தனி நாடு அடைவது எப்படி?

தனி நாடு அமைத்தே தீருவோம்.

தேரழுந்தூரைத் தலை நகராகக் கொண்ட கம்ப நாட்டை அமைத்தே தீருவோம். கம்பருக்குத் தீங்கிழைத்த, தஞ்சையைத் தலை நகராகக் கொண்ட சோழ நாட்டின் மீது படை எடுப்போம். இதற்காகத் தேரழுந்தூரின் வடக்குவீதி அரசின் பிரதமர் ஆதரவையும், தேரழுந்தூர் சர்வமான்ய அக்ரஹார அரசின் ஜனாதிபதியின் ஆதரவையும் பெறத் தயங்க மாட்டோம்.

இவ்வளவு ஏன்? கும்பகோண அரசின் முதல் மந்திரியுடன் பேச்சு வார்த்தைகள் ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டன. இனி கும்பகோணத்தின் படைகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு, தஞ்சையை நோக்கித் தேரழுந்தூர்ப் படைகள் எந்நேரமும் முன்னேறும்.

கம்பன் என்றால் அவ்வளவு இளக்காரமா? கம்ப ராமாயணத்தை அரங்கேற்ற ஶ்ரீரங்கத்தில் எவ்வளவு எதிர்ப்பு? மறக்க மாட்டோம் அநீதியை. ஆழ்வார் பாசுரங்களைப் பாடலாமாம், கம்பன் எழுத்தைப் பாடக் கூடாதா? கம்பனும் இராமனைப் பற்றித்தானே பாடியுள்ளான்?

கம்பன் மீதுள்ள காழ்ப்பால் அவனது மகன் அம்பிகாபதியைச் சோழன் எவ்வளவு கொடுமை படுத்தியுள்ளான்? இதற்கெல்லாம் தீர்வு கம்ப நாடென்னும் தனி நாடு தான்.

என்ன கேட்டோம்? கம்பனின் பாடலை அங்கீகரிக்கச் சொன்னோம். தேரழுந்தூர் என்றால் இளக்காரமா? எங்களைக் கண்டால் தஞ்சை சோழப் பேரரசுக்கு அவ்வளவு இளக்காரமா?

இன்னும் என்ன கேட்டோம்? திருமங்கையாழ்வார் பாடலுக்கு நம்மாழ்வார் பாடலுக்கு உள்ள ஏற்றத்தைத் தாருங்கள் என்றோம். கொடுத்தார்களா சோழ அரச வஞ்சகர்கள்? பாண்டிய நாட்டின் நம்மாழ்வாருக்கும், பெரியாழ்வாருக்கும் உள்ள அந்தஸ்தை திருமங்கை ஆழ்வாருக்குக் கொடுக்க மனம் இல்லையே உங்களுக்கு?

‘நாயக-நாயகி பாவ’த்தில் திருமங்கை ஆழ்வாரும் தான் பாடியிருக்கிறார். அதென்ன பாண்டிய நாட்டு ‘நாயக-நாயகி பாவ’ பாசுரங்களுக்கு மட்டும் ஏற்றம்? பராங்குச நாயகி என்றால் இங்கே பரகால நாயகி. வண்டு முதற்கொண்டு தூது விட்டுப் பாடியுள்ளார் திருமங்கை. ‘தேமருவு பொழிலிடத்து மலர்ந்த போதை’ பாசுரத்துக்கு ஈடாகுமா உங்கள் பாண்டியப் பாசுரங்கள்?

என்னதான் காரணம்?

ஏனென்றால், திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூர்ப்பக்கம். நாகப்பட்டினத்துக்கு அருகில் உள்ள திருக்குறையலூர். என்ன இருந்தாலும் உங்களுக்கு வேற்று நாட்டுக் காரரின் பாசுரங்கள் தான் உசத்தி. அதனால் தானே பாண்டிய நாட்டுப் பெரியாழ்வாரையும், நம்மாழ்வாரையும் கொண்டாடுகிறீர்கள் ?

இதற்கு ஒரே தீர்வு தனி நாடு தான். கம்ப நாடு. இது கம்பனுக்கும், திருமங்கை ஆழ்வாருக்கும் குரல் கொடுக்கும் ஒரே தேசம்.

வெற்றி வேல், வீர வேல். படை எழுக, திரை விலக, கம்பன் புகழ் ஓங்க. போர், போர், தனி நாட்டுக்கான போர்.

‘பரத் ராம். அப்பா தூக்கத்துல ஏதோ உளர்றார பார். ஏஸி போடணுமா கேளூ. தமிழ் நாட்டுல கண்ட அசடுகளும் பேசறதெல்லாம் படிக்காதீங்கோன்னா கேட்டாதானே’

கம்பன் பற்றிய ஒரு பேச்சு

இன்று சிங்கப்பூர் மாதவி இலக்கிய மன்றக் கூட்டத்தில் ‘கம்பன் சொல்லும் செய்தி’ என்னும் தலைப்பில் பின்வரும் கருத்துக்களைப் பற்றிப் பேசினேன் :

  1. ‘கம்பன்’ பெயர்க் காரணங்கள்.
  2. கம்பர் மேடு – என்ன ஆயிற்று.
  3. கம்பன் இராம காதை எழுத வேண்டிய தேவை என்ன ?
  4. கம்பன் திருவள்ளுவரை அடியொற்றி எழுதிய பாங்கு.
  5. திருக்குறளிலும் கம்பனிலும் உள்ள கருத்தொற்றுமைகள்.

பின்னர் நண்பர் கண்ணன் சேஷாத்ரி தன் தொடர் கம்ப ராமாயண விரியுரையைத் தொடர்ந்தார். கங்கையின் பல பெயர்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. குலசேகர ஆழ்வார் இராமனுக்குப் பாடிய தாலாட்டுப் பாடலையும், கம்பன் திருமங்கை ஆழ்வாரிடமிருந்து எடுத்துக் கையாண்ட ‘வண்ணம்’ என்னும் சொல்லையும் பற்றி திரு.கண்ணன் பேசியது அருமை.

முனைவர் மன்னை.இராசகோபால் இரு உரைகளையும் பற்றிப் பேசினார். முன்னதாக தலைவர் என்.ஆர்.கோவிந்தன் துவங்கி வைத்துப் பேசினார்.

இந்த வாய்ப்பை அளித்த மாதவி இலக்கிய மன்றத்திற்கும் நண்பர் கண்ணனுக்கும், வந்திருந்து ஊக்குவித்த நண்பர்களுக்கும் இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் நன்றிகள் கோடி.

கம்பன் வாழ்த்துவான்

மாற்றம் ஒன்று தான் மாறாதது என்று நினைத்திருந்தேன். அது இல்லை என்று ஆனது இந்த முறை. ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் இருந்தது தேரழுந்தூர். கம்பர் கோட்டத்தில் தனியாகக் கம்பர் நின்றிருந்தார். துணைக்கு ஒரு சில ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தத்ன.

1982ல் பெரும் பொருட்செலவில் கட்டப்பட்ட கம்பர் கோட்டம் இன்று திருமண மண்டபமாக மாறியுள்ளது. ‘கேளடி கண்மணி’யில் இருந்து பாடல் ஒலிக்க அதைக் கேட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தார் கம்பர். எம்.ஜி.ஆர். அரசு கம்பருக்குக் கோட்டம் அமைக்க வேண்டி உண்ணாவிரதம் இருந்த பழைய தமிழாசிரியர்களை நினைவு கூர்ந்தேன்.

1982-ல் இந்த இடம் இருந்த நிலை என்ன? என்ன படாடோபம், என்ன மேளச் சத்தம் ? கம்பருக்கு விழா எடுத்துப் பட்டி மன்றங்கள், வழக்காடு மன்றங்கள், கவிதை வாசிப்புகள் என்று புலவர் கீரன், கி.வா.ஜ, செல்வகணபதி, புலவர்.இராமபத்திரன், மு.மு.இஸ்மாயில் என்று அன்று அணிவகுத்து கம்பரமுதம் அளித்த நிலை என் நினைவில் மீண்டும் தோன்றியது. அமர இடம் இல்லாமல் மக்கள் வீதிகளில் கூட நின்றிருந்தனர். இன்று நான் மட்டும், தனி ஒருவனாக வீதியில் நின்றவாறு கம்பன் சிலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு வேளை அன்று மேடையில் பேசியவர்களும் அரூபமாக என்னுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்களோ! இருக்கலாம். ஒரு முறை வந்தால் மீண்டும் வரச் செய்யும் ஈர்ப்பு கொண்டது தேரழுந்தூர்.

தனியான கம்பர் -  கோட்டத்தில்

தனியான கம்பர் – கோட்டத்தில்

கம்பர் கோட்டத்தில் நிற்க மனமில்லாமல் ‘கம்பர் மேடு’ என்று அழைக்கப்பட்ட கம்பர் வாழ்ந்த இடம் நோக்கிப் பயணித்தேன். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்றது. ஏதாவது மாறி இருக்காதா என்கிற ஏக்கம். செல்லும் போதே மனம் ‘செல்ல வேண்டாம்’ என்று அறிவுறுத்தியது. கம்பர் மேட்டுக்கு எப்போது போனாலும் மனதில் ஒரு பெருத்த சோகம் ஏற்படும். இம்முறையாவது அப்படி இல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று மனம் விரும்பியது.

நுழைய வேண்டிய சந்தை விட்டு விலகி அடுத்த சந்தில் நுழைய முற்பட்டேன். அங்கிருந்த அம்மாளிடம் கம்பர் மேடு போகும் வழி பற்றி விசாரித்தேன். என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தவர் முகவாயைத் தோளில் இடித்துச் சென்றார். என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை.

கம்பர் மேடு என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த இடம் இனி கம்பர் காடு என்று அழைக்கப்படலாம் என்று தோன்றியது. கட்டணம் வசூலிக்காத கழிப்பறையாக, பரிதாபமாக நின்றிருந்தது கம்பர் மேடு.

கம்பர் காடான மேடு

கம்பர் காடான மேடு

மாபெரும் இலக்கியமான கம்ப இராமாயணத்தை நமக்கு அளித்து, இராமனின் புகழ் பாட இன்றும் நமக்கு வாய்ப்பளித்த கம்பன் வாழ்ந்த இடம் இதுவே. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு சென்ற போது இருந்ததை விட இப்போது ஒரே ஒரு முன்னேற்றம் – கம்பர் மேட்டைச் சுற்றி இரண்டடி அளவு சுவர் எழுப்பியுள்ளார்கள். அதனால் என்ன பயன் என்று தெரியவில்லை.

மூன்று வருடங்கள் முன்பு இருந்தது போலவே ஆடுகளும் நாய்களும் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. அப்பகுதி மக்களின் காலைக் கடன்கள் கழிப்பிடமாகக் கம்பர் மேடு இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ளது.  ‘கம்பன் என்னும் மானுடன் வாழ்ந்ததும்..’ என்று இறுமாந்து சொன்ன பாரதி இன்று இருந்திருந்தால் ரயிலில் தலையை விட்டிருப்பான்.

வெந்த புண்ணில் வேல்

வெந்த புண்ணில் வேல்

காயத்தில் அவமதிப்பும் சேர்வது போல ‘இந்த இடம் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது- பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி’ என்று உடைந்து போன பதாகை உள்ளது. இங்கே என்ன கட்டுப்பாடு செய்கிறார்கள், எதைப் பாதுகாக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை மனித மிருகக் கழிவுகளைப் பாதுகாக்கிறார்களோ!

நாய்களின் காவல்

நாய்களின் காவல்

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெள்ளை அரசு பல பெரிய வண்டிகளைக் கொண்டு வந்து இந்த மேட்டை அகழ்வாராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். இங்கிருந்து பல பழைய பொருட்கள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன என்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன் காலமான 86 வயதான என் பாட்டி சொல்லியுள்ளார். அவரது சிறு வயதில் இவை நடந்தனவாம்.

கம்பர் மேடு பகுதிக்குள் நுழைய முற்பட்ட போது அங்கிருந்த நாய்கள் என்னை விரட்டி அடித்தன. கம்பன் வாழ்ந்த இடத்திற்குக் காவல் நாய்கள் தான் போல. ‘ஓ மனிதனே, நீ பாதுகாக்கிற அழகை விட நாங்கள் நன்றாகப் பாதுகாப்போம்,’ என்று அந்த நாய் கூறுவது போல் தோன்றியது.

வால்மீகியின் இராமாயணத்தை அப்படியே எழுதாமல் தமிழ்ப் பண்பாட்டுடன் ஒட்டி நாமெல்லாம் நெஞ்சு நிமிர்த்தி நிற்கும்படி இராம காதை எழுதிய கம்பன் வாழ்ந்த இடத்தை கழிப்பிட மேடாக வைத்துள்ளது தமிழரசுகள் என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் அரசுகளின் தலையில் குப்பைக் கிரீடம் வைத்தது போல் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

மதுபானம் விற்கும் அரசும் சாதீயம் பேசும் எதிர்க்கட்சிகளும் உள்ள வரை கம்பர் மேடு இப்படி இருப்பதில் வியப்பில்லை தான். ‘மு.க’வில் முடியும் எந்தக் கட்சியும் இதனைச் சரி செய்யப் போவதில்லை. திருக்குறளை வளர்க்கப் பாடுபடும் பா.ஜ.க.வின் தருண் விஜய்யின் பார்வையாவது தேரழுந்தூரின் கம்பர் மேட்டின் மீது பட வேண்டுமே என்று ஆமருவியப்பனை வேண்டிக்கொண்டேன். கம்பர் மேட்டைப் பார்த்து அழுதுவிட்டு வெளியேறினேன். ஆமருவியப்பனின் தேர் வந்துகொண்டிருந்தது. நல்ல சகுனம் என்று தோன்றியது.

ஆமருவியப்பன் கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று அதனை நோக்கி நடந்தேன். முதலில் ‘தர்ச புஷ்கரணி’ என்னும் குளம் நீர் நிரம்பிய நிலையில் பார்க்கவே பரவசமாக இருந்தது. இந்தக் குளம் இருந்த நிலை என்ன ? ஆடுகளும், சிறுவர்களும் விளையாடும் இடமாக, பாழ்பட்டு இருந்த இந்தக் குளம் இன்று நீர் நிரம்பி வழிவது காணக் கண் கோடி வேண்டும். இந்தக் குளம் இப்படி மாறுவதற்குக் காரணமான மூன்று முதியவர்களுக்கு நம் தலைமுறை பெரும் கடன் பட்டிருக்கிறது.

இந்து சமய அற நிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தாலும் இன்று கோவில் நல்ல நிலையில் உள்ளது. 2010-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற குட முழுக்கு நிகழ்விற்குப் பின் பக்தர்கள் வரவு அதிகரித்துள்ளது.

குளம் முன்னர் இருந்த நிலையும் இப்போது உள்ள நிலையும்.

குளம் தற்போதைய நிலை

குளம் தற்போதைய நிலை

திருக்குளம் 2008

திருக்குளம் 2008

குளம் மட்டுமா? கோவிலும் தான். பாழ்பட்டுப் போன கோவிலைத் தூக்கி நிறுத்திய அதே மூவர் நம் வணக்கத்துக்குரியவர்கள்.  கோவில் முன்னம் இருந்த நிலையும் தற்போது உள்ள நிலையும்.

செப்பனிடப்பட்ட கோவில்

செப்பனிடப்பட்ட கோவில்

பெருமாள் கோவில் முடித்து மாலை வேதபுரீசுவரர் கோவிலுக்குச் சென்றேன். எந்த மாற்றமும் இல்லாமல், வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குச் சான்றாக அதே அமைதியுடன் நின்றுகொண்டிருந்தது முதற்சோழர் காலக் கோவில். ‘கொஞ்சம் வரலாறு கொஞ்சம் சுவாசம்‘ என்னும் முந்தைய பதிவு இக்கோவில் பற்றி எழுதப்பட்டதே.

வரலாற்றின் சாட்சியாக நிற்கும் வேதபுரீசுவரர் கோவில்

வரலாற்றின் சாட்சியாக நிற்கும் வேதபுரீசுவரர் கோவில்

பல ஆயிரங்கள் செலவிட்டு பாலி, ஹாங்காங் என்று விடுமுறை சுற்றுப் பயணம் செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. சில நூறுகளிலேயே நமது வரலாற்றை அறிய முடியும். ஒரு முறை சென்று வாருங்கள்.

கம்பன் வானிலிருந்து வாழ்த்துவான்.

பழைய கணக்கு – நூல் விமர்சனம் – ரெங்கபிரசாத்

உலகில் என்றும் பழைய கணக்காகப் பார்க்கப்படும் மானுடம் என்ற பண்பிற்குப் பின்னால் பயணிக்கிற புத்தகம்தான் “பழைய கணக்கு“.

மறந்து கொண்டே இருப்பது மக்களின் இயல்பு, நினைவுபடுத்தித் தூண்டிக் கொண்டே இருப்பது படைப்பாளியின்  கடமை. அதை மிகவும் நேர்த்தியாக செய்துள்ளார். படிபவர்களை சம்பவங்களோடு ஒன்றிவிடச் செய்துவிடுகிறார்.

இவை வெறும் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு வேயப்பட்ட கதையோ அல்லது நினைவுகூறலோ அல்ல. தான் கண்டு , கேட்டு , உணர்ந்த ஆளுமைகளின் வாழ்வியல் அனுபவங்களை, சாதனைகளை,  சிந்தனைகளை எழுத்துமுலமாக ஆவணங்களாகத் தந்துள்ளார் ஆசிரியர். நிஜத்திலும் , நினைவிலும் வாழும் எதார்த்த மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் நம் கண்முன்னே வந்து போகிறார்கள்; ஆவணப்படம் காண்பது போல அவர்களின் வாழ்வும் செயல்பாடுகளும் காட்சிகளாக விரிகின்றன. வாய்ப்பு கிடைத்த இடங்களில் எல்லாம் நூலாசிரியர் தன் கருத்துகளை ஆங்காங்கே விதைக்கவும் தவறவில்லை.

அறம் , சமுதாயக் கோபம் , வாழ்க்கையின்  ஓட்டத்தில் நாம் அவதானிக்க மறந்த , மறுத்த விடயங்கள் மூலம்   நம்மை நகர்த்திச் செல்லும் இந்நூல் படிக்கக் களைப்பு தராமல் இருக்கிறதென்றால் அதற்குக் காரணம் நடைதான். சமூக சிந்தனையோடு தனக்கே உரிய எள்ளல் பாணியில் அவர் காட்டும் இடங்கள் நகைச்சுவையே என்று தோன்றினாலும் ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டியவை.

உபகாரம் என்ற கதையில் நூலாசிரியரின் சமுகப் பார்வை மூலம் சமூக முரண்களை அழகாகப் படம்பிடித்துக் கட்டியுள்ளர். //வாப்பா இருந்திருந்தால் இதே வயது தான் இருக்கும் அவருக்கும் // என்று தன் தந்தையை ஒப்பிட்டு பார்க்கும் போது , அங்கே மேலோங்கி நிற்ப்பது மனித நேயம் மட்டுமே . இராமனைப் பார்க்கக் கானகத்திற்கு பரதன் வந்தான், முனிவர்கள் வந்தார்கள் ஆனால் யாரும் இராமன் காட்டில் உணவிற்கு என்ன செய்வான் என்று நினைத்து அவனுக்கு உணவு கொண்டு வரவில்லை. குகன் ஒருவன் தான், இராமனுக்குத் தேவைப்படுமே என்று உணவு கொண்டு வந்தான். ஆகையால்தான் கம்பர் – ” உள்ளம் தூயவன்; தாயின் நல்லான்” என்று குறிப்பிடுகிறார். உபகாரம் கதையில் இதைப் போன்ற நிகழ்வைப் பார்க்கலாம் .

பெரிய தாக்கத்தை உண்டுபண்ணிய கதைகள் ‘மாயவரம்’ , ‘சார் விட்டுக்குப் போகணும்’. இந்த கதையின் பாதிப்பு , அடுத்த முறை என் வயது ஒத்த மாயவரம் ஊர் மனிதரைப் பார்த்தால் என்னுடைய அடுத்தகேள்வி, ‘உங்களுக்கு சாரைத் தெரியுமா?’ என்பதே. குருபக்திக்கு ஒருநல்ல உதாரணம் . நாம் ஒவ்வொருவரும் கண்டிப்பாக இதுபோன்ற ஆசிரியரைக் கடந்து சென்றுதான் இருப்போம் , மனிதனின் கையாலாகாத தன்மை கன்னத்தில் அறைவது போல் இருந்தது என்று குறிப்பிடும்போது,  இயற்கைக்கு முன் மனிதனின்  ஆளுமை எவ்வளவு குறைவு என்பதை  உறுதிப்படுத்துகிறது. இதயம் கனத்தது.

ஒரு தேரின் கதை – காரணப்பெயரான தேர்-அழுந்தூர் (செலுத்திய தேர் செல்லாமல் அழுந்திய காரணத்தினால் தேர்-அழுந்தூர் ) அதன் காரணத்தை இழந்து, பின்பு மீண்ட கதை. ஒற்றுமை மற்றும் விடமுயற்ச்சியின் பலன் பற்றி விளக்குகிறது. புறத்தில்  சில நேரங்கள்மட்டும் எரிந்த தீ , அகத்தில் அணைவதற்க்கு  ஐம்பது ஆண்டுகாலம் தேவைப்பட்டு இருக்கிறது.

‘கொஞ்சம் வரலாறு , கொஞ்சம் சுவாசம்’ கதை – நூலாசிரியரின் தார்மீக கோபத்தின் வெளிப்பாடாகத் தெரிகிறது . வரலாறு படைத்த தமிழினம்  அதை ஆவணப் படுத்தியது குறைவு அல்லது ஆவணப் படுத்தி இழந்தது  அதிகம். //இந்த தளத்தின் மேல் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு சுந்தர சோழனோ, பராந்தகனோ நின்றிருக்கலாம்//. அந்த தார்மீக கோபத்தின் நியாயங்களைப் பங்குபோட்டு கொஞ்சம் மன உறுத்தலோடு தான் இந்தக் கதையைக் கடக்க முடிந்தது. அமரர் சுஜாதா சொன்ன செய்திதான் நினைவில் நின்றது . கோயில் தூண்கள் சிலவற்றைத் தொட்டுக்கொண்டு, நம் முன்னோர்கள் கால்வைத்து ஏறியபடிகள் மீது நடந்துகொண்டு நாங்கள் இருவரும் இந்தக் கருத்தைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். அப்போது எங்கள் முன்னோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளைப் பார்ப்பது மாதிரி உணர்ந்தோம். அது ஒரு உன்னத அனுபவம்.

ஒளிரும் மகத்தான ஆளுமைகளைத் தனது எழுத்தில் ஆவணப்படுத்திய ஆமருவி தேவநாதன் பாராட்டிற்குரியவர். அனைவரும் அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

மனித நேயம் தேவைப்படும் வரை இதுபோன்ற கணக்குகளும் தேவைப்பட்டுக்கொண்டுதான்  இருக்கும் .

வாழ்த்துக்கள் , தொடரட்டும் உங்கள் கணக்குப் பயணம்.

மூன்றெழுத்துப் பெண் யார் ?

‘ஒரு மூன்றெழுத்துப் பெயர்ப் பெண் பற்றி ஒரு கவிஞர் சொன்னார் : ‘தீயவை யாவினும் சிறந்த தீயள்’. அதாவது அயோக்கியர்களிலேயே கடை நிலைப் பெண்பால் அயோக்கியர். அவளது பெயர் ‘சோ’-வில் துவங்கி ‘யா’-வில் முடியும், இடையில் உள்ளது ஒரு மெல்லின மெய்யெழுத்து என்றெல்லாம் கற்பனைக் குதிரையை யாரும் ஓட விட வேண்டாம். பாடப்பட்டவள் கைகேயி; கவிஞர் : கம்பர். இப்ப என்ன செய்வீங்க ?? #பகுத்தறிவு

பெயரில்லாப் பெருமகன்

20140529-214518-78318509.jpg

பெயரில்லாப் பெருமகன்

இந்த முறை தேரழுந்தூர் சென்ற போது கவனிப்பாரற்ற பழைய சிலை ஏதாவது கிடைக்கிறதா என்று சற்று கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு பார்த்தேன்.

நல்ல பௌர்ணமி இரவு அது. கோவிலில் என்னையும் என் தம்பியையும் தவிர ஓரிருவரே இருந்தனர். அவனும் என்னைப்போல் ஒரு வரலாற்றுக் கிறுக்கன். பொழுது போகாவிட்டால் பழையாறை சென்று ஏதாவது சோழர்காலப் பள்ளிப்படை இருக்கிறதா என்று பார்த்து வருவான்.

பெருமாள் சன்னிதியில் இருந்து தாயார் சன்னிதிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு படி இறக்கத்தில் உள்ள பழைய கல் தூணில் இந்த மானுடனின் வடிவம் தென்பட்டது. நேராகப் பார்ர்க முடியாமல் ஒரு கோணத்தில் இருந்து பார்த்தால் மட்டுமே தெரியும் விதமாக உள்ளது. தூணின் மிக அருகில் கைப்பிடிச் சுவர் ஒன்று கட்டியுள்ளதால் இந்தச் சிலை இருப்பது அதுவரை தெரியவில்லை.

முன்னம் பல முறை, அதே இடத்தில் அமர்ந்து ஆமருவியப்பன் கோவிலின் கட்டடக் கலையை வியந்து பேசியதுண்டு. ஆனால் அப்போதெல்லாம் மிக அருகில் இருந்த இந்தத் தூண் சிற்பம் கண்களில் படவில்லை.

கண்கள் மூடியிருப்பது போலும், கைகள் கூப்பி இருப்பது போலவும் தெரிகிறது இந்த வடிவத்தைப் பார்த்தால். உடலில் ஆபரணங்கள் அதிகம் இல்லை. ஆனால் முகத்தில் ஒரு பெரிய அமைதி தெரிகிறது. ஏதோ எல்லாவற்றையும் அறிந்து அதனால் வேறு எதுவும் வேண்டாம், இறை அனுபவம் மட்டுமே போதும் என்பது போன்ற ஒரு பேரமைதி இந்த ஆடவரது முகத்தில் தெரிகிறது.

இவர் யார் என்று விசாரித்தேன். அப்படி ஒரு தூண் சிற்பம் இருப்பதே பலருக்கும் தெரியவில்லை.

அவரது கைகளில் ஆயுதம் இல்லை. உடலின் மேல் பாகத்தில் ஆடை இல்லை. அதிக ஆபரணங்கள் இல்லை. இடையிலும் பெரிய ஆடைகள் எல்லாம் இல்லை. ஒரு துண்டு போல் ஏதோ ஒன்றை அணிந்துள்ளார். கால் பாதங்கள் தெரியவில்லை. எனவே தண்டை முதலியன அணிந்துள்ளாரா என்பதும் தெரியவில்லை.

யாராக இருக்கலாம் இவர் ?

ஆமருவியப்பன் கோவில் கட்டிய யாராவது மன்னனாக இருக்கலாமா ? முதலாம் பராந்தக சோழன் கட்டியது என்று அறிகிறேன். ஆனால் அரசனுக்கு உரிய எந்த அலங்காரமும் இல்லை.

அரசன் ஏதாவது போரில் வெற்றி பெற உதவிய போர் வீரனாக இருக்கலாமோ ?  ஆனால் ஆயுதங்கள் எதுவும் இல்லை.

அல்லது கோவிலை அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடம் இருந்து காக்கும் வேலையில் தன் உயிர் இழந்த வீரனாக இருக்கலாமோ ?

அல்லது கோவிலை நல்ல முறையில் கட்டிய ஸ்தபதியாக இருக்கலாமோ ?

கவிச் சக்கரவர்த்தி கம்பர் இந்த ஊர்க்காரர் தான்.

கம்பர் இந்தக் கோவிலில் இருந்து தான் கம்ப இராமாயணம் எழுதியுள்ளார். எனவே அவனது உருவமாக இருக்குமோ ? இருக்கலாம். ஆனால் சற்று இளமையாகத் தெரிகிறது. ஆகவே இருக்க வாய்ப்பு குறைவு. அத்துடன் அவ்ருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் தனியாக சன்னிதி உள்ளது. எனவே அவராக இருக்க முடியாது.

ஒருவேளை கம்பனின் மகன் அம்பிகாபதியாக இருக்கலாமோ ? சோழ மன்னனின் மகள் அமராவதியைக் காதலித்த அம்பிகாபதியாக இருக்கலாமோ ? ஆனால் அவனது உருவத்தை இந்தக் கோவிலில் வடிக்க வேண்டிய காரணமென்ன ?

ஒருவேளை அருகில் உள்ள பழையாறையில் இருந்த குந்தவை நாச்சியாரின் அபிமானம் பெற்ற சிற்ப வேலைக்காரராக இருக்கலாமோ ? குந்தவை தான் பல கோவில்களையும் கற்றளிகளாக மாற்றினாள். அவளது ஆசியுடன் இந்தக் கோவிலுக்குத் திருப்பணி செய்த சேனாதிபதி அல்லது ஊழியராக இருக்குமோ ?

இப்படிப் பலவாறு எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்த இரவு அமைதியாக இருந்தது. நான் கல் தூண் சிலை முன் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை ஆயிரம் தலைமுறைகள் இவர் கண் முன்னால் கடந்து சென்றிருக்கும் ?

எத்தனை செறுக்கு மாந்தர்கள் அழிவை இவர் பார்த்தபடி நின்றிருந்திருப்பார் ?

என்னைப் போல் இந்த ஆயிரம் வருடங்களில் எத்துணை பேர் இவரைப் பார்த்தும் பார்க்காமலும் சென்றிருப்பர் ?

இவர் செய்த தியாகம் என்னவோ ? கோவிலுக்கும் கலைக்கும் இவரது பங்களிப்பு என்னவோ ?

எந்த ஒரு பதிலும் பேசாமல் மௌனியாக இதுவரை கடந்து சென்றுள்ள வரலாறுகளுக்கும் வர இருக்கின்ற நிகழ்வுகளுக்கும் சாட்சியாக இவர் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்.

எத்தனை நேரம் அவர் முன் நின்றிருப்பேன் என்று தெரியவில்லை.

‘இந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் ஏதோ நீயாவது என்னைப் பற்றி நினைத்தாயே’, என்று அவர் நினைப்பது போல் உணர்ந்தேன்.

வெகு அருகில் யாரோ நன்றியுடன் பெருமூச்சு விடுவது போல் பட்டது.

திடீரென்று என் உடம்பு சில்லிட்டது போல் உணர்ந்தேன்.

சுற்றும் பார்த்தேன். யாரும் இல்லை. ஒரு வௌவால் மட்டும் பறந்து சென்றது.

வானில் நிலா மட்டும் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. நிலா வெளியில் நானும் இந்தப் பெயர் தெரியாப் பெருமகனும் ஒரு மௌன சம்பாஷணை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தோம்.

என் மனதிற்குள் வேண்டிக்கொண்டேன்.

‘நீங்கள் யாரோ எவரோ. இத்தனை ஆண்டுகள் இந்தக் கோவில் எனும் கலைப் பொக்கிஷத்தைக் காவல் காத்தபடி நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். நீரே காவல் வீரர் ஆகுக. நீரே இதன் சிற்பி ஆகுக. நீரே இந்தப் பரந்த சோழ ராஜ்ஜியத்தின் காவலன் ஆகுக.

இத்தனை ஆண்டுகள் பத்திரமாகக் காத்திருந்து, காவல் இருந்து இந்த வரலாற்றுத் தொன்மத்தை எங்கள் தலைமுறை வரை காத்து வந்துள்ள உமக்கு எனது நன்றிகள்’.

ஸார்' வீட்டுக்குப் போகணும்

மயிலாடுதுறை பேருந்து நிலையத்திலோ ரயில் நிலையத்திலோ இறங்கி ‘ஸார்’ வீட்டுக்குப் போகணும்’ என்றால் வண்டிக்காரர்கள் மறு பேச்சு பேசாமல் உங்களை அவர் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். ஸார் வீட்டிற்குப் போகணும் என்றால் பேரம் கூட பேச மாட்டார்கள்.

ஸார் – அப்படித்தான் அவரை அழைப்போம். எங்கள் தமிழ் ஆசிரியர் அவர். சக ஆசிரியர்கள் கூட அவரை ‘ஸார்’ என்று தான் அழைப்பார்கள். ஏனோ அப்படி அமைந்துவிட்டது.

அவரது வகுப்பு வரும் நாளில் ரொம்பவும் சேட்டை செய்யும் ரங்கு கூட அமைதியாக இருப்பான். நெற்றியில் விபூதி இட்டுக்கோண்டு வருவான்.

கடைசியாக போன வருஷம் தான் அவரைப் பார்த்திருந்தேன். ஒவ்வொரு வருஷம் லீவில் இந்தியா வரும்போதும் அவரைப் பார்க்காமல் இருந்ததில்லை. நேற்று தான் லண்டனிலிருந்து வந்தேன். ஸாரைப் பார்க்க இன்று வந்துவிட்டேன்.

அவரிடம் பாடம் கேட்டது என்னவோ இரண்டு வருஷம் தான். 11, 12ம் வகுப்புக்கு மட்டும் அவர் வருவார். ஆனால் பள்ளி முடிந்து இந்த இருபது வருஷம் ஆன பின்னும் ‘ஸார்’ என்றால் என் நினைவில் அவர் மட்டுமே வருகிறார்.

அன்று ரங்கு ஏதோ சேட்டை செய்திருந்தான். ஸார் அவனிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. கிளாஸ் முடிந்தவுடன் ரங்கு அழுதபடியே அவரின் பின்னால் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டான். ரங்கு மன்னிப்பு கேட்டது அவன் வாழ் நாளில் அவர் ஒருவரிடம் தான் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம்.

வகுப்பில் அவர் வந்தவுடன் எல்லாரும் எழுந்து நின்று ‘உலகம் யாவையும்..’ என்ற கம்பராமயண கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் பாட வேண்டும். பிறகு தான் வகுப்பு துவங்கும். ஆனால் பக்கத்துக் கிளாசில் ‘ஆய கலைகள்..’ என்று தொடங்கும் சரஸ்வதி பற்றிய கம்பன் பாடல் பாடச் சொல்வார். இது பற்றி நாங்கள் அவரிடமே கேட்டோம். பரம வைஷ்ணவரான அவர் சொன்ன பதில் எல்லாரையும் வாயடைக்கச் செய்தது. ‘இதோ பாருங்கோ, ‘ஆய கலைகள்..’ சரஸ்வதியப் பத்தி மட்டும் குறிப்பிட்டு இருக்கு. இந்த கிளாசுல 30 பேர் இருக்கிறீர்கள். உங்களோட காதர் பாட்சாவும் இருக்கான். அவனுக்கு ‘ஆய கலைகள்..’ பாடறது சிறிது சங்கடம். அவா சம்பிரதாயத்துல அல்லா ஒருத்தரத் தவிர வேற யாரையும் சேவிக்க மாட்டா. ‘உலகம் யாவையும்..’ பாட்டு பொதுவானது. கம்பன் எழுதினது தான். ஆனாலும் எந்தக் கடவுளையும் குறிப்பிடல்ல இல்லையா? பக்கத்து கிளாசுலே எல்லாரும் இந்துக்கள். அங்கே ‘ஆய கலைகள்..’ பாடறதுல பாதகம் இல்லை”, என்றார்.

மனிதர் இத்தனை உன்னிப்பானவரா என்று வியந்தோம்.

அவர் வகுப்பில் பாடம் நடத்தப்படுவது ஒரு 20 நிமிஷம் இருக்கும். மிச்ச 30 நிமிஷம் இலக்கிய உரை. கம்பன், வள்ளுவர், இளங்கோ, பிசிராந்தையார், நச்செள்ளையார் தொடங்கி பாரதியார் வரை எல்லாரும் வந்து சென்று விடுவார்கள். வகுப்பு முடிந்த பின்னும் ஒரு வித மயக்கத்தில் பலமுறை இருந்திருக்கிறேன். இவ்வளவு ஞானம் இருந்தும் இவர் ஏன் இன்னும் பள்ளியில் வேலை செய்கிறார் என்று. அவரிடமே ஒரு முறை கேட்டு விட்டேன். ‘சின்னப் பசங்கள்ளாம் அர்ஜுனன் மாதிரி. புத்தி தடுமாறுகிற வயசில் நல்ல விஷயங்களை அவர்கள் காதில் போட்டுவிட வேண்டும். விடாமல் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால் ஒரு ஆயிரம் விஷயத்தில் ஒரு அஞ்சு அவன் காதுக்குள்ளே போகும். ஒண்ணு ரெண்டு அவன் புத்தியை எட்டும். அவன் வாழ்க்கை சிறப்படையும். குறைந்த பட்சம் தப்பு செய்யாமல் இருப்பான். அதுக்குத்தான் பள்ளிக்கூடமே சரின்னு இருந்துட்டேன்”, என்று சொல்லிவிட்டு , ‘வள்ளுவர் என்ன சொல்றார் தெரியுமா கேள்வி ஞானம் பத்தி ?”, என்று தொடர்ந்தார்.

அவர் வகுப்பு பலருக்கு வாழ்க்கையை மாற்றி அமைக்க உதவியுள்ளது. சொர்ணலட்சுமி என்று ஒரு மாணவி. செட்டியார் வீட்டுப் பெண். நல்ல பெரிய இடம். ஆனால் திருமண வாழ்வு சரியாக இல்லை. சில முறை தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளாள். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் ஸார் நடத்திய ‘அசோக வனத்தில் சீதை பட்ட கஷ்டங்கள்’ பற்றிய பாடம் நினைவுக்கு வந்து அவளைக் காப்பாற்றியுள்ளது. பாடத்தில் ஒன்று இரண்டு பாடல்கள் தான் இருக்கும். ஆனால் ஸார் தனது பாண்டித்யத்தால் கம்பன், வால்மீகி என்று பலரது பார்வையில் சீதை பட்ட துன்பங்களை எங்கள் கண் முன் நிறுத்தியுள்ளார்.

நன்றாக நினைவு உள்ளது. கண்ணகி பற்றிய அவரது ஒரு வகுப்பு. ‘தேரா மன்னா செப்புவது உடையேன்..’ என்று சிலப்பதிகாரப் பாடல் பாடி அவர் வகுப்பு நடத்திய போது எங்கள் கண் முன் கண்ணகி நிற்பதைக் கண்டோம். அவ்வளவு உணர்ச்சியுடன் நாங்கள் ஒரு பாடத்தைக் கவனித்ததில்லை.

அவருக்கு இருந்த ஆழ்ந்த படிப்பு அவருக்கு வாழ்வின் நெளிவு சுளிவுகளைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. அவர் உதவித் தலைமை ஆசிரியராகவே கடைசியில் ஓய்வு பெற்றார் என்று நினைக்கிறேன். நன்றாக நினவு இருக்கிறது. அவரை விட அனுபவம் குறைவான ஒரு ஆசிரியரைத் தலைமை ஆசிரியராகப் பணி அமர்த்தியது அரசு. அவர் கண்டு கொள்ளவில்லை.

என் தந்தை இது பற்றி அவரிடன் கேட்ட போது, “இப்போ எச்.எம். பதவி வராம இருக்கறதே நல்லது. ‘அஷ்டப்பிரபந்தத்தில் ஆழ்வார்களின் தாக்கம்’ என்று ஒரு டாக்டரேட் பண்ணிண்டு இருக்கேன். அதுக்கு இது இடைஞ்சலா இருக்கும்’, என்று கூறியுள்ளார். ஓய்வு பெறுவதற்கு ஓராண்டு முன்னர் டாக்டரேட் முடித்தார். ‘மனுஷன் கீழே விழற வரைக்கும் படிச்சுண்டே இருக்கணும்’ என்று அடிக்கடி கூறுவார்.

ஒரு சீசனில் ‘துளசிதாஸ் ராமாயணம்’ புரிய வேண்டும் என்பதற்காக 50 வயதில் இந்தி கற்றுக் கொண்டார். ஆனாலும் அவரது இளமைப் பருவம் குறித்து எனக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது.

மெடிக்கல் காலேஜ் சேர்ந்த போது அவரிடம் சொல்லிவரச் சென்றேன். ரொம்பவும் சந்தோஷப்பட்டார். ‘படிச்சுட்டு நம்ம ஊருக்கே டாக்டரா வந்துடுப்பா’ என்றார் வெகுளியாக.

95-ல் மும்பையில் எனக்கு ஒரு மருத்துவமனையில் வேலை கிடைத்தது. அப்போது பார்த்து அவர் ஒய்வு பெற்று ஒரு மார்கழி மாதம் மும்பைக்கு ‘திருப்பாவை’ பற்றி உபன்யாசம் செய்ய வந்திருந்தார். ‘தனியா இருக்கேன். நீ முடிஞ்சா நான் இங்கே இருக்கற வரைக்கும் என்னோடயே தங்கிக்கோயேன்’ என்று கேட்டார். அந்த வாய்ப்பு எனக்குப் பல படிப்பினைகளைத் தரப்போவதை நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

விடியற்காலை அவரது திருப்பாவை’ உபன்யாசம். வழக்கம் போல ஆண்டாள் முதல் அனைத்து ஆழ்வார்களும், சங்கப் புலவர்களும், வள்ளுவரும், பாரதியும், நாராயண பட்டத்ரீயும் அவரது நாவில் வந்து வெளுத்து வாங்கினர். மக்கள் அந்த மாதிரி மழையில் நனைந்தது இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ஒரு நாள் இரவு அவருடன் அறையில் தங்கியிருந்த போது தான் அவரது இளமைப் பருவம் பற்றிப் பேசினார்.

“என்ன எப்பவும் போல ஒரு ஏழைப் பிராம்மணக் குடும்பம். அப்பா வேத பாராயணம். சொற்ப வருமானம். ரெண்டு தம்பி ஒரு தங்கை. ஒரு பருவத்துக்கு அப்புறம் தருமபுரம் தமிழ்க் கல்லூரில ‘புலவர்’ பட்டத்துக்காக படிச்சேன். அப்பா தவறிட்டார். ஆதீனத்துல தங்கறதுக்குக் காசு கிடையாது. சாப்பாடும் போட்டா. தமிழ் படிச்சேன். பல நேரங்கள்ளே சமயல்காரன் சாப்பாடு இல்லேன்னுடுவான். ஆதீனக் குளத்துத் தண்ணீர் தான் அன்னிக்கி.

பசங்க ஒண்ணா இருந்தா படிக்க முடியாதுன்னு அரை மைல் தள்ளி ஒரு அரச மரம் அடியிலே படிச்சிண்டிருப்பேன். வந்து பார்த்தா சாப்பாடு இருக்காது. வடிச்ச கஞ்சி மட்டும் இருக்கும். அன்னிக்கி அது தான் ஆகாரம். தம்பி முனிசிபல் பள்ளியில் ஹாஸ்டலில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். வாரம் ஒரு முறை வெள்ளிக்கிழமை அன்று ஹாஸ்டலில் போடும் பொங்கலும் வடையும் கொண்டுவந்து தருவான். தான் சாப்பிட மாட்டான். அவனும் வாரச் சாப்பாடுதான் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான் ( வாரம் முழுவதும் ஒவ்வொருவர் வீட்டில் சாப்பிடுவது, ஹாஸ்டலில் தங்கிக்கொண்டு படிப்பது ).

ஆனால் எனக்கு வாழ்க்கை குடுத்தது ஆதீன காலேஜ் தான். படிச்சு பரீட்சை எழுதினேன். மாகாணத்துலே முதல்லே வந்துட்டேன்ன்னு சொன்னா. நான் நம்பல்லே. அப்புறம் பேப்பர்லே வந்தது. அப்புறம் வாத்தியார் வேலை. பிறகு பி.ஏ., எம்.ஏ, அப்புறம் பி.எச்.டின்னு போயாச்சு.

ஆனா சரஸ்வதி உன் நாக்குலே இருக்காடா என்று அகோர தீக்ஷிதர் சொன்னார். அது போலவே எது படிச்சாலும் ஒரு தடவையிலேயே பதிஞ்சுது. நன்னா பேசவும் வந்துது.

ஒரு தடவை ஸ்கூல் லீவு. மத்தியானம் கொஞ்சம் கண்ணை மூடிண்டிருந்தேன். ஒரு குழந்தை வந்து வந்து ‘நாக்கை நீட்டு, நாக்கை நீட்டுன்னு சொல்றமாதிரியே இருந்தது. குழந்தை தலைலே மயில் தோகை வெச்சிண்டிருந்தது. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு ஒரு மலையாள நண்பர் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். சுவற்றில் ஒரு படம் இருந்தது. குருவாயூரப்பன் அப்பிடின்னு சொன்னார். குழந்தை முகம் அப்படியே. அப்பத்தான் குருவாயூரப்பன்னு ஒரு தெய்வம் இருக்கறதே தெரியும்.

அந்த வாரமே குருவாயூர் போனேன். முதல் முறையா ‘நாராயணீயம்’ பாராயணம் பண்ணினேன். இது ஏதோ தெய்வ சங்கல்பம்னு தோணித்து. அதுலேர்ந்து இன்னிக்கி வரை சுமார் ஒரு ஆயிரம் முறை பாராயணம் பண்ணியிருப்பேன்”, என்றார். உடல் நிலை சரி இல்லாதவர்கள் வீட்டுக்குப் போய் நாராயணீயம் பாராயணம் செய்வார். அவர்கள் உடல் நலமடைவதை நேரில் கண்டுள்ளேன்.

அது மட்டும் அல்ல, அவருக்கு வால்மீகி ராமாயணம், கம்பன், துளசி ராமாயணம் என்று பலதும் தெரிந்திருந்தது. ஊரில் எந்தப் பட்டி மன்றம் என்றாலும் இவரைத்தன் நடுவராகப் போடுவார்கள். கம்பனில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் இருந்ததால் தான் பிறந்த தேரழுந்தூரில் கம்பனுக்குக் கோட்டம் கட்ட வேண்டும் என்று அரசிடம் போராடி அதனைக் கட்ட வைத்தார்.

வருடம் தோறும் அந்த ஊரில் கம்பன் விழா நடத்தி மு.மு.இஸ்மாயில், கீரன், செல்வகணபதி முதலியோரை அழைத்துப் பட்டிமன்றம் நடத்தினார். கீரனும் இவரும் ஆதீனக் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள்.

மேலும் தொடர்ந்தார்,” என்ன, அங்கீகாரம் இல்லை. வருஷத்துக்கு ஒரு புஸ்தகம் போடுவேன். எல்லாம் கம்பன் பத்தித் தான். போட்ட புஸ்தகத்தை எடுத்துண்டு நான் உபன்யாசம் பண்ற எடத்துலே எல்லாம் தூக்கிண்டு போவேன். ஆனா விக்காது. போட்ட முதல் நஷ்டம் தான். நாம தெரிஞ்சுண்டது நாலு பேருக்கு போய்ச் சேரணும்னு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டேன். இன்னும் பட்டுண்டிருக்கேன். இப்போ ரிடையர் ஆகியாச்சு. இப்பவும் புஸ்தகத்தைத் தூக்கிண்டு போறேன். எனக்குப் பணம் வேண்டாம். புஸ்தகம் விக்கற பணத்துலே 75 % தேரழுந்தூர் ஆமருவியப்பன் கோவில் திருப்பணிக்குன்னு வெச்சிண்டிருக்கேன்”, என்று சொல்லி சற்று நிறுத்தினார்.

புஸ்தகங்கள் அனைத்தும் ஆராய்ச்சி நூல்கள். ‘பரகாலன் கண்ட பரிமள அரங்கன்’, ‘அருள்மாரி கண்ட ஆமருவியப்பன்’, ‘வைணவம் தந்த வளம்’ – என்று பல வகையான ஆராய்ச்சி நூல்கள். ஆனால் வாழ்வின் எல்லாத் தரப்பும் பரிபூரணமாக வணிக மயமான நிலையில், மக்களைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. வெறும் பணத்தை மட்டுமே தேடிக்கொண்டிருக்கும் அவர்களால் இந்த ஆய்வுகளைப் படிக்க முடியாது தான். அதனால் புஸ்தகங்களைக் கொள்வார் இல்லை. இருந்தாலும் விடாது அவர் புஸ்தகங்களுடன் உபன்யாசம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

ஒருமுறை ‘தமிழ் சாரல்’ என்று ஒரு அமைப்பு அவரை ‘பரமக்குடி’ வரச்சொல்லி அழைத்திருந்தது. அன்று அமாவாசை. முந்தைய நாள் இரவே கிளம்பி பரமக்குடி சென்று சேர்ந்தார். கூடவே கட்டுக் கட்டாகப் புஸ்தகம். ஒரு வழியாக ‘தமிழ் சாரல்’ எங்கே இருக்கிறது என்று தேடி அலைந்துள்ளார். அமாவாசை என்பதால் குளித்து முன்னோர் கடன் ( தர்ப்பணம் ) செய்யாமல் எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. நேரம் மதியம் ஆகிவிட்டது. கடைசியாக வீட்டைக் கண்டுபிடித்தார். அது ஒரு ஒதுக்குப் புறமான ஓட்டு வீடு. வாசலில் ‘தமிழ் சாரல்’ என்று ஒரு ஒற்றைப் பலகை தொங்கியது. உள்ளே இருந்து கைலி கட்டிக்கொண்டு ஒரு நடுத்தர வயது ஆள் ‘என்னா வேணும்?’ என்று கேட்டபடி வந்துள்ளார். விபரம் சொன்னதும், ‘ஓ, நீங்களா ? ஒரு அரை மணி இருங்க. வரேன்’, என்று சொல்லிச் சென்றார். பின்னர் வந்து ‘வாங்க, போகலாம்’ என்று கூட்டம் ஏற்பாடு ஆகியிருந்த இடத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றார். கடற்கரை ஓரம் வெற்றுத் திடல். வெயில் தகிக்கிறது.

‘இதான் சாமி, இங்கேதான் பேசப் போறீங்க. அதோ பாருங்க ஸ்பீக்கர் கட்றான் பாருங்க”, என்றார். சுற்று முற்றும் யாருமே இல்லை. தர்ப்பணம் செய்யவில்லை. சாப்பிடவில்லை.  அப்படியே மாலை ஆகியுள்ளது. கூட்டம் துவங்க வேண்டிய நேரம். எண்ணி நான்கு பேர் வந்துள்ளனர். ‘ஐயா, நேரம் போகப் போக ஆள் வரும்’ என்று விழா நடத்துபவர் கூறியுள்ளார். ஸாருக்கு மயக்கமே வந்துவிடும் போல் இருந்துள்ளது. நாள் முழுவதும் சாப்பிடாததால் தலை சுற்றியுள்ளது. அரை மணி நேரம் கழித்து இரண்டு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டுவிட்டு அடுத்த பஸ் ஏறி மறுநாள் ஊர் வந்து சேர்ந்துள்ளார். சரியாக 36 மணி நேரம் பட்டினி. இப்படியாகிலும் கம்பன் புகழ் பரப்ப அலைய வேண்டுமா என்று கேட்டேன். ‘ஏதோ ‘தமிழ்ச் சாரல்’னு பேர் சொன்னான். சரி ஏதோ இலக்கியத் தொடர்பா இருக்கும்னு நினைச்சு அமாவாசைன்னு கூட பார்க்காம ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுப் போனேன். சாப்பாடு இல்லே. ‘சரி, உங்கடவங்க இங்கே இருக்காங்கன்னு சொல்லி சந்த்ரஹாசன்னு ஒருத்தர் வீட்டுக்குக் அழைச்சுண்டு போறேன்னான். வேண்டாம்ப்பா, ஆளை விடுன்னு சொல்லி பஸ் பிடிச்சு வந்துட்டேன். புஸ்தகம் போட்டாச்சு நாலு பேர் கிட்டே போய்ச் சேர வேண்டாமா?’, என்றார்.

இது கூட பரவாயில்லை. தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் துவங்கப்பட்டது. நல்ல தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள் தேவைப்பட்டுள்ளனர். வைணவம் குறித்து குறிப்புக்கள் பெற இவரிடம் வந்த பலர் நல்ல நிலையில் இருந்தாலும் இவரது பெயர் அனுப்பபட்டபோது முன் எடுத்துச் செல்லவில்லை. பல காரணங்கள் கூறினார்கள். உண்மையான காரணம் இவர் சார்ந்த சாதி என்று அவர் அறிந்திருந்தார். சாதி காரணமாகத் தமிழ் நாட்டில் பல வாய்ப்புகள் இவருக்கு அளிக்கப்படவில்லை.

தமிழ் நாட்டில் மட்டும் தான் அப்படி. பரோடா, மைசூர், நாக்பூர், தில்லி என்று பல இடங்களில் இவருக்கு நல்ல மரியாதை இருந்தது. இவரது உபன்யாசத்திற்கு தமிழ் நாடு சார்ந்த மத்திய அரசு அதிகாரிகள் தவறாமல் வருவார்கள்.

‘ஜாதியால கௌவரம் கிடைக்கல்லேன்னு சொன்னா அது சரியா இருக்காது. ஜாதிக்குள்ளேயும் அப்பிடித்தான். அதல்லாம் உள்ளே போனா ரொம்ப நன்னா இருக்காது’, என்று நிறுத்திவிட்டார்.

வைணவர்களுக்குள் இருந்த தென்கலை, வடகலை பேதத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறார் என்று எனக்குத் தெரியும். இவர் எழுதிய ஒரு புஸ்தகத்தை ஒருமுறை காஞ்சிப் பெரியவர் முழுவதும் படித்து ஆசீர்வதித்தார் என்று கூறி ஆனந்தப்பட்டார்.
காஞ்சி ஆச்சாரியார் அந்த நூலுக்கு முன்னுரை எழுதியுள்ளதால் அதில் குற்றம் கண்ட சில பெரியவர்கள் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.

‘இவா யாருக்குமே ஆன்மீகம்னா என்னன்னே தெரியல்ல’, என்று மனம் வருந்திப் பேசினார். “ராமாயணம் பத்தி பேசும்போது எதுக்கு ‘நாராயணீயம்’ எல்லாம் போகணும்னு கேக்கறா ? குருவாயூர் பத்திப் பேசக்கூடாதாம். ஏன்னா அது ஆழ்வார் பாடினது இல்லையாம். இங்கே ஆழ்வார் பாடின கோவில்கள் ஒரு விளக்கு ஏத்தற வசதி கூட இல்லாம இருக்கு. அங்க குருவாயூரப்பனை மலையாளம் பேசறவா எல்லாம் எப்படி கொண்டாடறா தெரியுமா ? இங்கே ‘ராமானுச தயா பாத்ரம்’ பாடினா தென்கலை சண்டைக்கு வரான். ‘ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம்’ பாடினா வடகலை சண்டைக்கு வரான். இவனுன்கள்ளாம் கோவிலுக்கு வர்ரதே சண்டை போடத்தான் போல இருக்கு. ஒரே துவேஷம். அப்பிடி இருக்கலாமாம் ஆனா குருவாயூரப்பன் பத்திப் பேசக்கூடாதாம்.

இன்னொண்ணு தெரியுமா ? திருக்குறள் பரம வைஷ்ணவமான புஸ்தகம். அதை நம்மவா படிக்கறதே இல்லை. நாஸ்தீகாள்ளாம் அது பத்திப் பேசறதால அதுவும் நாஸ்தீகப் புஸ்தகம்னு நினைச்சுக்கறா. வள்ளுவர் சொன்னதை விட யாரும் வைஷ்ணவம் பேசல்லே’ என்று திருக்குறள் பற்றி புதிய பரிணாமம் கொடுத்தார். உபன்யாசங்களில் அடிக்கடி திருக்குறள் வரும். தமிழ் ஆசிரியர் அல்லவா ? சரளமாக வரும்.

மனித வாழ்வின் பல அர்த்தமற்ற செயல்களை ஆழ்வார் பாசுரங்கள் கொண்டு தீர்க்க முனைந்தார். அதனால் பல பெரிய புள்ளிகளின் எதிர்ப்புக்கு ஆளானார். தமிழுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து அதிகமாக ஆழ்வார் பாசுரங்களையும், திருக்குறளையும் பயன் படுத்தியதால் சம்பிரதாயம் சார்ந்த வைணவக் குழுக்களில் புறக்கணிக்கப்பட்டார். தமிழுக்கு இவ்வளவு செய்கிறாரே என்று தமிழ் அமைப்புக்கள் போற்றியதா என்றால் அங்கே அவர்கள் ஜாதி பார்த்தார்கள். மத்தளத்துக்கு இரண்டு பக்கமும் இடி என்பது போல் ஆனது அவரது கதை.

1992-ம் ஆண்டு எப்படியோ ‘நல்லாசிரியர்’ விருது கொடுத்துவிட்டார்கள். அவருக்கே ஆச்சரியம் தான்.

அந்த வருடம் சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலையில் தன் மகனுக்கு ‘தமிழ்ச் சான்றோருக்கான’ இட ஒதுக்கீட்டில் பொறியியல் இடம் கிடைக்க வேண்டி அவரும் அவரது தம்பியும் இனி ஏறாத படியில்லை. கடைசிவரை இழுத்தடித்து இறுதியில் ரூ.25,000 கேட்டார்கள். அவரிடம் அவ்வளவு பணம் இல்லை என்பதை விட தான் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாகவே உணர்ந்தார்.

அந்த இடம் அரசியல் பின்புலம் உள்ள ஒரு ‘தமிழ்’ அறிஞர்’ பேரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்பது வேறு கதை.

அவரது உபன்யாசங்கள் எங்கு நடந்தாலும் ஏதாவது புதுமையாகச் சொல்வார். சென்னையில் ஒருமுறை ‘குரு’ என்ற பதத்திற்கு விளக்கம் அளித்தார். குரு என்பவன் நம் உடலின் இடைப் பகுதி போன்றவர். இடுப்புக்கு மேல் பரமாத்மா; இடுப்புக்கு கீழே உள்ளது ஜீவாத்மா; ஜீவாத்மாவையும் பரமாத்மாவையும் இணைப்பது இடைப் பகுதி; குரு என்பவர் அப்படி இடை போன்றவர்கள்; கீதையை உபதேசித்த கண்ணனும் ஒரு குருவே; அவனை ‘கீதாசார்யன்’ என்று அழைக்கிறோம் என்று கூறி ஒரு நிமிடம் நிறுத்தினார்.

‘இதற்கு என்ன ஆதாரம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். கண்ணன் இடையர் குலம். இங்கே இடையர் என்றால் சாதி அல்ல; குரு, ஆச்சாரியன் என்ற அளவில் பார்க்கவேண்டும். இதற்கு சமீப கால உதாரணம் கூட உண்டு. ‘எங்கிருந்தோ வந்தான் இடை சாதி நான் என்றான்’ என்று பாரதி இந்த நூற்றாண்டில் இதையே கூறினார்’, என்று பேசினார். கூட்டம் எழுந்து நின்று கை தட்டியது.

மும்பையில் மாதுங்காவில் ஒரு சிறந்த சொற்பொழிவு. ‘பகுத்தறிவு இல்லாதவர்கள்’ பற்றி ஒரு வித்தியாசமான விளக்கம் கொடுத்தார். ‘உலக வாழ்வு சார்ந்து பொருள் தேடும் முயற்சிக்கு மட்டுமே தனது அறிவைப் பகுத்து அளித்துவிட்டு ஆன்மீகத் தேடலுக்குத் தேவையான அறிவில்லாதவன் எவனோ அவனே பகுத்தறிவில்லாதவன்’, என்று கூறி அசத்தினார். அப்போது தான் ‘பகுத்தறிவு’ பற்றி சில தமிழகத் தலைவர்கள் வாய் கிழிந்து கொட்டியிருந்தார்கள்.

அதே உபன்யாசத்தில் ஆண்டாள் திருப்பாவை பற்றிய ஒரு பேச்சு வந்தது. ‘மார்கழித் திங்கள்..’ என்று தொடங்கும் பாடல் பற்றிப் பேசத் துவங்கினார். அதில் ‘பறை’ என்ற ஒரு சொல் வந்தது. அதற்கான விளக்கம், அந்தச் சொல் திருப்பாவையில் வேறு எங்கெல்லாம் வருகிறது, வேறு எந்த ஆழ்வார்களெல்லாம் அந்தச் சொல்லைப் பயன் படுத்தியுள்ளார்கள், அவற்றின் பொருள், ஒவ்வொன்றின் வரலாறு என்று பல விஷயங்கள். கூட்டம் வாய் பிளந்து ஆச்சரியத்தில் அமர்ந்திருந்தது.

ஒருமுறை பள்ளியில் கவிஞர் கண்ணதாசனுக்குப் பாராட்டுவிழா நடந்தது. அதில் இவர் பேசியுள்ளார். ‘வீடு வரை உறவு’ பாடல் பட்டினத்தார் பாடல் தழுவிக் கவிஞர் எளிமையாகப் பாடினார் என்று பேசினார். கூட்டத்தில் சலசலப்பு. ஏற்புரை ஆற்றிய கண்ணதாசன், ‘இதுவரை நான் பட்டினத்தார் பாடலை அடியொட்டியே எழுதினேன் என்று யாருக்கும் தெரியாது. இம்மாதிரி ஒரு ஆசிரியர் உங்கள் பள்ளியில் இருப்பது பள்ளிக்குப் பெருமை’ என்று பாராட்டியுள்ளார்.

இப்படிப் பல சம்பவங்கள்.

அடுத்த முறை அவரை நான் சந்தித்தபோது,” என்னப்பா நீ லண்டன்லேயே வேலைல இருக்கியாமே? ஏன் இங்கே மாயவரத்துல எல்லாருக்கும் உடம்பு நன்னா இருக்கா?” என்று கேட்டது ரொம்ப நாள் மனதில் இருந்தது. மாயவரத்தில்

ஒரு கிளினிக் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

வேலை, திருமணம், குழந்தைகள் என்று சில வருடங்கள் அவருடன் தொடர்பில் இல்லை.

போன வருடம் வந்திருந்த போது அவருக்குப் பக்கவாதம் வந்திருந்தது. வைத்தியம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். நல்ல முன்னேற்றம் தெரிவதாக அவரது குடும்பத்தினர் தெரிவித்தனர். ஆனால் அவரால் வாய் பேச முடியவில்லை. வலது கை வர வில்லை. பதினெட்டு நூல்கள் எழுதிய கை எழுதவில்லை; பல பல்கலைக்கழகங்களில், ஆன்மீக மேடைகளில் இறைவன் புகழையும் தமிழின் அருமையையும் பேசிய நாக்கு பேசவில்லை.

அப்போதுதான் அவர் ஐந்து வருடம் முயன்று ஒரு மகத்தான நூல் ஒன்று எழுதியிருந்தார். ‘திருமால் திகழும் 108 திவ்யதேசங்கள்’ என்று 108 திவ்யதேசம் பற்றிய ஆழ்வார்கள் பாடல்கள் கொண்ட ஆய்வு நூல். பெரு முயற்சி செய்து எழுதியிருந்தார். ஆனால் பதிப்பாளர் வெறும் 15,000 ரூபாய்க்கு காப்புரிமையை எழுதி வாங்கிக்கொண்டுவிட்டார் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ‘பெருமாள் என்ன கொடுக்கறாரோ அதை வாங்கிக்க வேண்டியது தான்’ என்று தனது நிலைப்பட்டைக் கூறியிருந்தார் என்று தெரிந்துகொண்டேன். இதைப்பற்றி அவரிடம் கேட்டேன். புரிந்துகொண்டார். இடது கையை ஆட்டி ,’இது ஒரு விஷயமே இல்லை’ என்பது போல் ஏதோ சொன்னார்.

அந்த நூல் வெளியீட்டு விழாவிற்கு இவரது தம்பி கடும் முயற்சி செய்து காஞ்சீபுரத்தில் ஏற்பாடாகியிருந்தது. ‘ஹிந்து நாளிதழில்’ அழைப்பெல்லாம் கூட வந்து விட்டது. விழாவிற்கு இரண்டு நாள் முன்பு பக்கவாதம் ஏற்பட்டு அப்பொல்லொ மருத்துவமனியில் சேர்க்கப்பட்டார். விழா நடக்கவில்லை.

அதன் பிறகு இப்போதுதான் பார்க்க வருகிறேன்.

வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த என்னை அவரது மகன் வரவேற்றார். ‘ஸார் எப்படி இருக்கார்?’ என்று கேட்டேன்.

‘சந்தோஷமாத்தான் இருப்பார்னு நினைக்கிறேன். ரூம்லெ போய்ப் பாருங்கோ’, என்றார் அவர் மகன்.

உள்ளே சென்றேன்.

உண்மை தான். ஸார் சந்தோஷமாகவே தெரிந்தார்.

சிரித்தபடியே இருந்தார் மாலை போட்ட படத்தில்.

இப்போதெல்லாம் மயிலாடுதுறையில் ‘ஸார்’ என்றால் வண்டிக்காரர்களுக்குத் தெரிவதில்லை.

கம்பன் பட்டிமன்றம் – ஒரு மறுபிறவி அனுபவம்

kamban pattimandram

பட்டி மன்றம் என்று கேள்விப்பட்ட உடனே கையில் கிடைக்கும் ‘ரிமோட்’ கருவி மூலம் தொலைக்காட்சியை ( எப்போதாவது பார்க்கும் போது ) நிறுத்தி விட்டு வேறு ஏதாவது உப்பு , புளி வாங்கச் செல்வது என பழக்கம். உருப்படியாக ஏதாவது செய்ய வேண்டாமா? யாராவது தெரிந்தே கிணற்றில் விழுவார்களா என்ன ? அதனால் தான் புளி வாங்கச் சென்று “உள் துறை அமைச்சிடம்” நல்ல பெயர் வாங்குவது என்று வைத்துக்கொண்டுள்ளேன்.

இன்னொரு காரணமும் உண்டு. தற்போதைய தமிழ்த் திரை உலக நாயகிகளின் ஒப்பிலக்கணம் கற்க மனமில்லை. எனவே தொலைக்காட்சிப் பட்டி மன்ற நிகழ்ச்சிகளைக் காண்பது இல்லை.

சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு பட்டி மன்றங்கள் இப்படி இருந்ததில்லை. மக்கள் தலை தெறிக்க ஓடியதில்லை. மனிதனை சிந்தனை அளவில் உயர்த்தியே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு ஒரு புலவர் கூட்டம் பல பட்டிமன்றங்களை நடத்திக்கொண்டிருந்தது. நீதிபதி.மு.மு.இஸ்மாயில், ஔவை. நடராசன், பேரா.ஞானசுந்தரம், தேரழுநதூர் இராமபத்திராச்சாரியார், பேரா.இராசகோபாலன், அ.ச.ஞானசம்பந்தன் முதலானோர் ஊருக்கு ஊர் ஓடி ( காரைக்குடி, பாண்டிச்சேரி, தேரழுந்தூர் ) கம்பன் பற்றிப் பட்டி மன்றங்கள் நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். உதாரணமாக அக்காலப் பட்டி மன்றத் தலைப்புகள் சில :

  1. இராமன் மறைந்து நின்றது மாண்பா ? கயமையா ?
  2. நட்பில் சிறந்தவன் குகனா ? வீடணனா ?
  3. இராம சேவையில் உயர்ந்து நிற்பது நட்பா ? சகோதரத்துவமா ?
  4. கற்பில் சிறந்தவள் மண்டோதரியா ? சீதையா ?

இவை தவிர சிலம்பு, மணிமேகலை என்று பட்டிமன்றங்கள் சாதாரண மக்களின் எண்ணங்களை சட சடவென்று பல நிலைகள் உயர்த்தும் வண்ணம் இருந்தன.

பட்டி மன்றங்கள் தவிர இலக்கியப் பேருரைகளும் நிகழ்ந்தவண்ணம் இருந்தன. திருமுருக.கிருபானந்த வாரியார், புலவர்.கீரன், புலவர்.இராமபத்திரன் முதலானோர் சுழன்று சுழன்று பக்தியையும் தமிழையும் அள்ளி வழங்கிக்கொண்டிருநதனர். இராமாயணத் தலைப்பில் துவங்கும் ஒரு பேருரை இரண்டு மணி நேரத்தில் கம்பர், வில்லிபுத்தூரர், நாராயண பட்டத்ரி, ஆழ்வார்கள், துளசிதாசர், சில நாயன்மார்கள், வால்மீகி என்று பலரை எங்கள் கண் முன் கொண்டு நிறுத்தின.

உதாரணமாக பின்வரும் தலைப்புகளில் பலமுறை பேருரைகள் நிகழ்த்தப்பெற்றன :

  1. இராமன் மறைந்து நின்றதன் மாண்பு
  2. இலங்கையை எரித்த தீ எது ?
  3. சொல்லின் செல்வன் ( அனுமனைப் பற்றியது )
  4. கவிக்கு நாயகன் கம்பன்
  5. வில்லிபுத்தூரார் பாரதம்
  6. சிலம்பு சொல்லும் வாழ்க்கை வழிமுறை

இவை தவிர வட மொழி அடிப்படையில்  சில பாரம்பரிய உபந்யாசகர்கள் நிகழ்த்திய இராமாயண , பாகவத, மகாபாரத உபன்யாசங்கள் எங்கள் இளமையை செழுமைப் படுத்தின.

இளமைப் பருவம் இந்தச் சூழலில் நிகழ்ந்த காரணத்தாலோ என்னவோ தற்காலத்திய ‘சுய புராண’ம்’ பற்றியோ நிழல் நாயகிகளின் புற ஒப்பிலக்கணம் பற்றியோ தொலைக்காட்சிகளில் மட்டுமே  நிகழும்  பட்டிமன்றங்கள் என்னை வெறுப்பின் விளிம்பிற்கே தள்ளியிருந்தன. சின்னத் திரைப் பட்டி மன்றங்கள் சின்னத் தனமாகவே இருப்பதால் அவற்றை ‘பட்டி’ என்பதன் மலையாளப் பொருளிலேயே கருதி வர வேண்டியவனாக இருந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் இந்த வாரம் நான ஒரு மூன்று மணி நேரம் என் இளமைக் காலம் சென்று திரும்பினேன்.

சிங்கப்பூர் இலக்கிய வட்டம், முனைவர்.சுப.திண்ணப்பனார் தலைமையில் நடத்திய ஒரு பட்டிமன்றம் இதற்குக் காரணம்.  தலைப்பு ‘கம்பனைப் பெரிதும் பாடாய்ப் படுத்திய பாத்திரம் கைகேயியா வாலியா?” என்பது. இரு பிரிவிலும் கற்றறிந்த சான்றோர். மூவர் முனைவர்கள். கம்பன் பாடாய்ப் பட்டானோ என்னவோ ஆனால் இரு பிரிவினரின் வாதத்தினால் முடிவு சொல்ல நடுவர் அவர்கள் பெரும் பாடு பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. முனைவர். சரோஜினி செல்ல கிருஷ்ணன் மற்றும் திரு. ஆண்டியப்பன் கைகேயியின் அணியிலும் முனைவர்.செல்ல கிருஷ்ணன் மற்றும் முனைவர்.இரத்தின வெங்கடேசன் வாலியின் அணியிலும் பேசினர். பேசினர் என்பதைவிட ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு சொற்பொழிவு ஆற்றினர் என்பதே உண்மை.ஒவ்வொருவரும் பேசி முடித்தபின் சரி தீர்ப்பு இவர்கள் பக்கம் தான் என்று முடிவுக்கு நான் வந்தது உண்மை.

இரு அணியினரின் பேச்சுக்களுக்கும் பின்னர் நடுவர்.முனைவர்.திண்ணப்பனார் அவர்கள் பேச்சு ஒரு முத்தாய்ப்பு. கம்பனில் துவங்கி, வள்ளுவரைத் தொட்டு, சிலம்பில் ஊன்றி, பின்னர் மீண்டும் கம்பனில் இறங்கி இறுதியில் ‘கைகேயியே’ என்று தீர்ப்பளித்தமை வெகு சிறப்பாகத் திகழ்ந்தது. நடுவர் என்றால் நடுவு நிலைமை தவறாது இருத்தல் வேண்டும் என்றாலும் இன்னொரு பணியும் உண்டு. அது சீரிய கருத்துக்களைப் பார்வையாளர்கள் மனதில் நட வேண்டும் என்பதும் நடுவரின் பணி என்று கூறிப் பட்டிமன்றத்தின் தரத்தைப் பல மடங்கு உயர்த்தினார் நடுவர்.

பட்டிமன்றம் துவங்கும் முன் அமைப்பாளர் திரு.வரதராசன் அவர்கள் சிறு துவக்க உரை நிகழ்த்துவார் என்று எதிர் பார்த்தால் அவர் ஒரு கவி அரங்கமே நிகழ்த்தி ‘நாம் வந்திருப்பது பட்டிமன்றத்திற்கா அல்லது கவி அரங்கத்திற்கா?’ என்று எண்ண வைத்தார்.

பட்டி மன்ற நிகழ்வுகளில் குறிப்பெடுப்பது சிறிது கடினமான செயல் தான். பல பாடல் வரிகளைக் குறிப்பெடுத்துள்ளேன். அவற்றை எனது பின்வரும் பதிவுகளில் பயன் படுத்தலாம் என்று எண்ணம்.

கம்பன் பற்றிய ஒரு தலைப்பில் தகவல் தேடி நூலகத்திற்குச் சென்றால் ஒரு சில நூல்களே நம் கண்ணில் படும். நாம் தேடுவது எளிதில் கிடைக்காது. தலைப்பு சரியாக இருந்தாலும் நூல் அடக்கம் தெளிவாக இருக்காது. ஆனால் நூலகம் செல்லாமல் சிங்கபூர் இலக்கிய வட்டம் நடத்தும் பட்டி மன்றங்களுக்குச் சென்றால் கம்பனுடன் சேர்ந்து வள்ளுவரும், இளங்கோவும், சீத்தலைச் சாத்தனாரும், பாரதியும், ஆழ்வார்களும் ஒரு சேர இருந்து நமது ஐயங்களுக்கு விடை அளிப்பார்கள் என்று அறிந்துகொண்டேன் இந்த வாரம்.

அகவையில் சிறியவனாகிலும் இப்பட்டிமன்ற நடத்துனர்களையும், உரை நிகழ்த்துனர்களையும் , ஊக்கம் அளித்து ஆற்றுப்படுத்திய அறிஞர்களையும் வைணவ முறைப்படி வாழ்த்தவேண்டும் என்றால் “இன்னுமொரு நூற்றாண்டிரும்” என்று இறையிடம் வேண்டுவேன்.

முதலில் ஒரு சரணாகதி ..

Image

கம்பர் பற்றிய தொடர் என்றதும் இவ்வளவு ஆதரவு இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை. பல பேர் இ-மெயில் அனுப்பியுள்ளார்கள். அதெல்லாம் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் பயமாகவே இருக்கிறது. நன்றாக வர வேண்டுமே என்ற நினைப்பு ஒருபுறம், எப்போதும்போல் குரங்குத்தனம் வந்து “பகுத்தறிவு”, “புண்ணாக்கு” என்று அத் தொடரைக் கொச்சைப்படுத்தாமல் இருக்கவேண்டுமே என்ற எண்ணம் ஒரு புறம்,  தவறாக ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே – ஏனென்றால் கம்பன் ஒரு இலக்கியவாதி மட்டுமல்ல தமிழ்ப் பண்பாட்டில் ஊறி அதன் வழியாக மனிதனைக் கடவுளாக்கியவன் – என்ற எண்ணங்கள். இப்படிப் பல.

கம்ப ராமாயணத்தை நான் எழுதப்போவதில்லை. கவிதைச் சுவையோ, சொற்சுவையோ கெடும் அளவிற்கு அவரது பாடல்களைப் பற்றி எழுதப்போவதில்லை. அதெல்லாம் ஏறகெனவே பலர் எழுதிவிட்டார்கள் என்பதால் அல்ல அந்தத் திறன் எனக்கு இல்லை என்பதால்.

ஆக என்ன எழுதப்போகிறேன் ?

கம்பனைப் பற்றிச் சிலர் எழுதியவை குறிப்பாக சாமி.சிதம்பரனார், என்னுடைய பெரிய.தகப்பனார் முனைவர்.ராமபத்ராச்சாரியார் அவர்கள் ஆற்றிய உபன்யாசங்கள் மூலம் நான் அறிந்தவை, ஆழ்வார்கள் , திருவள்ளுவர், நாயன்மார்கள் மீதுள்ள பற்றாலும் அவர்கள் எழுத்துக்களை என் சிற்றறிவுக்கு எட்டும் அளவு எனக்குப் பாடம் நடத்திய என் தமிழாசிரியர்கள் மூலம் நான் அறிந்தவை, இவை எல்லாவற்றினாலும் உந்தப்பட்டு நான் படித்து, பேசி அறிந்துகொண்டவை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கம்பனையும் ராமாயணத்தையும் குறிப்பாக இந்து மதத்தையும் கேலி பேசுவதையே பொழுதுபோக்காகக் கொண்டுள்ள “தமிழ் அறிஞர்கள்” காட்டியுள்ள சில திசைகள் — இப்படிப் பல உந்துதல்கள். இவை எல்லாம் இடம்பெறும்  என்று நினைக்கிறேன்.

ஆனால் மிகப்பெரிய ஒரு உந்துதல் இருந்தது. அது நட்பு வட்டத்தில் மிகப் பலர் தொழில் துறை சார்பு இல்லாத புத்தகங்கள் படிப்பதில்லை. எனவே நமது பொக்கிஷங்கள் பற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்க வில்லை. சில சாதாரண விஷயங்கள் பற்றிக்கூறினாலும் வாயடைத்துப் போகிறார்கள். “என்ன சார், தமிழ்லேயா இதெல்லாம் இருக்கு?” என்று கேட்கிறார்கள். சரி ஆங்கிலமாவது படிக்கிறார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. இந்த டிஜிட்டல் யுகம் நம்மை மாட்டுத் தொழுவ மாடாக ஆக்கிவிட்டது என்று புரியாமலே மேலும் மேலும் நல்ல, வேகமான மாடாக இருக்க முனைகிறோம். இது இந்த யுகத்தின் சாபக்கேடு.

அவர்கள் நிலையை நினைத்து பல நேரம் வருந்தினேன். அவர்கள் படித்து வளரும் வயதில் இந்த மாதிரியான இலக்கியம், கலை, மொழி சார்ந்த சூழல் இல்லாமையாலும், வாழ்க்கையை நடத்த மட்டுமே போதுமான கல்வியே தேவையானது என்ற அறிவுறுத்தல்களாலும் அவர்கள் நமது வரலாற்றை, பொக்கிஷங்களை அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கலை என்றால் சினிமா மட்டுமே. சரியான புத்தக வாசிப்புக்கள் கூட இல்லை. அதற்கான நூலக அமைப்புகள் இல்லை. எனவே தம்மைத் தாமே அறியாத நிலை.

ஆனால் நான் வளர்ந்த நெய்வேலிச் சூழல் அலாதியானது. பொழுதுபோக்க ஒரே வழி நூலகம் தான். அது முடிந்தால் வார இறுதிகளில் வீட்டின் அருகில் அமைந்த கோவில்களில் புலவர் கீரன், கிருபானந்தவாரியார் முதலியோரின் சொற்பொழிவுகள். சொந்தத்திலேயே ஒரு பெரிய தமிழ் அறிஞர். ஆசிரியர்களோ அறிவின் ஆசான்கள். எனவே ஆழ்வாரும் , கம்பனும் ஏதோ அடுத்தவீட்டுப் பிள்ளைகள் போல் ஆனார்கள். சொந்த ஊரும் கம்பன் பிறந்த தேரழுந்துர். வீட்டில் சில நேரங்களில் ஆழ்வார் பாசுரங்கள் பற்றிய சச்சரவுகள் நடக்கும். அதுவும் பாடமே. இதெல்லாம் முன்பிறவிப் பலன் என்று மட்டுமே தற்போது அறிகிறேன்.

அப்போதெல்லாம் தேரழுந்தூரில் கம்பன் விழா நடக்கும். மு.மு.இஸ்மாயில் போன்ற பெரியவர்கள் எல்லாம் வந்திருந்து பட்டிமன்றம் நடத்துவார்கள். புரியாத வயதில் காதில் விழுந்தவை சில காலம் கழித்துப் புரிய ஆரம்பித்தபோது பிரமிப்பாக இருந்தது. புரியும் வயதில் கம்பன் விழா நின்று போனது. இப்போது நடக்கும் “பட்டி மன்றங்கள்” உண்மையில் “பட்டி” மன்றங்கள் தான் ( இந்த இடத்தில் “பட்டி”யை மலையாளத்தில் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளவும் ).

இப்படி இருந்த பள்ளிப்பருவ காலத்தில் ஒரு முறை கவிஞர்.கண்ணதாசனின் “அர்த்தமுள்ள இந்துமதம்” கிடைத்தது. அதில் அவர் அறிஞர் அண்ணாவின் “கம்பரசம்” என்னும் நூலைப் பிரபலப்படுத்த மூல நூலான கம்ப ராமாயணத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று படிக்க நேர்ந்தது. அதைப்படித்தவர் அப்படியே மாறிப்போனார். காஞ்சி பரமாச்சாரியார் “பெரிய புராணம்” முதலியன படிக்கக் கொடுத்தாராம். பின்னர் கண்ணதாசன் “அர்த்தமுள்ள இந்துமதம்” பத்து பாகம் எழுதினார் என்று படித்தேன். அப்போதிருந்தே இதிலெல்லாம் ஒரு ஈடுபாடு.

சொந்தக்கதை இருக்கட்டும்.

கம்பன் பற்றிய தொடரில் கம்பர் பாடல்கள் இடம்பெறும். ஆழ்வார் பாசுரங்கள் வரலாம். இன்னும் சில சங்க இலக்கியங்கள் இடம் பெறலாம். இதனாலெல்லாம் நான் ஏதோ இதை எல்லாம் கரைத்துக் குடித்துவிட்டு எழுதுகிறேன் என்று எண்ண வேண்டாம். எனக்கு இவற்றில் ஒரு அறிமுகம் உள்ளது. அவ்வளவே.

“இந்து மகா சமுத்திரம்” தொடர் எழுதும்போது திரு.சோ. சொன்னார், “இந்த சமுத்திரத்தில் மூழ்கி முத்தெடுத்தவர்கள் பலர். நான் அவர்களைப்பற்றி ஓரளவு அறிந்திருக்கிறேன். தற்போது சமுத்திரக் கரையில் நின்று சில கூழாங்கற்களைக் கையில் வைத்துள்ளேன். அவ்வளவே” என்று பொருள் படும்படி பேசினார்.

நான் அதுவும் இல்லை. கூழாங்கற்கள் சமுத்திரக்கரையில் இருக்கின்றன என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கு கூழாங்கற்களையே தெரியாது. அதன் பின்னர்தான் சமுத்திரம், அதன் ஆழம் எல்லாம்.

இப்படி இலக்கியம், ஆன்மிகம், தமிழ் மறைகள், வேதாந்தம் முதலிய பலவற்றில் காற்று வாங்கியவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்ச்சித்திருக்கிறேன். அதன் வெளிப்பாடே கம்பன் பற்றிய தொடர்.

எழுதப் போவதில் தவறுகள் இருக்கலாம். அவை கம்பன் குற்றம் அல்ல, என்னுடைய அறியாமை அல்லது மொழி மீது எனது ஆளுமைக்குறைவு  என்று நான் கூறித்தான் நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதில்லை.

யாருக்கும் வெட்கமில்லை

தமிழை வளர்க்கிறோம் என்ற போர்வையில் ஊரை அடித்து உலையில் போட்டு தத்தமது வங்கிக் கணக்குகளை வீங்கச் செய்த தமிழ்த் “தொண்டர்”களைக் கண்டே பழகிப்பபோன நமக்கு அவர்கள் அலட்சியத்தால் விளைந்துள்ள கேட்டின் ஒரு பரிணாமமே இப்போது நாம் பார்க்க இருப்பது.

தமிழ் வளர்ப்பதாகவும் வரலாறு காப்பதாகவும் மார் தட்டிக்கொள்ளும் நமது அரசுகளும் அதன் அமைச்சுகளும் எந்த லட்சணத்தில் தமிழையும் வரலாற்றையும் காக்கின்றன என்று சற்று ஆராய்வோம். அதற்குத் தேரழுந்தூர் என்னும் வைணவ திவ்யதேசத்தில் அமைந்துள்ள சில வரலாற்றுப் பொக்கிஷங்களைக் கண்டு வருவோம்.

 நூற்றியெட்டு திவ்யதேசங்களில் ( ஆழ்வாரால் பாடப்பட்ட ) ஒன்று தேரழுந்துர். திருமங்கை ஆழ்வார் நாற்பது பாசுரங்கள் பாடியுள்ளார்.
ஆமருவியப்பனின் உறைவிடம் தேரழுந்துர் என்பது நாம் அறிந்தது.

நாம் அறியாதது – கம்பன் வாழ்ந்த ஊரும் தேரழுந்துர் தான். அவன் கம்ப ராமாயணம் இயற்றியதும் இங்குதான்.

இதற்குச் சான்றுகள் பல.

  1. வால்மீகி ராமாயணத்தில் இல்லாத “இரணிய வதைப் படலம்” கம்ப ராமயணத்தில் உள்ளது. ராமாயணத்தில் இரணியன் எங்கிருந்து வந்தான்? அதற்கு விடை ஆமருவியப்பனின் சன்னிதியில் உள்ளது. அவனது கருவறையில் அவனுடன் சேர்ந்து ப்ரகலாதனும் எழுந்தருளியுள்ளான். இது வேறு எந்த திவ்யதேசத்திலும் இல்லை.
  2. கம்பர் நரசிம்ம பக்தர். கம்பத்திலிருந்து வந்ததால் நரசிம்மனை கம்பன் என்றும் அழைப்பர். எனவே தனது இயற்பெயரையும் மாற்றி தன்னைக் கம்பன் என்றே அழைத்துக்கொண்டார். அவரது இயற்பெயர் என்னவென்று தெரியவில்லை.
  3. கம்பர் மற்றும் அவரது மனைவிக்கு ஆமருவியப்பனின் கோவிலுள் தனி சன்னிதி உள்ளது.
  4. கம்பர் வழிபட்ட காளி கோவில் உள்ளது தேரழுந்துரில். அவ்வன்னையின் பெயர் “கம்பர் காளி” என்பதாகும்.
  5. “கம்பன் பிறந்த ஊர் காவேரி தங்கும் ஊர் கும்பமுனி சாபம் தொலைந்த ஊர்” என்று ஒரு பழைய பாடல் தேரழுந்தூரப் பற்றி உள்ளது.
  6. கம்பர் வாழ்ந்த இடம் “கம்பர் மேடு” என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்தக் கம்பர் மேட்டைப் பற்றித்தான் தற்போது காணப்போகிறோம்.

வெள்ளையர் ஆட்சியில் இந்தக் கம்பர் மேட்டுப் பகுதியில் பல அரிய பொக்கிஷங்கள் கிடைத்ததாகவும் அவற்றை அவர்கள் கொண்டு சென்று விட்டதாகவும் சில பெரியவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். அது போகட்டும். அவர் இருந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றனர் அல்லவா ? அது இப்போது இருக்கும் நிலை என்ன ?

தற்போது இந்த இடம் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையின் கீழ் உள்ளது.

தொல்லியல் என்றவுடன் நம் நினைவுக்கு வருவது “ஆழும் பாழும்” தானே ?

ஆம் உங்கள் ஊகம் சரிதான்.

கம்பன் இருந்த இடம் சுவடு தெரியாமல் மண் மேடாக உள்ளது. மக்கள் நில ஆக்கிரமிப்புச் செய்துள்ளனர். இந்த இடம் ஊரின் குப்பை போடும் இடமாகவும் பயன்படுகிறது.

கம்பன் காவியத்தில் கற்பின் மாட்சி வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற உயரிய கருத்தும் பேசப்படுகிறது. தெய்வம் மனிதனாக வாழ்ந்துகட்டிய உயரிய வாழ்க்கை நெறி சுட்டப்படுகிறது. எல்லாவற்றையும்விட “பிறன் மனை நோக்காப் பேராண்மை” என்ற வள்ளுவன் கூற்றுக்கும் இலக்கணம் கம்ப ராமாயணம்.

ஒருவேளை இவை எல்லாம் தற்போதைய தமிழகத்திற்குத் தேவை இல்லை என்பதாலோ என்னவோ இக்காவியத்தைப் பாடிய கம்பனின் இடமும் பாழ்பட்டுக் கிடக்கிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஆம். மாநில அரசு கள் விற்கிறது. மத்திய அரசு சாதி மத வேற்றுமை வளர்த்து ஓட்டு வங்கி அரசியல் செய்கிறது. இவர்கள் கம்பனையும் ராமாயணத்தையும் பற்றியுமா கவலைப்படப் போகிறார்கள் ?

தொல்லியல் துறை தனது ஆண்மையின்மையை பலகை வைத்துப் பறை சாற்றி வருகிறது. அதுவும் தமிழ், ஆங்கிலம் மற்றும் ஹிந்தியில் – கம்பர் மேடு அவர்களின் ஆளுமையில் இருப்பதாக. இவ்வளவு கீழ்த்தரமாக ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடத்தைப் பாதுகாக்கிறார்கள். அதற்கு அதிகார பூர்வமான பலகைகள் அதுவும் மூன்று மொழிகளில். என்ன ஒரு பரிதாபம்? அத்துறையின் செயலற்ற தன்மை இப்பலகைகளால் பறை சாற்றப்படுகிறது.

இவை கூட மன்னிக்கப்படலாம். ஆனால் அருகிலேயே இடத்தை ஆக்கிரமித்து வீடுகள். அதற்கும் மேல் அந்த இடம் ஒரு திறந்தவெளிக் கழிப்பறை / குப்பை கொட்டும் இடமாக இருப்பது தூக்கு தண்டனை தரப்படவேண்டிய ஒரு குற்றம்.

தொல்லியல் துரை அரறிவிப்பு

தொல்லியல் துறை அறிவிப்பு

வெந்த புண்ணில் வேல்

வெந்த புண்ணில் வேல்

கம்பர் மேடு பலகையே  காலி

கம்பர் மேடு பலகையே காலி

நில ஆக்கிரமிப்பு / ஒத்தையடிப் பாதை

நில ஆக்கிரமிப்பு / ஒத்தையடிப் பாதை

கம்பர் வழிபட்ட காளி கோவில்.

கம்பர் வழிபட்ட காளி கோவில்.

கம்பர் விநாயகர்

இவற்றிற்குக் காரணியான தொல்லியல் துறைக்கு யார் தண்டனை கொடுப்பது ?

நிலைமை இவ்வாறிருக்க “கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த தமிழ்க் குடி” என்று பெருமை வாய் கிழிவதுதான் பொறுக்க முடியவில்லை.

அதனினும் கொடுமை தமிழ்த் தாய்க்குச் சிலை 100 கோடி செலவில்.

சூதாட்ட கேளிக்கை விளையாட்டுக்கள் மக்கள் மனதைக் கொள்ளை கொண்டுவிட்ட இந்த சூழலில், திரை உலக நாயகர்கள் கடவுளர்களாய் பவனி வரும் சமயத்தில், கேடு கெட்ட அரசுகள் சுரணை அற்ற சமூகத்தை ஆளும் இன்றைய நிலையில் கம்பரைப் பற்றியும் அவரது இடம் பற்றியும் கவலை கொள்வது சில அசட்டு அம்மஞ்சிகளின் பொழுதுபோக்கு என்று புறந்தள்ளி உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையாக ஏதாவது ஒரு உடல் குலுக்கல் திரைப்படத்தைப் பார்த்து நாம் தமிழ் வளர்ப்போம்.