Mission Shakthi

George Perkovich, in his book ‘India’s Nuclear Bomb’, clearly says Nehru tacitly approved India developing a nuclear bomb.

Nehru ensured that the Indian Space Programme and Department of Atomic Energy directly report to the PMO and not to any ministry. This ensured that approvals required for such programmes don’t get stuck in bureaucratic hurdles. These are clearly elucidated by Dr.Aravamudhan in his book ”ISRO: A personal history”. The more you read these, the more you understand the complexities involved and geo-political pressures in such programmes.( For more on political and global pressures, read ‘Ready to fire’ by Nambi Narayanan.)

Vikram Sarabhai, Satish Dhawan, Homi Bhabha and others who headed the prestigious missions, would not have achieved what they did, had it not been for the unhindered support of and access to the PMO.

So, starting from Nehru, Prime Ministers have played their role in the development of India’s space and atomic programmes.

However there were some who did absolutely nothing to further these interests. Let us not waste time talking about them.

Nehru prepared the ground, Indira Gandhi took it further, Rajiv Gandhi supported many initiatives, especially the Agni Missile Programme, Narasimha Rao lent full support though he backed off from Pokhran-II, Vajpayee fell head over heels to support these initiatives and Modi continues Vajpayee’s work.

Therefore, Prime Minister Narendra Modi deserves as much credit as does Indira Gandhi for Pokhran-I and Vajpayee for Pokhran-II. One can’t deny this to the current PM just because he is Narendra Modi, a man who sold tea once upon a time and hence doesn’t belong to the aristocracy.

The scientific establishment is the same, the institutions are the same, but the political and executive leadership is the one that changes and thus plays a decisive role in such missions. And the current one excels.

Kudos to India and her dedicated engineers, scientists and the honourable Prime Minister who had the spine to proceed with the test.#MissionShakthi

Jai Hind.

Triumph of Truth – book review

51wluoy9dul-_sx301_bo1204203200_Here is a book that made me think if I was doing even ten percent of what the author had done in his job.

D.R.Karthikeyan’s rivetting chronology of events that led to the tragic assassination of Rajiv Gandhi and how he unravelled the conspiracy and the perpetrators of the heinous act.

It is a shame for all Tamils that Rajiv was killed in Tamil Nadu by a Tamil militant group from Sri Lanka. The irony is it was a Tamil officer Karthikeyan who investigated the crime and restored the prestige of the Indian police.

The book is replete with minute details of the case – how evidence was gathered, validated and confirmed from different agencies including the FBI. The pains the SIT team undertook to bring out the truth baffles the reader.

Some details terrify : The LTTE chose to kill Rajiv in TN so that Indian Tamils all over India would be targetted by non-Tamils. When that happens, the LTTE trained TNRF ( Tamil National Retrieval Force), a loose militant group trained by the LTTE, would cause disturbace in Tamil Nadu which could lead to the Indian Tamils rising against India. A fanciful idea but a terrible one. Only a sick mind could even house such thoughts.

What is more relevant for us, Indian Tamils, is the fact that parochialism and regionalism do no good to the state and the country. And anti-national forces like the DK which helped the LTTE even after Rajiv’s assassination should be condemned to the dustbins of history.

A delectable read. You are bound to be awed by the professionalism of the SIT led by D.R.Karthikeyan of the IPS.

The Prabhakaran Saga – a review

The Sri Lankan ethnic war -How it started, how it progressed and how it ended – all the three phases are described in minute detail by S.Murari, the veteran journalist who has had a very long relationship with Sri Lanka.

Murari explains the ethnic problem from 1956 when the Sinhala Only Act was passed. We get to know about the Sri Lankan political situation, the inner political workings of the Sri Lankan government, the tussles and skirmishes that shaped the country’s journey and with that, how the Tamil problem evolved over these long years.

Murari speaks from personal experience from his many travels to Sri Lanka, his friendship with many veteran tamil leaders as well as the
militant leaders like Anton Balasingham, Sri Sabarathinam, moderates like Amirthalingam, Kadirkamar, Neelan Thiruchelvan and Sri Lankan politicians  Chandrika Kumaratunga, Ranil Wikramasinghe and Premadasa.

41jqymo3psl-_sx319_bo1204203200_What we get to learn from this long and often repetitive narration is that lasting peace in Sri Lanka was a possibility but the intransigence of either the militants or the government or both lead to the the present situation where in tens of thousands of innocent Tamils have been killed or displaced.

The stellar role played by India, especially Rajiv Gandhi, the impressive role played by the IPKF that lost more than 1000 Indian soldiers in Sri Lanka, the double games played by Karunanidhi and Prabhakaran – all these are made visible to the reader. Murari also criticizes the 72 hour timeline given to IPKF to effect a complete arms surrender. The time was too short and the LTTE were never willing to surrender arms either.

What we get to see is that, but for the LTTE ideologue Balasingham, Prabhakaran wouldn’t have survived this long. For Balasingham was highly successful in hiding Prabhakaran’s often maniacal actions by his clever explanations and reasoning. But, as Balasingham admits later, he has not been able to justify Rajiv’s assassination that alienated the Indian Tamils as a whole and India as a nation from the Tamil problem in Sri Lanka. Even Prabhakaran admits to the blunder but it seems to have come in too late in the game.

When Balasingham dies, with him the worldly wise and pragmatic Sri Lankan is also gone due to which Prabhakaran doesn’t have a clever strategist. That, with the post 9/11 world scenario that Prabhakaran didn’t understand till his very end, result in the complete decimation of a 30 year long rebellion. End result is the wholly unnecessary death of more than 1,00,000 civilians and displacement of several thousand.

Murari glitters with his often unbiased approach in the book’s rendition. Kudos to the author for upholding the highest journalistic ethics.

Any student of the Tamil ethnic problem needs to read this book, in full.

A case for compensation

RajivThe case is over. Rajiv Gandhi was killed. His direct killers committed suicide. The indirect killers were apprehended. Case went on for many years. Supreme court delivered judgement. The case was sent for review again. The Supreme Court re-confirmed the sentence. And the sentence was capital punishment.

Then the case went to the government when the convicts appealed for mercy. The governments slept on that for many years. The file went back and forth between the Home Ministry and the President for many years.

Finally the Court seized the matter and commuted the death sentence to life imprisonment.

And the irony was the convicts had already served their life sentence and even have spent some more years in prison. Normally the life sentence is 14 years.

And the government has suggested freeing the prisoners as their term is over.

But is that all ? Who is to compensate for the lost time of the prisoners ? If the punishment indeed is a life term in prison, they have already completed their sentence.

So, is it not logical that, as a law abiding society, we compensate for the term that the convicts have served more than that has been mandated by law ?

Now that the LTTE, the ferocious yet cowardly terrorist group, has been eliminated, the pawns in their game – the three convicts – should they not be looked at with a pair of benign eyes?

If this is done, then there would be an impetus on the part of the stake holders not to delay proceedings, judgement and associated processes and unduly delay justice.

Are we a civilization or just a nation ? If we are a civilization, we need to act as one.

ராஜீவ் காந்தி சட்டம்

Imageஅன்று என் அத்தை வீட்டில் எல்லாரும் ஊருக்குச் சென்று இருந்தனர். பூட்டு போட்ட வீட்டைப் பூட்டோடு பெயர்த்துக்கொண்டு சென்று விடுவது நெய்வெலியில் வழக்கம் என்பதால் என்னை இரவுக் காவலுக்கு அவர்கள் வீட்டில் படுக்கச் சொல்லி இருந்தனர். கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். செமெஸ்டர் விடுமுறை.

காலை எழுந்து வானோலி கேட்பது வழக்கம். அந்த வருடம் பொதுத் தேர்தல் நடப்பதால் ஒரே விறுவிறுப்பு. அப்போதைய தி.மு.க. அரசை விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள் என்று வீட்டுக்கு அனுப்[பி இருந்த நேரம்.

ஆறு மணி ஆங்கிலச் செய்தி இடியாய் இறங்கியது. ராஜீவ் காந்தி கொல்லப்பட்டார் என்று வானொலி அமைதியாக அலறியது. கால்கள் வலுவிழப்பது போல் இருந்தது. அப்படியே தரையில் அமர்ந்து கொண்டேன். சொல்லப்போனால் வெறி கொண்டு தரையை அறைந்தேன் என்று சொல்லலாம். அந்த வருடம் வி.பி.சிங் அடித்த கூத்துக்கள் எல்லாம் முடிந்து ஒரு மாதிரி நிலையான ஆட்சி அமையும் என்று ஆவலோடு எதிர்பார்த்த நேரம்.

எனக்கு இலங்கைப் பிரச்சினையுடன் பல ஆண்டுகளாகவே தொடர்பிருந்தது. நண்பன் ஒருவன் ஊரை விட்டு இலங்கைக்கு ஓடி, போராடினான். பிறகு அவனைப்பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை.

அத்துடன் நெய்வெலி அருகில் விருத்தாசலம் பகுதியில் சில (PLOT, EPRLF) முதலிய அமைப்பினருக்கு இந்திய அரசு பயிற்சி அளித்துவந்தது என்று பேசிக்கொண்டனர். 1987-ல் இந்திய-இலங்கை அமைதி ஒப்பந்தம் எற்பட்டது. இது பற்றி எல்லாம் தினமும் வானொலியில் கேட்பது உண்டு. அமைதிப் படையினருக்காக சென்னை வானொலி சிறப்பு ஒலிபரப்பு எல்லாம் செய்யும். அந்த நாட்களில் அவற்றைக் கேட்பது வழக்கம்.

என் நெருங்கிய நண்பர் புலி ஆதரவாளர். அவர்கள் வீட்டில் அப்போதெல்லாம் புலிகள் படங்கள் கொண்ட காலெண்டர்கள் இருக்கும். தி.க.வைச் சேர்ந்த அவனுடன் சேர்ந்து கொண்டு நெய்வெலியை அடுத்துள்ள சொரத்தூர் என்னும் கிராமத்தில் இருந்த இலங்கை அகதிகள் முகாமுக்குச் சென்று துணி மணிகள் கொடுத்துள்ளேன்.

ஆனால் அமைதி ஒப்பந்தம் முறிந்ததற்குப் புலிகள் காரணம் என்று தெரிந்து ரொம்பவும் வேதனைப்ப்பட்டேன். அவனும் தான். ஒரு வரி விடாமல் ‘தி ஹிந்து’ படிப்பது வழக்கம். ஜி.பார்த்தசாரதி, ஜெ.என்.தீக்ஷித் முதலிய தூதர்கள் பேச்சுக்கள் முழுவதும் படித்து அவற்றைப் பற்றி விவாதிப்பது அப்போதைய ஒரு செயலாக இருந்தது.

ஒப்பந்தம் தோல்வி அடையப் புலிகள் காரணமாயினர். இந்தியப் படையினரைக் கொன்றனர்.

வரதராஜ பெருமாள் என்ற மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இலங்கை வட மாகாண முதலமைச்சரை அரசு நடத்த விடாமல் இடையூறு செய்தனர். அவர் இந்தியாவில் தஞ்சம் அடைந்தார்.

1990-ல் சென்னையில் பொறியியல் நுழைவுத் தேர்வு எழுதச் சென்றேன் என்று நினைவு. அப்போது புலிகள் சென்னையில் ஒரு வீட்டில் புகுந்து மற்ற ஒரு தமிழ்க்குழுவைச் சேர்ந்த சிலரைப் பட்டப் பகலில் கொன்றனர். இது என் மனதில் கடும் பாதிப்பை எற்படுத்தியது. அதனை அப்போதைய தி.மு.க. அரசு மூடி மழுப்பியது.

பின்னர் 91-ல் ராஜீவ் கொல்லப்பட்டதும் நான் தரையை அறைந்தபடி அமர்ந்திருந்ததும்.

எங்கள் சேலம் பொறியியல் கல்லூரியில் இலங்கை கோட்டா என்று ஒன்று உண்டு. 4-5 இலங்கைத் தமிழர்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் சேர்ந்து படிப்பர். அவர்களுடன் பேச்சுக்கொடுக்கும் போது தான் புலிகளின் உண்மை சொரூபம் தெரிய வந்தது – அவர்கள் பணம் வசூல் செய்வது, புலம் பெயர்ந்தோரின் உறவினர்களை மிரட்டிப் பணம் பறிப்பது, 10 வயதுப்பிள்ளைகளை மனித குண்டுகளாக ஆக்குவது முதலியன. அவர்களில் ஒரு நண்பரும் புலியே. தப்பித்து வந்து அகதியாகி எங்களுடன் கல்லூரியில் படித்தார். இப்[போது நல்ல நிலையில் இருக்கிறார்.

பின்னர் ராஜீவ் கொலையாளிகள் பிடிபட்டனர் / இறந்தனர். வழக்கு நடந்தது.

நேற்று இந்தியத் தலைமை நீதி மன்றம் மூன்று பேரைத் தூக்கிலிருந்து தப்பிவித்துள்ளது.

ராஜீவ் கொலை மன்னிக்க முடியாதது.

வீரம் என்ற போர்வையில் மிகவும் கோழைத்தனமாக நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு வெறிச் செயல் இது என்பது உண்மையே. பாதுகாவல் இல்லாத ஒரு மனிதனை, பெண்களைக் கருவியாகக் கொண்டு கொலை செய்தார்கள். அத்துடன் சேர்ந்து 29 தமிழர்களும் இறந்தனர். இந்த அட்டூழியத்துக்குத் துணை போனவர்கள் தான் இந்த மூவரும்.

அவரது அகால மரணத்தால் இந்தியா அடுத்த பத்து ஆண்டுகள் நிலையற்ற ஆட்சியைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. ஆனால் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியபின் மறு பேச்சுக்கே இடமில்லை. அப்படியே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியது தான்.

என் மனதில் தோன்றுவது இது. குற்றவாளிகள் மூன்று பேரும் தங்கள் ஆயுள் தண்டனைக் காலத்தை முடித்து விட்டனர். அதைக்கடந்தும் சிறையில் இருந்துள்ளனர். எனவே, தண்டனைக் காலம் தவிர அவர்கள் சிறையில் இருந்த காலத்திற்கு அரசு இழப்பீடு வழங்க வேண்டும். நீதியின் படி நடக்கும் ஒரு சமூகம் என்று நாம் நம்மைச் சொல்லிக் கொள்வோமேயானால் இதனை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

இதனால் வழக்குகள் விரைவாக நடத்தப்படவும், முடிவுகள் காலம் தாழ்த்தாமல் எடுக்கப்படவும் ஒரு வழி பிறக்கும்.

இதற்கு ‘ராஜீவ் காந்தி சட்டம்’ என்று பெயர் வைக்கலாம். அவர் பெயரில் நல்லது நடக்கட்டும்.

%d bloggers like this: