Right to Privacy is not Absolute

Center has said that no right, including fundamental right, is absolute in the WhatsApp suit.

I know that Congress would jump like a cat whose tail has been cut.

Lest they do so, let me remind that this amendment to the constitution, to restrict the scope of fundamental rights, was first introduced in Parliament by none other than Pt.Nehru on 10 May 1951 and it was made into a law on 18 June 1951.

Nehru amended Article 19(1)a of the constitution to limit “abuse of freedom of speech and expression” as a result of “Romesh Thappar vs The State Of Madras” case of 26 May 1950.Nehru said freedom of expression is subject to ‘reasonable restriction’ and passed the amendment. And he did the right thing.

Shyama Prasad Mukherjee, the then Jan Sangh leader said, “Maybe you will continue for eternity, in the next generation, for generations unborn; that is quite possible. But supposing some other party comes into authority? What is the precedent you are laying down?”

Mukherjee was prophetic. What he said in 1950 has turned true now. What Nehru initiated, Modi follows. So, nothing unconstitutional about it. If this move is unconstitutional, then let us begin with first amendment.

Additional protection to Modi govt’s action is that while Panditji amended the constitution to expressly restrict freedom of expression of the media, Modi is doing this, on the orders of a lower Court, only on intermediaries and not on the media.

If you know some Congress spokesperson worth the name, let him know this.

Queries on a star migration

Smt.Khushbu Sundar, yesteryear movie star and a well known face in the Indian state of Tamil Nadu, has switched parties. This time she has moved to the nationalist Bharatiya Janata Party (BJP) that runs the country. Nothing wrong in a person joining a political party nor is it uncommon for a movie star to join a party in the movie obsessed state of Tamil Nadu where popular politicians were film stars of yore.

The fact that Khushbu has moved to the supposedly hindu-majority-seeking national party is not what this article is about. It is about the history that needs some clarification and answers from the former actor.

Prior to her political career, Khushbu had commented on the pre-marital sexual status of Tamil girls, was hounded by ultra-secessionist fringe outfits with physical violence, rushed into the embracing arms of the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) to find safety, later felt sidelined by the party, shifted places to the nationalist and supposedly ‘secular’ Congress Party, was appointed the national spokesperson, was sidelined by the multitude of factions, a characteristic of the party, and has now moved on to the diametrically opposite BJP.

Does an actor’s migration from politics of one color to the other merit a detailed article, one might ask. In the case of Khushbu, it does.

Khushbu’s utterances since she joined the BJP clearly show that she has joined the party not due to ideological enlightenment but due to lack of a political future in the Congress party that has seen a series of high profile exits after the lackluster performances of the party and its leaders in the last two general elections. With the leadership ensconced in ivory towers that provide little view of the ground situation, and a failed leader who wants to have power without responsibility, the Congress Party, that was founded by an European Allan Octavian Hume is being dragged hastily into its grave by yet another European – Smt.Sonia Gandhi and her son Rahul Gandhi. Thus, seeing no future, in the party, Khushbu has jumped boats.

Abandoning ship for ones’ own survival is normal. But in the case of Khushbu, her joining the very party that she has opposed virulently for the last 6 years, is a case for questioning in depth. For this, we would need to look at what she has said in the last 6 years about Prime Minister Modi in particular and the BJP in general.

Has none joined a party that they had opposed so violently? There are plethora of evidence that shows many had done. But the the kind of politics and statements that Khushbu had indulged in, even in the guise of being the national spokesperson for the Congress Party, do call for her to answer.

As late as October 6, 2020, Khushu had called out PM Modi’s act of rearing peacocks at his official residence and had said that the PM who could feed peacocks in his house, could not feed the citizens.After this, on October 11, 2020, she joined the PM’s party, the BJP.

When the BJP formed government in Madhya Pradesh, Khushbu had tweeted thus, saying the Madhya Pradesh cabinet would be constituted by these half clad sadhus, referring to the presence of holy men in the party and government.

On October 1, 2019, Khushbu famously said the that the Prime Minister would not be welcome to Tamil Nadu and one year later, joined the party.

Without having any basic knowledge of the current pandemic induced economic situation and consequent job losses, Khushbu had tweeted thus, accusing the BJP of causing such an unemployment situation of gargantuan proportions. And this was as late as October 4, 2020, six days prior to joining the same party. Even Singapore, the country that Khushbu often vacations in, declared that it was entering into a recession due to the pandemic.

Here is she using derogatory and potentially un-usable language on the BJP Chief Minister of Uttar Pradesh, Yogi Adityanath on October 4, 2020.

While Khushbu would have to come clean on all the above, she has to make her stand clear on E.V.Ramasamy Naicker, the late rabble-rouser who never missed any opportunity to deride the hindu gods and the hindu pantheon, for she has recently claimed that ‘I am a Periarist in the BJP’ – whatever that might mean.

The BJP in Tamil Nadu needs such star power to get into power in the movie crazy state. But the erstwhile stars who join the party have the responsibility to either disown their earlier statements or offer a public apology for these past sins.

Whether Khushbu offers apology or not, I would be backing the BJP to come to power in the state. I would even vote for her in case the party fields her as a candidate in my constituency ( like I supported any PAP candidate in Singapore). However, the her sins of the past cannot be white washed.

Howdy Modi and Civilisational Energy

Having been a standing witness to the energy, spirit and enthusiasm of Prime Minister Modi’s community outreach event in Singapore, I can understand and explain what is this phenomenon around ‘Howdy Modi’. 

Simply put, it is India waking up from a deep thousand year slumber, roused by yet another Narendra. While the earlier Narendra thundered in Chicago, 125 years ago, the current Narendra sets the places he visits on a thunder and lightning spree.

So, what is this ‘Howdy Modi’? 

India is exuding her soft power, by releasing, on world stage, her pent up civilisational energy that has been compressed and suppressed for at least a 1000 years due to three kinds of invasions – external physical, external intellectual and later, after 1947, internal intellectual. 

For far too long has India been subjected to forced supplication. For far too long has she been told that her forefathers were thieves, their scriptures were a bunch of lies and that their hegemony was worth nothing. For far too long has she been forced to believe that her children were lesser ones, her chastity was suspect and hence, her progeny was illegitimate. 

Now the time has come for her and her children to rubbish the allegations and shatter the shroud of shame to proclaim her virtues and those of her children. And who better than yet another Narendra could stand up to the world to proclaim the mother’s righteousness and give her the rightful place in the comity of nations? 

On every place he visits, PM Narendra Modi leaves an indelible mark of Bharat Matha and the feeling of oneness and vasuda evam kudumbakam. He writes, by his voice, in indelible letters, the eternal message of deep universal wisdom that India, the land of Bharat, stands for.

By every word he speaks, PM Modi enshrines the never-die spirit of the people of India, her traders, her academics, her hard working women, the ancient rishis and the bubbling youth who dare even the celestial bodies.

Presidential speeches, from Kennedy to Trump, have contained references to Kashmir’s problems and the need for negotiation. ( Refer Kennedy’s Inaugural speech in the UN). Now, Kashmir doesn’t figure in the problem list. Future Presidents wouldn’t talk about Kashmir like they wouldn’t talk about, say, Kerala, a state in India.

Then why do some rejoice at the paltry opposition outside the stadium? Why do some still continue to nay-say despite the spontaneous release of the long suppressed civilisational energy?

Modi, with palms facing upwards, indicating ‘nothing to hide’ hence genuine posture

The answer is:

This big-bang release of energy is channelized  by a mass leader who epitomises the very energy. Hence, forces and attitudes that have been shaped by 70+ years of entitlement driven liberalism, would find these rather out of place.  

Their conditioned mind, having been continuously fed on a staple hate-oozing academic diet for the last 40 years, would view any other alternate course, that shines with progress, growth, cooperation and inclusion, as alien and hence impossible to be true. It is this mind conditioning that we should aspire to get out of and get ready to acquire an original mind that is immune to media chatter and oft-repeated cliche-driven ideologies. 

And originality of mind comes by only when one sheds the cloak of arrogance acquired due to Macaulayan education of the last 100 years and begins to look inward at who one is, who his forefathers were, what were their qualities and how did they come to be.

Simply put, one needs to embark on a Bharatiya education of trying to know oneself.

Vande Mataram.

Mission Shakthi

George Perkovich, in his book ‘India’s Nuclear Bomb’, clearly says Nehru tacitly approved India developing a nuclear bomb.

Nehru ensured that the Indian Space Programme and Department of Atomic Energy directly report to the PMO and not to any ministry. This ensured that approvals required for such programmes don’t get stuck in bureaucratic hurdles. These are clearly elucidated by Dr.Aravamudhan in his book ”ISRO: A personal history”. The more you read these, the more you understand the complexities involved and geo-political pressures in such programmes.( For more on political and global pressures, read ‘Ready to fire’ by Nambi Narayanan.)

Vikram Sarabhai, Satish Dhawan, Homi Bhabha and others who headed the prestigious missions, would not have achieved what they did, had it not been for the unhindered support of and access to the PMO.

So, starting from Nehru, Prime Ministers have played their role in the development of India’s space and atomic programmes.

However there were some who did absolutely nothing to further these interests. Let us not waste time talking about them.

Nehru prepared the ground, Indira Gandhi took it further, Rajiv Gandhi supported many initiatives, especially the Agni Missile Programme, Narasimha Rao lent full support though he backed off from Pokhran-II, Vajpayee fell head over heels to support these initiatives and Modi continues Vajpayee’s work.

Therefore, Prime Minister Narendra Modi deserves as much credit as does Indira Gandhi for Pokhran-I and Vajpayee for Pokhran-II. One can’t deny this to the current PM just because he is Narendra Modi, a man who sold tea once upon a time and hence doesn’t belong to the aristocracy.

The scientific establishment is the same, the institutions are the same, but the political and executive leadership is the one that changes and thus plays a decisive role in such missions. And the current one excels.

Kudos to India and her dedicated engineers, scientists and the honourable Prime Minister who had the spine to proceed with the test.#MissionShakthi

Jai Hind.

How to make Macaulay turn in his grave?

How to make Lord Macaulay turn in his grave? #Sabarimala

History (or is it divinity?) has presented the Modi government with an opportunity of a millennium to set right the historical wrong that began in 1835.

Lord Babington Macaulay wrote the now infamous minute in that year to ‘ create a class of people who are Indians in colour but British in blood and tastes’. This he sought to achieve by introducing the English education to the masses thereby helping them overcome the ‘superstition ridden Sanskrit and Urdu based oriental education’.

Even Swami Vivekananda had this to say about the English education in India:

A negative education or any training that is based on negation, is worse than death. The child is taken to school, and the first thing he learns is that his father is a fool, the second thing that his grandfather is a lunatic, the third thing that all his teachers are hypocrites, the fourth that all the sacred books are lies! By the time he is sixteen he is a mass of negation, lifeless and boneless. And the result is that fifty years of such education has not produced one original man in the three Presidencies

Macaulay was quite successful in his efforts and the ‘class’ of Indians created by him, a representative being Pandit Jawaharlal Nehru, ensured that the same education system was followed even after the British rule ended in 1947.

The universities and higher education sites created were far removed from the Indic thought base and were taking pride in continuing to deride the Indic value system.

Academics and media personnel who graduated from these ‘centres of excellences’ continued to propagate the hundred year old colonial value system proposed by Macaulay, with the result that all pillars of the country, from academia, to media, to judiciary were inundated with Nehruvian secularism trained aka brainwashed souls that continued to deride the Indic cultural values of the civilisation that was Bharat.

Now, the judiciary, with its totally uncalled for judgment in the Sabarimala case, has cut open the civilizational wound of a billion people.

With Kerala up against the regional and last communist government in the country, Prime Minister Modi has a golden opportunity to set right the historical wrong done by Lord Macaulay.

By bringing in an amendment to the constitution that the Judiciary can not interfere in the tantric rituals of temples, PM Modi would be able to set in motion a series of follow up measures by the other regional governments in India. And that would result in de-macaulaizing India, thus cleansing the nation of the macaulaian virus.

I feel that the centre is waiting for the state government to fail completely before acting decisively. Until then they would appear to keep mum under the oft repeated maxim ‘law and order is a state subject’. Pinnarai Vijayan, Kerala’s Chief Minister and his communist government are doomed, in any case. If they act against the verdict, it would amount to contempt of court; if they don’t act, then it would become a law and order problem coupled with loss of faith from the majority community in the state.

So, what Mr.Modi needs to do is: Wait now but act afterwards, decisively, with an amendment to the constitution and an ordinance. While an amendment would help keep the judges at bay, an ordinance would send a powerful message to the people at large that the government would not sacrifice its Indic support base just to score some brownie points from the ‘sick-ul-ar’ media ( that has not been forthcoming, anyway).

I expect Congress and is allies to oppose the ordinance and amendments  in the winter session of the parliament. But I also expect the Congress MPs from Kerala to oppose the party’s stand, if it chooses to oppose the ordinance. I also expect the ‘allies’ or what ever is left of them not to join ranks with Congress to oppose the ordinance as that act would further alienate them from the already aggrieved masses of the majority community.

What if the Modi government has been keeping silent in the Sabarimala case as the case might not have as much national repercussion as a favourable verdict in the soon to be announced Ram Jenma Bhoomi case? In such a scenario too, I would welcome the central government’s silence now, for if they oppose the Sabarimala verdict now and bring in an ordinance, they would be compelled to bring in another ordinance to overturn a possible ‘favourable’ judgment in the Ram Jenma Bhoomi case.

Having said this, I don’t expect the communist government of Kerala to bring in an ordinance to pre-empt the center into endorsing the same. Just in case better sense prevails and the state government brings in the ordinance, I would still welcome it, for that would ensure a surefire funeral to the already dead philosophy of communism in India.

In any case, it is time for a grand funeral for the minute of 1835 and make Lord Macaulay turn in his grave.

History doesn’t give a second chance.

‘நான் ஏன் நரேந்திர மோதியை ஆதரிக்கிறேன்’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

மாரிதாஸின் ‘நான் ஏன் நரேந்திர மோதியை ஆதரிக்கிறேன்’ என்னும் நூல் ஒரு சாட்டையடித் தொகுப்பு. திடீரென்று முழங்கும் இடி நம்மை எப்படி துணுக்குறச் செய்யுமோ அப்படிச் செய்கிறது இந்த நூல்.

மாணவர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக ஃபேஸ்புக்கில் பதில் அளித்து வந்த மாரிதாஸ் அவை அனைத்தையும் ஒன்றாக்கி ஒரு நூல் வெளியிட்டுள்ளார். அதுவே ‘நான் ஏன் நரேந்திர மோதியை ஆதரிக்கிறேன்?’ என்னும் படைப்பு.

பிரதமர் நரேந்திர மோதி பற்றிய நூலாக மட்டும் இல்லாமல், திராவிட அரசியல், இடது சாரிகளின் துரோகங்கள், தேசத்தைச் சீரழிக்கும் அழிவுச் சக்திகள் என்று பல்வேறு தளங்களையும் தொட்டுச் செல்கிறது இந்த நூல்.

ஒவ்வொரு தலைப்பும் ஒவ்வொரு கேள்வியுடன் துவங்குகிறது. கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் முன் கேள்வி தொடர்பான சில வரலாற்றுத் தரவுகளைத் தருகிறார் ஆசிரியர். சில கேள்விகளுக்குப் புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு துவங்குகிறார். இவ்வாறாக, வாசகனை பதிலுக்காகத் தயார் செய்கிறார். பின்னர் தனது வாதத்தைத் துவங்கி, கேள்விக்கான நீண்ட பதிலாக எடுத்துரைக்கிறார். மீண்டும் அப்படி ஒரு கேள்வி கேட்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லாத வகையில் அமைந்துள்ளன பதில்கள்.

மோதியை எதிர்ப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ள ஊடகம், அவர்களுக்குப் பண உதவி செய்யும் மத மாற்று நிறுவனங்கள், அவர்களிடம் வாங்கி உண்ணும் இடது சாரிகள், அவர்களுக்குத் துணை போகும் திராவிட இயக்கம் என்று ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து செயல்படும் தேச விரோத இயக்கங்கள் பற்றியும், அவர்களது எண்ண ஓட்டங்கள், செயல்படும் விதங்கள் என்று பல செய்திகளைச் சித்தரிக்கும் கருத்துப் பேழை இந்த நூல்.

பண மதிப்பிழப்பு விவகாரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கறுப்புப் பணத்தைப் பெருமளவில் வைத்திருந்த அரசியல்வாதிகளும், ஊடகங்களுமே என்பதையும், அதனாலேயே அவர்கள் பெரும் கூச்சலுடன் ஓலமிட்டழுதார்கள் என்பதையும் எளிதில் புரியும்படி விளக்குகிறார் ஆசிரியர்.

திராவிட இயக்கம் என்பது வெறும் பித்தலாட்ட, ஊழல் கொப்புளிக்கும் இயக்கம் என்பதைப் பல உதாரணங்களுடன் விளக்கும் ஆசிரியர், அவ்வியக்கங்களால் தமிழ் எவ்வாறு எந்த வளமும் பெறவில்லை என்பதையும் தெரிவிக்கிறார். தமிழை வளர்ப்பதாகச் சொல்லி அவ்வியக்கத் தலைவர்கள் செய்த ஊழல்கள், அதனால் தமிழ் நாடு அடைந்த கீழ்மை என்று விரியும் நூல் தமிழ்ச் சூழலில் இன்றியமையாத மைல்கல்.

ஈ.வெ.ரா. தொடர்பான பகுதிகள் சுவாரசியமானவை.  ஈ.வெ.ரா.மீது எழுப்பப்பட்டுள்ள மாய பிம்பத்தைத் தகுந்த தரவுகளுடன் உடைத்தெறியும் ஆசிரியர், இந்துமதம் பற்றி ஈ.வெ.ரா.விற்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை என்பதையும் நிறுவுகிறார். மனு ஸ்மிருதியின் சில பகுதிகளை மட்டுமே ஆதாரமாகக் காட்டிய ஈ.வெ.ரா.வைத் தோலுரிக்கும் மாரிதாஸ், வைக்கம் போராட்டத்தில் ஈ.வெ.ரா.வின் பங்களிப்பு எதுவும் இல்லை என்பதையும் ஆணித்தரமாகக் காட்டுகிறார். வைக்கம் போராட்டத்தின் இறுதியில் காங்கிரஸ் சார்பில் ஈ.வெ.ரா. பங்குகொண்டதைத் திராவிடக் கண்மணிகள் ஏதோ ஈ.வெ.ரா. தனியாகவே நின்று போராடியதைப் போன்று பேசுவதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார். சாதி ஒழிப்பில் ஈ.வெ.ரா. தமிழகத்தில் எந்தவொரு போராட்டத்திலும் ஈடுபடவில்லை என்பதையும் ஆசிரியர் சுட்டத் தவறவில்லை.

ஆங்கில ஆட்சியால்தான் நாடு ரயில், போக்குவரத்து, மின்சாரம், கல்வி, வணிகம் முதலியவற்றில் முன்னேற்றம் அடைந்தது என்னும் பொய்யை முறியடிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ள பகுதி, பல தரவுகளை எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டே செல்கிறது. ஆங்கில ஆட்சியால் விளைந்த பொருளாதாரச் சீரழிவு, கல்வியில் தேக்கம், பஞ்சங்களின் கோர தாண்டவம், அதில் மடிந்த கோடிக்கணக்கான மக்கள் என்று விரியும் பகுதி, ஆங்கில ஆட்சியின் அடிவருடிகளுக்குச் சாட்டையடி.

யூதர்கள், இஸ்ரேல் பற்றிய பகுதி, அனேகமாக எந்த இந்தியப் பாடத்திட்டத்திலும் இருக்க வாய்ப்பிருக்காத ஒன்று. பாரதம் இஸ்ரேலுடன் கொண்டுள்ள உறவைப் பற்றி அனேகமாக எந்த ஊடக வெளியிலும் இடம் பெறாத செய்திகளை அளிக்கிறது அப்பகுதி.

ஒரு நிறுவனம் எப்படிச் செயல்படும், அதற்கான செலவினங்கள் யாவை, நிதி ஆதாரங்களை நிறுவனங்கள் எவ்வாறு திரட்டுகின்றன, இவ்வாறு தனியார் நிறுவனங்கள் செயல்படுவதால் நாட்டிற்கு எத்தகைய நலன்கள் விளைகின்றன, என்னென்ன காரணங்களால் இடதுசாரித் தொழிற்சங்கங்கள் தனியார் நிறுவனங்களை எதிர்க்கின்றன, அதன் வழியாக எவ்வாறு தேசத்திற்கு எதிராகச் செயலாற்றுகின்றன என்று தெளிவான விளக்கும் பகுதி தற்காலத்தில் எதற்கெடுத்தாலும் ‘போராட்டம்’ என்று குதிக்கும் இடதுசாரி சார்ந்த குழுக்கள் பற்றிய தெளிவான பார்வையை அளிக்கிறது.

பிரதமர் மோதியின் வெளி நாட்டுப் பயணங்களினால் விளைந்துள்ள பல பயன்களை எடுத்துக்கூறும் பகுதியில் இந்திய-ஆஸ்திரேலிய-ஜப்பானிய-அமெரிக்கக் கூட்டுறவால் விளைந்துள்ள ‘Quadrilateral Alliance’ பற்றியும், சீனாவின் OBOR முலம் விளையவிருக்கும் தீமைகள் பற்றியும் பேசியிருந்திருக்கலாம்..

இப்படி ஒரு நூலை எழுதுவதற்குப் பெரும் மனத்துணிவு வேண்டும். அதனினும் நிறைய அறிவு வேண்டும். தகவல்களைத் திரட்டி, ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்து, தொடர்ச் சங்கிலி போன்றதொரு நிகழ்வுச்சங்கிலியை உருவாக்கி, அதனை அலுப்புத் தோன்றாவண்ணம் வாசகர்களுக்கு அளிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இவை எல்லாவற்றையும் விட, பாரதத்தின் மீது ஆழ்ந்த அன்பு, பக்தி இருக்க வேண்டும். இவை அனைத்தையும் பெற்றமைக்காக மாரிதாஸ் அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள், 120 கோடி இந்தியர்களின் சார்பாக நன்றிகள் பல.

இவ்வளவு தரவுகளுடன் எழுதினாலும் ‘நான் எழுதிவிட்டேன் என்பதால் நம்பாதீர்கள். இத்தரவுகளைச் சரி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்’  என்று சொல்லும் ஆசிரியர் ‘எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்’ என்னும் குறளை நினைவுபடுத்துகிறார்.

இந்த நூலை எழுதியதற்காக மாரிதாஸ் அவர்களுக்கு நமது சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

வலம் இதழ்

பிரமர் மோதியின் இந்தோநேசியப் பயணம்

PM Modi’s visit to Indonesia..

மாணவர்களே, பிரதமர் மோதியின் இந்தோனேசியப் பயணம் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

இந்தியாவிலிருந்து இந்தோனோசியா வெறும் 350 கி.மீ.தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஆம். நிக்கோபார் தீவிலிருந்து சுமத்ரா தீவின் சபாங் துறைமுகம் வெறும் 350 கி.மீ. தூரமே.

1950ல் இந்தியா குடியரசானது. அப்போது குடியரசு தின விழாவில் இந்தோனேசியப் பிரதமர் சுகர்னோ சிறப்பு விருந்தினராகப் பங்கு பெற்றார். நேரு, சுகர்னோ இருவரும் சேர்ந்து இந்தோனோசியாவில் பாண்டுங் மாநாடு நடத்தினர். பாரதத்திற்கும் இந்தோனோசியாவிற்குமான உறவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழையது. ஒதிஷா மாநிலம் இந்தோநேசியாவுடன் 1000 ஆண்டுகால வர்த்தகத் தொடர்புடையது. இன்றும் ஒதிஷாவில் மகாநதிக் கரையில் ‘பாலி யாத்ரா’ என்னும் திருவிழா நடக்கிறது. பாலி இந்தொனேஷியாவின் ஒரு தீவு.

‘சாகர் மாலா’ என்னும் திட்டம் பற்றி உனக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். SAGAR (Security and Growth for All) – பாரதத்தின் மிக முக்கிய திட்டம். அரபிக் கடல், இந்தியப் பெருங்கடல், வங்காளவிரிகுடா, மலாக்கா பிரதேசம் என்று விரியும் இத்திட்டம் கடல் வழிப் போக்குவரத்திற்கு மிக அத்தியாவசியமான ஒன்று. சமீபத்தில் ஈரான் நாட்டில் மோதி அவர்கள் சபர் துறைமுகத்தைத் திறந்து வைத்தது நினைவிருக்கலாம். அங்கு தொடங்கி, மலாக்கா வரையிலான எண்ணெய், கச்சாப் பொருட்களுக்கான கடல் வழி விரைவுச் சாலை அமைக்கும் முன்னோக்குத் திட்டமே அது. அதில் இந்தோநேசியாவின் சபாங் துறைமுகமும் அடக்கம்.

தற்போதைய வருகையில் சபாங் துறைமுகத்தில் ( 40 மீட்டர் ஆழம் கொண்டது) இந்தியா சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் அமைக்கவும், கடல் வழிப் போக்குவரத்தை அதிகரிக்கவும் ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகியுள்ளன. இதனால் சீனாவின் OBOR – One Belt One Road – முயற்சிக்கு எதிரான (அ) ஒப்பான வணிகப் பாதை அமைக்கும் முயற்சியில் இது நல்லதொரு முன்னெடுப்பு.

அத்துடன் சபாங் துறைமுகத்தில் இந்திய கடற்படைப் போக்குவரத்திற்கும் வசதிகள் பெருகவுள்ளன. அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகளில் இந்தியாவின் விமான,கடல் படைத் தளங்கள் இருப்பது, அதற்கு அருகில் உள்ள சபாங் துறைமுகம் வேறு பக்கம் விழாமல் இருக்கவும் இது முக்கிய முன் முயற்சி.

Nehru Sukarnoஇந்தோநேசியப் பிரதமர் ஜொகோ விதோதோவின் Indian Ocean Rim Association என்னும் கடப்பாட்டிற்கும் இந்தியாவின் உதவி கிடைக்கும் விதமாக இம்முறை பிரதமர் மோதியின் வருகை அமைந்துள்ளது. முன்னர் ஜோகோ விதோதோ 2016லும், 2018லும் இந்தியா வந்திருந்தார் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 1995ல் இந்தோனேசியா இந்தியக் கடற்படையின் MILAN என்னும் சேர்ந்து பணியாற்றும் நிகழ்விலும், 2002ல் CORPAT என்னும் ராணுவப் பயிற்சியிலும் ஈடுபட்டுள்ளது நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.

இந்தோநேசியாவுடனான இந்திய வர்த்தக மதிப்பை 2025ற்குள் 50 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அளவிற்கு உயர்த்துவதற்கான 6 ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகியுள்ளன. ராணுவ ஒப்பந்தங்கள் பற்றிய முழு விபரங்கள் பாதுகாப்பு காரணமாக வெளியிடப் படவில்லை என்று அறிகிறேன்.

modi jokowi arjuna statueதென் சீனப் பகுதியில் சீனாவின் அச்சுறுத்தலைச் சமாளிக்கவும், அமெரிக்கா கிழக்காசியாவில் இருந்து சிறிது சிறிதாக வெளியேறுவதால் ஏற்படும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களைச் சமாளிக்கவும் இந்தியா ஆசியான்(ASEAN) என்னும் அமைப்புடன் இணைந்து பணியாற்றுவதை உறுதிப்படுதுதும் விதமாகப் பிரதமரின் வருகை அமைந்திருந்தது.

இந்தியப் பிரதமரும், இந்தோநேசியப் பிரதமரும் மிக எளிமையான பின்புலம் உடையவர்கள் என்பது உற்று நோக்கத்தக்கது. இரு நாடுகளும் காலனீய ஆட்சிகளின் கோரப்பிடியில் சிக்கிச் சீரழிந்தவை என்பதும் ஒரு ஒற்றுமை.

Dear brother from minority community

I am pained beyond belief to have seen a three minute video of two religious heads of a religious denomination spewing venom on Prime Minister Modi and BJP leader Amit Shah.

One has the right to his own opinion. But as a religious leader, one has the responsibility not to fall prey to crowd induced euphoria and (mis)direct followers in a particular direction.
In this case, the two were asking the followers to chant a certain name for the downfall of PM Modi. All this, in a meeting called to ask for a secular item – water.

One preacher even went to the extent of asking how could Kanyakumari have an enemy of the majority community in the constituency, as its MP? He further said that had the community chosen an MP from its own religious denomination, the Inaiyam port would not have happened.

I know that leaders of minority communities (mis)direct gullible followers to vote in a particular pattern. But until now these have happened inside places of worship and congregation. But a preacher spreading such a message in an open forum is an ominous sign.

My appeal to brothers & sisters in the minority community:

Go ahead and don’t vote for Prime Minister Modi, vote for Rahul Gandhi or even Karunanidhi. But, do so on your own volition. Don’t let devious preachers herd you as cattle, for they are acting to fulfil their master’s wishes – this time it is money, foreign governments and mercenaries.

My dear brothers and sisters in the minority community: We have been brothers and sisters until now. Preachers come and preachers go, but we are brothers for ever. Don’t let the chord of trust break.

When your preacher calls your elected representative an enemy of your community, they are not only insulting the member of parliament, but are also deriding the collective wisdom of the people who have voted the person and made him their representative.

Time to get out of the preacher’s spells and think for yourselves. Your preacher has no business directing your secular thought. In fact, it is your right not to be directed, in a particular way, to exercise your constitutionally given right.

Never were P.C.Alexander, K.M.Cherian, Abdul Kalam, George Fernandes, Varghese Kurien et al seen in their religious shades. They were seen as exemplary citizens and role models for every one to emulate. Let us build more of this lot and less of the preacher (c)lot, for the latter are parasites that feast on communal divisions and societal disruptions.

Breaking trust is easy. Tearing down communities is easier. Rebuilding is difficult. Don’t let our pluralistic society become a polarised one. #VandeMaataram.

A note to the Centre

Nothing can be farther from truth than the belief that the Left, in India, is dead. When it was in power, it at least had the chains of a modicum of responsibility. However, even as late as the disastrous UPA-1 experiment, they resorted to blackmail politics and had no qualms in enjoying power without responsibility. Nuclear deal is a case in point.

Now that it has been decimated in all the states in the recent elections, chances that the left would resort to the university-chaos technique, are more. The chaos experiment has produced great results for them in JNU. With the incendiary environment in Tamil Nadu, aided amply by the unaccounted erstwhile Tiger money and demise of a strong state CM, the left inspired chaos-theory could gain ground. Religious NGO led funding is always at hand, just in case there is a shortage (Eg: Kudankulam, Marina, Neduvasal).

The Centre should act as a strong central govt, crack the whip, and rein in the anti-national elements with all the force it can muster. The state of Tamil Nadu has long suffered from absence of governance and orientation towards the national mainstream.

When the center does something for TN, talk about it, in Tamil, in Chennai and in all other places. Ask central ministers to conduct press conferences and answer questions. Show that the party is definitely a party with a difference.

The BJP needs to provide credible, young leaders in the state, who are grounded in the nationalist ideology, can articulate better both in Tamil and English, with the force necessary, in the national and local television channels, have a better connect with the students and youngsters, and, in general, represent the new generation.

And, for God’s sake, eschew tinsel sentinels. TN needs change not only in the body, but also in the soul. Hence no more tinsel souls in a new body, please. And no cut-out / banner culture please.

Mind it. The Left has nothing to lose but everything to gain from a disoriented Tamil Nadu that is looking for another ’cause’ to fight. A Left gain is not good for the nation.

Walking in the night

Had to take my son to a clinic at 2:30 AM, for he had a cough that didn’t seem to subside despite medication. The weather was pleasant and I thought a walk would do him good.

We crossed Blocks 508 and 507. Two women, carrying laptops, were returning from work. On the road over-bridge on AYE, two couples were returning home after a night out.

The walk was pleasant and helped the child. We reached the clinic at 3 AM, registered with the lone lady receptionist at O&M, and, when walking back home after consulting with the doctor, we passed a food-court where 5 people were having a late supper ( or was it early breakfast?).

Again, on the over-bridge, we met a lone lady walking past us. Just to make sure, I checked if her feet touched the ground.

A ten minute walk and we met one more couple getting home probably after a party. In the void deck under Block 508, a lady was typing vigorously on her smartphone, alone.

Lee Kuan Yew once said that it would require 300 of his clones to work in tandem to make India a Singapore, for India was not a county but a 5000 year old civilization. Any idea is utopian, unless it is achieved.

I pray to god to shower  Modi with 300 LKY Power  to realize Gandhiji’s dream of getting  sisters in India return home safe, even if they walked alone, adorned with ornaments, at the dead of night.

Like they do in Singapore.

%d bloggers like this: