RSS

Monthly Archives: August 2019

இராமானுசர் கட்டிய கோவில் – முன்னேற்றம்

இராமானுசர் கட்டிய கோவில் – முன்னேற்றம்

இராமானுசர் கட்டிய சோழங்க நல்லூர் வேணுகோபாலன் கோவிலின் அவல நிலையைப் பற்றி செப்டம்பர் 2, 2018 அன்று இங்கே எழுதியிருந்தேன். என் உடன் பணியாற்றும் பாலாஜி, Pracharam.in மூலம் பல ஶ்ரீவைஷ்ணவ கைங்கர்யங்கள் செய்துவரும் ஶ்ரீமான் வீரராகவன், இன்னும் பல தொண்டர்கள் மூலம் நேற்று ஶ்ரீஜயந்தி உரியடி உற்சவம் நடை பெற்றது. கோவிலும் விரைவில் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட இருக்கிறது.

இத்தொண்டில் பங்கேற்ற அடியார்கள், அடியேன் எழுதியதைப் பரப்பி, அனைவரும் தெரிந்துகொள்ளச் செய்த வாசகர்கள் எல்லாருக்கும் சிரம் தாழ்ந்த கைகூப்பு.

ஏதோ நாம் செய்கிறோம் என்று நினைக்க வழியில்லை. அவன் நடத்திக் கொள்ள நினைத்தான். ஒரு அணில் போல் நான் பயன்பட்டேன். ஜாம்பவான், அனுமன், இலக்குவன் என்பது போல் பாலாஜி, வீரராகவன் முதலானோர் பயன்பட்டனர். இல்லை. அவன் அப்படிப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். அவ்வளவுதான்.

வாசகர்களுக்குச் சில படங்கள். முடிந்தால் ஒருமுறை சென்று வாருங்கள். கண்ணனின் அருளுடன் உடையவரின் கருணையையும் பெற்று வரலாம்.

கோவில் தொடர்பான உதவிகள் செய்ய விழைவோர் ஶ்ரீமான் பாலாஜியைத் தொடர்புகொள்ளவும்.  வீரராகவன் சம்பத்தைத் தொடர்பு கொண்டு அவரது பிரச்சாரப் பணிகளுக்கும் உதவலாம். (+91 9655219245).

வீரராகவன் பற்றி முன்னர் நான் எழுதிய பதிவு இங்கே.

உரியடி தொடர்பான சில படங்கள்.

 

 
Leave a comment

Posted by on August 26, 2019 in தமிழ்

 

Tags: , ,

சிங்கப்பூர் இலக்கியம் – என் பார்வை

சுனீல் கிருஷ்ணன் சிங்கப்பூர் இலக்கியம் பற்றி விமர்சித்திருந்தார். அதைத் தொடர்ந்து ஜெயமோகனும் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தார். இதற்கு மறுப்பு, விளக்கம் அளித்து நண்பரும் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் இரண்டு பதிவுகள் எழுதியிருந்தார்.

சிங்கப்பூருக்கு வரும் எந்தத் தமிழக எழுத்தாளரும் சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தைத் தூக்கிப் பிடித்து, எழுத்தாளர்களை விதந்தோத வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. (இதைப்பற்றி 2016ல் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்.) அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று சிங்கப்பூரில் இருந்து எழுதுபவர்களும் நினைக்கவில்லை என்பதை நான் அறிவேன்.

சுனீல் மற்றும் ஜெயமோகனின் விமர்சனத்திற்கு ஆட்பட்டுள்ள சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர்களை நான் அறிவேன். Both ends of the spectrum உண்டு. அருமையாக எழுதுபவர்களும் அவ்வாறு எழுதாதவர்களும் என்று இரு துருவங்கள் சிங்கையிலும் உண்டு. நிற்க.

சூர்யரத்னா எழுதுவது இலக்கியம் அன்று, ராணிமுத்துவில் வரும் பத்திக் கதை போன்றது என்ற ஜெயமோகனின் கூற்று அவரளவில் சரியே. ஆனால், சூர்யரத்னா ஜெயகாந்தன் கிடையாது. அவர் எழுதும் சூழல் ஜெயகாந்தன் எழுதிய சூழலை ஒட்டியது அன்று. அன்றாட வாழ்க்கைத் துன்பங்கள் அற்ற சமூகம் சிங்கப்பூர் சமூகம். பிரச்னைகள் அற்ற சமூகத்தில் ஜெயகாந்தன் தர இலக்கியம் எழுவது எங்ஙனம் சாத்தியம்? சூரியரத்னா அவர்களது நடைமுறை வாழ்க்கையை ஒட்டி எழுதுகிறார். அந்த நாட்டின் அளவில் அது அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆகவே அது சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஷானவாஸ் உணவுக் கடைகள், உணவு தொடர்பான தொழில் செய்து வருபவர். தனது தொழில் சார்ந்த ஆழ்ந்த அறிவும் அனுபவமும் உடையவர். அவர் தனது தொழில் வழியாகக் காணும் சிங்கப்பூரைத் தனது எழுத்தில் காட்டுகிறார். ஆகவே அதுவும் சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஜெயந்தி சங்கர் பாவனைகள் இல்லாமல் எழுதுபவர். மொழிபெயர்ப்புகள் செய்கிறார். சிங்கப்பூர் தொடர்பான சீன மொழிக் கதைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறார். சிங்கப்பூர்க் கதைகளை ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கிறார். அவரது பார்வையில் தென்படும் சிங்கப்பூரை அவர் நமக்குக் காட்டுகிறார். சிங்கப்பூரைப் பொறுத்தவரை அதுவும் இலக்கியமே.

சித்துராஜ் பொன்ராஜின் வீச்சு அதிகம். அதிகம் வாசிப்பவராகவும், உலக இலக்கியங்களில் பயிற்சி உடையவராகவும், தமிழ், சம்ஸ்க்ருதம், கன்னடம், ஸ்பானிஷ் என்று பல மொழிகளில் தேர்ச்சி உடையவருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் தனது பார்வையில் சிங்கையின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கிறார். பக்தி இலக்கியங்களிலும் ஆர்வம் உடைய அவரது பார்வை விசாலமானது.

மாதங்கி யதார்த்த வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பவர். இவரும் ஜெயந்தி சங்கரும் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிங்கையில் குடியேறியவர்கள். நடுத்தர மக்களின் வாழ்வைச் சித்தரிப்பதாக இவர்களது எழுத்தைப் பார்க்கிறேன்.

சித்ரா ரமேஷ், குமார், அழகு நிலா என்று பலரும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சித்ரா பெண்ணியம் தொனிக்க எழுத வேண்டும் என்று பிரயத்னப்பட்டு எழுதுகிறார். குமார் கவிதைகள் எழுத முயன்று தனது பார்வையைப் பதிவு செய்கிறார். அழகுநிலாவின் எழுத்துகள் நேர்மையானவை. புனைவு, அபுனைவு என்று இரண்டையும் எழுதும் அவர், தனது கட்டுரைகளுக்குச் செறிவூட்டுவதற்காகப் பெரும் முயற்சி செய்பவர்.

கவிதைகள் எழுதுபவர்கள் பலர் உள்ளனர். நான் கவிதையின் பக்கம் போவதில்லை. பலதும் வேண்டும் என்றே பொய்யுரைப்பதாகத் தோன்றுவதால் அப்படி.

இத்தனை பேர் தான் எழுதுகிறார்களா என்கிற கேள்வி எழலாம். மொத்த நாட்டின் மக்கள் தொகை 55 லட்சம். இதில் இந்தியர்கள் 7%. சுமார் 3,85,000 இந்தியர்களில் தமிழர்கள் அதிக அளவில் உள்ளனர். அவர்களில் இருந்து வந்து தற்போது எழுதுபவர்கள் மேற்சொன்னவர்கள். இன்னும் சிலரும் எழுதுகின்றனர். அவர்களை நான் வாசித்ததில்லை.

எழுதும் பிறர் திருமுறைகள், கம்பன் சார்ந்து எழுதுகிறார்கள். இவர்கள் அறிஞர்கள் என்னும் வகையினர்.இலக்கியவாதிகள் அல்லர். பெரியவர் அ.கி.வரதராசன் இவ்வகையைச் சேர்ந்தவர்.

எழுதுபவர்கள் முதலில் வாசிக்கக் கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும். தீவிரமாக வாசித்தபின் எழுத்து வாய்க்கும். மேற்சொன்ன எண்ணிக்கையில் உள்ள தமிழர்கள் மத்தியில் தீவிர வாசிப்பு வாய்த்தவர்கள், அப்படி வாய்த்தவர்களில் இருந்து கிளர்ந்து எழுந்து எழுதுபவர்கள், எழுதியதைப் புத்தகமாக வெளியிடுபவர்கள் என்று எண்ணிக்கை Drill Down Effectல் குறைந்துகொண்டே வந்து எழுதுபவர்களின் எண்ணிக்கை 15 என்று நின்றால் வியப்பதற்கில்லை.

எழுதும் 15 பேரில் யாரும் ஜெயகாந்தன் போல், புதுமைப் பித்தன் போல் எழுதவில்லை, எனவே இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்வது சரியா?

அப்படி எழுதும் 15-20 பேரும் சில கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு, ஒரு சட்டகத்தின் உள்ளே இருந்தபடியே எழுதுகிறார்கள். சிலதை எழுத இயலாது. உதா: ‘காவி கார்ப்பரேட் மோதி’ என்று கீழைக்காற்று பதிப்பகத்தின் நூல் உள்ளது. நெற்றியில் திலகத்துடன் மோதி, கையில் சூலம், அதில் காவிக் கொடி, அதன் மேல் மண்டையோடு. இப்படிப்பட்ட அட்டைப்படத்துடன் தமிழகத்தில் வெளியிட முடியும். சிங்கையில் அதைப் போன்ற நூல்கள் வெளிவர வாய்ப்பில்லை. பணமதிப்பிழப்பை முன்வைத்துத் தமிழில் நாவல் எழுத முடியும். அங்கு அதைப் போன்று செய்ய வாய்ப்பு குறைவே. சுத்திகரிக்கப்பட்ட கருத்துகளையே எழுத முடியும். ஆக, கற்பனை விரிவது எங்ஙனம்? கற்பனை + நிகழ் அரசியல் விமர்சனங்கள் அற்ற பண்படுத்தப்பட்ட பார்வையுடனேயே எழுத முடியும் எனும் போது இலக்கிய ஆழம் கிடைப்பதெப்படி?

கடல் அளவு கருத்துக்களஞ்சியம் இல்லை. சிறிய, சுத்திகரிக்கப்பட்ட குளத்தின் அளவே உள்ளது. குளமும் ஆழமில்லை, நீர் வரத்து கட்டுப்பாடிற்குள். சுத்தப்படுத்தப்பட்ட நீர். குளத்தில் உள்ள மீன்கள் சுவை குறைவாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை மீன்கள் அன்று என்பது சரியா?

சிங்கை அரசு எப்போது விழிப்புடன் இருக்கின்றது. சமூக நல்லிணக்கம், மொழி, இன வேறுபாடுகள் பெரிதாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுதல், தீவிரவாதம் தலையெடுக்காமல் கண்காணிப்பு, மதங்களுக்கிடையே சமரசப் போக்கையே முன்னிறுத்துதல் என்று எந்தப் பிளவும் நிகழா வண்ணம் உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. சுருக்கமாக ஒரு No-Nonsense அரசு. ஏனெனில் சமூக நல்லிணக்கம் தானாக நிகழந்ததன்று என்பதை அடிக்கடி மக்களுக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே உள்ள அரசு அந்நாட்டரசு. தமிழகத்தில் உள்ளதைப் போல எந்தக் குப்பையையும் எழுதலாம், எந்த இனத்தாரையும், மொழியாரையும் கேவலப்படுத்தலாம் என்பதற்கான சூழல் அங்கு இல்லை. இனங்களுக்கு இடையேயான பிளவுகளைப் பயன்படுத்தி ஒப்பாரிக் காவியம் படைக்க வழியில்லை. எனவே ‘உயர்ந்த’ இலக்கியம் உருவாக வழியில்லை ( உயர்ந்த என்றால் என்ன என்பது தனியாக ஒரு கட்டுரைக்கான பொருள்).

உதரணமாக: தமிழகத்தில் தீப்பொறி பறக்கப் பேசும் பேச்சாளர்கள் சிங்கை சென்றால் வழவழவென்று ‘ஒற்றுமை’, ‘நல்லிணக்கம்’ என்றே ஜல்லியடிக்கவே வேண்டும். அது தான் சிங்கை. மீண்டும் தமிழகம் வந்து ‘சுடுகாடாக மாறும், ஆயுதம் ஏந்துவோம்’ என்று முழக்கம் இடுவர். அது தான் தமிழகம்.

உண்மையை ஒப்புக்கொள்வோம். சிங்கப்பூரில் தமிழ் இல்லாமல் தினமும் வாழ்ந்துவிட முடியும். அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தமிழின் தேவை இல்லை. பெருவாரியான சிங்கைத் தமிழர்கள் சிங்லிஷ் கொண்டே வாழ்ந்துவிட முடியும். பள்ளிகளிலும் தமிழை -Functional Tamil – என்கிற அளவிலேயே கற்பிக்கிறார்கள். Higher Tamil உண்டு. அதை விருப்பப்பட்டு எடுத்துப் பயில வேண்டும். அத்துடன் தமிழுடனான தொடர்பு அறுந்துவிடுகிறது. இதைத் தவிர்க்கவும், தமிழை வாழும் மொழியாக வைத்திருக்கவும் சிங்கைத் தமிழர்களும் அரசும் முனைந்து இலக்கியத்திற்கான பரிசுகள், கோப்பைகள், ஊக்கத் தொகைகள் என்று வழங்கித் தமிழைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர். இதுவே சிங்கையில் தமிழின் நிலை. இதில் புதுமைப்பித்தன், ஜெயகாந்தன் முதலியோர் உருவாக வாய்ப்பில்லை. அதற்கான சூழ்நிலையும் இல்லை. இதுவே நிதர்ஸனம்.

இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் சிங்கப்பூரில் தமிழில்  பேசுவார்களா என்கிற கேள்வி அம்மக்களின் நினைவுகளில் என்றும் உள்ளது. அதற்கான முயற்சிகளில் அவர்கள் இருக்கிறார்களே தவிர, இலக்கியத்தை ஜெயகாந்தன் அளவிற்கு மேம்படுத்த அவர்கள் முயற்சிப்பதில்லை. அதற்கான சூழலும், தேவையும் அங்கு இல்லை.

இதெப்படி உனக்குத் தெரியும் என்று வினவலாம். சிங்கையில் 10 ஆண்டுகள் வசித்துள்ளேன். அங்குள்ள குறிப்பிடத்தக்க பெரியோருடன் பழகியுள்ளேன். அளந்தே பேசும் அப்பெரியோர் மனதில் ‘தமிழை வாழும் மொழியாக்குவதெப்படி? சிங்கையின் 100வது விடுதலை ஆண்டில் தமிழில் பேசுவோர் இருப்பரா? தமிழ் சிங்கையில் தொடர்ந்து திகழ வேறென்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற எண்ணமே ஓடுகின்றது.

இந்த நிலையில் சிங்கப்பூரின் இலக்கியத் தரத்தைத் தமிழகத்துடன் ஒப்பிடுவது தவறு. ஆப்பிளையும் ஆரஞ்சையும் ஒப்பிடுவது சரியன்று.

பி.கு.: ‘நீ என்ன இலக்கியவாதியா? உன்னை யார் கேட்டார்கள்?’ என்போர் வேறு பாத்திரக் கடைக்குச் செல்லவும். ஜெயமோஹன் 2016ல் சிங்கை வந்திருந்த போது செய்திருந்த சில இலக்கிய விமர்சனங்கள் பற்றி அப்போது நான் எழுதியது இங்கே.

 

Tags: ,

‘தஞ்சாவூர்’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

தஞ்சாவூர்

தஞ்சாவூர்


முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களின் தாள் பணிகிறேன். ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பேரானந்தப் பனுவலை யாத்திட்ட அன்னார் புவனம் மூன்றுடை நாச்சியார் மற்றும் பரமசாமியின் அருளால் எல்லா நலனும் இன்னமும் பல நூல்களியற்றி அடியோங்களது அறிவுக் கண்ணைத் திறக்க வேண்டும்.

 
அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர் நாயக்கர் வரலாறு’ நூலை சிங்கை நூலகத்தில் படித்துப் பிரமித்தேன். தற்போது மந்தைவெளி நூலகத்தில் அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பெயரில் வந்துள்ள ஆராய்ச்சிக் கருவூலத்தை வாசித்தேன் அல்லேன், தொடர்ந்து ஒரு மாதமாக வாசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
 
ஒரேயடியாக வாசித்தால் சுவை குறையும் என்பதால் மட்டும் தினமும் ஒரு மணி நேரம் என்று வாசிக்கவில்லை, நூல் விரைவில் முடிந்துவிடுமே என்பதால் தினமும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக வாசித்தேன்.
 
வாசித்தேன் என்பதை விட, வாழ்ந்தேன் என்பது சரியாக இருக்கும். இராஜராஜன், அவன் தமக்கை குந்தவை, பின்னர் வந்த இராஜேந்திரன், பின்னர் வந்த பிற சோழர்கள், முன்னர் வந்த முத்தரையர்கள், சோழர்களை வென்ற பாண்டியர், பின்னர் தோன்றிய நாயக்க மன்னர்கள், அவர்களுக்குப் பின்னர் வந்த மராத்திய மன்னர் என்று ஒவ்வொருவருடனும் உடன் பயணித்து அவர்கள் செய்த நிவந்தங்களை, அறப் பணிகளைக் கண்ணுற்றேன். விஜயராகவ நாயக்கரின் மறைவால் சோகக்கடலில் ஆழ்ந்தேன், பின்னர் ஒருவாரு சுதாரித்து துரோகத்தால் பதவி பெற்ற மராத்திய மன்னர் பரம்பரையையும் வியந்தேன் – அவர்கள் செய்த அறப்பணிகளால்.
 
நாயக்கரின் நீர்ப்பாசன முறைகள், குடிநீர்க் குழாய் திட்டம் முதலியன நாகரீகம் முன்னேறியதாக நாம் நினைக்கும் தற்காலத்தை எண்ணுங்கால் நம்மை வெட்கத்தில் ஆழ்த்துவன.
சில செய்திகளை மட்டும் தருகிறேன், உங்களுக்கு சுவை தெரிவதற்காக:

ராஜராஜன் காலத்து நிர்வாகம் பற்றிய செய்திகள் வியப்பூட்டுவன.

அம்மன்னன் காலத்தில் வங்கிகள் இருந்துள்ளன. ‘தஞ்சாவூர்ப் பெரும் பண்டாரம்’ என்பது அந்த வங்கியின் பெயர். பெரிய கோவிலில் இருந்துள்ளது. இவ்வங்கியில் காசும் நெல்லும் முதலீட்டுப் பொருட்களாக இருந்துள்ளன.

இந்த வங்கியில் இருந்து ‘பெருநங்கை மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையார் கடன் பெற்றுள்ளார்கள். அதற்காக ஒரு ஆண்டுக்கு ஒரு காசுக்கு முக்குறுணி நெல்லை வட்டியாகச் செலுத்தியுள்ளனர்.

இது தவிர, நாட்டுப் பண்டாரம், ஊர்ப் பண்டாரம் என்று இரு வங்கிகள் பெரிய கோவிலிலேயே இருந்துள்ளன. ஊர்ப்பண்டாரம் கோவில் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. நாட்டுப் பண்டாரம் சமுதாயச் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. கோவில் கோவில் சொத்து வேறு பணிகளுக்குத் திருப்பிவிடப்படவில்லை.

கோவிலில் வேலை செய்யும் பரிசாரகர்கள் முதலானவர்களுக்கு ஊள்ளூர்ப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம். பண்டாரங்களை ( வங்கிகளை) நிர்வகிக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கு நாட்டுப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம் என்று வகுத்திருந்தார் ராஜராஜன்.

இவை தவிரவும் மன்னன் ராஜராஜன் ‘இராஜராஜதேவர் பண்டாரம்’ என்று இன்னொரு வங்கியை வைத்திருந்தார். அதிலிருந்து பெரிய கோவில் மூர்த்திக்கு நிவந்தங்கள் செய்துள்ளார்.

ஒரு கணக்கும் இன்னொரு கணக்கும் ஒன்றொடொன்று தொடர்பில்லாமல், எந்தச் சிக்கலும், குழப்பமும் இல்லாமல் மாமன்னர் ராஜராஜன் அருளாட்சி செய்துவந்துள்ளார்.

மாமன்னன் இராஜராஜனுக்கு பிள்ளையாருக்கு வாழைப்பழங்கள் நைவேத்யம் பண்ண ஆசை.

ஒரு நாளைக்கு 150 பழங்கள் தேவை. ஆண்டுக்கு (x360) = 54,000. ஒரு காசுக்கு 1200 வாங்கலாம்.

360 காசுகளைக் கோவில் பண்டாரத்தில் வைப்பு நிதியாக வைக்கிறான். பண்டாரத்தார் அப்பணத்தை வட்டிக்கு விடுகின்றனர். 12.5% வட்டி.

வணிகர்கள் பண்டாரத்திடம் கடன் வாங்குகின்றனர். வட்டியாக வாழைப்பழம் கொடுக்கின்றனர். 60 காசுகள் கடன் பெற்ற வணிகர் வட்டியாக 7.5 காசு (9000 பழங்கள்) கொடுக்கிறார். நாளொன்றுக்கு 25 பழங்கள் அளிக்கிறார். இப்படியாக வணிகர்கள் தங்கள் வணிகத்துக்குக் கடன் பெற்று, வட்டியை வாழைப்பழமாக அளிக்கின்றனர்.

இராஜராஜனின் அசல் பணமும் கரையவில்லை, வட்டி மூலம் பிள்ளையாருக்குப் பழம் கிடைக்கிறது, பழம் உற்பத்தி செய்வோர் பலன் பெறுகின்றனர், வாழைப் பழத்தின் விலையும் ஒரு காசுக்கு 1200 என்று ஸ்திரமாக இருக்கிறது. (Inflation எல்லாம் இல்லை).

வட்டி விகிதம் முதற்கொண்டு வெளிப்படையாகப் பொறித்து வைத்திருந்தது அவனுடய அரசு.இது நிதி மேலாண்மை, நிர்வாகம், அறம் மூன்றும் தளும்பிய அரசு. நமது மூதாதை இராஜராஜனின் அரசு.

மற்றோன்று:

குந்தவைப் பிராட்டிக்கு மருத்துவமனை நிறுவ ஆசை. ‘இராஜகேசரி சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையோரிடம் இடம் கேட்கிறாள். 9 மா நிலத்தை 70 காசுகள் பெற்றுக் கொண்டு விற்கிறார்கள். தனது தந்தையின் பெயரில் ‘சுந்தர சோழ விண்ணகர ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் மருத்துவமனை அமைக்கிறாள்.

மருத்துவமனைக்கு ‘வைத்திய போகமாக’ இன்னும் கொஞ்சம் நிலம் அளிக்க எண்ணுகிறாள் குந்தவைப் பிராட்டி. அதே கிராமத்தில் ஒருவரிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கி, ‘சவர்னன் அரையன் மதுராந்தகன்’ என்பவனுக்கு அளிக்கிறாள். அவனும் அவனது வம்சத்தினரும் ஆதுலசாலையைப் பராமரிக்கவே இந்த நிவந்தம் என்று சாசனம் எழுதி வைக்கிறாள்.

இந்தக் கல்வெட்டுகள் பாபனாசம் வட்டம் இராஜகிரிக்கு அருகில் உள்ள கோவில் தேவராயன் பேட்டை சிவாலயத்தில் உள்ளன.

குந்தவை இந்த நிவந்தங்களை அளித்த போது ஆட்சியில் இருந்தது இராஜராஜனின் புதல்வன் இராஜேந்திரன். குந்தவை அவனுக்கு அத்தை முறை. நினைத்திருந்தால் நிலத்தை அபகரித்து அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் பணம் கொடுத்து வாங்கி அளிக்கிறாள்.

பின்னர் இராஜராஜனின் பேரன் வீரராஜேந்திரன் திருமுக்கூடல் திருமால் ஆலயத்தில் ஒரு பள்ளியையும், மருத்துவமனையையும் அமைக்கிறான். ‘வீரசோழ ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் இயங்குகிறது. 15 படுக்கைகள் இருந்துள்ளன. அறுவை சிகிச்சையும் நடந்துள்ளது. செவிலியர்கள் இருந்துள்ளனர். இத்தனைக்கும் வீரராஜேந்திரன் நிவந்தம் அளிக்கிறான். மருந்துகள் அனைத்தும் ஆயுர்வேத மருந்துகள். (19 மருந்துகள் உள்ளன. கோமூத்ர ஹரிதகி என்னும் மருந்தும் இருந்துள்ளது).

இதுவே சோழப்பேரரசு. நமது முதாதைகளின் அருளாட்சி நடைபெற்ற அருளரசு.

 
பிறிதொன்று:

 

கருவூர்த்தேவர் இயற்றிய பாடல்கள் மூலம் தஞ்சாவூரில் மாட மாளிகைகள், கல்லூரிகள், ஆடல் தளங்கள்/அரங்கங்கள், சோலைகள் இருந்தன என்று தெரிகிறது.

ஆக, அப்படிப்பட்ட ஏதோ பெரிய மாளிகையில் தான் ராஜராஜன் இருந்திருக்க வேண்டும். மாளிகை என்னவானது? அரங்கங்கள் என்னவாயின? பெரிய கோவில் தவிர வேறு பெரிய கட்டடங்கள் காணக் கிடைக்கவில்லையே என்னும் ஐயம் நம்மில் பலருக்கு இருக்கலாம்.

இராஜராஜன் காலம் முடிந்தபின் தஞ்சாவூர் சோபிக்கவில்லை. இராஜேந்திரன் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கட்டினான். அங்கே தங்கியிருந்தான். பழையாறை, ஆயிரத்தளி என்னும் நந்திபுரம் முதலியன ஏற்றம் பெற்றன. மன்னர்கள் இவ்விடங்களில் அர்ண்மனைகள் கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்துவந்தனர்.

ஆனால், தஞ்சை மாளிகைகள் எப்படி அடியோடு அழிந்தன? அந்தக் கொடுமையைக் கேளுங்கள்.

பாண்டிய மன்னன் குலசேகர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கினான். அவனை இராஜராஜன் பின் வந்த மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் இருமுறை வென்று அடக்கினான். ஆனாலும் குலசேகரன் விடவில்லை. மூன்றாம் முறையாகப் படையெடுத்து வந்தான். மட்டியூர், கழிக்கோட்டை என்னும் ஊர்களில் போர் நடந்தது. பாண்டியன் தோற்று ஓடினான்.

குலோத்துங்கன் விட்டிருக்கலாம். ஆனால் பாண்டியரின் திமிரை அடக்க எண்ணி மதுரையைத் தீக்கிரையாக்கினான். மீனாட்சியம்மன் கோவிலை மட்டும் விடுத்து அனைத்து மாளிகைகளையும் அழித்தான். மதில் சுவர்களும் போயின. பின்னர், பாண்டியனின் சபையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி, அந்த இடத்தில் கழுதையைக் கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான். இவ்வாறாகத் தனது ஆத்திரத்தைத் தணித்துக் கொண்டான்.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் இறந்த பிறகு அப்போதைய பாண்டிய மன்னன் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கி, உறையூர், தஞ்சாவூர் இரண்டையும் ஒவ்வொரு கட்டடமாகத் தீயிட்டு அழித்தான்.

சோழன் செய்ததையே இவனும் செய்தான். தஞ்சையின் அரண்மனையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி கழுதை கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான்.

அதற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்பு கரிகாற் சோழன் கட்டி உருத்திரங்கண்ணனார் என்னும் புலவருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்த பதினாறுகால் மண்டபம் ஒன்று மட்டும் இடிக்கப்படவில்லை. இந்தச் செய்தி திருவெள்ளறைக் கல்வெட்டில் இருக்கிறது.

சோழ நாட்டின் தஞ்சாவூரின் மதில்கள், மாட மாளிகைகள் 368 ஆண்டுகள் நின்றிருந்தன.

சோழ, பாண்டிய மன்னர்களுக்கு இடையே ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இருவரும் வெறிபிடித்து கட்டடங்ளையும் மாளிககளையும் அழித்தனர். ஆனால் இருவரும் கோவில்களை அழிக்கவில்லை.

அதனைப் பின்னர் வந்த முகமதியத் தளபதிகள் செய்தனர். தற்போது நமது அரசின் அதிகாரிகளும் ‘திருப்பணி’ என்னும் பெயரில் சில ஆர்வலர்களும் செய்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் பேரறிவு படைத்த தமிழ்த் திரையுலகினர் வாசித்திருக்க நியாயமில்லை. கடுகளவே அறிவு படைத்த அடியேனைப் போன்ற அறிவிற் சிறியார்கள் படித்து இன்புறலாம். மேலே சொல்ல ஒன்றுமில்லை. தமிழராயிருப்பின் அவசியம் வாசியுங்கள்.
‘தஞ்சாவூர்’ – ஆசிரியர்: குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன், வெளியீடு: அன்னம், மனை எண் 1, நிர்மலா நகர், தஞ்சாவூர் – 613 007.
 
நூல் தமிழக அரசின் நூலகங்களில் கிடைக்கின்றது. #bookreview
 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: