RSS

Tag Archives: Singapore

கொஞ்சம் பேசலாமா சார்?

விஷயம் கொஞ்சம் சீரியஸ் தான்

கொஞ்சம் ஊன்றி வாசிக்க வேண்டும். பொறுமை அவசியம். சினிமா, அரசியல் முதலியவை இருக்காது. இவை வேண்டுவோர் இங்கேயே நிறுத்திக் கொள்ளலாம்.

மேலே வாசிப்பதென்று முடிவெடுத்துவிட்டீர்களா? சரி. தேச நலனில் அக்கறை கொண்டவர் போல. அப்புறம் உங்கள் இஷ்டம்.

பேராசிரியர் சுகாத்மே என்றொருவர் ஐஐடி மும்பையில் இருந்தவர். 1994ல் நூலொன்று எழுதினார். ‘The Real Brain Drain’ என்பது அந்த நூலின் பெயர். அவரது ஆராய்ச்சி சொல்பவை:

1973-77 காலகட்டத்தில் ஐஐடி மும்பையில் பயின்றவர்களில் 30.8% வெளி நாடுகளில் இருந்தனர். அவர்களில் 82.6% பேர் அமெரிக்காவில். 10% பேர் ஐஐடியில் சேரும் முன்னரே நாட்டை விட்டுச் சென்றுவிட வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தில் இருந்துள்ளனர். 35% ஐஐடியில் பயிலும் போது முடிவெடுத்துள்ளனர். 50% பேர் ஐஐடியில் பயின்று, இந்திய நிறுவனங்களின் வேலைக்குச் சேர்ந்து, 2-3 ஆண்டுகள் கழித்து, பாரதத்தை விட்டு வெளியேற முடிவெடுத்தனர். இவர்களில் இந்த 50% பேரைப் பற்றி அரசு கவலை கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் பேரா.சுகாத்மே.

மேற்சொன்னவர்களில், 25% பேர் மீண்டும் பாரதம் வந்து பணியாற்றியுள்ளனர். சிறிது காலத்திலேயே மனம் வெறுத்து, மீண்டும் மேலை நாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டனர் என்கிறார் பேராசிசியர்.

ஐஐடியில் பயின்று அமெரிக்காவில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் சௌரப் ஶ்ரீவஸ்தவா சொல்வது : ‘நீங்கள் இந்த அதிபுத்திசாலி, அதிகத் திறமை கொண்ட பொறியாளர்களை உருவாக்கிவிட்டீர்கள். ஆனால், யானைக்குத் தீனி போடாவிட்டால் அது அமைதியாக இருக்குமா?’ அவர் தீனி என்று சொல்வது பணத்தைப் பற்றி இல்லை.

அமெரிக்காவில் இருந்து பாரதத்தில் பணி புரிய விருப்பம் தெரிவித்து மீண்டும் வந்த பொறியாளர்கள் மனம் ஒடிந்து திரும்பியதன் காரணங்களாகப் பேரா.சுகாத்மே சொல்வன: ‘the apathy, vagueness, arrogance, noncommittal atitude and corruption and nepotism in Indian organizations’. மற்றுமொரு காரணத் தொகுப்பு ‘the job content in private firms would be too poor to provide any job satisfaction, while material rewards in public sector organisations were felt to be too inadequate’

மீண்டும் மீண்டும் நாம் புரிந்துகொள்வது: திறமைக்கு, தொழில் அறிவுக்கு, செயல் ஊக்கத்திற்கு மதிப்பில்லை என்பதே.

இதைப் பற்றி ‘The IITians’ என்றொரு நூல் உள்ளது. முன்னாள் ஐஐடி மாணவரும் அவுட்லுக் இதழாசிரியருமான சாந்தீபன் தெப் எழுதியது. ஐஐடி சிஸ்டத்தின் வழியாகச்செல்பவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள், அவர்களின் நிதி நிலைமை யாது, அவர்தம் பெற்றோரின் பொருளாதார நிலை என்ன, சிஸ்டத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டபின் அவர்களது நிலை என்ன, அவர்கள் அடையும் உயரங்கள் எத்தகையவை என்பது பற்றி நுணுக்கமாக அலசி ஆராய்கிறது இந்த நூல். கடுமையான வறுமையில் இருந்து வரும் சிறுவர்கள் அமெரிக்காவில் எத்தகைய உயர் நிலையை அடைகிறார்கள் என்பதையும் சான்றுகளுடன் சொல்லிச் செல்கிறது இந்த நூல்.

ஆனால், அப்படியான ஐஐடி சிஸ்டம், ஆராய்ச்சிப் பிரிவில் பின் தங்கியுள்ளது ஏன் என்றும் ஆராய்கிறது சாந்தீபன் தெப்பின் அருமையான நூல். அங்கு ஒரு முக்கிய அறிக்கையை நாம் காணவேண்டியுள்ளது.

மெக்கின்ஸி அறிக்கை

2000ம் ஆண்டு, மெக்கின்ஸி நிறுவனம் பாரத அரசிடம் ஓர் அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தது. ‘Shaping the Knowledge Economy in India : The need to set up a national mission for technology education’ என்பது அதன் பெயர்.

பாரதத்திற்கு ஆண்டொன்றுக்கு எத்தனை பொறியாளர்கள் தேவை, எத்தனை பொறியியல் மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகள் திறக்க வேண்டும் என்று கள ஆய்வுக்குப் பின் நீண்ட அறிக்கை சமர்ப்பித்த மெக்கின்ஸி நிறுவனம், பாரதத்தின் ஐஐடிக்களின் மிகப்பெரிய பிரச்னையே அதிக அளவில் தரமான ஆசிரியர்கள் கிடைப்பதில்லை என்பதே என்று தலையில் அடித்தாற்போல் சொன்னது.

மற்றுமொரு அதிர்ச்சித் தகவல் ஒன்றுண்டு. 1993-98 வரை, அமெரிக்காவின் எம்.ஐ.டியில் ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் தத்தம் துறை சாந்து 45 ஆய்வுக்கட்டுரைகள் ஆண்டொன்றுக்கு வெளியிட்டுள்ளனர். ஸ்டான்ஃபோர்டின் பொறியியல் கல்லூரியில் 52 ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சர்வதேச அறிவியல் இதழ்களில் வெளியிட்டுள்ளனர். ஆனால், ஐஐடி ஆசிரியர் இரண்டு அல்லது மூன்று கட்டுரைகளே வெளியிட்டுள்ளார். 1996-97ல் எம்.ஐ.டி.யின் ஆசிரியர்கள் / மாணவர்களுக்கு 102 காப்புரிமைகள் கிட்டியுள்ளன. ஐஐடியி மூன்றிலிருந்து ஆறு வரை மட்டுமே.

ஐஐடியின் தரம் ஏன் இவ்வாறு உள்ளது என்பதை ஆராய்ந்த மெக்கின்ஸி நிறுவனம், ஐஐடியின் இயக்குநர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் தத்தம் துறை சார்ந்து பணியாற்றுவதைக் காட்டிலும், பொதுவான பணிகள் (Administration etc) செய்வதில் தங்களது நேரத்தின் பெரும் பகுதியைச் செலவிடுகின்றனர் என்று பல சான்றுகளுடன் சொல்லியுள்ளது.

குற்றம் மட்டுமே சொல்லாமல், முன்னேறுவதற்கான வழிகளையும் சுட்டி, பின்வரும் பரிந்துரைகளைத் தெரிவித்தது மெக்கின்ஸி நிறுவனம்:

  • ஐஐடிக்களின் எண்ணிக்கையை மும்மடங்காக்க வேண்டும்
  • முனைவர் ஆய்வுப் பட்டம் பெறுவோர் எண்ணிக்கை மும்மடங்காக வேண்டும்
  • ஆய்வுகளின் தரம் உயர வேண்டும்
  • ஐஐடி இயக்குநர்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதிக்க வேண்டும்
  • இயக்குநர்களைக் கட்டிப் போடும் சிவப்பு நாடாக்கள் நீங்க வேண்டும்
  • ஐஐடிக்களின் நிதி நிலை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். பணம் மத்திய அரசிடம் இருந்து மட்டும் வரக் கூடாது
  • ஐஐடிக்களில் தனியார் முதலீடுகள் அதிகமாக வேண்டும்
  • ஐஐடி மாணவர் கட்டணம் + தனியார் வேலைக்கு எடுக்கும் போது ஐஐடிக்குக் கொடுக்கும் கட்டணம் உயர வேண்டும்
  • ஐஐடி ஆசிரியர்களின் சம்பளம் அரசு சம்பள விகிதத்தில் இருந்து நீங்க வேண்டும்
  • ஆசிரியர்கள் தரத்திற்கு ஏற்ப சம்பளம் அமைய வேண்டும். தனியார் நிறுவனங்கள் கூட சம்பளம் வழங்கலாம்
  • திறமை இல்லாதவரைப் பணி நீக்கம் செய்யலாம்

மெக்கின்ஸி அறிக்கைக்கு முன்னர் பல முறைகள் இவ்வகையான அறிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு உள்ளன. உதாரணமாக, 1995ல் தொழில் அதிபர் வி.கே.மோதி குழு அளித்த அறிக்கையின் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.

சீனா ‘Trans-Century Project’ என்றொரு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தத் திட்டம் அறிவியல் மற்றும் பொறியியலில் சீனாவை இந்தியாவைக் காட்டிலும் பன்மடங்கு முன்னெடுத்துச் செல்லும் திட்டமாக உருவாக்கப்பட்டது. நாடெங்கிலும் உள்ள பொறியியல் சார்ந்த பல்கலைகளுக்கு $200 மில்லியன் வழங்கியது அந்நாடு. அதே சமயம், ஒவ்வொரு ஐஐடியும் ஆண்டொன்றுக்கு $10 மில்லியன் பெறுவதே பெரும் பாடாக இருந்தது. இந்த நிலையில் ஐஐடிக்கள் முன்னேறுவது எங்ஙனம்?

பேரா.சுகாத்மே சொல்லும் பரிந்துரை அவசியம் அமல்படுத்தப் பட வேண்டியது.

பள்ளி மாணவர்கள் NTSE – National Talent Search Exam எழுதுகிறார்கள். அவர்களில் முதல் 10,000 மாணவர்களை அரசு கவனிக்க வேண்டும். அவர்களில் கல்லூரிகளில் இருந்து வெளியாகும் 500 மாணவர்களை ‘தலைசிறந்த அறிஞர்கள்’ (Outstanding Scholars) என்று அறிவித்து, அவர்கள் மேற்கல்வி பயில எவ்வித இடையூறுகளும் இல்லாமல் அரசு செய்ய வேண்டும். அவர்கள் மேற்படிப்பிற்காக வெளி நாடுகளுக்குச் சென்றால், ஊக்குவித்து, அவர்களை மீண்டும் அழைத்துக் கொள்ள அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். மீண்டும் பாரதம் திரும்பும் அவர்களுக்கு, மற்றவர்களைக் காட்டிலும் சற்று கூடுதலான சம்பளம் கொடுத்து வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். இதன் மூலம், அவ்வகையில் சுமார் 50% அறிஞர்கள் பாரதம் திரும்பி வந்து அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்கு வழி கோலுவார்கள் என்கிறார் பேரா.சுகாத்மே.

நான் அறிந்தவரையில், இந்த நடைமுறை சிங்கப்பூரில் அமலில் உள்ளது. சிறந்த மாணவர்கள் தங்களது 8ம் வகுப்பில் இருந்தே கண்காணிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு மேற்படிப்புக்கான உதவித்தொகைகள் தாராளமாகக் கிடைக்கின்றன. வெளி நாடுகளில் பயிலும் பலர், திரும்பி வந்து சிங்கப்பூரில் பணியாற்றுகிறார்கள். இதைப் பற்றி மறைந்த திரு. லீ குவான் யூ அவர்கள் தனது நூல் ஒன்றில் குறிப்பிடுகிறார்.

தற்சமயம் பாரத அரசு IISER – Indian Institute of Science Education and Research என்று பல ஆராய்ச்சிக் கழகங்களை நிறுவியுள்ளது. ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் மட்டுமே இவற்றில் சேர்ந்து பயில்கின்றனர். அவ்விடத்தில் பயிலும் 60% பேர் அமெரிக்காவில் மேற்படிப்பத் தொடர்ந்து முனைவர் பட்டம் பெறுகின்றனர். அந்த வகையில் முன்னேற்றம் தான். ஆயினும், IISERல் பயில KVPY – Kishore Vaignyanik Protshashan Yojana, JEE, SCB முதலிய நுழைவுத் தேர்வுகள் உள்ளன. இவற்றில், அறிவியலில் மிகச்சிறந்த அடிப்படை அறிவு கொண்ட மாணவர்களாலேயே வெற்றி பெற முடிகிறது. இதற்குத் தயார் செய்ய, மாணவர்களுக்கு மாநில அரசுகள் ஆவன செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், பள்ளிக் கல்வி மாநிலங்களிடமே உள்ளது.

வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே இருந்து வந்து, ஐஐடியில் சேர்ந்து பயின்று, இன்று அமெரிக்காவில் தொழில் அதிபர்களாகக் கோலோச்சி, தாங்கள் பிறந்த கிராமங்களுக்கும், படித்த பள்ளிகளுக்கும் பெரிய அளவில் தொண்டாற்றும் பலரைப் பற்றியும் ‘The IITians’ நூல் பேசுகிறது. மாநிலப் பாடத்திட்டம் சரியானதாக இருந்தால் ஏழ்மையில் உள்ள மாணவர்கள் இன்றும் ஐஐடிக்களுக்குள் செல்வதை யாராலும் தடுக்க முடியாது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது இந்த நூல்.

நமது கேள்விகள்:

  • மாநில அரசுகள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வார்களா?
  • மேற்சொன்ன தேர்வுகளுக்குத் தத்தமது மாணவர்களைத் தயார் செய்வார்களா?
  • அவற்றிற்கான பாடத்திட்டங்களை வகுப்பார்களா?
  • குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் ஜவகர் நவோதயா பள்ளிகளை அனுமதிப்பார்களா?
  • மெக்கின்ஸி அறிக்கையின் மீது மத்திய அரசு என்ன நடவடிக்கை எடுத்தது என்று வெள்ளை அறிக்கை வெளியிடுமா?

 
Leave a comment

Posted by on October 1, 2021 in தமிழ், Writers

 

Tags: , , , ,

Attention Seeker

Arvind Kejriwal, the anarchist Chief Minister of Delhi, wants all flights from Singapore to be cancelled for fear of ‘Singapore Variant’ virus, for which Vivian Balakrishnan , Singapore minister has responded strongly by conveying the govt’s displeasure to the High Commission of India in Singapore. Later Indian External Affairs Minister S.Jaishankar has said that Kejriwal doesn’t speak for India.

Singapore has been of great support to India during this Covid crisis. While IAF flew to Singapore to bring Oxygen tankers, the Singapore Air Force, on its own, flew down to India to deliver essential medical equipment and oxygen.

The IIT-IIM Network in Singapore has sourced several millions worth medical equipment and oxygen concentrators from Singapore to India.In a personal capacity, I am trying to fly down some oxygen concentrators from Singapore using my friends’ circle.

Irresponsible and chaotic politicians like Kejriwal should be shown the doors as soon as possible for the sake of India.

There is a method in Arvind Kejriwal ‘s daily madness.

Cry on TV for beds, get them. Cry on TV for oxygen, get it. Cry on TV for vaccine, get it. Now, nothing to cry about on TV.So, cry about about non-existent #singaporestrain

Damn foreign relations, damn diplomacy, damn country.I need my 15 mins, on TV, every day.

A blot on IIT, that is Arvind Kejriwal.

 
1 Comment

Posted by on May 20, 2021 in English Posts

 

Tags: ,

Dangling Gandhi – a review

While travelling through an arid region, when you suddenly get under the shade of an improbable mango tree and at that very instant an unexpected cool breeze descends on you from a suddenly appearing ocean, you call that a miracle, a blessing, a fortune. The book , ’Dangling Gandhi’ lands on us, thus.

A non-intrusive and non-preachy book of short stories, ‘Dangling Gandhi’ arrives on the table with such unsuspecting gentleness and refreshing warmth that you begin to feel like a calf let out of captivity. With so much moribund and melancholic literature all around, ‘Dangling Gandhi’ liberates you from the ever present sordidness of thought.

Dangling GandhiThe collection is multi-ethnic, has multi-lingual characters and is a multi-national one – multi-national literally. Author Jayanthi Sankar doesn’t treat the reader as a child that needs constant and repetitive chiding or instruction. She doesn’t tell stories, but shows the events in their kaleidoscopic splendour. 

Among the many stories that adorn this collection, here are some that made me read them again to devour the details in their entirety. 

‘Dangling Gandhi’, the story, is a fine juxtaposition of the different age groups. The means of communication serves as an indicator of the generation gap between the participants in the conversation. The intelligent use of ‘WhatsApp’, the messaging platform, is a pointer to the author’s sense of attention to detail.

The Gandhi icon, used as a metaphor, when dangling, presents the dilemma of the current generation – whether to use the icon or not, while showing, at the same time, that the previous generation too had other icons of the Indian liberation movement. And that is why Gandhi is shown to be dangling. That a character in the story uses Gandhi as an auspicious object, a lucky charm, is slightly reminiscent of the the situation in India where the different political parties have been using Gandhi for their own political purposes – either by way of supporting his policies, or by way of demonising his ideas. Either way, a lucky charm. The character that uses Gandhi icon in the story is Chinese by ethnicity. This also delivers a subtle message that Indians, at present, probably have no use for the icon.

‘Mobile Dictionary’, another story, also uses this intelligent interplay of two different modes of communication ( as in Dangling Gandhi) – verbal and written. While the verbal one happens in Singapore, the written communication happens in India. With no reference to the ‘From’ and ‘To’ in the India part, the plot, while easy to decipher, presents an imaginative way to convey a different line in the story. Ingenuity at its best. 

‘Punkah Wallah’ is a judicious mixture of human kindness and selfishness that occur simultaneously.  

“Read Singapore’ brought in fond memories of the Ang Mo Kio library while presenting the reality of an honestly practical Singapore education system. While the government promotes mother language learning, the takers are few. Nevertheless the effort is noble.

‘Beyond Borders’ presents the contemporary reality of s Singapore bus ride while at the same time projecting the pleasant innocence of a nerdy little boy. A compilation of contrasting human traits. 

’The Peasant Girl’ depicts the often-heard-of employer-maid relationship amidst a soft romance background.

‘Am I a jar’ brings forth the not-so-often spoken about LGBT and queer matters. An eyeopener especially on the specific lingo. 

Most of the stories deliver a sense of history in a non-intrusive manner where history stands a mute testimony to the happenings. Some startling historical aspects, like the Rickshaw Strike in Singapore, are pointers to the paths that countries have trodden in their journeys towards modernity. 

Author Jayanthi Sankar deserves all praise for bringing this veritable read that spans across the South East Asian and Asian landscapes while dwelling on both contemporary and historical matters.  

New age writing with non-interfering history in the background.

 

Tags: ,

Singapore Diary – Book Release

Dear Readers,

‘Singapore Diary’, my 4th book, on an Indian expats’ experiences in Singapore, is set for online release on 7-April, 2020. It is ready for pre-order now. The book is a light read and contains my experiences mostly with the taxi drivers of Singapore from whom I had learnt a lot. It also contains some other aspects that complete the Singapore milieu.

My son drew the cover art when he was 10 years old. He is 14 now.

Do read the Kindle version and provide a review. More importantly, please spread word.

Thanks

Amaruvi.

 
Leave a comment

Posted by on March 30, 2020 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

Dangling Gandhi – Author book reading session

Dangling Gandhi – Author book reading session

Singaporean author Jayanthi Sankar read a part from her book ‘Dangling Gandhi’ at the Madras Literary Society under the auspices of the Chennai Bloggers Group. A group of 20 readers, some of whom had read the book beforehand, had assembled at the century old hall.

Many reader reviews also took place with interesting perspectives thrown in from different aspects that had appealed to them.

The reader interaction session was bountiful. While the readers had spoken about the stories in the book, I spoke on the author as I had known her for the last 10 years while I was in Singapore. She is one of the few bilingual authors from Singapore who is well-read.

The audience had some Ph.D scholars as well and the interaction was a learning experience for all.

More of such English Literary activities, attended by enthusiastic and well-read readers, would enrich the English Literary Scene in Chennai. For once, there was a literary meet that spoke about human compassion, longing, craft of writing, nuances of translation and the vivid imagery that occurs in the writer’s brain that proves to be the trigger for a story. For once, there was a literary meet that didn’t talk politics or take sides. For once, there was this literary meet that discussed literature, and only literature, in English, in Chennai.

I will post a review of the book in the near future.

My participation in Jayanthi Sankar’s book release function earlier in Singapore Writer’s Festival.

Dangling Gandhi

 
Leave a comment

Posted by on January 11, 2020 in English Posts, Writers

 

Tags: ,

சிங்கப்பூர் பெருமாள் கோவில்

ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில், சிராங்கூன், சிங்கப்பூர்

சமீபத்தில் சம்ப்ரோக்‌ஷணம் நடைபெற்ற ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில் இரவில் ஜொலிக்கிறது. கண்கள் கூசும் ஒளி அலங்காரங்கள் ஏதும் இல்லாமல் சாதாரண ஒளியூட்டலில், பெரும் மழையில் நனைந்து பளீரென உயர்ந்து நிற்கும் கோவில் சிங்கப்பூர் சிராங்கூன் சாலையில் ‘ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்’ பேர் பாடி நிற்கிறது.

 சிங்கப்பூருக்கு வரும் இந்தியர் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய இடம்.      

 
Leave a comment

Posted by on December 15, 2018 in Writers

 

Tags:

Singapore – a question to Lee Kuan Yew

On this National Day, let Singaporeans, people living in Singapore, those interested in the welfare of Singapore and those who want the nation to continue to succeed do well to remember this question posed to the founding father Lee Kuan Yew.

Q: ‘What is your greatest fear for Singapore?’

A: “I think a leadership and a people that has forgotten, that has lost its bearings and do not understand the constraints that we face. Small base, highly, technically, organised, very competent people, complete international confidence, an ability to engage the big boys. You lose that, you’re down. And you can go down very rapidly…

No system lasts forever, that’s for sure. Ten years, I don’t think it’ll happen; 20 years, I can’t say; 30 years, even more I cannot tell you. Will we always be able to get the most dedicated and the most capable, with integrity to devote their lives to this? I hope so but forever, I don’t know.”

Singapore is a shining beacon for what the human spirit and a dedicated leadership can achieve despite acute resource crunch that includes water. It was made possible by the toil of ordinary but dedicated humans and a committed leadership.

What holds good for Singapore holds good for all.

Happy #NationalDay #Singapore 

 

Tags: ,

Library laid waste

Here is a link to an article by Aravindan Neelakandan on the death and decay of a nearly century old library established by the erstwhile Travancore ruler Balarama Varma.

The library, that was established to preserve Hindu cultural books, is being systematically laid to waste by the Hindu Religious Endowment Board, Tamil Nadu. Rare books are dumped on the floor, termites are feasting on the books, rain water seeps in and washes away the knowledge repository under the ‘secular’ eyes of the government of Tamil Nadu, India.

And the usual Christian evangelical activity in Nagercoil, its colonial backing based support structure and its continuation even 70 years after independence, are evidence to the gradual dismantling of the Indian state by vested ideological and evangelical powers.

I fail to understand how Saraswathi Mahal Library is able to function and preserve its rare collections despite being under the government while the HR & CE, yet another Govt arm, is not able to request the services of the former on preserving these decaying libraries.

Private universities like Sastra, Asoka, Jindal, Reliance and Chinmaya could also come forward and restore these gems.

I request the National Library Board of Singapore, the Library Authorities of Australia, the Smithsonian Libraries et al to make a plea to offer to restore the now decaying century old library in Nagarkovil, Thiruvattaar and the other ones described in this article.

I would go a step further and request the National Library Board of Singapore to offer to purchase the entire collections and preserve them in Singapore in its state of the art Victoria Street Reference Library.

India has lost much of its treasures in Nalanda and Takshasila to the Islamic invaders of the past. She continues to lose her current ones to the new-age invaders under the garb of ‘secular’ Hindu Religious Endowment Board in the state of Tamil Nadu.

https://swarajyamag.com/culture/in-ruins-how-hrce-failed-chitra-hindu-library

 

Tags: , , , ,

பிரதமர் மோதியின் சிங்கப்பூர்ப் பயணம்

மாணவர்களே, பிரதமர் மோதியின் சிங்கப்பூர்ப் பயணம் குறித்துப் பார்ப்போம்.

பிரதமர் மோதி 2018ல் சிங்கப்புர் ஷாங்ரி லா கூட்டத்தில் சிறப்புரை ஆற்றுவார் என்று 2017 செப்டம்பரில் முடிவானது. ஷாங்ரி லா கூட்டம் உலகப் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர்கள், உலக நாடுகளின் தலைவர்கள் ஆண்டுக்கொருமுறை கூடிப் பேசும் நிகழ்வு. தற்போதைய கொந்தளிப்பான தெற்கிழக்காசியச் சூழலில் பிரதமரின் பேச்சு மிகவும் எதிர்பார்க்கப் பட்ட ஒன்று.

சூழல் இது தான்: சீனா தனது அதிகாரத்தைப் பல வகைகளிலும் காட்டத் துவங்கிவிட்டது. தென்சீனக் கடல் முழுதுமே தனக்குச் சொந்தம் என்று கூறி, அக்கடற் பகுதியில் உள்ள தீவுகளை ஆக்கிரமித்து, புதிய தீவுகளை உருவாக்கி, அதில் தனது விமானப் படையின் விமானங்களையும் தரை இறக்கியுள்ளது. இதனால் வியட்னாம், பிலிப்பன்ஸ், தாய்லாந்து, கம்போடியா, ஜப்பான், மலேசியா, இந்தோனேசியா முதலிய நாடுகள் அமைதியிழந்துள்ளன.

அத்துடன் சீனா மற்ற நாடுகளான இலங்கை, சூடான், திஜோப்தி முதலான நாடுகளில் துறைமுகங்கள் கட்டப் பெரும் பணத்தை முதலீடு செய்துள்ளது. அந்த நாடுகள் திருப்பித் தர இயலாத கடன்கள் அவை. கட்டத் தவறினால் துறைமுகங்கள் சீனாவிடுடையவையாகும் அபாயம். இதனால் இந்தியப் பெருங்கடல், அரபிக்கடல், மலாக்கா நீர்வழி முதலானவை சீனாவின் ஆதிக்கத்தில் வீழும் அபாயம், இவ்வழிகளில் நடக்கும் வணிகம் முழுவதும் சீனாவின் கைக்குச் செல்லும் விபரீத நிதர்ஸனம். இவற்றால் இவ்வழியில் உள்ள நாடுகள் பெரும் கலக்கத்தில் உள்ளன.

வட கொரியா என்னும் துருப்புச் சீட்டைப் பயன்படுத்தி சீனா அமெரிக்காவையும் ஜப்பானையும் பலமுறைகள் பணியவத்துள்ளது. இக்கட்டுரை எழுதப்படும் நிலையில் வட கொரிய – அமெரிக்க சந்திப்பு நிகழுமா என்னும் கேள்வி உள்ளது. அமெரிக்கா சீனாவையே இந்த ஸ்திரத்தன்மையற்ற நிலைக்குக் காரணம் என்று சொல்லியுள்ளது.

டொனால்ட் டிரம்ப் பதவி ஏற்றவுடன் அமெரிக்காவின் படைகள் தெற்காசியாவில் இருந்து வெளியேறும் என்றும் டி.பி.பி. என்னும் அட்லாண்டிக் வர்த்தக ஒப்பந்தத்தில் இருந்து விலகுவதாகவும் அறிவித்ததை அடுத்தும் சீனாவின் ஆதிக்கம் கொஞ்சம் தூக்கலாகவே உள்ளது.

சீனா தனது சோஷலிசப் பொருளாதாரத்தை விடுத்துச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தை நோக்கி நகர்ந்தால் பெரிதும் வளர்ச்சி அடையும் என்றும், அதனால் அதன் தலைக்கனம் அதிகரித்து தெற்காசிய நாடுகளுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைய வாய்ப்புள்ளது என்று 1970களிலேயே தீர்க்கதரிசனத்துடன் தெரிவித்தார் சிங்கப்பூரின் தந்தை லீ குவான் யூ. அதனால் ஆசியான்(ASEAN) என்னும் தெற்காசிய னாடுகளின் கூட்டமைப்பில் இந்தியாவைக் கொண்டுவரப் பெரிதும் பாடுபட்டார். இந்தியாவைச் சீனாவுக்கான Counter Weight என்று சரியாகக் கணித்த தீர்க்கதரிசி லீ, இந்திரா காந்தியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திப் பார்த்தார். சோவியத் யூனியனுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் இடையிலான பனிப்போரில் குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்த இந்திரா காந்தி  லீயின் பேச்சிற்கு மசியவில்லை. லீ இது குறித்துத் தன் நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

Modi_LKY

Media compares Modi with Lee Kuan Yew

இந்த நேரத்தில் லீயின் மதி நுட்பம், ஹென்றி கிஸ்ஸிஞ்சரின் செயல் திறன் இரண்டுமாகச் சேர்ந்து அமெரிக்க ஜனாதிபதி நிக்ஸனைச் சீனாவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அதுவரை பேசாத இரு துருவங்கள் பேசிக்கொள்கின்றன. பின்னர் சீனாவில் டெங் ஜியாபெங் பதவியேற்கிறார். சிங்கப்பூரின் லீ குவான் யூ அவருக்கு மதியுரை அளித்துச் சீனாவைக் கம்யூனிசப் போக்கிலிருந்து சந்தைப் பொருளாதாரத்திற்கு மாற்றுகிறார்.

பின்னர் 1991ல் சோவியத் யூனியன் உடைகிறது, உலகம் ஒரு துருவப் பார்வைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறது. இந்தியாவின் நரசிம்மராவ் Look East Policyயை முன்வைக்கிறார். இந்தியா நிர்வாக, பொருளாதாரச் சீர்திருத்தப் பாதையில் பயணிக்கிறது. சிங்கப்பூரின் பிரதமர் கோ சொக் தொங் அவர்களின் சீரிய முயற்சியால் இந்தியா ஆசியான் நோக்கி நகர்கிறது.

பிரதமர் வாய்பாய் கோ சோக் தோங் சந்திப்பு, பின்னர் 2005ல் CECA – Comprehensive Economic Cooperation Agreement – என்னும் ஒப்பந்தம் என்று இந்திய-சிங்கப்புர் வர்த்தகப் புரிந்துணர்வுகள் நடைபெறுகின்றன. தடையற்ற வர்த்தகம் என்னும் நிலை நோக்கி இரு நாடுகளும் நகர்கின்றன. 2018ல் பிரதமர் மோதியின் சிங்கப்பூர் வருகையில் CECAவின் இரண்டாவது தளம் கையெழுத்தானது. 30 பொருட்களுக்கான சுங்கத் தீர்வை குறைப்பு, வர்த்தகம் அதிகரிப்பு என்று பலமுனைகளில் ஒத்துழைப்பு சீரடையப் பெரு முயற்சி என்று நடந்தேறியது.

ஷாங்ரி லா கூட்டத்தில் பிரதமர் மோதி ஆசியான் கூட்டமைப்பின் தேவை, கடல்வழிப்பதைகளில் அனைத்து நாடுகளுக்கும் உரிமை, நாடுகளிடையேயான சச்சரவுகளை நீதிமன்றங்கள் மூலம் தீர்த்துக் கொள்ளுதல், நரசிம்ம ராவ் சொன்ன ‘கிழக்குப் பார்வை’, ஆசியானிக்கான இந்தியாவின் உறுதுணை என்று தெற்காசிய நாடுகளுக்குத் தெம்பளிக்கும் வகையில் பேசினார். சிங்கப்பூர் மருவதற்கு முன் இந்தோநேசியா சென்று அங்கு சபாங் துறைமுகம் அமைக்க உதவி செய்ய ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பிரதமர் மோதி சொல்லாமல் சொன்னது என்ன?

  1. தென்சீனப் பகுதி அப்பகுதியின் அனைத்து நாடுகளுக்கும் உரிமையுள்ள பகுதி.
  2. அனைவருக்கும் வர்த்தகம் செய்ய உரிமை உண்டு.
  3. யாருக்கும் ஏகபோக உரிமை இல்லை ( சீனாவிற்குச் செய்தி)
  4. ஆசியான் கூட்டமைப்புக்கு இந்தியா உறுதுணை செய்யும்
  5. அமெரிக்கா இப்பகுதியில் இருந்து விலகினாலும், நாங்கள் இருக்கிறோம்
  6. அமெரிக்க சந்தை(TPP) இல்லாவிட்டாலும் எங்கள் நாட்டுச் சந்தை உள்ளது

பாரதம், ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான் இவை இணைந்த நாற்கரக் கூட்டு (Quadrilateral Alliance) என்ற ஒரு பார்வை உள்ளது. இது சீனாவிற்கெதிரான பாதுகாப்பு அரண். சீனாவின் OBOR – One Belt One Road – திட்டத்திற்கு எதிரான / இணையான ஆனால் சீனாவைச் சாராத ஒரு வணிக, ராணுவக் கூட்டு இது. இதற்கும் சிங்கப்பூரின் பங்களிப்பு தேவையே. ஏனெனில் ஆப்பிரிக்காவில் துவங்கி மலாக்கா கடல் வழி வரையில் உள்ள பாதையில் சிங்கப்பூர் சிறப்பான பொருளியலுடன் இயங்கும் துறைமுக நகரம். ஆகவே இதன் உதவியும் தேவை என்பது வெளிப்படை.

இது தவிர, சிங்கப்பூருடனான ஒப்பந்தங்கள் பல கையெழுத்தாயின. சிங்கப்பூர் – இந்திய வர்த்தகம் கடந்த ஓராண்டில் 14% அதிகரித்து 25பில்லியன் டாலர் என்று உயர்ந்துள்ளது. இது 2005ல் 16.6 பில்லியன் என்று இருந்து, 2017ல் 25 பில்லியன் என்று உயர்ந்துள்ளது. இத்துடன் இந்தியாவில் சிங்கப்பூர் முதலீடு 36.3 பில்லியன் டாலர் ( உலக நாடுகளில் அதிக அளவில் இந்தியாவில் முதலீடு செய்துள்ள நாடுகளில் சிங்கப்பூர் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது).

கவனிக்க வேண்டியது : சிங்கப்பூர் முதலீடு  2014ல் 22.7 பில்லியன் டாலர். 2017ல் 36 பில்லியன் டாலர். இது மிக கூர்ந்து நோக்கத்தக்கது.

இது தவிரவும், சிங்கப்பூர் ஆந்திர மாநிலத்தில் அமராவதி நகரை வடிவமைத்து வருகிறது. FinTech என்னும் வங்கித் தொழில் நுட்பத்துறையில் சிங்கப்பூர் இந்தியாவுடன் நல்ல பயனளிக்கும் ஒப்பந்தங்களைச் செய்துள்ளது. இந்தியாவின் Smart Nations திட்டத்திற்கு சிங்கப்புர் மிகச் சிறந்த அறிவுரைகளையும் ஒத்துழைப்பையும், அனுபவ அறிவையும் வழங்கிவருவதும் அறிந்ததே. இது தவிரவும் ராஜஸ்தான், குஜராத் மாநிலங்களில் சிங்கப்பூரின் Hyflux நிறுவனம் குடிநீர் தொடர்பான பணிகளில் உதவி வருவதும், இந்தியத் துறைமுகங்கள் மேம்பாட்டிற்குச் சிங்கப்பூரின Keppel Corporation தனது மதியுரைகளை வழங்கி வருவதும் நாம் அறிந்ததே.

நான்யாங் தொழில் நுட்பப் பல்கலைக் கழகத்தில் (NTU) இந்திய முதலீட்டாளர் 4 மில்லியன் டாலர் வழங்கியுள்ளார். இதனால் NTUவிற்கும், IIT-Madras, IISc-Bangaloreற்கும் தொடர்பு ஏற்பட்டு, மாணவர்கள் மூன்று பல்கலைகளையும் இணைத்த முனைவர் பட்டப் படிப்புக்களைப் பெறவியலும். இதுவும் மோதியின் பயணத்தின் போது நடந்த ஒன்று.

narendra-modi-and-lee-hsien-loong-2

PM Modi and PM Lee Hsien Loong

சிங்கப்பூரில் NETS என்னும் பணப் பரிமாற்றச் சேவை உள்ளது. கடைகளில் இதன் மூலம் அட்டைகளைக் கொண்டு பணம் செலுத்தவியலும். இந்தியாவில் அவ்வாறே RuPay என்னும் வழிமுறை உள்ளது. இனி NETS அட்டைகளின் வழி இந்தியாவிலும், RuPay அட்டைகளின் வழி சிங்கப்பூரிலும் பணப் பரிமாற்றச் சேவை, பொருட்களை வாங்குதல் முதலிய சேவைகளைப் பெறலாம். இதனால் Visa, MasterCard முதலான அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய சேவைக் கட்டணத்தைத் தவிர்க்கலாம். இந்தியாவில் இருந்து சிங்கப்பூர் வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு இது மிகவும் பயனளிக்கும் சேவையாகும். இதுவும் பிரதமர் மோதியின் வருகையின் போது நிகழ்ந்த ஒன்று. (பிரதமர் சிங்கப்புர் லிட்டில் இந்தியாவில் உள்ள இந்திய மரபுடமைக் கழகத்தில் ஒரு ஓவியத்தைத் தனது RuPay அட்டை மூலம் வாங்கினார்)

இம்முறை கையெழுத்தான சில ஒப்பந்தங்கள்:

  1. இந்தியத் தாதிமைப்(Nursing) படிப்புக்கான அங்கீகாரம்
  2. இணையப் பாதுகாப்பு – புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம்
  3. போதைப் பொருள் தடுப்பு – புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம்
  4. பாதுகாப்புத் துறை – புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம்
  5. Enterprise Singapore – National Skills Development Corp கூட்டியக்க ஒப்பந்தம்

சிங்கப்புரில் தாதியர்களுக்கான தேவை பெரிய அளவில் உள்ளது. ஆகவே இந்தியாவில் தாதிமைப் பயிற்சி / அனுபவம் உடையவர்கள் பலருக்குச் சிங்கப்புரில் வேலைக்கான ஏற்பாடு தாதியர்களுக்குப் பெருத்த உவகையளிக்கும்.

இந்திய Start-up நிறுவனங்கள் தற்போது 4760 உள்ளன. இது உலகில் மூன்றாவது எண்ணிக்கை. இந்த நுறுவனங்களுக்கான துவக்க நிதி 2016ல் 4.06 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர். ஆனால் 2017ல் 13.7 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் என்று அதிகரித்துள்ளது. இந்த மாபெரும் Start-up கூட்டியக்கத்தைச் சிங்கப்பூர் பயன்படுத்திக் கொள்ள உள்ளது. தனது Start-up நிறுவனங்கள் இந்திய Start-upகளுக்கான பங்குச் சந்தையைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், அவற்றுடன் இணைந்து செயலாற்றவும் ஒப்பந்தங்கள் போடப்பட்டுள்ளன. சுமார் 10,000 நிறுவனங்கள் என்றூ உயர வாய்ப்புள்ளது என்று சிங்கப்புரின் வர்த்தக அமைச்சர் ஈஸ்வரன் தெரிவித்தார்.

நான்யாங் தொழில் நுட்பப் பல்கலையில் நேர்காணலில் பிரதமர் சிறப்பான மதியுரை வழங்கினார். இந்திய-சிங்கப்பூரிய மாணவர்களிடையே ஹேக்கத்தான் (Hackathon) நிகழ்வுகள் நடைபெற வேண்டும் என்றும், அதனால் பல புதிய புத்தாக்கச் சிந்தனைகள் உதயம் ஆகும் என்றும் சொன்னார். இம்முறை சிங்கப்பூரில் மென்பொருள் நிறுவனங்களில் நடைமுறையில் உள்ள ஒன்று. ஆனால் இரு நாட்டு மாணவர்களின் அறிவுத்திறத்திற்கும் விருந்தாய் அமைந்தது இந்த மதியுரை.

இந்தியக் கடற்படைக் கப்பல்களுக்கும், நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களுக்கும் சிங்கப்பூர் எரிபொருள் மற்றும் பராமரிப்புச் சேவைகளை அளிக்கவிருக்கிறது. வியத்னாம் பகுதியில் உள்ள ONGC நிறுவனத்தின் எண்ணெய்க் கிணறுகளுக்கான பாதுகாப்புப் பணிகளுக்காகவும், ஆப்பிரிக்கக் கண்டம் முதல் மலாக்கா கடல் வழி வரையிலான கடல்வழிப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் இந்தியக் கடற்படைக்கு இச்சேவை மிகவும் பயனளிக்கும்.

ஷாங்ரி லா கூட்டத்தில் பிரதமர் மோதி கடல் வழி / வான் வழிப் பாதுகாப்பு குறித்துப் பேசியதையும், அமெரிக்க அரசு பசிபிக் கமாண்ட் (PACOM) என்னும் தனது பிரிவை இந்தோ-பசிபிக் கமாண்ட்(US Indo-Pacific Command) என்று மாற்றி அமைத்துள்ளதையும் ஒப்பு நோக்கினால் உலகம் செல்லும் திசையும் அதில் இந்தியாவின் முக்கிய நிலையும் புரியும்.

இவை குறித்து மேலும் கேள்விகள் இருப்பின் கேளுங்கள்.

பேஸ்புக்கில் இணைந்திருக்க :

https://www.facebook.com/amaruvidevanathan

தரவுகள்:

  1. http://www.thejakartapost.com/academia/2018/05/30/indian-pm-modis-oleh-oleh.html
  2. https://www.straitstimes.com/singapore/lets-have-indian-and-singapore-students-take-part-in-joint-hackathon-modi-to-pm-lee
  3. https://www.straitstimes.com/singapore/modi-in-spore-for-three-day-official-visit
  4. https://www.businesstimes.com.sg/government-economy/singapore-startups-to-gain-faster-access-to-indias-startup-ecosystem
  5. https://www.republicworld.com/world-news/south-asia-news/on-pm-modis-visit-india-and-singapore-sign-8-mous-heres-all-you-need-to-know
  6. http://theindependent.sg/modi-does-a-lee-kuan-yew-to-stamp-out-corruption-in-india/
  7. India Rising – Ravi Velloor

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Data Privacyயும் சுமேரியா கண்டமும்

‘Data Privacy’ என்கிறார்கள். சிரிப்பு வருகிறது. அப்படி ஒன்று என்றுமே இருந்ததில்லை.

நான் என்றைக்கு வீடு மாற்றினேன், எந்தக் குடியிருப்பில் எவ்வளவு நாள் இருந்தேன், எம்-1 சிம் கார்டைப் பயன்படுத்தி எந்த ஊருக்கெல்லாம், எவ்வளவு, என்ன பேசினேன், எம்-1ல் இருந்து சிங்டெல் ஏன் மாறினேன், பிறகு யாருக்கு, எதற்கெல்லாம் பேசுகிறேன், ஸ்கைய்ப் வீடியோவில் என்ன பேசியிருக்கிறேன், எந்த ரயில் நிலையத்தில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், அலுவலகத்தில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், என்னென்ன செய்தேன், கணினி மூலம் என்னென்ன தளங்களைத் துழாவினேன், ரயிலில் எந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன், எந்த இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன், கோவிலுக்குள் எந்தெந்த இடங்களில் நின்றேன், சனியன்று காலை முடி திருத்தும் கடையில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், என்ன உடை அணிந்திருந்தேன், எவ்வளவு பணம் கொடுத்தேன், சில்லறை எவ்வளவு பெற்றேன், நூலகத்தில் கணியில் என்ன தளங்களைக் கண்டேன், என்னென்ன நூல்கள் எடுத்தேன், என்னென்ன நூல்களுக்கு முன்பதிவு செய்தேன், அதற்கு எவ்வளவு பணம் கொடுத்தேன், எந்தக் கடன் அட்டை வழியாகப் பணம் செலுத்தினேன், காப்பிக் கடைக்குள் சென்ற நேரம், அமர்ந்திருந்த இருக்கை, கடன் அட்டை பயன்படுத்தியிருந்தால் என்னென்ன கடைகளில் எந்த வகையான கடன் அட்டைகளைப் பயன்படுத்துகிறேன், என்ன வாங்குகிறேன், ஊபர் பயன்பாடு எவ்வளவு, எந்தெந்த இடங்களுக்குச் செல்கிறேன், செல்லும் நேரங்கள், கடன் மிதி-வண்டி பயன்படுத்தினால் எங்கிருந்து எங்கு செல்கிறேன்….

சாம்பலாகும் வரை என் நடவடிக்கைகள் நிறுவனங்களிடம் (அ) அரசிடம் உள்ளன அல்லது அரசால் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

இதில் தவறில்லை. நாட்டின் பாதுகாப்பு முக்கியம். என் தனி மனித நடவடிக்கைகளில் அரசுக்கு அக்கறையில்லை ( நான் நல்லவனாக இருக்கும் வரையில்). அரசுக்குத் தேவை: ஒரு தேச விரோதியின் நடவடிக்கைகள். அதை இனம்காண எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். இதை சிங்கப்பூர் / ஜப்பான் செய்கிறது. ஒவ்வொரு நாடும் செய்ய வேண்டும். பெரும் பொருட்செலவு தான். ஆனால் வேறு வழி இல்லை.

என்ன ஒரு விஷயம் என்றால் – அரசு நல்லதாக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு தான். நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதை மக்கள் செய்ய வேண்டும். அதற்கு மக்களுக்குக் கல்வி, விழிப்புணர்வு வேண்டும். ‘மாடு மேய்ப்பதை அரசு வேலையாக்குவேன்’, ‘சுமேரியா கண்டத்தை அகழ்ந்தெடுப்பேன்’, ‘தனி நாடு காண்பேன்’ என்று சவால் விடும் அரை வேக்காடுகளை அரசில் அமர வைத்தால் நிலைமை கவலைக்கிடம் தான்.

என்ன இருந்தாலும் Data Privacy இருந்தே ஆக வேண்டும் என்றால், அது சுமேரியா கண்டத்தில் தான் சாத்தியம். எந்தவித அடிப்படைக் கட்டமைப்பு வசதிகளும் இல்லாத இடத்தில் மட்டுமே இதனைச் செயல்படுத்த முடியும்.

பேஸ்புக் நமது தகவல்களைக் கேட்டால் கொடுக்கலாம், கூகிள் கேட்டால் தரலாம், ஆப்பிள் ஒரு கணக்கு துவங்கக் கூட கடன் அட்டை விபரங்களைக் கேட்கிறது ஆகவே தரலாம். ஆனால்,  அரசு நமது விபரங்களைக் கேட்டால் தரவியலாது என்பது என்ன ஒரு எண்ணம்?

கிராமங்களில் ரேஷன் அட்டையைக் கூட அடகு வைக்கும் வழக்கம் உள்ளது. கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாத நிலையில் வெளியிலேயே இயற்கை உபாதைகளைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இதில் டேட்டா பிரைவசி என்று கூச்சலிடுவது மேட்டுக்குடி நகர்ப்புறம் சார்ந்த நக்ஸல் அரசியல் தவிர வேறென்ன? டெல்லியிலும் சென்னையிலும் குளிர் ஊட்டப்பட்ட ஸ்டூடியோக்களில் அமர்ந்துகொண்டு டேட்டா பிரைவசி பற்றிப் பேசுபவர்கள், அமெரிக்கன் கான்சுலேட்டில் விரல் ரேகையையும், அமெரிக்க விமான நிலையக் குடி நுழைவுகளில் பத்து விரல் ரேகையையும் பதியச் சொல்லும் போது வாய் திறப்பதில்லை என்பது என்ன வகையிலான மேட்டுக்குடி நபும்ஸகத்தனம்?

தேச நலன் என்னும் வேள்வியில் ‘Data Privacy’யை ஆகுதி ஆக்குவது என்ன தவறு?

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: