டு போய்ப் பொருட்கள் வாங்குவது என்ன மாதிரியான டிசைன்? மனிதத் தன்மையையே இழக்கவைக்கும் ஒரு நிகழ்வை எப்படிக் கொண்டாடுவது?

வெள்ளிக்கிழமை மங்கலங்கள் நிறைந்த நாள் என்று நமது பண்பாட்டில் அடிக்கடி அறிவுறுத்தப்படுகிறது. வெள்ளிக்கிழமைகளில் பணத்தைச் செலவு கூட செய்ய மாட்டார்கள். வீட்டிற்கு வாடகை கொடுப்பது கூட வெள்ளிக்கிழமைகளில் செய்வதில்லை. மஹாலட்சுமியின் நாளாகக் கருதப்படும் அந்த நாளில், நகைகள் வாங்குவது, புதிய சேமிப்புக் கணக்குகள் துவங்குவது என்பது நமது பழக்கங்களில் ஒன்று. இப்போது தீவிர மேற்கத்திய அடிமை மன நிலையில், பொருளாதாரம் சற்று மேம்மட்டுவிட்ட கிறக்கத்தில் வெள்ளிக்கிழமையை ‘கருப்பு வெள்ளி’ என்று பெயரிட்டு அன்று இன்னது தான் என்றில்லாமல் கண்டதையும் வாங்கிக் குவிப்பதை ‘மனநிலை பிறழ்வு’ என்று கொள்வதைத் தவிர வேறென்ன சொல்வது?

எதையெல்லாமோ முட நம்பிக்கை என்கிறார்கள். ‘கருப்பு வெள்ளி’ போன்ற நிகழ்வுகள் அவர்கள் கண்களில் படுவதில்லை. நம்மை நாம் மீண்டும் அடிமைகளாக்கிக் கொள்ள இடைவிடாமல் முயன்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தவிர இது வேறென்ன?

இதையாவது செய்யலாம். முட்டாள்கள் தினத்தை ஏப்ரல் 1ல் இருந்து இந்த நவம்பர் மாத நாலாவது வெள்ளிக்கிழமைக்கு மாற்றலாம். வெள்ளி தனது மங்கலத்தையாவது தக்கவைத்துக் கொள்ளும்.

சிங்கப்பூர் 'சங்கப்பலகை' முதல் அமர்வு – நிகழ்வுகள்

அறிஞர்களும் தமிழ் ஆர்வலர்களுமாக 26 பேர் வந்திருந்த ‘சங்கப்பலகை’ முதல் அமர்வு, பல சிந்திக்க வைக்கும் பேச்சுக்களுடன் சிறப்பாக நடைபெற்றது. 86 வயது இளைஞரும் தமிழ் ஆர்வலருமான திரு.ஏ.பி.ஆர் ஐயா வந்திருந்து ஆசிர்வதித்தார். திரு.செல்வம் கண்ணப்பன், திரு.புகழேந்தி முதலான ஆர்வலர்களும், விழாவில் ஆதரவாளர் திரு.பார்த்தசாரதி அவர்களும் வந்திருந்தது பெரும் ஊக்கம் அளித்தது. ‘நான் இராமானுசன்’ நூலின் கன்னட மொழிபெயர்ப்பாளர் ஹரிணி அவர்களும் வந்திருந்தார்.

பாவை சீயர் –  மாதங்கி

பாலகாண்டம் – நவீன கவிதை – கண்ணன் சேஷாத்ரி


நாட்டுப் பசு – சசி குமார்


அதிபதி – புகழேந்தி

Why I like demonetisation

Demonetisation – the art of making money worthless. PM Modi has made money worthless and the pursuit of that, even worthless. But that does not mean he would not be raising taxes, for his govt runs on taxes alone.

So, what is fantastic about this exercise of making the money worthless?

Well, your ward’s councillor, the primary school drop out who has two Toyota Innovas and who hangs out with a platoon of able bodied goons who are clad in gold ornaments the size of a bicycle chain,  is nowhere to be seen for the last 3 days since the announcement was made.

You see the leader of the opposition, if you can call him so, stand in a queue in front of an ATM to draw cash like you do. How many times in the past have you seen this happening?

The multi-billionaire, who has at least two cars, and who has not been seen in the public as he has always spent his time inside of cars and planes, has come out to stand in front of an ATM to draw cash.

The politicians who have never cared about the poor have suddenly started talking about the trials and tribulations of the poor as the 500 and 1000 Rupee notes have been withdrawn. You can understand that they are not talking about the poor but about themselves, as they don’t know what to do with the sacks of cash held in their vaults.

The one feature that is striking in this exercise is that, even if you have loads of 500 and 1000 Rupee notes, you don’t have cash unless you have small change.

Even if  black money is not eradicated in full, just because the above worthies have been made to come out of their hideouts, I support the #demonetisation.

Finally, as a B.Tech holder with 20 years of work experience, the Nanganallur flat that you were wanting to buy for your parents for keeping them closer to the temples – it is going to be a lot cheaper and you would not be forced to shell out all you savings for that. Instead, the builders would be after you, for the first time in many years.

For all the above, I support #demonetisation.

Jai Hind.


சீக்கிய ஞானாசிரியரை வணங்குவதா?

தில்லியின் வீதிகளின் நடக்கும் போது அந்த ஞானாசிரியனின் ரத்தம் கலந்த அந்த மண்ணை சற்று எண்ணிப் பாருங்கள். அந்த மண் சொல்வது இது தான்: “பாரத மண்ணில் தோன்றிய எந்த ஞான மரபுமே நமது தாய் மரபு தான். இந்த உண்மையை உணர்வது நமது பண்பாட்டு ஒருமையை உணர்வதற்குச் சமம்.”

பேஸ்புக்கில் தீபாவளி பற்றி ஒரு பதிவிட்டிருந்தேன். அதற்கு சில எதிர்வினைகள் வந்தன. இது தொடர்பான என் பதில் :

முதலில் நான் இட்ட பதிவு :

தீபாவளி சமணப் பண்டிகை. அதை இந்துக்கள் ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? என்று கேட்கிறார்கள்.

பவுத்த, ஜைன மதங்கள், அவற்றின் பிம்பங்கள், குருமார்கள், தீர்த்தங்கரர்கள் இவர்கள் அனைவருமே நமது மூதாதைகள் தான். பாரதவர்ஷத்தில் பிறந்த பெரும் ஞானத் தேடல் பாதைகளின் பிரதிநிதிகள் இவர்கள். இவர்களுடன் தொடர்புடைய ஒரு நிகழ்வே தீபாவளி என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட, அதுவும் நமது பண்டைய நிகழ்வே.

இவை தவிர, இந்த ஞானத் தேடல்களின் மேல் கட்டி எழுப்பப் பட்ட அத்வைத, விசிஷ்டாத்வைத, துவைத ஞான மரபுகள், சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வரும் பாரத பண்பாட்டின் சங்கிலித் தொடர் அமைப்பை நமக்கு நினைவுபடுத்துவன.

ஒன்றை அழித்து இன்னொன்று என்பது அல்ல; ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று என்பது நமது பண்பாடு. இரண்டும் உண்மைகளே; இரண்டு வழிகளின் குருமார்களும் ஆச்சாரியர்களே. பாரதத்தின் பன்முகத்தன்மை இதுவே.

நமது தர்மத்தைக் காக்க சீக்கிய குருமார்கள் செய்த தியாகங்களை மறக்கமுடியுமா? ஆதிசங்கரரும், மத்வாச்சார்யரும், இராமானுஜரும் எப்படி நமது ஞானாசிரியர்களோ அப்படியேதான் பவுத்த, ஜைன, சீக்கிய ஞான ஆசிரியர்களும்.

அவர்களது பண்டிகைகளும் நம்முடையனவே. அவரே நாம்.

‘பூரண ஞானம் பொலிந்த நன்னாடு

புத்தர் பிரானருள் பொங்கிய நாடு

பாரத நாடு பழம் பெரும் நாடு’ – பாரதி.

எதிர்வினைகள் வந்த பின் என் பதில்:

‘சீக்கிய குருமார்களை வணங்குவதா? அவர்களை சங்கரர், இராமானுசர் போன்ற ஞானாசிரியர்கள் வரிசையில் சேர்ப்பதா? ஏன் இந்த சமரசப் பேச்சு?’ என்று கேட்கிறார்கள்.

நண்பர்களே, உங்களுக்கு ரத்தத்தில் தோய்ந்த நமது வரலாறு தெரியுமா?

திருவரங்கத்தில் உலுக்கான் என்னும் துக்ளக் வம்ச அரசன் 12,000 வைணவர்களைக் கொடூரக் கொலை செய்தது நீங்கள் அறிந்தது அல்லவா? அந்த வெறியாட்டத்திற்கு இடையிலும் திருவரங்கனின் திருவுருவைக் காக்க வேதாந்த தேசிகரும், பிள்ளைலோகாசாரியரும் பட்ட துன்பங்களை நீங்கள் அறிவீர்கள் தானே? அது போல இன்னொரு ரத்தம் தோய்ந்த வரலாறும் உண்டு.

காஷ்மீரத்தின் பண்டிதர்களுக்கு இரண்டு வழிகளை அளித்திருந்தான் ஒ௱ரங்கஜீப். மதம் மாறினால் உயிர் வாழலாம்; இல்லையெனில் மரணம். பண்டிதர்கள் ஒன்பதாவது சீக்கிய குரு தெக் பகதூரிடம் முறையிட்டனர். சனாதன தர்மத்தைக் காப்பதில் பெரும் பற்றுடையவரான குரு தெக் பகதூர் தில்லி சென்று ஒ௱ரங்கஜீபிடம் பேசிப்பார்த்தார். காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்களை வற்புறுத்த வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

விதி சிரித்தது. கொடுங்கோலன் ஒ௱ரங்கஜீப் குருவைக் கைது செய்தான். அவரையே மதம் மாற வற்புறுத்தினான். எண்ணிப்பார்க்க முடியாத கொடுமைகளை இழைத்தான். காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்களுக்காக அனைத்து சித்ரவதைகளையும் தாங்கிக்கொண்டார் குரு. அவருடன் தில்லிக்கு வந்த இரு தொண்டர்களை அவர் கண் முன்னரே வெட்டிச் சாய்த்தான். குரு மிருகங்கள் அடைக்கப்படும் கூண்டில் இருந்தபடி இதனைப் பார்த்தார்.

ஆயினும் அவர் மனம் மாறவில்லை. மதம் மாற மறுத்தார். மேலும் கொடுமைகளைச் சந்தித்த பின் நவம்பர் 11, 1675 அன்று தில்லியில் பலர் முன்னிலையில் தியாகமே உருவாக நின்ற குருவுன் தலையை வெட்ட. ஒ௱ரங்கஜீப் உத்தரவிட்டான். வீதியில் வணக்கத்திற்குரிய குரு தெக் பகதூரின் தலை தனியாக உருண்டது.

காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்கள் சீக்கியர்கள் அல்லர். ஆயினும் பாரதப் பண்பாட்டின் பிரதிநிதிகளாய் அவர்கள் இருந்ததை குரு தெக் பகதூர் உணர்ந்திருந்தார். தன்னிகரில்லாத் தியாகமாய் தனது உயிரை பலிதானமாக்கினார். தில்லியின் வீதியில், குருவின் குருதி கலந்தது; பாரதத்தாயின் மடியில் அவரது தலை வீழ்ந்தது. தனியான தலையை யாருமறியாமல் எடுத்துக்கொண்டு அவரது சீடர்  பாய் ஜீவன் சிங்  பஞ்சாபில் உள்ள ஆனந்தபூருக்குச் சென்றார். அங்கு குருவிற்கு இறுதி மரியாதைகள் நடந்தன.

350px-guruteghbahadurகவனிக்க வேண்டியவை: பாதிக்கப்பட்டவர்கள் காஷ்மீரத்து பண்டிதர்கள். அவர்களுக்காகத் தன்னையே பலிதானமாக்கிக் கொண்டவர் சீக்கிய ஞான மரபின் குரு.

காஷ்மீரத்து சாரதா பீடத்தில் இருந்த ‘பிரும்ம சூத்திரம்’ நூலிற்கு இராமானுசர் பாஷ்யம் எழுதினார் என்பது நினைவிருக்கலாம். பாரதப் பண்பாட்டின் ஊற்றுக்கண் காஷ்மீரம். அதன் பண்டித மக்கள் அந்த ஊற்றுக்கண்ணின் வாரிசுகள் என்பதை குரு தெக் பகதூர் உணர்ந்திருந்தார்.

பாரதப் பண்பாட்டிற்காக தன்னையே பலிகொடுத்த அந்த மகானை ஞானாசிரியனாக வணங்குவதில் என்ன தவறு உள்ளது? இதில் ‘சமரசப் பேச்சு’ எங்கிருந்து வந்தது?

தில்லியின் வீதிகளின் நடக்கும் போது அந்த ஞானாசிரியனின் ரத்தம் கலந்த அந்த மண்ணை சற்று எண்ணிப் பாருங்கள். அந்த மண் சொல்வது இது தான்: “பாரத மண்ணில் தோன்றிய எந்த ஞான மரபுமே நமது தாய் மரபு தான். இந்த உண்மையை உணர்வது நமது பண்பாட்டு ஒருமையை உணர்வதற்குச் சமம்.”


  1. Holy Warriors – Edna Fernandes..
  2. Punjab: A history from Aurangazeb to Mountbatten – Rajmohan Gandhi.
  3. Later Mughals – William Irvine.

Nehru and Freedom of the Press

Panditji is often hailed, rightly so in some cases, as a steadfast believer in the freedom of speech. His stand on this freedom doesn’t seem to be stable. Let us look at some instances.

His speech in the Constituent Assembly on 08-Mar-1948:

“We have been extraordinarily lenient towards the Press, Indian and foreign. We have gone out of our way to tell them that we will not do anything even if they send message which are extremely disagreeable to us.”

In a speech at the Newspaper Editor’s Conference on 3/12/1950, he said:

“I have no doubt that even if the government dislikes the liberties taken by the press and considers them dangerous, it is wrong to interfere with the freedom of the Press. By imposing restrictions you do not change anything; you merely suppress the public manifestation of certain things, thereby causing the idea and thought underlying them to spread further. Therefore, I would rather have a completely free Press with all the dangers involved in the wrong use of that freedom than a suppressed or regulated Press.”

Surprisingly he was the first to apply a gag on the press. He moved the first constitutional amendment on 10 May 1951 which was enacted by Parliament on 18 June 1951. The amendment introduced a qualifier- ‘reasonable’- for freedom of the press.This was in response to articles critical of his policies by a communist party journal from Madras, the Organiser case and the court’s favourable judegemetns to the petitioners.

In a speech in Parliament on 29-May-1951, he said:

“The Press if it wants freedom – which is ought to have must have some balance of mind which is seldom possesses. One cannot have it both ways. Every freedom in this world is limited, limited not so much by law as by circumstances. We do not wish to come in the way of freedom of the Press. Personally, I am convinced of the freedom of the Press.”

The statements apear to go back and forth. While wanting to appear pro-press and therefore be considered a liberal, he also tries to curtail some aspects and says ‘freedom is not un-limited’.

I, however, want to think that he was constrained to initiate the first ever press gag in Free India, just to take care of the nascent democracy that India was, then. But, as everything has a first time, the press gag too had one , and that was ironically initated by Panditji himself. Let us remember that he had asked Shankar, the cartoonist, not to spare him in his cartoons.

As with all leaders of the past, Nehru would have to be considered as a whole and not in bits and pieces. Let us explore this and some other aspects of Panditji in subsequent posts.

Ref: Romesh Thappar vs The State Of Madras.
Ref: The Organiser – State of Punjab.

%d bloggers like this: