பாதை

வாடகைக் காரின் முன் பெரும் மக்கள் திரள். கூட்டம் நகராமல் நின்றிருந்த்து. விமான நிலையம் விட்டு வெளியே வந்தவுடனே இந்தியாவை உணரத் துவங்கினேன். ‘கட்சிக் கூட்டம் ஸார். சாவடிக்கறானுக’, என்று அங்கலாய்த்தார் ஓட்டுனர்.

எங்கு பார்த்தாலும் சிவப்புக் கொடிகள் அருவாள் சுத்தியல் சின்னத்துடன். ‘மதவாத எதிர்ப்பு’, ‘நில உரிமைச் சட்டம்’ என்று எழுதப்பட்ட பதாகைகள் எங்கும் தென்பட்டன. கொடி ஏந்தியவர்களில் பெரும்பாலும் வயதானவர்களும் சில முதிய பெண்களும்.

தூரத்து மேடை மேல் என் வயதொத்த ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பேச்சின் சாயலில் எங்கள் ஊர் வாடை அடித்த்து. உற்றுப் பார்த்தேன். முகம் பரிச்சயமாக இருந்தது. காரை விட்டுக் கீழே இறங்கினேன். சந்தேகத்துடன் மேலும் கண்களை இடுக்கிப் பார்த்தேன். கொடி பிடித்திருந்த ஒரு இளைஞி சொன்னார்,’தோழர் ஆராவமுதன் பேசறார், தோழர். அனல் தெறிக்குது பாருங்க’.

ஒரு நிமிடம் என் கால்கள் பஞ்சு போல ஆவதை உணர்ந்தேன். ஆராவமுதன். எப்படிப்பட்டவன் அவன் ? சிவப்புச் சட்டை அணிந்து சிம்மம் போல் ‘முதலாளித்துவத்தை’ கிழித்துக்கொண்டிருந்த அமுதனை நம்ப முடியாத கண்களுடன் உற்றுப் பாத்தேன்.

ஆம். அவனே தான். நெற்றியில் அதே காயத் தழும்பு. பள்ளியில் காற்பந்து விளையாடிய போது கீழே விழுந்து ஏற்பட்ட விழுப்புண். நான் தான் அவனை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். இருபத்தைந்து வருடங்கள் கழிந்தாலும் பழைய நினைவுகள் அப்படியே மீண்டு வந்தன.

வகுப்பில் என் பென்ச்சிற்கு அடுத்த பலகை அமுதனுடையது. அவனை அப்படித்தான் நான் அழைப்பேன்.

அவன் பட்டாச்சாரியாரின் மகன். நல்ல வரும்படி. நில புலன்களும் நிறைய. அடுத்த வேளை உணவு பற்றியோ எதிர்காலம் பற்றியோ கவலை கொள்ளத் தேவை இல்லை என்றால் கலை, இலக்கியம், இசை எல்லாம் கைவரும் போல. அவனுக்கு அப்படித்தான் நடந்தது.

பள்ளியின் அனைத்துப் பேச்சுப் போட்டிகள், காற்பந்துப் போட்டி, நாடகம் என்று வெளுத்து வாங்கினான் அமுது. படிப்பிலும் சூரன் தான். பாரம்பரியம் காரணமாகப் பாசுரங்கள் அத்துப்படி. சில வேளைகளில் தனியாக சைக்கிளில் சென்று வரும்போது பாசுரங்களை நல்ல ராகத்தில் பாடிக்கொண்டே வருவான்.

எனக்கு அமுதனைக் கண்டு சற்று பொறாமையும் உண்டு. எதையும் ஒரு முறை படித்தாலே நினைவில் நிறுத்தும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தான். எத்தனை நாள் கழித்துக் கேட்டாலும் அப்படியே சொல்வான். நிறைய வாசிப்பான். தடை செய்யப்பட்ட நூல்கள் என்று சொல்லி சில சிவப்பு அட்டை போட்ட நூல்களை அடிக்கடி படிக்கத் துவங்கினான்.

சிவப்பு நூல்களில் பல, உயர்தர ஆங்கிலத்தில், நல்ல வழுவழுப்பான அட்டை போட்டு ரஷ்ய வெளியீடுகளாக இருந்தன. பலமுறை நான் அந்நூல்களின் தாள்களைத் தடவிப் பார்த்ததுண்டு. நம் நாட்டுத் தாள்கள் ஏன் இவ்வாறு இருப்பதில்லை என்று எண்ணியதுண்டு. அவற்றைப் பார்க்கும் போது என் பள்ளி நூல்கள் செவலைப் பிள்ளைகள் போல் தோன்றும்.

இப்போது பார்த்தால் முழுநேர இடதுசாரி அரசியல்வாதி போல் பேசிக்கொண்டிருந்தான் அமுது. நேராக மேடையின் கீழே சென்று நின்றுகொண்டேன். அவன் என்னைப் பார்க்கவில்லை. வீராவேசமாக மத்திய அரசைச் சாடிக்கொண்டிருந்தான். அங்கு காரியஸ்தர் போல் தோற்றமளித்த ஒருவரிடம் என் அறிமுக அட்டையைக் கொடுத்து அமுதனிடம் கொடுக்க்ச் சொன்னேன். அதில் ‘மாயவரம்’ என்று எழுதியிருந்தேன்.

அன்று இரவே வந்து சந்திக்கும்படி அழைப்பு வந்தது. உணவருந்தத் தயாரக வருமாறு அவனது உதவியாளர் என்று சொல்லிக்கொண்ட ஒருவர் தொலைபேசியில் தெரிவித்தார்.

அமுதனைச் சந்திக்கச் சென்ற இடம் குரோம்பேட்டையில் ஒரு பழைய தொழிற்சங்கக் கட்டடம். அதற்கு எப்படியும் எண்பது வயதாவது இருக்கும். உள் அறையில் முப்பது வயதான மின்விசிறி சப்தத்துடன் வயதான கிழவர் நடப்பது போல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. எந்நேரமும் விழுந்துவிடும் என்று தோன்றியது. அதன் கீழ் குறைந்தது அறுபதாண்டுகள் பழமையான மர மேஜையின் பின் வெள்ளை சட்டை போட்டு சிரித்தபடியே அமர்ந்திருந்தான் அமுதன்.  நெற்றியில் திருமண் இருந்ததற்கான தடயமே இல்லை. முழுவதுமாக மாறியிருந்தான் அவன்.

இருபதாண்டுப் பயணங்கள் குறித்துப் பேசினோம். உணவு முடிந்து சற்று சாவதானமாகத் தொடர்ந்தோம்.

‘ஏண்டா இப்படி ஆயிட்டே ? அப்பா ஒண்ணும் சொல்லலையா ?’, என்றேன்.

மிகப் பெரிய ஆற்றைத்தடுத்து நிறுத்தியுள்ள மாபெரும் அணையின் மதகைத் திறந்தது போல் அடுத்த ஒரு மணி நேரம் பேசினான்.

‘நீ கேக்கறது புரியறது. ஏண்டா நாஸ்திகவாதம் பேசற, பட்டாச்சாரியார் பரம்பரை ஆச்சேன்னு கேக்கறே’.

‘உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா நம்ம ஸார் கிளாசுல எனக்கும் அவருக்கும் நடந்த வாக்குவாதங்கள் ? அதுதான் ஆரம்பம்’, என்று துவங்கினான்.

ஸார் எங்கள் தமிழாசிரியர். இலக்கியங்களில் கரைகண்டவர். அவருடன் அமுதன் பலமுறை வகுப்பில் தர்க்கவாதம் புரிந்திருக்கிறான். ‘தாஸ் கேப்பிடல்’ மற்றும் ஈ.எம்.எஸ்.நம்பூதிரிபாட் நூல்கள், தேவி பிரசாத் சட்டோபாத்யாயா முதலிய மார்க்சீய சிந்தனையாளர்களின் கருத்துக்களை அவன் வகுப்புக்குக் கொண்டு வருவான். அதற்கு ஸார் பதிலளிப்பார். சில புரிந்தும், பல புரியாமலும் நாங்கள் கேட்டபடி அமர்ந்திருப்போம்.

ஒன்று மட்டும் புரிந்தது. அமுதன் போன்ற ஆழ்ந்த ஞானமும் வாசிப்பும் தர்க்க அறிவும் உள்ள மாணவன் இடது சாரிகள் பக்கம் விழுந்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும் என்று பிரம்மப்பிரயத்தனம் மேற்கொண்டார் ஸார்.

‘ஞாபகம் இருக்கு. ஸார் அவ்வளவு பேசியுமா நீ இப்படி ஆயிட்டே ?’, என்றேன் நான்.

‘ஸார் என்னடா சொன்னார் கீதையப் பத்தி நான் கேள்வி கேட்டப்ப ?’, ஆவேசமாக்க் கேட்டான் அமுதன்.

நன்றாக நினைவில் இருந்தது. அன்று வகுப்புக்கு சற்று முன்னதாகவே வந்துவிட்டார் ஸார். அவரிடம் கீதையின் சாரம் சொல்லும் ஒற்றைச் செய்தி என்ன?’ என்று கேட்டான் அமுதன்.

‘ஏன், சந்தேகமே இல்லாம சரணாகதி தத்துவம் தான்,’ என்றார் ஸார்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்த உரையாடால் என் நினைவில் இருந்தது. ஒரு சாதாரண வகுப்பறை மாபெரும் தத்துவ விவாதத் தளமாக ஆன அந்த நாளை என்னால் மறக்க முடியாது. அமுதனும் ஸாரும் நிகழ்த்திய அந்தத் தர்க்க வாதம் வெகு நேரம் நீண்டது. ஆங்கில ஆசிரியரும் அதில் கலந்துகொண்டார் என்றால் அதன் ஈர்ப்பு எவ்வளவு என்று பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

‘சரணாகதிங்கறது நம்ம வைஷ்ணவாள்ளாம் சேர்ந்து கீதைக்குப் போட்டிருக்கிற தத்துவ விலங்கு ஸார். கீதை அதுக்கு மேலேயும் போறது’, என்றான் அமுதன்.

‘உண்மை தான். சரணாகதி இரண்டாவது அத்யாயமான சாங்கிய யோகத்துலேயே இருக்கு. ஆனால் அதற்கு அப்புறம் மேலும் பல அத்யாயங்கள்ள கர்ம யோகம், ஞான யோகம் எல்லாம் சொல்றார். இருந்தாலும் வெகு ஜனங்களால ஞான யோகமெல்லாம் சாதகம் பண்றது கஷ்டம் இல்லையா?’ அதனால சரணாகதித் தத்துவமான ‘சர்வ தர்மான் பரியஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ’ ங்கற சுலோகம் ஒண்ணு மட்டும் போதும்னு சொல்றேன். லௌகீகமான பொருளாதாரம் சார்ந்து வாழற மக்களுக்கு ஏத்தது ஞான யோகம் இல்லை. பக்தி தான், சரணாகதி தான். ஏதோ வயத்தக் கழுவிக்கணும், குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும் அதோட பெருமாள் விக்ரஹம் முன்னே ஒரு புஷ்பம் போட்டு ‘நாராயணா நீயே சரணம்’னு ஒரு வரி சொல்லிட்டு அவன் மத்த லௌகீக வாழ்க்கைக்குப் போகணும். அதனால பக்தி யோகம் மட்டுமே கலியுகத்துக்குப் போறும். அதனால சரணாகதி ஒண்ணே கீதையோட சாரம்னு சொல்றேன். மக்களால அனுஷ்டிக்க முடியாத ஞான யோகத்துனால அவாளுக்கு என்ன பலன்?’, என்றார் ஸார்.

ஸாரின் வாதம் சரியாகவே பட்டது எனக்கு.

ஆனால் அமுதன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

‘ஆனா ஸார், அப்போ பக்தி யோகத்தையும் சரணாகதி தத்துவத்தையும் கடைசிலே வைக்காமல் ஏன் முன்னாடியே சாங்கிய யோகத்துல வெச்சிருக்கார்? பக்தி, சரணாகதி இதெல்லாம் கடந்து அப்புறம் அடையவேண்டிய உயர் நிலையே கர்ம யோகமும் ஞான யோகமும்ங்கறதால தானே ? அதோட, சாதாரண மக்களால சரணாகதி தத்துவம் தாண்டி யோசிக்கத் தெரியாதுங்கறீங்களா?’, என்று கேள்வி எழுப்பினான் அமுதன்.

ஸாரைத் தாக்குவது போல் தோன்றியது எனக்கு. இதற்கு அவர் பதில் அளிக்காமல் அவனை அமரச் செய்யவேண்டும் என்று எண்ணினேன். ஆனால் ஸார் மிகவும் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பது போல் புன்முறுவல் பூத்தபடியே அதற்கும் பதிலளித்தார்.

‘அமுதா, நீ சொல்றது நல்ல பார்வை. ஒரு ஆராய்ச்சியை இப்படித்தான் பண்ணணும். நான் சொல்ல வந்தது இது தான். கி.பி. ஆறு, ஏழு நூற்றாண்டுகள்ல மக்கள் கிட்டே சிந்தனாசக்தி அதிகம் இருந்தது. ஆதி சங்கரர் அத்வைத ஞானத்தைப் பரப்பின நேரம். அப்பவே உடம்பு வேற, ஆன்மா வேறன்னு சாதாரண மக்களுக்குப் புரிஞ்சு அதுனால சமணம், பௌத்தம்னு பல சம்பிரதாயங்களோட வாதம் எல்லாம் பண்ணியிருக்கா. அந்த மக்கள் கிட்ட போய் ஞான யோகம், மோட்ச சந்நியாச யோகம் எல்லாம் பேசலாம்.அவாளால அதை மேல எடுத்துண்டு போக முடியும்.

ஆனால் அதுக்கப்பறம் பக்தி இலக்கிய காலம் வந்தது. ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் என்ன சொல்லியிருக்கா ?

‘அந்தி மூன்றும் அனல் ஓம்புதலை விட உன் திருவடி போதும்’னு பேசறா. அதுக்கும் மேல மோட்சமே வேண்டாம். உன் நாமத்தையே சொல்லிண்டு பூலோகத்துலயே இருந்துடறேன். உதாரணத்துக்கு இந்த பாசுரம் தெரியாதா உனக்கு ?

“பச்சைமா மலைபோல்மேனி பவளவாய் கமலச் செங்கண்

அச்சுதா அமர ரேறே ஆயர்தம் கொழுந்தே என்னும்

இச்சுவை தவிர யான்போய் இந்திர லோக மாளும்

அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அரங்கமா நகரு ளானே”

நாம சங்கீர்த்தனம் மட்டுமே போரும்னு அவாளே சொல்றா. சாதாரண மக்கள் உய்யறதுக்கு பகவானோட நாமத்தைச் சொன்னாலே போறும்னு அப்பவே ஆயிடுத்து. ஆக, சாதாரண லௌகீக மக்கள் ஞானம், மோட்சம் எல்லாம் முடியாதுன்னு ஆழ்வார்களூக்கே தோணியிருக்கு.

அது மட்டும் இல்லை. பக்தி இலக்கியக் காலத்துக்கு அப்புறம் வந்த இராமானுஜர், எல்லாரும் மோட்சம் போக ஒரே வழின்னு நாராயண நாமத்தை மக்களுக்கு உபதேசிக்கிறார். ஆனா அவரேதான் கீதைக்கு பாஷ்யமும் எழுதறார். அவர் என்னோட பாஷ்யத்தின் படி படிச்சு மோட்சத்துக்குப் போங்கோன்னு ஏன் சொல்லவில்லை ? அவரே ஏன் சாணாகதியை வலியுறுத்தறார்?’, என்றார் ஸார்.

‘இராமானுஜர் சாமானிய மக்களின் அறிவைக் கம்மியா எடை போட்டார் என்கிறீர்களா ஸார்?’, என்று கேள்வி எழுப்பினான் அமுதன்.

ரொம்பவும் அதிகபிரசங்கியாக இருக்கிறானே என்று பட்டது எனக்கு. ஆனால் ஸார் அப்படி நினைக்கவில்லை.

‘அப்படி இல்லை. இராமானுசர் சாதாரண மக்களும் மோட்சம் நோக்கிப் போறதுக்கு என்ன வழின்னு யோசிச்சார். ஞானம், யோகம் என்று பாதை கடினமாக இருந்தால் மக்கள் திசை மாறி விடுவர். மேலும் ஜாதி அமைப்பும் அவர்கள் உய்வதற்கு வழி செய்யவில்லை. ஆகவே எல்லாருக்கும் புரியட்டும்னு ‘நாராயண’ நாமத்தை எல்லாருக்கும் உபதேசித்தார். இங்கே ரொம்பவும் சாதாரணமா சமூகத்துல கீழ் நிலைல இருக்கறவாளும் கரை ஏறணும்கற சம தர்ம இரக்க மனசு காரணம். அவாளுக்கு அறிவில்லேன்னு அர்த்தம் இல்லை.

ஞான மார்க்கம் வழியா மேலேற கல்வி வேணும். கல்வி கத்துண்டு எல்லாரும் படிச்சு ஞானம் அடைய ரொம்ப தலைமுறை ஆகும். உடனடியா ஒரு சமத்துவமும் உயர்வும் வேணும்னா எல்லாருக்கும் ‘அஷ்டாட்சரம்’ ( ஓம் நமோ நாராயணாய ) உபதேசம் பண்ணனும்னு செஞ்சார்’, என்றார் ஸார்.

சிறிது நீர் அருந்திவிட்டு மேலும் தொடர்ந்தார்.

‘அவர் காலத்துக்கப்புறம் வைஷ்ணவம் ரெண்டாச்சு. ஆப்கானிஸ்தான் அங்கிருந்தெல்லாம் படை எடுப்பு. அப்புறம் வெள்ளைக்காரா வர வரைக்கும் ஒரே களேபரம், பஞ்சம், பட்டினி. அதுக்கப்புறமும் பஞ்சம். இதிலெல்லாம் மக்களோட தேடல்கள் எல்லாம் பாழாப்போய் வெறும் சோற்றுப் பிண்டங்களாக மனிதர்கள் வாழ ஆரம்பிச்சா.

தேச விடுதலைக்குப் பிறகும் மக்கள் சாப்பாட்டுக்கு வழி செய்யற வேலைக்குத் தான் போனா. ஆத்ம விசாரம், ஞான மார்க்க முயற்சிகள் என்று எதுவும் இல்லை. ஏன்னா வெள்ளைக்காரா கொண்டுவந்த அடிமை அறிவுக் கல்வி மக்களை மர மண்டைகளா ஆக்கிடுத்து. இன்னும் அப்படித்தான் இருக்கு.

ஆகையால ‘கீதை மோட்ச சந்நியாச யோகம் போதிக்கற ஞானத் தேடலை முன் வைக்கறது, அதனால் எல்லாரும் அந்த வழியே போங்கோ’ன்னா அதைப் படிக்கறவனும் படிக்க மாட்டான். அதுனாலதான் இராமானுஜர் சொன்ன மாதிரி நானும் ‘சரணாகதி தத்துவமே கீதையின் சாரம்’னு சொல்றேன்’, என்று நிறுத்தினார்.

அமுதன் எழுந்து நின்று கை கூப்பினான். நாங்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று செய்வதறியாது விழித்தோம். சிலரது கண்களில் கண்ணீர், ‘எப்பேர்ப்பட்ட வியாக்கியானம்!’ என்று.

சன்னதம் கொண்டவர் போல் மேலும் தொடர்ந்தார். அவர் கண்களில் ஒரு தீவிர ஒளி தென்பட்டது.

‘ஒரு சின்ன உதாரணம் சொல்றேன். ஒரு பெரிய மாமரம் இருக்கு. சில பூச்சிகள் அதோட இலைய சாப்பிடறது. சிலது மாம்பூவுல இருக்கற தேனை சாப்பிடறது. சிலது பழத்த சாப்பிடறது. சில பறவைகள் மரத்த ஓட்டை போட்டு அதுக்குள்ள இருக்கற புழுக்கள சாப்பிடறது. ஆனா மரம் ஒண்ணுதான். கீதை அந்த மாமரம் போன்றது. யாருக்கு எப்படி சாப்பிடப் பிடிக்கிறதோ அப்பிடி சாப்பிடலாம். ஆனா எல்லாராலும் சுலபமா சாப்பிடறதுக்காக ‘சரணாகதி’ங்கற பழத்தை சாப்பிடுங்கோன்னு நான் சொல்றேன்’, என்று கூறி நாற்காலியில் அமர்ந்தார். ஆங்கில ஆசிரியர் கண்களில் நீருடன் எழுந்து நின்று கை தட்டினார்.

‘கடைசியா ஒரு கேள்வி ஸார்’, என்றான் அமுதன்.

‘நன்னா கேளு. ‘கேட்பினும் கேளாத் தகையவே கேள்வியால் தோட்கப்படாத செவி’ன்னு வள்ளுவர் சொல்றார். நீ கேட்கற கேள்விகளைப் பார்த்தா விவேகானந்தர் உன் ரூபத்தில் மீண்டும் வந்திருக்கிறாரோன்னு தோண்றது,’ என்றார்.

அமுதன் நெகிழ்ச்சியுடன் கேட்டான். ‘இந்த சாப்பாட்டுக் கல்வி பத்திக் கவலைப் படாமல் மேற்கொண்டு ஞான யோகம் தேடி நான் போகக் கூடாதா? இந்த லௌகீகக் கல்வியால எனக்கு ஒரு பயனும் இல்லையோன்னு தோண்றது,’ என்றான்.

ஸார் மௌனமானார்.

‘லௌகீகக் கல்வி எல்லாருக்கும் ஆனது. அதைக் கத்துக் கொடுக்கத் தான் நான் சம்பளம் வாங்கறேன். அதனால இதிலிருந்து வெளியே போய் ஞானத்தைத் தேடுன்னு என்னால சொல்ல முடியாது. முதல்ல நான் ஞானம் நோக்கிப் போறேன். அப்புறம் உனக்கு வழி காட்டறேன். அது வரைக்கும் நீ கொஞ்சம் பொறுமையா மேல படிச்சுண்டு இரு’, என்று ஒரு கையைத் தூக்கி ஆசி வழங்குவது போல் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

ஆனால் அதற்கும் அமுதனின் இன்றைய நிலைக்கும் என்ன தொடர்பென்று புரியவில்லை. கேட்டேன்.

‘சரிதான். தொடர்பில்லை தான். ஆனால் பதினாறு வருஷம் நான் கல்கத்தாவுல பல்கலைக் கழகத்துல தத்துவப் பேராசிரியரா இருந்தேன். போன வருஷம் மாயவரம் வந்தேன்.

எத்தனையோ மாணவர்களுக்கு அறிவுக்கண் திறந்து வெச்ச அவர், கை கால் இழுத்து, பாரிச வாயு வந்து நிலை குலைஞ்சு கிடந்தார்.

காரல் மார்க்ஸ் சொன்ன முதலாளித்துவ அரசுகள் அவரைக் கண்டுக்கலை. வணிக நோக்குல மட்டுமே செயல் படற பெரிய மருத்துவமனைகளால அந்த அறிவுச் சுடருக்கு சேவை செய்ய முடியல்ல. பணம், பணம்னு பிடுங்கித் தின்னானுங்க மருந்துக் கம்பெனிகள் எல்லாம். பதினாறு வயசுல எனக்கு ஆத்மா, உடல், பிரபஞ்சம்னு அறிவுக்கண்ணைத் திறந்த அவருக்கு, என்னால பணத்தால ரொம்ப ஒண்ணும் பண்ண முடியல.

அப்போ முடிவெடுத்தேன். இந்த தத்துவம்,விசாரம் எல்லாம் நம்ம நாட்டுக்கு இப்ப மட்டும் இல்லை, எப்பவுமே தேவை இல்லை. ஸார் சொன்ன மாதிரி சோத்துக் கல்வி, சோத்துக்கான வாழ்க்கைன்னு இருக்கற நாட்டு மக்கள் மத்தியில  அந்த மாதிரி விசாரமெல்லாம் வர்ரதுக்கு இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் ஆகும். சாமானிய மக்கள் செத்த அப்புறம் மோட்சம் அடையறாளா இல்லையாங்கறது இப்ப அவசியம் இல்லை. வாழறச்சே தினம் தினம் செத்து செத்து வாழாம இருக்காளாங்கறது தான் முக்கியம். இது தான் இப்போ இருக்கற ஒரே தேவை. அதுக்கு சுரண்டல், மேலதிகாரம் எல்லாம் போகணும். இந்த முதலாளித்துவ அமைப்புகளால இயக்கப்படற அரசுகளும் வணிக நிறுவனங்களும் அழியணும். அதுக்கான முயற்சியே தேவைன்னு இதிலே முழுசா இறங்கிட்டேன்’, என்றான்.

ஸார் இருந்தால் ஒப்புக்கொள்வார் என்று தோன்றியது.

Advertisements

இவர்கள் இருக்கிறர்கள்

Ramamorthy Doctor

என்ன அக்கிரமம் ஸார் இது ? இந்த லோகத்தில் இப்படி எல்லாம் நடக்கிறதே !  நமக்கு உடம்பு சொஸ்தம் இல்லாமல் இருந்தால் தான் டாக்டரிடம் போகிறோம். அந்த டாக்டர் நம்மிடம் இப்படிப் பணம் பிடுங்கினால் என்ன செய்வது ?

கொஞ்சமா நஞ்சமா கேட்கிறார்கள் ? அதுவும் இந்த டாக்டர் இருக்கிறாரே ரொம்பவும் அக்கிரமம். ஏழை, இல்லாதவன் எல்லாரிடத்திலும் இப்படியா பணம் பிடுங்குவது ? கலி காலம் பொலிகிறது என்பது சரிதான் போல.

ஆமாம் ஸார். இவர் 79 வயதான டாக்டர். எல்லாரிடமும் ரூ.5 ( ரூபாய் ஐந்து மட்டும் ) வாங்குகிறார். ஐந்து ரூபாயில் ஒரு அரை டம்ளர் டீ கூட வாங்க முடியாத இந்தக் காலத்தில் இவர் ஒவ்வொரு நோயாளியிடமும் ஐந்து ரூபாய் வாங்குகிறார்.

இதில் என்ன அக்கிரமம் என்கிறீர்களா ? எனக்குத் தெரிந்து அவர் ரூ 2 ( இரண்டு ரூபாய் மட்டுமே ) வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். பல சமயம் அதுவும் வாங்குவதில்லை. அவரிடம் செல்லும்போதெல்லாம் , ‘இதப்பாருடா, அம்மா கிட்டே சொல்லி நல்ல ரஸம் சாதம் சாப்பிடு. வெளிலெ எங்கெயும் சப்பிடாதே’ என்பார். இதுதான் அவர் எனக்குச் சொல்லியுள்ள மருந்து.

பல நேரங்களில் இவர் எழுதித்தரும் மருந்துகள் வெளி ஊர்களில் கிடைப்பதில்லை. ஏனெனில் அவை ரொம்பவும் விலை குறைவாக இருக்கும். மயிலாடுதுறையில் மட்டுமே கிடைக்கும். மிஞ்சிப்போனால் ரூ.10, 20 என்று ஆகும். இவ்வளவு விலை குறைவான மருந்துகளை வியாபாரம் செய்ய சென்னை மருந்துக்கடைகள் என்ன முட்டாள்களா ?

மாயவரம் ( இப்போது மயிலாடுதுறை ) பட்டமங்கலத் தெரு டாக்டர் ராமமூர்த்தி தான் இப்படி சென்னை மருந்துக் கடைகளின் வயிற்றில் அடிப்பவர். வெறும் வேட்டியும் வெள்ளை பனியனும் மட்டுமே அணிந்திருப்பார். டாக்டர் ஒருவர் அங்கு இருக்கிறார் என்று நம்புவது கடினம். அவர் கழுத்தில் ஸ்தெதஸ்கோப்பு இல்லாமல் இருந்தால் அவரை ஏதோ வயதான தாத்தா நிற்கிறார் என்று தான் எண்ண வேண்டி இருக்கும்.

மயிலாடுதுறையில் இப்படிப் பல பிரகிருதிகள் உண்டு. இக்கால முறைப்படிப் பார்த்தால் ‘பிழைக்கத் தெரியாதவர்கள்’ என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் ராமமூர்த்தி டாக்டர் சொன்னால் வேத வாக்கு தான். மாயவரம் போகும் போதெல்லாம் ‘ஒரு தடவை ராமமூர்த்தி டாக்டரிடம் போயிட்டு வரேனே’ என்று சொல்லிக்கிளம்புவது எங்கள் குடும்பத்து வழக்கம். ஒரு ஐந்து நிமிடம் அவரிடம் பேசினால் வியாதிகள் குணம் அடைவது போல் தோன்றும்.

இவர்கள் இன்றும் நம்மிடையே இருக்கிறார்கள் என்பது நமது பாக்கியமே.

அவரைப்பற்றி இன்று ‘த ஹிந்து’ வில் வந்துள்ள செய்தி இது.

 

வண்டி சீராக ஓடவில்லை. வளைவுகளில் ரொம்பவும் சிரமப்பட்டது. மாருதி வேனை ஆம்புலன்ஸ் என்று சொல்லி மாயவரத்தில் தொழில் செய்து வந்தார்கள். ஒவ்வொரு வளைவிலும் வேகம் இழந்து மெல்லத் திரும்பி மீண்டும் வேகம் எடுத்து மறுபடியும் குறைந்து திரும்பி கர்ப்பிணிப்பெண் போல் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே சென்றது.

உள்ளே இருந்த எனக்குத்தான் தலை சுற்றியது. படுத்திருந்த ஸாருக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை. மூக்கில் செருகியிருந்த ஆக்ஸிஜன் சீராக காற்றை உள்ளே அனுப்பிக்கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.

அது மட்டும் அல்ல. ஸாருக்கு நினைவில்லை. அவரை மாயவரத்திலிருந்து சென்னைக்கு அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அவருக்கு நினைவு தப்பிப் பல மணி நேரம் ஆகியிருந்தது.

காலை நான்கு மணி அளவில் சிறுநீர் கழிக்கச் சென்ற அவர் திரும்பவில்லை. படுக்கையில் காணவில்லையே என்று தேடிப்பார்த்ததில் அவர் பாத்ரூமில் நினைவில்லாமல் கிடந்திருக்கிறார். உடனே அருகில் இருந்த மருத்துவமனைக்குச் சென்றனர். டாக்டர் இல்லை. ஒரு பதின்ம வயது போல் தெரிந்த நர்ஸ் தூக்கக் கலக்கத்துடன் வந்து பல்ஸ் பார்த்தாள். பின்னர் யாருடனோ போனில் பேசினாள். மாயவரத்தின் பெரிய மருத்துவமனைக்குப் போகச் சொன்னாள்.

ஸாரின் மனைவிக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எனக்கு போன் செய்தார்.

பெரிய மருத்துவமனையில் சாரை உள்ளே தூக்கிச் செல்லக் கூட ஆள் இல்லை. இரவுப் பணி முடிந்து பணியாளர் சென்றுவிட்டார். காலைப் பணியாளர் இன்னும் வரவில்லை என்றார்கள். இரண்டு பேராகத் தூக்கி ஸாரை ஒரு கட்டிலில் கிடத்தினோம். மூச்சு இருந்தது. ஆனால் நினைவில்லை.

‘இங்கெல்லாம் படுக்க வைக்கக் கூடாது, பெரிய டாக்டர் வந்தால் சத்தம் போடுவார்’, என்றபடி வயதான நர்ஸ் பல்ஸ் பார்த்தாள்.

‘டாக்டர் எப்ப வருவார்?’

”மேல வார்டுலே இருக்கார். அஞ்சு மணி தானே ஆவுது. ஏழு மணிக்கு வருவார். கொஞ்சம் இங்கேயே இருங்க’, என்றபடி நர்ஸ் சென்றுவிட்டாள்.

பின்னாலேயே ஓடி இருக்கிறார்கள். ‘ஏம்மா இப்பிடி ஓடறீங்க. இப்போ என்ன வேணும்?’, என்றாள் நர்ஸ்.

‘இல்லே, இவருக்கு என்ன ஆச்சு ? ஏன் மயக்கமாயிருக்கார் ?’, என்றிருக்கிறார் ஸாரின் மனைவி.

‘அதெல்லாம் டாக்டர் சொல்லுவார்’.

‘டாக்டர் எப்ப வருவார்?”

‘இதோ பாருங்கம்மா விடிகாலைலே டாக்டரெல்லாம் வர மாட்டாங்க. ஏழு மணியாவது ஆகும்’.

ஒரு வழியாக டாக்டர் வந்தார். 28 வயது இருக்கும்.

‘விஷயம் கொஞ்சம் சீரியஸ் போல இருக்கு. எதுக்கும் தஞ்சாவூர் கொண்டு போயிடுங்க’, என்று சொன்னார் டாகடர்.

ஒரு மணி நேர அலைச்சலுக்குப் பின் ஆம்புலன்ஸ் போல இருந்த ஒரு மாருதி வேன் கிடைத்தது. தஞ்சாவூர் போகாமல் கும்பகோணம் ஆஸ்பத்திரி போகலாம் என்று முடிவாயிற்று.

கும்பகோணத்தில் பிரபல மருத்துமனையில் கடிந்து கொண்டார்கள். உடனே சென்னை அல்லது பாண்டிச்சேரி கொண்டு செல்லவும் என்று சொன்னார்கள். அத்துடன் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க் ஒன்றையும் கொடுத்தார்கள்.

இப்படியாக ஸார் ஒரு நான்கு மணி நேரமாகப் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

ஸாரின் மனைவியும் என்னுடன் மாருதி வேனில் வந்துகொண்டிருந்தார். அவருக்கு வயது 65 இருக்கலாம். ஸாருக்கு இன்னமும் வயது அதிகம்.எனக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் பாடம் நடத்தியவர் அவர். பள்ளி முடிந்து கல்லூரி சென்று இப்போது வேலையிலும் சேர்ந்து விட்டேன். ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறை மாயவரம் செல்லும் போதும் அவரைச் சந்திப்பேன்.

முந்தின நாள் இரவு தான் சென்னையில் இருந்து வந்திருந்தேன். மறு நாள் அவரைச் சந்திப்பதாக இருந்தேன். ஆனால் அதற்குள் இப்படி அவரைச் சந்திப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.

வேனின் ஆட்டத்திற்கு ஏற்ப அவரது தலையும் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

அவரது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு சில சமயம் அவர் கண் திறந்து பார்ப்பது போல் இருக்கும். மூன்று முறை அப்படி ஆகி விட்டது.

அவரது பாதங்கள் சற்று வளைந்திருக்கும். பாதத்தின் அடியில் பல திட்டு அழுக்கு தென்பட்டது. நேற்று எங்கோ வெளியே போய்விட்டு வந்து சரியாகக் கால் அலம்பவில்லை போல் பட்டது. சற்று உற்றுப் பார்த்தேன். குதி கால் ரொம்பவும் தேய்ந்திருந்தது. இந்தப் பாதங்கள் இந்திய தேசம் முழுவதும் நடந்துள்ள தூரம் எவ்வளவு இருக்கும் என்று கணக்குப் போட முயன்றேன். எண்ணங்கள் வேறு எங்கோ சென்றன.

ஸார் எங்களுக்கு ஒரு ஆதர்ஸ சக்தி. அவரது மாணவர்கள் யாரும் அவரை அன்னியமாகப் பார்த்ததில்லை. அவர் பேசத் துவங்கினால் அமைதி உடனே எற்படும். மிகவும் அறுவையான பாடமாக இருந்தாலும் அவரது தமிழ் எங்களை உசுப்பிவிடும். கம்பன் அவரது விருப்பமான கவி. திருக்குறள் நடத்தும்போதும் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறையாவது கம்பனில் இருந்து உதாராணம் காட்டாமல் இருக்க மாட்டார்.

ஒரு முறை நான் கேட்டே விட்டேன். திருக்குறள் நடத்தும்போது கம்பனும் ஆழ்வார்களும் எதற்கு என்று. அன்று அவர் சொன்ன பதில் நெஞ்சில் ஆணி அடித்தாற்போல் இருந்தது.

‘கேள்வி சரி தான். நீங்கள் திருக்குறள் மட்டும் படித்து பாஸ் பண்ணிவிட்டு பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்துவிடுவீர்கள். ஆனால் நாளை ஒரு காலம் வரும். நாற்பது வயது நெருங்கும்போது வாழ்வில் ஒரு வெறுமை வரும். அப்போது கம்பனும் ஆழ்வாரும் சிலம்பும் வாழ்வின் வெறுமையைப் போக்க உதவி செய்யும். மீண்டும் ஒரு முறை இவற்றுள் செல்லத் தோன்றும். அறிமுகம் இல்லை என்றால் உள்ளே நுழைய வழியே இல்லை.

அது மட்டும் அல்ல. நமது பாரம்பரியம் பெரியது. ஆழமானது. அது திருக்குறள் மட்டும் அல்ல. அதையும் தாண்டி இன்னும் பல ஆழங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருப்பது. இவற்றின் நுனியையாவது நீ அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இவை இல்லை என்றால் நமக்கு முகவரி இல்லை’, என்று கூறினார்.

பள்ளி விட்டவுடன் நேரே நூலகம் செல்வார். பல அரிய நூல்களில் இருந்து குறிப்புக்கள் எடுத்துக்கொண்டிருப்பார். வட்டாரத்தில் எந்தப் பட்டிமன்றம் என்றாலும் இவர்தான். பல கோவில்களிலும் இவரது பேச்சு இருக்கும். ஆனால் ரொம்ப நாட்களாக எனக்குப் புரியாதது என்னவென்றால் தமிழ் மொழிக்கான விழாக்களில் இவர் அழைக்கப்படுவதில்லை. அந்த நாளில் ஊரை விட்டு தூரத்தில் ஏதாவது ஒரு பழைய கோவில் உள்ள ஊரில் ஏதாவது சொற்பொழிவு இருக்கும் அவருக்கு.

சில வருடங்களாக ‘அறிவோம் ஆன்மீகம்’ என்ற ஒரு அமைப்பில் மிக உயிர்ப்புடன் சிறு பிள்ளைகளுக்குத் தமிழும் ஆன்மீகமும் சேர்த்துப் புகட்டினார். சனி, ஞாயிறு மாலை வேளைகளில் ஊரின் குளக்கரை மண்டபத்தில் ஒரு இருபது பிள்ளைகளுக்கு தேவாரம், பாசுரம் என்று பாடம் நடத்துவார். திருப்பாவை ஒப்பித்தல் போட்டிகள் தன் கைக்காசு செலவழித்துச் செய்வார். இவரது பள்ளி ஆசிரியர்கள் ‘தனி வகுப்பு’ என்று சொல்லி மாணவர்களிடம் பணம் வசூல் செய்துகொண்டிருக்கும் போது இவர் மண்டபத்தில் ‘சங்க இலக்கியத்தில் திருமால்’ என்று ஏதாவது வகுப்பு எடுத்துக்கொண்டிருப்பார்.

‘நம்ம நாட்டுலெ தமிழையும் ஆன்மீகத்தையும் பிரிச்சுட்டாங்க. செக்யூலர் என்ற போர்வையில் தமிழின் ஆன்மாவை அதனிடமிருந்து பிரித்துவிட்டார்கள். இதை எப்படியாவது ஒன்று சேர்க்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மொழி அழிந்துவிடும்’, என்று பல முறை சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

பக்தி இலக்கியம் இல்லை என்றால் தமிழ் இல்லை. லத்தீன் மொழி சட்டத்திற்காக அறியப்படுவது. ஜெர்மன் மொழி தத்துவத்திற்காக அறியப்படுவது. ஆங்கில மொழி வியாபாரத்திற்காக அறியப்படுவது. தமிழ் ஒன்று மட்டுமே பக்திக்காக அறியப்படுவது என்ற கருத்தில் ஆணித்தரமாக இருந்தார் ஸார்.

பதவி ஓய்வு பெறும் வருடத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பள்ளியில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் யாரும் இல்லை.

மாணவர்களுக்கு எதிர்மறை எண்ணங்கள் போதிக்கக் கூடாது என்பதில் ரொம்பவும் ஆணித்தரமாக இருந்தார் ஸார். பெண்கள் கல்வியில் அதிக அக்கரை செலுத்தினார். வகுப்பில் சரியாகப் படிக்காத சில பெண்களைத் தனியாக அழைத்து கல்வியின் தேவையை அவர்களுக்கு உணர்த்தினார். இதனால் பல பெண்கள் நன்மை அடைந்தனர் என்பதைக் கண் கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

சென்னையின் பிரபல ஆஸ்பத்திரியில் சொல்லியாகி விட்டது. அவர்கள் தயாராக் இருந்தார்கள்.

ஒருவழியாகச் சென்னை வந்து சேர்ந்தோம். உடனேயே ஐ.சி.யூ.வில் சேர்த்து விட்டார்கள்.

வேலைகள் துரித கதியில் நடந்தன. எங்கள் யாரையும் உள்ளே விடவில்லை.

சரியாகப் பத்து நிமிடத்தில் சீனியர் டாக்டர் வந்தார். அரைமணி நேரம் உள்ளே சென்று பார்த்துவிட்டு வந்து சொன்னது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

‘ஸீரியஸ் ப்ரைன் ஹெமரேஜ் அண்ட் ஸ்ட்ரோக். வீ ஆர் அப்சர்விங் த சிசுவேஷன். நெக்ஸ்ட் 72 ஹவர்ஸ் ஆர் க்ரூஷியல்’

மூளையில் ரத்த நாளம் வெடித்துள்ளது. இதனால் இரத்தக் கசிவு ஏற்பட்டுள்ளது. பக்கவாதம் ஏற்பட்டுள்ளது. 72 மணி நேரம் கழித்துத் தான் எதுவும் சொல்ல முடியும். இது தான் முதல் செய்தி..

பின்னர் வந்தது தான் பேரிடி. உடனடியாக ஒரு லட்சம் கட்ட வேண்டும் என்று பில்லிங் செக்ஷனில் இருந்து சொல்லி அனுப்பினார்கள். ஸாரின் அட்டெண்டர் உடனடியாக பில்லிங் செக்ஷன் வரவும் என்று ஒலி பெருக்கியில் சொன்னார்கள்.

அப்படி இப்படி என்று இரண்டு மணி நேரத்தில் ஒரு லட்சம் புரட்டி விட்டேன். ஸாரின் மகன் அப்போதுதான் வேலைக்குச் சென்றிருந்தான். அவனிடம் அவ்வளவு பணம் இல்லை.

முதல் இரண்டு வாரம் ஸார் கண் திறக்க வில்லை. பின்னர் ஒருவாரு நினைவு வந்தது. ஆனால் பேரிடி ஒன்று வந்தது  அவருக்குப் பேச்சு வரவில்லை. வலது கையும் காலும் செயல்படவில்லை.

அவர் அபாயக் கட்டம் தாண்டி விட்டார் என்று ஒரு மாதம் கழித்து அறிவித்தார்கள். அதற்குள் பல முறை பில்லிங் செக்ஷன் சென்று வந்திருந்தேன்.

ஸார் ஆஸ்பத்திரியிலேயே இருந்தார். ஐ.சி.யூவிலிருந்து வார்டுக்கு மாற்றி விட்டர்கள். அவருக்குப் பேச்சுப் பயிற்சி அளிக்கவும், கை கால் பயிற்சி அளிக்கவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

அன்று தொடங்கி சுமார் மூன்று மாதங்கள் அந்த ஆஸ்பத்திரியிலேயே கிடந்தோம். அவ்வப்போது ஸாரிடம் முன்னேற்றம் போல் தெரியும். அவரைப் பேசச் செய்யும் முயற்சி சற்று வெற்றி அடைவது போல் தெரியும். ஆனால் சற்று கூர்ந்து கவனித்தால் வெறும் காற்று மட்டுமே வருவது உணர முடியும். ‘இன்னும் கொஞ்சம் கத்திப் பேசுங்க ஸார்’ என்று இடைவிடாமல் கத்துவது தான் ரொம்பவும் கொடுமையான ஒன்று. உபன்யாச மேடைகளிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சிம்மம் போல் கர்ஜித்த அவரது குரல் வெறும் காற்றாய் வெளி வந்தது ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் விதியின் முன்னர் ஏதும் செய்ய இயலாத, கையறு தன்மை விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது.

பேசுவதையும், எழுதுவதையும் நாம் எவ்வளவு இயல்பாக எடுத்துக்கொள்கிறோம் ! ஆனால் பேச்சும் எழுத்துமே மூலதனமாகக் கொண்ட ஒருவர், அதுவும் பல நூல்கள் எழுதிய ஆசிரியர் பேசவும் எழுதவுமே முடியாமல் போனால் ? இந்த நினைப்பு இதுவரை வந்ததில்லை. ஸாரைப் பார்த்ததும் மனித வாழ்வில் நமது ஆளுமை எவ்வளவு குறைவு என்பது புரியத் துவங்கியது. மனிதனின் கையாலாகாத தன்மை கன்னத்தில் அறைவது போல் இருந்தது.

பல முறை பில்லிங் செக்ஷன் சென்று வந்தேன் அல்லவா ? அவர்களிடம் பணம் கட்ட மேலும் அவகாசம் கேட்டிருந்தேன் பணம் கொஞ்சம் பெரியது. என்ன 10 லட்சம் ஆகியிருந்தது. நாளாக நாளாக அது வளர்ந்து வந்தது. ஆனால் ஸாரின் உடல் நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் தெரியவில்லை. பேச்சு அப்படியே தான் இருந்தது.

ஒரு வாரம் கழிந்தது. இந்த முறை கண்டிப்பாகச் சொல்லி விட்டார்கள். உடனடியாக 5 லட்சம் கட்டியாக வேண்டும் என்று. தெரிந்தவர்கள் எல்லாரிடமும் கேட்டோம். ஸாரின் மகனின் அலுவலகத்தில் 50,000 கொடுத்து மாதச் சம்பளத்தில் பிடித்துக்கொள்வதாகச் சொன்னார்கள். வந்தவரை லாபம் என்று வாங்கிக்கொண்டோம்.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்துக் கடுமையான எச்சரிக்கை வந்தது. அந்த வாரத்திற்குள் 8 லட்சம் கட்டவேண்டும். இல்லாவிட்டால் மருத்துவமனை வேறுவிதமாகக் கையாளும் என்று சொன்னார்கள்.

ஸாரின் தம்பியும் நானும் தமிழ் மொழி தொடர்பான பலரிடம் ஸாரின் நிலை குறித்து உதவி கேட்டோம். பெயர் குறிப்பிட விரும்பவில்லை. பலரும் இன்று நல்ல நிலையில் தான் உள்ளனர். பெரும்பாலானவர்கள் தொலைபேசியை எடுப்பதைத் தவிர்த்தனர். சிலர் எடுத்து அனுதாபம் தெரிவித்தனர்.

இது தவிர யாரிடமும் சொல்லாமல் நான் ஒரு காரியம் செய்தேன். ஸாரின் பழைய மாணவர்களுக்கு ஒரு மின்-அஞ்சல் அனுப்பினேன். கணிசமான தொகை வந்தது. ஆனாலும் மருத்துவமனையின் யானைப் பசிக்கு சோளப்பொறி போல் இருந்தது அது. இந்த என் செய்கை ஸாரின் குடும்பத்தினரை சங்கடப்படுத்தியது. ‘ஸார் நினைவு பெற்று பேசினால் இந்த செயலை அங்கீகரிக்க மாட்டார்’, என்று ஆதங்கப்பட்டனர். உண்மை தான். ஆனால் ஸார் எழுந்து பேசவே இந்தப் பணம் தேவை இல்லையா என்று என் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். வெளியில் பேசி அவர்கள் மனதை நோகடிக்க விருப்பமில்லை.

ஒரு பக்கம் ஸாரின் நிலை. இன்னொரு பக்கம் ஸாரின் மருத்துவச் செலவு. மூன்றாவது பக்கம் அவரது குடும்பம் படும் துன்பம். சமாளிக்கமுடியாமல் தனிமையில் அழுதேன். பல மாணவர்களை உருவாக்கிய ஒரு முன்னோடி, பலரது வாழ்வில் ஒளி ஏற்றி வைத்தவர் இப்படிப் படுத்துக்கிடக்கிறாரே என்று என்ன சொல்வது என்றே தெரியாமல் மனதிற்குள் புகைந்துகொண்டிருந்தேன்.

அவரது கால்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ‘

நடந்த கால்கள் நொந்தவோ? நடுங்க ஞாலம் ஏனமாய்
இடந்த மெய் குலுங்கவோ? இலங்கு மால் வரைச் சுரம்
கடந்த கால் பரந்த காவிரிக் கரைக் குடந்தையுள்
கிடந்தவாறு எழுந்திருந்து பேசு; வாழி, கேசனே!’

என்று அவர் தனது உபன்யாசங்களில் சொல்லும் கும்பகோணம் ஆராவமுதன் பற்றிய ஒரு ஆழ்வார் பாசுரப் பாடல் நினைவுக்கு வந்தது.

ஸாரின் நிலை பற்றி யோசிக்கும் போது கடவுள் பற்றிய எண்ணமும் வரும். அவர் பெயரையே பாடிய இந்த வாய் இப்படிப் பேச முடியாமல் கிடப்பது என்ன ஒரு நிலை ? கடவுள் என்பது உண்மையில் இருக்கிறதா ? என்றெல்லாம் எண்ணங்கள் ஓடின.

ஆனால் இப்படி நான் நினைப்பது ஸாருக்குத் தெரிந்தால் கோபிப்பார் என்று எனக்குத் தெரியும். ‘பூர்வ ஜென்ம கர்மான்னு ஒண்ணு இருக்கே, ப்ராரப்த கர்மான்னு சொல்லுவா. அதை அனுபவிச்சே தீரணும்’, என்று அவர் பேச்சில் சொல்வது போல் பட்டது. முன்னர் ஒருமுறை அவர் எப்போதோ சொல்லியிருக்கக் கூடும்.

‘உனக்கு வேணுங்கறத நீ போய் ஏன் அவங்கிட்டே கேட்கறே ? உன்னோட மனசு சின்னது. அவனோடது பெருசு. நீயா கேட்டா சின்னதா கேப்பே. அவனா குடுத்தா பெருசா குடுப்பான். அதோட அவங்கிட்டே உனக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்ல நீ யாரு?’, என்பது போல் முன்பு ஒரு முறை அவர் பேசியது நினைவிற்கு வந்தது.

அந்த முரணை நினைத்து சிரித்தேன். ஸாரைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். ஆக்ஸிஜன் குமிழ் கீழ் இருந்த அவரது கண் ஓரத்தில் சிறிது கண்ணீர் தெரிந்தது. ஒருவேளை என் மனதில் உள்ளதை உணர்ந்திருப்பாரோ என்று எண்ணியது மனம்.

ஸாரின் ஓய்வூதியம் இருந்ததால் குடும்பம் ஒருவாறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. உண்மையில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது என்று சொல்ல வேண்டும். பையனுக்கு வேறு ஊரில் வேலை. ஒரு வாரத்தில் இரண்டு நாள் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டு மீத நாட்களில் சென்னை வந்து விடுவான். அவனது குடும்பம் ஊரில் தனியாக இருந்தது. ஸாரின் மனைவி சென்னையில் உறவினர் வீட்டில் இருந்தார். தினமும் காலையில் மருத்துவமனை வந்து இரவு கடைசிப்பேருந்தில் திரும்பிச் செல்வார். இரவு ஸாருடன்  நானோ, ஸாரின் தம்பியோ இருப்போம். ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு முறை எழுந்து அவருக்கு ஏதாவது வேண்டுமா என்று பார்த்துக்கொள்வோம்.

ஒரு முறை அவர் வந்து ஓய்வூதியப் படிவத்தில் கையெழுத்திட வேண்டும் என்றும் அதன் பின்னர் தான் அவருக்கு ஓய்வூதியம் வழங்கப்படும் என்றும் ஒரு கடிதம் வந்தது. அவர் சென்னையில் இருக்கும் நிலையில், மயிலாடுதுறை சென்று கையெழுத்திட வேண்டுமாம். நிகழ் காலத்தின் இரக்கமற்ற நிலையைப் பார்த்தேன். அந்த அரசு அலுவலருக்கு நீண்ட ஒரு கடிதம் எழுதினோம்- அவரால் வர முடியாது, மருத்துவமனையில் இருக்கிறார் என்று சொல்லி எழுதி இருந்தோம். அவர்களிடமிருந்து ஒரு மாதம் கழித்து பதில் வந்தது. ‘அரசு சட்டத்தின் படி ஓய்வூதியக் காரர் இன்னனும் உயிருடனேயே உள்ளார் என்று எங்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். ஆகவே அவர் வந்து தான் ஆக வேண்டும் …’ என்கிற ரீதியில் கடிதம் வந்தது.

‘நான் இன்னமும் உயிருடன் தான் இருக்கிறேன். ஒருவேளை போய்விட்டால் மகன் சொல்லியனுப்புவான்..’ என்கிற ரீதியில் பதில் போட்டுவிடலாமா என்று பற்றிக்கொண்டு வந்தது. ஸாரின் குடும்பம் இருக்கும் நிலையில் அவரது ஓய்வூதியம் மிகவும் அவசியமானதாக இருந்தது. அதனால் ‘கெத்து காட்டுவது’ முதலானவை வேண்டாம் என்று மனதை அமைத்திப்படுத்திக் கொண்டேன். நிதர்சனம் பல்வரிசை அனைத்தும் காட்டி நின்றது.

ஒரு நீதிபதியிடம் கையெழுத்து வாங்கி ஒருவாறு ஓய்வூதிய பிரச்சினை தீர்ந்தது.

மருத்துவமனை பயமுறுத்தியது.  ஒரு வாரம் கெடு கொடுத்தது.

உதவி கேட்டுப் படையெடுப்பு துவக்கினோம். எம்.ஜி.ஆர். அமைச்சரவையில் இருந்த ஒரு பெரிய அமைச்சர் ஒருவரிடம் இந்தக் கடிதம் கொடுத்தோம். மீண்டும் அழைப்பதாகக் கூறினார். பதில் இல்லை. சொல்லாமலேயே அவர் வீட்டுக்குச் சென்றோம். வாசலிலேயே தடுத்து வைக்கப்பட்டோம். பிறகு பார்ப்பதாகக் கூறி அனுப்பினார் அவர். இன்று வரை பதில் இல்லை.

மருத்துவமனை இருந்த தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒரு முன்னாள் நடிகர். அவரைச் சென்று சந்தித்தோம். மன்னிக்கவும். சந்திக்க முயற்சி செய்தோம். பல அலைக்கழிப்புகளுக்குப் பின் அவர் ஒரு நாள் காலை ‘நடைப் பயிற்சி’ செய்ய வீட்டை விட்டு வெளியே வரும் போது ஓடிச்சென்று பேசினோம். சரியாக ஒரு நிமிடம் பேசினார். ‘ இதப் பாருங்க, நான் ஒன்று செய்ய முடியும். முதல்வருக்கு ஒரு கடிதம் கொடுக்க முடியும். ஆனால் பயன் ஒன்றும் இல்லை. ஒரு வாரம் கழித்து வந்து வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’, என்று வேகமாகச் சொல்லி காரில் ஏறிச் சென்று விட்டார். 67 வயதான ஸாரின் தம்பியும் நானும் விதியையும் எங்கள் நிலையையும் கண்டு மயிலாப்பூர் வீதியில், சொல்லப்போனால் நடுத்தெருவில், கையாலாகத் நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். ஸாரின் தம்பி ஒரு அரசு நிறுவனத்தில் பணி ஓய்வு பெற்றவர். சுதந்திர இந்தியாவில், தமிழ் மொழியை வாழ வைக்கவே பிறப்பெடுத்த தமிழகத்தில், தமிழ்ப் புலவர் ஒருவர் மருத்துவமனையில் கேட்பாரற்று கிடந்தார். நாங்கள் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் தெருவில் நின்றோம்.

ஒரு சில வருடங்களுக்கு முன்பு ஸார் அதே மயிலாப்பூரில் ஒரு கோவிலில் ‘நாராயணீயம்’ உபன்யாஸம் செய்தார். கோவிலில் ஒரே கூட்டம். பாராட்டு எல்லாம் கிடைத்தது. அதே சாலை வழியாக அவரைக் காரில் அழைத்து வந்து கொண்டு விட்டார்கள். ஆனால் அதே தெருவில் நாங்கள் செய்வதறியாது நின்றுகொண்டிருந்தோம்.

அடுத்த அஸ்திரம் தயாரித்தார் ஸாரின் தம்பி. ஒரு சமயத் தலைவரிடம் சென்று அவர் மூலமாக ஒரு முன்னாள் அரசு அதிகாரியைப் பிடித்து, அவரது மூலமாக அந்த மருத்துவமனையின் தலைவருக்கு ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தார். ‘உங்கள் மருத்துவமனையில் இருக்கும் ஸார் ஒரு நல்லாசிரியர் விருது பெற்றவர். 18 தமிழ் நூல்கள் எழுதியுள்ளார். பல பல்கலைக்கழகங்களில் பேருரை ஆற்றியுள்ளார். ஆகவே அவரது மருத்துவச் செலவை சற்றுக் குறைத்துக் கொள்ளவும்’, என்ற ரீதியில் பல சான்றுகள் இணைத்து மனு போல் எழுதிக் கொண்டு சென்றார். மருத்துவமனையின் தலைவரின் மகளின் உதவியாளருக்கு வேண்டியவரின் மனைவி மூலமும் சொல்லப்பட்டது. மருத்துவத்தின் செலவு ஒரு லட்சம் இறங்கியது. ஆனாலும் 18 லட்சத்திற்கு எங்கே போவது ? ஸாரும் குணம் அடையவில்லை. ஆனால் பணமோ கட்டியாக வேண்டும்.

‘நீங்கள்ளாம் படிச்சவங்க. இந்த பேஷன்ட் இப்படியே தான் இருப்பார். இங்கே இருந்து அழைத்துக்கொண்டு போகவும் என்று யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள். நீங்களாகவே முடிவு செய்து கொள்ள வேண்டியது தான். இது நீங்கள் படும் கஷ்டம் பார்த்து நானாகச் சொல்கிறேன்’, என்று பீகாரைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவர் சொன்னார். ஸாரைப் பார்த்துக்கொண்ட நரம்பியல் துறைத் தலைமை மருத்துவர்,’எனக்கு ஃபீஸ் ஒன்றும் வேண்டாம். என்னால் இப்படித்தான் உதவ முடியும்’, என்று தனது ஊதியம் சுமார் 1 லட்சத்தை விட்டுக்கொடுத்தார்.

இப்படியாக மொத்த செலவு 16 லட்சமாகக் குறைந்தது. இதுவும் எட்டாக் கனியே. ஆனால் 18 ஐக் காட்டிலும்  குறைவுதான். இருந்தது போனது என்று பலதையும் விற்று, கடனும் வாங்கி அவரது மகன் மருத்துவமனைப் பணம் பங்கீடு செய்தான்.

ஆனது ஆகட்டும் என்று ஸாரை மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியே கொண்டு வந்து விட்டோம்.

வீட்டிலேயே வைத்து வைத்தியம் செய்தார்கள்.

மூன்று ஆண்டுகள் படிக்கையிலேயே இருந்தார் ஸார். பேச்சும் வரவில்லை. அவரது பழைய பேருரைகளை அவர் காதுகளில் விழும்படி பெரிய சத்தத்தில் ஒலி பெருக்கியில் வைத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர் எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை போல் வேறு எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பல முறை என்னவெல்லாமோ சொல்ல வந்தார். ஆனால் எங்களுக்குப் புரியவில்லை.

பின்னர் ஸார் மூன்று வருடங்கள் கழித்து 2010-ல் இறைவனடி சேர்ந்தார் என்று கேள்விப்பட்டேன்.

சென்று பார்க்கத் திராணி இல்லாததால் நான் போகவே இல்லை.

அதன் பிறகு நான் மாயவரத்திற்குச் செல்லவில்லை.

ஸாருடன் நடந்தபடி பாடம் கேட்ட தெருக்களிலும், அவர் நடந்த புழுதிகளிலும் நான் மட்டும் தனியாக நடக்க எனக்குத் தைரியம் இல்லை.