ஃபேஸ்புக்ல் இருந்து விடுதலை

வெற்றிகரமாக மூன்றாவது முறையாக என்னை ஃபேஸ்புக்கில் இருந்து நீக்கியுள்ளனர்.

முதல் முறை ‘உ.வே.சா’வின் ‘என் சரித்திரம்’ நூலை அணுஅணுவாக வாசித்து, அனேகமாக ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் பற்றிய சிறு குறிப்புகளை எழுதி வந்தேன். நிகழ்காலத் தமிழ்ச் சூழல், தமிழில் இருந்து ஆன்மீக உணர்வை வெற்றிகரமாக நீக்கி, தமிழை மலடாக்கி வைத்துள்ள கல்விப்புலம் என்று பலதையும் ஆதாரங்களுடன் சிறு குறிப்புகளாக எழுதி வந்தேன். ரூ 200 பெற்றுக்கொண்டு பணியாற்றும் திராவிட போலிப் பகுத்தறிவுக் கூலியாட்கள் மூலம் தமிழகத்தின் ஒரு அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்த சமூக ஊடகப் பிரிவு அதிகமான புகார்களை அனுப்பி, என் ஃபேஸ்புக் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை முடக்க வைத்தது. சில கேள்விகளுக்குப் பின் தடை நீக்கம் பெற்றேன்.

இந்த நேரத்தில் ‘ஆசிரியர் பக்கம்’ (Author Page) ஒன்றை நிறுவியிருந்தேன் (ஆமருவிப்பக்கங்கள் என்பது பெயர்). எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று இன்னொரு ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை நிறுவி அதனை அந்த ஆசிரியர் பக்கத்திற்கு அட்மின் பொறுப்பு கொடுத்திருந்தேன். என் கட்டுரைகள் அனைத்தையும் அந்த ஆசிரியர் பக்கத்திலேயே எழுதியும் வந்தேன். என் நூலான ‘நெய்வேலிக் கதைகள்’ அத்தளத்திலேயே வெளியானது.

தொடர்ந்து என் ஆசிரியர் பக்கத்தில் கட்டுரைகள் வெளிவந்த வண்ணம் இருந்தன. நேற்று அந்தக் தளத்தையும் முடக்கியுள்ளனர். சர்க்காரியா கமிஷன் பரிந்துரைகளின் தமிழ் வடிவத்தைப் பகிர்ந்திருந்தேன் என்று நினைவு.

ஒரு 200 ரூபாய் செய்யும் வேலை என்று தெரிகிறது. இந்த முடக்கம்-நீக்கம்-முடக்கம் விளையாட்டு வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து முடக்கத்தில் இருந்து வெளிவர விருப்பம் இல்லை என்னும் எண்ணத்துடன் அத்தளத்தில் இருந்து விலகிவிட்டேன்.

சிறந்த அரசியல் ஊடகவியலாளரான மாரிதாஸ் எழுதிய ‘நான் ஏன் நரேந்திர மோதியை ஆதரிக்கிறேன்’ நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருந்தேன். அந்த மொழிபெயர்ப்புப் பகுதியின் சுட்டியை என் பேஸ்புக் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தில் வெளியிடிருந்தேன். திடீரென்று அந்தப் பதிவு பற்றிப் புகார்கள் வந்தன என்பதால் ப்ரொஃபைல் முடங்கியது. விளக்கம் கேட்டனர். கொடுத்தேன். முடக்கம் நீக்கினர். பின்னர் நானே அந்தப் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை முடக்கிவிட்டேன். ( ஒருவாறு விலக முடிவெடுத்துவிட்டேன்).

கருத்துரிமை, ஊடக உரிமை என்று வாய் கிழியும் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் முதலிய எந்தப் புறம்போக்குகளும் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்போவதில்லை என்பதை அறிவேன்.

வாசகர்கள் என் ட்விட்டர் தளமான https://twitter.com/amaruvi ல் இணைந்து தொடர்ந்து வாசிக்கலாம்.

தேரழுந்தூர் காட்டும் சமய ஒற்றுமை

எப்படியாவது சைவ வைஷ்ணவ ஒற்றுமையைக் குலைக்க வேண்டும் என்று முயல்கிறார்கள்.

எப்படியாவது சிறுதெய்வம், பெருதெய்வம் என்று பிளவு படுத்திவிட வேண்டும் என்று விடாமல் முயற்சி செய்து பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் புறந்தள்ளி, சனாதன தர்மத்தின் பல தெய்வங்களுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருக்கும் உறவைக் காப்பாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது தேரழுந்தூர் எனும் வைணவ திவ்யதேசம்.

ஆண்டுதோறும், விநாயகர் சதுர்த்தி அன்று தேரழுந்தூர் ஆமருவியப்பன் கோவிலில் இருந்து தளிகை, பெருமாளின் வட்டிலில் புனித தீர்த்தம் எடுத்துக் கொண்டு ஆமருப்பெருமாள் கோவில் பட்டாச்சாரியார் அவ்வூரில் உள்ள கம்பர் வழிபட்ட விநாயகர் கோவிலுக்குச் செல்கிறார். அங்கு அவரே விநாயகருக்கு அபிஷேகம் செய்து, தளிகை நைவேத்யம் செய்கிறார். இந்தப் பழக்கம் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரு வழக்கம்.

அதை ஒட்டி, இன்று தேரழுந்தூரின் பெருமாள் கோவில் பட்டர் கம்பர் வழிபட்ட விநாயகருக்கு உரிய மரியாதைகளைச் செய்தார்.

கம்பர் வழிபட்ட விநாயகருக்கு மரியாதைகள்

ஒரு காலத்தில் மேள தாளத்துடன் நடைபெற்ற இந்த உற்சவம் தற்போதும் நடைபெறுகிறது.

இதைப் போன்றே, ஆமருவியப்பனின் வருடாந்திர பிரம்மோற்சவம் துவங்கும் முன் ஐயனார் குளத்திற்கு அருகில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஐயனார் சுவாமிக்கு ஆமருவியப்பனின் காப்பு அனுப்பப்படும். ஐயனார் கையில் காப்பு ஏறியதும், ஐயனாரின் உற்சவ மூர்த்தி நான்கு வீதியும் எழுந்தருளி, பெருமாளின் உற்சவங்கள் நல்லவிதமாக நடைபெற மற்ற எல்லைக் காவல் தெய்வங்களிடம் விசாரித்து வருவது என்பது ஐதீகம். தற்போது ஐயனாரின் உற்சவர் திருமேனி பாதுகாப்பு கருதி திருவாரூரில் இருப்பதால், வீதிப் புறப்பாடு நடைபெறுவதில்லை என்று சொல்கிறார்கள்.

இதைப் போலவே, ஆண்டுதோறும் உற்சவங்களின் போது கடகடப்பைக் குளம் அருகில் உள்ள எல்லைப் பிடாரி அம்மன் கோவிலுக்கும் புடவை, எண்ணெய், அரிசி முதியன ஆமருவியப்பனிடம் இருந்து செல்கிறது.

இதைத் தவிரவும், ஆண்டுதோறும், மாசிப் புனர்வசுவன்று ஆமருவியப்பன் ராமர் வேடம் பூண்டு அவ்வூரின் கிழக்கே எழுந்தருளியுள்ள வேதபுரீஸ்வரர் என்னும் பரமசிவனுக்குச் சேவை சாதிக்கும் உற்சவமும் இன்றளவும் நடைபெற்றுவருகிறது.

வாய்ப்பு கிடைத்தால் ஒருமுறை தேரழுந்தூர் சென்று வாருங்கள். திருமங்கையாழ்வார் பாடிய ஆமருவியப்பனையும், திருஞானசம்பந்தர் பாடிய வேதபுரீஸ்வரரையும், கம்பர் வழிபட்ட காளி மற்றும் விநாயகரையும் தரிசித்து வாருங்கள்.

கொஞ்சம் வரலாற்றைச் சுவாசித்து வாருங்கள்.

கொரோனா கொழுக்கட்டை

‘வேண்டாம். இப்பத்தான் சாப்டேன். நாக்கிலேயே இருக்கு’


‘அதில்ல, இது புதுசா போட்டிருக்கற கஷாயம். யூடியூபில பார்த்தேன்’


‘இப்பதானே பல் தேய்ச்ச உடனே குடுத்தியே, அதுக்குள்ள இன்னொண்ணு வேண்டாமே’


‘ஆங், ரொம்பத்தான். காபி சாப்டதை சொல்லிக்காட்டறேளாக்கும்.’


‘ஓ அதுக்கு காபின்னு பேர் இருக்கான்ன?’ ‘தோ பாருங்கோ, சாப்ட்டா சாப்பிடுங்கோ, விட்டா விடுங்கோ. நாங்க எல்லாரும் சாப்பிடப் போறோம். நீங்களும் சாப்பிடல்லேன்னா எங்களுக்கெல்லாம் வயத்த வலிக்குமேன்னு நினைச்சா..’


‘போகட்டும். இந்தக் காபில என்ன இருக்கு?’


‘அப்பிடிக் கேளுங்கோ. சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி, சிறுகுறிஞ்சான், இஞ்சி, தேன், எலுமிச்சம்பழம், மிளகு..’


‘அந்த சபீனா, கோலப்பொடி எல்லாத்தையும் விட்டுட்டியே. அதையும் போட்டுடு. எதுக்கு விட்டுவெப்பானேன்’


‘ஆமாமா, ரொம்பத்தான். மருதாணி, அரளி வெரை விட்டுட்டேளே. அதையும் போட்டுடவா?’


‘சரி போகட்டும். இப்ப இந்தத் தண்ணியக் குடிச்சா என்ன ஆகும்? எதுக்கு இது?’


‘அதத் தெரிஞ்சுக்கத்தான் உங்ககிட்ட குடுக்கறேன். என்னவெல்லாம் ஆறதுன்னு பார்க்கணும்.’


கொஞ்சம் விவகாரமான விஷயம் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன்.


‘எலுமிச்சம் பழம் பிழிஞ்சியா?’ ( குறிப்பு: கவனத்தைத் திருப்பும் முயற்சி).


‘அடடா. இல்லியே. இதோ பிழிஞ்சுடறேன். கொஞ்சம் இருங்கோ’


‘மெதுவாவே வா. வரும்போது, பிழிஞ்ச எலுமிச்சை தோல் இருக்குமோனோ, அதையும் எடுத்துண்டு வா.’


‘ஏன் எதுக்கு?’


‘இல்ல, கொரோனாவுக்காக இனிமே சாப்பிடாதது இல்ல. யார் என்ன சொன்னாலும் கரைச்சு சாத்துமுது மாதிரி குடிகக்றோம். இதே ரீதில போனா, எலுமிச்சம்பழத் தோல் இருக்கோனோ அதத் தலைல தேச்சுக்க வேண்டியது தான்’


‘ஓ அதுக்கா. கல்யாணம் ஆனதுலேர்ந்தே எலுமிச்சம் பழத் தோலத் தலைல தேச்சுண்டுதான் இருக்கேன்’


எதிரணி பலம் பெறுவதை உணர்ந்து கொண்டு டேக்டிகலாகப் பின் வாங்க எண்ணி ‘ஆமா, கொரோனாவுக்காக ஏதாவது திருக்கண்ணமுது பண்ணச் சொல்லி யாரும் வீடியோ போடல்லியா?’


‘ஏன், இப்ப பண்ற கண்ணமுதுக்கு என்னவாம்?’


‘இல்ல, புதுசா கேக், டம்ப்லிங்னு இன்னோவேஷன் பண்றாளே, ஆனா எப்பவுமே ஒரே பயத்தம்பருப்பு, இல்லேன்னா சேமியான்னு ஒரு கண்றாவியா இருக்கே, இதுல ஒண்ணும் இன்னொவேஷன் இல்லியா. யாரும் வீடியோ போடலியா?’


‘இருக்கே. அதுக்கு அக்கார அடிசில்னு பேர். ஆண்டாள் 1200 வருஷத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லியிருக்காளே – ‘நூறு தடா அக்கார அடிசில் சொன்னேன்’, ‘மூட நெய் முழங்கை வழிவார..’ மறந்துட்டேளா?’


‘அதுக்கில்லை, அதுக்கப்புறம் இந்னொவேஷன் இல்லையேங்கறேன். ‘சாலிடான கண்ணமுது’, ‘லிக்விடான மைசூர்பாகு’ இப்பிடி புதுசா பண்ணலாமேன்னு சொல்றேன். வாழ்க்கைல ஒரு சேஞ்ச் வேண்டாமா?’


‘சேஞ்ச் எல்லாம் பட்சணத்தோட இருக்கட்டும்’ இந்த மூஞ்சிக்கு இவ்வளவு அமைந்ததே அதிகம் என்னும் உள் உறைப் பொருள் உள்ளதைச் சுட்டுகிறாள் என்பதை அறிவேன்.
இருந்தாலும் காதில் விழாத மாதிரி, ‘கொரோனா காலத்துக்கு ஏத்த மாதிரி ஏதாவது கொழுக்கட்டை பண்ணலாமோனோ?’ என்றேன்.


‘அதத்தான் சொன்ன வந்தேன். கபசுர கொழுக்கட்டைன்னு ஒண்ணு பண்ணப்போறேன். அதுக்கு கொஞ்சம் இஞ்சி வேண்டியிருக்கு’ என்றாள் என் முகத்தைப் பார்த்து (குறியீடு உள்ளது என்பது பொருள்).


‘கார்த்தால காபி சாப்டதுலேர்ந்தே அப்டித்தான் இருக்கேன். இன்னும் வேற இஞ்சி வேணுமா?’ (முயற்சியில் மனம் தளராமல்).


‘இன்னிக்கி விநாயகர் சதுர்த்தி’


‘தெரியுமே’


‘ஆவணி ஹஸ்தம்’


‘தெரியுமே. 44ம் பட்டம் அழேசீங்கர் திருநக்‌ஷத்ரம்.’


‘ம்ம்ம்.. சரீஇ. இந்த ஜென்மத்துல அவ்வளவு தான்..’ (‘சரி’யை அளபெடையுடன் வாசிக்கவும்)


சடாரென உறைத்தது.


சட்டென்று எழுந்து ‘ஹேப்பி பர்த் டே’என்றேன்.


‘இஞ்சி வாய்ண்டு வரச்சே, ஒரு டியூப் லைட்டும் வாயிண்டு வாங்கோ’


(குறியீடு எதுவும் இல்லை, நேர் ஈடு என்பதை வாசகர்கள் அறிவர்).


வாசகர்கள் அனைவருக்கும் விநாயகர் சதுர்த்தி வாழ்த்துக்கள்.

பேட்டி கொடுப்பது எப்படி?

‘இஸ்ரேல் அரபு அமீரக நட்புறவு’ பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன?
 
‘இதற்குக் காரணமான எடப்பாடி அரசு உடனே பதவி விலக வேண்டும் என நாளையே அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம் கூட்டி அதிலிருந்தும் வெளி நடப்ப்பு செய்வோம் என தெரிவித்துக் கொண்டு..’
 
‘சரிங்க. அமெரிக்க தேர்தல்ல இந்தியப் வம்சாவளிப் பெண் நிற்பதைக் பற்றி.’
 
‘ஃபாசிஸ மோதி அரசில் இந்தியப் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பில்லை என்பதால் அவர்கள் அமெரிக்கா சென்று அங்கு தேர்தலில் நிற்கிறார்கள். இதற்குக் கேள்வி எழுப்பாத எடப்பாடி அரசு உடனே பதவி விலக வேண்டும் என்று நாளையே..’
 
‘ஐயா சரிங்க. சவூதி அரேபியா கிட்ட பாகிஸ்தான் அரசு கெஞ்சறாங்களே..’
 
‘ஃபாஸிச மோதி அரசின் கொள்கைகளினால் அருமை நண்பர் இம்ரான் கானின் பாகிஸ்தான் அரசு இப்படி அருமை நண்பர் சவூதி அரசரின் அரசிடம் கெஞ்ச வேண்டிய நிலையில் உள்ளதைக் கண்டித்து, இதற்குக் கரணமான எடப்பாடி அரசு உடனே பதவி விலக வேண்டும் என்று அனைத்துக் கட்சி..’
 
‘என்ன சார் முத்திடுச்சா. சரி. கேரளத்துல மூணாறூல தமிழர்களுக்கு நடந்துள்ள கோரத்துக்கு நீங்க என்ன சொல்ல வறீங்க?’
 
‘கேரளத்தில் நமது தமிழர்களுக்கு ஏற்பட்ட இன்னல்களைத் தடுக்க எடப்பாடி அரசு தனது கையாலாகத தனத்தினால் எதுவும் செய்யாமல்..’
 
‘அட நாராயணா. சார், கேரளத்துல கம்யூனிஸ்ட் அரசு. உங்க தோழமைக் கட்சி. அவங்க செயல்படல்ல’
 
‘கேரளத்தில் அருமையாக ஆட்சி செய்துவரும் அருமை நண்பர் பினரயி விஜயன் அவர்களின் அரசைச் செயல் படாமல் செய்து, தமிழர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள இன்னல்களுக்கு விரைந்து உதவி செய்ய முடியாத நிலையில் அந்த அரசைக் கட்டிப் போட்டுள்ள ஃபாசிஸ மோதி அரசைக் கண்டிக்க முடியாத கையாலாகாத எடப்படி அரசு பதவி விலக வேண்டும் என்று சொல்லி, அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம்..’
 
சார். உங்க பேரன் நடந்து வரான். தூக்கி வெச்சுக்கிட்டு போஸ் குடுங்க..’
 
‘பேரக்குழந்தை நடந்து வர வேண்டிய நிலையில் இன்று தமிழகத்தை வைத்துள்ள எடப்பாடி அரசு பதவி விலக வேண்டி..’
 
‘ஐயோ சார். நேத்து வரை தவழ்ந்துக்கிட்டு இருந்தான். இப்ப நடக்கறான். அதுக்குப் போய்..’
 
‘தவழும் குழந்தை தவழ முடியாத நிலையில் இன்றைய எடப்பாடி அரசு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே எடப்பாடி அவர்கள் உடனே பதவி விலக வேண்டும் என்று..’
 
‘ஓடிடுவோம்டா. இன்னும் கொஞ்சம் நின்னா நமக்கும் புடிச்சுடும் போல இருக்கு..’

நான் வேங்கடநாதன் – தாற்காலிக நிறுத்தம்

‘நான் வேங்கடநாதன்’ தாற்காலிகமாக நிறுத்தப்படுகிறது. விவரங்களுக்குத் தொடர்ந்து வாசியுங்கள்.

‘நான் வேங்கடநாதன்’ தொடரைத் தாற்காலிகமாக நிறுத்த வேண்டியுள்ளது.

8 வாரங்களுக்கான கட்டுரைகளை எழுதி, தகவல்களில் பிழைகள் உள்ளனவா என்று பார்க்கச்சொல்லி.  ஒரு சம்ஸ்க்ருத பண்டிதருக்கு அனுப்பியிருந்தேன்.

என்னை அழைத்த அவர் இரு சிறு பிழைகளைச் சுட்டினார். மற்றபடி இது ஒரு பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பும், நிறைய எதிர்ப்புகள் வரும். ஆனாலும், நீங்கள் சொல்லும் பலதிற்கும் ஆதாரங்களைச் சொல்லியுள்ளதால் உங்களால் பதில் அளிக்க முடியும். ஆனால், இதில் சுமார் 200 ஆண்டுகளாக நடைபெற்றுள்ள வழக்குகள் பற்றி எழுதியுள்ளதால் என் நண்பரும் வழக்கறிஞருமான பெரியவர் ஒருவரிடம் அனுப்பட்டுமா என்று கேட்டிருந்தார். சரியென்றேன்.

மறு நாள் அந்தப் பெரியவர் அழைத்தார். முதலில் ஆசீர்வாதங்களைச் சொன்னார். பின்னர் ‘நீ 52 வாரம் வராப்ல எழுதப்போறேங்கற. இப்ப 9 வாரத்துக்கு வந்திருக்கு. அதுனால இப்பவே சொல்றேன். இது புஸ்தகமா வந்தா இதுக்கு கேஸ் போடுவா. ஏன்னா, சுமார் 100 வருஷத்துக்கு மேல நிறைய கேஸ் இருக்கு. எனக்குத் தெரிஞ்சு 10 கேஸ் இருக்கு. மொதல்ல எல்லா கேசையும் முழுசாப் படி. அப்பறம் எழுதினா சட்டப் பிரச்னை வராது’ என்றார்.

குழப்பமாக இருந்தது.

‘இந்தத் தொடரோட நேக்கம் என்ன?சம்பிரதாயத்தத் தெளிவு படுத்தறதா? இல்ல சட்டப்படி எது சரின்னு சொல்றதா?’ என்றார்.

‘ரெண்டுமே தான் சார். அதோட வரலாறும் கோண மாணலா இருக்கு. அதையும் வரிசைப்படி சொல்லணும்னு நினைக்கறேன். சம்பிரதாயத்துக்கு நிறைய பேர் எழுதறா. ஆனால், ரெண்டையும் கலந்து எழுதறதுக்கு யாரும் இல்ல. அந்த இடத்தப் பூர்த்தி பண்ணலாம்னு முயற்சி பண்றேன்’ என்றேன்.

‘அப்படீன்ன எல்லா கேசையும் முழுக்க படி. நிறைய அப்பீல் எல்லாம் போயிருக்கா. குறிப்பா ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் கேஸ், ஶ்ரீரங்கம் கேஸ், காஞ்சிபுரம், திருப்பதி கேஸ் – இப்பிடி நிறைய நிக்கறது. மங்காப்புரம் கேஸ் ரொம்ப விசேஷம். இதுல பலதுக்கும் தொடர்பு உண்டு. அதனால, இதுல வரலாறு வேற பெரிய அளவுல வர்றது. என்னக் கேட்டா, கேஸ்கள் எல்லாத்தையும் வாசிக்காம இத எழுதக் கூடாதும்பேன்’ என்றார்.

‘நான் இராமானுசன்’ எழுதிய போது இவ்வாறாக ஒரு அத்வைத பண்டிதர் கேள்விகள் கேட்டு, ‘இதுக்கு பதில் சொல்லிட்டு மேல எழுது’ என்று சொன்னதால் அவ்வாறே செய்தேன். ‘நான் இராமானுசனி’ல் சட்டப் பிரச்னைகள் ஒன்றும் இல்லை. தற்போது இம்மாதிரியான பிரச்னைகள் வரக்கூடாது என்பதால் முன்னெச்சரிக்கையாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். தேசிகன் விஷயத்தில் சட்ட விஷயங்கள் நிறைய உள்ளன. சிலதைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். அதன் விளையே மேற்சொன்ன சம்பாஷணை.

அந்த மூத்த வழக்கறிஞர் சொன்னது சரியென்றே படுகிறது. ’52 வாரம் வெளியிட்டு, அப்பறம் மாத்த வேண்டியிருந்தா என்ன பண்றது?’ என்ற அவரது கேள்வி நியாயமானதே என்று தோன்றுகிறது.

‘இப்ப நான் என்ன செய்யணும்?’ என்றேன்.

‘எல்லா கேஸ்களையும் படி. ஒவ்வொண்ணும் 70-80 பக்கங்கள் இருக்கும். முழுசாப் படி. புரியல்லேன்னா கேளு. ஆனால், கேஸ்களப் படிக்காம எழுதாதே’ என்றார்.

இந்தத் தொடரில் சம்பிரதாய விஷயங்களில் தெளிவு உள்ளது. கொஞ்சம் தெரியாத விஷயங்களையும் கூட தெளிவுபடுத்த அறிஞர்கள் உள்ளனர். ஆனால், சட்ட விஷயங்களில் எனக்கு முழுமையாகத் தெளிவு இல்லை. அதனால் அந்த மூத்த வழக்கறிஞரின் அறிவுரையை ஏற்கிறேன்.

‘மொத்தமா 10 கேஸ் தான் இருக்கா?’ என்றேன்.

‘இல்லை. எனக்குத் தெரிஞ்சு 10. இன்னும் இருக்கும். உங்கடவா இதுக்குன்னே ரொம்ப மெனக்கெட்டிருக்கா, 200 வருஷமா. நிறைய இருக்கும்னு தோணறது’ என்றார்.

‘சார், தொடர் வரப்போறதப் பத்தி வாசகர்கள் கிட்ட சொல்லிட்டேனே. இப்ப நிறுத்தணும்னா காரணத்தையும் சொல்லணும். உங்க பேரச் சொல்லலாமா?’ என்றேன்.

‘காரணத்தச் சொல்லு. என் பேர் வேண்டாம். நான் அனேகமா ரிடையர் ஆயிட்டேன். உங்க ஆட்கள் கிட்ட மாட்டிண்டு முழிக்க எனக்கு வயசு இல்லை’ என்றார் வருத்தத்துடன். வழக்கறிஞர் ஸ்மார்த்தர்.

ஆக, தற்போதைக்கு ‘நான் வேங்கடநாதன்’ பேசமாட்டார்.

வழக்குகள் அனைத்தையும் வாசித்து, தெளிவுபெற்று, பின்னர் தொடர்கிறேன்.

புதிய கல்விக் கொள்கை – என் பங்கு..

புதிய கல்விக் கொள்கை அறிக்கை வந்து கருத்து கேட்ட போது மூன்று பரிந்துரைகளை அனுப்பியிருந்தேன்.

புதிய கல்விக் கொள்கை அறிக்கை வந்து கருத்து கேட்ட போது மூன்று பரிந்துரைகளை அனுப்பியிருந்தேன்.
  1. 1-5 வகுப்பு வரை தாய்மொழிக் கல்வி + கட்டாய ஆங்கிலம்.
  2. 6ல் இருந்து கட்டாயமாக ஏதாவது ஒரு தொழிற்கல்வி.
  3. வெற்றிபெற வேண்டிய கட்டாயம் இல்லாத மூன்றாவது மொழியாக ஏதோ ஒரு இந்திய மொழி.
  4. இவற்றை நடைமுறைப்படுத்த 5 ஆண்டுகள் ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி.
இவற்றில் அனேகமாக அனைத்தையும் செய்துவிட்டனர். ஆசிரியர் பயிற்சிக்கு 5 ஆண்டுகள் தரவில்லை என்பது நெருடல்.

அ: தாய்மொழி வழிக் கல்வி

1-3 வகுப்பு வரை ஆங்கிலம் புரியாமல் நான் பட்ட பாடு நினைவில் இருந்ததால் கேட்டிருந்தேன். சிங்கப்பூரில் வளர்ந்த என் மகன் ஆங்கிலத்தில் சிந்தித்துத் தமிழில் பேசுவதைக் கண்டும் இந்தப் பரிந்துரையைச் செய்தேன்.

ஆ. 6 முதல் தொழிற்கல்வி

நெசவு, தச்சு, சிற்பம், மின்னியல், பானை செய்தல், அடிப்படை வீடு கட்டும் கலை முதலியனவற்றை மனதில் கொண்டு பரிந்துரைத்தேன். பத்தாம் வகுப்புடன் நின்று, தொழில் செய்யவும் அல்லது பணி செய்துப் பொருள் ஈட்டிப் பயிலவும் வேண்டிய மாணவர்களுக்குப் பயன்படும் என்பது என் எண்ணம்.

இ. மூன்றாம் மொழி

இந்த மொழியில் வெற்றி பெற்றே ஆக வேண்டியதில்லை. ஏதோ ஒரு இந்திய மொழி என்பதால் தமிழகத்தில் யாரும் நாகாமீஸ், அஸாமீஸ் வாசிக்கப்போவதில்லை. அனேகமாக அனைவரும் ஹிந்தி பயில்வர் (விருப்பத்துடன்). இதனால் சாதுர்யமாகக் காரியம் சாதிக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். இதில் வெளி நாட்டு மொழியைக் கூடுதலாகப் பயிலவும் வாய்ப்பு வேண்டும் என்று கேட்டிருந்தேன்.

இவற்றில் அனேகமாக எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர். தமிழக மாணவர்களுக்கு நல்ல எதிர்காலத்தை இந்தப் புதிய கல்விக் கொள்கை உருவாக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இன்ப அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திய ஒன்றும் உள்ளது. அது: 6ம் வகுப்பில் இருந்து கணினிப் பயிற்சி. மிகவும் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

வங்கிகள் சார்ந்த மென்பொருள் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டிருப்பதால் என்னால் ஒன்றை உறுதியாகக் கூற முடியும். எந்த ஒரு கணினி மொழியைக் கற்றாலும் கணினி சார்ந்த பிறிதொரு மொழியைக் கற்க எந்தத் தடையும் இருந்ததில்லை. பல மொழிகள் தெரிந்திருப்பது வரப்பிரசாதமே.

சொந்தக் கதை: தமிழ், ஆங்கிலம், பேசி, எழுதும் அளவிற்கு இந்தி, பேசிப் புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு மராத்தி, தற்போது மறந்துவிட்டாலும் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கற்ற ஜப்பானிய மொழி என்று வாழ்ந்துவருகிறேன். பல மொழிகளில் பரிச்சயம் இருப்பதால் என் தமிழறிவு அழியவில்லை. மாறாக மேம்பட்டுள்ளது. உராந்து பார்த்து, ஒப்புமைகளைக் கண்டு வியந்து, மொழி சார்ந்த அழகியல்களைக் கண்டு மனம் உருகுவதற்குப் பன்மொழிதி திறன் உதவுகிறது.

புதிய கல்விக் கொள்கையில் என்னைக் கவர்ந்த அம்சம் : முதலாமாண்டு பட்டப்படிப்பிற்குப்பின் சான்றிதழ், இரண்டாமாண்டிற்குப் பின் பட்டயம், மூன்றாம் / நான்காம் ஆண்டிற்குப் பின் பட்டம் என்று அமைந்துள்ளது. சாஸ்திரா பல்கலைக்கழகத்தின் தலைவர் வைத்யசுப்பிரமணியன் இந்தப் பரிந்துரையை அளித்திருந்தார். அதனையும் அரசு ஏற்றுள்ளது.

+1, +2 பயிலும் போது எனக்கு உயிரியல், வேதியியல் முதலியவற்றில் விருப்பம் இருந்ததில்லை. ஆனாலும் அவற்றைப் பயின்றே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருந்தது. எனக்கு விருப்பமான உயர் இயற்பியலைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயில வாய்ப்பு இல்லை. தற்போது இது மாற்றப்பட்டுள்ளது. எனக்குக் கிடைக்காதது என் பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்கிறது. நன்று.

35 ஆண்டுகளுக்குப் பின் பாரதத்தில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் முயற்சியே இந்தக் கல்விக் கொள்கை. ஊழியர்களை விடுத்து, வேலைகளை உருவாக்குபவர்களை, தொழில் முனைவோரை உருவக்கும் அதிரடியான கல்விக் கொள்கை இது என்பதில் எனக்கு எவ்வித ஐயமுமில்லை.

நான் வேங்கடநாதன்

எது எப்படியோ, நான் என் மனதில் உள்ளதை எழுதுகிறேன். நிகழ்வுகள் காலத்தில் முன்னே பின்னே இருக்கலாம் என்றும் நினைக்கிறேன்.  கோர்வையாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நினைவில் வெவ்வேறு காலங்களில் நிகழ்ந்தவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்ந்தவை போல் தோற்றமளிக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறது. 

மனதில் உள்ளதை அப்படியே எழுதினால் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாமல் உள்ளது போல் தோன்றும். இதை நீங்கள் வாசிக்கும் காலமோ நான் எழுதும் காலத்தை விட வேறுபட்டது. ஆகவே வாசிக்கும் நீங்கள் குழம்பவும் வாய்ப்புள்ளது. 

வயோதிகம் காரணமாக மனதில் உள்ளதை, நினைவின் மேல் அடுக்கில் உள்ளதை முதலில் எழுதலாம் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், அந்த நிகழ்வு முக்கியமானதா என்பதைப் பற்றி என் அபிபிராயம் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில், என் காலத்தைல் என்னை மிகவும் பாதித்த நிகழ்வு ஏதாகிலும் இருந்தால் அதுவே என் மனதில் ஆழப் பதிந்து அடிக்கடி நினைவில் வந்து செல்லும். ஆனால், அம்மாதிரியான நிகழ்வு உங்களுக்குப் பெரிய மன பாதிப்பை ஏற்படுத்த எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. ஏனெனில், ஆத்ம அளவில் நமது அனுபவங்கள் வேறுபட்டவை என்பது ஒன்று. மற்றொன்று தற்காலத்தில் ( நான் எழுதும் காலத்தில், எனக்கு நிகழ்ந்த ஒன்று) உங்கள் காலத்தில் அதிக முக்கியத்துவம் இல்லாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஏனெனில் சமூகம் அப்படி தன்னை மாற்றிக்கொண்டிருக்கலாம் என்பது என் ஊகம். 

எது எப்படியோ, நான் என் மனதில் உள்ளதை எழுதுகிறேன். நிகழ்வுகள் காலத்தில் முன்னே பின்னே இருக்கலாம் என்றும் நினைக்கிறேன்.  கோர்வையாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நினைவில் வெவ்வேறு காலங்களில் நிகழ்ந்தவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்ந்தவை போல் தோற்றமளிக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறது. 

Desikaஆகவே, இது என் வாழ்க்கைச் சரித்திரம் அன்று. என் மன ஆழத்தில் ஊறி, பலமுறை மேலே எழுந்து வந்து என்னை உலுக்கியிருக்கும் சில நிகழ்வுகள்,  என் நெஞ்சில் நீங்கா வடுவைப் போல், தினமும் வலி ஏற்படுத்தும் சில விஷயங்கள், தீர்ந்துவிடும் என்று நான் நினைத்திருந்த சில பழக்கங்கள், என்னை மாற்றிய, என் திசையை மாற்றிப் போட்ட செய்திகள் என்று பலதையும் சொல்லலாம் என்று எண்ணுகிறேன். 

தினமும் கனவில் வந்து என்னைத் உறக்கத்தில் இருந்து விழிக்கச் செய்யும் ஒன்று உண்டு என்றால் அது ஒரு பங்குனி உத்திர நாள் மட்டுமே. அன்று ஶ்ரீரங்கத்தில் நடந்தவை மட்டுமே. துருஷ்கன் செய்த காருண்யமற்ற செயல்கள், அதனால் என் அப்பன் ரங்கநாதனும் தாயாரும் பட்ட பாடு, அரங்க நகர் வாழ் வைஷ்ணவர்கள் பட்ட அவதி, பன்னீராயிரவர் செய்த பலிதானங்கள் என்று இவையே என்னைத் தினமும் வாட்டுகின்றன. 

பெருமாளின் பரம கிருபையால் தற்போது ஓரளவு முன்னேறியுள்ளது என்றாலும் நிலைமை இன்னமும் என் பால்யப் பருவத்தில் இருந்த போது இருந்த அமைதி நிலைக்குத் திரும்பவில்லை. துருஷ்கன் வழியாகக் கஷ்டங்கள் அங்கங்கே தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன. யௌவனர்களால் இன்னும் சில காலங்கள் கஷ்டங்கள் நீடிக்கும் போல் தெரிகிறது. அதற்குப் பின்னர் யௌவனர்களின் உறவுக்காரர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டு பலர் வரப் போகிறார்கள். அவர்களாலும் நமது சம்பிரதாயத்திற்கு ஏற்படவிருக்கும் ஹானி மனதை ரொம்பவும் ஹிம்ஸிக்கிறது. 

கண் முன்னே ஓடிய ரத்த ஆறு பல நாட்கள் என்னை உறக்கம் கொள்ள விடவில்லை. சந்தியாக்கால அனுஷ்டானங்களைச் செய்யும் போது அன்று பங்குனி உத்திர சந்தியா வேளையில் நடந்த ரத்த அர்க்யம் மனதில் தோன்றுகிறது. ‘கேஸவம் தர்ப்பயாமி’ என்று தீர்த்தத்தைக் கையில் விட்டால் செக்கச்செவேல் என்று ரத்தம் அர்க்ய வடிவில் ஓடுவதைப் பொல் தோன்றுகிறது. குமார வரதன் என் வயோதிகத்தால் அப்படித் தோன்றுகிறது என்று சொல்கிறான். ஆனால், என் மனதில் படிந்துள்ள அந்த ரத்த ஊற்று, அன்று சந்தியா வேளையில் ரங்கநாதன் முன்னர் நடந்த ஊழிப் பெரு வெள்ளம் என்பதாகவே என் கையில் இருந்து கொட்டுகிறது தோன்றுகிறது. 

‘ஸ்ருதப்ரகாசிகா’வை நான் காப்பாற்றினேனா, அல்லது அந்தக் கிரந்தம் என்னைக் காப்பாற்றியதா என்று கேட்டால் அந்த பாஷ்யக் கிரந்தமே என்னைக் காத்தது என்று சொல்வேன். உடையவரின் பேரருள் அந்தக் கிரந்தத்தின் ஸ்தூல ரூபமாக வந்து என்னைக் காத்தது, அதனால் இன்று வரை நான் நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றும் சொல்வேன். அந்தப் க்ரந்தத்தை எப்படியாகிலும் காப்பாற்றி ஶ்ரீரங்கம் கோவிலுக்கு வெளியே கொண்டுவந்து விட வேண்டும் என்று என்னைச் செலுத்தியது யார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சாக்‌ஷாத் ஶ்ரீமத் ராமானுஜரே என்னைச் செலுத்தி வெளியே கொண்டு சேர்த்தார் என்றே நினைக்கிறேன். அந்த மஹா ஆச்சார்யனை இன்றும் நன்றியோடு வணங்குகிறேன்.

‘ஸ்ருதப்ரகாசிகா’வை நான் அன்று எப்படி பெற்றுக் கொண்டேன், சுதர்ஸன சூரியை காக்கத் திராணியற்றவனாக எப்படி நின்றேன் என்பதை நினைத்தால் மனம் ஹோவென்று அழுகிறது. ஒரு பக்கம் துருஷ்கப் படைகள் ராவணாதிகளைப் போல  விரட்டுகின்றன. பெரும் இரைச்சலுடன் அந்தப் படைகள் கோவிலுக்குள் நுழைந்து கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் வெட்டுகிறது. எந்தச் சிலை கண்ணில் பட்டாலும் சிதைக்கிறது.  யார் யாரை வெட்டுகிறார்கள் என்று புரிவதற்குள் கண் முன்னே தலைகள் விழுகின்றன.  ஆடிப்பெருக்கன்று அலை பெருக்கி வரும் காவிரி தீர்த்தம் போல் ரத்தம் கொப்புளிக்கிறது. சற்று நேரத்திற்கு முன் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டு கல் சுவர் எழுப்பியவர்கள் என் காலடியில் தலை இல்லா உடலாகக் கிடக்கின்றனர். ‘இப்போது தானே கைங்கரயம் செய்து கையில் ஈரம் கூட உலரவில்லையே, இவ்வளவு சீக்கிரம் திருநாடு ஏள்ளிவிட்டீரே’ என்று கீழே குனிந்து அவரது ப்ரேதத்தைத் தடவிக் கொடுத்து ஒரு சொட்டு கண்ணீர் பெருக்க முயன்றால் அதற்குள் அருகில் பிறிதொரு கைங்கர்யபரரின்  ப்ரேதம் சாய்கிறது. யாரென்று பார்த்தால் பெருமாளுக்கு ஆலவட்ட கைங்கர்யம் பண்ணின வயோதிக வைஷ்ணவர். ஒன்றைப் பார்த்து முடிக்கும் முன் மற்றொன்று. 

யார் இருக்கிறர்கள், யார் சாய்ந்தார்கள் என்று தெரியாதபடி அன்று மாலை கோரம் சுழன்று சுழன்று ஆடியது. 

புருஷர்கள் மட்டுமே அழிந்தனரா என்றால் அப்படி இல்லை. ஸ்திரீகளும் ஈவு இரக்கம் இல்லாமல் வெட்டப்பட்டனர். பெருமாளுக்குக் கைங்கர்யம் ஒன்றையே நினைவில் கொண்டுள்ள வைஷ்ணவ ஸ்திரீகள் மட்டும் தான் இந்தக் கோரத்திற்கு ஆளாகினரா என்றால் அதுவும் இல்லை. ஸ்திரீ லக்ஷணத்துடன் யார் இருந்தாலும் அவர்களுக்கு ஒரே கதிதான். பெருமாளுக்காகவே தங்கள் வாழ்நாளைக் கொடுத்துள்ள, தாஸ்ய பாவத்தில் லயித்து, பெருமாளுக்கு உகந்த கார்யங்களுக்காகவே தங்களை ஒப்புவித்த தாஸ்ய கன்னிகைகள் பாடு ரொம்பவுமே மோசமாக இருந்தது. லோக மாதாவான தாயருக்கு முன்னால் அந்தத் தாய் ஸ்தானத்தில் இருந்த தாஸ்ய கன்யாக்களும் துருஷ்கனின் அகோர தாண்டவத்திற்குப் பலியாயினர். 

மடப்பள்ளியில் இருந்து வெளியில் வந்த பரிசாரகர்கள் தங்கள் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு ‘என்ன நடக்கிறது? என்ன கூச்சல்?’ என்று தெரிந்துகொள்வதற்கு முன்பாகவே வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டனர்.  தினமும் பூ கைங்கர்யம் பண்ணும் ஸ்வாமி கூடை நிறைய மல்லிகைப் பூ கொண்டு வந்தார். நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து நிதானிப்பதற்குள் வெள்ளைவெளேரென்ற பூக்களால் நிரம்பிய பூக்கூடை செக்கச்செவேலென்று நிறம் மாறிக் கவிழ்ந்து கொட்டியது. ரத்த நிறத்துடன் சிதறிய மல்லிகை மொட்டுகள் ந்ருஸிம்ஹனின் கோபம் காரணமாக ஹிரண்யகசிபுவின் உடலில் இருந்து விழுந்து தெளித்த ரத்தத் துளிகள் போல் தென்பட்டன. 

ரங்கநாதன் மீதான பக்திப் பெருவெள்ளம் ஓடிக்கொண்டிருந்த கொவில் பிராகாரங்களுக்குள், அனைத்துத் தரப்பையும் சார்ந்த அடியார்களின்  ரத்தம் ஒன்றாகக் கலந்து ஆறாக ஓடியது.  உடையவர் கண்ட சமத்துவம் ரத்த சமத்துவமாக ஓடியது.

அந்த நேரத்தில் சுதர்ஸன சூரி கழியை ஊன்றிக்கொண்டு வந்தார்.  

ஒரு விருதின் கதை

‘இப்ப பாருங்க. நீங்க குடுக்கல. ஆனா,நீங்க குடுத்ததா நாங்க சொல்லிக்கலையா? அதப்போலதான். நாங்க குடுத்துட்டோம்னு சொல்லிடுவோம். நீங்க ஆமாம்னு மட்டும் சொன்னா போதும்.’

‘என்னங்க, இப்பிடி பண்ணிட்டீங்க. விருதை வாங்கிக்க மாட்டீங்களா?’

‘எங்களுக்கு குடுத்து தான் வழக்கம். வாங்கி பழக்கம் இல்ல’

‘அப்டி சொன்னா எப்டி? நீங்க வாங்கிக்கிட்டாதானே நாங்க குடுக்க முடியும்?’

‘என்னையா இது. எங்களுக்கு வேண்டாங்க. நீங்களே வெச்சுக்கோங்க’

‘இத்தனை நாள் வெச்சுக்கிட்டு இருந்தோம். இப்ப திருப்பி தறோம். தயவு செய்து வாங்கிக் கோங்க’

‘இத்தனை வருஷம் வெச்சுக்கிட்டு இப்ப திருப்பித் தரணும்னா எங்ககிட்ட ஏன் தர்றீங்க?’

‘உங்க பேரல் தான் நாங்களே எங்களுக்கே குடுத்துக்கிட்டோம். அதால நீங்க வாங்கிக்கணும்’

‘நாங்க வாங்கிக்க முடியாதே. நாங்க குடுக்கலியே’

‘அது உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் தெரியும். ஆனா, வெளில சொல்லாதீங்க. நாங்க திருப்பித் தர்றோம். நீங்க சத்தமில்லாம வாங்கிக்கிடுங்க. நாங்களும் ‘திருப்பி தந்துட்டோம். வெற்றி, தன்மானத்தின் வெற்றி’ அப்படீன்னு செய்தி போட்டுடுவோம்’

‘நீங்க திருப்பி குடுத்தா நாங்க வாங்கிக்கறோம். ஆனா, அது நாங்க குடுத்ததா இருந்தா வாங்கிக்கலாம். இத முடியாது’

‘இப்ப பாருங்க. நீங்க குடுக்கல. ஆனா,நீங்க குடுத்ததா நாங்க சொல்லிக்கலையா? அதப்போலதான். நாங்க குடுத்துட்டோம்னு சொல்லிடுவோம். நீங்க ஆமாம்னு மட்டும் சொன்னா போதும். இதையே ‘தமிழினத்தின் வெற்றி, பஹுத்தறிவின் வெற்றி’ அப்டீன்னு கொண்டாடிடுவோம். பட்டிமன்றம் வெச்சுடுவோம். நரகாசுரன் திவசம் வருது. அன்னிக்கி உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையா ஒளிபரப்பிடுவோம். கொஞ்சம் பெரிய மனசு பண்ணுங்க’

UNESCO AWARD
‘என்னையா ஒரே தொல்லையா போச்சு. எதாவது கோவில் பராமரிப்பு, அறிவுரைன்னா மேல பேசுங்க. இல்லேன்னா போன வெச்சுடுங்க. சும்மா தொண தொணன்னு..’

‘நீங்க அப்பிடியெல்லாம் சொல்லக்கூடாது. தமிழ் இன மானம்னு ஒண்ணு இருக்கு. அதுக்கு இழுக்கு வந்துடும். எப்பிடியும் வாங்கிக்கிடுங்க. இல்லாட்டி கூட, ‘வாங்கிக்கொண்டோம்’நு செய்தியாவது வெளியிடுங்க. இதுக்கு மேல கெஞ்ச முடியாது.’

‘முடியாதுன்னா வேண்டாங்க. எதுக்கு கெஞ்சறீங்க?’

‘முடியாதுன்னா முடியாதுன்னு அர்த்தம் இல்ல. முடியல. வயசாயிடுச்சு இல்லியா..’

‘இதப் பாருங்க. எதாவது கோவில் கீவில் பராமரிப்பு அது இதுன்னா எங்க கிட்ட வாங்க..’

‘யோவ். யாருய்யா நீ? ஆரிய வந்தேறியா நீயி? கோவில் பராமரிப்பவது ஒண்ணாவது? கோவிலுக்கு முன்னால சிலை வெக்கணும்னா சொல்லுங்க. பராமரிப்பு எல்லாம் யாருகிட்ட பேசறீங்க. விருது பத்தி பேசலாம் வாங்க.’

‘ஒரு பேச்சுக்கு கேக்கறோம். நாங்க குடுக்காத விருத நீங்க எங்களுக்கு திருப்பி குடுக்கறதுக்கு என்ன காரணம்?’

‘ஒரு ஃபாசிஸ எதிர்ப்பு தான். மோதி அரசாங்கத்த எதிர்க்கணும். அயோத்தில கோவில் கட்டறாங்க. பத்திக்கிட்டு வருது. ஒண்ணும் பண்ண முடியல. ரொம்ப பேசினா மணியம்மை டிரஸ்ட ஆய்வு பண்றேன்னு வந்துடுவாங்க. ஆனா, எதாவது செஞ்சே ஆகணும். ஏன்னா, ரொம்ப நாளா சாப்டுட்டு, தூங்கி பொழுதே போகல’

‘அதுக்காக? அதுக்கும் விருதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?’

‘அட அரசியல் அரிச்சுவடி தெரியாம இருக்கீங்களே. சி.ஏ.ஏ. போராட்டம்னு மீட்டர் ஓடிச்சு. அதுக்கு முன்னாடி காவேரி தண்ணி வரல்ல. இப்ப பாழாப்போன தண்ணியும் வந்துடிச்சி. வெளில போய் போராடலாம்னா கொரோனாவா இருக்கு. அதால இப்பத்திக்கி விருத திரும்பி குடுத்து போராடறோம். கொஞ்சம் தயவு பண்ணுங்க’

‘சரி. ரொம்ப கேக்கறீங்க. இதுக்கு மேல கெஞ்ச வெக்கறது எங்களுக்கே என்னவோ போல இருக்கு. விருத யாருக்கு குடுத்தாங்களோ, அவரை விட்டு கொண்டு வந்து குடுக்கச் சொல்லுங்க. வாங்கி தொலைக்கறோம்’

‘என்னது? என்ன சொல்றீங்க? புரிஞ்சுதான் சொல்றீங்களா?’

‘ஆமாங்க. விருத வாங்கினவங்க தானே திருப்பிக் குடுக்கணும்?’

‘இப்ப புரியுது. நீங்க ஆர்.எஸ்.எஸ். சங்கி தானே? இப்ப சங்கிங்கள்ளாம் யுனெஸ்கோவுலயும் ஊடுறுவிட்டாங்களா? இதத்தான் தென்கிழக்காசிய சாக்ரடீஸ் அப்பவே சொன்னார்..’

‘என்ன சொன்னார்?’

‘கைபர், போலன் கணவாய் வழியா வந்துடுவாங்கன்னு’

‘இல்லியே. நாங்க டெல்டா ஏர்லைன்ஸ். நியூயார்க் டு டெல்லி’

‘அப்ப நீங்க வாங்கிக்கல்லேன்னா ‘விருதைத் திரும்பப் பெறாத யுனெஸ்கோவைக் கண்டித்து சாகும் வரை உண்ணாவிரதப் போராட்டம் அரை மணி நேரம் இருக்க வேண்டி வரும். அதோட பின்விளைவுகள் கடுமையா இருக்கும். எச்சரிக்கறேன்’

‘ஐயா. மன்னிக்கணும். எங்களுக்கு வேற வேலை இருக்கு. போன வெக்கறீங்களா?’

 

‘இந்தக் கண்றாவிக்குத்தான் மாரிதாஸ், மதன்னு வீடியோ பார்க்காதீங்கன்னு தலையால அடிச்சுக்கறேன். தூக்கத்துல பெனாத்த வேண்டியது, எல்லார் தூக்கத்தையும் கெடுக்க வேண்டியது. என்ன விருதோ, கண்றாவியோ. காலைல ஒர்க் ஃப்ரம் ஹோம் இருக்கு நெனப்புல இருக்கா?’

நான் வேங்கடநாதன்

பின்னாட்களில் எழப்போகும் கேள்விகள் அனைவற்றிற்கும் என்னால் இந்த லிகிதத்தில் பதில் சொல்ல முடியுமா என்று தெரியவில்லை. இது வரை வரதன் என் கூட  இருந்து வழி காட்டினான். கூரேசருக்கு நேத்ரங்களை மீண்டும் அருளி வழி நடத்திச் சென்றது போல்,  தற்போதும் அவனே என்னுடனும் இருந்து என்னை எழுதப் பண்ண வேண்டும். 

உடையவர் திருவடிகளையே ஆஸ்ரயித்த நான் எம்பெருமானாரைப் போலவே நூற்றியிருபது பிராயம் ஜீவித்திருப்பேன் என்கிற எண்ணம் எல்லாம் இல்லை. நல்ல நினைவுடன் இருக்கும் போதே, என்னுடைய கைகள் என் மனதில் இருப்பதைத் தெரிவிக்கும் ஆற்றலுடன் இருக்கும் போதே, நான் யார், என்னென்ன செய்தேன், காஞ்சி வரதனும், அரங்கனும் என்னை என்னென்ன செய்யப் பண்ணினார்கள் என்பதை எழுதி வைத்துவிட எண்ணுகிறேன்.

என்ன எழுதப்போகிறேன் என்பதைத் தற்போது அறியேன். நான் யார் என்று தெரிவிப்பதாகச் சொல்லித் துவங்கியிருந்தேன். ஆகவே நான் யார் என்பதைத் தெரிவிக்கிறேன். 

ஆக, நான் யார்? அதைத் தேடியே இன்னமும் பிரயத்னப் பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன். நான் யார் என்பதை முழுமையாக அறிந்துவிட்டேனா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அந்த ‘நான்’ என்பது என்ன என்பதைப் பற்றி அறிந்துகொண்டேன். அதாவது இப்போது வயோதிகத்தில் தளர்ந்திருக்கும் இந்த சரீரம் ‘நான்’ இல்லை என்பதை அறிந்துகொண்டுள்ளேன். 

இதைத் தெரிந்துகொள்ள ஒரு நூறு வருஷங்கள் தேவைப்பட்டுள்ளன. உடையவர் வழி காட்டிச் சென்றாரோ என்னால் நூறு வருஷங்களுக்குள் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், உடையவர் வழியில் செல்லா மானுடர் தம்மைப் பற்றி எப்படித் தெரிந்துகொள்வரோ என்கிற கவலையும் என்னுள் இருக்கிறது. அதையும் எழுதிவிடுகிறேன். 

நான் என்னென்ன செய்துள்ளேன் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொண்டிருப்பீர்கள். ஆனால், நான் செய்யாத சிலதையும் கூட நான் செய்துவைத்ததாகவும் நீங்கள் தெரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள் என்றே தோன்றுகிறது. நான் தற்போது என்னதான் செய்தாலும், என்னதான் சொன்னாலும், நீங்கள் வாசிக்கும் காலத்தில் இதெல்லாம் எப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கும் என்பதை நான் அறிகிலேன். 

முக்கியமான அபாண்டம் ஒன்றும் என் மீது ஏற்றப்படும். உடையவர் சம்பிரதாயத்தைப் பிளவு படுத்த என் நேரத்தைப் பயன்படுத்தினேன், வாழ்நாளைச் செலவிட்டேன் என்றும் சொல்வர். ஆனால், உண்மை என்ன? நான் உடையவர் காட்டிய வழியில்தான் சென்றேனா, எம்பெருமானார் ஸாதித்த ஶ்ரீவைஷ்ணவத்தையே விருத்தி செய்ய என் வாழ்நாள் பயன்பட்டதா என்பதை நான் சொல்லவிரும்பவில்லை. என்னென்ன செய்தேன் என்பதை, ரங்கநாதன் என்னை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு என்னென்ன நிகழ்த்தினான் என்பதை, அவற்றுள் என் நினைவில் உள்ளதை எழுதுகிறேன். 

பின்னாட்களில் எழப்போகும் கேள்விகள் அனைவற்றிற்கும் என்னால் இந்த லிகிதத்தில் பதில் சொல்ல முடியுமா என்று தெரியவில்லை. இது வரை வரதன் என் கூட  இருந்து வழி காட்டினான். கூரேசருக்கு நேத்ரங்களை மீண்டும் அருளி வழி நடத்திச் சென்றது போல்,  தற்போதும் அவனே என்னுடனும் இருந்து என்னை எழுதப் பண்ண வேண்டும். 

மீண்டும் சொல்கிறேன். ‘நான் செய்தேன்’ என்று வருகிற இடங்களில் எல்லாம் ‘அரங்கன் ஆணையிட்டு இந்த உடம்பு செய்தது’ என்று புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

முழுதும் எழுத முடியுமா, அதற்கு எனக்குப் ப்ராப்தம் உள்ளதா என்று தெரியவில்லை. முடிந்தவரை எழுதுகிறேன்.  இந்த லிகிதத்தை நீங்கள் எத்தனை வருஷங்கள் கழித்து வாசிகிறீர்களோ,  தற்காலத்தில் நான் பயன்படுத்தும் சொற்கள் அப்போது இருக்கின்றனவோ – இவை நான் அறிகிலேன். உங்களுக்குப் ப்ராப்தம் இருந்து, இந்த நூல் உங்கள் கைகளில் கிடைத்து, இதை வாசிக்கும் போது இதில் உள்ளதெல்லாம் உங்களுக்குப் புரிந்தால் ஶ்ரீரங்நாயகித் தாயாரும், பெருந்தேவித் தாயாரும் உங்களைக் கடாக்ஷித்துள்ளார்கள் என்று உணர்ந்துகொள்ளுங்கள்.   

எனக்கு என்னவெல்லாமோ பட்டங்கள் கொடுத்துள்ளார்கள். ரங்கநாதனின் பாதுகைகளின் மீது உள்ள அசஞ்சலமான பக்தியினாலும், அப்பாதுகைகளைப் பற்றி நான் பாடியதாலும் என் மீது அன்பு கொண்டு பல பட்டங்கள் கொடுத்தனர் அரங்கனின் பக்தகோடிகள்.  ரங்கநாதனே கொடுத்த பட்டமும் உண்டு.

ஆனால், நான் வேங்கடநாதனே. வேங்கடநாதனாகவே எழுதுகிறேன். 

அடியேன், வேங்கடநாத தாஸன். 

நான் வேங்கடநாதன்.. துவக்கம்

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர், விடியற்காலை.

‘இன்னிக்கி கார்த்தால ஒரு கனவு வந்தது சார். அத உங்ககிட்ட உடனே சொல்லணும்னு விடியற்கார்த்தாலயே கூப்டுட்டேன்’ என்றார் நெடுநாளைய நண்பர், சிங்கப்பூரில் இருந்து. அங்கு இருந்த சமயத்தில் இலக்கியப் பட்டறைகளில் இணைந்து செயலாற்றியிருந்தோம்.

‘அவ்ளோ அவசரமானதா?’ என்றேன் தூக்கக் கலக்கத்தில்.

‘ஆமாம். உங்களப் பத்தினது’ என்றார் பீடிகையுடன். தூக்கம் கலைந்தது.

‘கனவுல நான் ஶ்ரீரங்கத்துல கோவில் வாசல்ல ஒரு வீட்டு திண்ணைல உக்காந்திருக்கேன்.  அப்போ ரெண்டு பேர் வறாங்க. ஒருத்தர் வைஷ்ணவ லட்சணங்களோட பஞ்சகச்சம் கட்டிண்டிருக்கார். மத்தவர் சந்நியாசி’ நிறுத்தினார்.

சுவாரஸ்யம் அதிகரித்தது.

‘பஞ்சகச்ச வைஷ்ணவர் எங்கிட்ட கேக்கறார். ஆமாம், நீங்கள்ளாம் தேசிகன் தேசிகன்னு சொல்றீங்களே, அவர் ஆசார்யனா என்ன? ராமானுஜருக்கு அப்புறம் மணவாள மாமுநிகள் தானே உண்டு. இவர் எங்க புதுசா வறார்?’ ப.வைஷ்ணவர்.

‘இல்ல. அவரும் ஆசாரியன் தான். மாமுநிகளுமே கூட ஆசாரியன் தான்’ நண்பர்.

‘அப்ப அவரோட காலம் என்ன? ராமானுஜருக்கும் அவருக்கும் தேசிகனுக்கும் கால வித்யாசம் என்ன? அவரோட சித்தாந்தம் என்ன?’ சரமாரியாகக் கேட்கிறார் ப.வைஷ்ணவர்.

‘எனக்கு கால விஷயமெல்லாம் தெரியல்ல. ரெண்டு பேரும் ஆசாரியன்’ நண்பர்.

அப்போது சந்நியாசி குறுக்கிடுகிறார்.

வேதாந்த தேசிகன்
வேதாந்த தேசிகன்

‘இந்தக் கேள்விய ராமானுஜரப் பத்தி எழுதினானே, இங்க இருந்தானே, அவன் கிட்ட கேக்கச் சொல்லுடா. அவன எழுதச்சொல்லு’ என்கிறார் சந்நியாசி.

‘இது தான் சார் நடந்தது. தூக்கிவாரிப் போட்டு எழுந்துட்டேன். அதான் உடனே ஃபோன் பண்ணினேன்’ நண்பர் உணர்ச்சிப் பிரவாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ‘நீங்க அவசியம் தேசிகன் பத்தி எழுதணும்’ ஏதோ ஆணை போலவே பேசினார்.

ஃப்ளாஷ்பாக்.

ஈராண்டுகளுக்கு முன்னர் தேசிகனின் 750வது திருநக்‌ஷத்ரம் நடப்பதற்குச் சில மாதங்கள் முன்னர் இந்தியாவில் இருந்து ஒரு  மாணவ-வாசகி அழைத்து தேசிகனைப் பற்றி எழுதவேண்டும் என்று கேட்டிருந்தார். அதற்கான உழைப்பை அளிக்க அப்போது என்னால் முடியவில்லை என்று தெரிவித்திருந்தேன்.

இப்போது மீண்டும் தேசிகனைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்கிற ஆணை.

நண்பரிடம் கேட்டேன் ‘ அந்த சந்நியாசி முகத்தப் பார்த்தீங்களா? திருமண், த்ரிதண்டம் எதாவது இருந்ததா?’

‘வைஷ்ணவ சன்னியாசி தான். ஆனா திருமுகத்தப் பார்க்கல. கைல தண்டம் இருந்தது’ என்றார்.

‘காஷாயம் முட்டிக்கு மேல இருந்ததா? இல்ல கீழ எறங்கி இருந்ததா?’ என்றேன்.

‘அது தெரியல்ல. மனசுல பதியல்ல. ஆனால் அவர் சந்நியாசி’ என்றார் நண்பர்.

தேசிகன் மீண்டும் ஆணையிடுகிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டு, எழுத ஆணையை நிறைவேற்ற முடிவெடுத்தேன்.

ஆனால், அந்த சந்நியாசி யாரென்று மனதைக் குடைந்துகொண்டே இருந்தது.

முன்னர் ஒருமுறை என் கனவில் காஞ்சி ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் வந்து அவரது ஏக தண்டம் என்னிடம் வருவது போல் தோன்ற, இதை அவரிடவே காலஞ்சென்ற என் தாயார் கேட்க, ‘சந்நியாசிகள்  ந்ருஸிம்ஹ ஸ்வரூபம். சீக்கிரம் நல்லது நடக்கும்’ என்று அருளினார். சில நாட்களில் திருமணம் நிச்சயமானது.

சரி ஏதோ ந்ருஸிம்ஹ ஆக்ஞை என்று தேசிகன் பற்றி வாசிக்கத் துவங்கினேன்.

சில நாட்கள் கழித்து ஆமருவிப் பக்கங்கள் வாசகர் ஒருவர் தளத்தில் இருந்து தொலைபேசி எண் மூலம் தொடர்புகொண்டு பேசினார்.

‘ரொம்ப நாளா பேசணும்னு எண்ணம். இபப்தான் முடிஞ்சுது. நீங்க அஹோபில மடம் 44-வது பட்டம் ஜீயரப் பத்தி எழுதணும்.’ என்று சொல்லி, அந்த ஆசாரியனுடனான பல நிகழ்வுகளைச் சொன்னார்.

ஒருவேளை கனவில் வந்தது 44ம் பட்டத்து ஜீயரோ? என்ற நினைவில் ஆழ்ந்தேன்.

அப்போது மனதில் பளீரென்று தோன்றியது:

44ம் பட்டம் ஜீயரின் சந்நியாசத் திருநாமம் ‘வேதாந்த தேசிக யதீந்திர மஹாதேசிகன்’. எனக்கு சமாஸ்ரயணம் அவரிடம். ஆக, இது ஆசாரிய ஆக்ஞை என்பது புரிந்தது.

வரும் வாரங்களில் ‘நான் வேங்கடநாதன்..’ தொடரில் சந்திப்போம் என்கிற சுப செய்தியை ஆண்டாள் அவதரித்த ஆடிப் பூர நன்நாளில் அறிவிக்கிறேன்.

‘வாழி தூப்புல் நிகமாந்த ஆசிரியன்’