Pari Yerum Perumal & others

The hype around the Tamil movie ‘Pari Yerum Perumal’,prompted me to watch this poignant story of discrimination based on caste.

 The story is based in Tirunelveli, in Southern Tamil Nadu, known for its caste based classifications and violence. People got killed for marrying out of caste, though such instances are declining, thankfully.

This film talks about the heinous treatment met to the lowest strata of the caste hierarchy – the dalits – in a government law college. The story is poignant, direction excels, metaphors glitter and the movie leaves one with a deep sense of exasperation and helplessness.

Let me get this straight. This is one hell of a film that hits one on the face, with a sledge hammer soaked in the reality called caste discrimination.

But, why should this situation prevail after 70 years of national independence and a 40 year state rule by the so-called backward communities? Did not the ‘Dravidian Rule’ result in overcoming the past structures?  This model of questioning would open up the simmering wounds that refuse to heal though artificially stitched for the last 40 years and made to appear as though all was well in the subaltern.

Were not Annadurai and Periyar Ramasamy Naicker, the much deified leaders in TN, supposed to have demolished the caste hierarchies in the state and made Tamil Nadu a ‘model’ , ‘rationalist’ and  an ‘egalitarian’ state for other ‘backward’ northern Indian states to follow? What happened to the long handed out history that has been proclaiming from the rooftops of the dawn of such an elite state in India?

If the scenarios depicted in the film are true -yes, they are true as most of the incidents are from real life acts in the state- then should we rewrite the history books in Tamil Nadu and throw the names, Annadurai and Ramasamy Naicker, to the dustbins of history?

The ending scene where two glasses, one with left over tea+milk and the other with just tea, depicts the reality in the state – that caste differences exist. The subtle message couldn’t have been conveyed with any other metaphor, for the prevailing ‘Two-Tumbler’ system in Southern Tamil Nadu cannot be hid under the carpet to paint a rosy picture in the state. 

Then there is the usual spineless caricature of the brahmins – the scene in TASMAC, the state run liquor shop, where a fellow drinker is shown as one wearing three strokes of the sacred ash and sporting a half open shirt that exposes a wrongly worn sacred thread while mouthing the peculiar lingo of the brahmins (‘mama jammnunu irukken paaru’). The liquor consuming brahmin had no role to play in the film. He appeared just for that scene. Then why should he sport the sacred ash, wear the sacred thread in a publicly visible fashion and mouth brahmin oriented lingo? Could that character not have been anybody else without any caste indicators? 

No Tamil film worth its salt is complete without such a down right racist and wanton degrading depiction of the brahmin community. Unless rabid hatred is infused into the genes, such a depiction is not possible.

Let us look at some Tamil films that have such rabid anti-brahmin sentiments.

The case about Kalam Hasan’s film ‘Virumandi’ is worth a look here. Leaving along the conflict regarding the title ( Sandiyar Vs Virumandi), the movie depicted a conflict between the militant Thevar community and a numerically minuscule Telugu speaking Naickers in southern districts of Tamil Nadu. The irony is that there is no conflict between Naickers and Thevars, both being wealthy land owning classes from the feudal setup. The real conflict in the southern states was between Thevars, the feudal landlords and Dalits, the landless exploited group. But portraying reality could have cost the film its very right to be screened. Could any movie maker worth his name make a movie on the annual ceremony to the legendary freedom fighter ( and a representative of the Thevar community) Muthuramalinga Thevar and the rise in tension in the region due to Dalit resentment opposing the ceremony?

The recent Tamil blockbuster ‘Kolamavu Kokila’ had a Brahmin character, with a ‘Sri Churnam’ – the traditional red mark that the Iyengar brahmins wear on their forehead – playing the role of a pimp. What is the obsession with ‘Sri Churnam’ is a question for sociologists to answer.

Kamal Haasan’s super hit movie ‘Viswaroopam’ had him play the role of a spy in the guise of a Brahmin that cooked chicken for his Brahmin wife that loved chicken. The wife works in the USA as an oncologist and Kamal Haasan is a live at home husband that tutors girls in Bharatnatyam. The role of a docile Brahmin is in direct contrast to a jihadi hunting spy is an excellent contrast, no doubt, and brought the extreme traits meet at a common point. But why should Kamal Haasan be shown as cooking chicken which he admits not to consume it in the film? And why should the wife be depicted as consuming the same? What kind of a retarded depiction is this?

Yet another Tamil film by name ‘Joker’ had another ‘Sri Churnam’ sporting assistant to a minister. Nothing wrong except that the assistant utters holy hymns of the saintly Azhwars ( 8th Century Vaishnavite saints) at the most inappropriate of places and occasions, one being near a toilet. There was no connection what so ever. Any comical relief that was sought to be brought never happened.

Let us come back to Pari Yerum Perumal.

Take the case of the English professor who punishes the protagonist and his friend for being grossly ill-equipped in English. In the scene where he chastises the duo, he is shown with a clean forehead. In the scene where he recommends suspension of the protagonist for entering into the ladies’s room, the Professor is shown as wearing the ‘Sri Churnam’. Note the connection – Sri Churnam –> Iyengar –> English –> Punishment for not being proficient enough in English and therefore anti-dalit. 

Would the film have depicted a devout muslim, wearing a skull-cap, consuming liquor or a christian, wearing the holy cross, chastising the Dalit protagonist? The film didn’t even provide a hint of the caste of the oppressors in the film. And that is ‘Social Justice’ for the uninitiated.

In spite of these traditional lacunae, the film ‘Pari Yerum Perumal’ is a tight slap on the collective conscience of the dravidian strain of politics in the “Rational Republic of Tamil Nadu’. 

The vicious brahmin-hatred ingested into Tamil cinema’s blood stream in the last 50 years rears its ugly head in incremental fashion, from time to time, and makes its presence felt. Now the venom has permeated into the genes, thereby successive directors have inherited the trait and are depicting the same in some form and measure, without fail.  

Compare these films with gems such as ‘Asthu’, a Marathi film, on the Alzheimer afflicted Sanskrit Professor. Though I would want to ask ‘When would Tamil movie industry produce such films?’, I don’t expect any introspection and correction in the Tamil cinema community, for the pedigree speaks for itself through the films it produces.


Hurray, suspended from Facebook

I had scheduled the below post six months ago when I had taken a hiatus from Facebook, but never published it as I had resumed my daily book reviews on the platform. But, yesterday, the platform decided to suspend my account, for a group of aroused activists had apparently ‘mass-reported’ a series of posts I had written to promote the holy practice of ‘Sandhya Vandhanam’.

I had published some old records of discourses on Sandhya Vandhanam by the legendary Sengalipuram Anantharama Dikshitar, Krishna Premi Swamigal and had urged those, who had the ordainment to do the ritual, to do so with the sincerity and devotion that was needed. As a practitioner, I stand testimony to the benefits.

Later, I had followed up with daily posts on the legendary Tamil savant ‘U.Ve.Saminatha Aiyer”s book ‘En Charitram’. I was so enamoured by the book that for the past one month I was continuously writing about the book as I progressed in an incremental basis.

Some groups had apparently thought that the above two amounted to ‘Ethnic Superiority’, ‘Racial Bias’ or some other stupid classification based on which posts and accounts could be suspended.

Facebook wants me to ‘contest’ the claim and reclaim my account. I have decided that there is no need to ‘pluck the nail’, as the Tamil saying goes, and have chosen not to plead for restoration of my suspended account. So much for freedom of speech.

Friends and well wishers have asked me to contest and reclaim the account. I could give in at a later time, but not now, for sure, even though I understand the immense broadcast capabilities of Facebook.

Here is the post that I had wanted to publish earlier.

I have been away from Facebook for a month now. I continue to link my blog posts to FB though I haven’t spent more than a minute in my Timeline. Once I post my blog link, I exit FB. ( now this will not happen, though)

How I feel now:

  • No more ‘Always On’
  • No more irritations in the morning
  • No more anxiety disorders
  • No more wasted / stressed days
  • Mind is free to discuss real matter rather than politically correct / perceived issues
  • No need to feign anger on issues that don’t have to be feigned on
  • No need to be politically correct while being rationally stupid.
  • No need to worry too much on a post that could be perceived as being sensitive
  • No need to be ready to consume abuse from unknown trolls
  • No need to be continuously bombarded with apocalypse and armageddon
  • No need to ‘feel’ for Syria, ‘stand’ for Cuba, ‘pray’ for Palestine and ‘save’ dog/cat/bull/whale with hashtags
  • No need to counter fundamentalist preachings of any kind

Benefits :

  1. Come out of the state of mind that any name that has a Christian or a Muslim connotation would naturally be anti-national and a social evil
  2. Peace, bliss, mental stability
  3. More time to read and write
  4. Mind is calmer, all neurons are well rested and ready to perform any analysis without any burnout due to social media induced stress
  5. The benefits list continues to grow.

BTW, the world hasn’t ended, yet. Facebook fights should be continuing and people would be abusing complete strangers and thus spreading the venom of irritation. Only that I am not partaking of the ‘feast’.

  • … and I will continue to be away from #Facebook.

Tamil Nadu’s Education Scene

I had earlier written a piece asking for more CBSE schools in Tamil Nadu and drew flak from many from the Tamil Nadu State Board Schools. Well, I don’t mean to beat around the bush and say ‘politically correct’ but ‘practically insignificant’ things. I write for progress and change. Here is how the state board education system sucks in Tamil Nadu.

Let us look at the number of children entering the IITs from the TN State Board. Here are some infographic reports that tell what we already know yet don’t want to acknowledge. This is for the year 2017. 


Why such an abysmal statistic when the TN state board’s education system is supposed to be ‘top class’? What ails the education system?

Even within IIT-Madras, the admission statistic paints a gloomy picture. Here what it says:

Out of these state board students who have joined the IITs, it would be a no-brainer to say that most of the students would have been from private schools affiliated to the state board and not the government schools. ( I don’t have data to substantiate this, but that could well be the case). And students would have attended expensive coaching classes for clearing the JEE.

For a moment, let us consider that the IIT-JEE entrance exam isn’t the barometer of excellence. Then the following data paints an even abysmal picture. TN’s mean score in English and Mathematics is way below the national average and abysmally below the mean scores from CBSE and ICSE boards. 

There is nothing wrong with the students. It is the state board, its curriculum and the woefully under-motivated teachers who are responsible for letting down the students who, for no fault of theirs, had chosen to study in Tamil Nadu’s State Board schools. 

Well, we can choose to recognise the lacuna and correct it or bury our heads in the sands of past glory and pretend as though all is well. 

Would the state government wake up?


Never in my blogs have I named a private business establishment. I have maintained that stand till date. Now I break my rule to name a company by name #FIITJEE, for the gullible don’t get conned.

FIITJEE is a coaching institute that began its operations in 1992. It was started by an IITian to provide training for the considerably difficult entrance exam for the Indian Institutes of Technology. The exam is JEE- Joint Entrance Exam and is one of the most difficult eligibility tests in the world to enter into the prestigious IITs.

FIITJEE’s courses have been popular and thousands take it year over year. With popularity, the cost of the courses also rose. The company came up with class room courses, and long distance courses and of late, has had tie-ups with mainstream CBSE schools and conducts its courses during school hours.

As the courses became popular and expensive, the company began conducting nation wide exams to select students for its preparatory courses. The carrot was ‘performance based scholarship’. People have been falling for it and the company was making good money. Nothing wrong so far, as the company was doing a good job of making students get through the entrance exams.

In August they announced a national test by name ‘Big-Bang’ to choose students. I had opted to  enroll my son, an VIII grader, so that he would become eligible to undergo a four year integrated course in a school in Chennai. As I am from Singapore, I had to fly down to Chennai for a day, make my son sit for the day long exam and return  home.

In the exam hall, FIITJEE conducted an interactive session to parents of prospective students. I came to know that the fees for 4 year preparatory course ( Class IX – XII ) would be Rs 8,00,000 (without scholarship) plus the fees charged by the school in which the course was run. In case the child got a scholarship, the fee would get reduced accordingly.

My son got 50% scholarship. I was expecting to pay Rs 4,00,000 and secure the Integrated School training. The company was gracious enough to offer me three packages with differing installments and the package ranged from Rs 6,67,035 to Rs 7,04,835 to 747,286 for the four years. This is in addition to a ‘Caution Deposit’ of Rs 2,00,000. And the school would charge additional fees as per its norms.

When I flaunted the 50% scholarship score, I got the shock of my life – the offer was after applying the scholarship. What that would mean is this: If my son would have not got any scholarship, I would have to pay close to Rs 12,00,000 plus a additional Rs 2,00,000 for ‘Caution Deposit’. FIITJEE was ‘kind enough’ to offer me a reduced fee, it seemed. And apparently the ‘50% scholarship’ was applicable only for the ‘tuition fees’.

I have not mentioned the software installation charges of Rs 3,500 and a mobile device maintenance fee of Rs 950 per year. One would have to buy an android tablet or choose to buy from their vendor of choice.

The above are for the 50% scheme.

I can afford the fees. But I still chose not to pay up, as I couldn’t come to terms with the monstrosity of the whole ponzi scheme.

I don’t intend to pass judgement on the business ethics or comment on the pricing. I have just one question: Why deceive children in the name of ‘scholarship’ ?

P.S.: I have gone through their past course materials. They are good. What troubles me is the attempt to loot.

கதைல கொஞ்சம் கதை வேணும்

கதைல கொஞ்சம் கதை வேணும்

‘நீ தமிழ்ப் புஸ்தகங்களை ஏன் படிக்க மாட்டேங்கற?’ மத்திய அரசுப் பாடத்திட்டத்தில் 8ம் வகுப்பு பயிலும் என் மகன் பரத்தைக் கேட்டேன்.

‘இல்லையே. டெக்ஸ்ட் புக் படிக்கறேனே’ போனில் இருந்து தலை தூக்காமலே பதில் சொன்னான்.

‘அதில்லை. லைப்ரரில வாரத்துக்கு 2 புஸ்தகம் வாங்கிப் படிக்கற. எல்லாம் இங்கிலீஷ். ஆனா, நாலு வருஷத்துல எவ்வளவு தமிழ்க் கதைப் புஸ்தகத்தைப் படிச்சிருப்பே?’ நான்.

‘ஒண்ணே ஒண்ணு’ உண்மையாகப் பதிலளித்தான். அதுவும் ‘எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் குழந்தைகளுக்கான நாவல் ஒன்றை எழுதியிருந்தார், அதைப் படித்தே ஆக வேண்டும் என்று நான் வற்புறுத்தியதால் பாதியளவு படித்திருந்தான். ஆனால், ஆங்கில நாவல்கள் சுமார் 100 வாசித்திருக்கிறான்.

பல முறை தமிழ்க் கதைப் புத்தகங்களைப் படிப்பது பற்றி அவனிடம் பேசியிருக்கிறேன். தமிழ் நூல்கள் அவனைக் கவரவில்லை என்று தெரிந்திருந்தும்.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என் பெரிய மகன் ( இவனது அண்ணன்) சொன்னது “Show me an equivalent of Harry Potter or Eragon. I will definitely read Tamil books.” பொன்னியின் செல்வனைப் படித்திருந்தவன் பேசிய பேச்சு அது.

பரத்: சொன்னா கோச்சுக்கக் கூடாது. தமிழ் புக்ஸ் இண்றஸ்டிங்கா இல்ல. அதான் காரணம்.

நான்: எதாவது உதாரணம் சொல்லேன். How could you generalise?

பரத்: ஸ்கூல் புக்ஸ்லேர்ந்தே சொல்றேன். இங்கிலிஷ் புக்கையும் தமிழையும் கம்பேர் பண்ணி சொல்றேன். ஒகேவா?

நான்: சரிதான். But the comparison should be fair.

பரத்: இங்கிலீஷ்ல Non-detailedல H.H.Munro, O Henry, R.K.Narayan இவங்களோட ஸ்டோரீஸ்லாம் வர்றது. அதுல ஒரு டெப்த் இருக்கு. ஆனா தமிழ்ல அப்பிடி இல்ல.

நான்: இன்னும் டீட்டெயில் தேவை.

பரத்: The Open Window. Saki( Munro) எழுதினது. ஒரு ஆள் வீடு பார்க்கப் போறான். அங்க ஒரு பொண்ணு அவங்கிட்ட பேய்க்கதை சொல்றா. ஜன்னல் வழியா வரும்ங்கறா. அவ அத்தையும் அதையே சொல்றா. அவன் வெளில பார்க்கறான். செத்துப் போனதாச் சொன்ன்ன மூணு பேரும், நாயும் வந்திண்டிருக்கு. ஆள் அலறி அடிச்சுண்டு ஓடறான். வந்தவங்க கேக்கறாங்க – ஒரு ஆள் ஓடினானே ஏன்னு? அதுக்கு அந்த பொண்ணு சொல்றது – அவன் நாயைப் பார்த்து ஓடியிருக்கான்.  முன்னாடி ஒரு தடவை வெறி நாய்கள் சிலது சேர்ந்து இவனைத் துரத்திண்டு வந்துதாம். ஒரு ராத்திரி முழுக்க சுடுகாட்டுல ஒரு புத குழில விழுந்து கிடந்தானாம். அதனால பயமாம்.’ இது தான் கதை. இதுல சொல்லாம சொல்றது என்னன்னா அந்தப் பொண்ணுக்கு க்ஷணப் பொழுதுல கதையை இட்டுக் கட்டிச் சொல்ற பழக்கம் உண்டுங்கறதுதான்.

கதைல எல்லாமே வெளிப்படையா இருக்கப்படாது. நாமளும் கொஞ்சம் ஊகிக்கணும். அதுதான் சரி. அதே மாதிரி ஆர்.கே.நாராயணனோட ‘The Green Blazer’, ரவீந்திர நாத தாகூரோட ‘A fest for rats’, ஓ ஹென்றியோட ‘The Cop and the Anthem’ இப்படி பல சுவாரஸ்யமான கதைகள் இங்கிலீஷ் Non-detailல இருக்கு. கதைகள்ல ஒரு ட்விஸ்ட், நிறைய ஹூமன் எமோஷன்ஸ், ஸர்ப்ரைஸ் எல்லாம் இருக்கு. இதப் படிக்கறதே ஜாலியா இருக்கும்.

நான்: தமிழ்ல ?

பரத்: ஒரு கதை வர்றது. மரம் பேசற மாதிரி இருக்கும். ஆனா ஒரே உபதேசமா இருக்கும். மரம் பேசறதுன்னா First Personல தானே பேசணும்? இங்க அப்பிடி ஆரம்பிச்சு Third Personல கண்டின்யூ ஆறது. ஒரே அக்யூசேஷன். கதை கதையா இருக்கணும். மாரல் இருக்கட்டும். ஆனா, மாரல் மட்டுமே கதை இல்லையே.

நான்: இன்னொரு கதை இருக்கா தமிழ்ல?

பரத்: இருக்கு. அது இன்னும் நன்னாயிருக்காது. ஒரு சூபி பரத்தடில இருக்கற சோகமான பணக்காரனப் பார்க்கறார். ஏன் சோகமா இருக்கேன்னு கேக்கறர். என் பணத்தையெல்லா யாராவது எடுத்துண்டு போயிடுவாளோன்னு பயமா இருக்கு, அதால சோகமா இருக்கேங்கறான். உடனே அவர் அந்தப் பனத்தை எடுத்துண்டு ஓடறார். பணக்காரன் துரத்தறான். சூபி மரத்தடியில பணத்தப் பொட்டுட்டு ஒளிஞ்சுக்கறார். ‘பணம் கிடைச்சுடுத்து, நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்’ அப்பிடின்னு பணக்காரன் சொல்றான். சூபி வெளில வந்து ‘பார்த்தியா, வேணுங்கற அளவுக்கு மட்டுமே பணம் இருந்தா சந்தோஷமா இருக்கலாம். நான் அப்பிடித்தான் இருக்கேன்னு சொல்றார். இதுதான் கதை.

நான்: நல்ல விஷயம் தானே இருக்கு கதைல?

பரத்: பணக்காரர் ஓடும் போது ‘என் பணம் போயிடுத்தே’ந்னு கத்திண்டே பயந்துண்டே ஓடறார் இல்லியா? அந்த எமோஷன்ஸ் கடைசி வரைக்கும் Carry-forward ஆச்சா? இல்லையே. உடனேயே ‘நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்’ங்கறார் அவர்.  ஒரு கண்டினியூட்டி இல்லை கதைல. அறிவுரை சொல்லியாகணும்னே ஏதோ எழுதின மாதிரி இருக்கு.

நான்: அப்ப, எப்படித்தான் எழுதணும்ங்கற?

பரத்: என்னப்பா இது? எங்களுக்கு மாரல் சொல்லிண்டே இருக்கற கதையெல்லாம் வேண்டாம். கதைல கற்பனை இருக்கணும். நல்ல ஆதர்ஸ் எழுதினதா இருக்கணும். தமிழ்ப் பாடப் புஸ்தகத்துல ஏதோ இவாளே இமேஜின் பண்ணிண்டு எழுதின மாதிரி, ஏதோ எழுதணுமேன்னு எழுதின மாதிரி தெரியறது.

நான்: இங்கிலிஷ் பாடப் புஸ்தகம் CBSEயோடது. தமிழ்ப் பாடப் புஸ்தகம் தமிழ் நாடு கவர்மெண்டோடது. அதால வித்தியாசம் இருக்கலாமோ?

பரத்: இருக்கலாம். எங்க கிளாஸ்ல ஹிந்தி ஸ்டூடண்ட்ஸ் இருக்கா. அவாளுக்கெல்லாம் நல்ல ஸ்டாண்டர்ட் புக்ஸ் இருக்கு. எங்களோட செகண்ட் லாங்வேஜ் புக் ( தமிழ்), தேர்ட் லாங்வேஜ் ஹிந்தி புக் லெவல்ல இருக்கு. நாங்க படிக்கற தேர்ட் லாங்வேஜ் புக் இப்ப மூணாங்கிளாஸ் ஹிந்தி பசங்களோட செகண்ட் லாங்வேஜ் புக். Eighth standard children’s second language book should not be like a third standards’s second language, right?

நான்: அப்ப என்னதான் பண்றது?

பரத்: நல்ல எழுத்தாளர்களோட கதைகள் எல்லாம் பாடப் புஸ்தகத்துல இருக்கணும். மாரல் சொல்லியே ஆகணும்னு கட்டாயம் இல்லை. நல்ல கதையா இருந்தா நாங்களே படிச்சுப்போம். அப்புறம் நாங்கள்ளாம் அன்னிக்கி இப்பிடி இருந்தோம்னு சொல்லிண்டே இருக்கற பாடங்கள் அதிகம் வேண்டாம். அவ்ளோதான்’

சம்மட்டி அடி. அவன் சொன்ன கதைகளையும் வாசித்துப் பார்த்தேன். உண்மைதான்.

குறைந்தது 3000 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகிற, கிட்டத்தட்ட எப்போதுமே வழங்கி வருகிற எழுத்து வடிவங்களை உடைய ஒரு மொழியில் இக்காலக் குழந்தைகளைக் கவரும் விதமாகக் கதைகள் இல்லை என்பது பெருங்குறையே.

கல்வியாளர்கள், ஆசிரியர்கள், அரசு – கொஞ்சம் இந்த விஷயத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.  குழந்தைகளுக்கான தமிழ் எழுத்தாளர்களையும் சேர்த்துத்தான்.

CBSE புஸ்தகங்கள் சரியானவை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், பாட நூல் கழகம் வெளியிடும் நூலை மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டுமா அல்லது துணைப்பாடத்திற்காக வேறு கதை / கட்டுரைத் தொகுப்புகளின் துணையை நாடலாமா என்று கல்வியாளர்கள் / அரசு கொஞ்சம் பேசி முடிவெடுங்கள். பிள்ளைகளைக் கற்பனைத் திறனற்ற மந்தைகளாக்காதீர்கள் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

மேலும் விவரங்களுக்கு இந்தக் கதைகளைப் படித்துப் பாருங்கள்:

  1. தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல் கழகம், வகுப்பு 8 – ‘மரத்தின் வேண்டுகோள்’ (பக் 95)
  2. தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல் கழகம், வகுப்பு 8 – ‘மகிழ்ச்சிக்கான வழி’ (பக் 43)
  3. Orient Black Swan Literature Reader – Trail of the Green Blazer – R.K.Narayan
  4. Orient Black Swan Literature Reader – The Open Window – Saki
  5. Orient Black Swan Literature Reader – The Cop and the Anthem – O Henry
  6. Orient Black Swan Literature Reader – A feast for rats – Rabindranath Tagore


உபன்யாசங்கள் – சில நினைவுகள்

உ.வே.சா. தனது தந்தையாரின் காலத்தில் நடந்த உபன்யாசங்களைப் பற்றி ‘என் சரித்திரம்’ நூலில் எழுதுகிறார்.

அவரது தந்தையார் ஆற்றிய இராமாயண பிரசங்கம் பற்றி அனுபவித்து எழுதுகிறார். அனுமன் சஞ்சீவி மலையைக் கொண்டு வரும் முன்பு இருந்த நிலையைப் பற்றிய வர்ணனையில் சாதாரண மக்களும் பெரும் பாதிப்படைந்து அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர் என்கிறார். அனுமன் வருகைக்குப் பிறகு மக்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர் என்கிறார். மக்களின் உற்சாகம் உபன்யாசகரையும் பீடித்தது என்கிறார்.

நான் இந்த நிலையைப் பல முறைகள் அனுபவித்துள்ளேன். நெய்வேலியில் புலவர் கீரன் உபன்யாசங்களின் போது கூட்டம் ஒரு பரவச நிலையிலேயே இருக்கும். வில்லிபாரதம் உபன்யாசத்தில் அவர் பாரதியாரின் பாஞ்சாலி சபதத்தையும் கொண்டு வந்து தக்க இடத்தில் சேர்த்து பெரும் உணர்ச்சி பொங்க ‘மாமனே மாமனே, யார் சொல்வார் இந்த ஆலோசனை?’ என்று துரியோதனன் சொல்வது போல பேசி நடித்து உரையாற்றுவார். ‘தாயம் உருட்டலானான், ஆங்கே சகுனி வென்று விட்டான்’ என்று ஒவ்வொன்றாக வைத்துத் தோற்கும் போதும் சொல்வார். என் பாட்டி கண்ணீர் விட்டதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒருமுறை பாரத உபன்யாசத்தின் போது கூட்டத்தில் ஒரு பூரான் வந்துவிட, மக்கள் எழுந்து நின்றனர். ‘அப சர்ப்ப சர்ப்ப’ ஸ்லோகம் சொல்லுங்கோ. பூரான், உள்ளே பூரான்’ என்றூ சிலேடையாக அவர் பேசி நிலைமையைச் சமாளித்தார்.

அடியேனின் பெரியப்பாவின் உபன்யாசத்தில் பக்தி பெருகி வழியும். வால்மீகியில் துவங்கி, கம்பனில் திளைத்து, துளசியில் மூழ்கி, ஆழ்வார்களில் அமிழ்ந்து, நாராயணீயத்தில் நீந்தி அவர் சொல்லும் பாங்கே தனியாக இருக்கும். பலமுறை பாக்யம் பெற்றிருந்தேன். நெய்வேலியைத் தொடர்ந்து பம்பாயிலும், சென்னை வீனஸ் காலனியிலும்.

நெய்வேலிக்குக் கிருபானந்த வாரியார் அடிக்கடி வருவார். ஸத்ஸங்கம் மணித்வீபம் வராமல் தபோவனம் செல்வார். மணித்வீபக்காரர்கள் கீரனை அழைப்பார்கள். இப்படி ஒரு போட்டி நடக்கும். குழந்தைகளாக இருந்த எங்களுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம் – மணித்வீபத்தில் கீரன், முடிந்தவுடன் தபோவனத்தில் வாரியார். வாரியார் கேள்வி கேட்டுப் பதில் சொன்னால் குழந்தைகளுக்குப் புத்தகங்கள் பரிசளிப்பார். இதற்காக முன் வரிசையில் சென்று அமர்ந்துகொள்வதுண்டு.

ஒருமுறை சுவாமி சின்மயானந்தா வந்திருந்தார். பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசினார். கீதை பற்றிப் பேசினார் என்று நினைவு.

80களின் இறுதியில் ஶ்ரீவத்ஸ ஜெயராம சர்மா வந்திருந்தார். நாராயணீயம் பெரும் அமர்க்களமாக நடப்பதுண்டு. ந்ருஸிம்ஹாவதரம் அன்று தூண் பிளக்கும் நேரத்தில் அனைத்து விளக்குகளும் அணைக்கப்படும். தீபாராதனை மட்டும் உண்டு. அப்போது ந்ருஸிம்ஹாவதார சுலோகம் உச்ச ஸ்தாயியில் சர்மா அவர்கள் சொல்ல, அந்த நேரம் அங்கு ந்ருஸிம்ஹன் வருவான். மயிற்கூச்செறியும். இருமுறை அனுபவித்துள்ளேன். சிலர் மீது ந்ருஸிம்ஹன் வந்து கர்ஜனை செய்வான். பின்னர் அடங்கும்.

இவர்கள் தவிர, கருணாகரன் அவர்களின் உபன்யாஸம் நடந்ததுண்டு. ஆச்சாரிய ஸ்வாமிகள் வரும்போதெல்லாம் 10 நாட்களும் உபன்யாஸங்கள் உண்டு. ஸ்வாமிகள் செய்வதும், பண்டிதர்கள் செய்வதும் என்று ஜேஜே என்று ஸ்டோர் ரோடு மணித்வீபம் களைகட்டும்.

ராதா கல்யாணம், வினாயகர் சதுர்த்தி, ராம நவமி என்று ஆண்டு தோறும் உபன்யாசத் திருவிழாதான்.

இக்காலப் பிள்ளைகளுக்கு அம்மாதிரியான அனுபவங்கள் இல்லையே என்று பலமுறை எண்ணி வருந்தியதுண்டு.

அந்த நாட்கள் இனி வரப்போவதில்லை என்று தெரிகிறது. ஆனாலும் மனம் கேட்க மறுக்கிறது.

திருமண் கிராமம் – ஒரு நற்செய்தி

சொல்லும் வார்த்தையும், எழுதும் எழுத்தும் தர்ம ரக்ஷணத்திற்கானதாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு உணர்த்தியது இந்த நிகழ்வு.

இரு வாரங்களுக்கு முன் ஜடேரி என்னும் திருமண் கிராமத்தைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். பலர் உதவி செய்வது பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். பண உதவி வேண்டாம், கிராம மக்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லுங்கள் என்று பதில் அளித்திருந்தேன். பாரதி ஷாகாவிலும் பேசினேன்.

நண்பர் கேசவ ராமன் பேஸ்புக்கில் எழுதியிருந்தார். அதன் பலனாக இந்து மக்கள் கட்சியின் கார்யகர்த்தர்கள் அக்கிரமத்திற்குச் சென்று மக்களின் குறைகளைக் கேட்டறிந்துள்ளார்கள். ஸனாதன தர்மம் தழைக்க ஆவன செய்வதாகச் சூளுரைத்துள்ளார்கள். ராமாயண, பாரதக் கதைப் புத்தகங்கள், கீதை முதலிய நூல்கள் இவற்றை அளிக்க ஆவன செய்துவருகிறார்கள்.

இந்தப் பணியில் அடியேனது பங்கு எதுவும் இல்லை. எழுதியதும் பேசியதும் மட்டுமே அடியேன் செய்தவை. மேற்கொண்டு தெய்வம் நடத்திக் கொள்கிறது. ஜடேரி பற்றி முதலில் தெரிவித்த நண்பர் பாலாஜி மற்றும் மனோரம் தாஸ், இதற்காக முனைந்த நண்பர் ஜோதிகுமார், உதயகுமார், முன்னெடுத்துச் சென்ற கேசவராமன் மற்றும் களப்பணியாளர்கள் அனைவருக்கும் எனது தெண்டன் சமர்ப்பித்த நமஸ்காரங்கள்.

சொல்லும் வார்த்தையும், எழுதும் எழுத்தும் தர்ம ரக்ஷணத்திற்கானதாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு உணர்த்தியது இந்த நிகழ்வு.

தர்மோ ரக்ஷதி ர‌க்ஷித:

%d bloggers like this: