இலங்கையில் மீள் குடியேற்றம் வேண்டும்

இலங்கை கல்வி அமைச்சர் இராதாகிருஷ்ணன் சொல்வது : “இலங்கைப் பள்ளிகளில் கணிதம், அறிவியல், ஆங்கில ஆசிரியர்களின் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள இலங்கை அகதிகள் பி.எஸ்.ஸி. படித்திருந்தால் அவர்களுக்கு ஆசிரியர் பணி வழங்கப்படும்.”

நல்ல விஷயம். என்னதான் கனடா, சுவீடன் என்று வெளி நாடுகளில் அகதிகளாய்க் குடியேறினாலும் சொந்த ஊர் போல் வராது தான். தம்பிகள் யோசிக்க வேண்டும். தமிழகத்தில் உங்களை வைத்து அரசியல் வியாபாரிகள் பேரம் நடத்தித் தங்களது வாழ்வை வளப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். இனியும் நீங்கள் ஏமாற வேண்டாம்.

எனது நண்பர் ஒருவர் இலங்கை சென்று அங்குள்ள பள்ளி மாணவர்களுக்கு சுய முன்னேற்றப் பயிற்சிகள் அளித்து வருகிறார். தனது மக்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்னும் உத்வேகமே அவரை அதைச் செய்ய வைக்கிறது. இந்தியா மற்றும் பல்வேறு நாடுகளில் பொருளீட்டுவதில் வெற்றி பெற்றுள்ள இலங்கையைச் சேர்ந்த தம்பிகள் இலங்கைக்குச் சென்று மீள் குடியேற முன்வர வேண்டும்.

இழந்த காலத்தையோ பொருளையோ உயிர்களையோ மீட்டெடுக்கவியலாது. இனி அரசு அளிக்கும் சலுகைகளைப் பெற்று, வெளியில் நாம் கற்றதையும் பெற்றதையும் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு அர்ப்பணிப்போம்.

தமிழும் சைவமும் தழைத்தோங்கிய இலங்கையில் மீண்டும் அந்நிலை அடைய வழி செய்ய உறுதி பூணுவோம்

அவர் வருவாரா?

‘வந்துட்டேன்னு சொல்லு’ என்றார். அதை நம்பி இலங்கையில் அப்பாவிச் சகோதரர்கள் காத்திருந்தார்கள்.

‘வர மாட்டார் பா. நாங்க எத்தனை முறை பார்த்திருக்கோம்? சொல்லுவாரு ஆனா வர மாட்டாரு,’ என்றனர் நம் மக்கள். சகோதரர்கள் காத்திருந்தனர்.

‘எப்படி வருவாருன்னு நினைக்கறீங்க?’ என்றனர் நம் மக்கள்.

‘வார்த்தை தான். வருவேன்னு சொன்னாரே. அதோட ஒரு தடவை சொன்னா நூறு தடவை சொன்ன மாதிரின்னு சொன்னாரே. நூறு வாட்டி சொன்னவரு வர மாட்டாரா என்ன?’ என்றனர் அப்பாவியாய் இலங்கை சகோதரர்கள்.

நம்மவர் சிரித்துக்கொண்டார். ‘ஏண்ணே சிரிக்கறீங்க?’ என்றார் இலங்கைச் சகோ.

‘என் வழி தனி வழின்னு சொல்லியிருப்பாரே, சொன்னாரா?’

‘ஆமாம் சொன்னார்.’

‘ஆண்டவன் சொல்றான் நான் செய்யறேன்னு சொல்லியிருப்பாரே’

‘ஆமாம் சொன்னார்.’ ஆச்சரியத்தில் இலங்கைச் சகோதரர்கள்.

‘தமிழ் நாட்டுலதான் ஆண்டவரே இல்லியே. பகுத்தறிவால அழிச்சுட்டமே தம்பி. அதால ஆண்டவன் சொல்லல. அவர் வரலை. வர மாட்டார்.’

‘ஆனா அவர் வழி தனி வழின்னு சொன்னாரே. அந்த வழில வந்திருக்கலாமே’

‘தம்பி. அது தனி வழி இல்ல. பண வழி. எந்திரன் 2.0.ஒடணுமா மாணாமா? வெளி நாட்டுல படத்தை பணம் குடுத்து வாங்கணுமா வாணாமா? அதான்.’

‘அப்ப அவரை வர வைக்க என்னதான் வழி?’

‘வால்ட் டிஸ்னிய விட்டு எந்திரன் 2.0 வாங்க வைக்கணும். அப்புறம் வியாபாரம் எல்லாம் அவங்க பார்த்துப்பாங்க. அதால இவருக்கு ஒண்ணும் பாதிப்பு இல்லை. ஒரு வேளை வந்தாலும் வரலாம்.’

‘அப்போ எல்லாமே வியாபாரமா? வீரம் அது இதுன்னு உதார் உட்டாரே அது?’

‘படம் ரிலீசுக்கு முன்னாடி எல்லாருக்கும் இந்த வீரம் வரும். அப்பத்தானே அட்டை பொம்மைக்கு பால் அபிஷேகம் பண்றத்துக்கு பைத்தியங்கள் கிடைக்கும்?’

‘அண்ணே. இவ்வளவு டிரிக்ஸ் இருக்கே. இதுக்குப் பேர் என்னண்ணே?’

‘பகுத்தறிவு (எ) பணத்தறிவு’

இந்தச் சாவுகளுக்கு மன்னிப்பில்லை

‘விடுதலைப் புலிகள்’ என்னும் மாபெரும் மனித சக்தியால் என்னவெல்லாம் செய்திருக்க முடியும், ஆனால் என்னவெல்லாம் செய்தார்கள், எப்படி நாசமாய்ப் போனார்கள், எப்படித் தங்களுடன் சேர்த்து தங்களைச் சேர்ந்த சாதாரண மக்கள் கூட்டத்தையும் அழித்தொழித்தார்கள் அல்லது அதற்கு உதவினார்கள் என்று நினைக்கும் போது பெரும் பரிதாபமே ஏற்படுகிறது.

ஒரு தலைவனின் ஆணையை உயிரைக்கொடுத்தாவது முடிக்க வேண்டி, ஒரு மனிதக் கூட்டம் ( சிறார்கள் உட்பட) என்னவெல்லாம் செய்தது, ஒரு நிமிடம் கூட நின்று யோசிக்காமல், ‘தலைவன் சொல்லிவிட்டான்’ என்பதால் சிரமேற்கொண்டு செய்துமுடித்த கூட்டத்தைக் கொண்டு என்னவெல்லாம் செய்திருக்க முடியும்?

வன்னி, முல்லைத்தீவு, யாழ்ப்பாணம் முதலிய இடங்களில் ஒரு சிறிய அரசாங்கமே செய்துவந்த ஒரு குழு, அதுவும் முன்னேறிய சமூகங்கள் போல சாதி, மதம் பாராமல் செயல்பட்ட ஒரு ‘கிட்டத்தட்ட-அரசு’, கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்து, உலக நடைமுறைகளை அனுசரித்துச் சென்றிருந்தால் இன்று தமிழ்கம் வெட்கித் தலைகுனிகிற சாதி அமைப்புக்கள் இல்லாத ஒரு அரசை வன்னியில் நாம் கண்டிருப்போம்.

41fak7a4k6l-_sy344_bo1204203200_பெண் உரிமை, பெண்களின் பங்கை சமூகத்துக்குப் பயனளிக்கும் வகையில் கொண்டுசெல்வது முதலான முற்போக்கான நோக்குடன் செயல்பட்ட ஒரு அமைப்பு, பல பிற்போக்கு அம்சங்களையும், சாதி அடுக்குகளையும் கொண்ட தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு உதாரணமாக இருந்திருக்கவேண்டிய ஒரு இயக்கம், தனி மனிதத் தொலை நோக்கின்மையால் பாழாய்ப் போன வரலாறு நம் முன்னே இருந்திருக்காது.

விடுதலைப்ப்புலிகளின் இறுதிக் காலத்தில் அவர்களுக்கு வந்த ஞானம், தங்களைக் காப்பாற்ற இனி ஒரு அமைப்பும் முயலப்போவதில்லை என்று தெரிந்தவுடன் அவர்கள் கட்டுப்பாடுகளற்ற சரணாகதியை நோக்கி நகர்ந்தது சில வருடங்கள் முன்னர் நடந்திருந்தால் இன்று ஒரு முன்னேற்றப் பாதையில் சென்றிருந்த சமுதாயத்தை நாம் கண்டுகொண்டிருந்திருப்போம்.

புலிகளையும், மற்ற போராளிகளையும் வைத்துத் தமிழக அரசியல்வாதிகள் அடித்த கூத்து, புலிகளைத் தனி ஈழம் நோக்கியே நகர்த்திய வெளி நாடு வாழ் இலங்கைத் தமிழர்கள், ஆயுத வியாபாரிகள்- இவர்கள் ஒருவருக்கும் நல்ல கதியே கிடையாது.

41jqymo3psl-_sx319_bo1204203200_எப்படியாவது பிரபாகரனை சமாதானத்துக்கு ஒப்புக்கொள்ள வைக்க. பாலசிங்கம் பலமுறை முயன்றுள்ளார். அவருக்குத் தெரியாமல் வன்முறைத் தாக்குதல்களை நிகழ்த்திவிட்டு அவரை விட்டு அதற்குக் காரணம் சொல்லவைத்து உலகத்தை எவ்வளவுதான் ஏமாற்ற முடியும்? இத்தனைமுறை வன்முறைத்தாக்குதல்கள் செய்ததற்குப் பிரபாகரன் மட்டுமே காரணமா? பின்னால் இருந்து இயக்கிய சக்திகள் யார் என்று ஆராயத் தோன்றுகிறது. மற்ற போராளி இயக்கங்களைப் பூண்டோடு ஒழித்துக்கட்ட அவர் முயன்று அழித்தது ஏன்? தான் மட்டுமே பிரதிநிதி என்று அமைய வேண்டும் என்கிற எண்ணமா? முராரியின் நூலைப் படிக்கும் போது அப்படித் தோன்றுகிறது.

30 வருடங்கள் போராட்டம். அமைதி ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்கிற நிலை தோன்றுவது போல் தெரிந்தாலும் உடனேயே ஏதாவது ஒரு கொலை பாதகத்தைச் செய்வது, அத்துடன் அமைதிக்கான முயற்சிகள் முறிந்து போவது. பின்னர் மீண்டும் போர். மீண்டும் அமைதி முயற்சி. மறுபடியும் கொலைபாதகம். நிகழ்வுகளில் பங்குகொண்டவர்கள், இறந்தவர்கள், தோன்றிச்சென்ற அரசியலாளர்கள் – யார் பெயரும் நினைவில் நிற்க முடியாத அளவிற்கு மீண்டும் மீண்டும் போர் மற்றும் அமைதி முயற்சி. ஒரு நேரத்தில் யார் யாரைக் கொன்றார்கள் என்றே மனதில் பதிய மறுக்கிறது. கொன்றது இலங்கை ராணுவமா அல்லது போராளிகளா என்றே தெரியாத நிலை தோன்றுகிறது.

1987ல் சென்னையில் இருந்து டில்லி செல்லும் போது பிரபாகரன் பேசியவை, டில்லியில் இருந்து இலங்கை சென்ற போது, இந்திய அரசுப் படைகளின் வாகனத்தில் பயணித்தபடி வந்து இந்தியாவிற்கு எதிராகவும் ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராகவும் பேசியது – பால சிங்கமே அதிர்ச்சி அடையும்படி மாற்றி மாற்றிப் பேசியது – அது என்ன ஒரு மன நிலையா? அல்லது போராட்டம் தொடர்ந்து நடந்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் உள்ள, அவரை இயக்கிய பெயர் தெரியாத சக்திகளின் உத்தரவா? என்று பலவிதங்களில் யோசிக்க வைக்கிறது.

புலிகள் கொலைதான் செய்தார்கள். பெரியவர் அமிர்தலிங்கம் என்ன பாவம் செய்தார்? கதிர்காமர் என்ன செய்தார்? இக்கொலைகள் எல்லாம் பிரபாகரனின் தன்னிச்சையான உத்தரவில் நிகழ்ந்தவையா? அல்லது அவரது பெயரைக்கொண்டு வேறு ஏதேனும் சக்திகள் செய்தனவா? ஏனெனில் 2002-2006 வரையிலான சண்டை நிறுத்த காலத்தில் வன்னிப் பகுதியில் நடைபெற்ற புலிகள் ஆட்சி பற்றிய செய்திகளும் ஆவணங்களும் பிரபாகரனை முற்போக்கு எண்ணங்கள் கொண்ட. சம நிலை மனதுடையவராகவே காட்டுகின்றன. படிப்பகங்கள், ஆவணக் காப்பகங்கள், பெண்கள், சிறுமிகள் நல இயக்கங்கள், மூத்த சமூகத்தினர் ஓய்வு இல்லங்கள் என்று பல நிலைகளிலும் புலிகள் இயக்கம் செயல்பட்டுள்ளது. ஒருவரே எப்படி மனித மனத்தின் இரு வேறு நிலைகளில் இருந்து செயலாற்ற முடியும் ?

நீலன் திருச்செல்வன் இறக்கவேண்டிய காரணம் கடைசிவரை பிடிபடவில்லை. அரசுடன் பேசியது அவர் குற்றம் எனில் புலிகளும் பலமுறை அரசுடன் பேசியுள்ளனரே? ‘பேசலாமா கூடாதா என்பதை நாங்கள் தான் தீர்மானிப்போம். நாங்கள் பேசினால் மதிச்செயல், நீ பேசினால் சதிச்செயல்’ என்கிற நடைமுறை பாசிசம் அல்லாது வேறு என்ன? முராரியின் நூலைப் படிக்கும் போது எற்பட்ட இந்த உணர்வை என் மனதில் இருந்து நீக்க விரும்பினாலும் முடியவில்லை.

வன்னிப் பகுதியைச் சார்ந்த 16,17 வயதுடைய இளம் பெண்கள் தாங்களாகவே விரும்பிச் சென்று புலிகள் அமைப்பில் சேருவதையும் காண்கிறோம். வீடுகளில் அடக்குமுறை இருப்பதால் விடுதலை வேண்டி மட்டுமே அப்படிச் சென்றார்கள் என்று கொள்ளவியலாது. புலிகள் அமைப்பில் பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சம உரிமைகள், சமூக அந்தஸ்து முதலியன அப்படிச் சேரத் தூண்டியிருக்கலாம் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது மாலதியின் நூலைப் படிக்கும் போது. அப்படிப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட பெண்கள் கூட்டம் அமைதிச் சூழலில் நாட்டுக்கு என்னவெல்லாம் நல்லது செய்திருக்க முடியும்! பிரபாகரன் மட்டும் சற்று விட்டுக்கொடுத்து இலங்கை அரசமைப்பில் தன்னாட்சி பெற்ற ஒரு மாகாணம் என்னும் ஒரு ஏற்பாட்டை நிறுவியிருந்தால் இந்நேரம் வடக்குப் பகுதி நாம் பார்த்து வியக்கும் வண்ணம் இருந்திருக்கும். ஆனால் நடந்ததோ பேரழிவு. காரணம் அவர் ஒருவர். அல்லது அவரை இயக்கிய பெயர் தெரியாத கூட்டம்.

2003, 2004 ஆண்டுகளில் பிரபாகரன், பாலசிங்கம் இருவரும் இந்தியாவை மீண்டும் தலையிட அழைக்கிறனர். ‘பழையன மறப்போம்’ என்று பேசுகின்றனர் ( ராஜீவ் கொலை). ஆனால் இந்தியா தலையிடுவதில்லை என்று முடிவெடுக்கிறது. திரிகோணமலையில் இந்தியன் ஆயில் நிறுவனம் ஏற்படுகிறது. தேசீய அனல் மின் நிறுவனம் இன்னொரு மின் திட்டத்தை உருவாக்குகிறது. புலிகள் சிறிது நிதானத்துடன் நடந்திருந்தால், சமயோசிதமாகச் சிந்தித்திருந்தால் இன்று அந்த நிறுவனங்கள் வடக்குப் பிராந்தியத்திலும் இருந்திருக்கும். மக்கள் நலம் பெற்றிருப்பர்.

மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஒரு சாதாரண அரசியல்வாதி. 2005 வரை அவரை யாரென்றே தெரியவில்லை. ரனில், சந்திரிகா, சிரிமாவோ, பிரேமதாசா, ஜயவர்தன, விஜயதுங்க, அனுரா பண்டாரனாயகா என்று பல நட்சத்திரங்கள் தோன்றி ஒளிர்ந்து, சில பெயர்ந்து விழுந்து, சில மீண்டும் துளிர்ந்து எழும் நீண்ட 30 ஆண்டு கால அரசியல் வானில் மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஒருமுறை கூட எட்டிப் பார்க்கவில்லை. 2005ல் புலிகள் மக்களை வாக்களிக்கக் கூடாது என்று தடுப்பதால் ரனில் விக்கிரமசிங்க 48.5%மும், மஹிந்த 50.5%மும் பெறுகின்றனர். அதனால் மஹிந்த அரசமைக்கிறார். பின்னரும் அவரும் புலிகளிடம் பேசவே விழைகிறார். சிங்கள ஆதிக்கவாத ஜெ.வி.பி.ன் கொட்டத்தை அடக்கப் புலிகளுடன் சமரச முயற்சி செய்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் ஜெ.வி.பி. அடங்குகிறது. ஆனாலும் புலிகள் அந்த வாய்ப்பையும் பயன் படுத்தவில்லை.

51ubjxt0z7l-_sx330_bo1204203200_2002ல் ஏற்பட்ட போர் நிறுத்தம் மெல்ல செயலைழக்கத் துவங்குகிறது. 2001ல் அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட இரட்டைக் கோபுரத் தாக்குதலுக்குப் பின் வெளி நாடுகளில் இருந்து பண வரவு கணிசமாகக் குறைகிறது. பண வரவு இல்லாததால் ஆயுதங்கள் வாங்குவதில் பிரச்சினை. உலகளவில் தீவிரவாதம் பெரியதாக உருவெடுக்கத் துவங்கிய நேரத்தில் உலக நாடுகளும் தீவிரவாத இயக்கங்களை அடக்குவதில் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்துக் கண்டும் காணாததுமாகவே இருக்கத் துவங்கின. மெல்ல போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் செயல் இழக்கத் துவங்கியது. ராணுவத் தாக்குதல் துவங்கப் புலிகள் தங்கள் கொலை முயற்சிகளால் தீபம் போட்டனர்.

2006-ல் புலிகளின் பலம் குறையத்துவங்கியது அவர்களைத் தவிர அனைவருக்கும் தெரிந்தது. இருந்தும் மனித வெடிகுண்டுத் தாக்குதல், இலங்கை விமான நிலையம் மீதான தாக்குதல், வான் வழித் தாக்குதல் என்று புலிகள் தங்கள் கடைசிகட்ட ஆட்டத்தைத் துவங்கினார்கள். வான் வழியாக இரண்டுமுறை தாக்குதல் நிகழ்த்திய போது இந்தியா உஷாரானது. கூடங்குளம், கல்பாக்கம் என்று இரு அணு உலைகளை இலங்கைக்கு அருகில் கொண்டுள்ள இந்தியா இனி வேறு வழி இல்லை என்னும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. இலங்கைக்குத் தனது சாட்டிலைட்கள் மூலமான உளவு சொல்வதை இந்தியா துவங்கியது.

இந்த நிலையில் புலிகளின் பல ஆயுதக் கப்பல்கள் இலங்கைக்குள் வர முடியாமல் தனது சாட்டிலைட் உளவு மூலம் இந்தியா தடுத்தது. இது புலிகளுக்குப் பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது. எந்த சமரச முயற்சிக்கும் உடன்படாத ஒரு கொலைவெறிக் கூட்டம் என்னும் தன் மீதான பிம்பத்தைத் துடைக்க புலிகள் எள்ளளவும் முயலவில்லை. 2001ற்குப் பின்னான உல மாற்றங்களைப் பிரபாகரன் உணர்ந்துகொண்டதாகவே தெரியவில்லை.

புலிகள் தங்கள் பழைய தொழிலில் இறங்கினர். பிள்ளைக் கடத்தல் மூலம் ஆட்சேர்ப்பு அதிகரித்தது. கொஞ்ச நஞ்சம் வன்னி, யாழ்ப்பாண மக்களிடையேயிருந்த மதிப்பும் போனது. குடும்பத்துக்கு ஒரு புலி என்பது போக, தேவைக்கேற்ப ஆட்சேர்ப்பு என்னும் முயற்சியில் இறங்கினர். மக்களின் எதிர்ப்பையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. இதனால் சாதாரண மக்களின் வெறுப்பும் அதிகரித்தது.

41whsbfuycl-_bo1204203200_2007ல் தோல்வி ஓரளவு உறுதியாகிவிட்ட போதும் அவர்கள் சரணடைவது பற்றி நினைக்கவில்லை. பி.பி.சி.யின் செய்தியாளர் பிரான்செஸ்கா ஹாரிசனின் ‘Still Counting the Dead’ என்னும் நூலில் இவை அனைத்தும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஹாரிசன் பலமுறை புலிகளின் முக்கியத் தலைவர் புலித்தேவனிடம் சொல்கிறார். ஸ்கைப் மூலம் இது நடக்கிறது. புலித்தேவன் கழுவும் மீனில் நழுவும் மீனாகத் தெரிகிறார். நார்வேயின் சமாதான முயற்சிகளும், ஓஸ்லோவில் பேச்சு வார்த்தைகளும் பயன் அளிக்கமுடியாமல் புலிகள் விடாப்பிடியாக ‘தனி ஈழம்’ என்று நிற்கின்றனர். மாவீரர் தின உரையில் கடைசியாக 2008 நவம்பரில் பிரபாகரன் இலங்கையின் இறையாண்மைக்குள் அடங்கிய அதிக அதிகாரங்கள் உள்ள ஒரு தமிழர் அரசுக்கு ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறார். இந்தியா தலையிடும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.

அவருக்குத் தூபம் போட்டு தமிழக அரசியலாதிகள் தவறான வழிகாட்டுகின்றனர். அவர் தொடர்ந்து ஏமாறுகிறார்.

இராணுவத் தாக்குதல்கள் அதிகரிக்கின்றன. புலிகள் மக்களை வெளியேற விடாமல் தடுக்கின்றனர். மக்களின் ஊடே புகுந்துகொண்டு சாதாரண உடையில் போரிடுகின்றனர். இதனாலும் மக்கள் மீது இலங்கை ராணுவம் தாக்குதல் நடத்துகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை, உலக சேவை நிறவனங்கள் என்று அனைத்தும் வெளியேற்றப்படுகின்றன. மக்களுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. தினமும் இடம் பெயர்வு நிகழ்கிறது. இடையில் புலிகள் ஆள் பிடிக்கும் வேலை. சாதாரண மக்கள் கொத்துக் கொத்தாகச் சாகிறார்கள். யுத்த பூமியை விட்டு வெளியேறும் மக்களைப் புலிகளே கொல்வது கொடூரம்.

இலங்கை ராணுவம் நிதானமிழக்கிறது. புலிகளையும் மக்களையும் வேறுபடுத்தவில்லை. ‘பாதுகாப்புப் பகுதி’ என்று அறிவிக்கப்பட்ட 3 பகுதிகளில் மக்கள் அடைக்கலம் தேடுகின்றனர். ஆனாலும் இராணுவம் அங்கும் தாக்குகிறது. கிறித்தவ தேவாலயங்கள், கோவில்கள் என்று எல்லாவற்றின் மீதும் தாக்குதல்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒதுக்கப்பட்டு, கடைசியில் முள்ளிவாய்க்கால் என்னும் சிறு பகுதியில் புலிகளும் 2 லட்சம் மக்களும் நெருக்கப்படுகின்றனர். கடைசி இரு நாட்களில் புலிகளின் தலைவர்கள் புலித்தேவன், நடேசன், சூசை முதலானோர் சரணடைய முயற்சி செய்கின்றனர். அவர்கள் பாதுகாப்பிற்கு நார்வே உதவியுடன் ராஜபக்ஷ உறுதியளிக்கிறார். ஆனால் அவர்கள் சரண் அடையும் போது கொல்லப்படுகின்றனர்.

இறுதி நாளில் பிரபாகரன் உடல் கிடைக்கிறது. போர் முடிகிறது. ஆனால் இன அழிப்பு தொடர்கிறது. மாணிக் பண்ணை என்னுமிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்த மக்கள் கூட்டத்தின் மீது நடந்துள்ள வெறியாட்டம் பற்றி சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. அதிலிருந்து கையூட்டு அளித்துத் தப்பித்தவர்களை ப்ரான்செஸ்கா ஹாரிசன் பேட்டி காண்கிறார். ஒவ்வொரு பேட்டியும் மனப்பிறழ்வை ஏற்படுத்தும் அளவு கொடுமையான நிகழ்வுகள் கொண்டது.

ஒரு தனி மனிதனின் வெறி, வெளி நாடு வாழ் இலங்கைத் தமிழர்களின் பெரும் பண உதவி, உலக நாடுகளின் பாரபட்சம், ஐக்கிய நாடுகளின் ஆண்மையின்மை, கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அலட்சியம் மற்றும் பாரபட்சம், புலிகள் இந்தியாவை அன்னியப்படுத்தியதால் இந்தியா மறுபடியும் தலையிட விரும்பாதது, 2001 அமெரிக்க தாக்குதலுக்குப் பின் தீவிரவாதம் குறித்த உலகப்பார்வையில் மாற்றம் என்று பல காரணங்கள் கூறலாம். ஆனால் செத்தது என்னவோ இரண்டு வேளை கஞ்சி வேண்டிய சாதாரண தமிழ்ச் சகோதரனும், சகோதரியும் தான்.

இந்தச் சாவுகள் மன்னிக்கப்படப் போவதில்லை.

இந்தப் பதிவிற்கு நான் படித்த நூல்களும் அவற்றின் விமர்சனங்களும்:

  1. Still Counting the Dead – a review
  2. Rise and fall of Prabhakaran – a review
  3. A fleeting moment in my country – a review
  4. This divided island – a review

ஸ்டேட்டஸ் போட்டுட்டுப் போவீங்களா..

‘நீங்க இலங்கை தேர்தல் பத்தி என்ன நினைக்கறீங்க?’

‘பத்து வருஷம் முன்னாடி ரனில் வந்திருக்க வேண்டியது. இப்ப வந்திருக்கார்.’

‘புரியலையே?’

‘பத்து வருஷம் முன்னாடி வந்திருந்தா இன்னிக்குப் பிரபாகரன் இருந்திருப்பார்.’

‘புரியலையே.’

‘பத்து வருஷம் முன்னாடி நடந்த தேர்தல்ல ரனில் ஜெயிப்பார்னுதான் நெனைச்சாங்க. ஆனால் பிரபாகரன் தமிழ் மாகாண மக்கள ஓட்டுப் போட அனுமதிக்கல. அதனால மகிந்த ராஜபக்ஷ ஜெயிச்சார். பின்னாடி பிரபாகரனும் புலிகளும் இல்லாம ஆனாங்க’

‘சரி அதனால என்ன?’

‘அப்ப தமிழ் மக்கள ஓட்டுப் போட விட்டிருந்தா ரனில் ஜெயிச்சிருப்பார். இன்னிக்கி புலிகளும் பிரபாகரனும் இருந்திருப்பாங்க.’

‘புலிகள் இருக்கணும்கறீங்களா? புரியலையே?’

‘புரிய வேண்டியவங்களுக்கு புரியும். நீங்க  ஃபேஸ்புக்குல ‘தமிழ் ஈழம் அடைந்தே தீருவோம்’ நு ஒரு ஸ்டேட்டஸ் போட்டுட்டுப் போவீங்களா அத வுட்டுட்டு..’

‘ஸ்டட்டஸ் போட்டா?’

‘லைக் கெடைக்கும்’

‘அப்புறம்?’

‘வேறென்ன ? அடுத்த ஸ்டேட்டஸ் தான்.’

‘அப்ப இலங்கைப் பிரச்னை?’

‘இலங்கைல என்ன பிரச்னை?’

பேசுவது மானம் இடைப் பேணுவது ..

நாம் தமிழர் இயக்கத் தலைவர், சிங்களவர்களின் பரம எதிரி, தமிழர்களின் காக்கும் கடவுள் ( மன்னிக்கவும் -இயற்கை), மறத்தமிழர் சீமான் இயக்கியுள்ள திரைப்படங்களில் இதுவரை பெங்காலி,பம்பாய், வட இந்திய நாயகிகளை மட்டுமே பயன்படுத்தியுள்ளார். சிகரம் வைத்தாற்போல் தனது “தம்பி” திரைப்படத்தில் பூஜா என்ற சிங்களப் பெண்ணை பயன் படுத்தியுள்ளார். பணம் வரும் என்றால் கொள்கையாவது ஒன்றாவது ? அது தானே பகுத்தறிவு?

கம்பர் கூறுவார் “பேசுவது மானம் இடைப் பேணுவது காமம்”. அது இவருக்குப் பொருந்தும்.

தவறு எங்கே ?

41வயது மணி கடலூர்க்காரர். 30வயது விக்ரம்- இருவரையும் உங்களுக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.அவர்கள் தற்போது உயிருடன் இல்லை. இலங்கை விஷயமாக தங்களையே கொளுத்திக்கொண்டவர்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முத்துக்குமார் என்ற வாலிபர் தானும் தீக்குளித்தார். இவர்கள் சாதித்தது என்ன ? இன்னும் சில ஆண்டுகளில் வெறும் புள்ளி விவரமாய்ப் போவார்கள் இவர்கள். இவர்களது குடும்பங்கள் என்ன செய்கின்றன ? இவர்களை நம்பி இருந்த தாய் தந்தையர் எப்படி இருக்கிறார்கள் ? அவர்கள் செய்த பாவம் என்ன? இப்படி மிகவும் உணர்ச்சி வசப்படுவதில் தமிழர்கள் முன்னணியில் நிற்பது ஏன் ?
கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த தமிழ்க் குடி இன்று வெந்து தணிவதில் யாருக்கு என்ன லாபம்?
நம் கல்வி முறையில் தவறா? வளர்ப்பு சரி இல்லையா? சமூக முன் உதாரணங்கள் சரியானவர்கள் இல்லையா? அறிவு வளர்ச்சி அவ்வளவு தானா? எங்கோ தவறு நடக்கிறது.

தவறான முன் உதராணம்

ஜெயலலிதா தேசிய அரசியல் நோக்கம் கொண்டவர் என்பது புரிகிறது.முதலில் சிறுபான்மையினர் ஓட்டை விஸ்வரூபம் மூலம் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.தற்போது இலங்கைத் தமிழர் விஷயத்தில் மிகவும் தீவிரமான நிலை எடுத்து வைகோ, தி.மு.க., மற்றும் எல்லாரையும் ஒரே அடியில் வீழ்த்தி தனது நிலையை ஸ்திரப்படுத்தியுள்ளார்.

இலங்கை விவகாரத்தில் மாநில சட்டசபை மூலம் இப்படி ஒரு தீர்மானம் போட்டதன் மூலம் வேறு எவரும் இலங்கைத் தமிழர் விவகாரத்தில் வேறு எதுவும் பேச முடியாதபடி செய்துவிட்டார். முன்னர் ராஜீவ் கொலையாளிகள் விவகாரத்தில் முதல் முதலில் சட்டசபை மூலம் ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றினார்.

இதன் மூலம் எல்லாம் தனக்கு இது வரை இல்லாத ஒரு ஓட்டு வங்கியை உண்டாக்கிவிட்டார் என்பது உண்மை.

திமுகவின் வயிற்று எரிச்சாலைக் கொட்டிகொண்டுள்ளார் என்பது ஆறுதலான விஷயம்.

இப்படி எல்லாம் செய்தாலும் இந்த நடவடிக்கை இந்திய தேசத்தின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் தலையிடுவதால் தனது வரம்புக்கு மீறிய நடவடிக்கை, ஒரு தவறான முன் உதாரணத்தை ஏற்படுத்திவிட்டார்  என்று அசட்டு அம்மாஞ்சி கருதுகிறான்.

“ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன் எனக்கு உண்மை தெரிந்தது சொல்வேன் ..”

Aside

தாயே, ஒரு வேண்டுகோள்.

Image

81 வயதாகும் வைகோவின் தாயார் இலங்கை தமிழருக்காக உண்ணாவிரதம் இருந்துள்ளார். தனி ஈழம் வேண்டும் என்று கோரிக்கை.

தாயே, தள்ளாத வயதில் இப்படி உண்ணாவிரதம் இருக்க வேண்டாம். உங்கள் வயது வரை நாங்கள் இருப்போமா என்றே தெரியவில்லை.

தங்களின் உணர்வு புரிந்துகொள்ளக் கூடியது தான், ஆனால், தமிழ்த் தலைவர்கள் என்று கூப்பாடு போடுபவர்களும், பகுத்தறிவு பேசி வார்த்தை ஜாலத்தால் மக்களை மயக்கி கணக்கில் அடங்கா மாணவர்களையும் அறியாதவர்களையும் தூண்டி விட்டு, தீக்குளிக்கும் பதின்ம மற்றும் இளைஞர்களின் உடல் தீயில் குளிர் காயும் தமிழ் ஆர்வலர்களும் , ‘தலைவர்’களும் இருக்கட்டும் உண்ணா விரதம்.

காலை உணவுக்கும் மதிய உணவுக்கும் இடையே மெரீனா கடற்கரையில் காற்று வாங்கும் விதமாக பள்ளி கொண்ட கோலத்தில் உண்ணா விரதம் இருந்த தலைவர்கள், இலங்கைத்  தமிழர் பெயரைச் சொல்லி வங்கி கணக்கு வளர்த்த ‘அறிவாளிகள்’  இருக்கட்டும் உண்ணா விரதம்.

ஏற்கனவே பல தமிழ்ப் பெண்களின் உயிர் சிங்கள வெறியர்களாலும் விடுதலைப் புலிகளாலும் வாங்கப்பட்டுவிட்டது.சிங்கள வெறியர்கள் பெண்களின் உயிரை மட்டும் அல்ல கற்பையும் அழித்தனர். புலிகளோ பதின்ம வயது தமிழ்ப் பெண்களை மனித வெடிகுண்டுகளாகப் பயன்படுத்தி தமிழ்ச் சமுதாயம் எதிர்காலம் இல்லாமால் போக வழி செய்தனர்.

அம்மையே, தனி ஈழம் சாத்தியம் இல்லாதது. ஒரு தனி நாடாக செயல் பட முடியாமல் பெரியவர் அமிர்தலிங்கம், சிறி.சபாரத்தினம், பத்மநாபா, லக்ஷ்மன் கதிர்காமர், ஜோசப் பரராஜ, சாம் துரைப்பா முதலான தலைவர்களை புலிகள் அழித்தனர். தற்போது அவர்களும் அழிந்துவிட்டனர். தற்போது இலங்கைத் தமிழ் மக்களுக்கு வேண்டியது நீதி, மரியாதையுடன் கூடிய ஒரு வழி நடத்துதல், இலங்கையின் இறையாண்மைக்கு உட்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்டமைப்பு. அதற்கு இலங்கை அரசாங்கத்தை மேலும் எதிர்க்காமல் தமிழ் மக்ககளுக்கு என்ன வகையில் நன்மை செய்ய முடியுமோ ( பள்ளிகள் அமைத்தல், சாலை வசதிகள், மின்சாரம் ) இந்த துறைகளில் இந்திய அரசாங்கத்தின் / இந்திய ஆற்றல்களின் உறுதுணையுடன் செயல் பட வேண்டும். அது தான் ஆக்க பூர்வமான நடவடிக்கை.

சிங்கப்பூர் தந்தை லீ குவான் யூ தனது சுய சரிதையில்  குறிப்பிட்டுள்ளபடி, இலங்கை அரசாங்கம் செய்த தவறு அறிவில் முன்னேறிய தமிழர்கள் ஆங்கிலம் நன்றாகக் கையாண்டதால், அரசாங்கப் பதவிகளில் பெருமளவில் இருந்தனர் ஆங்கிலேயர் இலங்கையை விட்டுப் போகும் போது. அது பொறுக்காமல் சிங்கள பெரும்பான்மையினர் தமிழர்களின் ஆதிக்கத்தைக் குறைக்கும்விதமாக சிங்களத்தை ஆட்சி மொழியாக ஆக்கினர். ( இந்தியாவில் ஹிந்தி விஷயம் நினைவுக்கு வரலாம் ). அதனால் வந்தது கேடு. அன்றிலிருந்து தமிழர்க்குப் பாடு.

ஆகவே  ஆங்கிலத்தை இணைப்பு மொழியாகவும், தமிழையும் சிங்களத்தையும் சமமான அந்தஸ்த்தில் வைக்கக் கூடிய ஒரு சட்ட அமைப்பு, அதன் அடிப்படையில் செயல்படக் கூடிய ஒரு தன்னாட்சி அதிகாரம் பெற்ற ஒரு மாநில அரசு தமிழருக்கு என்பது தான் ஒரு நல்ல ஏற்பாடாக இருக்க முடியும்.

நீங்களும் வைகோவும் எங்களுக்குத் தேவை. வைகோ எம் இந்திய நாட்டிற்குத் தேவை.

லஞ்சமும் பகட்டு ஆடம்பரங்களும் இல்லாத,பண்பாட்டுடன் பேசவும் செயல் படவும் கூடிய வைகோ போன்ற ஒரு சில அரசியல் தலைவர்களே நம் இந்தியாவில் உள்ளனர். அவரை இலங்கையிலிருந்து மீட்டெடுத்து இந்தியா அனைத்திற்கும் உரியவராக ஆக்குங்கள். அவர்தம் சேவை நம் நாட்டிற்குத் தேவை.

இவை அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, இனியும் இந்த உண்ணா விரதம் முதலான செயல்களில் ஈடுபட வேண்டாம் என்று வேண்டிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

– அன்புடன்,

அசட்டு அம்மாஞ்சி

தவறில்லை…

அரசாங்கமே கள்ளுக் கடைகளை நடத்தலாம் கவலை இல்லை, இலவச அரிசி போட்டு மக்களை பிச்சைக் காரர்களாக ஆக்கலாம் தவறில்லை, சாதி அடிப்படையில் கல்வி மற்றும் வேலை அளிக்கலாம் தவறில்லை, ஆயிரம் வருஷ கலைப் பொக்கிஷங்களை அழிக்கலாம் தவறில்லை, மாணவிகளை கேலி செய்யலாம் , பஸ் தினம் நடத்தி ஓட்டை உடைசல் பஸ்களை மேலும் உடைக்கலாம் தவறில்லை, ஒவ்வொரு அமைச்சரும் ஒரு / பல பொறியியல் கல்லூரி நடத்தி வசூல் செய்யலாம் தவறில்லை, சட்ட சபையில் அநாகரீகமாக நடந்துகொள்ளலாம் தவறில்லை, ஆட்டோ ஓட்டுனர் கொள்ளை அடிக்கலாம் தவறில்லை. இதில் எல்லாம் தவறு காண முடியாத நாம் இப்போது மாணவர் போராட்டம் என்று மாணவர்களை பரீட்சை சமயத்தில் தூண்டிவிட்டு குளிர் காயலாம் தவறில்லை.

அஞ்சா நெஞ்சரே, கவலை வேண்டாம்!

மத்திய அரசில் இருந்து விலகுவது பற்றி தன்னிடம் விவாதிக்கப்படவில்லை என்று அழகிரி வருத்தம் தெரிவித்துள்ளார். கவலை வேண்டாம் தலைவரே ! மிரட்டுவதும் பல்டி அடிப்பதும் நமக்கு புதுசா என்ன? ஒரு வாரம் பொறுங்கள். கனிமொழி மீது மீண்டும் விசாரணை துவங்கும். அப்போது ‘மதவாத ஹிந்துத்வா சக்திகளை’ விலக்கி, மதச்சார்பின்மையை நிலை நிறுத்த தியாகச் செம்மல் அன்னை சோனியா அவர்களின் கரங்களை வலுப்படுத்த வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயம் உண்டாகும்.

அப்போது மீண்டும் மத்திய மந்திரி பதவி கிடைக்கும். நீங்களும் மதுரையில் ஓய்வு எடுக்கலாம்.

காலம் விரைவில் மாறும், உங்கள் கவலைகள் எல்லாம் தீரும்.