'Loss and Laws' – a review

A story is defined by what is left unsaid. This is one such, a classic, I would say.

The book ‘Loss and Laws’ is an English translation of bilingual writer Jayanthi Sankar’s Tamil short stories.  I had the opportunity to participate in its launch in Singapore Writer’s Festival this year.

‘Loss and Laws’ – The law, however democratically it would have been framed, if it has lost its human touch and therefore does not value human dignity and has to be imposed just because it is in the statute book, is nothing  short of draconian diktat. The story flows so mellifluously that we get to travel along with the protagonist and begin to feel the pressures of a domestic help’s day. The way the story ends reflects the stark reality and comes as a rude jolt, making you get up from your easy chair and look angrily at the society, truth, laws and the sense of utter helplessness against the three forces.

‘The Smuggler’ is a subtle depiction of human helplessness and the acknowledgement of the same. In a fast paced Singapore when the day ends even before it begins and where people forget to breathe in the rush to carry on with their daily business of life in the MRT, the interaction of a tattered Chinese gentleman with the passengers of the train is not given the seriousness it deserves. When the conversation that the gentlemen has with each passenger is not known to us, there is one soul who understands that. The twist is, the protagonist doesn’t even talk to that one person who finally understands the situation and reacts suitably. The question  ‘what did the Chinese gentlemen speak?’ is left to the reader, in a classic short story style. This story ensures that the reader participates in the evolution of the story and makes the reader an author as well. A story is defined by what is left unsaid. This is one such, a classic, I would say.

‘Service’ – This may be a uniquely Singaporean story where there is an agency or service company to do anything, but the feelings expressed are universal. The real reason for the happenings in the story is not elaborated but there is no need for any elaboration. The fast paced life, mad pursuit of wealth and hence nothing else being a matter of concern – any or all of these could be the reason for the happenings while the death of humanity is compensated from an unexpected quarter.

‘The Inner Pages’ paints the world of teenagers in a Singapore school. The pains of bullying – cyber bullying included, friendship formation, breakages and the heartbreaks associated with such events set in Singapore’s multi-cultural land scape, make an interesting read.

‘The Axe Oil’ depicts the strength of subconscious affection of a daughter towards her father despite their mutual personal animosity in the terrible condition that they are in. Quite a heart warming story.

‘The Jade Bangle’ depicts the pain of loneliness due to old age, the improbable- elsewhere-but-commonplace-in-Singapore affection between an old and dying Chinese lady and a Tamil grocery shop owner are depicted in a moving manner. The story stands out as a repudiation of Singapore’s multi-cultural philosophy.

The blank page after each story seems to signify the space and time one needs to stop to ponder over the story, get the essence of the just concluded story in full, make the mind blank again and then enter into the subsequent story so that one gets on with a new story without any carried-over emotions and thoughts from the previous story. I used the space to record my comments on each of the stories.

The 17 stories that the book has demonstrate that Jayanthi Sankar is easily one of the best writers of Singapore.

‘Tolerance’ in Singapore Writer’s Festival

How to be tolerant in SWF ?

I had the fantastic opportunity to be part of the SWF for the last one week. There have been very many experiences; some critical and some awe-inspiring. I am recording them as I see fit. You can draw your own conclusions.

Two books got launched in today’s book launch event. Jayanthi Sankar’s ‘Loss and Laws’ detailing some very heart warming incidents in Singapore. Though the events happen in Singapore and revolve around human emotions in a law and order obsessed society, the content is set to appeal to world audience at large. The sufferings, bondage, emotions, human dignity et al are universal and are not specific to one locale. Detailed review of the short stories in a later post.

The second book was ‘Kafka in Ayodhya’ by Zafar Anjum. It is s fictional account of Kafka visiting Ayodhya and the view that he has about the place. I believe it is a satire and should do well in a non-humorous nation, India.

A book on Ayodhya, critical of the current government in India, would sell. There is no doubt about it. But the author introduced his book decrying the current ‘intolerant’ atmosphere in India and how writers and academics are returning their awards to the government in protest against the government’s supposed ‘in-action’.

A couple of people from the audience seemed to side with the author and  were even more critical of the Indian situation. I was beginning to feel ‘Is this a book launch event in Singapore or is this an NDTV chat show where people of all shades gather together and heap abuse on the government?’

When the mood of the function was turned from literature to Indian ‘intolerance’ and the Chinese audience began to feel so bad about that terrible, god-forsaken place called India, I asked for the mike and said:

‘I appreciate and congratulate the two authors for this book launch. I had come for the book launch but I find that there is there is a change in the agenda. I think the discussion is about ‘Intolerance in India.’ Well, if that be the case, let me add to the discussion.

Since when has there been intolerance in India? Has this ‘intolerance’ reared its head since the last one year only? We have been having intolerance since the time of Jesus Christ. It is surprising to see many speak as though ‘intolerance’ has reared its head just last year, since the Modi government took over. The name of your book ‘Kafka in Ayodhya’ is itself testimony to the fact that India is tolerant. You can have such a title and still hope to launch this book in India without fear for your life.

If we talk about ‘intolerance’, let us start from Taslima Nasrin. Where were the intellectuals and writers who are experiencing ‘intolerance’ now?  Let us also remember the Danish cartoonist and what happened to him before talking of intolerance in India. Is the situation that bad?

And why all of a sudden now? Let us take a case. This Dipankar Banerjee. He has returned an award for a film but has chosen to retain another because the other film has been produced by Walt Disney. So what kind of award-return is this ?’

At this point the author Zafar cut me short and said,’ I know what you are saying. But the situation has worsened in the last 1 year. That is the perception that I get when I see the news and look at the reality on the ground.’

One thing is clear: Anybody that writes, has begun to feel that he / she needs to oppose Modi. Opposing Modi is one part. By all means, do it. But don’t shame the country that too in a foreign land.

Look at the eduction that the country has provided you with. Look at the feeling of freedom and the values that the country and its constitution have instilled in you that has helped you to voice your opinion so vociferously mostly bordering on the rhetoric.

Later I spoke to an academic who is a Kashmiri Pandit. She has a different version of her history of Kashmir and India and Indo Aryans. She has given me many book titles to read through. I will definitely read them and then write to her.

I had all along felt that the it was only the orators from Tamil Nadu who are rabidly anti-India. I stand corrected. Anybody from India, who is even remotely connected with writing, is anti-India. By anti-India, I mean anti-BJP.  The ‘intellectuals’ are not still able to reconcile to the fact that Modi has become the Prime Minister.

Let BJP go to hell. But let India live. Don’t badmouth your mother even if she is ugly, for that would be tantamount to spitting out when wind blows in the direction of your face.

Coming back to ‘tolerance’. It was Jayanthi Sankar who was the most tolerant of all. She had all along tolerated the direction the function was taking and had also tolerated the hijacking of her book launch by rabid anti-Modi and anti-BJP rhetoric. The pity was that she had to step in and clarify a question from a member of the audience that her book had nothing to do with India and that it was a completely Singapore based book.

எழுத்தாளர் விழா – சில எண்ணங்கள்

சில நேரங்களில் நம்மையும் அறியாமல் சில விஷயங்கள் நடந்துவிடுகின்றன. அப்படி நடந்தது தான் ‘சிங்கபூர் எழுத்தாளர் விழா” விற்கு நான் அழைக்கப்பட்டதும்.  ‘அழைக்கப்பட்ட” என்று பார்த்தவுடன் என்னைப் பேச அழைத்தார்கள் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல. வாசகர் வட்ட நண்பர் ஒரு நுழைவுச் சீட்டு அதிகப்படியாக உள்ளது உங்களுக்கு வேண்டுமா என்று கேட்டார். அப்படித் துவங்கியது இந்த வருட ‘எழுத்தாளர் விழா’ வில் என் அனுபவம். நண்பருக்கு என் நன்றிகள்.

சிங்கையில் ஆண்டு தோறும் ‘Singapore Writers Festival” என்று ஒரு உற்சவம் போல் கொண்டாடுகிறார்கள். அரசு ஆங்கிலம், சீனம், தமிழ், மலாய் என்ற அதிகாரபூர்வ மொழிகளின் உலக எழுத்தாளர்களை அழைத்து அவர்களுடன் கலந்துரையாடல் செய்ய வைத்து, அவர்கள் கையெழுத்திட்ட புத்தகங்கள் வாங்க உதவுகிறது. முக்கியமானது எழுத்தாளர்களை நேரில் சந்தித்துப் பேச முடியும். கேள்விகள் கேட்கவும் முடியும்.”என்னைய கேள்வி கேட்டே இல்லே, வெளில வா நைனா..” போன்ற வீர முழக்கங்கள் இல்லாமல் எழுத்தாளர்கள் சமரசமாக உரையாடுவது ஒரு புதுமை. இம்மாதிரி அமெரிக்காவில் நடப்பது உண்டு. சிங்கையில் ஆண்டுதோறும் அரசு செலவு செய்து நடக்கிறது.

இம்முறை சிங்கபூர் எழுத்தாளர்கள் திருமதி. கமலாதேவி அரவிந்தன், திருமதி.ஜெயந்தி சங்கர், மூத்த எழுத்தாளர் திரு.சாலி,திரு. இராம கண்ணபிரான், திரு.இராம வயிரவன், திரு.இந்திரஜித், திருமதி சூரிய ரெத்னா உட்பட தமிழ் நாட்டிலிருந்தும் எழுத்தாளர் திரு.இமயம், திருமதி.,சல்மா முதலானோர் கலந்துகொண்டு பல கலந்துரையாடல்கள் நடைபெற்றன.

பல நிகழ்வுகள் நடைபெற்றாலும் என்னை மிகவும் கவர்ந்த / பாதித்த சில விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசப்போகிறேன்.

திரு.இராம கண்ணபிரான் பேசியது “அட ஆமாம் இல்லே ..!” என்று நினைக்கும்படி இருந்தது. ‘ஐந்திணை’ யுடன் தொடர்பு படுத்தி, இலக்கிய வடிவங்களுக்கும் புவியியலுக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பை அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் ஆக அருமை. அவரது ஆழ்ந்த வாசிப்பு மற்றும் எழுத்து அனுபவம் தெரிந்தது. திரு.சாலி அவர்களது அனுபவங்கள் ஆச்சரியப்பட வைத்தன. ஜெயந்தி சங்கர் தெளிவாகப் பேசினார் – சிறுகதை கடலின் ஒரு துளி, நாவல் என்பது கடலில் இருந்து ஒரு பக்கெட் தண்ணீர் முகர்வது போன்றது என்றார்.

திரு.இமையம் அவர்கள் பேச்சு எதார்த்தமாக இருந்தது. கதை எழுதுவது ஒரு விபத்து என்றார். ஒரு கதை அதன் மொழியைத் தீர்மானிக்கிறது என்றார். சிறுகதை என்பது வீடு கட்டுவது போல் ‘வரைபடம்’ வரைந்துகொண்டு எழுத்தப்படுவது அல்ல என்று சொன்னது முழுக்கவும் உண்மை. அவரது அனுபவங்கள் பற்றி அவர் பேசினார்.

இராம.வயிரவன் வித்தயாசமான முறையில் பேசினார். ‘அடையாளங்கள் ‘ என்ற தலைபில் பேசிய அவர் அனுபவங்கள் நம் மீது போடும் பார் கோடுகளே (Bar Codes ) நமது அடையாளம் என்றது சிறப்பாக இருந்தது.  எழுத்தாளர் இந்திரஜித் சரியாகச் சொன்னார் -“நான் எழுத்தாளரைப் பாராட்டும் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்குச் செல்வதில்லை” என்று சொல்லி நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தினார்.

‘பொய் கலப்பில்லாமல் வாழ்வியல் உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவதே சிறந்த இலக்கியம்’ என்று பொருள் படும் படி திருமதி கமலம் தேவி அரவிந்தன் மிக நெகிழ்ச்சியாகத் தனது களப் போராட்டங்கள் பற்றியும், அப்பொழுதும் தான் கற்றுக்கொன்டிருப்பது பற்றியும் பேசியது மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது.

‘இலக்கியப் படிவமும் புத்தாக்கமும்’ என்ற தலைப்பில் நடந்த கலந்துரையாடலில் இமயம், சாலி, சல்மா முதலானோர் பங்கேற்றனர்.சல்மா தி.மு.க. வின் ஒரு அரசியல்வாதி என்ற அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். ஆனால் அரசியல் தாக்கம் எதுவும் இல்லாமல் இயல்பாகப் பேசினார். நறுக்குத் தெரித்தாற்போல் இருந்தது என்று சொன்னால் சரியாக இருக்கும். அவரது பேச்சு அவரது கட்டுப்பாடான வளர்ப்பு முறையைப் பறை சாற்றியது. நன்றாகவே பேசினார்.

எழுத்தாளர் சல்மாவின் பேச்சில் ஒரு அமைதியான ஆணித்தரம் இருந்தது. ஆனால் பெண்ணீயம் என்றாலே பெண் உறுப்புக்களை முன்னிலைப்படுத்தி எழுதப் படுவது பற்றி அவர் அளித்த விளக்கம் நியாமானதாக இருந்தாலும் ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. பெண்களின் அந்தரங்க பாகங்களைப் பற்றி ஆண்டாள், கம்பர் முதலானோர் கூறியிருந்தாலும் அவற்றில் ஆபாசம் இல்லை. ஆண்டாள் ‘ஊனிடை ஆழி சங்கு உத்தமர்க்கு என்று ஊனித் தெழுந்த என் தடமுலைகள் மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப் பதில் வாழ்கிலேன் மன்மதனே..” என்று கூறும் இடத்தில் என்ன ஆபாசம் வந்துவிட்டது என்ற தெரியவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் தனது இயல்பான பெண்மை வழியாக ஒரு கருத்து தெரிவிக்கிறாள் என்பது ஆபாசம் அல்ல. ஆனால் பெண்ணீயம் பேசுவோர் பேச்சில் ஒரு ‘அதிர்ச்சி’ கொடுக்கும் விதமாகவே அவை உள்ளன என்பது ஒரு மறுக்கமுடியாத உண்மை என்று நான் நினைக்கிறேன். “Shock and Awe” என்று முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் புஷ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

எழுத்தாளர் இமயம் பேச்சு அவரது கடினமான சிறு பிராயத்தை நினைவு படுத்தியது. அதன் தாக்கம் நன்றாகவே தெரிந்தது. ‘தலித்’ என்று முத்திரை குத்தப்பட்டதை கடுமையாச் சாடினார். ‘இலக்கியம் என்று அழைக்காமல் தலித் இலக்கியம் என்று அழைப்பது பிறிதொரு தீண்டாமை போன்றது’ என்ற அவரது வார்த்தையில் நியாயம் இருந்தது.

ஒரு சில பேச்சுக்களில் நியாயம் இருக்கும் அளவிற்கு பக்குவம் இருக்காது என்று என் தமிழாசிரியர் கூறுவார். அது போலவே திரு.இமயம் அவர்களது பேச்சில் இருந்த நியாயம் அவரது வார்த்தைத் தேர்வில் அடி பட்டுப் போனது என்று நான் நினைக்கிறேன். விழா முடிவில் அவருடனான தனியான ஒரு நேர்காணலில் பலமுறை சாதி பற்றி அவர் கூறியவையும், அந்த உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த அவர் தேர்ந்தெடுத்த சொற்களும் சபை நாகரீகத்தை ஒத்ததாக இல்லை என்பதை அங்குவந்திருந்த பல வயதான பெண்மணிகளின் முக பாவனைகளிளிருந்து தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

பெரியார் கல்லூரியில் படித்த காரணத்தாலேயே ஒரு சாதியைச் சாடியது திராவிடர் கழக மேடைகளுக்கு வேண்டுமானால் சரியாக இருக்கலாம். சிங்கப்பூர் போன்ற சாதி, மத சார்பில்லாத ஒரு சமூகத்தில் அது அவ்வளவு சரியாக உள்வாங்கப் படவில்லை என்று தோன்றியது.

சமய இலக்கியங்கள் வளர்ந்த காலமான சைவ – வைணவ காலமே தமிழகத்தின் இலக்கியப் பொற்காலம் என்பதை அவர் உணர வேண்டும். பக்தி இலக்கியங்கள் தமிழை வளர்க்காமல் போயிருந்தால் இன்று தமிழ் மொழி இருந்திருக்காது என்பது நிதர்சனம். அதை விடுத்து வெள்ளையர் ஆட்சிக் காலம் ஜனநாயகமான காலம் என்று அவர் குறிப்பிட்டது சரி இல்லை என்பது அடியேன் கருத்து. (இது குறித்து வாசகருக்கு வேறு கருத்து இருப்பின் விரிவான வேறொரு கட்டுரை எழுதுகிறேன்.)

அவரது வார்த்தைத் தேர்வில் இமையம் அவர்கள் தோற்றிருக்கலாம். ஆனால், அவரது கோபத்தின் காரணங்கள் நியாயமானவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஞானத்தில் முன்னேறிய ஒரு சமூகமான இந்திய சமூகம், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மனங்களில் இருந்து பழங்கால அநியாய நிகழ்வுகளின் நிழலைத் துடைக்க வேண்டியது சட்டப்படி தேவையோ இல்லையோ தர்மத்தின்படி தேவையானது.

இவ்விடத்தில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் ஒரு பாசுரம் நினைவு வருகிறது :

“அமரவோர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதி
தமர்களில் தலைவராய சாதி அந்தணர்களேனும்
நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப் பொழுதோர் ஆங்கே
அவர்கள் தான் புலையர் போலும் அரங்கமா நகருளானே”.

%d bloggers like this: