அந்த நாளும் வந்திடாதோ!

பேச்சில் நிதானமும் நாகரீகமும் அரசியலாளர்களிடம் இருந்த காலம் மூப்பனாருடன் முடிந்தது. நிலவுடைமைக் காலத்தின் ஒரு பிரதிநிதி என்று திராவிட இயக்கப் பெரியவர்களால் இழித்துக் கூறப்பட்ட மூப்பனார், வாய் தவறிக் கூட முறை தவறிப் பேசியதில்லை.
 
இத்தனைக்கும் பல உளைச்சல்களுக்கு ஆளானவர் அவர். நிலவுடைமைக் காலத்தையும் அதன் பிரதிநிதிகளையும் எத்தனைதான் ஏளனம் செய்தாலும் அந்த அமைப்பின் மதிப்பீடுகளால் தான் கலையும் இலக்கியமும் ஒரு நல்ல தரத்தில் இருந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. அது போலவேதான் அந்தக் கொள்கை கொண்டிருந்த வாக்குக் கட்டுப்பாடும்.
 
ஒரு முறை கலைஞர் ,’பாபனாசம் பண்ணையார் காரில் போவார், காப்பி குடிப்பார்’ என்று மூப்பனாரை விமர்சித்தார். மூப்பனாரிடம் பத்திரிக்கையாளர்கள் இது பற்றிக் கேட்டனர். ‘அப்படியா சொன்னார் கலைஞர்? நல்ல கேட்டீங்களா?’ என்றார். மேலும் கேட்கவே, அவர் புன்முறுவலுடன் சொன்ன பதில்,’உண்மை தான். கருப்பையா மூப்பனார் காரில் தான் போகிறேன். கலைஞர் சொல்வது சரி தான். ஆனால் அரசியலுக்கு வருவதற்கு முன்பிருந்தே இந்தக் காரில் தான் செல்கிறேன்,’ என்றார்.
 
ஆணி அடித்தது போல் இருந்த அவரது பதிலுக்குக் கலைஞரால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரே பதிலில் நாகரீகமாகவும், ஆணித்தரமாகவும், வாழைப்பழத்தில் ஊசி போலவும், அதே சமயம் யார் மனதையும் புண்படுத்தும் விதமாக இல்லாமலும் பேசுபவர் அவர்.
 
அப்படியும் ஒரு காலம் இருந்தது. தலைவர்களும் இருந்தனர்.
அந்த நாளும் வந்திடாதோ!
Advertisements

தமிழக அரசியல் பற்றி ஏன் கட்டுரைகள் எழுதுவதில்லை ?

தமிழக அரசியல் பற்றி ஏன் கட்டுரைகள் எழுதுவதில்லை என்று வெங்கடேஷ் சாரி என்னும் வாசகர் கேட்டுள்ளார்.

அன்புள்ள திரு.வெங்கடேஷ் சாரி, வணக்கம்.

எழுதுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. வெறும் புகழுரைகளையும், சாதிப் பெருமிதங்களையுமே தமிழக அரசியல் முன் வைக்கிறது. பல நேரங்களில் மத அடிப்படையில், வேறு பிரிவுகள் அடிப்படையில் அணிகள் பிரிகின்றன. உண்மையான அறிவுப்பூர்வமான வாதங்களும், கொள்கை அடிப்படையிலான விவாதங்களும் எழுவதில்லை. செய்திக் கட்டுரை எழுத்தாளர்களும் அரசியல் சரி நிலை சார்ந்தே எழுதுகிறார்கள்; உண்மை நிலையை எழுதுவதில்லை.

உதாரணமாக: இலங்கைப் பிரச்சினை பற்றி எந்த ஒரு அரசியல் தலைவரும் உருப்படியாகப்பேசுவதில்லை. ஏனெனில் யாருக்கும் முழுமையான வரலாற்று அறிதல் இல்லை. நான் இலங்கைப் பிரச்சினை குறித்து 8 நூல்களை வாங்கி, படித்து. மதிப்புரை எழுதி, அதன் பின்னர் அந்தப் பிரச்சினை குறித்துக் கருத்துக் கூறினேன். மேற்சொன்ன எந்த நூலையும் படிக்காமல், பொதுப்படையான, மொண்ணையான கருத்துக்களையே பேசிவரும் தமிழக வாசிப்பாளர்கள் வசைமொழி துவங்குகிறார்கள். இதில் அறிவுபூர்வமான விவாதம் நிகழ வாய்ப்பில்லை.

சாதி ஒழிப்பு பற்றி வாய் கிழிபவர்கள் தங்கள் குடும்பங்களில் திருமணங்களின் போது சாதி பார்க்கிறார்கள். அல்லது தங்களை விட உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிற சாதியில் பெண் / ஆண் தேடுகிறார்கள்.

ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் அறிவுப்பூர்வமாக எழுதினால் சாதி அடிப்படையில் வசை பாடுகிறார்கள்; மாற்று விவாதக் களம் தமிழக வாசிப்பாளர்களிடையே இல்லை என்பதே வருந்தத்தக்க உண்மை.

இந்த நிலையில், தமிழக அரசியலாளர்களின் தரம் உலகம் அறிந்த ஒன்று. சாதி இல்லை என்று சொல்லி ஆனாலும் சாதி அடிப்படையிலேயே செயல்படும் வீரர்கள் அவர்கள் ( இடதுசாரிகள், பா.ஜ.க. ஓரளவிற்கு விதிவிலக்கு). வெறும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிலேயே தமிழக மக்களை வைத்திருந்து அவர்களிடமிருந்து உணர்வுபூர்வமான எதிர்வினைகளையே தூண்டி , தூபம் போட்டு, அந்தத் தீயில் குளிர் காய்பவர்கள் அவர்கள். அவர்களுடன் எனக்கு ஒட்டோ உறவோ இல்லை; எனவே அவர்கள் பற்றி நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை, எனவே சொல்வதில்லை.

இவை எப்போது மாறும்? தற்போதைக்கு இல்லை. 40 ஆண்டுகால அரசியலின் பிடியில் சிக்கிய தமிழகக் கல்வித்துறை வழி பயின்ற சமூகம் நடை தளர்ந்து விழும். அப்போது தேச நலனில் அக்கறை கொண்ட தலைமை உருவாகிக் கல்வித்துறையைத் திசை திருப்பும்;. அப்போது புதிய சிந்தனை கொண்ட, தானாகச் சிந்திக்கக் கூடிய சமூகம் உயிர்ப்பெறும்.

இது நடக்குமா? நடக்கும். அதற்கு திராவிடம், மொழி வெறி, சாதி பேசும் அரசியல் அழிய, மங்க வேண்டும். தேசீயம் வளர வேண்டும்; எல்லாத் தரப்பு மக்களையும் அரவணைக்கும் தலைவர்கள் உருப்பெற வேண்டும். இதற்கான நல்ல தொடக்கம் வானதி ஸ்ரீநிவாசன் போன்ற, வாக்கில் நேர்மையும், பண்பில் சிறப்பும் கொண்ட தலைவர்கள் தமிழக அரசியல் களத்தில் இறங்குவது. இல. கணேசன் போன்ற பண்பாளர்கள் தேர்தலில் நிற்பது நல்லது. அரசவையில் பண்பான பேச்சு கேட்பதற்குக் கிடைக்கும்.

முன் ஒரு காலத்தில் இராஜாஜி முதல்வராக இருந்த போது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் கோபாலன் எதிர் அணியில் இருந்தார். அரசவையில் கண்ணியம் குறையாத ஆனால் மக்கள் நலம் குறித்த ஆழமான விவாதங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. தற்போது சபை பெஞ்சு தட்டும் மாடுகள் கூட்டத்தின் தொழுவமாக இருக்கின்றது.

ஆனால் தற்போது நல்ல அறிகுறிகள் தெரிகின்றன. தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் தற்போதைய அரசியலின் முகம் தெரியத் துவங்குகிறது. சமீபத்தில் சீமான், வைகோ, ஒரு இடதுசாரி பேச்சாளர் முதலியோர் என்ன தரத்தில் பேசினார்கள் என்பதை நாடு கண்டது. திராவிடக் கட்சிகளின் பேச்சு நாகரீகத்தின் லட்சணம் நாடு அறிந்ததே. கலைஞர், இந்திரா காந்தியைப் பற்றிப் பேசியதும் பின்னர் ‘நேருவின் மகளே வருக, நிலையான ஆட்சி தருக’ என்று கெஞ்சியதும், காமராசரை அவரது நிறம் பற்றிப் பேசியதும், சமீபத்தில் பெரியார் வழியில் வந்த ஈ.வெ.கெ.எஸ்.இளங்கோவன் மிக மிகத் தாழ்ந்து பேசியதும் மக்கள் மனதில் நிற்கிறது. இதற்கு சமூக ஊடகங்கள் அளப்பரிய சேவை செய்கின்றன.

இவை அனைத்தும் மக்களைச் சென்று சேர்கின்றன. சுமார் 10 ஆண்டுகளில் இந்த மாற்றங்கள் தேர்தலில் எதிரொலிக்கலாம்.ஆனால் அதற்கு மேற்சொன்ன வானதி, கணேசன், நல்லகண்ணு முதலான பெரியவர்களின் பேச்சுக்களையும், கருத்துக்களையும் பற்றி வேண்டுமானல் எழுதலாமே தவிர, மற்ற யாரைப் பற்றியும் பேசிப் பயனில்லை.

எனவே நடிகர்-அரசியல்வாதிகள் பற்றியும், மக்களை உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்பில் ஆழ்த்தும் ‘பெரியவர்கள்’ பற்றியும் அவர்களது அரசியல் பற்றியும் பேசுவதாக இல்லை.

மசாலா தோசையும் பார்ப்பன ஏகாதிபத்தியமும்

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு யூனிபார்ம் இருக்கிறது. இவரிவர் இப்படி இப்படித்தான் உடை, அலங்காரத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்று இருக்கிறது.

தேர்தல் வருகிறது. அதனால் முற்போக்குவாதிகள், பேச்சாளர்கள் என்றால் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்னும் கேள்வி உங்கள் மனதில் இருப்பது தெரிகிறது. முடிந்தவரை உங்களை முற்போக்குவாதியாக ஆக்க கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு எழுதுகிறேன்.

பெண்ணாக இருந்தால் தலையைப் பரத்திவைத்து, இந்துவாக இருந்தாலும் பொட்டில்லாமல் இருக்க வேண்டும். ஆண்களாக இருந்தால் வாராத தலையும் குறுந்தாடியுமாக இருக்க வேண்டும். கருப்புக் கலரில் சோடா புட்டி கண்ணாடி அணிந்திருந்தால் இன்னும் விசேஷம். இப்படி நீங்கள் பொது விழாக்களில் காட்சியளித்தால் உங்களை முற்போக்காளர்கள் என்று கண்டுகொள்ளலாம். இதெல்லாம் இல்லை, வெள்ளையும் சொள்ளையுமாகவும் மீசை, தாடி முதலான அலங்காரங்கள் இல்லாமலும் இருப்பேன், ஆனாலும் முற்போக்கு என்று அறியப்பட வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஹிந்து நாளிதழ் தொடர்பில் இருக்க வேண்டும்.

தீவிர முற்போக்கு என்று அறியப்படவேண்டும் என்றால் கருப்புக் கலரில் துண்டு அல்லது கருப்பு சட்டை அணிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு வாக்கியம் பேசி முடித்தபின் ‘பார்ப்பான் ஒழிக’ என்று ஒருமுறை சொல்லவேண்டும். ‘பார்ப்பனீயம்’ என்கிற பதப் பிரயோகம் மிக அவசியம். 30 நிமிடப் பேச்சில் 10 முறை ‘பார்ப்பனீயம்’ வர வேண்டும்.

உதாரணமாக நீங்கள் மசாலா தோசை பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் என்றால் இப்படிப் பேசலாம். ‘மசாலா என்பது தமிழ்ச் சொல் அல்ல. சாலா என்பது இந்தி. மச்சான் என்னும் பொருள்படும். ‘ம’ என்பது மலையாளத்தைக் குறிக்கிறது. தோசை என்பது தமிழாக இருந்தாலும், அதற்கு மலையாளமுன் இந்தியும் சேர்ந்த அடைமொழி தேவைப்படும் அளவிற்கு இந்த பார்ப்பன ஏகாதிபத்தியம் இன்று நம்மைக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் பார்ப்பனீயத்தின் அடக்குமுறை வழிகள்’ என்று சொன்னால் பேச்சு எடுபடும்.

மசாலா தோசைக்கும் பார்ப்பனீயத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேல்வி கேட்கும் அளவிற்கு யாருக்கும் மண்டைகுள் மசாலா இருக்காது. அப்படி யாராவது அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்தால், கேள்வி கேட்டால், இருக்கவே இருக்கிறது தெளிந்த பதில் :’ இது ஆர்.எஸ்.எஸ். கைக்கூலிகளின் கேள்வி. ஆர்.எஸ்.எஸ். காவி பயங்கரவாதம் தமிழகத்தில் வேறூன்ற ஒரு நாளும் அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று அண்ணா அன்றே சொன்னார்’ என்று ஒரு போடு போட்டால் ஒரு பயல் வாய் திறக்க மாட்டான்.

இடதுசாரி என்று அறியப்பட வேண்டும் என்றால் அதற்கும் வழிமுறைகள் உள்ளன. முதலில் தலையில் எண்ணெய் இருக்கக்கூடாது. மூச்சுக்கு முன்னூறு நடவை ‘செங்கொடி’, ‘புரட்சி’, ‘லெனின்’, ‘மார்க்ஸ்’ என்று ஜபம் செய்யவேண்டும். மன்னிக்கவும். ஜெபம் அல்ல. செபம். மறந்தும் ‘ஸ்டாலின்’ பெயர் வரக் கூடாது. வந்தால் உங்களை ‘தி.மு.க.’ என்று எண்ண வழி பிறந்துவிடும். தி.மு.க.விலேயே யாரும் அவர் பெயரைச் சொல்வது கிடையாது. 60 வயதானாலும் ‘இளைய தளபதி’ தான். ‘மார்க்ஸ்’ ஜெபம் முடிந்தவுடன், காங்கிரஸை முதலில் சாட வேண்டும். ஒரு நிமிடம் மட்டும் தான் சாடலாம். பின்னர் பா.ஜ.க., ஆர்.எஸ்.எஸ். என்று நிறைய கத்த வேண்டி இருக்கிறது. பேச்சு யாருக்கும் புரியக்கூடாது, ஆனால் தமிழில்தான் பேசுகிறார் என்று தெரியவேண்டும்.

உதாரணமாக: காவி பயங்கரவாதம் பற்றி மார்க்ஸ் சொன்னாரே, மாவோ சொன்னாரே, காஸ்ட்ரோ சொன்னாரே, செ குவேரா சொன்னாரே அப்போதெல்லாம் வாய் மூடி இருந்த மோடி அரசு, நாங்கள் சொல்லும்போது மட்டும் வாய் திறபப்து ஏன்? வள்ளுவர் சொன்ன ‘அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்’ என்பதைத் தானே எங்கள் புரட்சிவீரர் லெனின் சொன்னார்? ஆகவே சொல்கிறோம் – இந்திய ஏகாதிபத்தியம் முடிய வேண்டும்; இலங்கையில் வாடும் மீன்களுக்கு இரை வேண்டும். இவை கிடைக்கும் வரை போராடுவோம்.’

அதாவது, எல்லா இடங்களுக்கும் சென்று வர வேண்டும், ஆனால் எதுவும் தெளிவாக இருக்கக் கூடாது. இது கம்யூனிசத்தின் முதல் பாடம். இரண்டு வாக்கியங்களுக்கு ஒரு முறை ‘லெனின்’, ‘மாவோ’ என்று இருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். இனிமேல் நீங்கள் தான் சார் இடதுசாரி. மறந்தே போய்விட்டேன். ‘அவர் சொன்னாரே, இவர் சொன்னாரே’ என்றுதான் சொல்லவேண்டுமே தவிர என்ன சொன்னார் என்று சொல்லக்கூடாது. ஏனென்றால் பின்னர் நமக்குத் தோன்றியதைச் சேர்த்து ‘லெனின் சொன்னார்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம். லெனினிடம் கேட்கவா போகிறார்கள்?

தி.மு.க. பேச்சாளர் என்றால் ஒரே தகுதி இருந்தால் போதும். ‘மாநில சுயாட்சி’. இந்தத் தாரக மந்திரம், மன்னிக்கவும், முக்கிய சொல், உங்கள் பேச்சில் முழுவதும் இடம்பெறுமாறு இருக்க வெண்டும். ‘ஊழல்’ என்னும் சொல் வரக்கூடாது; கேட்பவர்கள் தி.மு.க. பற்றிப் பேசுவதாக நினைத்துக்கொள்வார்கள். ‘ராணியைப் பதவி இறக்குவோம்’ என்றும் சொல்லலாம். எதற்கும் ‘தமிழகத்தில்’ என்று சேர்த்துச் சொல்லவும். யாராவது ‘தில்லி’ என்று நினைக்கக் கூடாது. இது தவிர கனிமொழி, ராசா, பகுத்தறிவு, அண்ணா இதெல்லாம் வரக்கூடாது. ஓட்டு வாங்க எது பயன்படுமோ அதை மட்டும் தான் சொல்லவேண்டும். முடிக்கும் போது, ‘நாங்கள் இறைவனுக்கு எதிர் இல்ல; இறையீயத்திற்குத் தான் எதிர்’ என்று சொல்ல வேண்டும். உங்களுக்குப் புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. கேட்பவர்களுக்கும் புரியாது. எனவே குழப்பமில்லை.

தி.மு.க. பேச்சாளர் என்றால் இன்னொரு கடமையும் இருக்கிறது. அது ‘பார்ப்பனீயம்’ பற்றியது. ‘நாங்கள் பார்ப்பனீயத்துக்குத் தான் எதிர்; பார்ப்பனர்களுக்கு அல்ல’ என்று சொல்ல வேண்டும். இது உங்களுக்குப் புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இதுவரைக்கும் சொன்னவர்கள் யாரும் புரிந்தா சொன்னார்கள்? ஆனால் இதைச் சொல்ல வேண்டியது கடமை, ஒரு சாங்கியம், சடங்கு. பகுத்தறிவு சாங்கியங்களில் இதுவும் ஒன்று.

பொதுவாக யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். அப்படி யாராவது ஆர்.எஸ்.எஸ். காரன் கேட்டால் என்ன செய்வது? சோ, தந்தி டி.வி. இப்படி யாராவது புறம்போக்குகள் கேட்பார்கள். ஆ..பக்கங்கள் என்று ஒரு வம்புக்காரன் இருக்கிறான். அவன் கேட்பான். அதற்காக இதற்கு ஒரு பகுத்தறிவு விளக்கம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

‘பார்ப்பனீயம் என்பது பார்ப்பனன் + ஈயம் என்று பிரிக்க வேண்டும். அதாவது ஈயத்தில் ஒரு வகை அது. இந்த ஈயம் கொஞ்சம் பள பளவென்று இருக்கும். நீங்கள் பேசினால் பதில் பேசாது. பொதுவாக ‘ஏ ஐயிரே..!’ என்றால் பதில் சொல்லாமல் வாய் மூடிப் போகும். இது சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு ஈரோடில் ஒரு சமூக விஞ்ஞானியால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்த உலோகம் Brahmin Lead என்று ஆங்கிலத்தில் அறியப்படும். BrPB என்பது இதன் கெமிக்கல் பெயர். மெண்டலீவ் பீரியாடிக் டேபிளில் இடம் அளிக்காமல் பார்ப்பன ஐரோப்பிய விஞ்ஞானிகள் சதி செய்து விட்டார்கள். எனவே இது தமிழ் பீரியாடிக் டேபிளில் மட்டும் இடம் பெற்றுள்ளது. நியாயமாகப் பார்த்தால் இதற்கு நோபல் பரிசு அளித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் ஐரோப்பிய ஆங்கிலேய பார்ப்பன சதியாளர்கள் தலையீட்டால் ஈரோட்டுத் தமிழனுக்கு இந்த விருது அளிக்கப்படவில்லை.’

இப்படி ஒரு விளக்கம் தயார் செய்து கொள்ளவும். கொஞ்சம் டெக்னிக்கல் வார்த்தைகள் சேர்த்துக்கொண்டால் தமிழர்கள் கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள். இன்னும் முக்கியமான சடங்கு ஒன்று உள்ளது. ரம்ஜான், கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர், புத்த ஜெயந்தி, மகாவீரர் ஜெயந்தி, ஒபாமா ஜெயந்தி என்று எல்லா நாட்களுக்கும் ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி தயாராக இருக்க வேண்டும். தீபாவளி, பிள்ளையார் சதுர்த்தி முதலியன இந்தியப் பண்டிகைகள் இல்லை என்பதாலும், செவ்வாய்க் கிரக மாந்தர்கள் மட்டுமே கொண்டாடுவதாலும் அவற்றிற்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கக்கூடாது. அது பகுத்தறிவுக்கொள்கையின் தற்கால விதி.

நீங்கள் அ.தி.மு.க பேச்சாளர் என்றால் முதலில் நீங்கள் அன்று அந்தக் கட்சியில் இருக்கிறீர்களா என்று பார்த்துக் கொள்ளவும். பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அவ்வப்போது சென்னையில் இருந்து ஏதாவது அறிக்கை வந்துள்ளதா என்று ஜெயா டி.வி.யைப் பார்த்தபடியே பேச வேண்டும். எந்த நேரத்திலும் ‘கட்சி விரோத நடவடிக்கை’க்காக நீங்கள் நீக்கப்பட்டிருக்கலாம். நீங்கள் வாங்கும் மாமூல் போய்ச் சேர வேண்டிய இடத்திற்குப் போகவில்லை என்று பொருள் கொண்டு அமைதியாக ஊருக்குப் போய் கோழிப் பண்ணை வைத்துப் பிழைத்துக்கொள்ளவேண்டும். மாறாக தி.மு.க. பக்கம் போவது போல் தெரிந்தால் அப்புறம் உங்கள் மனைவி உங்களை போட்டோவில்தான் பார்க்க முடியும். அது இதய தெய்வப் பகுத்தறிவுப் பாதை.

இதையும் தாண்டி நீங்கள் கட்சியில் இன்னும் இருந்தால், கைவசம் சில நூறு ஸ்டிக்கர்கள் வைத்திருக்கவேண்டும். அது அக்கட்சியின் அடிப்படைத் தகுதி. ஸ்டிக்கர் இல்லாததால் கட்சியில் இருந்து நீக்கம் என்று சொல்ல முடியாததால் ‘கட்சி விரோத செயல்’ என்று சொல்லி நீக்குவார்கள். அடிக்கடி உங்கள் சட்டைப் பையைத் தொட்டுப் பார்க்கவும். கைவசம் ஸ்டிக்கர் எண்ணிக்கை தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

காங்கிரஸ் பேச்சாளராக இருக்க ஒரு அடிப்படைத் தகுதி வேண்டும். நீங்கள் இந்தி பேசுபவராக இருக்க வேண்டும். ஓய்வு பெற்ற பம்பாய் நடிகையாக இருத்தல் அவசியம். இரு வாக்கியங்களுக்கிடையில் ‘மேலிடம்’ என்கிற பதப் பிரயோகம் இருக்க வேண்டும். மற்றபடி பேச ஒன்றும் இருக்காது. சத்திய மூர்த்தி பவனில் தினமும் நடக்கும் கைகலப்புகளில் ஏடுபட்டு ஆனாலும் அடி வாங்காமல் இருக்க வேண்டும்.

தே.மு.தி.க. பேச்சாளர் எனில்.. சரி. சரி. அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை. அக்கட்சியில் பேசுவது ஒருவர் தான். உங்களுக்குப் பேச வாய்ப்பிருக்காது. பேச வேண்டும் என்றாலும் என்ன பேசுவது என்றெல்லாம் தெரியாது. எப்போது யாருடன் நண்பராக, யாருடன் எதிரியாக இருப்பது என்பது அக்கட்சியின் தலைவர்களுக்கே தெரியாத நிலையில் நீங்கள் பேசுவது சரியாக இருக்காது. ஆனால் ஒன்று. உங்கள் தலைவரின் கை படும் தூரத்தில் இல்லாமல் இருப்பது உங்கள் உடம்புக்கு நல்லது.

ம.தி.மு.க. பேச்சாளராக இருந்தால்.. மன்னிக்கவும். அந்தக் கட்சியில் பேசுவது ஒருவர் தான். ஏனெனில் அங்கு இருப்பது ஒருவர் தான். ஒரு கட்சி ஒரு உறுப்பினர் ஒரு தலைவர் ஒரு பேச்சாளர் – அனைத்தையும் செய்யும் ஒருவர் மட்டுமே உள்ள அக்கட்சிக்கு அறிவுரை சொல்ல எனக்குத் தகுதியில்லை.

பா.ம.க. பேச்சளர் எனில் முதலில் எத்தனை மரம் வெட்டினீர்கள் என்று கணக்கு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கணக்கில் வீக் என்றால் பா.ம.க. உங்களுக்கு ஏற்ற இடம் அல்ல.

பா.ஜ.க. பேச்சாளர் என்றால் ? நல்ல கேள்வி. அங்கு பேச்சாளர்கள் பலர் உள்ளனர். தமிழ்நாட்டில் தான் யாரும் இல்லை. இருப்பவர்கள் நாகரீகம், மரியாதை என்று பிற்போக்குத் தனமாக இருக்கிறார்கள். இராமாயணம், மஹாபாரதம் என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். இப்போதைக்கு விளங்கப்போவதில்லை. எனவே அக்கட்சியின் பேச்சாளராக ஆக முயல வேண்டாம். ஆனாலும் உங்களை யாரும் முற்போக்குவாதிகள் என்று சொல்லப்போவதில்லை. பண்டாரப் பரதேசிகள், காவிகள் என்று அடைமொழிகள் கிடைக்கும். இது உங்களுக்குத் தேவையா?

பார்த்து சூதனமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.

நன்றி
அசட்டு அம்மாஞ்சி

சாதிகள் உள்ளதடி பாப்பா

‘டேய் உன் பேர் என்னடா?’
‘…ஆ .. ஆமருவி சார்’
‘என்னடா இழுத்து பதில் சொல்ற? ‘ பளார் என்று ஒரு அறை.
‘இ..இல்ல சார். பே..பேச்சு அப்பிடித்தான்.’
‘என்ன பேர் சொன்ன?’
‘ஆ…ஆமருவி சார்’
‘என்னாடா புனைபேரெல்லாம் சொல்ற?’
‘இ..இல்லா நி…நி.. நிஜப் பேரே அதான் சார்.’
‘டேய், இவன் நாமம் போட்டிருக்காண்டா..நீ என்ன எப்.சி.யா ?’
‘ஆமாம் சார்.’ பளார் பளார் என்று இரு அறைகள்.
‘டேய் எப்.சி.ன்னா என்ன பெரிய புடுங்கியா? தே**** மகனே. இந்தா தம் அடி’
பின்னர் பல அறைகள். சில உதைகள், பல வசவுகள் என்று நாள் முடியும். புகழ் பெற்ற ஒரு அரசுப் பொறியியல் கல்லூரியில் ‘ராகிங்’ என்ற பெயரில் நடந்த கட்டற்ற வன்முறை.

1990ல் மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு நடந்த நிழல் நாடகம் இது. சாதி அடிப்படையில் ஒதுக்கீடு பெற்ற சிலர் அரங்கேற்றிய தினப்படி சேவை இது. தட்டிக் கேட்க யாருமில்லை. யாருக்கும் தைரியம் இல்லை. அப்போதைய மண்டல் கமிஷன் வன்முறைகள் வேறு தீயைத் தூபம் போட்டு நெய் விட்டு வளர்த்தன.

‘மண்டல் கமிஷன் தேவையா இல்லையா டா?’
‘வேண்டாம் சார். அது தேவை இல்லை’
‘என்ன எப்.சி.ன்னு திமிரா? மவனே, போடுடா ரெண்டு’ இரண்டு அறைகள்.
‘ஏண்டா மண்டல் கமிஷன் வேண்டாம், நாயே’
‘இல்லை சார், தமிழ் நாட்டுல 50 சதவிகிதத்துக்கு மேலயே இருக்கு. 69 இருக்கு. மண்டல் வெறும் அம்பது தான் வேணம்னு சொல்லுது’
‘அப்டியா சொல்ற? என்ன மச்சான், திக்குவாய் ஏதோ சொல்லுது?’

மண்டல் கமிஷன் என்ன சொல்கிறது என்பதே தெரியாமல், அல்லது தெரிந்துகொள்ள அறிவில்லாமல் வெறும் ஆட்டு மந்தைக் கூட்டங்களாய் அரசுப் பொறியியல் கல்லூரிகளில் நுழைந்த பல பிள்ளைகள் நடத்திய வன்முறை வெறியாட்டங்கள் 25 ஆண்டுகள் கழிந்தும் மனதில் வடுவாய் நின்றுவிட்டது. இப்போது நினைத்தாலும் உடலில், முதுகுத் தண்டில் பெரும் அதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது. இவை அனைத்தும் பெரும் பணக்கார இடை நிலைச் சாதி சார்ந்தவர்கள்.

சாதி அடிப்படை இட ஒதுக்கீடு தேவை இல்லையா? அந்தப் பிள்ளைகள் அதைப் பயன் படுத்தி வளரவில்லையா? என்று கேட்கலாம். வளர்ந்தார்கள். பலர் மிகவும் கீழிருந்து வந்தவர்கள். பனை மரம் ஏறும் ஒரு தொழிலாளியின் மகனும் என்னுடன் படித்தார். ஆங்கிலம் விடுங்கள், தமிழில் எழுதத் தெரியாத பண்ணை வேலையாளரின் மகனும் படித்தார். இவர்கள் தங்கள் நிலை உணர்ந்து ஊன்றிப் படித்து இன்று அமெரிக்காவில் நல்ல நிலையில் உள்ளனர்.

சாதி அடிப்படியில் வந்ததால் இவர்கள் படிக்கவில்லை. அவர்களின் சாதி அவர்களுக்குப் படிக்க ஊக்கம் அளிக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களின் வறுமை அவர்களை விரட்டியது, படிப்பில் ஊக்கம் கொள்ள வைத்தது. தங்கள் தாய் தந்தையரின் அயராத உழைப்பு இவர்கள் கண் முன் நின்று இவர்களை ஆற்றுப்படுத்தியது.

இட ஒதுக்கீடு வழங்குங்கள், ஆனால் பொருளாதாரம் பார்த்து வழங்குங்கள். சாதி அடிப்படை வேண்டாம். சாதியை வாழ வைக்காதீர்கள்.

விஜயராகவாச்சாரியார் சாலையில் இருந்தும், அப்பு முதலியார் தெருவில் இருந்தும் சாரியாரையும் முதலியாரையும் நீக்க மட்டுமே உங்கள் பகுத்தறிவுக் கழகங்களால் முடிந்துள்ளது. சாரியாரை வெட்டினால் விஜயராகவன் தெரு என்று இருக்க வேண்டுமே தவிர விஜயராகவா தெரு இன்று இருக்கக்கூடாது என்கிற அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாத ஆட்சியாளர்களையே உங்கள் பகுத்தறிவு அரசுகள் உருவாக்கின.

தெருக்களில் மட்டுமே சாதிகளை வெட்ட முடிந்த உங்கள் முற்போக்குகளால் இன்று தெருக்களில் சாதிப் பெயரில் வெட்டிக்கொள்கிறார்கள். அடிப்படை மானுட அறத்தைப் போதிக்காமல் வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களை மட்டுமே அரசியல் மேடைகளில் முழங்கினீர்கள். எதுகை மோனையுடன் பேசுவதே சமூக நீதி என்று நம்ப வைத்தீர்கள். எதற்கெடுத்தாலும் பார்ப்பன ஆதிக்கம் என்று புரளி பேசி சாதி என்னும் புற்று நோயை மறைத்தீர்கள்.

கல்வியிலும் வேலை வாய்ப்பிலும் சாதி வேண்டாம்; பொருளாதாரம் மட்டுமே பாருங்கள். சாதியில்லாத சமுதாயம் உருவாகும்.

இன்று ஓட்டுப் பொறுக்கும் உங்களுக்கு இது காதில் விழாது. ஆனால் நாளை நீங்கள் நெஞ்சு வலி வந்து, மருத்துவமனையில் சேரும் போது உணர்வீர்கள்.

ஆனால் அப்போது காலம் கடந்திருக்கும். உங்கள் காலம் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்.

நாய் உணர்த்திய உண்மை

துவக்கமும் முடிவுமில்லாப் பேரமைதி என்னை வரவேற்றது. கோவிலும் சிவனும் தனியாக இருந்தனர். நான், சி வன், ஒரு நாய் – இவர்களால் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது கோவில்.

ஒரு வகையில் பிரும்ம தத்துவத்தை உணர்த்துவது போல் கூட இருந்தது. சிவன் பிரம்மம். நானும் நாயும் ஒன்று, ஆனால் இவை மூன்றும் முடிவில்லாப் பிரபஞ்சமாகிய கோவிலில் அடக்கம்.

சிவனைப் பார்த்தேன்.காலங்களுக்கு அப்பால் நின்று சிவன் என்னைப் பார்த்தான்.எனக்கும் அவனுக்கும் இடையே முடிவில்லாப் பேரமைதி. பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன் அவன்.
அவனது கண் முன்னால் எத்தனையோ பிரளயங்கள் கடந்து சென்றிருக்கும்.நான் வெறும் துளியாய் வெற்று நீர்க் குமிழியாய், ஒரு சிறு துளியாய் அவன் முன் நின்றேன்.
அர்ச்சகர் இல்லை.எனவே பேரமைதி நீடித்தது.சிவன் பார்த்துள்ள மானுடத் துளிகள் பல கோடிகளில் ஒன்றாய், வெறும் காற்றால் அடித்த பந்தாய் அவன் முன் நின்றிருந்தேன்.என் கர்வங்கள், வேற்று எக்காளப் பேரிரைச்சல்கள் அனைத்தும் அடங்கி, எல்லாம் அறிந்த அவன் முன் எதுவும் அறியாப் பாலகனாய் நான் என் அகம் அழிந்து நின்றேன்.

நான் இதுவரை அறிந்தது ஒன்றும் இல்லை. ஏனெனில் நான் காற்றில் வீசப்பட்ட ஒரு பருக்கை. இவனோ .முக்காலமும் உணர்ந்தவன். குலோத்துங்கன் முதல் குந்தவை வரை, அச்சுதப்ப நாயக்கன் முதல் ராபர்ட் கிளைவ் வரை, ஏன் தற்போதைய பெருமக்கள் வரை அனைவரையும் ஆட்ட்ப்படைத்த தலைவன் வீற்றிருக்கிறான் ஆழ்ந்த மோனத்தில்.

தயங்கித் தயங்கிப் பின்வாங்க முயற்சிக்கிறேன். சிவனின் ஆகர்ஷம் முடிந்தபாடில்லை. ஒரு வழியாக வெளிப்பட்டு வெளிப் பிராகாரம் வருகிறேன்.கற்றளிச் சுவர்கள். குந்தவையின் பரிசில்கள்.

மெதுவாக இயங்கி, அடிமேல் அடி வைத்துச் சுந்தரரும், சம்பந்தரும் நடந்த அதே பிராகாரத்தில் நடந்து மெதுவாக சௌந்தர நாயகி சந்நிதிக்கு வருகிறேன். குலோத்துங்கனின் நிவந்தனம் பற்றிய கல்வெட்டில் ராதிகாவை ரமேஷ் காதலிப்பது தெரிந்தது. வரலாறை உணராத மண்டு மக்கள் இருக்கும் வரை குலோத்துங்கன்கள் தத்தமது சமாதிகளில் இருப்பதே நலம்.

வரலாற்றின் உள் சென்று, மீண்டு, நிகழ் காலம் வர வெகு நேரம் ஆனது. கோவிலை விட்டு வெளியேறி ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தேன்.அந்த நாய் என்னைப் பார்த்து வாலாட்டியது. ஆம். பிரம்மம் ஒன்று தான். மற்ற அனைத்தும் (உயிர்கள் உட்பட) சமமே என்று அது சொல்வது போல் இருந்தது.

இடம்: வேத புரீஸ்வரர் ஆலயம்., தேரழுந்தூர்.

இளையராஜா வைக்கவேண்டிய கை

இசை ஞானிக்கு ,

80-90களில் உங்கள் இசையைக் கேட்டு வளர்ந்த ஒரு இசை அஞ்ஞானியின் வணக்கம். இசை பற்றி எழுதி என் மேதாவிலாசத்தை நான் காட்டப்போவதில்லை. ஏனெனில் அது என்னிடம் இல்லை.

தங்களின் சமீபத்திய ‘தாரை தப்பட்டை’ திரைப்படத்தின் திருவாசகப் பதிகங்களின் இசையில் உயிரைப் பறிகொடுத்துவிடுவேனோ என்கிற பயத்துடன் இதை எழுதுகிறேன். நீங்கள் தமிழுக்குக் கிடைத்த பொக்கிஷம். நிற்க.

ஒரு திரைப்பாடல் ஆசிரியர் ஒரு பாட்டிற்கு என்ன விலை கேட்கிறார் என்று நான் அறிந்ததில்லை. அனேகமாக அதிகமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் அப்பாடல்களுக்கு உயிர் கொடுப்பதில் உங்களுக்கு மிகப்பெரிய பங்குண்டு என்பதை நான் அறிவேன். பாடலின் மதிப்பு உங்கள் இசையால் கூடுகிறது என்பதும் என் சிற்றறிவிற்கு எட்டிய ஒன்றே.

ஆகவே, இந்த ‘பாருருவாய பிறப்பற வேண்டும்..‘ என்னும் மாணிக்கவாசகர் திருவாசகப் பாடலுக்கு என்ன விலை வைக்கலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? எழுதிய நாயன்மார் தற்போது இல்லை என்பது தாங்கள் அறிந்ததே. ஒரு குத்துப் பாடலை எழுதிவிட்டு ‘கவிஞர்’, ‘கவிப்பேரரசு’ என்றெல்லாம் பட்டம் போட்டுக்கொள்ளும் நாளில், இந்தப்பதிகத்தை இயற்றிய மாணிக்கவாசகருக்கு என்ன விலை அளிக்கலாம் என்று நீங்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டுகிறேன்.

உங்கள் இசை ஞானத்தால் இப்பாடல்களுக்கு ஒரு விலை நிர்ணயம் செய்யுங்கள். அதைத் திரைப்படத் தயாரிப்பாளரிடம் சொல்லி அதனைப் பெற்று நலிவடைந்த, பண்டைய சிவன் கோவில் ஒன்றிற்கு நீங்களே அளியுங்கள். அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோவில்கள் நிலை என்ன என்பது தாங்கள் அறிந்ததே.

‘நான் ஏன் செய்ய வேண்டும்?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நியாயம் தான். தாங்கள் இசை அமைப்பாளர். இந்த வேலை உங்களுடையது அல்ல தான். ஆனால் சென்னையில் வெள்ளம் வந்த போது முன்னின்று நீங்கள் செய்த பணிகளை நாடே கண்டது. 1980களில் திருவரங்கக் கோபுரத்திற்குத் தாங்கள் செய்த பெருதவியை ஆன்மீக உலகம் என்றும் மறக்காது. ஆக நீங்கள் முனைந்தால் இதுவும் நடக்கும்.

உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்லை.

வைணவக் கோவில் உற்சவங்களின் போது ஆழ்வார்களுக்கென்று தனி மரியாதை உண்டு. ஸ்ரீ சடாரி ஆசீர்வாதம் ஆழ்வார் திரு உருவங்களுக்கு முதலில் வழங்கப்படும். அவர்கள் தங்கள் பாடல்களால் அந்த ஊரை திவ்ய தேசமாக்கினார்கள் என்பதால், பெருமாள் அவர்களைக் கவுரவிக்கிறார் என்கிற கணக்கில் வரும் இது. அது போலத்தான் ‘முதல் தீர்த்தம்’ என்பதும் ஒரு குடும்பம் பல தலைமுறைகளுக்கு முன் கோவிலுக்கு ஏதாவது அளப்பரிய கைங்கர்யம் செய்திருக்கும். (உலுக் கான் ஆக்கிரமிப்பு போன்றவற்றின் போது) அதற்காக அக்குடும்பத்தாருக்கு முதல் மரியாதை செய்யப்படுவதும்.

வீடுகளில் சுப காரியங்களின் போது, தத்தமது ஆசாரியர்களுக்கு, ஊர்க் கோவில்களுக்கு என்று ‘சம்பாவனை’ என்று சிறு காணிக்கை தனியாக வைக்கப்பட்டு பின்னர் கொண்டு சேர்க்கப்படுவதும் வாடிக்கை.
இவை போல, நமது பண்டைப் பாசுரங்களுக்கும், பதிகங்களுக்கும் உரிமையாளர்கள் என்றால் அவர்கள் அந்தந்த ஊர் விக்கிரகங்கள் என்று கொள்ளலாம். அதற்காக ஒரு சிறு தொகையை செலுத்துவது நல்லதே. பாரதியின் பாடல்கள் வணிக ரீதியாகப் பயன் படுத்தும் போது, அவர் தொடர்பான ஒரு நிறுவனத்திற்கு ஒரு தொகை அளிப்பது அவருக்கு நாம் செய்யும் நன்றி என்று கூறுவேன் ( அவரது பாடல்கள் நாட்டுடைமை ஆனாலும் கூட).

‘வரணம் ஆயிரம்’ பாசுரம் எனக்குத் தெரிந்து 2 முறை திரைப்படங்களில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்தப் படங்களின் தயாரிப்பாளர் இப்பாடலின் மூலம் என்ன பொருள் ஈட்டினாரோ தெரியாது. ஆனால் மனசாட்சிக்கு உட்பட்டு, அப்பாடலை வணிக ரீதியாகப் பயன் படுத்துவதால் ஒரு தொகையை ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவிலுக்குக் கொடுத்திருக்கலாம். ஏன் விசேஷ நாளில் அன்னதானம் செய்திருக்கலாம்.

நாங்கள் நாதியற்றுக் கிடக்கிறோம்; எம் கோவில்களும் அப்படியே. அரசின் கீழ் உள்ளபடியால் அரசு போலவே கோவில்களும் ஆகிவிட்டன. 40 வேலி நிலம் கொண்ட கோவில்கள் ஒரு வேளை உணவுக்குக் கையேந்துகின்றன. மக்கள் கொடுக்கும் பணத்தைக்கொண்டு சில உற்சவங்கள் நடக்கின்றன. அவ்வளவே. எரிந்துபோன தேர்கள் கரிக்கட்டைகளாக நிற்கின்றன. வெயிலிலும் மழையிலும் சிதைந்து போன கோவில் தேர்கள் எவ்வளவோ!

உங்களால் நேரடியாக இந்தப் பணிகளைச் செய்ய முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் தலைமையில் ஒரு நிதி துவங்குங்கள். பாசுரங்களையும் பதிகங்களையும் திரைத் துறையினர் தங்கள் திரைப்படங்களில் பயன் படுத்தினால் அதற்கான ஒரு தொகையை அந்த நிதிக் கணக்கில் செலுத்தச் சொல்லுங்கள். இந்த நிதிக்குப் பாசுரங்களையும், பதிகங்களையும் வணிக ரீதியாகப் பயன்படுத்தும் அனைத்துக் கலைஞர்களையும் ஒரு காணிக்கை போல் செலுத்தச் செய்யலாம். ஆண்டு தோறும் கோவில்களுக்கு இந்த நிதியில் இருந்து ஒரு பகுதியைச் செலவு செய்யுங்கள். இந்த நிதியைக் கையாள அரசு அற நிலையத்துறை தவிர்த்த சமூகப் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட குழு ஒன்று செயல்படட்டும். இதற்கு நீங்கள் தலைமை தாங்குங்கள்.

கோவிலுக்குத் தான் கொடுக்க வேண்டும் என்பதில்லை. பதிகங்களை ஓதும் ஓதுவார்களுக்கும் அளிக்கலாம்.

தமிழில் பெயர் வைத்தால் வரி விலக்கு வேண்டும் என்று கேட்கும் திரை உலகம் இந்த நியாயமான வேண்டுகோளை ஏற்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் நீங்கள் இதிலும் ஒரு முன்னோடியாக இருந்து செயல்பட்டால் திட்டம் வெற்றியடையுமே ஐயா.

‘ராஜா கைய வெச்சா ராங்கா போகாது’ என்பதால் உங்களிடம் இந்த வேண்டுகோள். வாரிசு இல்லாச் சொத்து போன்று நமது தொன்மைச் செல்வங்கள் பயன்படுத்தப்படுவதை நீங்கள் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருந்து தடுத்து சரியான பயனாளியைச் சென்றடைய உதவுங்கள்.

இதை நீங்கள் செய்தால் வேறு என்ன பயனோ இல்லையோ, வானுலகிலிருந்து ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் வாழ்த்துவர்.

வாருங்கள் ராசாவே, முன்னெடுத்துச் செல்லுங்கள் இத்திருப்பணியை.

தமிழரும் மலைப்பாம்பும்

ஹிந்தியில் சமூக வலைதளச் செய்திகள் அளிக்க வேண்டும் என்று ஒரு ஆணை வந்தாலும் வந்தது, உலகளாவிய தமிழர் பொங்கி எழுந்தனர். சிங்கப்பூர், மலேசியா, கனடா என்று கோபால் பல்பொடி விற்கும் இடங்களில் எல்லாமிருந்து கிளம்பியது பேரொலி. ஆஹா, என் தாய்த் தமிழை அழிக்கப்பார்க்கிறது பா.ஜ.க. அரசு என்று கிளம்பியது அலை ஓசை. முக நூல் போராளிகள் தூக்கினர் தங்கள் கீபோர்ட் ஆயுதத்தை.

எல்லாப் பக்கங்களில் இருந்தும் வாங்கியுள்ள அடியின் காரணமாக இருக்கும் இடம் தெரியாமல் பரிதவித்த கருணாநிதி,’ஹிந்தியை முன்னேற்ற சிந்தனை செய்யாதீர், இந்தியாவை முன்னேற்ற சிந்தனை செய்வீர்’ என்று அறிக்கை விட்டார். ( இந்த இடம் எழுதும் போது சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை ).

ஆனால் ஒன்று. கருணாநிதி கொஞ்சம் அடக்கித்தான் வாசித்துள்ளார் என்று தோன்றுகிறது. 2ஜி, கனிமொழி, தயாளு என்று ஏகப்பட்டது இருக்கிறது. எதற்குப் பகைத்துக் கொள்வானேன் என்று இருக்கலாம். அதைவிட சிந்தனைச் சிற்பி குஷ்பூ வேறு விலகிவிட்டார். இனிமேல் டி.வி.யில் ஆங்கிலத்தில் பேச யாரை அனுப்புவது என்ற குழப்பமாக இருக்கலாம்.

‘தூங்கும் சிறுத்தையை இடராதீர்’ என்று முழங்கினார் வைகோ. ‘புலி’ என்று சொல்லாமல் சிறுத்தை என்று சொன்னது ஏனோ என்று தெரியவில்லை. பகுத்தறிவுக் காரணங்கள் ஏதாவது இருக்கலாம். கூடங்குளமும் தற்போது முழு மூச்சில் செயல்படத் துவங்கி விட்டதால் அவருக்கும் ஏதாவது பேச வேண்டாமா ? இல்லைஎன்றால் ஏதாவது தமிழ் இலக்கியச் சொற்பொழுவு ஆற்றச் சொல்கிறார்கள். அவற்றில் தேவாரத்தையும், திருவாசகத்தையும் தொடாமல் பேச முடிவதில்லை. என்னதான் செய்வது ? கிடைத்தது இந்த ஹிந்திச் செய்தி.

இராமதாசு, பட்டும் படாமலும், தொட்டும் தொடாமலும் ஒரு அறிக்கை சமர்ப்பித்தார். அன்புமணியின் பிற்கால நலனைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டாமா ?

காவிரி அன்னை அம்மா வழக்கம் போல் கடிதம் எழுதியுள்ளார். தனது பங்கிற்குத் திராவிட மானம் காக்க வேண்டாமா ?

ப.சிதம்பரம் கூட பேசியுள்ளார் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அமைச்சர் வேலை இல்லை என்றால் எத்தனை நாள் தான் சும்மா இருப்பது ? அமைச்சராக இருந்தபோதே அப்படித்தானே இருந்தார் என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது. ஆனால் அப்போது அவர் சும்மா இல்லை. சிங்கப்பூர் வந்தார். மலேசியா சென்றார். பன்னாட்டு வங்கிகளுடன் பேசினார். குஜராத்தைத் திட்டித் தான் பணியை ஆற்றினார்.

ஆனால் உண்மையில் நடந்தது என்ன ?  மோடி அரசி ஹிந்தி தான் தகவல் மொழி என்று அறிவித்து விட்டதா ? அப்படி அறிவுக்க முடியுமா ?

முடியாது. 1963-ல் நேரு கொண்டு வந்த சட்டத்தின் படி, ஹிந்தி பேசாத மாநிலங்கள் ஒப்புக்கொள்ளாத வரையில், ஹிந்தியை ஒரே தேசீய மொழியாக ஆக்க சட்டத்தில் வழி இல்லை. அது வரை ஆங்கிலம் இணைப்பு மொழியாகவே தொடரும். என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த நிலை மாறப் போவதே இல்லை.

சரி. இது தமிழக அரசியல் வியாதிகளுக்குத் தெரியாதா ? என்று கேட்கலாம்.

அவர்களுக்கும் தெரியும். ஆனால் எப்போதுமே ஒரு பயம் காட்டிக்கொண்டே இருந்தால் தான் மக்களைத் தொடர்ந்து பயம் கலந்த மயக்க நிலையில் வைத்திருக்க முடியும். அதன்மூலம் இவர்கள் தொடர்ந்து காலட்சேபம் செய்ய முடியும். அதனால் தான் இந்த ‘அறிக்கை’ப் போர்கள். அக்கப்போர்கள் என்றும் சொல்லலாம்.

சரி. பா.ஜ.க. அரசு என்னதான் சொன்னது ? சமூக இணைய தளங்கள் மூலம் பேசும் போது அரசாங்க விவரங்களை ஹிந்தியில் தெரிவிக்க வேண்டும். கூடுதலாக ஆங்கிலம் பயன் படுத்தலாம் என்பதே அந்த அறிவுறுத்தல். இதன் மூலம் அரசு அறிவிப்புகள் ஹிந்தி மட்டுமே பேசும் பெரும்பாலான மக்களைச் சென்றடைய ஏதுவாகும். ஆனால் இதனால் அரசாணைகள், கெஜெட் (Gazette )  முதலியன பாதிக்கப்படாது.

இந்த உண்மை நிலை தெரியாதவர்களா தமிழர்கள் ?

நான் ஜப்பானிய மொழி கற்ற போது எனக்கு ஆசிரியர்கள் அனைவரும் தமிழர்கள். ஒரு ஆசிரியர் மட்டுமே ஜப்பானியர். ஜப்பானிய நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் தமிழ் இளைஞர்கள் பலர் ஜப்பானிய மொழி பேசுகிறார்கள். அதனால் தமிழ் அழிந்து விட்டதா ? தோக்கியொவில் என் உடன் பணியாற்றிய அனைத்துத் தொழில் நுட்ப வல்லுனர்களும் தமிழர்களே. அவர்கள் தோக்கியோ வந்த போது பெருமுயற்சி செய்து ஜப்பானிய மொழி கற்றார்கள்.

பிழைக்க உதவி செய்யும் எந்த மொழியையும் கற்கவே தமிழன் மட்டுமல்ல யாரும் விரும்புவர். சிங்கையில் நல்ல தமிழ் பேசும் அமெரிக்கப் பேராசிரியர் ஒருவர் தனது பெயரை ‘பரணி’ என்று சொல்கிறார். தமிழ் கற்றதால் அவருக்கு ஆங்கிலம் மறந்துவிட்டதா ? அல்லது அவரது தாய் மொழி அழிந்து விட்டதா ?

‘யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்’ என்று பாரதி சொன்னானே. அவன் தமிழ் தவிர வேறு 7 மொழிகளில் விற்பன்னன். அவனது தமிழ் அழிந்ததா ?

ஒன்று சொல்லலாம். தற்போது கணினித் துறையில் ‘மலைப்பாம்பு’ என்று ஒரு மொழி உள்ளது. அதன் நிஜப்பெயர் Python  என்பது. அது போல் இன்னும் பல மொழிகள் C, C++, Java, SQL, C# என்று பலதும் உள்ளன. ஆக இவை அனைத்தையும் கற்பதை விட்டு விடலாமா  தமிழர்கள் ? மீண்டும் கற்காலம் செல்ல வேண்டியது தான்.

பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான சிற்பங்களையும், கோவில்களையும், கல்வெட்டுக்களையும் காப்பதற்கு வக்கில்லை; கல்வெட்டுக்களைத் தலைகீழாக வைத்து சிமெண்ட் பூசுகிறார்கள். இவற்றைக் கேட்க நாதியில்லை; குஷ்புவிற்குக் கோவில் கட்டிய மூத்த குடி அல்லவா ? அதனால் தான் வந்துவிட்டார்கள் தமிழைக் காக்க.

‘சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் கலைச் செல்வம் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்’ என்று பாரதி சொன்னான். தேவை துவேஷம் இல்லை. விவேகம்.

பகுத்தறிவு பல் இளிக்கிறது

பகுத்தறிவு பற்றி எழுதக் கூடாது என்று எத்தனை நாள் தான் பொறுமையாக இருப்பது ? நாட்டில் நடப்பவை நம்மை எழுத வைத்து விடுகின்றன. ஒரு காமெடி என்றால் அது பற்றி எழுதாமல் எப்படி இருப்பது ?

‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ நாளிதழில் வந்தது இது. விஷயம் இவ்வளவு தான். நேற்று திருச்சியில் தி.மு.க. மாநாடு துவங்கியுள்ளது. சனிக்கிழமை காலை 9:00 – 10:30 ராகுகாலம் என்பதால் ‘தலைவர்’ அவர்கள் 10:40 மணிக்குக் கொடி ஏற்றியுள்ளார். ‘ராகு காலம்’ தவிர்க்க வேண்டி அப்படி செய்யப்போகிறோம் என்று மூத்த தலைவர் கே.என்.நேரு தெரிவித்துள்ளார்.

அதே போல் ஜனவரி 6-ம் தேதி கட்சி அலுவலகம் திறந்துள்ளார் ஸ்டாலின். அன்று திங்கள் என்பதால் 10:30- 12:00 ராகுகாலம். அதனைத் தவிர்த்து 12 மணிக்கு மேல் திறந்துள்ளார்.

ஏற்கெனவே 2ஜி வழக்கில் சனி பகவான் பந்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார். சமீபத்தில் ஜாபர் சேட், கனிமொழி உரையாடல்கள் வெளியாகியுள்ளன. அழகிரி வேறு ஆட்டம் போடுகிறார். தேர்தல் வேறு நெருங்குகிறது. கூட்டணி ஒன்றும் இதுவரை அமையவில்லை. இந்தக் களேபரத்தில் எதற்கு ராகுவைப் பகைத்துக்கொள்வானேன் என்று நினைத்திருக்கலாம். பெரியார் வழியில் நடப்பவர்கள் அல்லவா ?

இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் சுட்டி ( பல் இளிக்கும் பகுத்தறிவு)

தேவன் என்னும் மாமனிதன்

தற்போது பெரும்பாலும் தமிழ் மக்களால் மறக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு ஹாஸ்ய எழுத்தாளர் தேவன் என்னும் மஹாதேவன். 50 களில் கோலோச்சிக்கொண்டிருந்த அவர் பெரும்பாலும் உயர் மத்திய தர ப்ராம்மணக் குடும்பங்கள், அவர்கள் சார்ந்த கதைகள், அவர்களது தொழில் சார்ந்த நகைச்சுவை நிகழ்வுகள் முதலிய பல விஷயங்கள் பற்றிக் கதைகள் எழுதியுள்ளார்.

‘துப்பறியும் சாம்பு’ அவரது முக்கியத் தொகுப்பு.

;ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்’, ‘மிஸ்.மாலதி’ ,’பார்வதியின் சங்கல்பம்’ முதலியன வித்தியாசமான முறையில் எழுதப்பட்ட கதைகள்.

‘ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்’ அக்கால ஜுரி முறைப்படி வழக்கு நடக்கும் விதத்தை விவரித்திருக்கும். நீண்ட நாவல் அது. கடைசி வரை சுவாரசியம் குறையாமல் எழுத்தபட்டிருக்கும். அக்கால நீதி முறை நடைமுறையில் இருந்தபோது நாம் இல்லையே என்று நம்மை எண்ண வைக்கும்.

அமரர்.கல்கியுடன் இணைந்து பணியாற்றியவர் திரு.தேவன். ஆனந்த விகடனில் ஆசிரியராகவும் இருந்துள்ளர் அவர்.

சென்னை எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைவராகவும் இருந்துள்ளார் தேவன்.

வெறும் 43 ஆண்டுகளே உயிர் வாழ்ந்தார் தேவன். அதற்குள் அவர் எழுதிக் குவித்த கதைகள் ஏராளம்.

அவரைப் பற்றி இப்போது ஏன் என்று கேட்கலாம். சில நாட்கள் முன்பு அவரது ஒரு சில புத்தகங்களை மீண்டும் படித்தேன். வாழ்வில் பல ஆண்டுகள் பின்னே சென்றேன்.

வாழ்வின் மிகச் சாதாரணமான விஷயங்களைக் கூட மிகவும் நகைச்சுவையுடன் கூறியிருப்பார் அவர்.

தேவன் கதைகளை ஒரு மீள் வாசிப்பு செய்து பாருங்கள். தமிழகத்தின் பி.ஜி.வோட்ஹவுஸ் ( P.G.WodeHouse ) என்று சாதாரணமாக அழைக்கலாம் இவரை.

இன்று கலியுக வருஷம் 5114, விஜய வருஷம், மார்கழி மாதம் 17ம் நாள், தஷிணாயனம் கலந்த அமாவாசையில் ஹேமந்த ருதுவில் பூராடம் மற்றும் மூலம் நட்சத்திரங்கள் கூடின தினத்தில் வடக்கே மற்றும் வட கிழக்கே சூலமும் உள்ள ஒரு நாளில் ஆங்கில வருஷம் 2014 வந்துள்ளது எனப்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் புதியதாகத் தெரியவில்லை.

என் பகுத்தறிவினால் அறியக்கூடியது அவ்வளவு தான் போல.

ஜனவரி முதல் நாள் என்பது என்னவென்று சங்க இலக்கியங்களில் நான் அறிந்தவரை துழாவிப் பார்த்தேன். 

கம்பன் ஏதாவது சொல்லியிருப்பானோ என்றும் தேடினேன்.

வள்ளுவர், இளங்கோ என்று யாராவது ஏதாவது சொல்லி இருப்பார்களோ என்றும் பார்த்தேன்.

அப்படி ஒன்றும் அவர்கள் சொல்லவில்லை.

இவர்கள் யாருக்குமே தெரியாமல் ஒரு ஒப்புயர்வற்ற நிகழ்வு ஆண்டு தோறும் நடக்கிறது. அது நமது தமிழையும் தமிழ் தேசீயத்தையும் காக்கவே பிறப்பெடுத்துள்ள ‘தமிழ்த் தலைவர்கள்’ மட்டுமே தெரிந்து வைத்துள்ள ஒன்று போலத் தெரிகிறது.

அது எப்படி கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த தமிழ்க் குடியின் த்லையாய பழம் பெரும் புலவர்களுக்குத் தெரியாததெல்லாம் நமது ‘தமிழ்த்’ தலைவர்களுகு மட்டும் புலப்படுகிறது என்று யோசித்தேன்.

நாள் முழுக்க அமர்ந்து யோசித்தேன்.

‘தமிழ்த் தலைவர்’ பெருமை சொல்லவும் அரிதே என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

உங்களுக்கும் அந்த பூரண ஞானம் பொலிய எல்லாம் வல்ல பகுத்தறிவை வேண்டுகிறேன்.