தாஸன்

#நெய்வேலியில் ‘தாஸன்’ (70) வருகிறார் என்றால் வீட்டினுள் ஒளிந்து கொள்வதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை. ‘திருப்பாவைல 8ம் பாசுரம் சொல்லு’, ‘சஹஸ்ரநாமத்துல ‘பீஷ்ம உவாச’க்கு அப்பறம் கண்டிநியூ பண்ணு’ என்று நேரம் காலம் தெரியாமல் எல்லார் எதிரிலும் கேட்டு வைப்பார் என்பதால் அந்த பயம்.

விடியற்காலையில் எப்போதுமே குளிர் இருக்கும். மார்கழி மாதம் நெய்வேலி குளிர் கொஞ்சம் அதிகம். 4:30 மணிக்கு எழுந்து, தீர்த்தமாடி, பஞ்சகச்சம் உடுத்தி, 4-5 வீதிகளில் திருப்பாவை சொன்னபடியே செல்வார். அதனால் பாதகம் இல்லை. எங்களையும் உடன் வரச் சொல்வார். திருப்பாவை முழுவதும் தெரியாது என்பது ஒரு பயம். விடியற்காலை குளிர் இன்னொன்று. மூன்றாவது பயம் தெரு நாய். அவை அவரை ஒன்றும் செய்வதில்லை. அவருடன் நடக்கும் என்னைப் பார்த்து மட்டும் உறுமும். முந்தைய நாள் மாலையில் நான் ஏதாவது வாலாட்டியிருப்பேன்.

தாஸன் எங்கள் தெருப் பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கில இலக்கண வகுப்புகள் நடத்தி வந்தார்.

இப்படியாகப் போய்க்கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் ‘ஏண்டா நீங்கள்ளாம் நாடகம் போடக்கூடாது?’ என்று ஆரம்பித்தார் தாஸன். ‘தில்லி சென்ற நம்பெருமாள்’ என்கிற நாடகம் மூலம் அவர் பெரிய பிரபலம் பெற்றிருந்தார் என்று தெரியும். ‘நெய்வேலி சில்ரன்ஸ் கிளப்’ (NCC) என்கிற அமைப்பைத் துவங்கினார். நான் செயலாளர் ஆனேன்.

அவரது ஊக்கம் அசாத்தியமானது. ‘இதோ பார். என்.சி.சி. பத்தி ஹிந்துவுக்கு எழுதியிருக்கேன். ‘நெய்வேலியில் நாடக உலகின் விடிவெள்ளிகள்’ என்ற தலைப்பில் நான்கு பக்கத்திற்கு எழுதியிருந்தார். இன்று வரை ஹிந்து அதை வெளியிடவில்லை.

அசட்டுத்தனமான இரு நாடகங்களை அரங்கேற்றினோம். முதல் நாடகம் ஒரு திருடனைப் பற்றியது. வீட்டில் இருந்த படுதா, போர்வை எல்லாம் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட வாசல் திண்ணையில் நாடகம். ஆறு நடிகர்களும் ஒன்பது பார்வையாளர்களுமாக நாடகம் நடந்தேறியது. கடைசிக் காட்சியில் ஒரு படுதா கழன்று விழ, என் தம்பி அதைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்க, ஏக களேபரத்துடன் நாடகம் முடிந்தது.

இரண்டாவது நாடகத்திற்கு இரண்டு பார்வையாளர்கள் வந்தனர்.

தாஸன் எங்களை வைத்துக்கொண்டு ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் போட்டார். ‘மாக்பெத்’ நாடகம் நெய்வேலி சத்சங்கம் மணித்வீபத்தில். கீரன், வாரியார் முதலியோர் பேசிய மேடையில் நாங்கள். பார்வையாளர்கள் விநோதமாகப் பார்த்த்துச் சென்றார்கள். நாடகம் பார்க்க வந்த என் பாட்டி,’ ஏண்டா, மஹாபாரதம்னு சொன்னே. கடைசி வரைக்கும் கிருஷ்ணர் வரவே இல்லையே’ என்றாள். ‘மாக்பெத்’ மஹாபாரதம் ஆன கதை அன்று நடந்தது.

அதன் பிறகு தாஸன் எங்களை நாடகம் போட வலியுறுத்தவில்லை. சில மாதங்களில் நெய்வேலியில் அரசு ஆடிட்டராக இருந்த அவரது மகளுக்கு மாற்றல் ஆகி வேறு ஊர் சென்றுவிட்டார் தாஸன். விரைவில், நெய்வேலி சில்ரன்ஸ் கிளப் புதிய அவதாரம் எடுத்தது. நெய்வேலி கிரிக்கெட் கிளப் உதயமானது. இருப்பில் இருந்த சில பத்து ரூபாய்கள் பந்துகளாகவும், பேட்களாகவும் மாறின. ஒரே மேட்ச்ல் பணம் காலாவதியாகி கிளப் மூடு விழா கண்டது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து தாஸனை ஒரு திருமண விழாவில் சந்தித்தேன். அப்போது அவருக்கு வயது 90. நெய்வேலி சில்ரன்ஸ் கிளப் ( NCC) பற்றி நினைவு படுத்தினேன். கேட்கும் திறனை முற்றிலும் இழந்திருந்த அவர், ‘என்.எல்.சிக்கு (NLC) என்ன ஆச்சு? என் அது சரியா போகலையா?’ என்றார்.

சில நாட்களில் அவர் காலமானார் என்று அறிந்தேன். அன்று அவர் இட்ட ஆங்கிலப் பிச்சையை இன்றும் நினைவுகூர்கிறேன்.

T.M.S.Mani – The father of Neyveli

TMS Mani and wifeT.M.Subramani was an ICS officer who was handpicked by Pt.Nehru to bring out a public sector unit called Neyveli Lignite Corporation. An officer of the highest integrity known to man kind ( most of the ICS officers were men of integrity ), Mani was a chronic asthmatic. He didn’t have a place to stay in Neyveli – the township was still being built then – and had to travel from Madras to Neyveli to oversee the mine excavations.

He was not an engineer but educated himself in the nuances of Mining Engineering and was physically present when the Lignite Mine 1 was being excavated. The giant bucket-wheel excavators had to come from Hungary / Germany and the then USSR. Under Mani’s stewardship, the machine was dismantled in Madras, transported in huge container lorries to Neyveli and then re-assembled.

Having been associated with Neyveli since the days of Neyveli Investigations when he was following up on the excavations in Neyveli to ascertain that the coal like substance was indeed Lignite, Mani was asked to head the Corporation once it was confirmed that the coal like substance was indeed Lignite. He considered Neyveli as his child and ensured that it got all his attention, at all times of the day.

Being a workaholic, he spent all his non-sleeping hours in the Mining areas ( He, like Panditji, slept for a few hours per day). And that exacerbated his asthmatic condition. Employees who worked under him dreaded his presence as he was known to stay in office until the wee hours of the night.

As a man who paid attention to detail, he took great care in the design of the township for employees. He insisted on a movie theatre as he didn’t want the employees to travel all the way to Chidambaram to watch movies and turn up tired for work, the next day.

Once NLC stabilised, he was advised to take rest in Mumbai where his asthma worsened and he died before being brought to Chennai. His mortal remains were brought to Neyveli for the employees to pay their respects.

Much of what Neyveli is today, is due to T.M.S.Mani. The rest is due to Panditji, RV and Kamaraj.

The road that ran adjacent to our house in Neyveli was named after him many years after his death.

T.M.S. Mani didn’t leave any wealth for his family, not even a house.

The Protocol

‘Devanathan, you need to get my approval before sending the note to the management,’ said K.R. the Office Superintendent at Corporate office Neyveli. K.R. was Appa’s boss.

‘But I had shown you the two drafts. You had approved them,’ said Appa.

‘That’s right. But the final note needs to go from me.’ K.R. had indeed approved the note and was on leave for a week when Appa had to send the note to the higher-ups. K.R. further added,’That is the protocol.’

Deepaavali was on the anvil and the Worker’s Union had called for a strike. Appa had prepared a note presenting his assessment of the strike and the precautions that needed to be taken to prevent a communications shut-down with the Coal Ministry in Delhi.

K.R. was on leave for two days when the strike had intensified. Appa had left the final draft on M.R.’s desk two days earlier and K.R. had not touched that.

A week later, a furious K.R. summoned Appa.’What is this? The note on the strike is not yet delivered to the Ministry. Have you not sent it?’ He had apparently been hauled over hot coal by his boss, the General Manager.

‘K.R, as per your instructions, I had followed protocol and placed the draft on your desk two days prior to the strike. And as per protocol, the Ministry should receive the note after you have signed it,’ said Appa in the most nonchalant manner possible and added,’ I am sure you would have sent it. Was there a postal delay?’

K.R. never insisted on his approval from then on.

Brotherhood of monkeys

My earliest association with a member of another species was when I had pulled the tail of a monkey at the age of two.

As a toddler, I had crawled out of the house in Neyveli and had tried my hands at a fallen mango. Apparently a monkey too had been enamored by the fruit that he had climbed down the tree only to find that I was holding the fruit that he thought was rightfully his. He had tried to snatch the fruit from me, when, out of sheer necessity, I had pulled his tail. Luckily for me ( or for him I don’t know now), my grand mother had come running and chased him away. My regret in this whole episode was that the monkey had taken the mango with him.

Neyveli being a jack fruit tree dense town, monkeys were available in their hundreds. Father had planted, among many trees, two jack fruit trees in our sprawling garden – one produced fruit that tasted like rubber but was huge in size while the other was sweet but came about once in many years. The traders who bought the fruit from the first tree never came back the subsequent year for more. One bitten twice shy probably.

The first jack fruit tree had a friend – a mango tree. It was so huge that it resembled a banyan tree and produced the sourest mangoes in town. In due course, the tree became famous for its raw mangoes that were suitable only for pickle making. The famous ‘Aavakkaai-Urugaai’ that the world came to go ga-ga about emanated from this tree, I thought. While ‘Uruguaai’ meant pickle in Tamil, I am yet to find the meaning of ‘Aavakkaai.’

Appa, in his inimitable quest to fill the garden with trees, had planted gooseberry, grapefruit, lemon, tamarind, cashew nut , orange and a variety of other species. However his favourite was the coconut tree. There were two – both planted on the same day I was born. But I found to my consternation that the coconut trees had grown taller than me in no time.

I began to consider the two coconut trees as my siblings and took good care of them. Over a period of 17 years, the trees had given us tons of coconuts and lots of broom sticks. When I was in college I was often reminded of the Tamil proverb,’he is standing so tall as a coconut tree but not half as useful as the tree is.’

Once during a hot afternoon, I heard a hissing sound from the garden and found a huge king cobra coiled around my sibling tree. Somehow I felt so sad for the tree and threw a stone at the snake, from the safety of the C – Type house. The snake momentarily appeared to look for the stone thrower, and not finding one, vanished inside the bushes.

From that day on, I have always stayed away from snakes. Any snake charmer on the streets is enough to make me run for cover, for Grandmother had told me earlier that, snakes, especially king cobras, had elephantine memory. How could snakes, with such a small head and therefore supposedly smaller brain, have memories like that of an elephant? I have not yet mustered enough courage to ask this either to a snake or to an elephant.

My other favorite was the gooseberry tree, for it had several low lying branches which helped me to climb the tree without much hassle. Most of my study hours were on top of the gooseberry tree with a couple of monkeys keeping me company. They were a little uncertain when they saw me for the first time on a branch, for I didn’t have that essential attribute, the tail. However, they got used to me once they saw all my antics that seemed to make me one of them.

To this day, I have found that monkeys have been favorably aligned towards me. Even the caged monkeys in the Singapore zoo were friendly to me. My early days on top of the gooseberry tree should have ingrained the ‘brotherhood-of-the-monkeys’ stamp on my face.

It was no surprise to me when my Biology teacher also found striking resemblances between me and monkeys.

The wave

Grandmother had often warned me not to venture into the garden during mid-afternoons for some reason that she alone knew. Who would stay inside a hollow-block building, on a hot summer afternoon, in the lignite mining town Neyveli.

The afternoon Sun was trying hard to penetrate through the thick vegetation and reach me under the Gooseberry tree where I was trying to read for the oncoming exam. Afternoons in Neyveli are usually harsh, but in our backyard, the situation was the opposite – cool.

That was when I saw her under the Tamarind tree. The yellow shirt and matching skirt accentuated her beauty. ‘Where was she all these years?’ I asked myself. At a distance of two hundred feet, she looked ravishingly beautiful. Or, was it the hormones that were working overtime?

How could she appear all of a sudden? Was she from the house in the back lane? Was she visiting her relatives in Neyveli? It was not school holidays either. I was confused. Nevertheless, her presence was a welcome distraction on a hot afternoon under cool trees.

Then she waved towards me. Or, was it my imagination? She waved again. Convinced, I looked around and noticed she was not waving at anybody else. My body stiffened, I stood up and slowly advanced towards her.

That was when she smiled at me. What a pretty angel, I thought. I hastened towards her. She started waving frantically as if asking me to move fast. ‘Better to hurry up before some one sees,’ I thought and quickened my steps.

Seeing me hurry up, she made a gesture as if asking me to embrace her. ‘Today should be my luckiest day,’ I thought and advanced towards her.

In no time I was in front of her. She was indeed captivatingly beautiful.

I looked into her eyes and tried to hold her hand while she continued to wave and gesture at someone beyond me.

I looked back and stared at the Tamarind tree.

உங்களுக்குக் 'கௌரவம்' இருக்கிறதா ?

உங்களுக்குக் ‘கௌரவம்’ இருக்கிறதா ? கௌரவமானவ்ர் தானா நீங்கள் ?

பயப்படாதீர்கள். உங்களைக் கேட்கவில்லை. கௌரவம் என்னும் சொல் இப்போது ‘மரியாதை’ என்கிற பொருளில் பயன்படுகிறது. ஆனால் இதன் உண்மைப் பொருள் என்ன ?

‘குரு’விற்கு உரியது என்று பொருள் படுவதாக பழைய நூல்களில் தெரிகிறது. அதாவது கௌரவம் குருவினுடையது என்று தெரிகிறது. அப்படியென்றால் ‘குரு’ என்பவர் யார் ? சற்று ஆராய்வோம்.

‘குரு’ என்பது தற்போது ஆசிரியர், வாத்தியார், பெரியவர், வழி காட்டுபவர் என்னும் பொருள்களில்
புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் ஆசிரியர் என்பவர் குருவா ? இதனை ஆராய ‘ஆசிரியர்’ என்ற சொல்லின் மூலம் பற்றிப் பார்க்கவேண்டும்.

தற்காலத்தில் ஆசிரியர் என்பது கல்வி கற்பிப்பவர் என்னும் பொருளில் மட்டும் அறியப்படவில்லை. அத்துடன், கதை எழுதுபவர், பத்திரிக்கையின் தலைமைப் பொருப்பில் இருப்பவர் என்னும் பொருள்களிலும் வருகிறது. ஆனால், எழுத்து, கல்வி முதலியவற்றுடன் தொடர்புடையதாகவே தெரிகிறது.

ஆசிரியர் என்னும் சொல் ‘ஆச்சாரியர்’ என்னும் வேர்ச்சொல்லில் இருந்து வந்துள்ளது என்று அறியப்படுகிறது. ஆக, ஆச்சாரியர் என்பவர் யார் ? குருவிற்கும் அவருக்கும் தொடர்பென்ன ? அவர் தான் ‘வாத்யாரா’ ?

மேலே சொன்ன பல சொற்களையும் பார்க்கும் முன், நாம் காண வேண்டிய சொல் ‘வாத்யார்’ என்பது. ஆனால் அதற்கும் முன் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது ‘அத்யாயம்’ என்னும் சொல்லைப் பற்றியே.

கதைகளிலும், நாவல்களிலும் அத்தியாயம் என்னும் சொல் பயன்படுவது நாம் அறிந்ததே. தொடர்புடைய செய்திகளை உள்ளடக்கிய ஒரு பகுதியே அத்தியாயம் என்பது. அத்யாயம் என்பது ஒரு பிரிவு, ஒரு பகுதி. அது போலவே காண்டம், கண்டம், அங்கம், ப்ரகரணம், ஸ்கந்தம் என்று ஒரு நூலின் பல உட்பிரிவுகள் உள்ளன. ‘ அயோத்தியா காண்டம் ‘, ‘பால காண்டம் ‘ என்று கம்பன் பிரித்திருப்பது நினைவில் கொள்க.

அது போல் வேதத்தை வாய்மொழியாகவே பயின்ற அக்காலத்தில், ‘அத்யாயம்’, ‘அத்யயனம்’, ‘அத்யயம்’ என்ற சொல்லாடல்கள் இருந்துவந்தன. இன்றும் கூட முழுமையாக வேதம் படித்த ஒருவரை ‘பூர்ண அத்யாயி’ என்று அழைப்பது உண்டு.

அதே வரிசையில் வேதத்தில் ஒரு அத்யாயத்தை சொல்லித் தருபவரை ‘அத்யாபகர்’ என்று அழைத்தனர். ‘அத்யாயர்’ என்றும் அழைக்கப்படார் அவர். அவருக்கு உதவியாக இருந்த சற்று குறைவான கல்வி பெற்ற இன்னொருவர் உப-அத்யாயர் என்று அழைக்கப்பட்டார் ( ஜனாதிபது, உப-ஜனாதிபதி, தலைவர், உப-தலைவர் என்பது போல). இந்த உப -அத்யாயர் என்பவர் நாளடைவில் ‘உபாத்யாயர்’ என்று மாறினார். இன்று திருமணம் மற்றும் சடங்குகளை நடத்தி வைக்கும் பிரிவினர் செய்யும் தொழில் ‘உபாத்யாயம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அது போலவே, அத்யாயர் நாளடைவில் ‘வாத்யார்’ ஆனார்.

இதில் ஒரு வேற்றுமை உள்ளது. அத்யாயர் தான் கற்றுக் கொடுக்கும் கல்விக்குப் பணம், பொருள் பெறக் கூடாது. பணம் பெற்றுக் கொண்டு செய்வது கேவலம் என்று கருதப்பட்ட காலம் அது. அப்படிச் செய்பவர் அத்யாயர், அத்யாபகர் என்னும் பெயர் கொள்ள மாட்டார். அவரை உப-அத்யாபகர், உபாத்யாயர் என்றே கொள்வர். அவருக்குத் தானங்களில் கடைசி இடமே. அவருக்கு மரியாதை இல்லை. வேள்வி முதலியன செய்யும் போது அவருக்கு முக்கிய இடம் தரக் கூடாது என்று மனுஸ்மிருதி சொல்கிறது.

‘ஏகதேசம் து வேதஸ்ய வேதாங்காந்யபிவா புந:
யோ (அ)த்யாபயதி வ்ருத்யர்த்தம் உபாத்யாய: ஸ உச்யதே’

அதாவது கல்விச் செல்வம் வழங்குவதை உயர்வாகக் கொண்டிருந்தத காலம் அது.

அத்யாபகரை விட மேலானவர் ‘ஆச்சாரியர்’ என்பவர். அவர் இலவசமாகக் கல்வி கற்பிப்பது மட்டும் அல்ல, மாணவனை அவருடனேயே அவரது இல்லத்திலேயே வைத்துக் கொண்டு அவனைப் பல வழிகளிலும் மேம்மடுத்த வேண்டும்.

இத
ப்பற்றியும் மனுஸ்மிருதி கூறுவது :

‘உபநீய து ய: சிஷ்யம் வேதம் அத்யாபயேத் த்விஜ:
ஸகல்பம் ஸரஹஸ்யம் ச தம் ஆசார்ய ப்ரசக்ஷதே’

அக்கால நியதிப்படி, மாணவனுக்கு உப-நயனம் செய்வித்து ( பூணூல் போட்டு ), வேதம் தொடங்கி, தனுர் சாஸ்திரம் என்னும் போர்க்கலை, ஆயுர் வேதம் என்னும் மருத்துவ சாஸ்திரம் முதலியன சொல்லிக்கொடுத்து அவருடனேயே வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அது. அப்படிச் செய்பவர் ‘ஆச்சார்யார்’ என்று கொள்ளப்படுவர். ( அனைத்துப் பிரிவினரும் கல்வி பயின்ற காலம் அது என்பதை நினைவில் கொள்க.)

ஆனால் அவரை விட மேலானவர் ‘குரு’ என்ப்படுபவர்.

‘குரு’ என்பதற்குச் சிறப்பான விளக்கங்கள் தெரிகின்றன. எனக்குப் பிடித்த இரண்டை மட்டும் அளிக்கிறேன் : ‘கு’ என்பது இருட்டு. ‘ரு’ என்பது களைதல். அறியாமை என்னும் இருளைக் களையும் பணி செய்வதால் ‘குரு’ எனப்பட்டனர்.

இன்னொன்று ‘குணமும் ரூபமும்’ இல்லாத ஒன்று ப்ரப்பிரும்மம் ( கடவுள் ) என்பது. ஆகவே அதனை அறிந்துகொள்ள அப்பரப்பிரும்மமே குணமும் ரூபமும் ( உருவம் ) கொண்டு ‘குரு’ என்ற வடிவத்தில் வருகிறது என்று கொள்ளப்பட்டது. எனவே ‘குரு’ என்பவர் தெய்வத்தன்மை கொண்டவராக அறியப்பட்டார். எனவே தான் நாம் ‘சங்கர குரு’ என்று ஆதி சங்கரரை அறிகிறோம்.

‘ஆதி குரு’ என்று தக்ஷிணாமூர்த்தியை வழிபடுவது இந்திய மரபு. கல்விக்குக் கடவுளாகவும் அவரைக் கொள்கிறோம்.

எனக்குக் கல்வி பயிற்றுவித்த அனைத்து ஆசிரியர்களையும் குருவாக பாவித்து இந்த ஆசிரியர் தினத்தில் எனது பணிவான நன்றியறிதல்களைத் தெரிவிக்கிறேன். அவர்கள் எனக்குக் கொடுத்துள்ள கல்விச்செல்வம், அதன் அளவு முதலியன பற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அவர்களது தன்னிகரில்லாத் தொண்டின் பெருமையை நினைந்து உருகி வணங்குகிறேன்.

Jhss Teavhers

குறிப்பாக நெய்வேலியில் ஜவகர் பள்ளியில் எனக்குக் குருக்களாக இருந்த திருமதி. உலகம்மாள் ( தமிழ்), திரு.கிருஷ்ணமூர்த்தி (ஆங்கிலம்), திரு. ராமானுஜம் ( ஆங்கிலம்), திருமதி. ஸ்ரீதேவி பத்மநாபன் (ஆங்கிலம்), திருமதி. ஷியாமளா வேணுகோபாலன்( ஆங்கிலம் ), திரு வெங்கடேசன் (பொருளியல்),திரு.பட்டாபிராமன் ( சமஸ்கிருதம் ) – இவர்கள் மனித உருவில் நடந்த தெய்வங்கள்.  இவர்களை வெறும் ஆசிரியர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. இவர்கள் ‘குரு’ ஸ்தானத்தில் வைத்து வழிபடப்பட வேண்டியவர்கள்

பொதுவாக ‘உற்சவம்’ என்பது இறைவனுக்குச் செய்யும் திருவிழா என்ற பொருளில் அறிகிறோம். இறைவனுக்கு நிகரான குருவிற்கு ‘உற்சவம்’ செய்தல் என்பது சரிதானே !

எனது குருமார்களுக்கு ‘குரு உற்சவ’ அஞ்சலிகள்.

பி.கு: ‘குரு’ பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள ‘தெய்வத்தின் குரல்’ வாசிக்கவும்.

அரிசி வாளியும் தர்மமும்

‘Rice Bucket Challenge’ என்று வசதி குறைந்த ஒருவருக்கு 5 கிலோ அரிசி வழங்கும் நிகழ்வு பிரபலப்படுத்தப் பட்டு வருகிறது. அதைப் படம்பிடித்து வேறு போடுகிறார்கள்.

வசதி அற்றவருக்கு அரிசி வழங்குவது நல்லதே. ஆனால் இது முன்னமேயே இருந்து வந்துள்ளது. திருமூலர் கூறுவது :

“யாவர்க்குமாம் இறைவர்க்கோர் பச்சிலை யாவர்க்குமாம் பசுவிற்கோர் கையுறை
யாவர்க்குமாம் உண்ணும் போது ஓர் கைப்பிடி யாவர்க்குமாம் பிறர்க்கு இன்னுரைதானே”

நாம் உண்ணும்போது இன்னொருவருக்கென்று ஒரு கைப்பிடியாவது எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார் திருமூலர்.

இந்த வழக்கத்தை ‘பிடி அரிசித் திட்டம்’ என்று காஞ்சிப் பெரியவர் எடுத்து முன்னுரைத்தார். தினமும் சமைக்கும் முன் ஒரு பிடி அரிசியை எடுத்துத் தனியாக ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டுவிட வேண்டும். இத்திட்டத்தில் ஒரு புதுமை உள்ளது. ‘சமைக்கும் முன்னர் வீட்டில் பெண்கள் ஒரு கைப்பிடி எடுத்து வையுங்கள்’ என்று சொன்னது தான் அங்கு மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக். தானம் பெண்களிடம் சொன்னால் தான் நடக்கும். அதுவும் தினமும் ஒரு கைப்பிடி என்பதால் பெரிய சுமையாகவும் தெரியாது.

நெய்வேலியில் வளர்ந்த போது மாதம்தோறும் ஒரு பெரியவர் வந்து அரிசி வாங்கிச் செல்வார். இது பின்னர் நெய்வேலியை அடுத்துள்ள ‘வேலுடையான்பட்டு’ முருகன் கோவிலில் நடைபெறும் ‘பங்குனி உத்திரம் திருவிழாவின் போது பொதுமக்களுக்கு அன்னதானமாக வழங்கப்படும். காவடி எடுத்து வரும் பக்தர்கள் பசியாறிச் செல்வார்கள். நானும் சென்றது உண்டு. ஏனெனில் அங்கு ‘உருளைக்கிழங்கு’ பொரியல் கிடைக்கும். அதில் என்ன விசேஷம் என்கிறீர்களா ? அதில் ‘வெங்காயம்’ சேர்த்து சமைத்திருப்பார்கள். வீடுகளில் வெங்காயம் சமைப்பது ‘ஆசாரம்’ இல்லை என்று கருதப்பட்ட காலம் அது.

‘Rice Bucket Challenge’ற்கு வருவோம்.

தானம் கொடுக்கும் முறை என்று ஒன்று இருக்கிறது. தானம் பெறுபவர் கை தாழாமல் இருக்க வேண்டும். எனவே தானம் தருபவர் தன் கையைத் தாழ வைத்திருக்க வேண்டும். இதனால் தானம் பெறுபவர் மன வருத்தம் அடைய மாட்டார்; தருபவர் அகந்தை கொள்ள மாட்டார். அத்துடன் தானம் தருபவர் ,”நாம் தானம் கொடுக்கிறோமே, இதை இவர் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டுமே”, என்று மிகவும் கோரிக்கையுடன் நிற்கவேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. 

எது எப்படியோ. ‘Ice Bucket’ ற்கு ‘Rice Bucket’ தேவலாம் தான்.

தரிசனம்

‘டேய், அப்பா இருக்காளாடா ?’, சைக்கிளில் இருந்தபடியே இரண்டு முறை இருமிவிட்டுக் கேட்டார்  சி.எஸ். மாமா. (நெய்வேலியில் பலருக்கும் ஆஸ்துமா பிரச்சினை உண்டு.)

அவரை நாங்கள் அப்படித்தான் அழைப்போம். சி.எஸ். என்பது சந்திர சேகரன் என்று யாரோ சொல்லியிருந்தார்கள். ஆனால் யாரும் அவரை அப்படி அழைத்து நான் கேட்டதில்லை.

அப்பாவை விட பல வருஷங்கள் மூத்தவர். எப்போது பார்த்தாலும் மணித்வீபத்திலேயே இருப்பார். மணித்வீபம் என்பது நெய்வேலியில் ஒரு கோவில் போன்றது. கோவிலே தான். ஆனாலும் அத்துடன் ஒரு பஜனை மடமும் இருக்கும். பல பெரியவர்களும் வந்து உபன்யாஸங்கள் செய்வது வழக்கம்.

சி.எஸ். மாமா வேலைக்குச் சென்று நான் பார்த்தது கிடையாது.

அப்பா அவரை ‘ஸார்’ என்று தான் அழைப்பார். சி.எஸ். மாமா அழைத்தார் என்றால் மட்டும் அப்பா உடனே சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஓடுவார். பல வருஷங்கள் முன்னே அப்பா நெய்வேலியில் வேலைக்குச் சேர்ந்த போது அவருக்கு மேலதிகாரியாக இருந்தார் சி.எஸ்.மாமா என்று அப்பா ஒரு முறை சொல்லி இருக்கிறார்.

சி.எஸ். மாமாவைக் கண்டால் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் பயம் தான். குரல் கொஞ்சம் கறாராக இருக்கும். நீண்ட நெடிய தோற்றம். தடிமனான கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். மணித்வீபத்தில் எப்போதும் யாரையாவது விரட்டிக்கொண்டே இருப்பார்.ஏதாவது உபன்யாஸ ஏற்பாடாக இருக்கும் அல்லது ராதா கல்யாண விழாவாக இருக்கும்.

புலவர்.கீரன், கிருபானந்த வாரியார் முதலானோரது உபன்யாசங்கள் என்றால் மட்டும் சுமாரான வெள்ளை வேஷ்டி கட்டிக்கொண்டிருப்பார். மற்ற நேரம் எல்லாம் ஒரு அழுக்கான வேஷ்டியும் ஒரு அங்க வஸ்திரமும் தான். ஒரு நாளில் 18 மணி நேரம் மணித்வீபத்தில் ஏதாவது வேலை செய்துகொண்டிருப்பார்.

பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் போது ரொம்பவும் ஓடுவார். பத்து  நாட்கள் உற்சவம் நடக்கும். சதுர்த்தி அன்று இரவு பிள்ளையார் நகர்வலம் வருவார். பிள்ளையாருக்குப் பிறந்த நாள் வரும் போது தான் ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கருக்கும் பிறந்த நாள் வரும். ‘ஸ்டோர் ரோடு’ என்ற சந்திப்பில் ஈ.வெ.ரா.வின் சிலை ஒன்று இருக்கும். அது மணித்வீபத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கும். பிள்ளையார் சதுர்த்தியின் போது அந்தப் பத்து நாளும் ஈ.வெ.ராவின் பிறந்த நாளும் கொண்டாடப்படும். மேடை போட்டு, ஸ்பீக்கர் கட்டி வசை மழை பொழிவார்கள். சதுர்த்தி அன்று யாராவது பெரிய நாஸ்திகப் பேச்சாளரைக் கொண்டுவருவார்கள். பிள்ளையாருக்குப் பால் அபிஷேகம் நடக்கும் போது இவர்களிடமிருந்து வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை நடக்கும்.

இத்தனைக்கும் நிலைமை சீர் குலையாத வகையில் சி.எஸ்.மாமா மணித்வீபத்தின் வெளியில் நின்றிருப்பார்.ஈ.வெ.ரா. கட்சிக்காரர்களும் எத்தனை தான் ஆவேசமாக இருந்தாலும் சி.எஸ்.மாமா நிற்பதால் அவரிடம் எகிற மாட்டார்கள். அவர்களில் பாதிப்பேர் சி.எஸ். மாமாவிடம் வேலை கற்றுக்கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். நெய்வேலியில் அது தான் விசேஷம். அனைவருக்கும் அனைவரையும் தெரியும்.

சி.எஸ். மாமா பணி ஓய்வு பெற்றுப் பல ஆண்டுகள் ஆகியும் மணித்வீபம் வேலையாக நெய்வேலியிலேயே தங்கியிருந்தார். நெய்வேலியின் அரசு வீடு காலி செய்ய வேண்டி இருந்ததால் மணித்வீபத்தின் உள்ளேயே ஒரு சிறு குடில் போல அமைத்துத் தங்கிக்கொண்டார். அப்போது 24 மணி நேரமும் ஆலயப் பணிதான்.

அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. அவருடன் அவரது மனைவியும் வயதான தாயாரும் இருந்தனர்.

இப்படிப்பட்ட சி.எஸ்.மாமா தான் அப்பாவைத் தேடிக்கொண்டு வந்திருந்தார்.

அப்பாவும் அவரும் பேசிக்கொண்டதில் ஒன்று புரிந்தது. காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் நெய்வேலி வருகிறார். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும் என்பதே அது.

அதன் பின் எவ்வளவு நாட்கள் கழிந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரு நாள் காலை 7 மணி அளவில் நெய்வேலி ஆர்ச் கேட் ( Arch Gate )  என்னும் நுழைவாயிலில் நாங்கள் திரண்டிருந்தோம். பெரிய அதிகாரிகள் எல்லாம் வந்திருந்தனர். போலீஸ் வாகனம் முன்னே வந்தது. பின்னே ஒரு திறந்த வேன் போன்ற வண்டியில் காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் ஜயெந்திரர் முகம் முழுவதும் சிரிப்பாய், கையைச் தூக்கி ஆசீர்வதித்தபடி நின்றிருந்தார். ‘ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர’ கோஷம் என் செவிப் பறைகளைப் பிளந்தது. அது புதிய அனுபவமாக இருந்தது.

மணித்வீபத்தில் சாரதா தேவிக்கு ஒரு கோவில் கட்டியிருந்தார் சி.எஸ்.மாமா. அதன் கும்பாபிஷேக விஷயமாகவே சங்கராச்சாரியார் வந்திருந்தார். அவர் தங்கியிருந்த நான்கு நாட்களும் எங்களுக்கு அங்கே தான் உணவு. ஏனோ பள்ளிக்குச் செல்ல யாரும் வற்புறுத்தவில்லை.

இரவு வந்த கனவில் ஜெயேந்திரர் சிரித்தபடியே வந்தார். ஏதோ சொல்வது போல் பட்டது. 7-ம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. ஆனால் அந்த முறை தேர்வில் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பேன் என்று மட்டும் தோன்றியது.

இன்னொரு முறை சிருங்கேரி சங்கராச்சாரியார் வந்திருந்தார். அப்போதும் சி.எஸ். மாமா அலைந்துகொண்டிருந்தார்.

சி.எஸ். மாமாவுக்கென்று பெரிய செலவுகள் எல்லாம் இல்லை. எப்போதும் ஒரு கறை படிந்த வேஷ்டியுடனேயே இருப்பார். ஆனால் நெய்வேலியின் பல உயர் அதிகாரிகள் அவரிடம் அலுவலக விஷயமாக அறிவுரைகள் கேட்க வந்ததை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்.

இப்படியான ஒரு நாளில் தான் வடலூர் மாமி எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தார். கையில் ஒரு அழுக்குப் பை வைத்திருந்தார். 50 வயது இருக்கும். சி.எஸ்.மாமா அனுப்பினார் என்று அப்பாவைப் பார்க்க வந்திருந்தார்.அவர் பெயர் இறுதி வரை எனக்குத் தெரியவில்லை.

‘எங்க ஆத்துக்காரர் நெய்வேலி லிக்னைட்லெ வேலைல இருந்தார். இப்போதும் இருக்கார். ஆனா எங்கே இருக்கார்னு தெரியல்லே. ஆத்துக்கே வரதில்லை. வேற யாரோடையோ இருக்கார்னு பேசிக்கறா. நீங்க கொஞ்சம் விசாரிச்சுச் சொல்லணும்’, என்று உருக்கமான குரலில் சொன்னார்.

அவரது கதை இது தான். அவரது கணவர் குடிகாரர். இரண்டு பெண்கள், ஒரு ஆண் என்று மூன்று பிள்ளைகள். மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் நெய்வேலிக்கு அருகில் உள்ள வடலூரில் தங்க வைத்துவிட்டு இவர் வேறு ஒரு பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்தி வந்துள்ளார். வீட்டிற்கும் பணம் தருவதில்லை. வடலூர் மாமி வீடுகளில் பத்துப் பாத்திரம் தேய்த்தும், சமையல் வேலை செய்தும் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இவர்களது பெரிய பெண்ணிற்கு 18 வயது. கணவரின் பி.எஃப். பணம் தன் குடும்பத்துக்குத் தான் வேண்டும் என்று மேல் அதிகாரிகளிடம் கோர அப்பாவைப் பார்க்க மாமி அடிக்கடி வர ஆரம்பித்தார்.

மாமியின் கதை என் மனதை உருக்கியது. பள்ளி முடிந்து வந்த பல நாட்களில் மாலை வேளைகளில் மாமி தன் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு எங்கள் வீட்டில் அமர்ந்திருப்பார். அப்பா வீட்டிற்கு வர 6 மணி ஆகும். பின்னர் சுமார் 8 மணி அளவில் நான் மாமியைக் கொண்டு பஸ் ஏற்றி விட்டு வருவேன்.

இந்த நிலையில் அவரது கணவரைப்பற்றி ஒரு தகவலும் இல்லாமல் போனது. ஓய்வு பெற்று விட்டார் என்று தெரிந்தது. ஆனால் ஆளைக் காணவில்லை.

பெரிய பெண்ணிற்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டிய காலம் வந்தது. அப்போது நான் 10-ம் வகுப்பு என்று நினைக்கிறேன். மாமியிடம் ஒரு காசும் இல்லை.

அப்போது தான் சி.எஸ்.மாமா ஒரு வழி சொன்னார். காஞ்சிபுரம் சென்று ஸ்வாமிகளைப் பார்த்து வரவும் என்று வழி காட்டினார். அப்பாவும் அந்த மாமியையும், அவரது பெண்ணையும் அவரது மகனையிம் அழைத்துக்கொண்டு காஞ்சிபுரம் சென்றார். நான் உடன் சென்றேன்.

அந்த நாள் என் வாழ் நாளில் ஒரு மிகத் திருப்புமுனையான நாள் என்று உணர்ந்திருக்கவில்லை.

காலை 8 மணிக்கு ஸ்வாமிகள் தரிசனம் என்று சொன்னார்கள். எங்களைப்போல் இன்னும் பலர் இருந்தனர்.

அனைவரும் அமர்ந்திருந்தோம். சங்கர கோஷம் அரங்கை நிறைத்தது. சிறிது நேரத்தில் ஸ்வாமிகள் வந்தார்.

அப்பாவைப் பார்த்ததும் ,’தேவநாத ஐயங்கார் சங்கர மடத்துக்கு வந்திருக்கேளே, வாங்கோ’, என்று கையைத்தூக்கி ஆசீர்வதித்தபடி ஆரம்பித்தார்.

‘இல்லே, ஒரு கல்யாண விஷயம்’, என்று சொல்லி அப்பா வடலூர் விஷயம் முழுவதும் சொன்னார்.

ஸ்வாமிகள் முகம் வாட்டம் கண்டது. ‘பெரியவாள தரிசனம் பண்ணிட்டு வாங்கோ’, என்று ஒரு ஊழியரிடம் ஏதோ சொன்னார். அவர் ‘பெரியவா’ என்று சொன்னது பரமாச்சாரியாரை. மனித உருவில் நடமாடிய தெய்வம் அப்போது ஒரு பத்து ஆண்டுகள் மௌன விரதம் பூண்டிருந்த காலம் அது.

பரமாச்சாரியாரைத் தரிசிக்கச் சென்றோம். மடத்தின் ஊழியர் பெரியவரின் காதுகளின் அருகே சென்று பவ்யமாக ஏதோ சொன்னார்.

பெரியவர் தலை தூக்கி எங்கள் அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தார். வலது கை அசைவினால் முன்னால் இருந்த ஒரு மாம்பழத்தை அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுக்கச் சொன்னார். மாமி அழுதுவிட்டாள்.

பெரியவர் அப்பாவை தீர்க்கமாக ஒரு பார்வை பார்த்தார். தனது தடித்த கண்ணாடியின் வழியாக அவர் பார்த்தது பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்னிருந்து எங்களைப் பார்ப்பது போல் பட்டது. பாரத தேசத்தின் அனைத்து ஆன்மிக சக்தியும் ஒன்று திரண்டு அந்தக் கண்ணாடி வழியாக எங்கள் மீது விழுந்ததாக நினைத்துக்கொண்டேன்.

பின்னர் மீண்டும் ஜெயேந்திரரை சந்தித்தோம். அவரது உதவியாளர் ஒரு தட்டில் பழங்களுடன், சில பூக்கள் மத்தியில் ஒரு சின்ன பொட்டலம் போல் இருந்த ஒன்றை எங்களிடம் தந்தார்.

மாமி அதைப் பிரித்துப் பார்த்தார். ஒரு பவுனில் திருமாங்கல்யம் இருந்தது. அத்துடன் கல்யாண செலவுகளுக்காக  5,000 ரூபாய்க்கான ஒரு செக் இருந்தது.

‘ஒரு குறையும் வராது. சந்திர சேகரன் அனுப்பியிருக்கார் உன்னை. சந்திர சேகரர் கிட்டே ஆசீர்வாதமும் ஆயிடுத்து. அப்புறம் என்ன அழுதுண்டு?’, என்று சிரித்தபடியே கூறினார். அவர் இரண்டாவது முறை சந்திர சேகரர் என்று சொன்னது பரமாச்சாரியாரை என்பது எனக்கு அப்போது புரியவில்லை.

பின்னர் அப்பாவைப் பார்த்து,’ நீ பண்ற காரியம் ரொம்ப உசத்தியானது. பரோப காரார்த்தம் இதம் சரீரம். ஆசீர்வாதம். நாராயண நாராயண’, என்று கை நிறைய குங்குமம் அளித்தார்.

அதன் பிறகு சங்கர மடம் குறித்த என் பார்வை சற்று உன்னிப்பானது. அவர்களது பல நற்காரியங்கள் கண்ணில் பட்டன. கோ-சாலை பராமரிப்பு, கண் வைத்தியம் முதலியன என்னை ஈர்த்தன. அவற்றைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் துவங்கினேன்.

இப்படி இருக்கையில் ஒருமுறை சி.எஸ். மாமாவுக்கு உடம்பு முடியாமல் போனது. ஆனாலும் மணித்வீபத்தில் வளையவந்து கொண்டிருந்தார். வடலூர் மாமி கதை போல் இன்னும் எவ்வளவு பேருக்கு நல்லது செய்தார் என்று சி.எஸ். மாமாவுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

‘இதென்னடா, நான் என்ன பண்றேன் ? கை காட்டி விடறேன். அனுக்ரஹம் இருந்தா தானா நடக்கும்’, என்று அதட்டலாக யாரிடமோ என்னவோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இன்னொரு வடலூராக இருக்கும் என்று அப்பா சொன்னார். இந்த முறை இருமல் சற்று கடுமையாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு முறையும் ஆருத்ரா தரிசனம் அன்று மெனக்கெட்டு சிதம்பரம் செல்வார் சி.எஸ்.மாமா. அவரது சொந்த ஊரும் அது தான்.

சில வருடங்கள் கழித்து நான் பம்பாயில் வேலையில் இருந்தேன்.

அப்பா அழைத்திருந்தார். ‘சி.எஸ்.மாமா காலமாயிட்டார் டா. சிதம்பரம் போனார். அங்கேயே போய்ச் சேர்ந்துட்டார்’

காலண்டர் பார்த்தேன். அன்று ஆருத்ரா தரிசனம் என்று போட்டிருந்தது.

The lightning that shook me

Image

He came into my life quite early on. And when he came, he brought a little girl as well. Well, he too was as old as she was. They both were the same age as that of me. We were all 6 years old then.

That was a rather sunny day when the van screeched to a halt and some people popped out. The tall and slender Mr.Jagannathan brought with him his little son Dhas ( Dhasaradhy, for the un-initiated ). And along came the other little girl Priya, both from Vadalur.

From then on Dhas became a part of my being at school. What began at age 6 continued until age 17. There were many classes in which we both were routinely asked to be ‘outside of’. In case I was the only one standing outside, Dhas would soon accompany me just to continue our conversation inside the class that brought us out.

Our journey continued in Jawahar School, Neyveli until we were separated by college. And then we lost touch for many years until Facebook came into our lives.

But somehow the different oceans separated us – some of them being the Atlantic, the Pacific and the Indian kind.

However much nature might have conspired to separate us, the good lord Delta Airlines ensured that I reached Dallas and there came the same little boy that I met in my primary one.

Yes, it is indeed unbelievable that I met Dhas after 24 years. He drove all the way from Denver, a matter of 800 miles, just to meet me.

12 hours was definitely not enough for us to cover what happened in 24 years. So had to cover 2 years for every hour. With us was Mani, the multi-tasker who thinks about sleep as something that needs to be abhorred and keeps running races while not working for the Fed. He too joined us ( I had met him a year earlier in Singapore after a matter of 23 years ). He left in the morning and that created a small void in me.

And when Dhas left for home later in the afternoon, I couldn’t help feel the lump in my throat.

Would it need another 24 years for us to meet again ? Not sure.

Lightning appears in a flash. However the effect lingers on for a while even after it is gone.

Why I am not a genius

“Therefore Justice Sivasamy Iyer became such a great judge of his times by studying under the street light” – thus concluded the English Teacher at school.

This has not been the first time that I had been sermonized thus. The same teacher had taught about Einstein, Edison, Jefferson, Washington, Lincoln and the hordes of other leaders that occupied my limited repository of world leaders who had been magnificent in their times. And there was this common thread in their tales – they all had attained greatness by studying under the street lights in their respective places.

Having been educated on the virtues of studying under the street light, it dawned upon me that the street light is an easy way to stardom in ones’ own field of choice. Then the obvious questions cropped up thus :

Why doesn’t every body start studying under the street light if that was a surefire way to superlative significance ?

Why don’t the schools of the world just push their imbecile idiots that masquerade as students under the street lights after having known that all great stalwarts were created under such lights during the different periods in history ? A back of the envelope calculation of 20 streets multiplies by 10 street lights multiplied by 2 students per streetlight led me to this astounding figure of 400 super intellectuals that could solve all the world’s problems in a jiffy – I prided myself on my discovery of a sure fire solution to world’s problems. This thought I kept contemplating on for a very long time that many a time I was about to shout this ‘Eureka’-ish discovery in front of the whole class. But somehow I though the better of it and kept the great idea to myself.

On an occasion I even wrote this piece of native intelligence on a piece of paper and was about to mail it to the Prime Minister but had to beat a hasty retreat when the post man said I would would have to affix an One Rupee Stamp on the envelope as the letter had to travel all the way to Delhi from Neyveli. One Rupee was a luxury that could fetch me two number of hard bound 220 page maths class work note book ( un-ruled ). For a long time I thought about the economics of mathematics and kept quiet.

But there were occasions when I let the cycle bell of the postman disturb my solitude on quiet saturday afternoons when the he brought me the invitation from the Prime Minister to attend the Republic Day Parade at New Delhi in appreciation of my rather brilliant discovery of a solution to this great intellectual deficit in the country. But my bliss would only be disheveled by the postman carrying the annual report of some defunct company that was already in the red for the last many years. Oh, my. What a wastage of national resources – a 200 page report on why the company didn’t do well. If only they stopped writing such annual reports and printing and despatching them through post they could save the company many thousands of rupees. Again a brilliant thought and some day I had to write this to the company. But there was this economic burden of affixing a stamp of 15 paise on the envelope. Where do i go for that princely sum ?

While solving the intellectual deficit of the country was of primary importance to me, there was another aspect that troubled me very much – that of becoming a stalwart myself. And the quick and easy way was to get myself educated under the street light. Sounded like a brilliant idea as I thought it would be good to test the hypotheses on myself while I strove hard to earn my One Rupee for purchasing the stamp.

The thought that I was going to become a student of great erudition and intellect, overnight, without much efforts, just by being under the street light sifting away the pages of the book seemed to evoke a sense of great satisfaction in me. I was going to compensate all my lost marks in the different tests in just one go. That very thought brought me great peace and a sense of having arrived.

So, I embarked on this journey towards the culvert on the opposite side of the road in front of our house upon which shone the street light. The night was dark and the street light was bright and the setting was perfect. And I surreptitiously sat on the culvert and opened the Biology book whereupon came over Babu looking suspiciously at me.

He was probably surprised at my nocturnal activity that was actually his domain. But being my friend he accepted my presence his his area of influence. Just to make sure and ascertain his approval, I just called him by his name –  Babu. He came rushing at me and started licking my toe while wagging vigorously his curved tail. He used to do that whenever he was happy.

Thus started this nocturnal education. Things seemed to go on well for about a week or so when the whole effort was called into question by R-mami, the wife of V-mama, who stayed in the house adjoining the culvert.

“Why do you want to spend your time in the nights sitting on the culvert?”, asked R-mami. She was obviously perturbed by the fact that there was some human presence on the culvert when it was time for the world to sleep.

“No mami, I am studying”, I tried my best to answer.

Not convinced she probed further,” But why on the culvert ?”

“No mami,I am studying under the light”, I try to manage.

“But why here? Does your house not have lights ?”, she asks, her inquisitiveness knew no bounds.

“Yes mami, there is light but there is no street inside the house”, I said wondering why doesn’t mami understand the reason for the street light study.

She didn’t seem to understand, I thought. So I explained further by talking about Justice Sivasami Iyer, Washington etc.

“I appreciate your sentiments. But why in the middle of the night ?”, she asked again.

“Because street lights don’t glow during the day”, I tried to justify.

“But what about the snakes that usually crawl underneath at this time of the hour? It is already 10:00 PM”, she retorted.

A piece of quick thinking and I regained my composure and said , ” Mami, I am reading biology and hence a snake would be useful”, I replied triumphantly.

“So if you read about Paris, would you go to France?”, asked Mami.

Not a bad idea, I thought. But then felt a shiver down my spine as I suddenly remembered the geography class on the same day where we studied about the Amazon forests.

“But mami, I am just trying out a new idea in education , a rather old idea but has been forgotten now”, I tried to reason.

R-mami has never been one to give up. “If you keep pestering, i will have to inform your Appa”, she said.

Well that was s real problem. I was not sure how Appa would take to myself taking to the street to get enlightened. Not that he would be averse to my being enlightened but to the place and time that I had chosen for that purpose.

Not wishing to continue the dialog with R-mami that was clearly going against me, I was contemplating an honorable exit when a savior arrived in the form of Deng, my bro. Not that he was particularly interested in this nocturnal enlightenment of the academic kind but he was more outside of our house than the inside, having been a person whose friends circle was open to many species of the four legged kind as well encompassing the canine and bovine assortments.

His arrival helped divert attention from me and R-mami began her inquisition of Deng. Never one to disappoint, Deng continued his retorts with catchy phrases and well thought-out one liners that helped keep R-mami at bay.

R-mami ended this bilateral negotiation with a deadline “I should not see you on the culvert tomorrow”.

I began to worry about my ambition of becoming a Washington or Lincoln being discarded to the dustbins of history and the conspiracy that was being hatched by R-Mami. Deng whispered thr V-mama, her husband, had the habit of smoking on the culvert in the dead of night and that was the reason for her belligerence. Those were the days when elders felt embarrassed to smoke in the public.

Again Deng came to my rescue and said that we could call our friends Kuppu, Satish and Jeyakumar to join us in our nightly education. “Having company would ward off venomous reptiles”, he said in general. R-mami was visibly upset and rushed in uttering something that sounded like “Appa”.

After a week of cajoling, Kuppu and Satish agreed to come over while Jeyakumar didn’t need any. The idea of beccming ‘enlightened’ seemed to have fascinated them and they arrived with hordes of books. A table and four chairs were arranged to be placed under the light and we began our ‘study’.

Time seemed to pass but enlightenment didn’t seem to dawn for when I started with Biology, Kuppu began to read out aloud his Englsh lessons and Satish History resulting in a situation that seemed to resemble the parliament where everybody spoke at the same time.

We came to an agreement that we would need to refrain from reading aloud and thus help the cause. This seemed to work a little but resulted in Kuppu and myself dozing off in the middle.

And there was trouble from an un-expected quarter as well. During his nightly rounds on patrol, the local policeman Ramu was attracted by this grouping and came to visit us. Having learned about our enlightened vision on getting erudite, he began to relate a story of his brother who had similar ambitions and spent time under the street light and lost his speech in the process. The rumour was that a female ghost ( mohini as she was known ) had enamoured him and that resulted in his having lost his speech. That rendered us speechless.

Babu seemed to have understood this and began to bark at nothing in particular and the nocturnal cabinet was dissolved with no notice.

And now you know why I am not a genius, don’t you ?