Stuttering as a birthright

When Tilak proclaimed  ‘Swarajya is my birthright,’ from my school history book , I proclaimed in my mind, ‘Stutter is my birthwrong’.

I realized I had a stutter when people mocked me. ‘Stutter is in my blood,’ I thought then. It used to be a painful experience to keep shut in class when I knew an answer but couldn’t dare to venture. Naturally I became self conscious, kept mum and became an ‘average’ child.

Being introverted became a virtue. Elders cited my calm demeanor as proof of obedience. This reinforced my resolve to keep mum and remain average, for I could avoid limelight and embarrassment if asked to speak on something.

My first official tryst with the truth came in Class 3 when I was chosen for a Tamil oratorical competition. When I had qualified in a semi-final round, the teacher in charge remarked ‘Why this boy? He can’t even talk properly, leave alone give a speech.’ I began to notice sheepish grins among friends, whenever I spoke and stuttered.

I continued in my journey of being an ‘average’ boy and lived in my cocoon.

Only my language teachers found value in my writings.

All of a sudden CBSE found out that I wasn’t fit to be an average boy and declared that I had topped the nation in English in the Class-X Central Board exams. With The Hindu, Indian Express and Doordarshan coming to my door for interview, I had to open my mouth, and, declare my impediment for all the world to see.

The Hindu and Indian Express gave me scholarships. NCERT followed suit. I began to wonder, ‘Do I qualify for all these, for I have always been an ‘average’ student at school?’, the feeling of being an average performer having been instilled in my psyche.

I researched in the Neyveli Library for cure. From pebble-mouthing to deep-breathing, I tried every means known. There was even a minor tongue surgery. Nothing changed. I, a natural introvert, took to reading and writing a lot. When I had to meet Rajiv Gandhi to receive a prize, I dared not, and requested my dad to go to Delhi. He got it from Dinesh Singh, the then Union Minister.

When the 44th Jeer of Ahobila Mutt visited Neyveli, I was tasked to write a welcome address in English. I wrote but gave it to my uncle to read. The then Chairman of NLC was happy with the content and when he came to know that a Class XI student had written it, called me to congratulate. I made sure I didn’t open my mouth. I realized that my potential was not in speaking but in writing.

Things didn’t get better when I was ragged in college. But later began to change for the better. I became the leader for the least desired ‘English Literary Association’ and took to stage at every given opportunity. While the audience suffered, I gained. I took part in Tamil debating competitions as well. Dale Carnegie’s ‘How to win friends and influence people’ gave me lots of tips at that age.

Then it dawned on me – Stutter had nothing to do with genes. It was a function of the mind. When the brain rushed information to the vocal chords and tongue to deliver, and there was a traffic jam, the tongue struggled. So there I was, with an in-born speed-breaker in the road from brain to tongue, but with an above average mental faculty.

Here is the trick I used to overcome the impediment. Improve vocabulary. Having been addicted to The Hindu early in life, and having been a great fan of its ‘Know Your English’ section, my word quotient was above average. So, I trained myself to perform quick mental look-ups for any word that I knew to make me flounder. Thanks to Neyveli Library,I read more books than any other in class. My competitor was my legendary English teacher, the late T.K.Ramanujam ( better known as Bahu). But I never beat him in the number of books read per week.

Today, I am an author, banker and speaker. Yes, I speak on every given occasion. I still stutter, at times, when stressed or when angry.

Having realized that stuttering is a function of an over-active mind that gushes with more data than the traffic channels can handle, I give a damn about it. It is an occupational hazard due to deep reading since school days, I reassure myself, for some of the master orators of all times, Churchill and Demosthanes, stuttered.

Anyway, stuttering is not my problem. It is the audience’s.

Recently I saw an interview of E.M.S.Namboodiripad, the legendary leader and stutterrer.
Inteviewer: ‘ EMS, Do you always stutter?’.
EMS: ‘No, I stutter only when I speak’.

So, stutterers of the world, forget it. For, you don’t gain anything by remembering you are one. Any impediment, be it physical or mental, is compensated by an additional dose of some other faculty. That is how God ensures equilibrium.

Σx  is always a constant. Deficiency is compensated, somehow. That is the design of nature.

P.S.: Pass this on to students who might need it. Ask them to call if they need help.
This post is a result reading Prof. Uthra Durairajan’s fantastic Tamil poem on“>’average’ children.

Follow me on Facebook:

அஸ்திவெறுப்பு (அ) நாகரிகம்

அஸ்தி கரைத்தல் என்பது நமது நீத்தார் கடன்களில் தலையாய ஒன்று. உலக வாழ்வை நீத்தவரது ஸ்தூல சரீர எச்சங்கள் இயற்கையின் கூர்களோடு ஒன்றி இரண்டறக் கலப்பது என்பதிலும், அஸ்தி ( மீதம் இருப்பது ) என்பது ( ஜடப் பொருள் ), இயற்கையில் உள்ள ஜடப்பொருட்களுடன் கலப்பது என்பதிலும் இருந்து எழுந்து வரும் கருத்தாக்கம்.
பிரதமர் வாஜ்பாயின் அஸ்தியும் அப்படியானதே. முன்னர் நேரு, காந்தி, இந்திரா காந்தி முதலானவர்களின் அஸ்தி தேசத்தின் பல இடங்களில் தேசத்தின் நீர் / மண் இவற்றுடன் ஒன்றாக்கப்பட்டது.
காந்திஜியின் அஸ்தி சிங்கப்பூர் வரை எடுத்து வரப்பட்டு கரைக்கப்பட்டது. சீனப் பெரும்பான்மையான சிங்கப்பூரில் ஒரு மஹாத்மாவின் அஸ்தி கரைக்கப்பட்டதை எந்த மதத்தினரும் / நாகரீகத்தினரும் எதிர்க்கவில்லை. தங்கள் நாட்டில் ஒரு மஹானின் அஸ்தி கரைந்ததை இன்றும் நினைவுகூர்கிறார்கள். அதற்காக புல்லர்டன் ஹோட்டல் அருகில் உள்ள க்ளிப்போர்டு பியர் பகுதியில் நினைவகமும் ஏற்படுத்தியுள்ளனர்.
கிழக்கத்திய சம்பிரதாயங்கள் இந்திய சீன ஜப்பானிய தேசங்களை உள்ளடக்கியவை. பெயர்களில் வேறுபட்டிருந்தாலும் ஆத்மா குறித்த நம்பிக்கைகள், பல உருக்களில் உள்ள இறை ஒருமை, தத்துவ வளர்ச்சி மற்றும் கட்டமைத்தல் முதலியவற்றில் ஒன்றுபட்டே உள்ளன.
வாஜ்பாயின் அஸ்திக்கு நாகாலாந்தில் உள்ள நம்பிக்கை சார்ந்த எதிர்ப்புகள் நமது பண்பாட்டிற்குச் சிறிதும் தொடர்பில்லாத ஒரு (அ)நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடே என்பதை உணர்ந்துகொள்ள பெரிய பகுத்தறிவெல்லாம் தேவையில்லை.

சிங்கப்பூர் ஆவணி அவிட்டம் 2018

சிங்கப்பூர் தக்ஷிண பாரத ப்ராம்மண சபா(SDBBS) வழக்கம் போல் இந்த ஆண்டும் யஜுர் உபாகர்மாவுக்கென்று மிகச்சிறப்பான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தது. நான் மூன்றாவது கோஷ்டியில் (10 மணி) பங்கு பெற்றேன். 900 பேர் வந்திருந்ததாகத் தெரிவித்தார்கள். அதற்கு முன்னர் 2 கோஷ்டிகள் முடிந்துவிட்டிருந்தன. காமோகார்ஷீ ஜபம் முதல், காண்டரிஷி தர்ப்பணம், இறுதியில் வேத ஆரம்பம் வரை நிறுத்தி நிதானமாக சபா வாத்யார் மைக் மூலம் நடத்தி வைத்தார். சங்கல்பம் செய்து வைக்கும் போது பூர்ணா புஷ்களாம்பா ஸமேத தர்மஸாஸ்தா துவங்கி, இனி ஒரு ஸ்வாமி இல்லை என்னும் படியாக அனைவரையும் வேண்டிக்கொண்டு செய்துவைத்தார். பரமேஸ்வரப் ப்ரீர்த்தியர்த்தம் சொன்னவுடன் நாராயணப் ப்ரீர்த்தியர்த்தம் சொல்லத் தவறவில்லை. தலை ஆவணி அவிட்ட வடுக்கள் ஹோமம் செய்தனர். சில வாண்டுகள் ஹோமம் செய்யும் அண்ணன் அருகில் கள்ளப்பூணுல் போட்டுக்கொண்டு வால்த்தனம் செய்துகொண்டிருந்தன. சின்ன வேஷ்டி கட்டிக்கொண்டு தவழ்ந்து வந்து பஞ்ச பாத்திரங்களில் விஷமம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த சின்னக் கண்ணனைத் துரத்திக் கொண்டு அவன் அம்மா ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். சபாவில் ஸம்ஸ்க்ருத வகுப்புகள், ருத்ரம், சமகம் வகுப்புகள் துவங்குகிறார்கள். பாரதி வேதம் வளர்த்த தமிழ் நாடு என்று பாடினான். இப்போது இருந்தால் சிங்கப்பூரைப் பாடியிருப்பான். சிங்கப்பூரில் யஜுர் உபாகர்மா இன்னும் எனக்கு எத்தனை முறை வாய்த்திருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. சிரத்தையுடன் செய்கிறார்கள். வாழ்க வளமுடன்.

Avani Avittam Singapore

சங்கப்பலகை – சில குறிப்புகள்

சங்கப்பலகை நிகழ்வுக்கு விடாமல் வருபவர்கள் பலர்.

அதே நேரம் சங்கப்பலகை வாசகர் வட்டக் கூட்டத்திற்கு இதுவரையில் வராதவர்களும் பலர் உள்ளனர். ஒவ்வொரு முறையும் அழைக்கும் போதும் ‘பணி உள்ளது’, ‘அடுத்த முறை வருகிறேன்’, கட்டைவிரல உயர்த்திய படம் என்று எதையாவது அனுப்புவார்கள். என்ன செய்வது ஒன்றரை ஆண்டுகளாக வர முடியாத அளவு வேலை என்று நினைத்துக்கொள்வேன் . ஆனாலும் நான் யாரையும் விடுவதாக இல்லை. எல்லாரையும் ஒவ்வொரு முறையும் அழைத்தே இருக்கிறேன்.

‘தலைப்பெல்லாம் ஒரு ரேஞ்சா இருக்கு சார். சங்கத் தமிழ், சிலம்பு, கம்பன் இப்டியே இருந்தா எப்டி? கொஞ்சம் இறங்கினா நல்லா இருக்கும்’ என்று சொன்னவர் சிலர்.

அனைவரும் வர வேண்டும் என்பதற்காக மனுஷ்யபுத்ரன் லெவலுக்கு இறங்கி அது மாதிரியான தலைப்புகளை வைக்க முடியாது. அது சங்க்ப்பலகையின் கொள்கை முடிவுகளில் ஒன்று.

நமது மொழி சார்ந்த தலைப்புகள், கலை, வேளாண்மை, எழுத்து வடிவங்கள், நில வகைகள் – இவை அனைத்தும் நமது பண்டைய தமிழ் இலக்கியம் சார்ந்து இருத்தல் வேண்டும். அவற்றில் ஆழங்கால் பட்டவர்கள் சில தலைப்புகளில் உரையாற்றுவார்கள். பின்னர் கேள்வி பதில் நிகழ்வு. அவ்வளவுதான் சங்கப்பலகை.

சங்கப்பலகை விஷயமாக இதுவரை யாரிடமும் ஸ்பான்ஸர் கேட்டு நின்றதில்லை. செலவுகள் என்னுடையவை. பேச்சாளர்களுக்கான அன்பளிப்பும் என்னுடையதே. ஒரு மூறை ஒரு நண்பர் பொன்னாடை வழங்கினார். பிறிதொரு முறை இன்னொரு நண்பர் தனிப்பட்ட தனது செலவு என்று சொல்லிப் பேச்சாளருக்குச் சிறு அன்பளிப்பளித்தார். ஸ்பான்ஸர்கள் வேண்டும் என்று நான் கேட்காததற்குக் காரணம் தலைப்புகளையும், பேச்சாளர்களையும் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் பறிபோய்விடும் என்பதாலேயே. கொஞ்சம் ‘சோ’த்தனம் என்று சொல்லலாம்.

சங்கப்பலகையின் ஒரே ஸ்பான்ஸர் சிங்கப்பூர் தேசிய நூலக வாரியம் மட்டுமே. இடம், ஒலி, ஒளி, கணினி உதவி அவர்களுடையது.

பேச அழைக்கப்பட்டவர்கள் அறிஞர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஆசிரியர்கள், சிறந்த எழுத்தாளர்கள், பத்திரிக்கை ஆசிரியர்கள். இதிலும் எந்தவித விட்டுக்கொடுத்தலும் இல்லை.

இனியும் அப்படியே தொடர எண்ணம். தலைப்புகளிலோ, பேச்சாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலோ எந்த மாறுபாடும் இராது.

‘I know and understand that you are doing some literary work every month. I want to witness and participate in what is actually happening’ என்று மொழி தெரியாவிட்டாலும் நேற்று வந்து ஆதரவளித்த உடன் பணிபுரியும் பிரணய் குமார் என்னும் மைதிலி (பிஹார்)மாநில நண்பருக்கும் நன்றி.

வாசகர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி.

சங்கப்பலகை – ஆண்டுக் கூட்டம்

சங்கப்பலகை வாசகர் வட்ட நிகழ்வாக இன்று ‘சங்கப்பலகை வாயிலாகச் சுயம் அறிதல்’ என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றினேன். கடந்த ஒன்றரையாண்டுக் காலமாக சங்கப்பலகையில்  நடைபெற்ற நிகழ்வுகள், உரையாற்றிய அறிஞர்கள், பேசப்பட்ட தலைப்புகள், அறிந்து கொண்ட செய்திகள், அறிஞர்களின் அறிவுத்திறன் கண்டு மலைத்து நின்ற நேரங்கள், பண்டைத் தமிழ் ஞானத்தில் திளைத்து இறுமாந்திருந்த பொழுதுகள் என்று பலதையும் பேசினேன். இதுவரை பேசிய அனைத்து அறிஞர்களின் காணொளிகளையும் சிறிது நேரம் ஓடவிட்டோம்.

இனி செய்யவேண்டியவை பற்றிய சிறு கலந்துரையாடலுடன் கூட்டம் நிறைவுபெற்றது.


தேசிய நூலக வாரியம் சிங்கப்பூர்

IMG_0846 2


Atalji – a family member who never came home

Our family was going through a particularly difficult phase in 1997. My father was about to retire in 1999. We would have wanted all the help in the world at that time. That was when Atalji extended the retirement age of govt employees to 60. That not only saved the family, but also helped tide over some crises.
My brother’s civil engineering degree saw its full use when he got extensive experience in road works, thermal station expansion works, atomic power plant works, bridges and metro rail works. All due to Atalji’s un-dilutedly patriotic national development works. Golden Quadrilateral is one such.
Atal Behari VajpayeeThe world gave up on India when Atalji, ably aided by Kalam and George Fernandes, conducted the Pokhran-II nuclear explosion. All the opposition parties ganged up and attacked the government. Developed countries wrote India’s obituary as the US, Japan, Australia, France and Britain imposed economic sanctions. Atalji pooh-poohed the nay-sayers and made Bill Clinton relax the sanctions.
Atalji gave Pakistan the bus to Lahore, while the latter responded with Kargil. Atalji gave Jayalalithaa a ray of decorum after her humiliating defeat in the 1995 elections. She retaliated with the no-confidence vote. Later he came back to power with a decent majority. 
Atal Behari Vajpayee showed the world that India had spine. His follower Narendra Modi takes India further by showing the world that India will use its spine to stand up and be counted.
Atalji – You will be long remembered as one of modern India’s greatest statesmen who had a long and admirable career starting with questioning Pandit Jawaharlal Nehru in Parliament to ensuring India’s rightful place in the international comity of nations.
India has lost a statesman and a parliamentarian par excellence. I have lost a family member, a patriarch. I hope many would feel so too.

அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கம்

‘புரியற மாரி சொல்லணும். ‘நினைக்கப்படும்’நு சொன்னா என்னய்யா அர்த்தம்? வள்ளுவன் தான் கொளப்பறான்னா நீரும் ஏன் கொளப்பறீரு?’ போனில் கடுகடுத்தார் அண்ணாச்சி.
‘புரியல அண்ணாச்சி, அண்ணி திட்டினாங்களா’ என்றேன் கேள்வியாய்.
‘கும்மோணம் திமிரு கெடந்து செளம்புதீரு. நாங்கள்ளா தின்னவேலி தெனாவட்ட காட்டுனா பூமி தாங்காதுவே’ குரலில் கொஞ்சம் உண்மையான கடுப்பு.
‘சரி சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்? வாட்ஸப்லயும் திட்டு வாங்கணும்னு எழுதியிருக்கு,’ என்றேன் பவ்யமாய்.
‘மனசுல வெச்சுக்காதேயும் அய்யரே. வள்ளுவர் பத்தி பேஸ்புக்குல எளுதினீரே, அதுல ‘நினைக்கப்படும்னு’ போட்டிருக்காம்லா. உம்ம வெளக்கம் புரியலயே,’ என்றார்.
‘அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும்
செவ்வியான்கேடும் நினைக்கப் படும்’ அதானே பிரச்னை?’ என்றேன்.
‘விளக்கம் சொல்லுவே. புரியற மாரி,’ அண்ணாச்சி.
‘நல்லவங்க கஷ்டப்படறதும் கெட்டவங்க நல்லா வாழறதும் பத்தியும் யமன் நினைச்சுப் பார்ப்பாராம்,’ என்றேன், மேலும் அர்ச்சனைகளை எதிர்பார்த்து.
‘ஐயா சாமி, இது தெரியுது. அதென்ன ‘நினைக்கப்படும்’? யாரு நினைப்பான்? கெட்டவங்க நல்லா இருக்கறத யமன் நினைச்சா என்ன, கட்டைல போனா என்ன? வள்ளுவரு என்னதான் சொல்ல வறாரு?’
கோபத் தொனியில் அண்ணாச்சி.
மனதில் வெகுளி சிறிதும் இல்லையென்பதை நான் அறிவேன்.
‘அண்ணாச்சி, ஊழ் வினையால ஒருத்தன் நல்லா இருப்பான், நாசமாப் போவான். ஆனாலும் இந்த ஜென்மத்துல நல்லது செஞ்சவன் கஷ்டப்படறதும், கெட்டது செஞ்சவன் நல்லா இருக்கறதும் பத்தி யமன் சிந்திச்சு நல்லது கெட்டது செய்வான்,’ இதான் பொருள்.
‘பொறுமைய கெளறாதீரும். வேகமாச் சொல்லும்,’ அண்ணாச்சி.
‘ப்ராரப்த கர்மா, சஞ்சித கர்மா தெரியுமில்லையா? அதைத் தான் சொல்றாரு வள்ளுவரு. மொத்த சேமிப்புல இருக்கற கர்மா சஞ்சித கர்மா. இப்ப வந்திருக்கற வேலை ப்ராரப்த கர்மா. இது முடிஞ்சுடும். பிறகு சஞ்சித கர்மா எவ்வலவு இருக்குன்னு யமன் பார்ப்பான். இப்படி ஒரு பொருள் இருக்கு பாருங்க,’ என்றேன்.
‘நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா, வள்ளுவர் எதுக்கு ‘நினைக்கப்படும்னு’ குழப்பணும்? வெட்டு ஒண்ணுனு ‘இதாண்டா படுவா. யமன் கணக்கு பாக்கான்’ அப்டின்னு சொல்லலாம்ல,’ என்றார் மகிழ்ச்சியுடன்.
‘வள்ளுவரு மட்டுமா தெரிஞ்சே தனக்குத் தெரியாத மாதிரி சொல்றார்?  நம்மாழ்வாரும் அப்டியே சொல்றார்,’ என்றேன்.
‘அதான பார்த்தேன். அய்யங்கார் ஆழ்வாரத் தொடாம இருக்க மாட்டாரேன்னு.. சொல்லும், மேல சொல்லும்,’ என்றார். குதூகலம்.
‘நரஸிம்மரோட பெருமைய சொல்லிண்டே வறார். திடீர்னு அவரோட பெருமைய யாரால சொல்ல முடியும். ஆராய வேணும்’ அப்டீன்னு பொட்டுனு முடிச்சுடறார். அதுல அவருக்கு ஒரு திருப்தி. படிக்கறவன் ஆராஞ்சு பார்க்கட்டும்னு விட்டுடறார்,’ என்றேன்.
‘என்னய்யா பாட்டு அது?’ அண்ணாச்சி.
‘எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து
இங்கு இல்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய
சிங்கப்பிரான் பெருமை ஆராயும் சீர்மைத்தே
அண்ணாச்சி தழுதழுத்தவாறே, ‘இவ்ளோ எல்லாம் சொல்றீரே, அந்த குறளுக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்லுங்க பார்ப்போம்,’ என்றார் குறும்புடன்.
“புதிய ‘பாரத ரத்னா'” என்றேன் பணிவுடன்.

கர்நாடக வித்வான்கள் கவனத்திற்கு..

கர்நாடக சங்கீத வித்வான்கள் வேண்டியதை/வேண்டியவர்களைப் பாடிக் கொள்ளுங்கள்.உங்களுக்கு அதற்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் தியாகராஜ ஆராதனைக்கு வராதீர்கள். மடங்களின் ஆஸ்தான வித்வான்/விதூஷி பட்டங்களைத் துறந்துவிடுங்கள். எதற்கு மடங்களுக்கு அவமரியாதை? பேசுவது மானம் இடைப் பேணுவது காமம் என்பது வேண்டாம்.

இனி சங்கீத சாம்ராட், சங்கீத சிரோன்மணி, என்று பட்டங்களைச் சமயப் பெரியவர்கள் அளிக்கும் முன் ஏதாவது ஒப்புதல் வாங்கிக் கொண்டு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ‘அரங்கனைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே’ என்பது எவ்வளவு உண்மையோ அவ்வளவு உண்மை சங்கீத உலகின் பதிவ்ரதா பாவமும்.

இசை என்பது ஏதோ ஸ்வர, தாள ஸங்கமம் மட்டும் அன்று. இசை இறைப்பணி. இறை மாற்றமுடியாதது. பாடப்பட்டவரும் மாற்றப்பட முடியாதவர். மாற்றிக் கொண்டிருக்க கர்நாடக சங்கீதம் மைக்கேல் ஜாக்ஸனின் காக்காய் வலிப்புச் சத்தங்கள் இல்லை.

ஆழ்வார்களின் பாடல்களைக் கேட்க வேண்டும் என்று பெருமாள் காத்திருந்து கேட்டுள்ளார். திரு இந்தளூர் பாசுரத்தில் பெருமாள் எழுந்து வரவில்லை என்பதால் ‘வாழ்ந்தே போம் நீரே’ என்று ஆழ்வார் வெளியேறிச் செல்ல, பெருமாள் எழுந்துவந்து ‘உம் பாசுரத்தைக் கேட்கவே கண்மூடிச் சயனித்திருந்தேன்’ என்று சொன்னது உண்மை.

திருவழுந்தூரில் திருமங்கையாழ்வார் பெருமாளை யாரோ அரசன் என்று எண்ணிப் பாடாமல் செல்ல, பெருமாள் பூ மாலையினால் ஒரு விலங்கை உருவாக்கி ஆழ்வாரின் கால்களைக் கட்டி மேலே செல்லாமல் செய்தான். விளைவு ‘தந்தை காலில் பெருவிலங்கு தாளவிழ’ என்னும் பாசுரம். இங்கு ஆழ்வார் சன்னிதி கோவிலுக்குள் இல்லாமல் வெளியே உள்ளது. ஆழ்வார் கோவில் என்று ஒன்று ஏற்பட்டு பிரபந்த பாராயணங்கள் அங்கிருந்தே துவங்குகின்றன. ஆழ்வார் வாக்கைக் கேட்கப் பெருமாள் திருவுள்ளம் கொண்டதால் பல பாசுரங்கள் கிடைக்கப்பெற்றன. ‘பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள் / விரித்துக் கொள்’ பாசுரங்களில் ஆழ்வாரின் வாக்கிற்கிணங்க பெருமாள் நடக்கிறான். திருவரங்கத்தில் பெருமாளே மணவாள மாமுனிகளிடம் செய்யுள் கேட்டுள்ளார்.

இவற்றை நம்பிக்கை என்று புறந்தள்ளலாம். ஆனால், நம்புபவர்கள் மட்டுமே பாட வேண்டும்.
கர்நாடக வித்வான்களே, நீவீர் யாரையும் பாடுங்கள், என்னவேண்டுமானாலும் செய்து போங்கள்.உங்கள் செக்யூலரிஸ பைத்தியத்தில் எங்கள் நுண் உணர்வுகளுடன் விளையாடாதீர்கள்.

எச்சரிக்கையெல்லாம் இல்லை. வேண்டுகோள். பாகவத அபசாரம் மஹா பாவம். அவ்வளவுதான். இதிலும் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால் உங்கள் ப்ராரப்த கர்மா என்று நினைத்து உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வது தான் என்ன்னால் முடிந்த செயல்.


Kalaignar Karunanidhi (1924-2018)

An era has ended. May Kalaignar’s soul reach the abode of the Lord that he publicly announced to have despised.

Kalaignar will be remembered for all that he had said, stood for, and done. So, what did he stand for and what does his era signify?

Kalaignar’s era was characterised by nepotism, hatred towards Hinduism in general and the Brahmins in particular,  funded by missionaries who never stopped short of calling him their saviour and benefactor, and any thing even remotely anti-India. 

A quick thinker and a fast learner, he switched sides, without compunction, to stay in power at any cost. Having worked for and against the Congress party on three different occasions, he chose to ride with the right wing BJP to enjoy the fruits of power at the center and without any second thought, quit the right wing alliance towards the end of the term and switched back to supporting the Congress. He was called a ‘Chanakya’ but was actually a rank opportunist and a clinger to power.

He roused the emotions of the people on every issue and then reaped rewards from those. The anti-hindi agitation was one such.

Kalaignar did not have a single stand on any issue. He always had a minimum of two stands and was adept in reasoning out both ways. Sri Lankan Tamil cause is a case in point. He supported the Tamil rebel groups that opposed LTTE, for the latter was patronised by MGR. Later, when the LTTE eliminated all other Tamil groups, he didn’t feel shy to support the Tigers. From supporting India’s intervention in Sri Lanka to calling for IPKF’s withdrawal, to passing on classified secrets to the Tigers, to denying their existence in Tamil Nadu, in supporting secessionism, to occasionally standing for India’s unity when he found berths in the central cabinet, from ridiculing hindu rituals and symbols and castigating his party men from following hindu rituals, to turning a blind eye to his family members’ association with temples and rituals, from casting aspersions on hindu saints to welcoming Sai Baba home, he had a dualist approach in all that he touched. 

His often touted contributions to Tamil are mostly over-hyped emotion tinged statements meant for public consumption. His reign saw the mushrooming of low quality English medium matriculation schools ( MGR and Jayalalithaa are no exceptions here), degradation of the state’s primary education infrastructure, and general apathy towards corruption among public servants. When the state’s educational infrastructure is often connected with K.Kamaraj, the state’s decline due to corruption and malfeasance is linked with Kalaignar. MGR and Jayalalithaa helped carry forward this legacy with the result that dravidian rule has come to be known as the reign of corrupt politicians.

It started with Kalaignar’s  Veeraanam Scam in the late 60s. Justice Sarkaria’s report on the then government’s corrupt practices termed Kalaignar’s reign thus: ‘Scientific Corruption’. Tamil Nadu’s march towards decadence and rust was initiated by Kalaignar and carried forward by MGR and Jayalalithaa. Being corrupt is now not a cause for remorse or regret. That is the victory for the dravidian reign.

A defining aspect of Kalaignar’s rule has been a gradual lowering of standards in public discourse. Indecent words, swear words and double entendres, that ridiculed women in public, became the norm. Especially with Jayalalithaa as the arch-enemy, the volume and intensity of the talks increased. And the pity was, Kalaignar rewarded such talks with plum positions in government and in the party. 

World Tamil Conference, espoused by his mentor Anna Durai, later carried forward by his arch rival MGR, became a pricking point for Kalaignar. He was not able to conduct a World Tamil Conference during his last term in office as that was not approved by the world organization that had to give a go-ahead. He brought about another festival – the Semmozhi Festival- at great expense to the public exchequer to ostensibly promote Tamil, but ended up promoting family ‘talent’. During his reign, academic research in Tamil became a thing of ridicule (he awarded a Ph.D to a ‘scholar’ who produced a thesis that said Thiruvalluvar was a disciple of St.Thomas). 

Whenever Kalaignar assumed power ( five time Chief Minister), anti-national rhetoric gained traction  and the government turned a blind eye to such nefarious activities. Debates in the legislative assembly were either verbal assaults on the opposition or singing competitions eulogising Kalaignar (Jayalalithaa wasn’t far behind in this). Rivalry between MGR and Kalaignar became so virulent that mere exchange of pleasantries between the ruling and opposition members were scoffed at. The trend continues to this day, to the merriment of the politicians from other states.

Kalaignar’s last term was characterised mostly by corruption, nepotism, and bland display of sycophancy at every level. Governance became a casualty, with his own children and extended family members fighting for the spoils of the administration, both at the state level and at the central level where the DMK had a say.

Kalaignar would be remembered for two schemes –  Uzhavar Sandhai ( farmer’s market)  and Valluvar Reading Rooms, both of which are now defunct. He would also be remembered for his attempt to sell arrack in polythene sachets and converting the state to a place of ugly statues. Another star scheme that helped attract many followers was the ‘First Graduate Scheme’ that has indeed helped many from the poorer sections to become graduates with a little push from the government.

Kalaignar Karunanidhi – A man who had very humble beginnings, yet raised his family’s wealth to stratospheric levels at the cost of the state’s administration and the country’s standing in the international comity of nations. That the party which suffered several splits during his term did not disintegrate into un-noticeable subgroups is a testimony to the organisational skills of Kalaignar. He kept his party together and the DMK stands tall as a cadre based party that has some potential left.

Kalaignar, who is called the ‘Last Dravidian Stalwart’, was a man who had all the chances to become a Lee Kuan Yew but gave up all those in pursuit of personal glory and family wealth to the detriment of the state and nation.

Singapore – a question to Lee Kuan Yew

On this National Day, let Singaporeans, people living in Singapore, those interested in the welfare of Singapore and those who want the nation to continue to succeed do well to remember this question posed to the founding father Lee Kuan Yew.

Q: ‘What is your greatest fear for Singapore?’

A: “I think a leadership and a people that has forgotten, that has lost its bearings and do not understand the constraints that we face. Small base, highly, technically, organised, very competent people, complete international confidence, an ability to engage the big boys. You lose that, you’re down. And you can go down very rapidly…

No system lasts forever, that’s for sure. Ten years, I don’t think it’ll happen; 20 years, I can’t say; 30 years, even more I cannot tell you. Will we always be able to get the most dedicated and the most capable, with integrity to devote their lives to this? I hope so but forever, I don’t know.”

Singapore is a shining beacon for what the human spirit and a dedicated leadership can achieve despite acute resource crunch that includes water. It was made possible by the toil of ordinary but dedicated humans and a committed leadership.

What holds good for Singapore holds good for all.

Happy #NationalDay #Singapore