Jeyamohan's Singapore Reviews

Jeyamohan, noted Tamil writer, came to Singapore on an invitation from the NIE, conducted classes for students, workshops for wannabe writers, spoke to his readers, read various books by Singapore Tamil writers and went back to India. Nothing spectacular until then. Later, all hell broke loose when he started writing reviews of the Singapore works in his blog.

Jeyamohan, as has been his practice, didn’t mince words in his review. Mixing satire,metaphor and pun, he dissected the writers’s works and passed comments on the undue attention and opprobrium that the Singapore writers often got and wondered if the works deserved even casual attention.

Critical Reviews for books, not heard often in Singapore, when done by a foreign writer after a stint in the country, caused much consternation and heart-breaks, with the result that one even filed a police complaint alleging misuse of a photograph in Jeyamohan’s blog (the photo was subsequently removed). While the undue attention paid to Jeyamohan’s reviews was surprising, that writers should be so sensitive was equally surprising.

Three questions arise as a result of this sour tasting episode in the whole affair.

  1. Was Jeyamohan justified in such critical reviews?
  2. Did the Singapore Tamil Writer community react disproportionately?
  3. Were there personal attacks in Jeyamohan’s review of each work?

I would says ‘Yes’ to 1 and 2 and a partial ‘Yes’ to 3.

Any work, once out in the public domain, is liable for review. Anyone can review the work and the author doesn’t have any control on what the reviewer needs to opine on. This is the normal practice anywhere in the world. A casual look at reviews appearing on Amazon’s website & Good Reads would help.

In the Tamil Literary World, the tradition of critical review has been in vogue since Sangam times. Poet Kamban too had to have his works reviewed and validated before his seminal work on Ramayana was accepted as mainstream and worthy of literary merit. Even as recently as the 80s, writer K.N.Subramanian was considered an acerbic critic in Tamil. Writer Sundara Ramasamy was another literary critic who was even despised by some leading authors of his times. How that should change for Singapore’s Tamil Writers’s works is baffling.

Jeyamohan’s works, many of them monumental in nature, are available for anyone to read and review. And his works have undergone serious literary reviews too. Some of his works twist facts and he has been taken to task by readers and reviewers for that. His novel ‘Vellai Yaanai’ (White Elephant), though a notable work on the dreaded famine in India, had also distorted facts and disparaged a historical character. And rightfully, Jeyamohan was criticized heavily for the wrong and venomous depiction. As a writer, he had to stand the heat of review.

I had gone through the reviews written by Jeyamohan. I felt some were damaging for the concerned author’s current reputation. But Jeyamohan had used his usual review lenses while reviewing the works. And that has apparently resulted in these heartburns.

Jeyamohan had also praised a couple of writers and their works. It was not for painting a picture of trying to have a semblance of balance, but out of genuine interest in the direction that Singapore’s Tamil Writing needs to take.

While reviewing the Tamil works in Singapore, Jeyamohan should have applied the lens of a community that is getting to know its place in the Tamil language scene. The Tamil that is prevalent is Singapore is more a functional one. Generally the weight of literary merit that a work needs to carry is visibly absent in many Tamil works in Singapore. But that has a historical reasoning. In Singapore, since Tamil is not needed as a medium of communication and is not essential for daily existence, the need and therefore the ability to write in the language have declined. That is precisely why the government has stepped in to promote mother tongue education in a big way. The plethora of initiatives to promote the usage of Tamil is a case in point.

Tamil in Tamil Nadu is different from the Tamil in Singapore. Even if a person’s mother tongue is Tamil, he can survive in Singapore without uttering a word in the language, while that is not the case in Tamil Nadu. Jeyamohan should have taken this into account.

Would Jeyamohan’s critique deter writers in Singapore? There would certainly be implications. As a community that would want to express itself in its tongue, there would indeed be some reservations, in future, to write in Tamil. But that is an un-intended consequence.

Where would Tamil writing go from here on? Are Singapore’s tamil writers going to take these reviews in the right spirit and move on or are they going to harp on the ‘review-venom’ as they see it, and produce characteristically unsound sound-bites in social media on Jeyamohan?

The reviewer has since moved on to various other items, but the perceived victims are still nursing their wounds. The whines in social media, that too in visibly unintelligent and below the belt language that harp abuses on Jeyamohan, are going to be of zero use to writers and  don’t have any bearing on Jeyamohan or any other reviewer.

So, should all the writers, the associations and bodies that they are affiliated to, come together and pass a unilateral condemnation of Jeyamohan’s review methodology? Would passing such a declaration restore the perceived loss of face to the writer community as a whole? Should the community do more to damage itself?

What if, say, the Canadian writer A.Muthulingam had written such reviews? Would those hypothetical reviews have gotten the same response? Just because Jeyamohan had written the reviews after visiting Singapore, he has drawn such ire and retribution.

Before commenting on Jeyamohan’s review processes, one would need to go through the NYT Book reviews and see how harsh the treatment is there. And it is an honor to get reviewed by NYT, never mind the treatment given in it.

Let us take the case of acerbic book reviewer of three decades and Pulitzer Prize winner Michiko Kakutani of NYT. She has been called various names by eminent writers. But that does not deter her from being what she is. Let us look at some examples:

  1. Zadie’s Smith wrote this book ‘NW’. Kakutani called it “clunky” and “curiously haphazard.”
  2. Jonathan Franzen wrote a memoir and Kakutani called it “a portrait of the artist as a young jackass.” An irritated Franzen called Kakutani ” the stupidest person in New York.”
  3. Kakutani had angered Samlan Rushdie too and the latter called her ”a weird woman who seems to feel the need to alternately praise and spank.”
  4. Noman Maller, another writer, having been harmed by Kakutani’s reviews, called her ”a one-woman kamikaze.”

(Ref: http://www.huffingtonpost.com/2012/08/28/worst-book-reviews_n_1834631.html)

Let us look at some great classics that got horrible reviews when they first came out.

‘The Tropic of Cancer’ by Henry Miller : “Miller stands under his Paris street-lamp, defiantly but genially drunk, trolling his catch mixed of beauty and banality and recurrent bawdry-a little pathetic because he thinks he is a discoverer and doesn’t realize that he is only a tourist on a well-marked tour. We see him at last as an appealingly zestful, voracious, talented hick.”

‘The Handmaid’s Tale’ by Margaret Atwood: “But the most conspicuous lack… is the inability to imagine a language to match the changed face of common life. No newspeak. … The writing of The Handmaid’s Tale is undistinguished in a double sense, ordinary if not glaringly so, but also indistinguishable from what one supposes would be Margaret Atwood’s normal way of expressing herself in the circumstances. This is a serious defect, unpardonable maybe for the genre: a future that has no language invented for it lacks a personality. That must be why, collectively, it is powerless to scare.”

‘For Whom the Bell Tolls’ by Ernest Hemingway: “A master of the concentrated short story, Hemingway is less sure in his grasp of the form of the elaborated novel. The shape of For Whom the Bell Tolls is sometimes slack and sometimes bulging. It is certainly quite a little too long.”

‘Lolita’ by Vladimir Nabokov: “…two equally serious reasons why it isn’t worth any adult reader’s attention. The first is that it is dull, dull, dull in a pretentious, florid and archly fatuous fashion. The second is that it is repulsive…”

‘The Great Gatsby’ by F. Scott Fitzgerald: “Scott Fitzgerald’s new novel, The Great Gatsby is in form no more than a glorified anecdote, and not too probable at that…”

‘To Kill a Mockingbird’ by Harper Lee: “Miss Lee’s problem has been to tell the story she wants to tell and yet to stay within the consciousness of a child, and she hasn’t consistently solved it.”

‘Gone with the Wind’ by Margaret Mitchell:“I happen to feel that the book would have been infinitely better had it been edited down to, say, 500 pages — but there speaks the harassed daily reviewer an [sic] well as the would-be judicious critic.”

(Ref: http://www.huffingtonpost.com/2015/01/23/bad-reviews-classics_n_6527638.html)

So, it is clear that reviews fail to judge a work for its merits. But that does not mean the review shouldn’t occur according to the wishes of the reviewer.

Being not open to review would amount to authors running a warning in their books like this :

  1. ’ No part of the book should be reviewed.’
  2. ‘This book need not be read, as, reading this might lead to an urge to review it.’

A sensible course of action would be to overcome the victim mentality, get over the ‘injustice-has-been-meted-out’ feeling and continue to focus on what could be improved. One could also read Jeyamohan’s books, critically review each of them, and produce equally, if not more, ‘venomous’ reviews of those works.

Lasting literature can happen when there is struggle for livelihood. Singapore doesn’t provide such an environment of struggle. For those whose daily chores are terrible physical tortures, they don’t have the necessary physical strength at the end of the day to pursue a literary vocation. And the poems that they write would reflect what they are going through at work, the longing for getting home to India and the like, and would not, in any way, reflect the social milieu in Singapore.

For the permanent residents who attempt to write, they are ‘neither here nor there’. And under a presumably monitored environment, they tend to play it safe and vax eloquent on some insignificant aspects of Singapore life rather than concentrate on those areas that would produce works of any noticeable literary merit.

The Singapore citizen pool that attempts to write reflects on what it sees as a routine progression of daily tasks, in other words called ‘Life in Singapore’ that is mostly static, well-laid out and devoid of torturous challenges that life in, say Sri Lanka or Tamil Nadu or Mumbai, would have had.

However, from my experience, I have seen that the fast paced life in Singapore does not lend itself conducive enough to creative pursuits for a vast majority of people. This is in spite of the humongous effort of the government in promoting creative pursuits by providing a plethora of libraries, reading centers and similar such facilities across the island. For Singapore citizens, library membership is free and they can borrow 32 books and AV materials at a time. For Permanent Residents, it is 16 and for foreigners who are members, it is 8. An casual visit to the Library would provide light on the number of Tamil speakers visiting the facility, even after discounting lower demographic ratio of Tamil populace in Singapore.

So, the stark realities that stare in the face are :

  1. Those who have items to write on, yet can’t write.
  2. Those who write and do so with constraints.
  3. Those who should write are preoccupied with the fast paced daily life and don’t write.

In these circumstances, what could such  a literary review from a person of the stature of Jeyamohan result in? Would these help improve the quality of writing, if that is the case?

Questions remain.

Let us face it. Apart from ‘Puyalile oru thoni’, how many novels have been written from Singapore, in Tamil, like ‘Kaadu’ and ‘Vishnupuram’? What is the equivalent of ‘Aram’? So, there is something to learn from Jeyamohan, isn’t it?

Hence, is there any way to take Jeyamohan’s views in a constructive manner and proceed from there? I think a way exists. Here is how:

  1. Collect the reviews.
  2. Prepare an extract after going through all the reviews.
  3. Compile the constructive sections into a template. May be call it ‘Jeyamohan Template’
  4. Encourage writers to write according to the template.
  5. Send the stories to Jeyamohan and seek his review.

I am sure the stories would have improved.

What could writers do:

  1. Write. Don’t bother about reviews.
  2. Take reviews as they come for they are reviewer’s views.
  3. Improve, if necessary.
  4. Better reviews would follow, even if not asked for.

Make no mistake. There are several writers native to Singapore and Malaysia who show great promise. Some of their works, many of very short lengths though, dazzle in brilliance.Those need just a magnifying glass to be located in the maze of the plethora of average publications that seem to pervade the reading space. Sparklers such as these are bound to create waves in the near future.

Where else in the world, other than Singapore, does a government dedicate an entire month for the development of a language and spend millions for curating writers and readers? Is it not the duty of the people to utilize such opportunities and help take the language and its literature to great heights?

Once Jeyamohan was asked as to how he faced criticism and venomous reader mails.He said he addressed his writings towards an intellectual reader group and continued to do so thereby not having the time to bother about hate mail and venomous propaganda.

Time to follow Jeyamohan’s approach, isn’t it?

An evening with Jeyamohan

“Meet the writer’  programme with Tamil writer Jeyamohan was as fabulous as it always used to be. This time it was classic Jeyamohan stuff. The writer was at his best and it was like Tenduklar playing in his home ground in Mumbai. The topic was ‘Literature, Great Literature and Classical Literature’, and Jeyamohan kept the audience in awe with his deep knowledge of the differences between the literary forms.

Moderator Chitra Ramesh announced the topic out of the blue. That did not deter Jeyamohan’s verbal velocity.

He started with Kamba Ramayana and described why it was the only classical literature in Tamil. He spoke reverentially about Prof.Jesudasan who kept reading Kamba Ramayana till his end. I have read Jeyamohan’s earlier articles on Prof.Jesudasan and knew what was to come. And Kamban played the same magic on me as he did on the late professor. I was in tears when Jeyamohan explained the manner in which Kamban describes the scene when Ram leaves Ayodhya. Having been exposed to Kamba Ramayana at an early age, I was able to relate to every adjective that Jeymohan mentioned during the course of his speech on Kamban.

Delving more on Kamba Ramayana, Jeyamohan said that between the post-sangam era and the Kamban era ( close to 1000 years ), many philosophies had come and gone – Jainism, Buddhism, Advaitam, Bakthi Literature etc. Thus when Kamban came on the scene, he had the rich cultural background to start his story from and demarcated the Tamil Culture on a firm footing.

Jeyamohan explained the architecture and form of a great literature – it should have form and direction, should be of a compound nature and should reflect the times in which the story took place. Additionally there has to be a balance in the story, with the different characters being depicted in their highs and lows and with no one character overshadowing the other. In this, he referenced Janakiraman’s ‘Moha Mull’, a Tamil novel and explained why it was not a classic – being a Tanjavur / Kumbakonam based novel, it didn’t even have a mention of the different temples that the two places are known for.

A writer is a chronicler of time and history and therefore his novel needs to have historicity in it. Only then it can be termed a a Great Novel. For this, the writer needs to be a research student. He should have done so much research that he should have the history of each character with all its ups and downs.

A seed contains the entire forest within itself thereby having the ability to recreate the forest if the need arises. A classical novel is one such. It should represent the microcosm of the society that it is based on. A classical novel, while depicting the hunger of the cat, should also, in equal intensity, describe the pain of the rat that becomes the food for the former. It should have the depth, detail and concern for all its characters.

Why was Seevaka Chinthamani not as widely read as Silappathikaaram ? one asked. Jeyamohan attributed this to the time at which Seevaka Chinthamani was written. As it was written after the end of the Jain era, the book did not get the wide readership that Silampu got.

He went on to say that Sanskrit was the most widely prevalent language in India and the most common one as well. However, it was not the tongue of any particular group of people, while Tamil continues to be the tongue of many and therefore the classics in Tamil are alive.

What happens to the classics in Tamil ? How do our classics , epics like Kamba Ramayan reach the younger generation? asked another. Jeyamohan said that this transition and handing-over of classics has been happening  and would continue and said that if two people are found together always, they are referred to ‘Ram and Lakshman’, while a powerful person is still referred to as ‘Hanuman like’. Society’s genetic connection with the epics ensures the longevity of these literature types and this connection is likely to continue.

‘Puyalile oru thoni’,  a novel by Pa.Singaaram has Malay, Singapore and Indian scenes. However the novel doesn’t have the singularity of thought and hovers all over the place and hence cannot be called a ‘classic’.  The most voluminous novel written about Singapore was by M.K.Menon. It ran into 6 volumes.

‘Neelakanda paravaiyai thedi’ and ‘Aarogya Niketanam’ were the other classics that defined the standards for a classical novel.

While talking about the different forms of literature, there was a question about Thirukkural – the amazing Tamil couplet series. He said that Thirukkural should be classified as a ‘sutra’ like the Patanjali Yoga Sutra. At a superficial level, Thirukkural could be covered in less than 30 minutes. But by juxtaposing the words and letters, the couplet delivers far greater thought and deeper insights into the way the world functions than what is generally believed. In this context he quoted the famous couplet :

“விசும்பிற் றுளிவீழி னல்லான்மற் றாங்கே

ஆங்கே பசும்புற் றலைகாண் பரிது.”

This, if looked at from a superficial level, tells us that only when it rained, even grass grew on earth.This vanilla meaning doesn’t convey anything other than stating an obvious fact. But Thiruvalluvar, the poet, is a far greater intellectual to just state this plain fact. So, if one looks at this couplet as a ‘sutra’, the meanings that it provides are awe inspiring.

Eg: ‘விசும்பு’ refers not to the sky but to the outer space. There is life on earth just because of an extra-terrestrial droplet that had fallen on earth from space. This is not fiction but popular science that life forms began on earth from an extra-terrestrial impact. There is yet another dimension to this couplet. The poet has used’grass’ not in an absent minded manner, but with a deep insight that ‘grass’ is the first ever evolved version of food. Men either eat grass as grass or other animals that ear grass. The first element of the food chain on earth starts with grass.

This deep insight has to evolve inside of oneself. And that evolved enlightenment can be called vision or ‘darshan’.

Due to the ‘sutra’ nature of Thirukkural in that it contained much more than what it seemed to contain, in the times of yore,  people should have read only one couplet for a day or for even a month and meditated on the meanings of the words and on the placement of the words. With the demise of traditional methods of learning, we should have lost the deep insights as well.

When there was a question on the destruction or amalgamation of smaller gods / demi-gods into the holistic Iindu pantheon, Jeyamohan provided a grand insight that is not mentioned in literary circles for fear of being branded ‘backward’. He said that the European pagan religions were completely destroyed by Christianity so much so that the gods of those religions were depicted as demons in Christianity, while in India, all the demi-gods were absorbed into the greater Hindu pantheon and were made Hindu gods. The demi-gods and village deities still had a position in the wider Indian school of religious thought and were not destroyed as in Europe. In this regard he even quoted a recent event where a ‘Chairman’ of a municipality in south Tamil Nadu has been made a god and absorbed into the Shaiva school as the ‘Chairman’, when he was alive, had been benevolent to the people of the region.

Jeyamohan concluded by saying that a writer of novels could be defined thus : ‘He should, by the repertoire of his linguistic skills, provide a magnificent vision and a sense of visual splendor resulting in an intellectual download to the reader, however providing a singular vision that does not hover all over.’

One of the most enjoyable evenings when I got drenched in the flurry of literary knowledge and linguistic extravaganza.

(Meeting was on 21-Aug-2016 at Ang Mo Kio Library, Singapore. This is written in English for the sake of non-Tamil readers)

பெற்ற நெருப்பு – ஒரு சங்கப்பாடல் பார்வை

அழகியல் என்பது சற்று நெருடலானது, கழிவிரக்கம் ஏற்படச் செய்வது. நமது மனதை பெரிய சம்மட்டியால் அடிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படச் செய்வது. வயல் சூழ்ந்த தஞ்சைத் தரணியில் குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் அறையும்படி பயணம் செய்யும் போது திடீரென்று ராஜஸ்தான் பாலைவனமும் அதன் வெயிலும் முகத்தில் அடித்தால் எப்படி இருக்கும் ? அப்படிப்பட்ட ஒரு மனச் சுமையை ஏற்படுத்திய பகுதி ‘பெற்ற நெருப்பு’.

வெகு சில எழுத்துக்களே படித்தவுடன் மிகுந்த மன எழுச்சியையும் உத்வேகத்தையும் அளிக்கும். படித்து முடித்தவுடன் நீண்ட மன அமைதியையும் உள்ளப் பூரிப்பையும் அளிக்கும். இத்துடன் மிகுந்த அழகியல் அம்சங்களுடன் படித்தவுடன் மிகுந்த களிப்பும் கொடுக்கும் எழுத்து ஜெயமோகனுடையது. மேல் சொன்ன அனைத்தையும் அளித்த அவரது ஒரு நூல் ‘சங்கச் சித்திரங்கள்’.

பல சங்கப் பாடல்களைப் பற்றி நடைமுறைக் கதைகளுடன் விளக்கும் விதம் வெகு அருமை. அவர் சொல்லும் நிகழ்காலத்தில் நடைபெற்ற பல நடப்புகள், சங்கப்பாடலை நன்கு உள்வாங்கிக் கொள்ள உதவுகின்றன. சங்கப்பாடலை நன்கு உள்வாங்கும் வண்ணம் அவர் எளிய தமிழில் கவிதையும் எழுதுகிறார்.

ஆக அமர்க்களமான அவரது நூல் இது. விஷ்ணுபுரம், அறம் தொகுப்புக்குப் பின் அவரது மிக உன்னதமான படைப்பு இந்த நூல்.

அதிலும் ‘பெற்ற நெருப்பு’ என்னும் தலைப்பு என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று. இந்தப் பகுதியில் அழகியல் என்பது சற்று நெருடலானது, கழிவிரக்கம் ஏற்படச் செய்வது. நமது மனதை பெரிய சம்மட்டியால் அடிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படச் செய்வது. வயல் சூழ்ந்த தஞ்சைத் தரணியில் குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் அறையும்படி பயணம் செய்யும் போது திடீரென்று ராஜஸ்தான் பாலைவனமும் அதன் வெயிலும் முகத்தில் அடித்தால் எப்படி இருக்கும் ? அப்படிப்பட்ட ஒரு மனச் சுமையை ஏற்படுத்திய பகுதி ‘பெற்ற நெருப்பு’.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்குத்தன் தலைப் பிள்ளையைப் பலி கொடுத்த தந்தை அதைப் பெருமையுடன் சொல்கிறார். அவரது கனவில் அவன் கையில் துப்பாக்கி ஏந்தி சிரித்தபடி வருகிறான் என்று. ஆனால் அவன் தாயோ ‘என் பாலகன் பள்ளிக்குச் செல்லும் அரை டிரவுசர் அணிந்து ஏதோ சொல்ல வருகிறான். எனவே சாய் பாபாவிடம் சென்று அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று தெரிய வேண்டும்’ என்கிறார். தாய் வயிறு பற்றி எரிகிறது.

கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று :  இவரது மகன் தன்னை மாய்த்துக்கொள்ளும் நாள் முன்பு இரவு உணவு அருந்த ‘தலைவரிடம்’ இருந்து அழைப்பு வந்ததாம்.

இந்த நிகழ்வுக்கு ஏற்ற சங்கப்பாடலை ஜெயமோகன் சுட்டுகிறார். ஔவையார் என்னும் புலவர் எழுதிய புறநானூற்றுப் பாடல் இதோ :

‘வெள்ளை வெள்யாட்டுச் செச்சை போலத்

தன்னோர் அன்ன இளையோர் இருப்ப

பலர்மீது நீட்டிய மண்டையென் சிறூவனைக்

கால்கழி கட்டிலிற் கிடப்பித்

தூவெள் ளறுவை போர்ப்பித் திலதே’

இப்பாடலைத் தற்காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் புரிந்துகொள்ள ஏதுவாக ஜெயமோகன் படைக்கும் கவிதையில் தாய் தன் இறந்துபோன மகனை நினைத்து அவன் இறப்புக்குக் காரணமான தலைவனை வெந்து பாடுவது போல் அமைந்துள்ளது.

‘வெள்ளாட்டு மந்தை போல

அவனைப் போன்ற இளைஞர்

கூடியிருந்தபோதும்

பலருடைய தலைக்கு மேலாக

மன்னன் நீட்டிய கள்மொந்தை

என் சிறுவனை இதோ

காலில்லாத கட்டிலில் கிடத்தி

தூய வெள்லாடையால்

போர்த்தியிருக்கிறது’

தாயின் குமுறல் பீறிட்டு வர, மன்னனை ‘யுத்த வெறி’யைக் கள் வெறியாக உருவகப் படுத்தி, தூய வெள்ளாடையால் கால் இல்லாத கட்டிலில் கிடத்தியுள்ளான் மன்னன் என்று கழிவிரக்கத்துடன் பாடுவது போல் உள்ளது.

இப்பாடலில் ‘மன்னன்’ யார் என்றும் ‘கள் மொந்தை’ என்ன என்பதும் நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். வெள்ளாட்டு மந்தை என்று அவர் உருவகப்படுத்துவது ஏதுமறியா இளம் பாலகர் கூட்டத்தை என்றும் நீங்கள் ஊகித்திருக்கலாம்.

படித்தவுடன் இருபது நிமிடங்கள் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தேன். மொத்த மனமும் சாறு பிழியப்பட்ட கரும்ம்புச் சக்கை போல் தளர்ந்து இருந்தது.

காரல் மார்க்ஸ் கண்ணனின் அவதாரம் ?

வெண்முரசு
வெண்முரசு

நடந்ததா இல்லையா என்று அறிய முடியாத மஹாபாரதத்தை இப்போது விரித்து, விளக்கி விளம்புவானேன் என்று வருத்தப்படுகிறார் மனுஷ்யபுத்ரன். அவருக்கு ஒத்திசைவு நடனம் ஆடுகிறார் ஞாநி. ஜெயமோகன் தன் படைப்புத் திறனை இப்படி இதிகாசங்களில் வீணடிக்கிறாரே என்று ஞாநி கண்ணீர் வடிக்கிறார்.

நடந்ததா என்று கேட்பதற்கு முன் ஒரு ஒரு நிமிடம் யோசிப்போமா ? ‘கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த தமிழ்க் குடி’யாக இருக்கிறோமே, அது எப்படி ? விண்வெளியில் அந்தரத்தில் நின்றோமா என்ன ? பகுத்தறிவின் பரிணாமத் தாவலால் ஏற்பட்ட மாபெரும் நிற்றலா அது ?

தமிழ் மக்களின் ஒட்டுமொத்த மனசாட்சியின் பேரெழுச்சியாக ‘வெண்முரசு’ பரிமளிக்கிறது. ஐம்பது ஆண்டுகள் நாத்திகவாதப் பேரலையின் அர்த்தமற்ற கொக்கரிப்புக்களிலும் திரை ஆட்டங்களின் ஆரவாரப் பேரிரைச்சல்களிலும் சிக்குண்டிருந்த தமிழ் மாந்தர் தமது அடக்கிவைக்கப்பட்ட ஆன்மீக, கலாச்சார எண்ணங்களின் விஸ்வரூபத்தை உணர்த்துவதாக ‘வெண்முரசு’ திகழ்கிறது.

நாளொன்றுக்கு 4000 பேர் படிக்கிறார்கள் என்கிறார் ஜெயமோகன். திரைவெளியில் லயித்து, மாட்டு மக்களாக இருந்த தமிழ் மனிதர்களை நாட்டு மக்களாக ஆக்குகிறார் ஜெமோ. மாநில மக்கள் மாநாடுகளிலும் முப்பெரும் விழாக்களிலும் அமிழ்ந்திருந்த காலத்தில், அழியாத காவியத்தின் அபரிமிதமான காட்சியை அவர்களுக்குக் காண்பித்துத் திசை மாற்றுகிறார் ஜெமோ.

மனித முயற்சியின் மகத்தான பேராற்றலுடன் ஆழ்ந்த அறிவும் தீவிர வாசிப்பும் கலந்தால் கிடைக்கும் மகோன்னதப் படைப்பு வெண்முரசு. அதைப் படைக்கும் ஜெமோ வாழ்த்தப்பட வேண்டியவர்.

மொழிவழிப் பிரிவினை பேசிய முட்டாள் மூடர்களின் காட்டுத்தளையில் இருந்து தமிழ் மக்களை மீட்டெடுக்கும் வேலை செய்கிறார் ஜெமோ.

இடதுசாரிப் பேச்சில் இடறி விழுந்த தமிழ் மகன் இப்போது ‘எது சரி’ என்று கேள்வி கேட்கவைக்கிறார் ஜெமோ.

வசைமாரி பொழிவதும், வம்பு பேசுவதும், காறி உமிழ்வதும் இலக்கியம் என்று நம்பவைக்கப்பட்ட சமூகத்தை நேர்ப்படுத்துகிறார் ஜெமோ.

மாநிலவெறி, மொழிவெறி, இனவெறி என்று தலைவர்களால் வெறி ஏற்றப்பட்டு கட்டுக்கடங்காமல் திரிந்த மூளை மழுங்கிய சமுதாயத்தைக் கிள்ளி விட்டு அறிவுச்சுடர் ஏற்றுகிறார் ஜெமோ.

நாற்பது ஆண்டுகளாக இருந்த எதிர்மறை எண்ண ஓட்டம் அழியுமாறும், சோகையிழந்த சோம்பேறி மனிதர் பண்பாட்டுப் புத்துணர்ச்சி பெறுமாறு, தேஜஸ் இழந்த தேவாங்கு மனிதர் துள்ளி கம்பீர நடை போட உணர்ச்சியளிக்கும் ‘வெண்முரசு’ இந்நாளைய கட்டாயத் தேவை.

‘உனக்கு வரலாறு இல்லை’, ‘உனக்கு நாடே இல்லை’, ‘உன் நாடு ஆங்கிலேயரால் ஒன்றுபடுத்தப்பட்ட பல நாடுகளின் கூட்டு’ என்ற கட்டுக் கதைகளை வரலாறு என்று நம்புவது மதச்சார்பின்மையாம். இந்த நாட்டின் பண்பாட்டுக் கூறுகளை முன்னகர்த்தி, கலாச்சாரச் செறிவைப் பறை சாற்றும் ஒரு காவியத்தை, இதிஹாசத்தை மீள் பார்வை செய்து, மீள் கட்டமைப்புச் செய்து விரித்துச் சொல்வது தேவை இல்லாதது என்று சொல்வது முற்போக்காம்.

கேட்பவனுக்குக் காது செவிடென்றால் காரல் மார்க்ஸ் கண்ணனின் அவதாரம் என்பார்கள்.

மகாபாரதம் எழுதியது யார் ?

வெண்முரசு
வெண்முரசு

சினிமாக் கலைஞர்களுக்கு மட்டுமே விழா எடுத்த நிலை போய் தமிழில் எழுத்தாளர் ஒருவருக்கு விழா எடுப்பது ஒரு அதிசயம். அந்த எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அவர் எழுதிய ‘வெண்முரசு’ என்னும் மகாபாரத நாவல். உலகெங்கிலும் உள்ள மகாபாரதத்தைப் படித்து விட்டு தொடர்ந்து தினமும் மகாபாரதம் எழுதி வருகிறார் ஜெயமோகன். அடுத்த பத்து ஆண்டுகள் விடாமல் எழுதப் போகிறார் அவர். தமிழுக்கும், இந்தியப் பாரம்பரியத்திற்கும் இந்த அவரது சேவை அளப்பரியது. ‘தி ஹிந்து’ நாளிதழுக்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ‘இந்தியாவின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்கிறேன்’ என்று சொல்கிறார் ஜெயமோகன்.

பழம்பெரும் எழுத்தாளர் அசோகமித்ரன், பி.ஏ.கிருஷ்ணன் முதலியோர் முன்னிலையில் நடிகர் கமலஹாசன், இசையமைப்பாளர் இளையராஜா முதலியோர் பங்குபெற்ற நிகழ்வில் நேற்று சென்னை அருங்காட்சியக அரங்கில் நூல் வெளியிடப்பட்டது.

பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஜெயமோகனை ஒரு கழுகு என்றார். வியாசர் என்னும் கழுகு பாரதத்தின் மேல் பறந்து பாரதம் எழுதியது. பின்னர் ஜெயமோகன் என்னும் கழுகு அப்படி எழுதியுள்ளது என்று பாராட்டினார் என்று தெரிகிறது.

கமலஹாசன் ‘நீங்கள் ( வாசகர்கள்) விஷ்ணுபுரம், இளையராஜா சிவபுரம், நான் வேறுபுறம்’ என்று வழக்கம் போல் தன் நாத்திக அபிமானத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார். ஆனால் ஜெயமோகன் மேல் அவருக்கு இருந்த மரியாதையும் ( பொறாமையும் ?? ), ஆச்சரியமும் அவரது பேச்சில் வெளிப்பட்டது என்றும் தெரிகிறது.

‘அறம்’, ‘பின் தொடரும் நிழலின் குரல்’, ‘காடு’, ‘விஷ்ணுபுரம்’ எல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை என்று சொல்லும் அளவிற்கு இந்த மகா பாரதத் தொடர் அமையப் போகிறது என்று புரிகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் அவரது மகாபாரதப் பதிவு படித்த பின் ஒரு நொடியில் சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் பின் சென்ற அனுபவம் ஏற்படுவது உண்மை.

விழாவில் 5 மகாபாரத விரிவுரையாளர்களையும் கூத்துக் கலைஞர்களையும் ஜெயமோகன் கௌரவித்தார். இது ஒரு முக்கியமான செயல். தற்காலத்தில் ‘உபன்யாசங்கள்’ அருகியுள்ள நிலையில், மக்களுக்குத் தொலைக்காட்சியின் அழுமூஞ்சி நாடகங்கள் விதித்துள்ள சுய-சிறை-தண்டனைகளையும் மீறி ஒரு சில உபன்யாசங்கள் நடந்துகொண்டுதான் வருகின்றன. ஆனால் அக்கலைஞர்கள் சமூகத்தால் கண்டுகொள்ளப்படுவதில்லை. அப்படிப்பட்ட ஐந்து கலைஞர்களுக்குப் பாராட்டு தெரிவிப்பது பாரதப் பண்பாட்டை மேலும் முன்னகர்த்த உதவும் அறச் செயல்.

ஒரு காலத்தில் நமது பிள்ளைகள் ‘மகா பாரதம் எழுதியது யார்’ என்றால் ‘ஜெயமோகன்’ என்ற பதில் வந்தால் ஆச்சரியம் இல்லை.

'சுயம் அறிதல்'-என் பேச்சு

‘சுயம் அறிதல்’ என்னும் தலைப்பில் ‘நியூ யார்க்’ அருங்காட்சியகத்தில் என் ‘அறிதல்’ அனுபவத்த சிங்கப்பூர் தமிழ்ப் பண்பாட்டுக் கழகத்தில் நான் பகிர்ந்துகொண்டபோது எடுத்த ஒரு ஒளிப்பதிவு.

ஜெயமோகனின் 'ஜாஜ்வல்யம்'

Naalumமுதலில் ஜெயமோகன் ஒரு விஷயத்துக்காக என்னை மன்னிப்பாராக. இப்பதிவில் தமிழ் அல்லாத சொல் இருப்பதால் என்னை மன்னிப்பாராக.

‘ஜாஜ்வல்யம்’ – இந்த சொல் கொஞ்சம் பழைய வாசகர்களுக்குப் புரியலாம். சுஜாதா இதனைச் சில முறைகள் பயன்படுத்தியிருப்பார். அதற்கு முன்னர் மறைந்த எழுத்தாளர் தேவன் கதைகளில் இந்தச் சொல் அடிக்கடி இடம்பெறும்.

‘ஜாஜ்வல்யம்’ என்பது ‘பேரொளி’ என்று கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன். ‘மாலதியின் முக ஜாஜ்வல்யத்தில் சந்துரு பிரக்ஞை இல்லாமல் இருந்தான்’ என்பது போன்ற வாக்கியங்கள் தேவனின் படைப்புகளில் இடம் பெறும்.

அது போகட்டும். தேவனே போய் ரொம்ப வருஷங்கள் ஆகி விட்டன. மன அழுத்தம் ஏற்படும் சில தருணங்களில் அவரது எழுத்துக்களைப் படிப்பது என் வழக்கம். போவது தெரியாமல் என்னை 1930களுக்குக் கொண்டு சென்றுவிடுவார் அவர்.

விஷயத்திற்கு வருகிறேன்.

சமீபத்தில் ஜெயமோகன் பெண் எழுத்தாளர்கள் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதியிருந்தார். அவர்கள் கொண்டாடப்படும் அளவுக்கு அவர்களது எழுத்துக்களில் ஆழம் இல்லை என்று சொல்லியிருந்தார். அவர் சொல்வதில் நியாயம் இருக்கிறது என்பது என் கருத்து. ஜெயமோகன் பெரிய எழுத்தாளர் என்பதாலோ, என் ஆதர்ஸ எழுத்தாளர் என்பதாலோ அல்ல. என் சொந்தக் கருத்தும் அது தான்.

உதாரணமாகக் கனிமொழியை எடுத்துக்கொள்வோம். அவரது இலக்கியப் படைப்பு என்ன ? ‘காடு’, ‘விஷ்ணுபுரம்’,’பின் தொடரும் நிழலின் குரல்’ போன்று இல்லாவிட்டாலும் அவற்றில் பாதி அளவு பாதிப்பை, வேண்டாம் ஸார். நூறில் ஒரு பங்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் புனைவுகள் கனிமொழி எழுதியுள்ளாரா ? ஒன்றுமே செய்யாததற்கு ‘கவிஞர்’ என்று பட்டம் வேறு.அவரது தந்தையின் மகள் என்பது தவிர அவரது தகுதி என்ன?

இப்போது அம்பை, குட்டி ரேவதி முதலானவர்கள் ஜெயமோகனுக்கு எதிராகக் கிளம்பியுள்ளார்கள். அனல் பறக்கும் அறிக்கைகள். விவாதங்கள். இவற்றில் பாதியாவது எழுத்தில் காட்டியிருக்கலாமே அம்மா.

இத்தனைக்கும் அந்தக் கட்டுரையில் தவறான எந்த ஒரு சொல்லும் இல்லை. ஆணாதிக்க எண்ணங்கள் சொட்டுகிறது என்று வசை பாடுபவர்கள் கண்களில் விளக்கெண்னை விட்டுக்கொண்டு படிக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

ஜெயமோகனின் ஜாஜ்வல்யத்திற்கு வருகிறேன். அவருக்கு ஒரு தந்திரம் உண்டு. மக்கள் கவனம் தன் மீது திரும்ப அவர் செய்யும் உத்தி இது என்று நான் நினைக்கிறேன். சில காலம் முன்னர் ‘தமிழ் எழுத்துரு’ பற்றி ‘தமிழ் ஹிந்து’வில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். உடனே கிளம்பியது ‘முற்போக்கு’ கூட்டம். தமிழகத்தின் மோத்த கவனமும் அவர் பக்கம் திரும்பியது. வசைகள், தூற்றல்கள் என்று ஒரு மாதம் தொடர்ந்தது. ஆனால் அதே கருத்துக்களைப் பெரியார், பேரா.குழந்தைசாமி முதலானோர் சொன்னபோது யாரும் வாய் திறக்கவில்லை.இது பற்றி நான் அப்போது ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்.

இன்னொரு விஷயம். தமிழில் மூன்று விஷயங்கள் பற்றி எழுதவே கூடாது. எழுதினால்  நீங்கள் பிற்போக்குவாதி, சனாதனி, ஹிந்துத்துவ வெறியர் என்று ‘போற்றப்படுவீர்’. அந்த மூன்றும் பின்வருவன : பெரியார், தமிழ், பெண் உரிமை.

என் கருத்து இது தான். ஜெயமோகன் போன்ற செறிவான தமிழில் ஆழமான கருத்துக்கள் வெளிவர எழுதும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் தற்சமயம் இல்லை. வம்பாளர்களும், வசையாளர்களும், துவேஷம் வளர்ப்பவர்களும் எழுத்தாளர்கள் என்று நடை போடுகிறார்கள்.அப்படி இருக்க, ‘முற்போக்கு’ வியாதிகளின் தாக்கம் இல்லாமல் அவற்றிலிருந்து விலகிப் பாரத பண்பாட்டின் ஆழத்தைத் தன் எழுத்துக்களால் சாமானிய மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் ஜெயமோகன், மக்கள் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திரும்பச் செய்துள்ள இந்த முயற்சி பாராட்டுக்குரியதே. இன்று ஆங்கில ‘த ஹிந்து‘ படித்தவர்கள் ஜெயமோகனை அறிந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்போது பெண்கள் பற்றிய இந்தக் கட்டுரை. மீண்டும் ஒரு பேரலை போன்ற கவனத்திருப்பம்.

ஆக வெற்றி அடைந்தது ஜெயமோகன் தான் என்பதில் சந்தேகமென்ன ?

நேர்படப் பேசுதல் – இது தான் ஜெயமோகனின் ‘ஜாஜ்வல்யம்’ என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழை வாழ வைக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜெயமோகன்
சிங்கப்பூர் வாசகர் வட்ட வெள்ளி விழாவில் எங்களுடன் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்

சிங்கப்பூர் வாசகர் வட்டத்தின் வெள்ளி விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராகத் தமிழ் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கலந்துகொண்டார். விழா இறுதியில் அவரது பேச்சு முத்தாய்ப்பு. அதிலிருந்து சில பகுதிகள் :

தமிழை வாழ வைக்க நாம் ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம். ‘தமிழ் வாழ்க’ என்று பாதாகை வைப்பதால் தமிழ் வாழாது.

தமிழை வாழ வைக்க ஒரு மித மிஞ்சிய பதற்றம் தென்படுகிறது. அது தேவை இல்லை.

தமிழ் வாழ நாம் தமிழில் பேச வேண்டும். குழந்தைகளுக்குத் தமிழ் நூல்கள் அளித்து வாசிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்கு நாம், பெரியவர்கள், முதலில் தமிழ் நூல்கள் படிக்க வேண்டும்.

இந்த உலகம் ஒரு கோழி முட்டை போன்றது – மஞ்சளும், வெள்ளையும் கொண்டது. வெள்ளை புதியதாக உருவாக்குகிறது. மஞ்சள் காப்பி அடிக்கிறது. மஞ்சள் கடின உழைப்பாளிகளாக இருந்தாலும் புதிய உருவாக்கங்கள் செய்வதில்லை. இன்னொரு மஞ்சளான ஜப்பானும் கடந்த வருடங்களில் மிகப்பெரிய பண்பாட்டு வீழ்ச்சி அடைந்து வருகிறது. அது போலவே இந்தியாவும் ஒரு (pseudo) போலி ஜப்பானாக ஆகி வருகிறது. வெறும் உழைப்பு , மேலும் உழைப்பு, பணம் ஈட்டுவது மட்டுமே வெற்றி என்ற கொள்கை – இவையே இன்றைய அளவுகோல்களாகி உள்ளன.

மக்கள் மகிழ்ச்சி வேண்டும் என்று கேட்பதில்லை. வெற்றி வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். அல்லது வஞ்சம் வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். இவற்றையே மகிழ்ச்சியாகப் பார்க்கிறார்கள்.

திருக்குறள் ஒரு சூத்திரம். அது மிகப்பெரிய தத்துவங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. அதற்குத் தற்போது உள்ள விளக்க உரைகள் சரியானவை அல்ல.

உ.தா: ‘எண் என்ப ஏனை எழுத்தென்ப..’ – இந்தக் குறளில் ‘எண்’ என்பது நம்பரைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதைவிடவும் அதில் ஒரு சூட்சும அறிவு உள்ளது. ‘எண்’ என்பது ‘எண்ணம்’ என்னும் பொருளிலும் கொள்ளலாம். முதலில் தோன்றுவது எண்ணம். பின்னரே அது எழுத்து வடிவம் பெறுகிறது. இப்படிப் பல குறள்கள் உள்ளன.

பல பழைய ஓலைச் சுவடிகளை நாம் இழ்ந்துவிட்டோம். ஒருவரிடம் ஒரு சுவடி இருந்தால் அது 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மறு பதிப்பு செய்யப்பட வேண்டும் என்று ஒரு கணக்கு இருந்துள்ளது. அதன் பின்னர் பழைய சுவடிகளைத் தீயில் இட்டுவிடுவதும், நீரில் சேர்த்துவிடுவதும் வழக்கம். ஆனால் காலப்போக்கில் பதிப்பிப்பது நின்று போய், அழிப்பது மட்டுமே மிஞ்சியுள்ளது. இவற்றினால் நாம் நமது வரலாற்றை அழித்துவிட்டோம்.

தமிழில் பல பழைய, பொருள் பொதிந்த சொற்கள் உள்ளன. அவை காலப்போக்கில் அழிந்துவிட்டன. ‘ஓங்கில்’ என்பது Dolphin  என்னும் உயிரினத்தைக் குறிக்கிறது. ‘நீராளி’ என்பது  ஓக்டோபஸ் (Octopus) என்னும் உயிரினத்தையும் ‘குருகு’ என்னும் சொல் வெட்கங்கள் அதிகம் உள்ள ஒரு வாசனை அற்ற பறவையையும் குறிக்கிறது. ( வைணவர்கள் ‘குருகு’ என்பதை ‘கொக்கு’ என்னும் பொருளில் பயன்படுத்துகிறார்கள். ) ‘தியானம்’ என்பதற்கு ‘ஊழ்கம்’ என்று ஒரு நேரிடைத் தமிழ்ச்சொல் உள்ளது. தனக்குள் ஆழ்தல் என்பது மருவி ‘ஊழ்கம்’ என்று அமைந்துள்ளது.

சொல் இல்லை என்றால், அந்தப் பறவையும் அழிந்துவிடும். ஒரு மரத்தின் பெயர் தெரியவில்லை என்றால் அதனைப் பாதுகாக்க நமக்கு என்ன ஒரு ஊக்கம் இருக்கும் ? பல பறவை இனங்களும், தாவர இனங்களும் அழிய இதுவும் காரணமே.

தமிழ் மன்னர்கள் நமக்கு அளித்துள்ள வரம் நமது கலாச்சாரம். அதுவும் சோழர்கள் கொடுத்துள்ளது கோவில்களும் ஏரிகளும். கோவில்கள் நமது கலாச்சாரத்தின் பிம்பங்கள். ஏரிகள் நமது வாழ்வாதாரமான வேளாண்மையின் தோற்றுவாய். ஆனால் நாம் அவற்றின் அருமை தெரியாமல் கோவில்களையும் ஏரிகளையும் அழிக்கிறோம். வீராணம் ஏரி மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான ஏரி. சிற்பிகளால் செதுக்கப்பட்ட தெய்வச் சிலைகளைக் கொத்தனார் கொண்டு பராமரிக்கிறோம். இதுவே நமது கலாச்சாரம் மீது நாம் காட்டும் ஈடுபாடு.

இந்திய நாட்டில் ‘சரஸ்வதி’ என்னும் நதி இருந்துள்ளது. குஜராத் முதல் ராஜஸ்தான், அலகாபாத்,  பாகிஸ்தானின் சில பகுதிகள் இவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு நாகரீகமே ‘சிந்து சம வெளி ‘ நாகரீகம். ஆனால் நாம் ஹரப்பா, மொஹஞ்சதாரோ முதலிய ஆங்கிலேயர் கை காட்டிய பகுதிகளை மட்டுமே இன்று சிந்து சமவெளி நாகரீகம் என்று அழைக்கிறோம்.

சரஸ்வதி நதி வற்றியதால் எற்பட்ட பாலைவனமே ராஜஸ்தான் என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறனர்.

"நாளும் பொழுதும் "- ஜெயமோகன் – ஒரு பார்வை

Naalum

சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘நாளும் பொழுதும்’ வாசித்தேன்.   சமூகம், சினிமா, நான் என்று மூன்று பிரிவுகளில் அமைந்துள்ள இந்த நூலில் பல கட்டுரைகள், அவர் வாழ்வில் நடந்த சில நிகழ்வுகள் முதலியன உள்ளன.

“பந்தி” என்ற கட்டுரை நெஞ்சைத் தொட்டது. குமரி மாவட்டத்தில் திருமணம் முதலிய விழாக்களில் விருந்தினர்களை எப்படி பந்தி உபசரிப்பது என்று அருமையாக விவரித்துள்ளார். அம்முறையில் உள்ள வழக்கங்கள், ஒவ்வொரு வழக்கத்தின் பின்புலம், அதன் தேவை என்று அழகாக இருந்தது. ஒவ்வொரு சமூகத்தவரின் பந்தி உபசரிப்புக்களும் அப்படியே. ஆனால் தற்போது எப்படி உள்ளது என்பதையும் சொல்லியுள்ளார். நாம் தினமும் காணும் ஒன்று தான். இருந்தாலும் படிக்கும் போது வலிக்கிறது.

எல்லாக் கட்டுரைகளையும் விட என்னை மிகவும் பாதித்த ஒன்று தற்கால இளைஞர்களைப் பற்றியது. “யூத்து” (Youth) என்பது பெயர். எனது கருத்துக்கு ஒத்துப் போவதாக அமைந்துள்ளதால் கவரப்பட்டேன் என்பது உண்மை என்றாலும், அவரது சில எண்ணங்கள் மிகவும் உண்மை.

யூத் என்ற போர்வையில் பொறுப்பற்ற ஒரு கூட்டம் செயல்படுவதையும், அவர்களுக்கு எப்படிக் கலைகள் பற்றியும் வாசிப்பு பற்றியும் ஒரு அறிமுகமே இல்லாமல் இருப்பது பற்றியும் மிகவும் கவலை கொண்டு எழுதியுள்ளார். இந்த சில கருத்துக்கள் என் ஒரு கட்டுரையில் முன்னமே சொல்லிருந்தேன்.

http://ammanji.wordpress.com/2013/07/20/futureindia/ )

சுய தம்பட்டம் இருக்கட்டும். ஜெயமோகனுக்கு வருவோம்.

“யானை டாக்டர்” என்று முன்னம் எழுதிய கதையில் இளைஞர்கள் காடுகளில் பீர் பாட்டில்களை உடைத்து வீசுவதால் யானைகள் எப்படி உயிர் இழக்கின்றன என்று எழுதி இருந்தார். அதிலிருந்து தொடங்குகிறார். ஒரு மலை உச்சியில் இளைஞர்கள் சட்டையைக் கழற்றி ஆடியபடி, குடித்தபடி, கத்தியபடி இருந்திருக்கிறார்கள். அதைப்பற்றிக் கூறுகிறார் :

“அந்த இளைஞர்களுக்கு அந்த இடத்தின் அழகும் முக்கியத்துவமும் உண்மையிலேயே தெரியவில்லை. அங்கே எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருப்பது என்று அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அதைப்போன்ற விஷயங்கள் அவர்களுக்குப் பழக்கமே இல்லை. அது தான் பிரச்சினை. இவர்கள் அறிந்தது தமிழ் சினிமா.அதில் என்ன செய்கிறார்களோ அதைச் செய்கிறார்கள்.”ஜாலியாக” இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

நம்முடைய இளைஞர்கள் வளர்ப்பு இதற்கு முக்கியமான காரணம். ரசனை, அழகுணர்வு, குடிமைப்பண்பு, அறிவார்ந்த நோக்கு ஆகியவை குடும்பம், கல்வி நிலையம் என்னும் இரு அமைப்புகள் வழியாக வர வேண்டும்.

நம்முடைய குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் சேர்ந்து சமைத்துத் தின்று, உறங்குகிற இடங்கள் மட்டுமே.. நம் குடும்பங்கள் அதன் பிள்ளைகளுக்குப் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான உந்துதலை மட்டுமே உருவாக்குகின்றன.கல்வி அப்படி பணம் சம்பாதிப்பதற்கான ஒரு வழிமுறையாகவே முன்வைக்கப்படுகிறது.

பல குடும்பங்களில் பண்பாடு என்று நாம் நம்பும் எதனுடைய அடையாளமும் இருக்காது.ஒரு சில சாமிப் படங்கள், பாட புத்தகங்கள், ஒரு டி.வி.-அவ்வளவுதான். அவர்களுக்கு எந்த ஒரு பண்பாட்டுப் பயிற்ச்சியும் இருப்பதில்லை.

நாம் மரபாகக் கொண்டிருந்த எல்லா பண்பாட்டுக்கூறுகளும் “வாழ்க்கை வளர்ச்சிக்கு” உதவாதவை எனத் தூக்கி வீசப்பட்டு விட்டன. யோசித்துப் பாருங்கள், நம்முடைய சராசரி இளைஞனுக்கு ஏதாவது ஒரு ஊடகத்திடமாவது தொடர்புள்ளதா என்று? அவனுக்கு இசை, ஓவியம் என்று எந்த ஒரு நுண் கலையிலும் அறிமுகமில்லை. அவனால் ஒரு நூலை வாசித்துப் புரி ந்துகொள்ள முடியாது.    அவனுக்குச் சின்ன வயது முதலே தெரிந்த ஒரே ஊடகம் தமிழ் சினிமாவும் அந்தச் சினிமாவிலேயே மொண்டு சமைத்த டி.வி.யும்…”

ஒரு பொது இடத்தல் நாலைந்து “யூத்து” வந்துவிட்டால் கிட்டத்தட்ட ஒரு குரங்குக் கூட்டம் வந்து விட்டது போலத்தான். இங்கே “யூத்து” என்றால் எதிலும் நிலையான ஆர்வமில்லாத, எந்த அடிப்படைப் பயிற்சியும் இல்லாத, மேலோட்டமான ஆசாமி என்று தான் அர்த்தம்.

என் தரிசனம் : பள்ளியோ கல்லூரியோ சென்று வந்த பிறகு என்ன செய்வதென்றே நம் இளைஞர்களுக்குப் புரிவதில்லை. கும்பலாகச் சேர்ந்து நக்கல் அடிப்பதும், சினிமாப் படங்களைப் பார்த்து அதன் வசனங்கள் பேசி மகிழ்வதுமே அவர்கள் பொழுதுபோக்கு. வீட்டிற்கு அருகில் நூலகங்கள் இருந்தால் அங்கே சென்று என்ன இருக்கிறதென்று பார்க்கவாவது பார்ப்பான். ஆனால் வீதிக்கொரு கள்ளுக் கடை இருந்தால்? அதையும் அரசே செய்தால்?

Facebook, Twitter முதலிய சில தளங்களில் தமிழ் மக்கள் உரையாடுவது அவர்களின் தரத்தை மேலும் பறைசாற்றுகிறது. எங்கும் ஒரு வரி விமரிசனங்கள். அதுவும் அரசியல் மற்றும் சினிமா பற்றி மட்டுமே. பல நேரங்களில் வசை மொழிகள். மிகப் பல நேரங்களில் சாதி சொல்லி வைவது. சாதியை ஒழித்துவிட்டதாக மார் தட்டிக்கொள்ளும் ஒரு சமூகத்தில் சாதியை இழுக்காமல் யாராலும் பேச முடியவில்லை. புத்தகங்களைப் பற்றி யாரும் பேசுவதில்லை. படித்தால்தானே பேசுவதற்கு?

சில மாதம் முன்பு பெரியார் தமிழ் பற்றியும், சிலப்பதிகாரம் பற்றியும் சொல்லிருந்ததைப்பற்றி  பற்றி எழுதி இருந்தேன். இணையத்தில் ஒரே வசை மொழி. வேறு ஒரு பதிவின் போது அவர்களுக்கு ஒரு பதில் அனுப்பினேன் – ” இவை என் கருத்துக்கள் அல்ல. அறிஞர் அண்ணா “சரிந்த சாம்ராஜ்யம்”, “மனதை வருத்திய சம்பவங்கள்” என்று இரண்டு நூல்களில் சொல்லியுள்ளவை”, என்று ஆதாரம் காண்பித்தேன். ஒரு பயலும் பேசவில்லை.

ஜெயமோகனின் வார்த்தைகள் நம் தமிழ் சமுதாயத்தின் மீது சொடுக்கப்பட்ட சாட்டை வீச்சுக்கள். இந்த வீச்சுக்களால் புண்பட்டு அதனால் நம் வாழ்வில் ஒரு மாற்றம் ஏற்படுமானால் நல்லது தான்.

ஆனால் இந்த சாட்டை வீச்சும் நம்மை ஒன்றும் செய்யாமல் நமது தோல் அவ்வளவு தடிமனானதாக இருந்தால் இந்த தமிழ்ச் சமுதாயம் போகும் பாதை அதல பாதாளம் என்பது புரிய பெரிய பகுத்தறிவெல்லாம் தேவையில்லை.

பி.கு: – ஒரு ஆறுதல்:  தமிழ் நாட்டிலிருந்து சிங்கப்பூர் மற்றும் அமெரிக்காவில் குடியேறியுள்ள பல தமிழர்கள், தமிழ் நாட்டின் ஊடக ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து மீண்டு தங்கள் பிள்ளைகளை நல்ல முறையில் வளர்க்கிறார்கள். சிங்கையில் தமிழ் நுண் கலைகள் அமைப்புகள் பல உள்ளன. தமிழ்க் குடும்பங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை அவ்விடங்களுக்கு அனுப்புகிறார்கள். இலங்கைத் தமிழர் கோவில்களிலும் செட்டியார் சமூகத்தவர் நடத்தும் கோவில்களிலும் தமிழ்த் திருமுறை வகுப்புகள்  நடத்தப் படுகின்றன. பிள்ளைகளுக்குத் திருமுறைகளில் போட்டிகள் வைத்துப் பரிசுகள் வழங்குகிறார்கள்.