பசுக்களின் மருத்துவர்

 

‘அப்பா, கண்ணு ப்ரவுன் கலர்ல இருக்குமே அதுப்பா’

‘எந்தக் கண்ணுமே ப்ரவுன் கலர்ல இருக்காது. எல்லாமே வெள்ளையா தான் இருக்கு’

‘இல்லப்பா, பேர் கூட புதுசா இருக்குமேப்பா’

‘ரங்கநாயகியா?’

‘இல்லப்பா, லட்சுமணன்?’

‘ஏய், லட்சுமணன் தோல் தாண்டா ப்ரவுன். கண் எங்கடா ப்ரவுன்?’

‘சரி போப்பா. அப்ப சீதாவா?’

‘சீதா கலரே வெள்ளைதானடா?’

‘பரமசாமி?’

‘சும்மா பொய் சொல்லாத. பரமசாமி வெள்ளையும் கருப்பும் இல்லையா?’

‘போப்பா, நீ சீட் பண்ற.’

பலராமன் (எ) வேத நாராயணன் (எ) யதீந்திர சரணன்  என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப்படும் ஐந்துவயதுக் கிருஷ்ணன் கேட்க, அவனது தந்தை வீரராகவன் பதில் சொல்ல, நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தது ‘அழகிய மணவாளன் ஆநிரைக் கூட’த்தில் வாழ்ந்துவரும் உடல் ஊனமுற்ற பசு / காளை மாடுகளைப்பற்றி. 

வீரராகவன் என்னும்  இளைஞர் ஶ்ரீரங்கத்தில் மேற்சொன்ன பெயரில் கோசாலைகளுக்கெல்லாம் கோசாலை நடத்தி வருகிறார். அதென்னவென்று கேட்கிறீர்களா? அவர் நடத்துவது கோசாலை அன்று. கோ-சானிடோரியம். காயம் பட்ட, உடல் ஊனமுற்ற, சொந்தக்காரர்களால் கைவிடப்பட்ட ஆநிரைகளை வைத்து அவைகள் உடல் சொஸ்தம் ஆகும் வரையிலும் வைத்துப் பாதுகாக்கிறார். உடல் நலம் அடைந்தவுடன் சொந்தக்காரர்கள் கேட்டால் மாடுகளைத் திருப்பித் தந்துவிடுகிறார். சில நேரங்களில் உடல் நலமில்லா மாடுகளுக்குப் பதிலாக நல்ல நிலையில் உள்ள மாடுகளையும் அளிக்கிறார். ‘மாடுகள்ளாம் கோசாலைல இருக்கலாமா? வீடுகள்ல தான் இருக்கணும்’ என்று பஞ்ச் டயலாக் வேறு. 

இந்த நவீன விவேகானந்தர் படிப்பு வராமல், வேறு வழி இல்லாமல் இந்த வேலையைச் செய்யவில்லை. இங்கிலாந்திலும், அமெரிக்காவிலும் பயின்று, வேலை செய்து, தர்ம பரிபாலனமே உயர்வானது என்பதை உணர்ந்து 6 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாரதம் திரும்பிக் கோசம்ரக‌ஷணை செய்து வருகிறார். திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தந்தையான இவருக்குத் தற்போது வயது 30.    

அன்னாருடன் ஒரு நாள் செலவிட எண்ணி ஶ்ரீரங்கம் சென்றிருந்தேன். பெருமாள் சேவை முடியும் முன்னர் கைப்பேசியில் அழைப்பு. ஶ்ரீரங்கத்திற்கு அருகில் மேலூர் சாலையில் ஒரு தோப்பில் பசுமாடு ஒன்றுக்கு முன்னங்கால்கள் இரண்டும் முறிந்துவிட்டன, உடனே வரவும் என்று செய்தி. விரைந்தோம். 

நெஞ்சை உலுக்கும் காட்சி. முன் கால்கள் இரண்டும் முறிந்த நிலையில் எழுந்திருக்க முடியாமல் பசு வெயிலில் படத்திருக்கிறது. அச்சமின்றித் தொட்டுத் தூக்குகிறார். உடனே அப்பகுதியில் கால் நடை  மருத்துவரை அழைக்கிறார். அவரும் இவரது சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு வந்து மாட்டைக் கவனிக்கிறார். வலி குறைய ஊசி போடுகிறார். ‘இதுக்கு வைத்யம் நாமக்கல் காலெஜில தான் முடியும். ஒரு கால்னா ப்ளேட் வைக்கலாம். ரெண்டும் போயிருச்சு. வெட்டிட்டு கட்டைக் கால் வெக்கணும்’ என்று அறிவுரை வழங்கும் அவர், மாட்டுச் சொந்தக்காரர் தந்த பணத்தையும் பெற்றுக் கொள்ளாமல் செல்கிறார். இத்தனைக்கும் அரசு மருத்துவர். அடுத்த சில நிமிடங்களில் மாடு உறங்குகிறது. கன்று பால் குடிக்க மடியில் வாய்வைக்கிறது. நம் மனம் வலிக்கிறது.

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் 25 செல் பேச்சுகள். பலரையும் தொடர்புகொண்டு மறு நாள் காலையில் பசுவை நாமக்கல்லுக்கு ஏற்றிச் செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறார். மாட்டின் சொந்தக்காரர்களையும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ள வைக்கிறார். ‘எங்க வீட்டுல ஒரு உறுப்பினர்ங்க மாடு. அதுக்கு என்ன வேணா செய்யலாம்’ என்று கண்ணிர் மல்கக் கைகூப்புகிறார் சொந்தக்காரர்.

மாடு படுத்திருக்கிறது. நீர் வைக்கிறார்கள். அருந்த மறுக்கிறது. வெயிலின் கொடுமை வேறு. கன்று தாயை நக்கிக் கொடுக்கிறது. தாய் கன்றைக் கருணையுடன் பார்க்கிறது. மவுனப் பரிமாற்றம் நடக்கிறது.

நான் அவருடன் வீடு திரும்புகிறேன். உணவுக்குப் பின் என் நண்பரும் நாட்டு மாடுகளின் காதலருமான திருச்செங்கோடு கொக்கராயன் பேட்டை சசிகுமாரை அழைக்கிறேன். அடுத்த 3 மணி நேரத்தில் ஶ்ரீரங்கத்தில் வந்திறங்குகிறார் சசிகுமார். அவருடன் கோசாலை செல்கிறோம். மணவாள மாமுநிகள் திருவரசை ஒட்டி அமைந்துள்ள இடத்தில் உள்ளது கோசாலை.

‘திமில்’ நூலில் ஆசிரியரான சசிகுமார், வீரராகவனைப் பேட்டியெடுக்கிறார். நான் குறிப்பெடுக்கிறேன். 

வீரராகவன் சொல்வது: 

‘மாடுகள் தாமாகச் சென்று மேய்ந்து வர 4-5 ஏக்கர் மேய்ச்சல் நிலம். மாடுகளை ஒரே இடத்தில் அமர்த்தி உணவு கொடுத்தால் அவற்றுக்கு மேலும் உடல் உபாதைகளே வரும். அவை நடை பயில வேண்டும். இதுவரை 120 மாடுகளைக் காப்பாற்றியுள்ளோம். சாலைகளில் வாகனங்களில் அடிபட்டு ஊனம் அடையும் மாடுகள் அதிகம் காப்பாற்றப் பட்டுள்ளன. வீடுகளில் உள்ள மாடுளுக்கு நோய் ஏற்பட்டால், அவற்றைக் கவனிக்கச் சொந்தக் காரர்களால் இயலவில்லையென்றால் அவற்றையும் நாங்கள் பாதுகாக்கிறோம். வெட்டுக்குப் போகாத வகையில் மாடுகளின் இறுதிவரை காப்பாற்றுகிறோம். 

மாடுகளிடம் இருந்து நாங்கள் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பால் கறப்பதில்லை. ஒருவேளை மாடுகள் பால் கறக்கும் நிலையில் இருந்தால் அவற்றின் கன்றுகளே அவற்றைக் குடிக்கின்றன. நாங்கள் பால் வியாபாரம் செய்வதில்லை.

வேத அத்யயனம், கோ சம்ரட்சனை – இவை நமக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள கடமைகள். வேத அத்யயனம் செய்யவில்லை. மாடுகளையாவது பாதுகப்போமே என்று செயல்பட்ட வருகிறேன்.

முடியாத மாடுகள் தாமாக இறக்கும் வரை பாதுகாக்கிறேன். இவை அனைத்தும் ‘www.vedics.org’ என்னும் அமைப்பின் உதவியுடன் செயல்படுத்தப்படுகின்றன.’

நாம் செய்யக் கூடியவை யாவை? 

வீரராகவன் நம் ஹிந்து சமுதயத்தின் முக்கிய ஒளி. அந்த ஒளிக்கு நாம் எண்ணெய் வார்க்க வேண்டும். சொல்லிக் கொள்ள வெட்கமாக இருக்கிறது. ‘நான் இராமானுசன்’ நூல் விற்பனையில் ஒரு பகுதியை வேத சம்ரக்ஷணத்துக்கும், மீதியை இவரது கோசாலைக்கும் அளித்திருந்தேன். இன்னும் ஒரு முறை அவ்வாறு செய்திருந்தேன். சிறிய கைங்கர்யம் தான் என்பதை உணர்கிறேன். இதைப் படிப்பவர்கள் மேலும் உதவிகள் செய்யலாம். நூலாசிரியர்கள் தங்கள் நூல்களின் விற்பனைத் தொகையில் ஒரு பகுதியை கோசாலைக்கு அளிக்கலாம். மாதத்திற்கு இவ்வளவு என்று ஒதுக்கி, ஆண்டின் இறுதியில் ஒரு பெரும் தொகையாக அளித்து உதவலாம். வைக்கோல், புண்ணாக்கு, வேப்பெண்ணெய் என்று தந்து உதவலாம்.

அவரது மாடுகளுக்கு மேய்ச்சல் வெளி தேவை. நிலம் இருப்பவர்கள் அளிக்கலாம். குறைந்த விலைக்கு விற்கலாம்.  தங்களின் பிறந்த நாள், பிள்ளைகளின் பிறந்த நாள் என்று கணக்கு வைத்து மாடுகளுக்கான செலவைத் தந்து உதவலாம். பெரியோரின் ஈமக்கிரியைகளில் கோதானம் என்று உண்டு. அதனை இவரது கோசாலைக்கு அளிக்கலாம்.  விடுமுறைகளில் பிள்ளைகளை அவரது கோசாலைக்கு அழைத்துச் சென்று கன்றுகளுடன் பழகவிடலாம். நமது பாரம்பர்யத்தின் தொடர்ச்சிக்கான முதல் படி அது.

இவர் www.pracharam.in என்ற தளத்தின் மூலம் சம்பிரதாயம் செழிக்க நூல்கள் வெளியிடுகிறார். குழந்தைகளுக்கு வகுப்புகள், ஒன்றிணைவுகள் செய்துவருகிறார். இவரை அழைத்து Summer Camp முதலிய செய்யலாம். 

இவரே முன்னர் அடியேனுடன் ஜடேரிக்குப் பயணித்து அங்குள்ள திருமண் தயாரிப்பாளர்களிடம் உரையாடி அவர்களிடமிருந்து திருமண் பெற்று, விற்பனை செய்து, லாபத்தை ஜடேரி மக்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

சில காணோளிகள் இங்கே: 

 

 

 

பி.கு.: 1. தனது கணவரின் இந்தப் பெரும் சேவைக்கு உறுதுணையாக உள்ள ஶ்ரீமதி. ஜானகி வீரராகவன் நமது வணக்கங்களுக்கு உரியவர். பொறியியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவரும் கோசம்ரக்‌ஷணத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது போற்றுதலுக்குறியது. 

2. நாமக்கல் கொண்டு செல்ல முடியாத நிலையில் உள்ளதால், பசுமாட்டைத் தனது கோசாலையிலேயே வைத்து அறுவை சிகிச்சையும் செய்துள்ளார் அவர். முன்னங்கால்கள் இரண்டும் நீக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது மாடு தேறிவருகிறது.

வீரராகவனை இந்த எண்ணில் தொடர்புகொள்ளலாம்:  +91 9655219245

பிற சுட்டிகள்:

Home

திருக்குறளில் இருந்து ‘புலால் உண்ணாமை’, ‘கள் உண்ணாமை’ அதிகாரங்களை நீக்கிவிட்டால் என்ன? போராடுவதற்கு வசதியாக இருக்குமே என்று யோசித்தேன்.

ஆனால் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. வள்ளுவர் பசுவைப்பற்றிப் பல இடங்களில் சொல்லியிருக்கிறார். ‘ஆவிற்கு நீர் என்று இருப்பினும்..’ குறளில் பசுவிற்கு நீர் வேண்டும் என்றாலும் இரக்காதே என்கிறார். எனவே பசு முக்கியம் என்று வள்ளுவர் சொல்கிறார். ‘ஆ பயன் குன்றும் அறு தொழிலோர் நூல் மறப்பர்..’ என்று பசுவையும் பிராம்மணர்களையும் சேர்த்துச் சொல்கிறார். ஆக இப்படியான குறட்பாக்களையும் நீக்க வேண்டி இருக்கும். சிக்கல் கொஞ்சம் பெரிது தான்.

சரி. திருக்குறளைத் தடை செய்து விடலாம். அதுதான் வழி போலத் தெரிகிறது. யாரும் படிப்பதில்லை. தடை செய்தாலும் யாருக்கும் தெரியாது.

ஆனால், கல்வெட்டெல்லாம் பசு பற்றிப் பேசுகின்றன. குளம், ஏரி முதலான நீர் நிலைகளுக்குத் தீங்கு செய்ப்பவன் காசியில் காராம்பசுவைக் கொன்ற பாவத்திற்கு ஆளாவான் என்று பல கல்வெட்டுக்கள் சொல்கின்றன. கல்வெட்டையெல்லாம் தடை செய்துவிடலாமா?

சிலப்பதிகாரம் “பார்ப்பனர், அறவோர், பசு, பத்தினிப்பெண்டிர், மூத்தோர், குழந்தைகள் இவர்களை விடுத்து மற்ற அனைத்தையும் எரித்துவிடு’ என்று கண்ணகி கூறுவதாகச் சொல்கிறது. கண்ணகியை எப்படித் தடை செய்வது? பேசாமல் சிலப்பதிகாரத்தைத் தடை செய்துவிடலாமா?

விஷயம் ரொம்ப சிக்கலாயிடும் போலத் தெரிகிறது.

சரி. நாளைக்கு எச்-1 பி விசா வாங்க யூஸ்.எம்பசி முன் க்யூவில் நிற்கும் போது யோசிக்கலாம் என்று எண்ணி மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டேன்.

கமலஹாசன் பெற்றுள்ள பேரறிவு

கமலஹாசனின் முற்போக்கு மேதாவிலாசத்தைப் புகழுங்கள். ஆனால் அதற்கு முன் இதைப் படியுங்கள்.

அந்தணரையும் ஆவினங்களையும் ஒன்றாகவே நமது சமூகம் கண்டு வந்துள்ளது.

இறைவனுக்கு ‘ஆவுடையப்பன்’, ‘ஆமருவியப்பன்’ என்று பெயரிட்டுள்ளார்கள். கோசகன், கோபாலன் என்று சமஸ்கிருதத்திலும் அழைக்கிறார்கள்.

சம்பந்தர் தேவாரம் கூறுகிறது :

“வாழ்க அந்தணர் வானவ ரானினம்
வீழ்க தண்புனல் வேந்தனு மோங்குக
ஆழ்க தீயதெல் லாமர னாமமே
சூழ்க வையக முந்துயர் தீர்கவே”

அந்தணர் வாழ்க, தேவர் வாழ்க, பசுக்கூட்டங்கள் வாழ்க, மழை பொழிக, அதனால் வேந்தன் வாழ்க, தீயவை எல்லாம் அழிக …இவ்வுலக மக்களின் துன்பம் நீங்குக என்று வாழ்த்துகிறது.

இதில் காணவேண்டியது, அந்தணர்களைப் பற்றிக்கூறும் போது பசுக்களைப் பற்றியும் கூறப்படுகிறது. அந்தணர் வேள்வி செய்வதால், ஆநிரைகள் வளரும், மழை பெய்யும், மக்களும் மன்னனும் வாழ்வார்கள் என்று அந்நாளில் நம்பினர்.

சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகி மதுரையை எரிக்கும்போது அக்கினி தேவனிடம் சொல்கிறாள் :

“ஆவும் ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும் பெண்டிரும் பிணியுடையீரும்..”

ஆகிய இவர்களை விடுத்து மற்றதை எரிப்பாயாக என்று ஆணை இடுகிறாள். இங்கும் அந்தணரும் பசுக்களும் ஒருங்கே கூறப்பட்டுள்ளனர்.

“கோ-ப்ராம்மணஸ்ய..” என்ற சமஸ்கிருத பதமும் பசுவையும் அந்தணர்களையும் ஒருசேரக் கூறுகிறது. ஒரு வேளை பசு மாட்டின் பாலில் இருந்து கிடைக்கும் நெய்யைக் கொண்டு வேள்வி செய்வதால் பசுமாடுகளையும் அந்தணர்களையும் ஒருங்கே கருதியிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்..

வள்ளுவர், ஒரு மன்னன் நல்லாட்சி செய்யவில்லை என்பதை அறிய இரண்டு சகுனங்களைச் சொல்கிறார்.

  1. நாட்டில் பால் வளம் குறையும்.
  2. அந்தணர் வேதம் ஓதுவதை மறந்துவிடுவர்.

‘ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர்
காவலன் காவான் எனின்’

நாயக்க மன்னர்களின் கல்வெட்டுச் சாசனங்கள் கூட இறுதியில் ‘இந்த தருமத்தை அழிப்பவன் காசியில் காராம்பசுவைக் கொன்ற பாவத்தை அடைவான்’ என்றே சொல்கின்றன ( ‘தஞ்சை நாயக்கர் வரலாறு’ – குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியம் )

நிலைமை இப்படி இருக்க, ‘பிராமணர் மாட்டிறைச்சி உண்ணும்படி புனித நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளது’ என்று சொல்வது என்ன பகுத்தறிவு என்று புரியவில்லை.

ஒருவேளை எல்லா அறிவிற்கும் அப்பாற்பட்ட கமலஹாசனுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.

ஐயா கமலஹாசரே,

தங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்றும் இல்லை. நியூக்ளியர் சயின்ஸிலிருந்து, ஜீனோம் வரை எல்லாவற்றிலும் கரை கண்டவர் நீங்கள். ஆனால் ‘இந்துக்களின் புனித நூல்’  என்று கூறியுள்ளீர்கள். கீதை, உபநிஷதங்கள், பாசுரங்கள், திருமுறைகள், வேதங்கள், அதிலும் பூர்வ மீமாம்ஸை, உத்தர மீமாம்ஸை என்னும் பிரிவுகள், இவற்றீற்கான பாஷ்யங்கள் என்று சில நூறு நூல்கள் உள்ளன. அதிலும் சங்கர பாஷ்யம், இராமானுஜ பாஷ்யம், மத்வ பாஷ்யம் என்று வேறு பல வகைகள்.

இவை அனைத்துமே உங்களுக்குத் தண்ணீர் பட்ட பாடு என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆகவே, இவற்றில் எந்த நூலில் இப்படி மாடு தின்னலாம் என்று சொல்லியுள்ளார்கள், எந்த சுலோகம் என்று தேவரீர் தயை கூர்ந்து கடாட்சித்து அருள வேண்டுகிறேன்.

அசட்டு அம்மாஞ்சி ஆமருவி