RSS

Monthly Archives: March 2017

அத்வைத ஞானமும் கண் மருத்துவமும்

அத்வைத சித்தாந்தத் தெளிவு பெறக் கண் மருத்துவரை நாடுங்கள். நேற்று அப்படி நான் ஞானம் பெற்றேன்.

உலக உருண்டை போல் ஒரு கருவி. எப்.81 பீல்டு டெஸ்ட் என்கிறார்கள். தலையை உள்ளே கொடுக்க வேண்டும். எங்கும் ஒரே வெண்மை மயம். தூரத்தில் ஒரு சின்ன ஒளி. அதை மட்டும் பார்க்க வேண்டும். அவ்வப்போது அந்த வெள்ளை உலகத்தில் சிறு மின்மினி ஒளி ஒரு நொடிக்கு மட்டும் வரும். தூரத்து ஒளியை விட்டுக் கண்ணை எடுக்காமலும், அதே சமயம் மின்மினி ஒளி தோன்றும் போதும் கையில் உள்ள பொத்தானை அழுத்த வேண்டும்.

அதாவது மின்மினி ஒளி தெரிந்தது என்பதற்கு அடையாளம். ஆனால் மின்மினி ஒளி ஒரு நொடியே இருக்கும். தூரத்தில் இருக்கும் நிதானமான ஒளி நிரந்தரமானது. அது பிரும்மம். மாறாதது. இந்த மின்மினிகள் தோன்றுவது போல் தெரியும், ஆனால மறைந்துவிடும். இவை மாயை. காட்சிப்பிழை என்றும் சொல்லலாம்.

எந்த மின்மினி ஒளியையும் சட்டை செய்யாமல், அதன் வருகையை மட்டும் பதிவு செய்துகொண்டு, பிரும்மம் ஒன்றே என்கிற ஞான மோனத்தில், ஞான மோகத்தில் சிந்தையை பிரம்மத்திடம் மட்டுமே செலுத்தி அதன் அருளை வேண்டினால், 10 நிமிஷத்தில் எப் 81 பீல்டு டெஸ்ட் முடிந்து வீடு செல்லலாம்.

 
Leave a comment

Posted by on March 30, 2017 in Writers

 

கமலஹாசன், ஜெயமோகன் மற்றும் தாலிபானிய சிந்தனைகள்

கமலஹாசனின் மஹாபாரத கருத்துக்களால் அவர் சந்திக்கும் வழக்கு பற்றிய ஜெயமோகனின் கருத்து கண்டனத்திற்குரியது.

ஆமாம். இந்த ஞான மரபில் நாஸ்திகம் உண்டுதான். சார்வாகம், லோகாயதம் இங்கிருந்தே தோன்றின. ஜாபாலி முனிவரையும், அவைதீக மதஸ்தர்களான பௌத்தரையும் ஜைனரையும் போற்றும் பண்பாடு நம்முடையது. அதற்காக ஒரு நடிகர், வெளி நாட்டுத் திரைப்படங்களைத் திருடி நடிக்கும் நடிகர், பெரிய பண்பாட்டு அறிவுஜீவி போல் மஹாபாரதத்தையம் அதைக் கொண்டாடும் நாட்டையும் இழித்துரைப்பாராம். அதை எதிர்த்து வழக்கு போடக்கூடாதாம். போட்டால் முல்லாவாம்.

வழக்கு தானே போட்டார்? வன்முறையில் இறங்கினாரா என்ன? வழக்கு போடுவது ஜனநாயக வழிமுறை தானே ? அதில் என்ன தவறு கண்டார் ஜெயமோகன்?

‘பெண்ணை வைத்து சூதாடிய நூலைக் கொண்டாடிய தேசம்’ என்றார் கமலஹாசன். அந்த நூலில் ஒரு பெண்ணை இழிவு படுத்தியதற்காக மூண்ட மாபெரும் போர் பற்றியும் வருகிறது. மாற்றான் மனைவியைக் கவர்ந்ததால் அழிந்த மன்னனைப் பற்றியம் ஒரு நூல் இருக்கிறது. அது இராமாயணம். அதையும் இந்த நாடு கொண்டாடுகிறது. அது அந்த நடிகருக்குத் தெரியவில்லை அல்லது தெரியாதது போல் நடிக்கிறார்.

கமலஹாசனுக்காக சுய தர்மத்தை அடகு வைக்க வேண்டிய தேவை சாதாரண மனிதனுக்கு இல்லை. எனவே வழக்கு போடுகிறான். வழக்கு தான் போடுகிறானே தவிர கமலஹாசனின் வீட்டை முற்றுகை இடவில்லை; அவரை அவமதிக்கவில்லை; வன்முறை இல்லை. ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் மனம் புண்பட்ட ஒருவன் செய்வது தான் என்ன?

வழக்கு இழுத்தடிக்கும் என்கிறார். ஆகவே வழக்கு தவறாம். இனிமேல் ஒரு கொலை நடந்தாலும் வழக்கு போட வேண்டாமா?

ஆட்சி அதிகாரம் வந்ததால் தெம்பு வந்துள்ளது என்கிறார் ஜெயமோகன். இது தான் முல்லாத்தனம். ஆட்சி ஏற்பட்டுவிட்டதால் 2ஜி வழக்கை மூடி விடலாமா?

பல இன சமூகங்கள் வாழும் நாட்டில், ஒரு சாராரையும், அவர்களது நம்பிக்கைகளையும் இழிவு படுத்திப் பேசுவதையே வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கும், வெளி நாட்டுத் திரைப்படங்களைத் திருடிப் படம் எடுக்கும் ஒரு நடிகர், பெருவாரியான மக்களின், ஒரு பெரும் கலாச்சாரத்தின் வெளிப்பாடான ஒரு இதிகாசத்தை அருவருப்பான சொற்களால் சாடுவது தவறில்லை; ஆனால் அதை எதிர்த்து ஒரு மடாதிபதி வழக்கு தொடர்வது தவறு. அதற்காக அவருக்கு எதிராக வழக்குகள் போட வேண்டும், அவரை அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்பது தான் தாலிபன் சிந்தனை வெளி.

சிந்தனைத் தெளிவும், இந்து ஞான மரபுகளில்  ஆழ்ந்த பயிற்சியும், மொழி வளமும் கைவரப் பெற்ற ஜெயமோகனின் தடுமாற்றம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது. சினிமாவுக்காக சுயத்தை இழப்பது என்ன மாதிரியான அறம் என்று தெரியவில்லை.

 
6 Comments

Posted by on March 29, 2017 in Writers

 

Tags: , ,

சிங்கையில் (இசை) மழை

மோர்க்குழம்பு, கண்ணமுது, ததியோன்னம் முதலானவை கொண்ட நல்ல சாப்பாட்டில் வெங்காயத்திற்கு இடமில்லை. அது போல் தான் கர்னாடகக் கச்சேரிகளும் நானும். இங்கு நான் = வெங்காயம். அடியேனின் சங்கீத வித்வத் அவ்வளவே.

கல்பனா நாகேஸ்வரன் தனது மகள் குமாரி.ஐஸ்வர்யாவின் கச்சேரிக்கு அழைத்த போது மேலே சொன்ன உதாரணம் என் நினைவில் வந்தது. ஆனால், கல்பனா என்னுடன் படித்தவர். அவரது கணவர் எனது நல்ல நண்பர். ஐஸ்வர்யாவின் பாட்டிற்கு எங்கள் குடும்பமும் அடிமை தான்.

IMG_0568எனவே இன்று (SIFAS – Singapore Indian Fine Arts Society) நடத்திய விழாவில் பங்கேற்றேன்-ஆடியன்ஸில் அமர்ந்திருந்தேன் என்று பொருள் கொள்க. ஒரு மணி நேரம் கான மழை. பொதுவாகவே சிங்கப்பூரில் தினமும் மழை உண்டு. இன்று இசை மழை.

எனக்குத் தெரிந்து ‘செக்கனி ராஜ’ பாடல் மிக நன்றாக இருந்தது. இறுதியில் முருகன் பேரில் பாடிய தில்லானாவும் அபாரம். ‘ஶ்ரீநிவாஸ திருவேங்கடமுடையான்’ பாடியதும் மனம் குளிர்ந்தது. (இருக்காதா பின்னே? கணபதி, முருகன், அம்பாள் எல்லாரும் வந்தாகிவிட்டது, பெருமாள் வராவிட்டால் எப்படி?)

குமாரி.ஐஸ்வர்யா பொறியியல் படிக்கிறாள். சங்கீத ஞானமும் அபாரம். இறையருளுடன் மேலும் நன்றாக வர வேண்டும். அம்பாள் கடாக்ஷம்.

வெளி நாட்டில் பல வருடங்களாகவே இருந்தாலும், பிள்ளைகளை பாரத கலாச்சார முறைப்படி வளர்க்கும் கல்பனா மற்றும் நாகேஸ்வரன் போற்றுதலுக்குரியவர்கள்.

இனி நல்ல தளிகையில் வெங்காயமும் இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. சுவாமி தேசிகன் பொறுத்தருள வேண்டும்.

 

Tags: ,

NYT’s color bias

23thu3web-master768

New York Times’ editorial on Yogi Adityanath’s choice as UP’s CM smacks of arrogance and a condescending attitude towards another country’s provincial election. The editorial talks about ‘Mr. Adityanath has made a political career of demonizing muslims..’ while it is Donald Trump, its own POTUS who has done what NYT has said. (https://www.nytimes.com/2017/03/23/opinion/mr-modis-perilous-embrace-of-hindu-extremists.html?_r=0)

The paper further states thus: “the appointment shows that Mr. Modi sees no contradiction between economic development and a muscular Hindu nationalism that feeds on stoking anti-Muslim passions” . What is not clear is how are these two items connected at all?

Karunanidhi, Lalu Prasad, Jayalalitha, Mulayam Singh Yadav, Mayawati et al who have left indelible marks as some of the most corrupt persons in the nation were eligible, in the eyes of these media, to be Chief Ministers while a Brahmachari Yogi / Sanyasi is not eligible to be one.

Yogi Adityanath has been a parliamentarian for at least 15 years and every time he has been elected on popular vote. He doesn’t have any privileged background as the grand son of a former prime minister.

Being on the other side of the Atlantic does not make a paper more elite than the others who are not.

The reason for NYT’s hatred is explicit – the color of Yogi Adityanath’s dress.

 
2 Comments

Posted by on March 25, 2017 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

களங்கமில்லாதவர்கள் கல்லெறியுங்கள்- ‘வலம்’ இதழில் அடியேனின் கட்டுரை

‘பேச்சுரிமை மறுக்கப்படுகிறது’, ‘கருத்துச் சுதந்திரம் நசுக்கப்படுகிறது’, ‘சகிப்புத்தன்மை குறைந்துவிட்டது’, ‘பாசிச அடக்குமுறைகள் அவிழ்த்து விடப்படுகின்றன’ போன்ற கூக்குரல்கள் கடந்த இரு ஆண்டுகளாக ‘அறிவுஜீவி’களால் எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. இதன் காரணமாக ‘மனம் உடைந்து’, முன்னர் அரசிடமிருந்து பெற்ற விருதுகளைத் திருப்பித்தர பேரறிவாளர்கள் முனைந்து செயல்பட்டதும், இது உண்மை என்று நம்பிய அயல்நாட்டுப் பத்திரிகைகள் ஓலமிட்டு அழுததும் நாம் சமீபத்தில் கண்டவை.

அப்படிக் கூக்குரலிட்டவர்களில் முதன்மையானவர் நயந்தாரா சேஹல் என்னும் எழுத்தாளர். இவர் பண்டித நேருவின் உறவினர். தனக்கு அளிக்கப்பட்ட சாஹித்ய விருதைத் திரும்ப அளித்தார் இந்த எழுத்தாளர். இவரும், இவரைப்போன்ற பலரும் அடிக்கடிப் பேசிவரும் மொழி, ‘பாரதத்தில் பேச்சுரிமையை நிலை நாட்டியவர் நேரு; அவர் கடைசி வரை பத்திரிகைச் சுதந்திரம், பேச்சுரிமை என்பதையே முழுமூச்சாகக் கொண்டிருந்தார். அவரது கொள்கைகள் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்படுகின்றன’ என்பதே. அது எந்த அளவு உண்மை என்று பார்க்கலாம்.

விடுதலை அடைந்த பின் 17 ஆண்டுகள் பாரதத்தை வழிநடத்திய பண்டித நேரு அவர்கள், பத்திரிகை சுதந்திரம் தூக்கிப் பிடிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதைப் பலமுறை, பல கூட்டங்களில் சொல்லியே வந்திருந்தார். மார்ச் 8, 1948 அன்று அரசியல் நிர்ணய சபையில் பேசும்போது,(1) நேரு பேசியது: “நாங்கள் பத்திரிகைகளிடம் அளவுக்கதிகமாகவே நீக்குப் போக்காக இருந்து வருகிறோம். அவர்கள் எங்கள் கொள்கைகளுக்கு எதிராக எழுதினாலும் நாங்கள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை என்பதைத் தெரியப்படுத்தி இருக்கிறோம்” என்றார். நாடு அன்று இருந்த சூழலில் அவர் அப்படிப் பேசியது அவரைப் பெரிய முற்போக்காளர் என்றே காட்டியது.

பின்னர் டிசம்பர் 3, 1950 அன்று நாளேடுகளின் ஆசிரியர்கள் கூட்டத்தில் நேரு பேசியது மிக முற்போக்கான ஒன்றாகப் பார்க்கப்பட்டது(2). “பத்திரிகைகள் எடுத்துக்கொண்டுள்ள உரிமைகள் அளவுக்கதிகமானவை, ஆபத்தானவை என்று அரசு நினைத்தாலும், பத்திரிகைகளின் சுதந்திரத்தில் தலையிடுவது என்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை… அடக்கப்பட்ட, சுதந்திரங்களற்ற ஊடகங்களைக் கொண்டிருப்பதைக்காட்டிலும், ஆபத்தான விளைவுகளை உண்டாக்கக் கூடிய, கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரங்களைக் கொண்ட இதழ்களை இயங்க அனுமதிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடே” என்றே பேசினார்.

ஆசிய ஜோதி பண்டித நேரு அவர்களின் வாக்கில் கருத்துச் சுதந்திர தேவி நடமாடாத நாளே இல்லை என்னும்படியாக, பெருவாரியான பொதுக்கூட்டங்களில், பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்களில் என்று பல நேரங்களில் கருத்துச் சுதந்திரம், பத்திரிகைச் சுதந்திரம் என்று முழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

நாட்டிற்குத் தீமை விளையும் என்றாலும் பத்திரிகைச் சுதந்திரத்தைக் காப்போம் என்பதாக இருந்த நேருவின் நிலைப்பாடு ஓராண்டிலேயே தலைகீழாக மாறியது.

சென்னையில் இருந்து ரொமேஷ் தாப்பர் என்பார் நடத்திய ‘க்ராஸ் ரோட்ஸ்’ என்னும் இடதுசாரிப் பத்திரிகை நேருவின் கொள்கைகளைக் கடுமையாகச் சாடியபடி இருந்தது. இது காங்கிரஸாருக்குப் பெரும் நெருடலாகவே இருந்து வந்தது. இப்பத்திரிகையை எதிர்த்து அன்றைய சென்னை மாகாண அரசு வழக்கு தொடர்ந்தது. ஆனால் நீதிமன்றம் வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்து, ‘அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் படி பேச்சுரிமை அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்று. அதனை மறுத்து பத்திரிகையைத் தடை செய்ய இயலாது’ என்று தீர்ப்பளித்தது(3). இது காங்கிரஸ் அரசையும் நேருவையும் பாதித்தது.

அதேநேரம் பஞ்சாப் அரசு ‘ஆர்கனைசர்’ என்னும் பத்திரிகையையும் தடை செய்ய வேண்டி பஞ்சாப் உயர்நீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கு தொடர்ந்தது. சென்னை வழக்கு போன்றே ‘அடிப்படை உரிமை’யை மறுக்க முடியாது என்னும் விதமாக இந்த வழக்கும் தோல்வி அடைந்தது.

இந்த இரு தீர்ப்புகளும் காங்கிரஸ் அரசை மிகவும் பாதித்தன. ‘அடிப்படை உரிமை’ என்பதால் ஒன்றும் செய்ய இயலாத நிலை. பலவாறு குழம்பிய காங்கிரஸ் மத்திய அரசு, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைத் திருத்த முடிவெடுத்தது. ஆம். ஜனவரி 26, 1950ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டம், ஓராண்டுக்குள், முதல் முறையாக, பேச்சுரிமை, கருத்துச் சுதந்திரம் என்னும் அடிப்படை உரிமைகள் விஷயமாகத் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று முடிவானது. இந்த முயற்சியை முன்னெடுத்தவர், அதுவரை பத்திரிகைச் சுதந்திரத்தின் காவலனாக அறியப்பட்ட நேருவேதான்.

மே 10, 1950 அன்று சுதந்திர பாரதத்தின் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. மே 29 அன்று பாராளுமன்றத்தில் பேசும்போது நேரு, “பத்திரிகைச் சுதந்திரம் என்பது கட்டற்றது அல்ல. அதற்கான கட்டுப்பாடுகளுக்குள் அது அடங்குவதாக இருக்கவேண்டும். நடைமுறையையும், நாட்டின் சட்டங்களையும் மனதில் கொண்டு பத்திரிகைகள் நடந்துகொள்ள வேண்டும்”(4) என்றார். ஜூன் 18, 1951ல் நிறைவேற்றப்பட்டு அமலுக்கு வந்தது சட்டத் திருத்தம்.

‘கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரம்’ என்பது அல்ல என்றாகி, ‘வரைமுறைகளுக்குள் அடங்கும் சுதந்திரம்’ (Reasonable Freedom) என்று ஆனது. 1950 டிசம்பர் மாதம் துவங்கி 1951 ஜூன் மாதத்திற்குள் கருத்துச் சுதந்திரம் மலை முகட்டிலிருந்து அதல பாதாளத்தில் விழுந்தது.

பாரதத்தில் சட்டம் ஒழுங்கைக் காரணம் காட்டி நூல்கள் தடை செய்யப்படும் போதும், இதே ‘நேரு கொடி’ தூக்கப்படும். ஆனால் எழுத்தாளரான நேருவின் காலத்திலேயே நூல்கள் தடை செய்யப்பட்டன என்பதை யாரும் வெளியே சொல்வதில்லை. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஞாபக மறதி நோய் பரவுகிறதோ என்னவோ.

நேரு காலத்தில் தடை செய்யப்பட்ட நூல்கள் இவை:

Nine hours to Rama – Stanley Wolpert

1962ல் இந்திய அரசு, கலிஃபோர்னியப் பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியரான ஸ்டான்லி வோல்பர்ட் எழுதிய  ‘Nine hours to Rama’ என்னும் நாவலைத் தடை செய்தது.  மஹாத்மா காந்தியின் இறுதி நாள் பற்றிய புனைவு நூலான இது, அரசு, காந்திக்குச் சரியான பாதுகாப்பு அளிக்கவில்லை என்னும் கருத்தை வலியுறுத்தி எழுதப்பட்டிருந்தது.

Lotus and the Robot – Arthus Koestler

ஆர்தர் கோஸ்லர் என்பார் எழுதிய ‘Lotus and the Robot ‘ என்னும் நூலை 1960ல் இந்திய அரசு தடை செய்தது. கோஸ்லர் தனது ஜப்பானிய மற்றும் இந்தியப் பயணங்களைப் பற்றி எழுதிய இந்த நாவலில் இந்தியாவின் ஜனநாயகத்திற்கு இருண்ட எதிர்காலமே இருப்பதாக எழுதியிருந்தார்.

The Heart of India  – Alexander Campbell

அலெக்ஸாண்டர் கேம்பெல் எழுதிய ‘The Heart of India’ என்னும் நூல், இந்தியாவின் சமூக, பொருளாதாரக் கொள்கைகளைக் கேள்வி கேட்பதாக இருந்தது. நேரு பற்றியும், காங்கிரஸ் கட்சி பற்றியும் அவதூறான கருத்துக்களை இந்த நூல் கொண்டிருந்தது.

Lady Chatterle’s Lover – D.H.Lawrence

டி.எச்.லாரன்ஸ் எழுதிய ‘Lady Chatterle’s Lover – D.H.Lawrence’ என்னும் நூலில் பாலியல் காட்சிகள் இடம்பெற்றிருந்தன. இதனை பிரிட்டன் முதலில் தடை செய்தது. பின்னர் தடை நீக்கப்பட்டாலும், இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் இந்த நூலைத் தடை செய்தது. ஆயினும் இந்தத் தடையில் நேருவின் பங்கு பற்றி தெரியவில்லை.

பிறந்த குழந்தையைப் பாதுகாக்க வேண்டி சில முன்னேற்பாடுகள் செய்வது போல், விடுதலை அடைந்த சில ஆண்டுகளுக்குள் பாரதத்தின் ஒற்றுமைக்குப் பங்கம் விளைவிக்கும் போக்குடைய ஏடுகளை நேரு அடக்கி வைத்து நாட்டைக் காப்பாற்ற முயன்றார் என்று நாம் இன்று நினைத்துப்பார்க்கலாம். ஆனால் அதேபோல் இன்னும் பல மடங்கு ஊறு விளைவிக்கக்கூடிய விஷமப் பிரசாரம் செய்யும் ஊடகங்கள் நாட்டில் பெருகிவிட்ட நிலையில், ஊடக தர்மம் என்பதே தேசியத்தை எதிர்ப்பதுதான் என்னும் விதமாக ஆகிவிட்ட நிலையில், ஊடகவியலாளர்கள் வெளிப்படையாக தேச நலனுக்கு எதிராகச் செயல்படுவது தெரியும் நிலையிலும்கூட, அவர்களை அடக்கவென்று சட்டங்களில் மாற்றங்கள் ஏதும் நடைபெறாத தற்காலத்தில், ‘கருத்துச் சுதந்திரம் பறிக்கப்படுகிறது’ என்னும் கூக்குரல் எழுவது என்ன நியாயம்?

விரைவில் உத்திரப் பிரதேசத்தில் தேர்தல் வர இருக்கும் வேளையில், கருத்துச் சுதந்திரப் போராளிகள் மறு அவதாரம் எடுக்கலாம். விருதுகளைத் திரும்ப வழங்கும் ஆராதனைகள் துவங்கலாம். அப்போது நாம் நினைவில் கொண்டு கேட்க வேண்டிய கேள்வி: கருத்துச் சுதந்திரத்தை முதலில் களங்கப்படுத்தியது யார்?
http://www.valamonline.in/2017/03/blog-post_49.html

 
3 Comments

Posted by on March 25, 2017 in Writers

 

Tags: , ,

டீ சிந்தனைகள்

அவசரமில்லாமல் டீயோ காபியோ பருகும் போது, அந்த டீ மற்றும் காபியின் பூர்வீகம் பற்றி எண்ணுவதுண்டு.

அந்த ஒரு கோப்பை டீயின் பின்னால் நமது மூதாதையின் குருதி இருப்பது போல் தோன்றும். 200 வருஷங்களாகத் தங்களை அடிமைகளாய் விற்றுக்கொண்டு மலேயா, இலங்கை என்று தங்களையே மாய்த்துக்கொண்ட அந்தத் தியாகிகளை நினைக்கும் போது, மனம் வெதும்பி, அப்படியாவது அந்த பானத்தைக் குடிக்கத்தான் வேண்டுமா என்று தோன்றும்.

நினைவடுக்குகளில் ஆழப்புதைந்த நினைவுகள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக வெளிக்கிளம்பும். பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் கட்டப்பட்ட கதை, அதன் பின்னால் இருந்த வெள்ளை வாணிபம், அதற்காக நீட்டிக்கப்பட்ட பஞ்சம், அப்போது மலேய டீ / ரப்பர் வேலை செய்யச் சென்ற நம்மவர்கள் என்று நினைவுகள் விரிந்து குடிக்கும் டீ கசக்கத் துவங்கும்.

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவருடன் அமர்ந்து டீ குடித்துக்கொண்டிருந்த போது இந்தக் கதையைத் துவங்கினேன். நண்பர் பேசவில்லை. நான் சொல்லி முடித்தவுடன் அவர் சொன்னது,’ ஆமாம் சார். நீங்க சொன்னது எங்க பாட்டி தாத்தா கதை தான். அவங்க கூர்கில் சிந்தின ரத்தம் ஞாபகம் வந்தது .அவர்கள் தோட்டத் தொழிலாளிகளாக இருந்தவர்கள் ‘ என்றார் நெகிழ்ச்சியுடன்.

அடுத்த முறை டீ குடிக்கும் போது சற்று நிதானமாகச் சிந்தியுங்கள். பல வரலாறுகள் புலப்படும்.

 

Tags:

JNU Audit

Annual appraisal entails audit of what happened during the year, how the allotted budget has been utilized etc. Can’t we ask for an audit of money allotted to JNU and the returns from the University on that? Some KPIs could be:

1. # Ph.Ds / year
2. # Rhodes Scholars / year
3. # Int’l papers presented
4. # Doctoral scholars joined Int’l Universities
5. # Civil Servants produced
6. # Int’l awards received
7. # Books written / year
8. # Developmental Projects / year
9. # Industry Collaboration / JVs for development
10 # Startups / year

If these are not satisfactory, should the tax payers continue to fund a futile venture?

 
6 Comments

Posted by on March 22, 2017 in Writers

 

Tags:

அருகர்களின் பாதை – book review

9788184936797_b

One word to describe this book – ‘magnificent’.

Well known Indian Tamil writer Jeyamohan exemplifies in the art of describing places and events in this so-called travelogue so much so that one gets a feel of having traveled with his team all along.

This travelogue is on the trail of ancient Jain monasteries and temples. Jains in ancient India exemplified in the art of trade and established the now famous trade routes. Jeyamohan and his friends go in search of this ancient trade route and, in the process, explore the monasteries and caves where Jain monks lived and preached from.

Being an expert in the philosophical history of India, Jeyamohan excels in the art of describing the philosophical connection at each place of his visit. Not only are we enthralled by the beauty of his Tamil language but also by the juxtaposition of metaphor and thought.

The Jain trail takes place over a period of one month and covers the entire western length of the physical India of the present.

Everywhere we are treated to the enormity of the temples or caves, the philanthropy of the Jain establishments in treating the pilgrims who come visiting them, the splendor of the institutions – either ruined or not yet – and the extremes of weather that the magnificent country India has to offer.

We are also audience to a repetition – the repetition in the destruction of temples by Islamic invaders and the re-construction by enterprising Jains.

Barbaric invader Allauddin Khilji finds a mention again and again for the wrong reasons. Whenever Jeyamohan mentions a temple, there is always an Islamic invasion that would have resulted in its destruction and a subsequent rebuild. The details of destruction get so frequent that you begin to expect one such when Jeyamohan visits a new place. The volumes of history destroyed by the Sultanates and Mughal zealots is simply unfathomable.

That such structures were, time and again, destroyed by pre-Mughal and Mughal invaders and have been re-built, time and again, paints a picture in contrast — foreign forces aiming at destruction and local spiritual forces aiming at re-construction and reconciliation. And there in lies the resilience of the continuous culture of India for the last 10,000 years or so.

That such a magnificent Jain trail that has existed in India and has been so cleverly hidden by successive governments in the name of ‘secularism’ is a sad commentary on the Nehruvian version of education and governance. Though we are left in awe at the different places that Jeyamohan visits because of the splendor of the structures that he describes, what pains is the enormity of efforts that successive regional and central governments have taken to hide these stupendous wonders from the common man of the country — by way of not having incorporated these in history text books.

Jeyamohan describes the common man in Maharashtra and Gujarat who welcomes strangers with open arms and a smile, and offers food and tea even at odd times of the day. That, as Jeyamohan correctly depicts, is the chord of humanity which runs through the civilization that is India.

The other uniform thread that runs through the narrative is the peaceful coexistence of Jainism and Vaishnavism in the states of Gujarat and Rajasthan. The interoperability of icons in both the religions is a lesson in the belief that unity of divinity is the founding philosophical base of India.

Jeyamohan also mentions the ‘Golden Quadrilateral’ – the four way link expressways that the Vajpayee government built ( subsequently abandoned by the Congress governments) and its benefits to India.

Among the many Hindu and Jain kings mentioned, Raja Hamir Dev of Ranthambore needs special mention. He sacrificed his kingdom and himself in order to keep his word to safeguard a couple from the strangleholds of Allauddin Khilji.

Selfless kings like Hamir Dev of Rajasthan and the Solankis of Gujarat epitomize the spirit of India.

Kudos to the author for his painstaking travel and, more than that, his equally, if not more, painstaking documentation of his travel to the minutest of detail and for this philosophical-historical treatise.

The book can be bought here.

 

Tags: , ,

‘சார்த்தா’ வாசிப்பு அனுபவம்

nool2cமாஹிஷ்மதி நாட்டின் வேத பிராம்மணன் நாகபட்டனின் அக, புறப் பயணங்களை விவரிக்கிறது ‘சார்த்தா’ என்னும் பைரப்பா எழுதிய இந்த நாவல் (மூலம் : கன்னடம்).

பல நாடுகளில் வாணிபம் செய்யும் வணிகர்கள் சில நூறு பேர் ஒன்றாகப் பயணம் செய்யும் ஊர்வலம் போன்ற அமைப்பு கொண்ட வணிகக்குழுவின் ரகசியங்களை அறிந்து வா என்று அமருகன் என்னும் அரசன் நாகபட்டனை வணிகர்களுடன் அனுப்புகிறான். அப்பயண அனுபவங்களே இந்த நாவல்.

இது வெறும் பயணக்குறிப்பல்ல. வணிகர்களுடனான பயணத்தில் துவங்கும் பட்டனின் பயணம் அவனை 8ம் நூற்றாண்டுப் பாரதகண்டத்தின் பல தேசங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால், வெறும் புறவயமான அனுபவங்களாக இல்லாமல் அப்பயணங்களால் ஏற்படும் அகவெளிப் பார்வைகளும், அக்காலத்தின் தத்துவப் பரிவர்த்தனைகளும் கொஞ்சம் வரலாறு போன்ற பார்வைகளுமாக விரிகிறது நாவல்.

சனாதன தர்மத்தின் பிரிவுகளான அத்வைதம், சாக்தம், தாந்திரிகம் என்று உலா வரும் கதையில் பவுத்த தத்துவ மரபுகள், பவுத்த தாந்திரீகத்தின் சில கூறுகள் என்று பலவும் உலாவருகின்றன.

ஆதி சங்கர் மண்டல மிஸ்ரரின் விவாதங்களும் வந்து சேர்ந்து நாவலுக்கு ஒரு முழுமை கிடைக்கிறது.

தத்துவ விவாதங்களைக் கதைகளில் புகுத்துவது கடினம். முதலில் அதற்கு தத்துவப் புரிதல் இருக்க வேண்டும். தத்துவம், கதையின் ஓட்டத்தைத் தடை செய்யக் கூடாது; கதைக்கு வலு சேர்க்க வேண்டும். பைரப்பா இவை அத்தனையும் செய்திருக்கிறார்.

நெடிய, பல படிமங்கள் கொண்ட மிக முக்கியமான நாவல் ‘சார்த்தா’. விஜயபாரதம் பதிப்பகம்.

 
2 Comments

Posted by on March 15, 2017 in book review, Writers

 

Tags: , ,

A note to the Centre

Nothing can be farther from truth than the belief that the Left, in India, is dead. When it was in power, it at least had the chains of a modicum of responsibility. However, even as late as the disastrous UPA-1 experiment, they resorted to blackmail politics and had no qualms in enjoying power without responsibility. Nuclear deal is a case in point.

Now that it has been decimated in all the states in the recent elections, chances that the left would resort to the university-chaos technique, are more. The chaos experiment has produced great results for them in JNU. With the incendiary environment in Tamil Nadu, aided amply by the unaccounted erstwhile Tiger money and demise of a strong state CM, the left inspired chaos-theory could gain ground. Religious NGO led funding is always at hand, just in case there is a shortage (Eg: Kudankulam, Marina, Neduvasal).

The Centre should act as a strong central govt, crack the whip, and rein in the anti-national elements with all the force it can muster. The state of Tamil Nadu has long suffered from absence of governance and orientation towards the national mainstream.

When the center does something for TN, talk about it, in Tamil, in Chennai and in all other places. Ask central ministers to conduct press conferences and answer questions. Show that the party is definitely a party with a difference.

The BJP needs to provide credible, young leaders in the state, who are grounded in the nationalist ideology, can articulate better both in Tamil and English, with the force necessary, in the national and local television channels, have a better connect with the students and youngsters, and, in general, represent the new generation.

And, for God’s sake, eschew tinsel sentinels. TN needs change not only in the body, but also in the soul. Hence no more tinsel souls in a new body, please. And no cut-out / banner culture please.

Mind it. The Left has nothing to lose but everything to gain from a disoriented Tamil Nadu that is looking for another ’cause’ to fight. A Left gain is not good for the nation.

 
4 Comments

Posted by on March 12, 2017 in English Posts, Writers

 

Tags: , , , ,

 
%d bloggers like this: