Aside

விஷ்ணுபுரம்

“பொன்னியின் செல்வன்” – பல வருடங்களுக்கு முன் படித்தேன். அதன் தாக்கத்தில் இருந்து வெளிவரப் பல காலம் ஆனது. இப்படியும் எழுத முடியுமா என்ற பிரமையே சில ஆண்டுகள் நீடித்தது. பிறகு தமிழ் எழுத்தாளர் என்ற போர்வையில் வலம் வந்த சிலரது எழுத்துக்களைப் படித்து தமிழில் எழுதுதல் என்றால் “சோரம் போதல்” என்று அபாயகரமாக உணர்ந்தேன். அந்த வெற்றிடத்தை ஆங்கிலம் பெருமளவு நிறைவு செய்தது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் ஜெயமோகன் அறிமுகமானார். ராமானுஜர் பற்றிய ஒரு எழுத்தாக்கம் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்யும்போது ஜெயமோகனின் “விஷ்ணுபுரம்” தட்டுப்பட்டது. முதலில் அதை நிராகரித்தேன். கதை படிப்பதில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. அந்த வயது தாண்டிவிட்டது போல் தோன்றியது.

ஆனால் ஆன்மிகத் தத்துவ ஆராய்ச்சியில் சற்று ஊன்றிப் பார்த்தபோது ஜெயமோகன் பற்றி அடிக்கடி குறிப்பு கிடைத்தது. சில இணைய ஆய்வுகளுக்குப்பின் அவரது “விஷ்ணுபுரம்” தேடினேன். சிங்கப்பூரில் சில நூலகங்களில் தேடி ஒரு இடத்தில் கிடைத்தது.

அதன் பிறகு ஒரு மூன்று வாரம் ஒரு தவம் நடந்தது. பகல், இரவு, நடு இரவு – எல்லா வேளைகளிலும் படிப்பு, மீண்டும் படிப்பு, மறு படிப்பு என்று கழிந்தது. ஒரேமூச்சாகப் படிக்க முடியவில்லை. நடுநடுவே இடைவெளி கொண்டு ஆங்கில எழுத்துக்கள் படித்தேன். தினமும் தொடர்ந்து எழுதினேன்.

“விஷ்ணுபுரம்” முடிந்தது.

என்னுள் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்ததை உணர்ந்தேன். உலகம் புது விதமாகத் தோன்றியது. எல்லா சொற்களுக்குப்பின்னும் உள்ள எண்ணங்கள் பற்றிய ஒரு ஆராய்ச்சி, எந்த தத்துவத்தின் பின்புலம் குறித்தும் ஒரு ஆராய்ச்சி — இப்படி என் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக மாற்றிப் போட்ட ஒரு தத்துவ விவாத நூல் சமீபத்தில் நான் படித்ததில்லை.

அறிவார்ந்த வாதங்கள் இல்லாத ஒரு சமூகத்தில், நடிகைகளின் உறுப்புக்களை அளவிடும் கலையில் தேர்ந்த நிலையை ஒரு உன்னதமாகக் கொள்ளும் எழுத்து வியாபாரிகள் மத்தியில், தத்துவ வாதத்தை, தருக்கத்தைச் சார்ந்த ஒரு நடை முறையை, கனவு, தத்துவம், அழகியல், யதார்த்தம் எல்லாம் கலந்து மனதில் பெரும் புயலையும் எண்ணங்களில் ஒரு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திய மாபெரும் எழுத்துச் சிற்பி ஜெயமோகன்.

பொறுமையும், ஆர்வமும், பிராப்தமும் இருந்தால் நீங்களும் படித்துப் பாருங்கள்.