RSS

Monthly Archives: November 2017

ஜீன்ஸ் மஹாத்மியம்

வெள்ளிக்கிழமை என்றால் ஜீன்ஸ் அணிந்து வர வேண்டும் என்பது என்ன கட்டாயம்? ஜீன்ஸ் பேண்ட் இல்லையென்றால் ஐயோ பாவம் போல் பார்க்கிறார்கள்.

ஜீன்ஸ் பேண்ட் மேல் எனக்கொன்றும் கோபமில்லை. ஆனால் இதுவரை அணிந்ததில்லை.

நான் 6 ம் வகுப்பு படிக்கும் போது அப்பா வேலை விஷயமாக டில்லி சென்றார். ‘எல்லாரும் வாங்கினாளேன்னு வாங்கினேன், குளிருக்கு அடக்கமா இருக்குமோன்னோ ‘ என்று எனக்கு ஒரு ஜீன்ஸ் வாங்கி வந்தார். நெய்வேலியில் அவ்வப்போது குளிரும்.

அந்த ஜீன்ஸ் தாராளமாகவே இருந்தது. தரையில் விரித்துப் படுத்துக் கொள்ளலாம். ஜில்லுப்பு ஏறாது. நானும் என் தம்பியும் பக்கத்து வீட்டு ரமேஷும் ஒரே நேரத்தில் அதனுள் புகுந்துகொள்ள அவ்வளவு தாராளமாக இருந்தது ஜீன்ஸ்.

3-4 வருஷங்கள் கழித்து ஜீன்ஸ் ஓரளவுக்கு முன்னேறியிருந்தது. அப்போது ரமேஷ் தேவைப்படவில்லை. நானும் தம்பியும் மட்டும் போதும்.

காலேஜ் போனபோது ஜீன்ஸை விட நான் வளர்ந்து விட்டதால் ஒருவழியாக அது வாசல் மிதியடியாக அம்மாவால் மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. கடைசிவரை கிழியவே இல்லை. யாரும் போட்டுக்கொள்ள்வும் இல்லை. பாபு மட்டும் ரொம்ப தூரம் மூச்சிரைக்க ஓடிவிட்டு வந்தால் அதில் படுத்துக்கொள்வான். சிறிது நேரம் வால் ஆட்டிவிட்டுத் தூங்கிவிடுவான்.

டெக்ஸஸில் மாடு பிடிப்பவர்கள் ஜீன்ஸ் அணிவார்களாம். ஆமருவி என்று பெயர் இருப்பதால் நான் ஜீன்ஸ் அணிய வேண்டுமா என்ன? இன்று வரை அணிந்ததில்லை. அது மட்டும் அல்ல. ஜீன்ஸ் தயாரிக்க சாதாரண துணிக்குத் தேவைப்படுவது போல் பல மடங்கு தண்ணீர் தேவையாம். அந்தப் பாவம் வேறு வேண்டுமா என்ன? ஒரு வேளை இந்தக் குற்ற உணர்ச்சியால்தான் அதை அணிபவர்கள் ஜீன்ஸைத் துவைப்பதே இல்லையோ என்பதை முரணியக்கவாதிகள் ஆராயலாம்.

சில நாட்களுக்கு முன் ஒரு நாய்க்குட்டிக்கு ஜீன்ஸ் அணிவித்து அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார் ஒரு பெண்மணி. இருவரில் யாரவது ஒருவர் தான் பூரணமாக உடை அணிந்திருக்க வேண்டும் என்று ஏதாவது அரசாணை இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்.சென்ற வாரம் ஐபோன்-எக்ஸ் ஏந்திய நவநாகரிகப் பெண்மணி ஒருவர் ரயிலில் வந்தார். கையில் லூயி வூட்டன் பை. அதனாலோ என்னவோ பாவம் முழங்கால்களில் கிழிந்த, வெளிறிய ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தார். ஐயோ பாவம், எவ்வளவுதான் செலவு செய்வார் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அந்த ஜீன்ஸ் விலை அதிகமாம். கிட்டத்தட்ட ஐபோன் விலையில் பாதி இருக்குமாம். இறைவன் அவருக்கு கிழியாத ஜீன்ஸ் அளிக்கட்டும்.இத்தனை செலவு செய்து கிழிந்த உடையைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஏதாவது உளவியல் பிரச்சினையாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இல்லை நான் தான் 16ம் நூற்றாண்டில் இருக்கிறேனோ தெரியவில்லை.பி.கு.: பாபு படுத்துறங்கிய ஜீன்ஸ் கடைசி வரை கிழியவில்லை. பாபுவும் அதைக் கிழிக்கவில்லை.

 

Tags: ,

‘Deep Work’ – my review

‘Deep Work’, by MIT trained theoretical computer scientist Dr. Cal Newport, is a magnificent book that draws our attention to bring back attention and thus produce works of deep thought and value, thereby opening our eyes to what our sages and parents have always said from time immemorial – concentrate, don’t do two things at a time, discard the fluff and look at the core.

This is a book written at the right time when much needs to be done, especially in the knowledge economy, in spite of distractions all around.

Dr.Newport establishes his case with evidence based on neurological research done by various US universities and researcher scholars. He explains, in simple terms, how concentrating on one thing at a time builds brain capacity and improves skill – all based on scientific evidence.

The highlight of the book is the personal connection that the author provides throughout – the ways and methods he had adopted and hence found success in his field of research and teaching. And all these correspond to the methods that he elucidates in the book.

I recommend this to students, in particular.

 
3 Comments

Posted by on November 28, 2017 in book review, Writers

 

Tags: ,

சங்கப்பலகை அமர்வு 7

சிங்கப்பூர் தேசிய நூலக வாரியத்தின் ஆதரவில் சங்கப்பலகை வாசகர் வட்டமும் லிஷா பேச்சாளர் மன்றமும் இணைந்து நடத்திய வாசகர் கூட்டத்தில் தமிழாசிரியர் துரை.முத்துக்கிருஷ்ணன் ஆற்றிய ‘பரிமேலழகர் காட்டும் வள்ளுவர்’ என்னும் பேருரை.

 

Tags:

+1, +2 மாணவர்கள் கவனத்திற்கு..

+1, +2 மாணவர்கள் கவனத்திற்கு:

தற்போதைய விடுமுறைக் காலத்தை நல்ல முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்ள இணையத்தில் பல வழிகள் உள்ளன. நீட், கிளாட் (NEET, CLAT) முதலான தேர்வுகளுக்கு என்று யூடியூபில் (Youtube) பல வடநாட்டு ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்துகிறார்கள். எல்லாம் 30 நிமிடக் காணொளிகள். சில வகுப்புகள் ஆங்கிலத்தில் உள்ளன. பெரும்பாலும் ஹிந்தியில். கொஞ்சம் ஊன்றிக் கவனித்தால் புரியும். ஒரு நாளைக்கு 2 மணி நேரம் என்று சிறு சிறு குழுக்களாகச் சேர்ந்து இக்காணொளிகளைக் கண்டு, பின்னர் கணக்குகளைப் போட்டுப் பார்த்து வந்தால் 4-5 மாதங்களில் எந்தத் தேர்வையும் சமாளிக்க முடியும். உடன் ஒரு பட்டதாரி ஆசிரியரையோ, தன்னார்வ உறுப்பினரோ இருந்தால் இன்னமும் எளிது.

அத்துடன். கேம்பிரிட்ஜ், கார்னெல், ஐயோவா, ஹார்வார்டு முதலிய பல்கலைகளின் ஆசிரியர்களின் காணொளிகளும் உள்ளன. டேட்டா சயின்ஸ் (Data Science) துறை தொடர்பான காணொளிகள் பல கிடைக்கின்றன. கோர்ஸெரா(Coursera), எட்எக்ஸ்,(Edx) உடெமி (Udemy) என்று பல நிறுவனங்கள் இலவச வகுப்புக்களையும் நடத்துகின்றன. வாரத்திற்கு 3 மணி நேரம் என்கிற அளவில் நடக்கும் வகுப்புக்கள் எளிதில் புரியும்படியும் உள்ளன. பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

இதையெல்லாம் விட, ஐஐடி, ஐஐஎஸ்சி கல்வி நிறுவனங்கள் NPTEL என்னும் இணையக் கல்விக் கழகத்தை நடத்துகின்றன. ஐஐடியின் பேராசிரியர்கள் பாடம் நடத்துகிறார்கள். பெரும்பாலும் இலவசமே. ஆனால் எப்போதுமே வகுப்புகள் நிரம்பி வழிகின்றன. சிங்கப்பூரில் இருந்து இந்தக் கல்விக் கழகங்களில் பலர் பயின்று வருகின்றனர் (அடியேனும்).

சினிமா, அரசியல், விளையாட்டு என்று நேரத்தை வீணாக்காமல், வீணாய்ப்போன மதமாற்றுக் குழுக்களின் பணம் பெறும் புதிய அரசியல் வியாபாரிகளின் பேச்சுக்களில் உங்களை விரயமாக்காமால், மேற்சொன்ன குழுக்களில் இணைந்து பயன்பெறுங்கள். உங்களுக்கு நீங்களே உதவி.

இவை தவிர, வேறு கேள்விகள் இருப்பின் நான் பதிலளிக்கிறேன், அல்லது தெரிந்தவர்களிடம் கேட்டுச் சொல்கிறேன். எனது முகவரி : amaruvi@gmail.com

நினைவிருக்கட்டும்: நாளைய பாரதம் உங்கள் கையில்.

சில சுட்டிகள் :

Statistics and Probability

Learn to Program: The Fundamentals (LPT1)

Crafting Quality Code (LPT2)

Data Visualization with Tableau Specialization

Machine Learning by Stanford University

Learning How to Learn: Powerful mental tools to help you master tough subjects by Dr. Barbara Oakley and the University of California, San Diego via Coursera

Introduction to Databases by Stanford University

 

 

Tags: , , ,

பைரப்பாவின் ‘திரை’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

இடதுசாரிச் சார்புள்ள ஒரு லிங்காயத் வகுப்புப் பெண், தனது வீட்டின் எதிர்ப்பையும் மீறி அதே இடதுசாரிச் சார்புள்ள இஸ்லாமிய இளைஞரை மணக்கிறாள். வாழ்வு கசந்து போக, இறந்து போன காந்தீயவாதியான தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு வந்து அவரது நூலகத்தில் உள்ள நூல்களைப் படிக்கிறாள். அதன் மூலம் இஸ்லாமிய அரசர்களின் செயல்பாடுகள் குறித்த இடதுசாரிகளின் பொய்யையும் புரட்டையும் உணர்கிறாள். முகலாயர் தொட்டு நடந்த கொடுங்கோல் அரசுகளின் உண்மைகளை உலகுக்கு எடுத்துரைக்கிறாள். இதுதான் கதை.

இடதுசாரிச் சிந்தனைகள் நமது நாட்டின் வரலாறு குறித்த பொய்யுரைகளைப் பரப்பி வந்துள்ளது நாம் அறிந்ததுதான் என்றாலும், அவர்கள் காட்டும் வரலாறு எந்த அளவிற்கு உண்மையிலிருந்து வேறுபடுகிறது என்பதை இந்த நூலில் கன்னட எழுத்தாளர் பைரப்பா தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

பைரப்பாவின்ன் கதை சொல்லும் உத்தி அலாதியானது. கதைக்குள் கதை வைத்து, இரண்டு கதைகளும் ஒருங்கே நிகழும் வண்ணம் செய்துள்ளார். கதைகளில் வெளிக்கதை தற்காலத்தில் நிகழ்வதாகவும், அக்கதையின் கதை மாந்தர் லக்ஷ்மி (எ) ரஸியா, தான் எழுதும் வரலாற்றுக் கதையின் கதைமாந்தனான முன்னாள் ஆணும் இந்நாள் நபும்ஸகனுமான ஒரு பாத்திரம் தனது கதையைச் சொல்வதாகப் படைத்துள்ளது, ஒரே நேரத்தில் வரலாறு நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்க, அப்போதே அதற்கான விமர்சனமும் லக்ஷ்மி பாத்திரத்தின் மூலம் கிடைக்கப்பெறுவது என்று அமைந்துள்ளது, பல நேரங்களில் நாமே நபும்ஸகனாகவும், அதேநேரம் நமது எண்ண ஓட்டங்களை லக்ஷ்மி வாயிலாக நாமே கேட்பதாகவும் அமைகிறது. இந்த அசாத்யமான உத்தியினால் நாம் தற்காலத்தில் இருந்து வரலாற்றை விமர்சித்தவாறே, விமர்சிக்கும் வரலாற்றிலும் இடம்பெறுகிறோம்.

கதைக்குள் உள்ள கதை இஸ்லாமிய அரசர்களின் கொடிய வழிமுறைகளை அப்படியே காட்டுகிறது. அக்பர் முதல் அவுரங்கசீப் வரையிலான மன்னர்கள் புரிந்த அட்டூழியங்கள், அவர்கள் முக்கியமாகக் கோவில்களை இடித்த வழிமுறைகள், பண்டிதர்களையும், பெண்களையும் நடத்திய விதம் என்று பக்கத்திற்குப் பக்கம் கொடூரம். இதுவரை பொதுவெளியில் தெரியாத கொடூரங்கள்.

இஸ்லாமிய அரசர்கள் ராஜபுத்திர வம்சத்தினரை வென்றால் ஒன்று கொல்கிறார்கள் அல்லது பிறப்புறுப்பு சிதைப்பு, விதை சிதைப்பு மூலம் நபும்ஸகர்களாக ஆக்குகிறார்கள். அம்மாதிரியானவர்களை அந்தப்புரத்தில் ராணிகளுக்குச் சேவகம் செய்யப் பணிக்கிறார்கள். பலரை ஆண் அரசர்களே தங்களது காம இச்சைகளுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். தொடர்ந்து வரும் இம்மாதிரியான சம்பவங்கள் பல இந்த நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.

ராஜபுத்திர இளவரசன் ஒருவனின் அனுபவங்களைக் கூறுவதாக அமைந்துள்ள இந்த நூலில் மனதைக் கலங்க வைக்கும் பல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. கட்டிளம் காளையான இளவரசன், சரண் அடையாததால் நபும்ஸகனாக்கப்படுகிறான். பிறகு மதம் மாற்றப்படுகிறான். அதன் பின்னர் இஸ்லாமிய அரசனின் அந்தப்புரத்தில் பணி செய்யப் பணிக்கப்படுகிறான். பல்லாண்டுகள் கழித்து, தீயில் விழுந்து இறந்துவிட்டதாக நினைத்த தனது மனைவியைப் பணிப்பெண் உருவில், பல இஸ்லாமிய அரசர்கள் வழியாகப் பிறந்த குழந்தைகளோடு காண்கிறான். நம்புஸகத் தன்மையால் உண்டான கழிவிரக்கம் மேலிடப் பேசும் முன்னாள் கணவனும், தனது கணவன் ஆண்மை இழந்து நிற்பதைக் கண்டு குமுறும் முன்னாள் மனைவியும் சந்திக்கும் நேரத்தில் நடக்கும் பேச்சுவார்த்தைகள் படிப்பவர்களைப் பதைபதைக்கச் செய்வன.

இளவரசன் வாயிலாகக் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயம் அழிப்பையும், ரஸியா (லக்ஷ்மி) வாயிலாக ஹம்பி கோவில்கள் அழிப்புப் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். இரண்டு நிகழ்வுகளும் காலத்தால் வேறுபட்டிருந்தாலும் இரண்டையும் இணைத்து அளித்துள்ள யுக்தி மூலம் பைரப்பா பிரகாசிக்கிறார்.

ஹம்பியில் இன்றும் உள்ள சிதைந்த நரசிங்கம், மஹாவிஷ்ணு முதலானவர்களின் சிற்பங்களை சைவர்கள்தான் உடைத்தார்களே அன்றி, இஸ்லாமியர்களோ முகலாய மன்னர்களோ உடைக்கவில்லை என்ற பரப்புரை வெகு காலமாக நடைபெற்று வந்துள்ள நிலையில், இந்த நூல் வாயிலாக பைரப்பா அந்தப் பரப்புரைகளைத் தவிடு பொடியாக்குகிறார். சைவ, வைணவப் பூசல்களால் ஹம்பி அழியவில்லை என்பதைச் சரியான தரவுகளுடன் நிறுவுகிறார் ஆசிரியர்.

இடதுசாரிப் போர்வையில் குளிர் காயும் எழுத்தாளர்கள் மூலம் பாரதத்தின் பண்டைய வரலாற்று உண்மைகள் எப்படி இரட்டிப்பு செய்யப்படுகின்றன என்பதை இடதுசாரிப் பேராசிரியர் ஒருவரின் பாத்திரத்தால் உணர்கிறோம். சுதந்திர பாரதத்தின் 70 ஆண்டுகால வரலாற்றில் இடதுசாரிப் பார்வைகள், அவர்கள் சார்ந்த கல்விக் கழகங்கள், ஊடகங்கள் முதலானவை உண்மை வரலாற்றை எப்படி மழுப்பி, மக்களைக் குழப்பி, அன்னிய சக்திகளின் உதவியுடன் எம்மாதிரியான தேசத்துரோகச் செயல்களில் ஈடுபட்டன என்பதை நாம் அறிய உதவுகிறார் ஆசிரியர். திப்பு சுல்தான் பற்றிய ஆய்வுகள் ஒரு உதாரணம்.

thiraiகலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், பேராசிரியர்கள் என்கிற பெயர்களில், உண்மையான வரலாற்றைச் சிதைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த பலர் இந்த நூல் வெளிவருவதை எதிர்த்தனர் என்பதே ஆசிரியர் பைரப்பா சரியான வரலாற்றைத்தான் எழுதுகிறார் என்பதற்கான நிமித்தம் என்று நாம் கொள்ளலாம்.

இந்த நூலை எழுதுவதற்கு ஆசிரியர் மேற்கொண்டுள்ள ஆராய்ச்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. முகலாயர் கால ஆவணங்கள், ஆங்கிலேய, ஐரோப்பிய ஆவணங்கள் என்று சுமார் 135 ஆதாரங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார் ஆசிரியர்.

கன்னடத்தில் ‘ஆவரணா’ என்று வெளியாகி, பின்னர் ‘The Veil’ என்று ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, தற்போது தமிழில் ‘திரை’ என்று வெளிவந்துள்ள இந்த நூலை விஜயபாரதம் வெளியிட்டுள்ளது. ஆசிரியருக்கும், வெளியீட்டாளர்களுக்கும் அனைத்து பாரதீயர்களும் நன்றிக் கடன் பட்டுள்ளார்கள்.

இந்த நூலை ஒரே அமர்வில் படிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் தாக்கமும் வடிய ஓரிரண்டு நாட்கள் பிடித்தன. பெரும் மன உளைச்சலையும் மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தும் வரலாற்று உண்மைகளைக் கொண்ட இந்த நூலை நமக்கு அளித்த ஆசிரியர் பைரப்பா அவர்களுக்கு நமது சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

பி.கு: இந்த ஆய்வு “திரை: தர்மத்தின் குரல் – ஆமருவி தேவநாதன்” என்னும் தலைப்பிட்டு வலம் இதழில் வெளிவந்தது.

 

Tags: , , , ,

நெய்வேலியில் ஒரு இன்னொவேஷன்

‘இன்னொவேஷன்’ என்னும் சொல் இன்று படாத பாடுபடுகிறது. ஆனால் 80களிலேயே இன்னவேஷன் செய்ததைப் பகிர்கிறேன்.

1985ல் நெய்வேலியில் சைவர்கள் சிலர் சேர்ந்து நடராசர் கோவில் கட்டினார்கள். வெள்ளைவெளேரென்று சலவைக்கல் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, அதுவரை பார்த்திராத வகையில் அமைக்கப்பட்டது கோவில். ஏதோ ஆடிட்டோரியம் போல் இருக்கும் அக்கோவிலுக்குள் பளபளவென்று மின்னும் நடராஜர் கருணை மழை பொழிவார். ஆனால் நாங்கள் அங்கு போவதில்லை. போனாலும் போனதாக வெளியில் சொல்லிக் கொள்வதில்லை. இரண்டு காரணங்கள்.

  1. ஐயங்கார், சைவக் கோவில் பிரச்சினை.
  2. போனால் நடராஜர் மேல் சொல்வதற்கு சுலோகம் எதுவும் தெரியாது.

சிலமுறைகள் அங்கு சென்று பல்லாண்டுப் பாசுரம் பாடிய நினைவு உண்டு. ‘எல்லாரும் பெருமாள் தானேடா?’ என்று என் நண்பன் கிச்சியிடம் சொல்லியிருந்தேன். ‘இரு இரு, உங்காத்துல சொல்றேன் பார்,’ என்று சிலமுறைகள் மிரட்டியுள்ளான்.

சில நாட்கள் கழித்து, நடராஜர் கோவிலுக்குப் போவதற்குத் தடையாக இருந்த இரண்டாவது காரணத்தை உடைத்தான் என் தம்பி. இங்கு தான் ‘இன்னொவேஷன்’ வருகிறது.

அவன் நடராஜர் மேல் ஒரு பாடல் எழுதினான். இதோ அந்தப் பாடல்:

“ பாலும் தெளி தேனும் பாகும் பருப்புமிவை

நாலும் கலந்துனக்கு நான் தருவேன் கோலம்செய்

துங்கக் கரிமுகத்துத் தூமணியின் தந்தையே நீ எனக்குச்

சங்கத்தமிழ் மூன்றும் தா “

சரி, சரி. இன்னொவேஷன் இல்லை. இம்ப்ரொவைசேஷன். போதுமா?

 
6 Comments

Posted by on November 17, 2017 in தமிழ், பொது, Writers

 

Tags: ,

முகங்களின் தேசம் (எ) பாரத தரிசனம்

ஜெயமோகனின் ‘முகங்களின் தேசம்’ நூலை அலுவலகம் செல்லும் போதும் திரும்பி வரும் போதும் எம்.ஆர்.டி. ரயிலில் தினம் ஒரு கட்டுரை என்பதாகப் படித்து வந்தேன். ஒவ்வொரு நாளும் மிகுந்த மன எழுச்சியை அடைய இக்கட்டுரை வாசிப்பு உதவியது. சில கட்டுரைகளைப் பற்றிய எனது அனுபவங்கள்:

img__89046_std‘ஆல்’ – மனித மனதின் உயர்வைக் காட்டுகிறது. ஒரு வகையில் இரு மனங்களின் உயர்வையும், மற்றொரு மனதின் தாழ்வையும் ஒருசேர உணர்த்துகிறது. பிச்சை வாங்கும் நிலையில் உள்ளவன் பிச்சை அளிக்கிறான். பிச்சை பெற்றவன் தனது கடனை அடைக்கிறான். வாயும் வயிறும் நிறையும் வண்ணம் எழுதப்பட்டுள்ள இக்கட்டுரை உங்கள் கண்களை நிறைக்கும்.

சீக்கிய ஞான மரபின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளில் ஒன்றான  ‘உண்டியளித்தல்’  பேரறமாக விஸ்வரூபம் எடுத்து நம்மை ஆட்கொள்கிறது ‘அன்னையின் சிறகுக்குள்’ கட்டுரையில். இத்தகைய ஞான மரபுகள் தோன்றிய பாரத பூமியில் பிறந்தோமே என்று கண்களில் நீர் மல்க புத்தகத்தில் அடுத்த கட்டுரைக்குச் செல்ல முயற்சித்தேன். முடியவில்லை. கட்டுரையில் இருந்த அந்த சீக்கியப் பெரியவரின் பென்சில் ஓவியத்தை நன்றியுடன் பார்த்தவண்னம் இருந்தேன்.

‘கோப்ரா’ கட்டுரையில் ஆகும்பேயில் கொட்டும் மழையில் உணவு தேடிச் செல்லும் எழுத்தாளர் மற்றும் அவரது நண்பர்களின் குழு ‘ஷெனாய்’ என்னும் கொங்கணி பிராமணரின் மெஸ் ( அந்த ஊரின் ஒரே மெஸ்) காட்டப்படுகிறது. கடையைச் சாத்திவிட்ட அந்த வயதான உரிமையாளர் குழுவினர் முழுவதும் நனைந்துவிட்டதையும், காலையில் இருந்து ஒன்றும் உண்ணாமல் இருப்பதையும், தமிழ் நாட்டிலிருந்து வந்துள்ளதையும் அறிந்து, உறங்கச் சென்விறுவிட்ட தனது மனைவியை எழுப்பி, அடுப்பு மூட்டி உப்புமா தயாரித்து வழங்குகிறார். தொழில் என்பதைத் தாண்டி, மானுட அறம் என்னும் விழுமியம் கண் முன் தோன்றும் இடம் இது.

சத்ரபதி சிவாஜி ஆட்சி செய்த இடங்களைப் பார்க்கச் சென்ற போது ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் என்று ஜெயமோகன் எழுதியுள்ளது உள்ளத்தை உருக்குவன. சாலையில் கார் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த போது வயல் வரப்பில் அமர்ந்துகொண்டிருந்த மராத்திய விவசாயியிடம் பேசுகின்றனர். உடன் பயணிக்கும் நாஞ்சில் நாடனுக்கு மராத்தி மொழி தெரியுமாகையால் பேச்சு தொடர்கிறது. ‘விவசாயம் எப்படிப் போகிறது?’ என்ற கேள்விக்கு ‘நஷ்டம் தான்’ என்கிறார் விவசாயி. இருந்தும் ஏன் செய்கிறீர்கள் என்றதற்கு,’ இந்தக் கோதுமை எங்கோ யாருக்கோ உணவாகிறது. எனக்கு லாபமில்லை என்றாலும் யாருடைய பசிக்கோ நான் உணவாக்க வேண்டிய கடமை உள்ளது,’என்று அந்த முதிய விவசாயி சொன்னது நாஞ்சில் நாடன் மட்டுமல்ல யாரையுமே கண் கலங்க வைப்பது. அந்த விவசாயியை கீதையின் கண்ணனாகவே பார்க்கத் தோன்றுகிறது. (பலன் கருதாமல் கடமையாற்றுதல்).

‘ருத்ரம்மா’ கட்டுரை காட்டும் பெண்முகம் யாரென்று ஊகிக்க வேண்டியதில்லை. வறண்ட தேசமாகிய வரங்கல் பகுதியைக் காக்க வந்த தேவியாகவே ருத்ரம்மா திகழ்கிறார். தனது சேனையைக் கொண்டு நாடு முழுவதும் ஏரிகளை வெட்ட வைத்த அந்த அன்னையால் இன்றும் அவளது குழந்தைகள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். (தமிழகத்தில் வீராணம் ஏரியும் அப்படிப் போர்வீரர்களால் கட்டப்பட்டது தான்).

‘நமது முகங்கள்’ கட்டுரையில் தமிழகத்தின் தரம் தாழ்ந்த நிலை மனதை இறுக்குகிறது. வடக்கு வாழ்கிறது தெற்கு தேய்கிறது என்னும் திராவிட அரசியல் பீற்றல் உண்மைதான் போலும். கலாச்சாரத்திலும், பொது இடங்களில் பெண்களிடம் நடந்துகொள்வதிலும் தமிழகம் தேய்ந்துதான் போய்விட்டது. ஈரோட்டுப் பகுத்தறிவின் பரிணாம வளர்ச்சியாக இருக்குமோ என்று யாராவது ஆராயலாம்.  ‘நமது விருந்தோம்பல்..’ கட்டுரையைத் தமிழக ஆட்சியாளர்கள் என்று யாராவது இருந்தால் படிக்கக் கொடுக்கலாம். கேரளாவும் இக்கட்டுரையில் சாடப்பட்டுள்ளது. ஒருவேளை ‘கல் தோன்றி மண் தோன்றுவதற்கு முன்’ தோன்றியதால் இன்னமும் நாகரீகம் அடையாமல் இருக்கிறோமோ? என்று எண்னத் தோந்றுகிறது.

‘ஒருங்கிணைவின் வளையம்’ நம்மை உண்மை வரலாற்றை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. தென் பாரதத்தில் நமது கலாச்சாரமும், கோவில்களும் இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்கு சிருங்கேரி சாரதா பீடம் ஆற்றியுள்ள மகத்தான பணி நம் கண் முன் தெரிகிறது. சிருங்கேரி பீடத்தின் வித்யாரண்யரின் முயற்சி இல்லாதிருந்தால் விஜயநகர சாம்ராஜ்யம் ஏற்பட்டிருக்காது. வடக்கைச் சூறையாடிய இஸ்லாமிய படையெடுப்பாளர்கள் தெற்கையும் அழித்தொழித்திருப்பார்கள். சிருங்கேரி பீடத்திற்கும், அதன் ஸ்தாபகரான ஆதி சங்கரருக்கும் கண்ணிர் மல்க நன்றி சொல்ல வைக்கும் கட்டுரை இது. உண்மையில் இது ஒரு வைணவக் கோவில் பற்றியது என்பது ஒரு சுவாரஸ்யம்.

‘ஆழத்தின் முகங்கள்’ நம்மை சிந்து சமவெளி நாகரீகத்துக்கு முற்பட்ட லோத்தல் நிலத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.  பெரும் ஒழுங்கோடும், நுண் வடிவமைப்புடனும் கட்டப்பட்டுச் செயல்பட்டு வந்த அந்த நாகரீகத்தின் எச்சங்களைப் பற்றி ஜெயமோகன் எழுத்தில் காட்டும் காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் நம் கனவுகளில் உயிர்த்தெழுந்து, கடந்த காலத்தைப் பற்றிய பிரமிப்பை நம்முள் விதைக்கின்றன. அந்நிலத்தைக் கடந்து, கடும் பாலைவனப் பிரதேசத்தில் பயணிக்கும் எழுத்தாளரின் குழு, மாடு மேய்க்கும் நாடோடிக் கூட்டத்துடன் ஒன்றிணைந்து தேநீர் அருந்துகிறது. முகம் தெரியாத அந்தச் சாமானிய மக்கள் முகம் தெரியாத பயணிகளுக்கு ஆதரவாக ‘ஆவோ பாய் ஆவோ’ என்று வரவேற்று உபசரிப்பதை நமது பாரத மண்ணின் மகத்துவங்களில் ஒன்றாகக் கருதலாம். இத்தனைக்கும் அந்த மக்கள் கடும் குளிருக்கும், மணல் வீச்சுக்கும் ஏற்றாற்போல் முகம் வெளியில் தெரியாதபடி கீழே குனிந்து அமர்ந்திருக்கின்றனர். அந்த இடத்தில் ஜெயமோகன் பார்த்தது மானிட முகங்களை அல்ல, லோத்தல் பிரதேசத்தில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்னர் வாழ்ந்து மறைந்த நமது மூதாதையின் முகங்களை.

ஆந்திரத்தில் விஜயநகரப் பேரரசு ஆண்ட கோதாவரி நதிக்கரையில், கிஞ்சித்தும் தமிழறியாத கோவில் பூசகர் ஆண்டாளின் திருப்பாவைப் பாசுரத்தைப் பாடுவதையும், ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவில் கோபுரத்தை விஜயநகர அரசர்களின் பின்னவர்களான நாயக்க மன்னர்கள் கட்டிக் காத்ததையும் ஒருங்கே இந்நூலில் காண முடிகிறது. இரண்டு நிகழ்வுகளையும் இணைப்பது மொழித் தடைகளைக் கடந்த ஆன்மீக ஒருங்கிணைப்பு என்னும் சரடே என்பதை உணரும் தருணத்தில் மயிர்க்கூச்சேற்படுவதைத் தடுக்க இயலவில்லை. கிருஷ்ணதேவராயரால் ஆந்திரத்தில் ஆண்டாளும், நாயக்க மன்னர்களால் தமிழகத்தில் கிருஷ்ணதேராயரும் இன்னும் வாழ்வதை மானசீகமாக ஜெயமோகன் குழுவினர் உணர்கின்றனர். நானும் தான். ஆமுக்த மால்யதா புரியாவிட்டால் என்ன? ஆண்டாள் பாசுரம் இருக்கிறதே.

‘ஏழரைப் பொன்’ கட்டுரை, தயாளுவான ஒரு தாய் ஆண் வடிவெடுத்துத் தாயுமானவனாக நின்று, ஜெயமோகனைக் காத்த நெகிழ வைக்கும் ஒன்று. இதில் வரும் பெரியவரைப் போல் நானறிந்த சிலர் இருக்கின்றனர். ஒருவர் என் தந்தை.

ஜெயமோகனும் நண்பர்களும் இந்தியாவின் எந்த ஊரிலும், எந்த நேரத்திலும் உணவுக்கோ, இருப்பிடத்துக்கோ அல்லலுறவில்லை. எந்த நேரத்திலும் ‘கன்னியாகுமரியில் இருந்து வருகிறோம்’ என்றால் உணவு, தங்குவதற்கு ஏதோ ஒரு இடம் என்று கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. நாடு முழுக்க இவர்கள் தொடந்து வரவேற்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள் – கன்னியாகுமரியின் பிள்ளைகளாக, பாரத தேவியின் பிள்ளைகளால்.

மணிப்பூர், அஸாம், காஷ்மீர், குஜராத், மஹாராஷ்டிரம், ஆந்திரம், திபெத், லடாக், பூடான், ஹிமாசலப் பிரதேசம், கேரளம், ராஜஸ்தான் என்று விரியும் ஜெயமோகனின் மனித முகங்களின் தரிசனங்களை மையப்படுத்திய பயணம் அவரைக் கொண்டு சேர்த்தது  பாரதம் என்னும் ஞானப் பெருந்தேவியின் பிள்ளைகளிடத்தில். அத்தனை பிள்ளைகளும் அவளது அத்தனை முகங்கள். அத்தனை முகங்களிலும் அன்னையின் கருணையும், அருளும்.

முகங்களின் தேசம் = பாரத தரிசனம்.

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: