சாமி

‘சித்தப்பா,  இத்தன நாழி கழிச்சு நீங்க தேரழுந்தூர் போக வேண்டாம். சொன்னா கேளுங்கோ. பாண்டிச்சேரில பஸ் ஏறினதுலேர்ந்து நீங்க தூங்கிண்டே வரேள். வாங்கோ, இன்னிக்கி ராத்திரி நம்மாத்துல படுத்துக்கோங்கோ. நாளைக்குக் கார்த்தால தேரழுந்தூர் போய்க்கலாம்’ மாயவரம் பஸ் ஸ்டாண்டில் சித்ரா* கெஞ்சினாள்.

‘என்ன சொல்ற நீ? தேரழுந்தூர்ல சித்தி ஒடம்புக்கு முடியாம இருக்கா. ஜூரம் அடிக்கறதுன்னு சொல்றா. நான் போயே ஆகணும்.’

‘போங்கோ சித்தப்பா. நாளைக்குக் கார்த்தால போங்கோ. இங்கேர்ந்து அரை மணி நேரம் தானே. இப்ப பதினோரு மணி ஆறது. டவுன் பஸ்ஸும் கிடைக்காது,’ முடிந்தவரை போராடிப் பார்த்தாள் சித்ரா.

‘முடியவே முடியாது. காவேரிப் பாலம் வரைக்கும் போயிட்டா ஜங்ஷன்லேர்ந்து கும்பகோணம் போற டவுன் பஸ் எதாவது வரும். நான் கோமல் ரோடு போய், அங்கீருந்து போற வர வண்டி எதுலயாவது போயிடுவேன். நீ ஆத்துக்குப் போ. தனியா வேற போற..’

‘நன்னா இருக்கு. பதினோரு மணிக்கு ஜங்ஷன் பஸ் வர்றதே துர்லபம். அதுல கோமல் ரோடுல வேற நிக்கப் போறேளா. 78 வயசாறதா இல்லியா. பிடிவாதம் பிடிக்காதீங்கோ.’

‘என்ன சாமீ? எங்க போகணும்? என்ன பிரச்னை?’ அதுவரை அருகில் நின்றிருந்த காதர் கேட்டார்.

‘ஒண்ணுமில்ல, தேரழுந்தூர் போகணும், பஸ் வரல்ல. அதான்..’

‘இதுக்கு மேல பஸ் வராது. ஒண்ணு பண்ணுங்க ஆட்டோ பிடிச்சு காவேரிப் பாலம் போனா ஒரு வேளை பஸ் வரலாம். டே மஜீது, ஆட்டோ வருமா பாருடா’

‘இல்ல ஆட்டோவெல்லாம் வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணலாம்.’

‘போங்க சாமி. காசு ரொம்ப கேப்பானேன்னு பாக்கறீங்களா? இருங்க இதோ வரேன்.’

‘வாங்க ஏறிக்கங்க. பின்னால ஒக்காருவீங்கல்ல? மஜீது, பின்னாடியே டிவிஎஸ் 50ல வாடா.காவேரிப் பாலம் கிட்ட கொண்டு விடுவோம். பெரியவரு விழுந்துடாம பார்த்துக்கிட்டே வா. நீங்க போங்கம்மா. அட்டோ எடுத்துடுங்க. நான் கொண்டு விடறேன் ஐயாவ.’

‘பார்த்துப் போங்க. ஹார்ட் பேஷ்ண்ட் இவர். எங்க சித்தப்பா’

‘புரிஞ்சுதும்மா. நீங்க பேசறத கேட்டுக்கிட்டேதான் இருந்தேன். சாமி, ஏறிட்டீங்களா? பின்னாடி கம்பிய புடிச்சுக்குங்க.’

பாண்டிச்சேரியில் அன்று காலை ஏழு மணிக்கு வர வேண்டிய வாத்யார் மதியம் பதினொரு மணிக்கு வந்து   பெரியப்பாவிற்குத் திவசம் முடிய மாலை நான்கு மணியாகிவிட்டிருந்தது. பிறகு கிளம்பி, இரவில் மயிலாடுதுறையில் இறங்கி அங்கிருந்து 10 கி.மீ தொலைவில் உள்ள தேரழுந்தூர் செல்ல வேண்டும்.

‘இறங்கிக்கோங்க சாமி. மஜீது, ஜங்ஷன்ல பஸ் வருதா பாருடா. இரு, அங்க ஒரு டவுன் பஸ் தெரியுது. சாமீ, பஸ் கும்மோணம் போவுது. கோமல் ரோடுல இறங்கிடறீங்களா?’

‘சரிங்க. உங்களுக்கு ஏன் வீண் சிரமம்? நான் போய்க்கறேன்.’ அப்பா.

‘விடுங்க சாமி. கண்டக்டர், ஐயாவ கோமல் ரோடுல இறக்கி விட்டுடுங்க. பெரியவரு, கண்ணு அவ்வளவா தெரியாது. பார்த்து இறக்கி விட்டுடுங்க. சாமி, அப்ப நான் வறேன். இந்தாங்க. வீட்டுக்குப் போனதும் ஒரு போன் பண்ணிச் சொல்லுங்க. வரேங்க.’ பாய் கிளம்பிச்ச் சென்றார்.

கோமல் ரோடில் அரை மணியாக நிற்கிறார் அப்பா. தேரழுந்தூர் செல்ல பஸ் இல்லை. மணி 11:40. கோமல் ரோடு டீக்கடையும் மூடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

‘சாமி, இப்ப இங்க வண்டி ஒண்ணும் இல்லியே, தேரழுந்தூர் போகணுமானா காலைலதான் பஸ் வரும்’ டீக்கடைக்காரர் அக்கறையுடன் தகவல் சொல்ல அப்பாவிற்கு இன்சுலின் போட்டுக்கொள்ளவில்லை என்று நினவு. ஒருவேளை போட்டுக்கொண்டோமோ? பிரஷர் மாத்திரையும் போட்டுக்கலையே..

‘ஐயா, எங்க போகணும்?’ டூவீலர் நின்றது. வேட்டி அணிந்த 20 வயது ஆடவன் கேள்வி.

‘தேரழுந்தூர்ப்பா. பஸ் ஒண்ணும் வரல்ல..’

‘என்னங்க, பன்னண்டு மணிக்கி ஏதுங்க பஸ்ஸு? நான் சிறுபுலியூர் போறேன். தேரழுந்தூர் தாண்டி தான் போகணும். வண்டில ஏறிக்குவீங்களா?’

வண்டி மெதுவகவே சென்றுகொண்டிருந்தது. குளிர் முகத்தில் அறைய, கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தார் அப்பா.

‘சாமி, தேரடி வந்துடிச்சு. எங்க போகணும் உங்களுக்கு?’

‘இங்கயே இறங்கிக்கறேன். ரொம்ப தேங்க்ஸ்பா. நான் வரேன்’

‘அட இருங்க சாமி. உங்க வீடு எங்க சொல்லுங்க. விட்டுட்டுப் போறேன்.’ பிடிவாதமாக அந்த ஆண்.

‘இல்லப்பா, இங்கேரருந்து நூறு அடிதான். சன்னிதித் தெருல தான் இருக்கு. நான் போய்க்கறேன். நீ இன்னும் போகணுமே..’

‘அட என்ன கஷ்டங்க சாமி. ஏறுங்க. எங்க அப்பான்ன கொண்டு விட மாட்டேனா?’

‘உன் பேரென்னப்பா?’ வீட்டு வாசல் வரையில் கொண்டு விட்டுச் சென்றவனைக் கேட்டார் அப்பா.

‘சுடலை சாமி. நான் வரேன். ஜாக்ரதையா உள்ள போங்க. இனி ராவுல வராதீங்க.’ பைக் திரும்பும் சப்தம் தூரத்தில் கேட்டது.

தூரத்தில் ஏதோ கிராமத்து ஒலிபெருக்கியில் முனகல்:

‘கோட்டைய விட்டு வேட்டைக்குப் போகும் சுடலை மாட சாமி,

மாட சாமி, சாமியும் நான் தான், பூசாரி நீதான், சூடம் ஏத்திக் காமி.’

Advertisements

கைப்பெருமாள்

‘ஆமருவி, இங்க வாயேன், என் கையப் பாரு. எப்பிடி பெருமாள் தெரியறார் பார்,’ நான் நெய்வேலியில் இருந்து உற்சவத்திற்காகத் தேரழுந்தூர் வந்ததும் வராததுமாக எதிர்த்த வீட்டு அலமேலுப் பாட்டி அழைத்தாள்.

கைல பெருமாள் தெரியறாரா? ஊருக்கு வந்தவுடனே கிரகம் பிடிச்சு ஆட்டறதே என்று நினைத்தபடியே, பாட்டியின் கையைப் பார்த்தேன். பாட்டியின் உலர்ந்த கையில், ரேகைகளின் ஊடே காலையில் நீராடும் போது தேய்த்துக்கொண்ட மஞ்சள் தெரிந்தது. ‘ பார், பார் என்னமா சிரிக்கறார் பார்’, என்றாள் பாட்டி.

கலவரத்துடன் அவளது மகன் ரங்கன் மாமாவைப் பார்த்தேன். ‘தெரியறதுன்னு சொல்லு. இல்லேன்னா விடமாட்டா,’ என்றார். கொஞ்ச நேரம் இப்படியும் அப்படியும் பார்த்துசிட்டு, ‘இப்ப தெரியல்ல. நான் போய் குளிச்சுட்டு வந்துடறேன். ஒருவேளை அப்ப எனக்குத் தெரிவாரோ என்னவோ’ என்று ஓடி வந்தேன்.

இருந்த சில நாட்களில் வருவோர் போவோரிடம் எல்லாம் கையைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் அலமேலுப் பாட்டி. அவளது கணவர் ஶ்ரீவத்சையங்காருக்குக் கண் அவ்வளாவாகத் தெரிவதில்லை என்பதால்  அவரை மட்டும் விட்டுவிட்டாள்.

TZRமுப்பது வருஷங்கள் கழித்து, சென்ற ஆண்டு மீண்டும் தேரழுந்தூர் உற்சவத்திற்குச் சென்றேன். பாட்டியின் பழைய வீட்டை இடித்துவிட்டுப் புதியதாகக் கட்ட வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். இடிப்பதற்கு முன் ஒருமுறை பார்த்துவரலாம் என்று முன்னர் பாட்டி உட்கர்ந்திருந்த இடத்தைத் தாண்டி மெள்ள உள்ளே சென்றேன்.

‘வாடா ஆமருவி. வந்து பாரேன். பெருமாள் உற்சவம் எப்படி நடக்கறது பார். நன்னா தெளிவா தெரியறது பாரேன்,’ என்று உள்ளிருந்து குரல் வந்தது. கையை நீட்டிக்கொண்டிருந்தார் தற்போது தொண்டு கிழமான ரங்கன் மாமா. கலவரத்துடன் உள்ளே கையைப் பார்த்தேன்.

அவர் கையில் ஐ-போன் 4ல் ஆமருவியப்பனின் கருடசேவைக் காட்சிகள்.

தனி நாடு அடைவது எப்படி?

தனி நாடு அமைத்தே தீருவோம்.

தேரழுந்தூரைத் தலை நகராகக் கொண்ட கம்ப நாட்டை அமைத்தே தீருவோம். கம்பருக்குத் தீங்கிழைத்த, தஞ்சையைத் தலை நகராகக் கொண்ட சோழ நாட்டின் மீது படை எடுப்போம். இதற்காகத் தேரழுந்தூரின் வடக்குவீதி அரசின் பிரதமர் ஆதரவையும், தேரழுந்தூர் சர்வமான்ய அக்ரஹார அரசின் ஜனாதிபதியின் ஆதரவையும் பெறத் தயங்க மாட்டோம்.

இவ்வளவு ஏன்? கும்பகோண அரசின் முதல் மந்திரியுடன் பேச்சு வார்த்தைகள் ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டன. இனி கும்பகோணத்தின் படைகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு, தஞ்சையை நோக்கித் தேரழுந்தூர்ப் படைகள் எந்நேரமும் முன்னேறும்.

கம்பன் என்றால் அவ்வளவு இளக்காரமா? கம்ப ராமாயணத்தை அரங்கேற்ற ஶ்ரீரங்கத்தில் எவ்வளவு எதிர்ப்பு? மறக்க மாட்டோம் அநீதியை. ஆழ்வார் பாசுரங்களைப் பாடலாமாம், கம்பன் எழுத்தைப் பாடக் கூடாதா? கம்பனும் இராமனைப் பற்றித்தானே பாடியுள்ளான்?

கம்பன் மீதுள்ள காழ்ப்பால் அவனது மகன் அம்பிகாபதியைச் சோழன் எவ்வளவு கொடுமை படுத்தியுள்ளான்? இதற்கெல்லாம் தீர்வு கம்ப நாடென்னும் தனி நாடு தான்.

என்ன கேட்டோம்? கம்பனின் பாடலை அங்கீகரிக்கச் சொன்னோம். தேரழுந்தூர் என்றால் இளக்காரமா? எங்களைக் கண்டால் தஞ்சை சோழப் பேரரசுக்கு அவ்வளவு இளக்காரமா?

இன்னும் என்ன கேட்டோம்? திருமங்கையாழ்வார் பாடலுக்கு நம்மாழ்வார் பாடலுக்கு உள்ள ஏற்றத்தைத் தாருங்கள் என்றோம். கொடுத்தார்களா சோழ அரச வஞ்சகர்கள்? பாண்டிய நாட்டின் நம்மாழ்வாருக்கும், பெரியாழ்வாருக்கும் உள்ள அந்தஸ்தை திருமங்கை ஆழ்வாருக்குக் கொடுக்க மனம் இல்லையே உங்களுக்கு?

‘நாயக-நாயகி பாவ’த்தில் திருமங்கை ஆழ்வாரும் தான் பாடியிருக்கிறார். அதென்ன பாண்டிய நாட்டு ‘நாயக-நாயகி பாவ’ பாசுரங்களுக்கு மட்டும் ஏற்றம்? பராங்குச நாயகி என்றால் இங்கே பரகால நாயகி. வண்டு முதற்கொண்டு தூது விட்டுப் பாடியுள்ளார் திருமங்கை. ‘தேமருவு பொழிலிடத்து மலர்ந்த போதை’ பாசுரத்துக்கு ஈடாகுமா உங்கள் பாண்டியப் பாசுரங்கள்?

என்னதான் காரணம்?

ஏனென்றால், திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூர்ப்பக்கம். நாகப்பட்டினத்துக்கு அருகில் உள்ள திருக்குறையலூர். என்ன இருந்தாலும் உங்களுக்கு வேற்று நாட்டுக் காரரின் பாசுரங்கள் தான் உசத்தி. அதனால் தானே பாண்டிய நாட்டுப் பெரியாழ்வாரையும், நம்மாழ்வாரையும் கொண்டாடுகிறீர்கள் ?

இதற்கு ஒரே தீர்வு தனி நாடு தான். கம்ப நாடு. இது கம்பனுக்கும், திருமங்கை ஆழ்வாருக்கும் குரல் கொடுக்கும் ஒரே தேசம்.

வெற்றி வேல், வீர வேல். படை எழுக, திரை விலக, கம்பன் புகழ் ஓங்க. போர், போர், தனி நாட்டுக்கான போர்.

‘பரத் ராம். அப்பா தூக்கத்துல ஏதோ உளர்றார பார். ஏஸி போடணுமா கேளூ. தமிழ் நாட்டுல கண்ட அசடுகளும் பேசறதெல்லாம் படிக்காதீங்கோன்னா கேட்டாதானே’

பஞ்சகச்சம் நிகழும் தருணம்

143000337629972783-panchakacham-readymade-dhotiநீங்கள் பஞ்சகச்சம் உடுத்திக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? ஆமாம் என்றால் மேலே படியுங்கள். இல்லையென்றால் அவசியம் மேலே படியுங்கள்.

வேஷ்டிகள் பல வகை.

மயில்கண் வேஷ்டி என்னும் வகை ரொம்ப காலம் பிரசித்தியுடன் விளங்கியது. ‘என்ன மயில்கண் வேஷ்டி வாங்ல்லியா?’ என்றூ மாப்பிள்ளைகள் கோபித்துக்கொண்டு போன காலங்கள் உண்டு. அத்தனை ஜாஜ்வல்யத்துடன் திகழ்ந்த மயில்கண் வேஷ்டியை தற்போது யாரும் சீந்துவார் இல்லை. யாரும் அதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை.

மயில்கண் வேஷ்டியைப் போலவே சமீப காலத்தில் ஈரோடு வேஷ்டி என்று ஒன்று வந்தது. ஒன்றிரண்டு முறை துவைத்த பின் முழங்காலுக்கு மேல் ஏறிக்கொள்ளும். அதை விரித்துவிட வேஷ்டி நுனியில் கல்லைக் கட்டி விட வேண்டும் என்பது போல் 1-2 வாரத்துக்குள்ளேயே பல்லிளித்து நின்றுவிடும். அது என்ன டெக்னாலஜி என்று இன்னமும் ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் இரண்டாந்தரமான வேஷ்டியாக ‘மல் வேஷ்டி’ என்று ஒன்று இருந்தது. சரியாக மூன்று முறை உடுத்திக் கொண்டவுடன் குழந்தைத் துணியாகப் பயன்படுத்தலாம்.

இதைத் தூக்கி அடிக்கும் விதமாகத் தற்காலத்தில் பாலியஸ்டர் வேஷ்டி என்று ஒரு வஸ்து வந்துள்ளது. கிறிஸ்தவ மணப்பெண் அணியும் முகம் மறைக்கும் / மறைக்காத பாலாடை போன்ற வெண் துணியால் ஆனது இந்த பாலியஸ்டர் வேஷ்டி. வேஷ்டியை உடுத்திக் கொண்டது போலவும் இருக்கும், இல்லாதது போலவும் இருக்கும். வேஷ்டியே இல்லாதது போலவும் இருக்கும்.  ‘உள் ஒன்று வைத்துப் புறம் ஒன்று பேசாதவர்கள்’ என்று யாராகிலும் இருந்தால் இந்த வஸ்திரத்தைப் பயன் படுத்தலாம். ஆங்கிலத்தில் ‘Leaving nothing to the imagination’ என்பார்கள். பாலியஸ்டர் வேஷ்டி அப்படியானது.

வேதாந்த பாடத்தில் ‘அந்தர் இந்திரியம்’ , ‘பஹுர் இந்திரியம்’ என்பார்கள். அப்படி அந்தர் இந்திரியத்தையும், பஹுர் இந்திரியத்தையும் ஒன்றைணைக்கும் விதமாக, வேறுபாடு இல்லாமல் உள்ளிருப்பதை வெளிக்காட்டி, பரமானந்த அனுபவத்தை அளிக்கவல்லதாக பாலியஸ்டர் வேஷ்டி திகழ்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒப்பற்ற ஆன்மீக அனுபவத்தை அளிக்கும் பாலியஸ்டர் வேஷ்டிக்கு ‘Transparency International’ விருது கொடுக்கலாம்.

தற்காலத்தில் வேஷ்டியை உடுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. வெறுமனே பேண்ட் போட்டுக்கொள்வது போல் அணிந்து கொள்ளலாம் அல்லது அதனுள் புகுந்துகொள்ளலாம். இப்போதெல்லாம் ஜிப், பாக்கெட் எல்லாம் வைத்து ரொம்ப வசதிகள் உள்ளனவாம். பெல்ட் இதுப்பதால் எப்போது அவிழ்ந்து மானத்தை வாங்கும் என்கிற பயம் எல்லாம் இல்லை. இதற்கு ‘பேஷ்டி’ என்று நான் பெயர் வைத்திருக்கிறேன் ( பேண்ட் + வேஷ்டி = பேஷ்டி ).

4 முழம், 8 முழம் என்பது போக, 9-5, 10-6 என்று ஆபீஸ் டைமிங் மாதிரி வேஷ்டிகள் உள்ளன. 9-5, 10-6 என்பவை அளவைக் குறிப்பதாக நான் நினைத்ததுண்டு. ஆனால் இவற்றில் பஞ்சகச்சம் என்னும் முறையில் உடுத்திக் கொண்ட போதுதான் இந்த நம்பர்களின் அருமை தெரிந்தது. 9-5 உடுத்திக் கொள்ள காலை 9ல் இருந்து மாலை 5 மணி வரை ஆகலாம் என்றும் 10-6 என்பது காலை 10ல் இருந்து மாலை 6 வரை ஆகும் என்றும் தெரிந்து புளகாங்கிதம் அடைந்தேன்.

இதில் 10-6 என்பதில் 2-3 பேர் ஒரே சமயத்தில் உடுத்திக் கொள்ளலாம் என்று உணர்ந்துகொண்ட அந்த ஜென் தருணத்தைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

gu0xzஇந்த முறை உற்சவ விஷயமாகத் தேரழுந்தூருக்குச் சென்றிருந்தேன். மடத்தில் ஒரு அறையில் 4-5 பேர் அவசரம் அவசரமாக பஞ்சகச்சம் உடுத்திக் கொண்டிருந்தனர். பெருமாள் ஏள்ளுவதற்குச் சில மணித்துளிகளே இருந்ததால் நானும் அந்த அறையில் நுழைந்து 10-6 வேஷ்டியை பஞ்சகச்சமாக உடுத்திக்கொள்ள முயன்றேன். நிற்க.

ஆமாம். நிற்கத்தான் முயன்றேன். 10-6 வேஷ்டியை உடுத்திக் கொள்ள சில ஆசனங்களையும், ஒரு சில தண்டால்களையும், சில முறை ஆத்மப்பிரதட்சணமும் செய்ய வேண்டும். அவ்வப்போது கீழே கிடக்கும் வேஷ்டி நுனிகளை இடுப்பில் சொருகிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு 10 நிமிஷத்தில் அது ஒரு மாதிரி பஞ்சகச்சம் போல் வரும். அந்தப் பதம் தெரிந்து உடனே உடுத்திக்கொள்வதை நிறுத்திவிட வேண்டும். ஏனெனில் 10-6ல் பஞ்சகச்சம் எப்போது நிகழும் என்று சொல்ல முடியாது.

பஞ்சகச்சம் தியானம் போன்றது. அதைப் பூரணமாக அடைய மனுஷனால், மனுஷ யத்னத்தால் முடியாது. அதை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும். அது நிகழும் போது நிகழும். அதுவரை நாம் பலனை எதிர்பாராமல் கடமையாற்றும் கர்மயோகி போல 10-6 வேஷ்டியின் மேல் மேற்சொன்ன ஆசனங்களைச் செய்தவண்ணம் இருக்க வேண்டும். அருகில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும் யாராவது ‘வந்துடுத்துடா, பஞ்சகச்சம் வந்துடுத்து’ என்று பாஞ்சஜன்யம் போல் முழங்குவார். அப்போது ராமன் வில்லைப் படீரென்று ஒடித்தது போல் நிறுத்திவிட வேண்டும். அப்போது பஞ்சகச்சம் நிகழ்ந்துவிட்டது என்று பொருள்.

இப்படியாக பஞ்சகச்ச மோன நிலையை அடைய நான் பிரயத்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்த போது, ‘வந்துடுத்துடா, பஞ்சகச்சம் வந்துடுத்து’ என்று யாரோ யாருக்கோ கத்த, அது எனக்குத் தான் என்று நினைத்து நான் அவசரமாகக் கீழே கிடந்த சில வேஷ்டி நுனிகளை இடுப்பில் சொருகிக்கொண்டு ஓட, ‘மாமா நில்லுங்கோ, வேஷ்டிய உறுவிண்டு போகாதீங்கோ’ என்று வேறு இரண்டு பேர் பின் தொடர, அவர்கள் வேறு யாரையோ சொல்கிறார்கள் என்று நானும் ‘மாமா நில்லுங்கோ, வேஷ்டியை உறுவிண்டு போகாதீங்கோ’ என்று கத்தியவாறே சன்னிதித் தெருவில் ஓட, பிரிட்டிஷ் ராஜகுமாரியின் ஆடையைப் பிடித்துக் கொண்டே வரும் சேவகிகள் போல் நாங்கள் மூவரும் ஊர்வலமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் போது, வீதியில் பெருமாள் ஏள்ளினார்.

‘அர்ச்சனை இருக்கா? பழம், தேங்கா இருந்தா அமிசேப் பண்ணலாம்’ என்று அர்ச்சகர் கேட்கும்போது தான் நான் கட்டிக்கொண்டிருந்தது ஒரே ஒரு பஞ்சகச்சம் இல்லை, பலரின் 10-6களும் சேர்ந்து சுமார் 30-18 என்று என் உடலில் சுற்றியிருந்ததை உணர்ந்த தருணம் என் அகக்கண் திறந்து ,

‘உடுத்துக் களைந்த நின் பீதகவாடை உடுத்துக் கலத்ததுண்டு..’ என்று பாசுரம் சொன்ன மோன நிலையே இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உணர்ந்த ஜென் தருணம் என்று நினைக்கிறேன்.

அமுதம்

பல வருடங்களுக்கு முன் அப்பாவுடன் காவிரிக்கரைக்குச் சென்ற போது நதியில் இருந்து நீர் எடுத்து வாய் கொப்புளித்து அதைக் கையில் வாங்கி நிலத்தில் விட்டார். பிறகு நதியில் கையை நனைத்துக்கொண்டார். குழப்பத்துடன் பார்த்த என்னை,’காவேரி தெய்வம்னா. எச்சல் துப்பலாமோ?’ என்றார்.

குழப்பம் தெளியாமல் அவரையே பார்த்தேன். ‘அப்ப நிலத்துல துப்பலாமேன்னு கேக்கறயா? பூமாதேவின்னா அவோ,’ என்று சிரித்தார்.

நீரிலோ நிலத்திலோ நேரடியாக எச்சில் உமிழக்கூடாது என்னும் பாரம்பரியத்தை நினைத்து 30 ஆண்டுகள் கழித்து இன்றும் மனம் சிலிர்க்கிறது. பஞ்ச பூதங்களைப் பாரத பாரம்பரியம் எப்படிப் பார்த்தது என்பதை நினைக்கும் போது மயிர்க்கூச்சம் ஏற்படுகிறது. வீடு முதலானது கட்டும் முன்னர் பூமாதேவியிடம் பணிந்து, அவளது அருள் வேண்டிப் பெற்று பின்னர் துவங்குவது நமது பாரம்பரியம்.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பது, நீர்நிலைகளை உருவாக்குவது, புனரமைத்து மராமத்து வேலை செய்வது முதலான பணிகள் பேரறம் என்னும் அளவில் நம் பண்டைய சமூகத்தில் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டுள்ளன.மனிதகுலத்தின் வாழ்வாதாரத்தை வலுப்படுத்தும் இவ்வகைச் செயல்களால் மற்ற உயிரினங்களும் பயனடைந்தன.

இம்மாதிரியான அறப்பணிகளைச் செய்பவர்களை வாழ்த்தி, வானளாவப் புகழும் கல்வெட்டுகளை நாம் பார்க்கிறோம். இப்பணிகளுக்கு ஊறு விளைவிப்பவர்களுக்கு காசியில் ஆயிரம் காராம்பசுக்களைக் கொன்ற பாவம் வந்து சேரும் என்றும் எழுதியிருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

எங்கு பார்த்தாலும் தண்ணீர் நிரம்ப வேண்டும் என்னும் வேண்டுதல்கள். ஊரின் அடையாளமாக வாளை மீன்கள் சொல்லப்படுகின்றன. நெல் வயலில் குவளை மலர்கள் காட்டுகின்றன என்கிறார் ஆழ்வார். எங்கும் செழிப்பு, செல்வம், மழை, நீர், வளம், சுபிக்ஷம். ஆழ்வார் பாசுரங்கள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

ஆழி மழைக் கண்ணா‘ என்கிறாள் ஆண்டாள். கண்ணனுக்கு வேறு அடைமொழியே இல்லையா என்ன? மழையை எப்போதும் இணைத்தே பேசுகிறாள் ஆண்டாள். அத்துடன் நிற்காமல் மழை பெய்யும் முறையையும் சொல்கிறாள்.

‘ஆழியுள் புக்கு முகர்ந்து கொடார்த்தேறி 

ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து

ஆழி போல் மின்னி வலம்புரி போல் நின்றதிர்ந்து 

தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சாரா மழை போல்

வாழ உலகினில் பெய்திடாய் நாங்களும் 

மார்கழி நீராட மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்’

கருமேகம், இடி, மின்னல், இவற்றை முறையே கண்ணனின் உடல், சங்கின் ஒலி, சக்கரத்தின் ஒளி இவற்றிற்கு உவமையாகச் சொல்கிறாள். மழை, நீர்வளம் முதலியன நிறைந்த வளமான சமுதாயத்தை ஆண்டாள் பிரதிபலிக்கிறாள். அவளின் உவமைகளில் அவள் வாழ்ந்த நிலத்தின், சுற்றுச் சூழலின் நிலை உணர்த்தப்படுகிறது. நம் கண் முன் அபரிமிதமாய்த் தெரியும் ஒன்றையே நாம் உவமையாகவும், தொடர்பு படுத்தும் பொருளாகவும் கொள்வோம். ஆண்டாளின் பாசுர வரிகளின் மூலம் நீர் நிறைந்த ஊர் வளமும் மழைக்கும் நீர் வரத்துக்கும் அவர்கள் அளித்த முக்கியத்துவமும் தெரிகிறது.

கி.பி. 800 – கி.பி.900

திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூருக்கு வருகிறார். எங்கும் வேத கோஷம் கேட்கிறது. வானம் முந்திக்கொண்டு மழை பொழிகிறது.

‘முந்தி வானம் மழை பொழிய மூவாவுருவில் மறையாளர்

அந்தி மூன்றும் அனல் ஓம்பும் அணியார் வீதி அழுந்தூரே’

ஊரை வர்ணனை செய்யும்போது அதன் வீதிகளைச் சொல்வது மரபு. ‘மூன்று வேளையும் அக்கினி வழிபாடு ( அக்னிஹோத்ரம்) செய்யும் அந்தணர்களைக் கொண்ட அழகிய வீதிகளை உடையது’ என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்திருக்கலாம். ஆனால் ‘அந்த ஊரி வானம் முந்தி மழை பொழிகிறது’ என்கிறார். எல்லா ஊர்களைலும் பெய்வதற்கு முன் தேரழுந்தூரில் பெய்கிறதாம். அப்படிப் பெய்ய வேண்டிய காரணம் என்ன? அதன் பதில் அடுத்த வரியில்: ஏனெனில் அந்தணர்கள் மூன்று வேளையும் அனல் ஓம்பும் சடங்கு செய்கிறார்கள்.

‘அந்தணர்கள் கடமை தவறாது இருந்தால் மழை பெய்யுமா? வேறு சான்றுகள் உண்டா?’ என்று கேட்கலாம்.

வள்ளுவர் சொல்வது : ஒரு நாடு நன்றாக ஆளப்படுகிறது என்பதை அறிய இரு அளவுகோல்கள் உண்டு. நாட்டில் பால் வளம் மற்றும் வேதியர் ஓதும் வேதம். ஆட்சி சரியில்லையெனில் பசுவிலிருந்து பால் வளம் குன்றும், அந்தணர் வேதத்தை மறப்பர் என்பதை,

‘ஆ பயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல் மறப்பர் 

காவலன் காவான் எனின்’

இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால் புரியும். அரசு சரி இல்லை என்றால் அந்தணர் வேதம் ஓதுவதை மறப்பர். அதனால் மழை பொய்க்கும். விளைச்சல் இருக்காது. எனவே பசுக்களின் பால் வளம் குறையும்.

ஆண்டாளும் ‘திங்கள் மும்மாரி பெய்து..’ என்கிறாள். அதென்ன மூன்று மழை ?

‘விவேக சிந்தாமணி’ மாதம் மூன்று முறை மழை பெய்வது ஏன் என்று சொல்கிறது:

‘வேதம் ஓதிய வேதியர்க்கோர் மழை

நீதி மன்னர் நெறியினுக்கோர் மழை

மாதர் கற்புடைய மங்கையர்க்கோர் மழை

மாதம் மூன்று மழையெனப் பெய்யுமே’ 

ஆக மாதம் மூன்று முறை மழை பெய்திருக்கிறது.

மீண்டும் தேரழுந்தூர். அவ்வூரின் வயல்களில் உள்ள வாளை மீன்களை உண்ண குருகு என்னும் பறவைகள் வருகின்றன. உடல் பருத்த வாளை மீன்கள் துள்ளுவதைக் கண்டு குருகினங்கள் அஞ்சுகின்றன. பிறகு சிறிய மீன்களை நாடிச்செல்கின்றன’ என்கிறார்.

‘நீரில் பணைத்த நெடுவாளைக்கு அஞ்சிப்போன குருகு இனங்கள்

ஆரல் கவுளோடு அருகணையும் அணியார் வயல் சூழ் அழுந்தூரே’

வயல்வெளிகளில் சேறாக உள்ளதாம். அந்தச் சேற்றில் தம் குஞ்சுப் பறவைகளுக்கு மீன்களைத் தேடி ஆண் பறவையும் பெண் பறவையும் சென்றனவாம். இதை,

‘புள்ளுப் பிள்ளைக்கு இரைதேடிப் போன காதல் பெடையோடும்

அள்ளல் செறுவில் கயல் நாடும் அணியார் வயல் சூழ் அழுந்தூரே’ என்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

ஊரில் நெடுவீதிகள். ஊரைச் சுற்றி மீன்கள் துள்ளும் வயல்வெளிகள். வானம் முன்னரே மழை பொழியும் நிலை. ஊர் வர்ணனை நீர் பற்றியே இருப்பதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம்.

கி.பி. 2004

வெகு நாட்கள் ஆடுகள் மேய்ந்த இடம். பாழ்பட்டுப்போனதால் பாம்புகள் நடமாடிய குளம். ஊருக்குச் சென்ற போதெல்லாம் கிரிக்கெட் விளையாடிய தளம். அத்தனை குப்பைகளும் கொட்டப்பட்ட குளம். இது தான் தர்ச புஷ்கரணி என்று அழைக்கப்பட்ட தேரழுந்தூர் ஆமருவியப்பன் திருக்குளம்.

img_0461-2

அந்தக் குளத்தில் நீர் நின்று நான் பார்த்ததில்லை. மழைக்காலத்தில் சில மணி நேரங்கள் மட்டும் நீர் நிற்கும் குளமாக இருந்தது தர்ச புஷ்கரணி. திருமங்கையாழ்வார் பார்த்த புஷ்கரணியில் பாம்பும் ஆடும் விளையாடின.

img_0460-2

கி.பி. 2008 –  திருப்பணிகள் துவக்கம்

2008ல் இக்குளத்தைப் புனரமைக்கும் பணியில் மூன்று ஓய்வு பெற்ற பெரியவர்கள் இறங்கினர். இரவு பகல் வேலை. குளத்தைச் சீரமைக்க வேண்டிய, அதுவரை வாளாவிருந்த அற நிலையத் துறை ஒரு சில முனகல்களோடு அனுமதியளிக்க இசைந்தது.

திருக்குளம் 2008
திருக்குளம் 2008

 

வேலைகள் துவங்கிய நேரத்தில் அப்பா ஒருமுறை கடும் வெயிலில் நின்றவாறு மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சென்னையில் இருந்து வந்த ஒரு வசதி மிக்க மனிதர்,’நாங்கள் ஒரு அரசு சாரா இயக்கம் நடத்துகிறோம். கோவில் குளங்களைச் சீரமைத்துத் தருகிறோம்,’ என்று சொன்னார். அவரை நம்பி, பல முறை சென்னைக்கு அலைந்தத்து தான் மிச்சம். அவரால் ஒரு செங்கல் கூட தர முடியவில்லை. ஆனால் கோவில் குளத்தை சீரமைப்பதாக தினசரிகளில் போட்டுக்கொண்டார்கள்.

அப்பாவும் மற்ற இரு பெரியவர்களும் நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கி, பணம் வசூல் செய்யலாம் என்று முயன்றனர். ‘கொடையாளர் தயவு’ என்னும் ஷரத்தின் படி தான் செய்ய வேண்டும் என்றும், பணம் வசூலிக்கக் கூடாது என்றும் அற நிலையத் துறை கூறியது. பின்னர் கொடையாளர்களை நோக்கிய பயணம் துவங்கியது.

சில பத்து முறைகள் சென்னையில் இருக்கும் அற நிலையத் துறை அலுவலகத்துக்கும், பல பத்து முறைகள் இப்பணியை ஒப்பந்த முறையில் கொடையாகச் செய்ய வேண்டி பல நிறுவனங்களுக்கும் நடையாய் நடந்து, ஓட்டமாய் ஓடி, சோறு தண்ணீர் மறந்து அந்த மூவரும் செயல்பட்டனர்.

ஒரு நிறுவனத்தின் கொடையாக ஜெ.சி.பி. என்னும் இராட்சத இயந்திரம் அனுப்பிவைக்கப் பட்டது. சில நூறு பணியாளர்கள் களத்தில் , குளத்தில் இறங்கினர். நல்ல கோடை வெயிலில் வேலை மும்முரமாக நடந்தது. சில அடிகள் அகழ்ந்ததும் ஓராயிரம் வருடப் பழமையான நீர் வரத்து வழி தென்பட்டது. சில மைல்கள் தள்ளியுள்ள காவிரியின் கால்வாய் ஒன்றுடன் இணைத்து நிலத்தின் அடியில் கட்டப்பட்டிருந்த கல் வழி அது. ஆனால் அதனால் தற்போது பயன் இருக்காது என்றும், அதன் வழிகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தன என்றும் தெரிந்தது.

எப்படியாவது பண்டைய வழியில் நீர் கொணர்வது எப்படி என்று நிபுணர் குழு ஆராய்ந்தது. சில முயற்சிகளுக்குப் பின் அந்தப் பாதை கைவிடப்பட்டது. அந்த நிலத்தடி வழி தவிர மற்ற அனைத்து பண்டைய நீர் வரத்து வழிகளும் புனரமைக்கப்பட்டன. 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எவ்வளவு முன்யோசனையுடன் நம் முன்னோர்கள் செயல்பட்டுள்ளனர் என்பதை நினைத்து பெருமையாக இருந்தாலும் அவை அனைத்தையும் பயன்படுத்த நம்மால் முடியவில்லையே என்பதை நினைத்து வருத்தம் தான் ஏற்பட்டது.

பெரியவர்கள் மூவரும் கூடிப் பேசினர். 500 மீட்டர் தள்ளி, கோவிலுக்குச் சொந்தமான இடத்தில் இருந்து மோட்டார் பம்ப் இறக்கலாம் என்றும் அங்கிருந்து தண்ணீரைக் கொண்டுவரலாம் என்றும் ஆலோசனை சொல்லப்பட்டது. பி.வி.சி. அல்லது கான்கிரீட் குழாய்  பதிக்க வேண்டும் என்று முடிவாகியது. அவ்வளவு தூரம் குழாய் பதிப்பதற்கு மிகுந்த பொருட்செலவு ஆகும் என்று கணக்கிட்டனர்.

வெயில் தகித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மதிய நேரம் ஹார்டுவேர் வியாபாரி ஒருவர் வந்தார். ‘ஊர்ல ஏதோ தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்று காதில் பட்டது. எந்த ஊராக இருந்தாலும் தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்வது எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு வேண்டுதல் போல் செய்து வருகிறோம். இந்த ஊரிலும் நாங்கள் செய்யலாமா?’ என்றார்.

குளத்திற்கு அருகிலும் போர் போட்டு நீர் எடுக்கப்பட்டு குளத்தில் நிரப்பப்பட்டது.  குளத்தைச் சுற்றி வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டு மழை நீர் குளத்துக்குள் வர வழி செய்யப்பட்டது. குளத்தைச் சுற்றி விழும் ஒரு மழைத்துளியும் வீணாகாமல் குளத்திற்குள் விழ வழி செய்யப்பட்டது.

குளம் ஆழப்படுத்தப் பட்டது. குளக்கரைகள் புதியதாக எழுப்பப்பட்டு, வலுப்படுத்தப்பட்டன. கரையைச் சுற்றி மரங்கள், வாழை முதலியன நடப்பட்டன. முதல் மழையில் நீர் நிரம்பியது. நிரம்பிய நீர் நிலத்தடிக்குச் சென்றது. மேலும் மழை பெய்ய, நீர் வற்றாமல் நிற்கத் துவங்கியது.

இன்று எல்லா நாட்களிலும் தண்ணீர் தளும்பி நிற்கிறது. தெப்ப உற்சவம் கொண்டாடும் அளவிற்குத் திருக்குளத்தில் நீர். குளத்தின் நீரால் அக்கம்பக்க வீடுகளில் எல்லாம் நல்ல கிணற்று நீர் ஊற்று. 30 ஆண்டுகள் பாழாய் இருந்த குளம் 4-5 வருடங்களாக நீரால் நிரம்பி வழிகிறது.

தற்போது வருடம்தோறும் திருக்குளத்தில் தீர்ததவாரி உற்சவம் நடைபெறுகிறது. ஆமருவியப்பனின் திருவாராதனத்திற்குக் குளத்து நீர் பயன்பாட்டில் உள்ளது.

குளத்தில் மீன்களின் கூட்டம் அதிகமாகி, அற நிலையத்துறை மீன் ஏலம் விடும் அளவிற்கு முன்னேறிய ஒரு நாளில், ‘ஒருவேளை 9ம் நூற்றாண்டு வாளை மீனின் சந்ததியாக இருக்கலாம்,’ என்றார் அப்பா.

திருமங்கையாழ்வார் திரும்பி வந்தால் சந்தோஷப்படுவார்.

DSC01624

 

தமிழில் 'பிரும்மாஸ்திரம்'

‘பிரும்மாஸ்திரம்’ – இதற்கான தமிழ்ச்சொல் என்ன ?

இப்படி ஒரு முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்.

‘வாளி’ என்னும் சொல் ‘அம்பு’ என்னும் பொருளில் பல பாசுரங்களில் வருகிறது.

#தேரழுந்தூர் பாசுரத்தில்

‘சிரங்கள் ஐயிரண்டும் உம்பர்வாளிக்கு இலக்காக உதிர்த்த உரவோன்..’ என்கிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

இராமன் இராவணனை அழித்ததை இவ்வரி உணர்த்துகிறது.

‘உம்பர்’ என்பது தேவர் என்று நாம் அறிவோம். ‘உம்பர்வாளி’ என்பது தேவர்களின் அஸ்திரம் – வஜ்ராயுதம் – என்பது போல் தோன்றினாலும், அப்படி ஒன்று இல்லை என்று வியாக்கியானம் சொல்கிறது.

‘இந்திராதிகளுடைய வஜ்ரத்துக்கு அழியாத பையல் தலைகளை, மனிச்சுக்கு ஏகாந்தமான மிடுக்காலே அழித்தான் ஆய்த்து’ என்பதாக வியாக்கியானகர்த்தா சொல்கிறார். ஆக உம்பர்வாளி என்பது வஜ்ராயுதம் இல்லை.

ஆகையால் உம்பர்வாளியை ‘பிரும்மாஸ்திரம்’ என்று கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

வேறு சொற்கள் இருந்தால் அறிஞர்கள் தெரியப்படுத்துங்கள்.

#பாசுரச்சுவை

நயந்தாரா அழகானவரா ?

நயந்தாரா, த்ரிஷா, தமன்னா மூவரில் யார் அழகானவர்கள்?

எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர்களை விட அழகான பெண்கள் எங்கள் ஊரில் உண்டு. நம்பிக்கை இல்லையா?

‘அம்பு அராவும் கண் மடவார் ஐம்பால் அணையும் அழுந்தூரே’ என்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

தேரழுந்தூர்ப் பெண்டிர் அம்பைத் தோற்கடிக்கும் அளவு கூர்மையான கண்களை உடையவர்களாம். அது மட்டும் அல்ல. அவர்கள் ஐந்து குணங்கள் கொண்ட கூந்தல் உடையவர்களாம். ( ஐம்பால்)

அது என்ன ‘ஐம்பால்’? இரு வகையாக வியாக்யானம் சொல்கிறார்கள்.

அரும்பத உரையாசிரியர் சொல்வது :

1. கந்தம் ( நறுமணம்)

2. மது ( தேன்)

3. மார்தவம் (மென்மை)

4. ஸ்நிக்தை (அடர்த்தி)

5. இருட்சி (கருமை)

பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராச்சாரியார் வியாக்யானம் பின்வருமாறு:

1. சுருண்டிருத்தல்

2. நீண்டிருத்தல்

3. அடர்ந்திருத்தல்

4. கறுத்திருத்தல்

5. நறுமணம் கொண்டிருத்தல்.

இப்போது முதல் வரியைப் படியுங்கள்.

பி.கு: ஆழ்வார் சொன்னது கி.பி. 9ம் நூற்றாண்டு.

Inhaling history @ Therazhundhur

The car stopped abruptly in front of the gate. From the front seat, I was able to see history unfold in the form of a 9th century temple. The Govindaraja Swami temple is located on the banks of a small lake called Alli Kulam in Therazhundhur. The place is so serene and calm that if you don’t look up, you wouldn’t notice human dwellings in the region.

The temple is definitely old. The main deities are made of stucco. The temple has a shrine for Manavaala Maamuni, the thenkalai saint. The priest, a computer science graduate who chose to serve the Lord rather than serve the MNC masters in the US, tells me that the temple was originally owned by his family and was later taken over by the government. Now that the temple is under HR&CE, any development needs to be endorsed by the powers that be at the government offices.

Fifty years ago the madappalli-the temple kitchen used to prepare one bag of rice per day as offering to the Lord and prasad to the visitors and devotees. Currently the temple’s annual income is 10 bags of rice. And the priest is paid Rs 40 per month as salary. This priest has chosen not to receive the salary as he needs to pay a larger cheque clearing fee to cash the cheque.

The temple, for sure, had seen better times. The kitchen was a large one then as it had to cater to thronging devotees. With dwindling bhakthas and income, the kitchen also has shrunk in size pointing to a sign of times. With people immersed in T.V. serials, who has the time to visit these historical shrines for solace?

The history of the temple, as elucidated by the priest Mr.Gosakan, is different from the one that is popularly known. The way the Thirumangai Azwar pasuram is represented to include Lord Govindaraja and Lord Ranganatha into the Divyadesa deities, is not endorsed by the many that I spoke to later. This, they say, is an attempt to include the temples into the more popular history of Lord Amaruviappan.

In any case, Lord Govindaraja is as enchanting as Lord Amaruviappan. Better to visit the temple during the day and inhale some history.

Related links on Therazhundhur:

Yakshi Pasi

The story the dog told me

சிறுபுலியூர்க் கிளி சொன்ன செய்தி

கண்ணன் சேஷாத்ரி ‘அருமா கடலமுதன்’ பற்றிப் பேசினாலும் பேசினார் இந்த முறை அவசியம் சிறுபுலியூர்  என்ற தீர்மானத்துடன் தேரழுந்தூரிலிருந்து ஒரு நாள் மாலை கிளம்பினேன். தம்பி தான்  சாரதி.

பச்சை வயல்கள் சூழ்ந்த தேரழுந்தூர்- திருவாரூர் சாலையில் உள்ளது சிறுபுலியூர்.கோவில் வாசலுக்கு வந்தவுடன்  தனியான ஒரு தீவிற்கு வந்தது போல இருந்தது.

எங்கும் பேரமைதி.எங்களையும் பெருமாளையும் தவிர சில நூறு கிளிகள் மட்டுமே. அவற்றின் பேச்சில் எங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொள்வது போல் இருந்தது.

மூச்சு விடுவதில் பிரச்சினை உள்ள ஒரு வயதான அர்ச்சகர் பாசுரம் சேவித்துக் கற்பூரம் ஏற்றினார். சின்ன திருமேனி. கிருபாசமுத்திரப் பெருமாள் (எ) அருமா கடலமுதன். சயனத்தில் இருந்தார்.

Sirupuliyurதாயார் சந்நிதி தனியாக. யாரும் இல்லாமல் ‘திரு மா மகள்’ என்னும் பெயருடைய தாயார் மோனத்தில் ஏகாந்தமாக எழுந்தருளியிருந்தார்.அந்தப் பேரமைதி வேறோர் இடத்தில் இல்லை.

maattu vandiசந்நிதியில் இருந்த ஒரு பழுதடைந்த பழைய சாராட்டு வண்டி (மாட்டு வண்டி?) வளமான பழைய காலத்தை நினைவு படுத்தியது. அது ஏன் அங்கு நிற்கிறது என்று கேட்கலாம் என்றால் சன்னிதியில் யாரும் இல்லை. ஆமாம். அர்ச்சகருக்கு மாதத்துக்கு ரூ.40 சம்பளம் கொடுத்தால் யார் தான் வருவார்கள்?

ஒரு வழியாகப் பிராகாரத்தைச் சுற்றி வந்தால் ‘இங்கெல்லாம் யாரு சாமி வர்றாங்க? உங்களை மாதிரி வெளியூர் ஆசாமிங்க வந்தாத்தான் உண்டு’ என்றபடி வந்த அற நிலைய ஊழியர் வறுமையின் பிரதிநிதியாக இருந்தார். ‘சம்பளம்  மூணு மாசம்  பாக்கி’ என்றார் கோவில் காவலர். அர்ச்சகரை விட இவருக்குக் குறைவாகவே இருக்கும். அதுவும் பாக்கி. அறம் நிலையாத்துறை வாழ்க.

வறுமை இருந்தாலும் காவலர் முகத்தில் இறைப்பணி செய்யும் பெருமை தெரிந்தது.

ஊரில் ஒரு வாரம்  தங்கினால் ஏழெட்டு விஷ்ணுபுரம் நாவல்கள் எழுதிவிடலாம். அவ்வளவு அமைதி, இறை உணர்வு. தத்துவ விசாரணை செய்ய உகந்த திவ்யதேசம்.

‘கிஞ்சித்காரம் டிரஸ்ட்’ உபயத்தில் கோவிலில் பல வேலைகள் நடந்துள்ளது தெரிந்தது.

கோவிலை விட்டு வெளியே வரலாம் என்று த்வஜஸ்தம்பம் அருகில் நின்று அரை இருளில் மீண்டும் அமுதனைச் சேவிக்க எத்தனித்தேன். சொல்லி வைத்தது போல் அத்தனை கிளிகளும் கத்தின. ‘பார், பார், பாராளும் எங்கள் பெருமாளைப் பார்’ என்று சொல்வது போல் இருந்தது.

கோவில் வெளியில் ஒரு நாய்க்குட்டியும் சில குருவிகளும் ‘ஓடிப்பிடித்து’ விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. கட்டப்பட்ட பசு மாடுகள் திரும்பி ஒரு முறை பார்த்து பின்னர் மீண்டும் வைக்கோல் தின்னத் துவங்கின.

காரில் ஏறும் போது தாழப் பறந்த ஒரு கிளி என் தலை மீது வந்ததும் ‘கீ கீ’ என்று கத்தியது. அது என்ன சொன்னது என்று தெரியாவிட்டாலும் ஏதோ ஆசீர்வாதம் என்று உணர்ந்தேன். ‘ஊர்க்காரர்கள் தான் வரவில்லை, ஏதோ நீயாவது வந்தாயே’ என்று சொல்லியிருக்கலாம். அல்லது ‘ஊருக்குப் போய் அருமா கடல் அமுதனைப் பற்றி வெளியில் சொல். மக்களை வரச் சொல். அருள் வழங்கப் பெருமாள் காத்திருக்கிறார்’ என்பதாகவும் இருக்கலாம்.

உங்களுக்குத் என்ன தோன்றுகிறது? இல்லையெனில் கிளி சொன்னது என்னவென்று  ஆண்டாளிடம் தான் கேட்கவேண்டும்.

ஒரு முறை சிறுபுலியூர் சென்று வாருங்கள். இல்லை இந்தப் பாசுரத்தையாவது பாடுங்கள். தமிழ் கொஞ்சுகிறது.

‘கருமாமுகிலுருவா, கனலுருவா புனலுருவா
பெருமாள் வரையுருவா, பிறவுருவா, நினதுருவா
திருமாமகள் மருவும் சிறுபுலியூர்ச் சலசயனத்து
அருமா கடலமுதே உனதடியே சரணாமே’

நாய் உணர்த்திய உண்மை

துவக்கமும் முடிவுமில்லாப் பேரமைதி என்னை வரவேற்றது. கோவிலும் சிவனும் தனியாக இருந்தனர். நான், சி வன், ஒரு நாய் – இவர்களால் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது கோவில்.

ஒரு வகையில் பிரும்ம தத்துவத்தை உணர்த்துவது போல் கூட இருந்தது. சிவன் பிரம்மம். நானும் நாயும் ஒன்று, ஆனால் இவை மூன்றும் முடிவில்லாப் பிரபஞ்சமாகிய கோவிலில் அடக்கம்.

சிவனைப் பார்த்தேன்.காலங்களுக்கு அப்பால் நின்று சிவன் என்னைப் பார்த்தான்.எனக்கும் அவனுக்கும் இடையே முடிவில்லாப் பேரமைதி. பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன் அவன்.
அவனது கண் முன்னால் எத்தனையோ பிரளயங்கள் கடந்து சென்றிருக்கும்.நான் வெறும் துளியாய் வெற்று நீர்க் குமிழியாய், ஒரு சிறு துளியாய் அவன் முன் நின்றேன்.
அர்ச்சகர் இல்லை.எனவே பேரமைதி நீடித்தது.சிவன் பார்த்துள்ள மானுடத் துளிகள் பல கோடிகளில் ஒன்றாய், வெறும் காற்றால் அடித்த பந்தாய் அவன் முன் நின்றிருந்தேன்.என் கர்வங்கள், வேற்று எக்காளப் பேரிரைச்சல்கள் அனைத்தும் அடங்கி, எல்லாம் அறிந்த அவன் முன் எதுவும் அறியாப் பாலகனாய் நான் என் அகம் அழிந்து நின்றேன்.

நான் இதுவரை அறிந்தது ஒன்றும் இல்லை. ஏனெனில் நான் காற்றில் வீசப்பட்ட ஒரு பருக்கை. இவனோ .முக்காலமும் உணர்ந்தவன். குலோத்துங்கன் முதல் குந்தவை வரை, அச்சுதப்ப நாயக்கன் முதல் ராபர்ட் கிளைவ் வரை, ஏன் தற்போதைய பெருமக்கள் வரை அனைவரையும் ஆட்ட்ப்படைத்த தலைவன் வீற்றிருக்கிறான் ஆழ்ந்த மோனத்தில்.

தயங்கித் தயங்கிப் பின்வாங்க முயற்சிக்கிறேன். சிவனின் ஆகர்ஷம் முடிந்தபாடில்லை. ஒரு வழியாக வெளிப்பட்டு வெளிப் பிராகாரம் வருகிறேன்.கற்றளிச் சுவர்கள். குந்தவையின் பரிசில்கள்.

மெதுவாக இயங்கி, அடிமேல் அடி வைத்துச் சுந்தரரும், சம்பந்தரும் நடந்த அதே பிராகாரத்தில் நடந்து மெதுவாக சௌந்தர நாயகி சந்நிதிக்கு வருகிறேன். குலோத்துங்கனின் நிவந்தனம் பற்றிய கல்வெட்டில் ராதிகாவை ரமேஷ் காதலிப்பது தெரிந்தது. வரலாறை உணராத மண்டு மக்கள் இருக்கும் வரை குலோத்துங்கன்கள் தத்தமது சமாதிகளில் இருப்பதே நலம்.

வரலாற்றின் உள் சென்று, மீண்டு, நிகழ் காலம் வர வெகு நேரம் ஆனது. கோவிலை விட்டு வெளியேறி ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தேன்.அந்த நாய் என்னைப் பார்த்து வாலாட்டியது. ஆம். பிரம்மம் ஒன்று தான். மற்ற அனைத்தும் (உயிர்கள் உட்பட) சமமே என்று அது சொல்வது போல் இருந்தது.

இடம்: வேத புரீஸ்வரர் ஆலயம்., தேரழுந்தூர்.