RSS

Monthly Archives: July 2017

ஆதார் ஆலாபனை

சிங்கப்புரில் இருந்து கிளம்பும் முன் UIDAI வலைத்தளத்தில் சென்னையில் என் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கு ஆதார் மையம் என்ன என்று தெரிந்துகொண்டு, அதன் பொருப்பாளரைத் தொடர்புகொண்டேன். 4-5 நாட்கள் மட்டுமே இந்தியாவில் தங்குவதால் ஆதார் பெறுவது எப்படி என்று கேட்டேன்.

‘நீங்கள் வரிசையில் வாருங்கள். ஆகஸ்ட் 10ற்குப் பின் உங்களுக்கு ஆதார் பதிவுக்கான டோக்கன் கிடைக்கும்’ என்பது போல் ஏதோ சொன்னார். ‘ஆனாலும் உங்களின் ரிடர்ன் டிக்கெட்டையும் எடுத்து வாருங்கள். அதை வைத்து உங்களுக்கு ஆதார் பதிவு செய்ய முடியுமா என்று பார்க்கிறேன்’ என்பது போல் ஏதோ சொன்னார். அவர் பேசும் போது ஏகத்துக்கு இரைச்சலும், பேச்சுக்குரல்களுமாக இருந்ததால்  நான் அவர் ‘ஏதோ சொன்னார்’ என்று சொல்கிறேன்.

மறுநாள் சென்னை வந்தவுடன் அவரைத் தொடர்பு கொண்டேன். திங்கள் காலை பாஸ்போர்ட், ரிடர்ன் டிக்கெட் சகிதம் வரிசையில் நிற்கவும் என்றார்.  காலை 9:00 மணிக்குத் தாலுகா அலுவலகத்தில், வெயில் ஏறிக்கொண்டிருக்கும் சுபயோக சுப தருணத்தில் அங்கு சென்றோம் (குடும்பத்துடன், இஷ்ட மித்ரர்கள் இல்லாமல்). எனக்கு முன்னார் 25 பேர் முன்னரே நின்றிருந்தார்கள்.

10:30க்குக் கதவு திறந்தது. உள்ளிருந்து ஒரு அலுவலர் ‘ஆகஸ்டு 10 வரைக்கும் யாருக்கும் டோக்கன் கிடையாது. அதுக்கப்புறம் டோக்கன் இல்லாமல் ஆதார் வாங்கிக்கொள்ளலாம்’ என்று அறிவித்துவிட்டுச் சென்றார். ‘இப்ப டோக்கன் இல்லேன்னா?’ என்ற என் கேள்வி காற்றில் கரைந்து போனது.

பதட்டத்தில் மீண்டும் அம்மையாருக்குப் போன் செய்தேன். அப்போதுதான் அலுவலகம் வந்திருந்த அவர்,’ நீங்க டிக்கெட்டை எடுத்துக்கிட்டு உள்ள என்கொயரிக்கு வாங்க’ என்றார். நான் உள்ளே போக எத்தனிக்க, முன்னர் இருந்தவர்கள் ஆட்சேபிக்க, சிலர் கத்த, நான் அவர்களுக்கு விளக்கம் சொல்வதை யாரும் காதில் போட்டுக்கொள்வதாகத் தெரியவில்லை. நிலமையை உணர்ந்த அந்த அம்மையார் வெளியே வந்து உண்மையை விளக்கி, எனது ரிடர்ன் டிக்கெட்டைச் சரி பார்த்து, ‘சரி, வரிசைல நில்லுங்க’ என்று சாந்தமாகச் சொல்லிச் சென்றார்.

அந்த நேரத்தில், என் முகத்தைப் பார்த்த ஒரு ஆட்சேபவாதி மோதியைத் திட்டத் துவங்கினார். ‘அந்தாள் ஊர் சுத்தறான். வெளிநாட்டுக் காரனுக்கெல்லாம் ஸ்பெஷலா ஆதார் குடுக்கணுமா?’ என்று தொடர்பில்லாமல் பேசினார். பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம் என்று மவுனம் காத்தேன்.

அதற்குள் பலர் முண்டியடித்து உள்ளே போக முயல, உள்ளிருக்கும் அந்த இரண்டு அலுவலர்களும் ஒவ்வொருவருக்கும் சமாதானம் சொல்லி, அதே சமயம் பொறுமையுடன ஆதார் பதிவும் செய்துவந்தனர். அவர்களின் பொறுமை என்னை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. சிங்கப்பூராக இருந்தால் போலீசை அழைத்திருப்பார்கள்.

வெளியில் காத்திருந்த சில பெரியவர்கள், ஒரு கரை வேட்டி உட்பட, மோதியைத் தரக் குறைவாகப் பேசத்துவங்கினர். ‘இன்னாத்துக்கு பணத்தப் புடுங்கினான்? எங்கிட்ட பணம் கொட்டியா கெடக்கு? அம்பானி கொழிக்கறான். இவன் ஊர் சுத்தறான். இந்திரா காந்திக்கு 20 குண்டு, மவனே உனக்கு இருக்கு பார் 50’ என்கிற ரீதியில் அளவில்லாமல் போனது பேச்சு.

நான் பொறூமை இழந்தேன்.

‘உங்க பிரச்னை ஆதார்லயா?’ என்றேன். ‘ஆமாம்’ என்றார்.

‘ஆதார் யார் கொண்டு வந்தா தெரியுமா?’

‘ஆரு? மோடி தானே?’

‘இல்லை. உங்க மன்மோஹன் சிங். அவுரு கொண்டு வந்ததை இவரு செயல் படுத்தறாரு’  என்றேன்.

‘ஆமாம். உண்மை தான். ஆனா இத மோடி அப்ப எதிர்த்தாரே?’

‘அது தப்புதான். ஆனா தன்னோட தப்ப உணர்ந்துட்டு இப்ப செயல்படுத்தறார். மக்களோட வரிப்பணம் வீணாகக் கூடாதேன்னு ஆதார் கட்டாயம் ஆக்கினார்,’ என்றேன்.

விவாதம் சூடு பிடிக்க, இன்னும் இருவர் சேர்ந்து கொண்டனர்.  பேச்சு, ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என்று தாவி, சர்க்காரியாவில் நின்றது. அதற்கு மேல் பேச எனக்குத் தெம்பிருக்கவில்லை.

விவாதத்தில் பங்கெடுத்த இன்னொருவர் மெதுவாக என்னிடம் வந்து, ‘வீடு கட்ட பாங்க்ல கம்மி ரேட்ல கடன் தராங்களாமே, அது பத்தி எதுனா தெரியுமா சார்?’ என்றார். டீமானிடைசேஷனால் விளைந்த அந்த நன்மையை அவருக்குப் புரியும்படி விளக்கினேன். சில வருமான வரம்பிற்குள் இருப்பவர்களுக்கு அரசே வீடு கட்டித் தருகிறது என்பதையும் சொன்னேன்.

எனக்கு முன்னர் நின்றிருந்த நெற்றியில் பொட்டில்லாத இளைஞி கொஞ்சம் ஓவராகவே திட்டினார். ‘எனக்கு யார்கிட்டயும் பயம் இல்லை. ஊர் சுத்தறவன் சொல்றான் ஆதார் வாங்கணுமாம்’ என்று ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

‘எதுக்கெடுத்தாலும் மோதிய திட்டாம, இந்த ஆதார் வினியோகம் பண்றதுக்கு குத்தகை எடுத்திருக்காங்கல்ல ‘அரசு கேபிள் டிவி’ நிறுவனம், அவுங்களக் கேளுங்க ஏன் ரெண்டே ரெண்டு கம்ப்யூட்டர் தான் இருக்குன்னு. கேக்க முடியுமா உங்களால? ஏன்னா யாரைக் கேக்கறதுன்னு தெரியாது,’ என்று நான் பொதுவாக உபன்யாசம் செய்துகொண்டிருந்த வேளையில் என்னை உள்ளே அழைத்தார்கள்.

மணி 1:00. வெப்பம் உச்சத்தில். ஒரே ஒரு மின்விசிறி வெளியில் இருந்த வெப்பத்தை உள்ளே செலுத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்த அறையில் என்னால் 10 மணித்துளிகள் கூட நிற்க முடியவில்லை. இயந்திரங்கள் போல் அந்த இரு அலுவலர்களும் கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஊடே எத்தனையோ கேள்விகள், முரட்டு மனிதர்களின் கர்ஜனைகள்,  ‘நான் யார் தெரியுமா?’ உன் பேரென்ன? ‘டிபார்ட்மெண்ட்ல சொல்லவா?’  போன்ற மிரட்டல்கள். எதற்கும் அசராமல், அக்னி தஹிக்கும் 150 சதுரஅடி பாய்லர் அறையில் ‘தத்தங் கருமமே கண்ணாயினார்’ என்று பணியாற்றும் இந்த சொற்ப சம்பள ஊழியர்களே நமது உண்மையான ஹீரோக்கள்.

பாரத தேசத்தை ‘யோக பூமி’ என்று சொல்வதுண்டு. இன்று அது ‘கர்ம பூமி’ என்பதையும் உணர்ந்தேன்.

பி.கு.:

  1. ஆதார் விஷயம் சுபம்.
  2. அறையினுள் ஒரு போலீஸ்காரரும் அமர்ந்திருந்தார். எதற்கென்று தெரியவில்லை. அவரைப் பார்த்த ஒரு குழந்தை சல்யூட் செய்தது.
 

Tags: ,

Re-writing India, page by page

When Panditji, in 1963, requested the RSS to take part in the Republic Day parade as a thanksgiving for its services during the 1962 China war, the tide had begun to turn right.

Later, govt after govt, in wholly misplaced and now widely-acknowledged-as-stupid acts of appeasement, ably aided by liberal funding from missionaries and NGOs, continued to paint the RSS in bad light. This ensured that left-centric academic discourse alone hogged limelight and all other streams of thought were painted as backward and retrograde.

Decade after decade, large chunks of tax payer money was spent to write history with a Red tint, Green bias and White symphathy on the one hand, and anti-Saffron on the other. The damage this has done to the psyche of the nation did not deter the rulers and their psychophants who doubled up as gurus of great erudition.

This has resulted in brainwashing generations of Indians into believing that their days of glory didn’t exist, that theirs was a caste and superstition-ridden society and that the new age gurus were the Mughals and the British who brought some semblance of modernity and thought to the teeming millions of beggars, mendicants and snake charmers.

Anything in excess would only turn counter productive. Therefore the hatred-spewing and venom-spitting by the left media, missionary and academia have resulted in the following :

  1. RSS Prime Minister
  2. RSS President
  3. RSS Vice President
  4. RSS Chief Ministers in most states

Now is the time to write a true history of India, that does not care about the multitudes of harems of the Mughal emperors, but looks at the accomplishments of Rajendra Cholan, Travancore Kings, Chatrapathi Shivaji, the Bhosles, the Peshwas and other un-sung patriots.

Now is the time to correctly document the business acumen of the Chettiar community of South India, whose business prowess, even in the then not-so-modern times, were admirable and comparable to the current day Harvard Business grads.

Now is the time to write about our real heroes – Rani Mangamma of Madurai, Rani of Jhansi and the multitude of lady warriors who sacrificed their lives for their honour and for the honour of their states.

Now is the time to look at what happened in Kashi, Mathura and Ayodhya, and explain, without any bias, as to why what happened, happened.

Now is the time to make Indians feel that their ancestors were not stupids and idiots as they have been taught to believe.

Now is the time to re-write India, page by page.

 
9 Comments

Posted by on July 21, 2017 in English Posts, Writers

 

Tags: , , , , , ,

பஞ்சகச்சம் நிகழும் தருணம்

143000337629972783-panchakacham-readymade-dhotiநீங்கள் பஞ்சகச்சம் உடுத்திக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? ஆமாம் என்றால் மேலே படியுங்கள். இல்லையென்றால் அவசியம் மேலே படியுங்கள்.

வேஷ்டிகள் பல வகை.

மயில்கண் வேஷ்டி என்னும் வகை ரொம்ப காலம் பிரசித்தியுடன் விளங்கியது. ‘என்ன மயில்கண் வேஷ்டி வாங்ல்லியா?’ என்றூ மாப்பிள்ளைகள் கோபித்துக்கொண்டு போன காலங்கள் உண்டு. அத்தனை ஜாஜ்வல்யத்துடன் திகழ்ந்த மயில்கண் வேஷ்டியை தற்போது யாரும் சீந்துவார் இல்லை. யாரும் அதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை.

மயில்கண் வேஷ்டியைப் போலவே சமீப காலத்தில் ஈரோடு வேஷ்டி என்று ஒன்று வந்தது. ஒன்றிரண்டு முறை துவைத்த பின் முழங்காலுக்கு மேல் ஏறிக்கொள்ளும். அதை விரித்துவிட வேஷ்டி நுனியில் கல்லைக் கட்டி விட வேண்டும் என்பது போல் 1-2 வாரத்துக்குள்ளேயே பல்லிளித்து நின்றுவிடும். அது என்ன டெக்னாலஜி என்று இன்னமும் ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் இரண்டாந்தரமான வேஷ்டியாக ‘மல் வேஷ்டி’ என்று ஒன்று இருந்தது. சரியாக மூன்று முறை உடுத்திக் கொண்டவுடன் குழந்தைத் துணியாகப் பயன்படுத்தலாம்.

இதைத் தூக்கி அடிக்கும் விதமாகத் தற்காலத்தில் பாலியஸ்டர் வேஷ்டி என்று ஒரு வஸ்து வந்துள்ளது. கிறிஸ்தவ மணப்பெண் அணியும் முகம் மறைக்கும் / மறைக்காத பாலாடை போன்ற வெண் துணியால் ஆனது இந்த பாலியஸ்டர் வேஷ்டி. வேஷ்டியை உடுத்திக் கொண்டது போலவும் இருக்கும், இல்லாதது போலவும் இருக்கும். வேஷ்டியே இல்லாதது போலவும் இருக்கும்.  ‘உள் ஒன்று வைத்துப் புறம் ஒன்று பேசாதவர்கள்’ என்று யாராகிலும் இருந்தால் இந்த வஸ்திரத்தைப் பயன் படுத்தலாம். ஆங்கிலத்தில் ‘Leaving nothing to the imagination’ என்பார்கள். பாலியஸ்டர் வேஷ்டி அப்படியானது.

வேதாந்த பாடத்தில் ‘அந்தர் இந்திரியம்’ , ‘பஹுர் இந்திரியம்’ என்பார்கள். அப்படி அந்தர் இந்திரியத்தையும், பஹுர் இந்திரியத்தையும் ஒன்றைணைக்கும் விதமாக, வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளிருப்பதை வெளிக்காட்டி, பரமானந்த அனுபவத்தை அளிக்கவல்லதாக பாலியஸ்டர் வேஷ்டி திகழ்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒப்பற்ற ஆன்மீக அனுபவத்தை அளிக்கும் பாலியஸ்டர் வேஷ்டிக்கு ‘Transparency International’ விருது கொடுக்கலாம்.

தற்காலத்தில் வேஷ்டியை உடுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. வெறுமனே பேண்ட் போட்டுக்கொள்வது போல் அணிந்து கொள்ளலாம் அல்லது அதனுள் புகுந்துகொள்ளலாம். இப்போதெல்லாம் ஜிப், பாக்கெட் எல்லாம் வைத்து ரொம்ப வசதிகள் உள்ளனவாம். பெல்ட் இதுப்பதால் எப்போது அவிழ்ந்து மானத்தை வாங்கும் என்கிற பயம் எல்லாம் இல்லை. இதற்கு ‘பேஷ்டி’ என்று நான் பெயர் வைத்திருக்கிறேன் ( பேண்ட் + வேஷ்டி = பேஷ்டி ).

4 முழம், 8 முழம் என்பது போக, 9-5, 10-6 என்று ஆபீஸ் டைமிங் மாதிரி வேஷ்டிகள் உள்ளன. 9-5, 10-6 என்பவை அளவைக் குறிப்பதாக நான் நினைத்ததுண்டு. ஆனால் இவற்றில் பஞ்சகச்சம் என்னும் முறையில் உடுத்திக் கொண்ட போதுதான் இந்த நம்பர்களின் அருமை தெரிந்தது. 9-5 உடுத்திக் கொள்ள காலை 9ல் இருந்து மாலை 5 மணி வரை ஆகலாம் என்றும் 10-6 என்பது காலை 10ல் இருந்து மாலை 6 வரை ஆகும் என்றும் தெரிந்து புளகாங்கிதம் அடைந்தேன்.

இதில் 10-6 என்பதில் 2-3 பேர் ஒரே சமயத்தில் உடுத்திக் கொள்ளலாம் என்று உணர்ந்துகொண்ட அந்த ஜென் தருணத்தைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

gu0xzஇந்த முறை உற்சவ விஷயமாகத் தேரழுந்தூருக்குச் சென்றிருந்தேன். மடத்தில் ஒரு அறையில் 4-5 பேர் அவசரம் அவசரமாக பஞ்சகச்சம் உடுத்திக் கொண்டிருந்தனர். பெருமாள் ஏள்ளுவதற்குச் சில மணித்துளிகளே இருந்ததால் நானும் அந்த அறையில் நுழைந்து 10-6 வேஷ்டியை பஞ்சகச்சமாக உடுத்திக்கொள்ள முயன்றேன். நிற்க.

ஆமாம். நிற்கத்தான் முயன்றேன். 10-6 வேஷ்டியை உடுத்திக் கொள்ள சில ஆசனங்களையும், ஒரு சில தண்டால்களையும், சில முறை ஆத்மப்பிரதட்சணமும் செய்ய வேண்டும். அவ்வப்போது கீழே கிடக்கும் வேஷ்டி நுனிகளை இடுப்பில் சொருகிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு 10 நிமிஷத்தில் அது ஒரு மாதிரி பஞ்சகச்சம் போல் வரும். அந்தப் பதம் தெரிந்து உடனே உடுத்திக்கொள்வதை நிறுத்திவிட வேண்டும். ஏனெனில் 10-6ல் பஞ்சகச்சம் எப்போது நிகழும் என்று சொல்ல முடியாது.

பஞ்சகச்சம் தியானம் போன்றது. அதைப் பூரணமாக அடைய மனுஷனால், மனுஷ யத்னத்தால் முடியாது. அதை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும். அது நிகழும் போது நிகழும். அதுவரை நாம் பலனை எதிர்பாராமல் கடமையாற்றும் கர்மயோகி போல 10-6 வேஷ்டியின் மேல் மேற்சொன்ன ஆசனங்களைச் செய்தவண்ணம் இருக்க வேண்டும். அருகில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும் யாராவது ‘வந்துடுத்துடா, பஞ்சகச்சம் வந்துடுத்து’ என்று பாஞ்சஜன்யம் போல் முழங்குவார். அப்போது ராமன் வில்லைப் படீரென்று ஒடித்தது போல் நிறுத்திவிட வேண்டும். அப்போது பஞ்சகச்சம் நிகழ்ந்துவிட்டது என்று பொருள்.

இப்படியாக பஞ்சகச்ச மோன நிலையை அடைய நான் பிரயத்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்த போது, ‘வந்துடுத்துடா, பஞ்சகச்சம் வந்துடுத்து’ என்று யாரோ யாருக்கோ கத்த, அது எனக்குத் தான் என்று நினைத்து நான் அவசரமாகக் கீழே கிடந்த சில வேஷ்டி நுனிகளை இடுப்பில் சொருகிக்கொண்டு ஓட, ‘மாமா நில்லுங்கோ, வேஷ்டிய உறுவிண்டு போகாதீங்கோ’ என்று வேறு இரண்டு பேர் பின் தொடர, அவர்கள் வேறு யாரையோ சொல்கிறார்கள் என்று நானும் ‘மாமா நில்லுங்கோ, வேஷ்டியை உறுவிண்டு போகாதீங்கோ’ என்று கத்தியவாறே சன்னிதித் தெருவில் ஓட, பிரிட்டிஷ் ராஜகுமாரியின் ஆடையைப் பிடித்துக் கொண்டே வரும் சேவகிகள் போல் நாங்கள் மூவரும் ஊர்வலமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் போது, வீதியில் பெருமாள் ஏள்ளினார்.

‘அர்ச்சனை இருக்கா? பழம், தேங்கா இருந்தா அமிசேப் பண்ணலாம்’ என்று அர்ச்சகர் கேட்கும்போது தான் நான் கட்டிக்கொண்டிருந்தது ஒரே ஒரு பஞ்சகச்சம் இல்லை, பலரின் 10-6களும் சேர்ந்து சுமார் 30-18 என்று என் உடலில் சுற்றியிருந்ததை உணர்ந்த தருணம் என் அகக்கண் திறந்து ,

‘உடுத்துக் களைந்த நின் பீதகவாடை உடுத்துக் கலத்ததுண்டு..’ என்று பாசுரம் சொன்ன மோன நிலையே இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உணர்ந்த ஜென் தருணம் என்று நினைக்கிறேன்.

 
10 Comments

Posted by on July 17, 2017 in பொது, Writers

 

Tags: ,

அச்சே தின்

தற்காலத்தில் பையனுக்கு 7 வயதிலேயே உபநயன ஸம்ஸ்காரம் செய்ய பலரும் விரும்புகின்றனர். குறிப்பாக இவர்கள் என்.ஆர்.ஐ.களாக இருக்கின்றனர். தாங்கள் பின்பற்றாத, பின்பற்றாமல் விட்ட தர்மங்களை மீட்டெடுக்கும் உளவியலாக இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

நண்பர்கள் குழுவிலும் பிரபந்தம், பக்தி இலக்கியம் என்று பலரும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சிலம்பு, கம்பன் என்று பலதையும் படிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இவர்களில் பலருக்கும் தமிழில் உயர் கல்வி இல்லையாகையால் ஊரில் உள்ள யாராவது தமிழாசிரியரைக் கொண்டு பயில்கின்றனர். சிலர் பி.ஏ. வைஷ்ணவம், முதலான படிப்புகளில் இறங்குகின்றனர். பெரும்பாலும் வங்கி, ஐ.டி. துறையில் நல்ல பதவிகளில் உள்ளனர் அல்லது அந்தப் பயணத்தில் உள்ளனர்.

இன்னும் சிலர் ( பெரும்பாலும் அத்வைதிகள், பாலக்காடு பகுதியினர்) ஸம்ஸ்க்ருதம் பயில ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். ஆன்லைனில் ஸம்ஸ்க்ருதம் பயில்வதில் ஊக்கத்துடன் ஈடுபடுகின்றனர்.

இவர்களில் பெரும்பாலோர் 35 – 45 வயதினராகவும் இருக்கின்றனர்.

ஒருவேளை பொருளாதாரக் கவலைகள் குறைந்ததால் இருக்கலாம் என்றும் எண்ணுகிறேன். சோற்றுக்காக நாஸ்திக / இடதுசாரி வேஷம் போட வேண்டிய அவசியம் இல்லாததால் இருக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறது. இதற்கு நரசிம்ம ராவ் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்றும் தோன்றுகிறது.

அதே சமயம் இடதுசாரி / நாஸ்திக வேஷம் போட்டு சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்தைப் பெற்றவர்கள் தங்களது பிரதிபிம்பத்தில் கட்டுண்டு, கைதாகி, இன்னமும் அதே நாஸ்திக / மார்க்ஸிய / இடதுசாரி வேஷத்தைக் கலைக்கவும் முடியாமல், தங்களின் உண்மையான ஸ்வரூபத்தைக் காட்ட முடியாமல், பிம்பத்தின் கைதியாய் நிற்கிறோமே என்கிற அவஸ்தையில் இருப்பதையும் பார்க்க முடிகிறது. இது அவர்களைப் பற்றிய பச்சாதாபத்தையே உண்டாக்குகிறது.

நல்லது நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மனதிற்கு நிறைவாகவும் இருக்கிறது.

ஒருவேளை இது தான் ‘அச்சே தின்’ என்பதோ?

#achchedin

 
1 Comment

Posted by on July 15, 2017 in பொது, Writers

 

Tags:

ஹிந்துல என்ன போட்ருக்கான் ?

‘இன்னிக்கு என்ன படிச்ச?’ என்று அப்பா கேட்டால் அது பாடம் தொடர்பான கேள்வி அல்ல. அன்றைய ஹிந்துவைப் பற்றியது. #நெய்வேலி நாட்கள் ஹிந்து இல்லாமல் இருந்ததில்லை.

தம்பிக்கு ரொம்ப சுலபம். கபில் தேவ், ஸ்ரீகாந்த், ரவி சாஸ்திரி என்று சொல்லி தப்பித்துவிடுவான். அவன் படிப்பது ஆர்.மோஹன் எழுதும் கிரிக்கெட் பக்கங்கள் மட்டுமே.

எனக்கு மார்கரெட் தாட்ச்சரில் இருந்து, ரீகன், டெங் ஷாபெங், ஜியா உல் ஹக் என்று பலரது பெயரையும் சொல்லியாக வேண்டும். இத்தனை பேரும் அந்தந்த நாட்டில் இல்லாமல் கண்டபடி ஊர் சுற்றி, ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்து, இப்படி தினமும் பிராணனை வாங்குவானேன்?’ என்று அவர்களைப் பலமுறை சபித்திருக்கிறேன்.

‘தாட்சர் என்ன சொன்னார்?’, ‘இந்திரா காந்தி பார்லிமெண்டில் என்ன பேசினார்?’, ‘ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ்ற்கு பம்பாயில் என்ன நடந்தது?’ கேள்விகள் இப்படிப் போகும்.

தாட்சரும், இந்திரா காந்தியும் பேசாமல் இருந்தால்தான் என்ன ? கிளாசில் எங்களை எல்லாம் பேசாதே பேசாதே என்றுவிட்டு. இப்படித் தலைவர்கள் எதற்குப் பேச வேண்டும்? அவாளுக்குள்ள ஏதோ பேசிக்கறா, அதை இந்த ஹிந்து வேலை மெனக்கெட்டு எதுக்கு எழுதணும்? ‘என்ன பேசினா, என்ன பேசினான்னு இவர் ஏன் என் பிராணனை வாங்க வேண்டும்?’ என்று நினைத்ததுண்டு.

‘பேப்பர்ல என்னடா போட்ருக்கான்?’ என்று பாட்டி கேட்பதற்கு வேறு காரணம் உண்டு. ஹிந்துவில் கடைசிப் பக்கத்தில் ஆபிச்சுவரி பற்றியது பாட்டியின் கேள்வி. ‘ஏதாவது அய்யங்கார் பெயராக இருக்கக் கூடாதே’ என்று வேண்டாத பெருமாள் கிடையாது. ஏனென்றால் யாராவது ‘மல்லியம் கிருஷ்ணசுவாமி அய்யங்கார் ஆச்சாரியன் திருவடி அடைந்தார்’ என்று இருந்தால் எனக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைக்கும். யாரோ ஊர் பேர் தெரியாத பிராமணன் மண்டையைப் போட்டு, இந்த வருஷம் தீபாவளிக்கும் பொங்கலுக்கும் உலை வைத்துவிடுவாரோ என்கிற பயம் தான்.

‘யாரும் அய்யங்கார் பேர் இல்லை பாட்டி’ என்று சொல்லி டபாய்க்கலாம் என்றால், மத்தியானம் பொழுது போகாத வேளையில் (அ) ஹிந்து பேப்பரில் மாவு சலிக்கும் சுபயோக சுப நாழியில், ‘கே ஆர் ஐ எஸ் எச் என் ஏ என்’ என்று எழுத்துக் கூட்டிப் படித்து அந்த வருஷம் தீபாவளிக்கு வேட்டு விழுந்ததும் உண்டு.

இதை ஒருவாறு அறிந்துகொண்ட அப்பா, பாட்டியிடம், ‘போட்டிருக்காம்மா. நம்மடவா பேரா இருக்கு. ஆனா டெல்லில இருந்தாளாம். நமக்கு யாரும் தாயாதி டெல்லில இல்லியோன்னோ?’ என்று சமாளிப்பார். எந்த தாயாதியும் இல்லாதிருக்க வேண்டுமே என்று ஸத்-ஸங்கம் பிள்ளையாரிடம் பலமுறை வேண்டியுள்ளேன். அய்யங்கார் பெயர் இல்லாமல் இருக்க பிள்ளையார் உதவி செய்தார். மத நல்லிணக்கம் இது தான் போல.

சில சமயம் யாராவது ‘சிவபதம் சேர்ந்தார்’ என்று போட்டு ஏதாவது பெயர் இருக்கும். அவர் சிவபதம் தான் சேர்ந்தாரா? அவருக்கு கிருஷ்ணன் மேல் அபிமானம் ஏற்பட்டு ஒரு வேலை வைகுந்தம் ஏகியிருக்க மாட்டாரா என்று யோசித்ததும் உண்டு. ஆனால் யாரிடமும் கேட்டல்லை. தைரியம் இல்லை. அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இந்திரா காந்தி இறந்த போதும், அதன் பின்னர் ராஜிவ் காந்தி இறந்த போதும் அப்பாவும், பாட்டியும் ரேடியோவையும் ஹிந்துவையும் கட்டிக் கொண்டு அழுத அழுகை இன்றும் கண்ணில் நின்றாலும், எம்.ஜி.ஆர்.இறந்ததைக் கேள்விப்பட்டு பாட்டி,

‘வயசாயிடுத்து, போயிட்டுப் போறான். ஆனா அந்த பொம்மனாட்டியை இப்பிடிப் பாழாக்கிட்டுப் போக வாண்டாம். நன்னா கல்யாணம் பண்ணிண்டு கொழந்தை குட்டின்னு இல்லாம, இவுளும் அவன் பின்னாடியே போனா.வேற யாராவது பேர் போட்ருக்கானா பாருடா,’ என்றாள்.

2002ல் பாட்டி பெயர் வந்தது. பார்க்க பாட்டி தான் இல்லை.

தற்போதெல்லாம் ஹிந்து ஆபிச்சுவரி பார்ப்பதில்லை. ஏனெனில் ஹிந்து வாங்குவதில்லை.

 
2 Comments

Posted by on July 13, 2017 in பொது, Writers

 

Tags:

ஏலே, ஏலேய் இன்னபிற

‘எலேய்’, ‘எலே’ – இப்படி யாராவது உங்களை அழைத்தால் கோபம் வரும் தானே? இழிச்சொல், வசை என்று நினைப்போம் தானே?

இனி அப்படி நினைக்க வேண்டியதில்லை. ‘எலுவை’ என்பது பெண்ணை அழைக்கும் சொல்லாம். ‘எலுவன்’ என்பது ‘தோழன்’ என்னும் பொருளில் வருகிறது என்று தமிழ் அகராதி கூறுகிறது. ஆக, எலுவன் என்பது மருவி தற்போது ‘எலேய்’ என்றும், ‘எலுவை’ என்பது ‘எல்லே’ என்றும் வருகிறது என்று சமீபத்தில் படித்தேன்.

ஆக, உங்களை ‘எலேய்’ என்று அழைப்பவர்கள் சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் மட்டுமே பழமையான சங்க காலச் சொல்லால் அழைக்கிறார்கள் என்று பெருமைப்படுங்கள். இத்தகைய பழைய சொற்கள் இன்னமும் வழக்கில் உள்ள மொழிகள் உலகில் வெகு சிலவே. நம் தாய் மொழி அவற்றில் ஒன்று.

குறைந்தது 3 ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையுடன், வரி வடிவத்தில் மட்டும் சில மாறுதல்களுடன் இன்றும் வாழும் மொழி என்பதில் நமக்குக் கொஞ்சம் கர்வம் தான், இல்லையா?

அது சரி. இந்த இடத்தில் ஆண்டாளின் ‘எல்லே இளங்கிளியே இன்னம் உறங்குதியோ?’ நினைவிற்கு வர வேண்டுமே, வருகிறதா? இல்லையென்றால் ‘திருப்பாவை’ 15-வது பாடலைப் பாருங்கள். சரி தானே?
#பாசுரச்சுவை

 
Leave a comment

Posted by on July 12, 2017 in பொது

 

Tags: ,

திராவிட இயக்கம் என்னும் அபத்தம்

இந்தக்கட்டுரையை முன்னதாக வலம் இதழில் நான் எழுதியிருந்தேன்.
‘திராவிட இயக்கம் என்னும் மாபெரும் தமிழ் மக்கள் படை’ என்னும் பெரும் பொய் பல்லாண்டுகளாகப் பரப்பப்பட்டு வருகிறது. முதலில் ‘திராவிட’ என்னும் சொல்லே தமிழ்ச்சொல் அல்ல. அதன் பொருள் என்ன என்பதைப் பார்ப்பதற்கு முன் அச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்ட பிரபலமான சௌந்தர்யலஹரி ஸ்லோகம் இதோ:
தவ ஸ்தன்யம் மன்யே தரணிதர கன்யே ஹ்ருதயத:
பய: பாரா வார: பரிவஹதி ஸாரஸ்வதமிவ
தயாவத்யா தத்தம் த்ரவிட ஶிஶு ராஸ்வாத்ய ஸததம்
கவீநாம் ப்ரௌடாநா மஜநி கமநீய: கவயிதா

8-9ம் நூற்றாண்டின் ஆதி சங்கரர் இயற்றிய இந்த ஸ்லோகத்தில் சீர்காழியில் பார்வதி தேவியிடம் ஞானப்பால் அருந்திய திருஞானசம்பந்தரை ‘திராவிட சிசு’ – ‘திராவிடத்தின் குழந்தை’ என்று அழைக்கிறார். முதலில் ‘திராவிட’ என்னும் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டதாகப் பொதுவெளியில் நாம் அறிந்துள்ள பாடல் இது. இதில் ஞானசம்பந்தரும், ஆதிசங்கரருமே தற்கால ‘திராவிட விதி’களின் படி திராவிடர்கள் அல்லர். இருவரும் அந்தணர்கள். ஆதிசங்கரர் ‘திராவிட’ என்னும் சொல்லை ஒரு சாதியையோ, இனத்தையோ குறிப்பிடப் பயன்படுத்தவில்லை.

நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தம் என்னும் திருமால் குறித்த 12 ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களில், நம்மாழ்வார் எழுதிய ‘திருவாய்மொழி’ பகுதியை ‘திராவிட வேதம்’ என்று அழைப்பது பண்டைய வைணவ மரபு. பின்னாட்களில் பிரபந்தம் முழுமையுமே அப்படி அழைக்கப்பட்டது. ஆழ்வார்களில் முன்னவரான வேளாளர் குலத் தோன்றல் நம்மாழ்வார் குறித்த தனியன் எனப்படும் துதியில் ‘திராவிட வேத சாகரம்’ என்கிற சொல்லாடல் தந்து வியக்க வைக்கிறார் நாதமுனிகள். (ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு.)

பக்தாம்ருதம் விஸ்வ ஜனாநு மோதநம்
சர்வார்த்ததம் ஸ்ரீ சடகோப வாங்மயம்
சகஸ்ர சாகோ உபநிஷத் சமாகமம்
நமாம்யஹம் திராவிட வேத சாகரம்

‘திராவிட’ என்னும் சம்ஸ்க்ருதச் சொல்லின் பொருள் என்ன?

மனு ஸ்மிருதியில் உரிய காலத்தில் உப-நயனம் (பூணூல் அணிவிப்பது) நடைபெறாத ஷத்ரியன், ‘விராத்ய ஷத்ரியன்’ என்று அறியப்படுகிறான். ஒரு விராத்ய ஷத்ரியனுக்கும், ஷத்ரிய மனைவிக்கும் பிறக்கும் மகன், அவன் வாழும் பிரதேசத்தை வைத்து ‘மல்லா’, ‘கல்லா’, ‘லிக்கிவி’, ‘நட’, ‘கரண’, ‘கஸா’, ‘திராவிட’ என்று வட்டாரங்களுக்கு ஏற்ப அழைக்கப்பட்டான். (மனு ஸ்மிருதி – 10:21, 10:22).

மேலும் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீரத்தில் இயற்றப்பட்ட ‘ராஜ தரங்கிணி’ என்னும் நூல், தென்னாட்டுப் பிராமணர்களை ‘திராவிட பிராம்மணர்கள்’ என்றே வழங்குகிறது. பல வடநாட்டுப் பிராமணர்கள் தங்கள் பெயருக்குப் பின் ‘திராவிட்’ என்று சேர்த்துப் போட்டுக்கொள்கிறார்கள். ( கிரிக்கெட் வீரர் ராகுல் திராவிட் போல.) இவர்களின் தென்னகத் தொடர்பை இது தெளிவுபடுத்துகிறது. ஆக, ‘திராவிட’ என்னும் சொல் பிராந்தியத்தைக் குறிப்பது என்பது புலனாகிறது. ( ‘திராவிட இயக்கம்- புனைவும் உண்மையும்’, மலர்மன்னன் பக்: 15.)

சமணப் பிரிவுகளில் ஒன்றான ‘நந்தி கணம்’ சார்ந்தவர்கள் ‘த்ரமிளச் சங்கம்’ அல்லது ‘திராவிடச் சங்கம்’ என்பதாகவே ஒன்றைக் கர்நாடகப் பகுதியில் நிறுவியிருந்ததாகத் தமிழறிஞர் சீனி வேங்கடசாமி ‘சமணமும் தமிழும்’ என்ற நூலில் தெரிவிக்கிறார். இதற்குச் சான்றாக அவர் ‘EC Vol.V. Hassan Talku, 131, Arsikera Tq, IEC IV, Gundlupet Tq 27’ என்ற ஒரு சாசனத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறார். வஜ்ரநந்தி என்ற சமணத்துறவி கி.பி. 5ம் நூற்றாண்டில் மதுரையில் ‘திராவிடச் சங்கம்’ என்ற அமைப்பைத் துவங்கினார் என்று தேவசேனர் என்பார் எழுதிய ‘தர்சனாசாரம்’ என்னும் நூலில் காணப்படுகிறது என்றும் சீனி வேங்கடசாமி தெரிவிக்கிறார். வஜ்ரநந்தி, தேவசேனர், தர்சனாசாரம் முதலிய சொற்கள் தமிழ்ச்சொற்கள் இல்லை என்பதாலும், பெரும்பாலும் சம்ஸ்க்ருத மொழியைப் பயன்படுத்திய சமணர்கள் மதுரையிலும், கர்நாடகத்திலும் ‘திராவிட’ என்னும் பெயர் கொண்ட அமைப்புக்களைத் தென் பாரதத்தில் துவங்கியதால் ‘திராவிட’ என்னும் சொல் பிரதேசத்தைக் குறிப்பதாகும் என்பது தெளிவு.

கி.பி. 1777 – 1819 வரை வாழ்ந்த பிரன்சிஸ் ஒயிட் எல்லீஸ் என்னும் ஆங்கில ஆட்சியாளர் தென் பாரதத்தில் பணியாற்றவேண்டுமெனில் தென் மொழிகளில் பயிற்சி வேண்டும் என்று 1812ல் புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக் கல்லூரியைத் துவங்கினார். தமிழில் ஆர்வமும் பாண்டித்யமும் கைவரப்பெற்ற இவர், தென்பாரத மொழிகளுக்கிடையே இருந்த ஒற்றுமைகளை ஆய்வு செய்து கண்டறிந்தார். திருக்குறள் மீது தனி அபிமானம் கொண்டிருந்த எல்லீஸ், அதிலிருந்து சிலவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கவும் செய்தார். நாணயம் அச்சடிக்கும் அதிகாரியாக இருந்த அவர், திருவள்ளுவர் உருவம் பொறித்த இரட்டை வராகன் தங்க நாணயம் வெளியிட்டார். ‘எல்லீசன்’ என்று அன்றைய தமிழ் மக்களால் அறியப்பட்ட இவர், ‘நமச்சிவாய’ என்னும் பஞ்சாட்சரத்தைத் துதித்து ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் ஒரு செய்யுள் இயற்றியுள்ளார்’ என்று தமிழறிஞர் ரா.பி.சேதுப்பிள்ளை ‘கிறித்தவத் தமிழ்த் தொண்டர்’ என்னும் நூலில் தெரிவிக்கிறார்.

தெலுங்கு மொழி இலக்கணம் குறித்து ஏ.டி.கேப்ம்பெல் (A.D.Campbell) என்பார் எழுதிய நூலிற்கு எல்லீஸ் முன்னுரை எழுதுகையில், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், சமஸ்க்ருதம் முதலிய நான்கு மொழிகளுக்கு ஒற்றுமை வேற்றுமைகள் பற்றி விவாதிக்கிறார். ( Note to the Introduction and Grammar of the Teloogoo Language by A.D.Campbell, College of Ft.St.George, Madras, 1916.) இவ்வளவு பாண்டித்யம் உடைய ஒருவர், ஓரிடத்தில் கூட ‘திராவிட’ என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை. ஆக, ‘திராவிட’ என்னும் சொல், தென் இந்திய மொழிகளை இணைக்கும் ஒரு தொகைச் சொல்லாகக் கூட அக்காலத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்ததில்லை என்று அறியலாம்.

ஆனால், பின்னாளில் வந்த கிறித்தவப் பாதிரியார் கால்டுவெல், ‘திராவிட மொழிகள்’ என்கிற பாகுபாட்டை அளித்து, திராவிட மொழிகளுக்கும் சம்ஸ்க்ருதத்திற்கும் தொடர்பில்லை என்பதாக ஒரு பிரிவினைப் பாதையை முன்வைத்தார். மொழித் தொகுப்பைக் குறிக்க ‘திராவிட’ என்னும் பிராந்திய அடையாளத்தைக் கையாண்டு, தேசப் பிரிவினைக்குப் பின்னாளில் வித்திட்ட பலருக்கு வழிகாட்டியாய் இருந்தார் பாதிரியார் கால்டுவெல். (A Comparative Grammar of the Dravidian or South Indian Family of Languages.)

‘திராவிட’ , ‘திராவிடம் அல்லாத’ என்று இரு பிரிவுகளாக மொழிகளைப் பிரித்தால் மொழிவழியாக பாரத மக்களைப் பிரிக்கலாம், அவர்களைத் தன் மதத்திற்கு மாற்றலாம் என்கிற எண்ணம் கால்டுவெல்லிற்கு இருந்தது. தனது ஒப்பிலக்கண நூலின் முதற்பதிப்பில் எல்லீஸ் பற்றி மேலெழுந்தவாரியாகக் குறிப்பிடும் கால்டுவெல், மூன்றாவது பதிப்பில் எல்லீஸ் பற்றிய குறிப்பை நீக்கினார் என்கிறார் தாமஸ் டிரவுட்மேன் என்னும் மிஷிகன் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர். (Languages and Nations: The Dravidian Proof in Colonial Madras, Thomas R. Trautman.)

கால்டுவெல் அத்துடன் நிற்கவில்லை. ‘The Tinneveli Shanars: Sketch of their religion and their moral condition and characteristics – with special reference to the facilities and hindrances to the progress of Christianity amongst them’ என்று ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதினார். சாணார்கள் வணங்குபவை பேய் பிசாசுகள் என்றும், அவை பிராமணர்கள் வழிபடும் மேனிலைத் தெய்வங்கள் அல்ல என்றும் வாதிடுகிறார். பிராமண , பிராமணரல்லாத என்று இரு பிரிவுகளை உண்டாக்கினால் தென்பாரதம் முழுமையையும் சேசுசபையின் கீழ் கொண்டு வர ஏதுவாகும் என்கிற நோக்கில் செயல்பட்ட பாதிரியார் கால்டுவெல், இன்றைய ‘திராவிட இயக்கச் சிந்தனையாளர்கள்’ என்று தம்மை அழைத்துக்கொள்பவர்களால் தெய்வமாகப் போற்றப்படுகிறார்.

சுயமரியாதை இயக்கம், பிராமணரல்லாதோர் இயக்கம் என்றெல்லாம் பிராமணர் அல்லாத மேட்டுக்குடி ஜமீந்தார்களின் சங்கங்கள் சென்ற நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் துவக்கப்பட்டன. பிராமணர் அல்லாதோருக்காக அரசாங்கத்தில் பேசி, வேலை, கல்வி முதலியவற்றில் அதிக இடங்களைப் பெறுவதற்காகத் துவங்கப்பெற்ற இவை, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அடிவருடிகளாகச் செயல்பட்டன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்தியாவில் தொடர வேண்டும் என்னும் கருத்தை வலியுறுத்தியும், விடுதலைக்காகப் போராடிய காங்கிரஸ் கட்சியைப் பலவீனப்படுத்தியும் பல செயல்களில் இந்த இயக்கங்கள் ஈடுபட்டன. இவற்றின் தலைவர்களுக்குள் மோதல்களும் போட்டிகளும் மலிந்திருந்தன. அப்போது இவ்வியக்கங்களை ஒருவாறு ஒன்றுபடுத்தி அதன் தலைவரானவர் ஈ.வெ.ரா. இந்தியாவின் சுதந்திரத் தினத்தைக் கறுப்பு நாளாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்றும், திராவிட நாடு என்கிற தனி நாடு வேண்டும் என்றும் உரக்கப் பேசி வந்தார் ஈ.வெ.ரா. ‘பாகிஸ்தான்’ கோரிக்கையை முகமது அலி ஜின்னா முன்வைத்தபோது, ‘திராவிடஸ்தான்’ என்னும் ஒரு தேசத்தையும் சேர்த்துக் கேட்குமாறு ஈ.வெ.ரா. கேட்டிருந்தார். ஜின்னா அதைக் காதில் போட்டுக்கொண்டதாகவே தெரியவில்லை என்பது வேறு விஷயம்.

‘திராவிடஸ்தான்’ கோரிக்கை எடுபடாததாலும், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் பேசுவோர் திராவிட நாட்டை ஏற்காததாலும், ’திராவிடம்’ என்பது தமிழகத்தை மட்டுமே குறிப்பதாகத் தற்போது பரப்புரை செய்யப்பட்டு வருகிறது.

ஈ.வெ.ரா.வைத் திராவிட இயக்கத் தலைவர் என்பது போலித்தனத்தின் பேருருவம். கன்னட வைணவரான இவர் தமிழைக் காட்டுமிராண்டி பாஷை என்று கூறியவர். சிலப்பதிகாரத்தை விலைமாது எனப் பேசியவர்.1 திருக்குறளை ‘ஆரியப் பார்ப்பன நூல்’ என்று அழைத்தார். பின்னர் பலகாலம் கழித்துத் திருக்குறள் பற்றிய தன் கருத்தை மாற்றிக்கொண்டார். வள்ளுவர் சமணர் எனத் தற்காலத்தில் சொல்லப்பட்டு வருகிறது என்பதும், ஆரியப் படையெடுப்பு என்பது வழக்கொழிந்து போன ஆங்கிலேயப் புனைவு என்பதும் வேறு விஷயங்கள்.

ஈ.வெ.ரா.வின் திராவிட நாட்டுப் பற்று, அவர் அதனை வலியுறுத்தி வந்த காலத்திலேயே கேள்விக்குரியதாக இருந்தது. ஒரு பக்கம் திராவிட நாடு வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டே இன்னொரு பக்கம் அதற்கு நேரெதிராகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். திசம்பர் 4, 1940ல் சேலத்தில் பேசும்போது ஆட்சி அதிகாரத்தில் பிராமணர் அல்லாதோருக்கு உரிய பங்களித்தால் தமது கட்சியினர் அனைவருடனும் தானும் காங்கிரசில் சேர்ந்துவிடுவதாகக் கூறினார். ஆக, அடைந்தே தீர வேண்டியதாக இருந்த ‘திராவிட நாடு’ ஈ.வெ.ரா.வால் காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டது.

ஈ.வெ.ரா.வின் வழி வந்தவராகத் தன்னைக் காட்டிக்கொண்ட அண்ணாதுரை ‘அடைந்தால் திராவிட நாடு, இல்லையேல் சுடுகாடு’ என்னும் கோஷத்தை முன்வைத்தார். ‘தனி நாடு’ கோரிக்கையை முன்வைத்தால் இந்திய அரசு இறங்கிவரும் என்று பகல் கனவு கண்ட அவரை, நேரு 1962ல் ‘தேச துரோகச் சட்டம்’ இயற்றியதன் மூலம் பணியவைத்தார். பின்னர் தனி நாடு கேட்ட அண்ணாதுரை 1967ல் இந்திய இறையாண்மையைக் காக்க உறுதிமொழி எடுத்து இந்தியத் திருநாட்டின் ஒரு மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் முதல்வராகி, ‘திராவிட நாடு’ என்னும் நகைச்சுவையை முடித்துவைத்தார்.

இந்தியத் தேசியத்தை எதிர்ப்பதை மட்டுமே ஒரே குறிக்கோளாகக் கொண்டு செய்யப்படும் வெற்றுப் பிரசாரமாக மட்டுமே திராவிட இயக்கக் கோஷம் மாறிவிட்டது தற்கால அபத்தங்களில் ஒன்று. இன்று ‘திராவிட’ என்று துவங்கும் எதனையும் பற்றி நினைக்கும்போது உடனே பளிச்சிடுவது அச்சொல்லைத் தன் பெயரில் கொண்டுள்ள அரசியல் கட்சிகளின் ஊழல் மட்டுமே என்பது நிதர்சனம்.

*********

உதவிய நூல்கள் :

திராவிட மாயை ஒரு பார்வை – சுப்பு

திராவிட இயக்கம் – புனைவும் உண்மையும் – மலர்மன்னன்

அடிக்குறிப்பு:

சிலப்பதிகாரம் ‘தேவடியாள்’ மாதிரி — – விடுதலை (28.7.51)

“…இந்த சிலப்பதிகாரம் எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றால், பாச மூட நம்பிக்கை, ஆரியக் கருத்துக்களைக் கொண்டு, நல்ல தமிழ் அமைப்பு உடையதாகக் கொண்டு தேவடியாளுக்குச் சமமாக – அதாவது தேவடியாள் எப்படி பார்ப்பதற்கு அலங்காரமாய் இருப்பாளோ, ஆனால் உள்ளே போய் பார்த்தால் உள்ளமெல்லாம் வஞ்சகம் நிறைந்தும், உடலெல்லாம் நோய்கொண்டும், வளையல் அணிந்து மக்களை ஏய்த்துப் பிழைப்பதாகக் காணப்படுகின்றதோ அது போலத்தான் இந்த சிலப்பதிகாரமும் ஆகும்.”

 
Leave a comment

Posted by on July 11, 2017 in பொது, Writers

 

Tags: , , ,

PM’s Israel Visit – some thoughts

Thought 1

When Singapore sought help from India to help set an army, India didn’t respond, for fear of antagonizing the Arabs and Malaysia.

Pragmatic Singapore then recognized Israel, gave embassy space for the nation and took her help in designing its successful National Service. Singapore benefited from Israel’s technical prowess and more specifically in its water treatment technologies. It was a mutually beneficial relationship.

It has taken 70 years for an Indian PM to visit Israel and establish the historical ties that the two people had. When the Jews were persecuted everywhere else, India gave refuge to the beleaguered people and took care of them. This was recognized by the Israeli parliament later.

With the PM’s visit, a long standing stupidity of alienating Israel has been broken. The monstrous idiocy of supporting Yasser Arafat’ PLO and similar destructive organizations, the completely baffling stupidity of supporting the OIC backed resolutions against Israel, the long dead and gone NAM driven policy blunders are, thankfully, things of the past.

Let the people of the world unite on the basis of shared values, rather than be divided on the basis of language, religion or ideology. That is the essence of vasudaiva kudumbakam and the long standing Indian value system ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’.

Thought 2

Finally the days of pusillanimity are over. Gone are the days when Prime Minister Nehru wanted Israeli arms but imposed a condition that they not be shipped under Israeli flag. So much for not angering the Arabs.

Prime Minister Modi did not make the ‘customary’ visit to Palestine to ‘underscore’ the historically stupid position of supporting terrorist states in the name of fighting for justice. Nothing against Palestine but every thing against such ‘balancing-acts’.

The ‘customary’ meeting with China in G-20 has also been called off. Say it as a show of force or a sign of bravado. Nevertheless, this is a change in stance from historically bending over backwards to appease and prostrate.

Let there not be a war, but let a message be sent that India of the past, India of appeasement, India with a circular backbone is a thing of the past.

First thing to do, after the PM returns, is to appoint a full time Defense Minister, one with a military background preferably. This will not only reinvigorate the Armed forces, but also send a message that India means business.

When Abdul Kalam was made President, the Indian communists, whose fatherhood is often a matter of question, asked what message would it send to China if we appoint a missile technologist to the highest office.

Now, we need to have an equivalent in the Defense Ministry.

 

Tags: , ,

சிந்துஜா

#நெய்வேலி ஸ்டோர் ரோடின் பெயர் ஏன் ஸ்டோர் ரோடு என்று வைத்தார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை. ஏனெனில் ஊர்க்காரர்களுக்குமே தெரிந்திருக்கவில்லை.

அது ஒரு ஜங்ஷன். 12 தெருக்கள் ஒரு புள்ளியில் சேரும் இடம். 12 சந்தி என்று சொல்லலாம். அங்குதான் ராமசாமி நிற்பார். இரண்டெழுத்து இனிஷியல்காரர். ஹாஸ்பிடல் ரோடு என்று இருந்ததை மாற்றி, சிலை இருந்ததால் அவரது பெயரை வைத்தார்கள். சிலை இருந்தாலும், ஈரெழுத்து சதுக்கம் என்று பெயரிட்டாலும், அந்த ஜங்ஷன் ‘ஸ்டோர் ரோடு’ என்றே அறியப்பட்டது.நிற்க.

ஸ்டோர் ரோடை ஒட்டியே ஸத்-ஸங்கம் மணித்வீபம் அமைந்திருக்கும். அங்கு ஸத்-விஷயங்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். இனிஷியல்காரர் சிலையின் கீழ் அஸத்துகள் கூடி அசாத்யமாகப் பேசுவார்கள். பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் போது ஏக விசேஷம். அதே வாரத்தில் ஈரெழுத்து இனிஷியல் சிலைக்கும் பிறந்தநாள் வரும். மண்டகப்படி ஆரம்பம்.

பிள்ளையாருக்கு அபிஷேகம் நடக்கும் போது சிலை தொழும் தொண்டர் சிலை கீழிருந்து சொல்மாலை புனைவர். அதான் ஸார், அவனே, இவனே என்று அர்ச்சனை. ‘தா’ என்றும் ‘ழி’ முடியும் வார்த்தைகள் சரளமாக வந்து விழும். இடையிடையே தமிழைப் பாதுகாப்போம் என்றும் செல்வார்கள்.

ஆனால் ஒன்று. அடுத்த நாள் பொழுது விடிந்ததும் ஸத்-ஸங்கத்தில் கூட்டம் மீண்டும் கூடி அபிஷேகம், ஆராதனை என்று இருக்க, சிலை தனியாக நிற்கும். முதல் நாள் இரவு பணம் வாங்கிக்கொண்டு பேசியவர்கள் அடுத்த கூட்டத்துக்குப் போக வேண்டாமா என்ன? பகுத்தறிவு முக்கியம் இல்லையா?

அந்தக் கூடடத்தில் தான் சிந்துஜா அறிமுகம். நல்ல பளீர் ரோஜா நிறம். பார்த்தால் நெய்வேலி போல் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை ஸ்டேட் பாங்க் மானேஜர் பெண்ணாக இருக்கலாம் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம். கொண்டோம் என்ன? கொண்டேன். போதுமா?

‘சுப்பு மாமா அபிஷேகத்துக்கு வரச் சொல்லியிருக்கார்’, ‘கோவில்ல பந்தி பரிமாற டி.ஆர்.சி. மாமா வரச் சொல்லியிருக்கார்’ , ‘பிரசாதம் பொட்டலம் , கவர் போட யஞ்ய நாராயணன் மாமா வரச்சொன்னார்’ என்று அன்று வரை கோவிலையே எட்டிப் பார்க்காத நண்பர்கள் திடீரென்று மணித்வீபத்தையே மொய்த்தனர்.

காரணம் பிள்ளையார் அல்ல என்று நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

சில மாதங்கள் பக்தி பெருக்கெடுத்து ஓடியபின் நண்பர்களைக் கோவிலில் காணவில்லை.

‘டியூஷன் போறேன், நேரமில்லை’, ‘பார்ட் டைம்ல வள்ளி பிரிண்டர்ஸ்ல ஒர்க் பண்றேன், டைம் இல்லை’ போன்ற நம்பத்தகாத காரணங்களைக் கூறினார்கள்.

ஸ்டேட் பாங்கிற்குப் புது மானேஜர் வந்திருந்தார்.

 
 

Tags:

ஹிந்து பேப்பரின் பயன்பாடு

#நெய்வேலியில் சுப்பு மாமா வாசலில் வந்து இரண்டு நிமிடத்துக்கு மேல் நின்றால் அன்று ரணகளம் என்று அர்த்தம்.

நாங்களும் அவருமாகச் சேர்ந்து ஹிந்து பேப்பர் வாங்குவது என்று ஒரு ஏற்பாடு 20 ஆண்டுகளாக இருந்து வந்தது. சுப்பு மாமா படித்து விட்டு எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து தருவார். நாங்கள் நாள் முழுவதும் வைத்திருந்து மறு நாள் அவரிடம் கொடுக்க வேண்டும். மாத இறுதியில் பழைய பேப்பருக்குப் போடுவது என்று ஏற்பாடு. அன்றைய சம்பளம் அவ்வளவு தான். எனவே கொஞ்சம் எகனாமிக்ஸ், கொஞ்சம் நியூஸ் என்று வாழ்ந்து வந்த காலம் அது.

‘பேப்பர் முழுசா குடு’ என்றார் மாமா. நேற்றைய பேப்பரைப் பார்த்தேன். பாதி தான் இருந்தது.

‘எல்லா பேப்பரும் இருக்கே மாமா’. பொய் சொல்கிறோம் என்று தெரிந்தே சொன்னேன்.

‘ஆகாஸவாணி. செய்திகள் வாசிப்பது சரோஜ் நாராயண் சுவாமி..’ ரேடியோ மணி 7:15 என்று உணர்த்தியது. எட்டு மணிக்கு பள்ளிக்கு கிளம்ப வேண்டும்.

‘நாழியறது. நாளைக்கு தேடித் தரேன்’ – ஒருவழியாக மீண்டு வீட்டினுள் திரும்பினேன். தம்பி பேப்பரைப் பிடுங்கிக் கொண்டான்.

இத்தனை போராடியும் நான் படிக்க முடியவில்லையே என்னும் துயரம் ஒரு பக்கம், மணி ஆகிவிட்ட சோகம் இன்னொரு பக்கம், அன்று சமர்ப்பிக்க வேண்டிய ஹோம் ஒர்க் என்னும் பூதம் இன்னொரு பக்கம் என்று முப்பரிமாண சோகத்தை மறைத்துக் கொண்டு கூடத்தினுள் சென்றேன்.

உள்ளே இருந்த பாட்டி பேசினாள்:

‘ஏண்டா, சுப்புணியோட எதுக்கு இத்தனை நாழி பேசிண்டிருக்கே? ஸ்கூலுக்கு நாழியாகல? ரொம்ப பேசினா அப்புறம் அவன் நேத்திய பேப்பரைக் கொண்டான்னு பிடுங்குவான். மாவு சலிக்க எனக்கு யாரு பழைய பேப்பர் குடுப்பா?’

பாட்டியின் முன் பரப்பிய பேப்பர் மேல் அரிசி மாவு தெரிந்தது.

இன்று பாட்டியும் இல்லை, சுப்பு மாமாவும் இல்லை, ஹிந்து மட்டும் இருக்கிறது- மாவு சலிக்க உதவியாக.

 
 

Tags:

 
%d bloggers like this: