சோ – குரு வந்தனம்

80களின் துவக்கத்தில் பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் நெய்வேலியில் இருந்து தேரழுந்தூர் செல்வதுண்டு. கோவில் உற்சவம் இல்லாத மதிய நேரத்தில் முத்தா என்று அழைக்கப்பட்ட ஒன்று விட்ட பெரியப்பாவின் வீட்டில் துழாவிய போது ஒரு தமிழ் இதழ் கிடைத்தது. வினோபா பாவே என்பவர் பற்றியம், கருணாநிதி என்பவர் பற்றியும் எழுதியிருந்தது. நீள மூக்கு காக்கை ஒன்று ஒரு பழத்தைக் கொத்துவது போல் ஒரு கேலிப்படம். காக்கையின் மேல் ‘இந்திரா காந்தி’ என்றும் பழத்தின் மேல் ‘ஆந்திரா’ என்றும் எழுதப்பட்டிருந்தது. படம் வினோதமாக இருந்ததால் என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

உள்ளே கழுதை ஒன்று கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்து உபன்யாசம் செய்வது போல் இன்னொரு கேலிச்சித்திரம். ‘கீமாயணம்’ என்று உபன்யாசகர் பின்னால் எழுதியிருந்ததாக நினைவு. உபன்யாசகர்கள் குடும்பத்தில் பிறந்த எனக்கு இந்த கேலிச்சித்திரம் மனதில் பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கியது.

ஆனால் 30 வருடங்கள் கழித்தும் இந்த கேலிச்சித்திரம் நினைவில் இருப்பதற்குக் காரணம் அதன் அட்டையில் ‘துக்ளக்’ என்று எழுதியிருந்தது என்பது தான். என் முதல் ‘துக்ளக்’ அனுபவம் அது.

நெய்வேலியில் ‘துக்ளக்’ வெளிப்படையாகக் கிடைக்கவில்லை. அப்பா அலுவலகத்தில் யாரும் துக்ளக்கை வெளிப்படையாகப் படிப்பதில்லை. தீவிர இந்திரா காங்கிரஸ்காரர்கள் துக்ளக் படிப்பதில்லை என்று எனக்கு அப்போது புரியவில்லை.

ஆனால் நான் தொடர்ந்து படித்து வந்தேன். என் நண்பன் ‘கிச்சாண்டி’ என்ற கிருஷ்ணன் வீட்டில் புத்தகம் கிடைத்தது. அப்போதெல்லாம் மாதம் இருமுறை வரும் என்று நினைக்கிறேன். வெள்ளி அன்று சென்று 2 மணி நேரம் படிப்பது வழக்கம். படித்த பின் அது பற்றி வாக்குவாதங்கள் நடைபெறும்.

‘தடை செய்யப்பட வேண்டிய இயக்கமா ஆர்.எஸ்.எஸ்.’ என்று ஒரு கட்டுரைத் தொடரை எழுதினார் சோ. பல கோணங்களிலும் அலசி எழுதப்பட்ட கட்டுரை அது. ‘ஆர்.எஸ்.எஸ்.’ என்பது கெட்ட வார்த்தை அல்ல என்று ‘செக்யுலர்’ நெய்வேலியில் பலருக்கு உணர்த்திய கட்டுரை அது என்று நினைக்கிறேன். அது வரை ‘ஆர்.எஸ்.எஸ்.’ என்று வாயை மூடிக்கொண்டே சொல்வார்கள்.அதை மாற்றியமைத்தார் சோ.

சேலம் பொறியியல் கல்லூரியில் நண்பர்கள் பலர் ‘துக்ளக்’ இதழுக்கு அடிமை ஆனார்கள். துக்ளக்கின் தீவிர இந்திய ஆதரவு, விடுதலைப்புலி எதிர்ப்பு இரண்டும் என்னைக் கவர்ந்தன. வி.பி.சிங் மண்டல் கமிஷனை அமல்படுத்தியது, கருணாநிதி அரசில் இருந்து கொண்டே புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தது, இவை பற்றியெல்லாம் துக்ளக் என்ன சொல்கிறது என்று தெரிந்து மற்ற நண்பர்களுக்கு எடுத்துரைப்பேன்.

அப்போது தான் ‘எங்கே பிராமாணன்’ தொடரை எழுதத் துவங்கினார் சோ. முழுவதும் படித்து பல தெளிவுகளை பெற்றேன். அவர் மூலமாக ‘தெய்வத்தின் குரல்’ அறிமுகமானது. ஒரு பிரச்சினையை எப்படிப் பல கோணங்களில் இருந்தும் அணுகி வேண்டும் என்றும் அறிந்துகொண்டேன்.

அடியேனது ‘நான் இராமானுசன்’ நூலிற்கு ‘எங்கே பிராமணன்’ துணை செய்தது. இதை நான் நூலிலும் குறிப்பிட்டுள்ளேன். எந்த ஒரு பிரச்சினையிலும் சோ என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்பது எங்கள் குடும்பத்தில் வழக்கமாகிப்போனது.

92862899_cho-6‘முகமது பின் துக்ளக்’ நாடகத்தின் வரிகளை மனப்பாடமாக ஒப்பிப்பதில் எனக்கும் கிச்சாண்டிக்கும் போட்டி இருக்கும். பின்னாளில் அவரது பல நாடகங்களை நெய்வேலி நூலகத்தில் படித்திருந்தேன். என்னை மாற்றியமைத்த எழுத்து அவருடையது.

அநேகமாக அவரது எல்லா நூல்களையும் படித்துள்ளேன். வேலைக்காக பம்பாய் சென்ற போதும் துக்ளக் வரும் வியாழன் அன்று கடையில் சொல்லி வாங்கி வைப்பதுண்டு. சில வருடங்கள் ஜப்பானில் வேலை செய்த போது ‘துக்ளக்’ கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டேன். சிங்கப்பூரில் துக்ளக் கிடைக்கிறது.

துக்ளக் ஆண்டு விழாவிற்காக ஜப்பானில் இருந்து வந்த ஒரே ஆள் நானாகத்தான் இருக்க முடியும். சங்கராந்தி அன்று எப்படியும் சென்னையில் இருந்துவிடுவேன். அன்று மாலை ஆண்டு விழா ஆயிற்றே! கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவருக்கு உடல்நிலை சரி இல்லாத காரணத்தால் ஆண்டு விழாவிற்குப் போக மனம் வரவில்லை.

இனி போக வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

குழந்தைகளை வாழ விடுங்கள் ப்ளீஸ்

நண்பரின் மகள் சுதா பூப்டைந்தாள். இது சந்தோஷப்பட வேண்டிய விஷயம் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. சுதா தொடக்கப்பள்ளியில் 3 ம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.

பெருக்கல் வாய்ப்பாடு பயிலத் துவங்கிய குழந்தை அது. என்ன புரிந்து கொள்ளும்? இப்படிக் கடந்த சில வருடங்களில் இரண்டு மூன்று நிகழ்வுகள் நடந்துவிட்டன. ஏன் இப்படி?

நண்பர் இந்தியர். அவர் அமெரிக்காவில் சில வருடங்கள் பணியில் இருந்த போது சுதா பிறந்தாள். பின்னர் சிங்கப்பூருக்கு மாற்றலாகி வந்துவிட்டார். ஆனால் அமெரிக்க படாடோபம் கொஞ்சமும் குறையவில்லை. அவர் குடும்பத்துடன் வாரத்தில் இரு முறையாவது மெக் டொனால்ட்ல் அசைவம்  உண்பார். வேளை கெட்ட வேளையில் பிட்சா என்னும் பிசாசையும் அவ்வப்போது உண்பது வழக்கம். போதாத குறைக்கு ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து முதலிய நாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் பால் வகைகளை மட்டும் பயன்படுத்துவார்கள். வழக்கமாக வாங்கும் அந்த பிராண்ட் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் ஆஸ்திரேலியா பால் எதுவாக இருந்தாலும் வாங்குவார்கள்.

சமீபத்தில் பதப்படுத்தப் பட்ட பாலினால் மனித உடலில் ஹார்மோன்களின் அளவுகள் தாறுமாறான அளவில் அதிகரிக்கின்றன என்று பசு ஆர்வலர் நண்பர் சசி குமார் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஒருவேளை இதனால் கூட இருக்கலாம் என்றும் குழ்ந்தை சுதா விஷயத்தில் நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

நேற்று வரை 8-9 வயதுப் பிள்ளைகளுடன் ஓடி விளையாடிய குழந்தை, புரியாத வயதில், தடுமாற்றங்கள் நிறைந்த அணுகுமுறைகளுடன் இனி பயணிக்க வேண்டி இருக்கும் என்று நினைக்கும் போது மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை.

பதப்படுத்தப்பட்ட பால், மரபணு மாற்றப்பட்ட தானியங்கள், செயற்கை உரம் – இன்னும் என்னென்னவோ மாற்றங்களுடனும், அவற்றால் என்ன பின் விளைவுகள் ஏற்படும் என்று அறியாமலேயே அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள நமது கையறு நிலை நம்மைப் பார்த்து ஏளனம் செய்கிறது.

சின்னக் குழந்தையாக இருக்கும் போதே உதட்டுச் சாயம் பூசுகிறார்கள். அதில் உள்ள வேதியல் பொருட்கள் பற்றி இணையத்தில் தேடினால் மனம் கொதிப்படைகிறது. தெரிந்து பல வேதியல் பொருட்கள், தெரியாமல் என்னென்ன உள்ளனவோ. குழந்தைக்குப் பள்ளியில் இடைவெளி நேரத்தில் உண்ண ‘உடனடி நூடூல்ஸ்’ ,’கப் நூடூல்ஸ்’ என்று வழங்குகிறார்கள். ஒரு பிளாஸ்டிக் டம்ளர் அளவு நூடூல்ஸ் உள்ளது. அதில் வெந்நீர் ஊற்றுகிறார்கள். இரண்டு நிமிடத்தில் நூடூல்ஸ் தயார். குழந்தை உண்கிறது. இதில் என்ன விஷங்கள் உள்ளனவோ தெரியாது.

அது தவிர உடனடி-மருதாணி என்றொரு வழக்கம் கிளம்பியிருக்கிறது. மருதாணி இலை பறித்து, அரைத்து இட்டுக்கொள்வது என்று இல்லாமல், பழுப்பு நிறத்தில் ஒரு பொடியைத் தண்ணீரில் கரைத்து இட்டுக்கொள்கிறார்கள். இல்லை, உடலில், கையில் வரைந்து கொள்கிறார்கள். என்னென்ன விஷ ஊற்றுகள் உடம்பினுள் செல்கின்றனவோ!

இந்தக் கண்றாவிகள் தவிர தோலின் நிறத்தை மாற்றுகிறோம் என்று சொல்லி என்னென்னவோ மாவுக்கலவைகளை உடலில் அப்புகிறார்கள். குழந்தையையும் விடுவதில்லை.

உடம்பின் உள் செல்லும் உணவு முதல், வெளியில் தடவும் மாவு வரை தொலைக்காட்சியில் கண்டதை நம்பி என்னவென்றே தெரியாமல் எடுத்துக்கொள்ளும் இந்த ‘முற்போக்கு-பெற்றோர்’களால் சுதா போன்ற குழந்தைகள் தங்கள் பிள்ளைப் பருவத்தை விரைவில் தொலைத்துவிடுகின்றன.

இவற்றைப் பற்றிப் பேசினால் பழமைவாதி என்கிறார்கள். அப்படியே இருந்துவிட்டுப் போகிறேன். குழந்தைகளை குழந்தைகளாக இருக்கவிடுங்கள். போதும்.

India Rising – a book review

This book is a compendium of various facets of India, from a Singaporean perspective, by an author-journalist who was part of all the facets. The book is not only interesting but also riveting as the author, Ravi Velloor, has dealt in detail, each one of the above facets.Even though the book is detailed, it doesn’t test our patience, as the lucid presentation lures us into the book and the details that it contains.

The book covers the happenings in India between 1998 to 2015. More focus has been on the UPA-I and II periods and the roller-coaster ride that the country went through under the regime.

Ravi Velloor talks about the Comprehensive Economic Cooperation Agreement between India and Singapore, the behind the scenes negotiations that took place to enable that, the role played by former PM Goh Chok Tong, and the necessity of cooperation between the two democracies.

The India-US relations, how the US began to lure India into its fold, how the partnership cemented, the background on Indo-US Nuclear Deal, the stupid role played by the communists in trying to stall the deal, how Manmohan Singh ensured that the deal was made – all these are captured the sequential manner  in which these occurred. Lots of insights here on how Singh ensured the deal got through.

The book talks in detail about the state or the lack of it in Pakistan and how the nation was behind the Nov 26, 2008 attack on Mumbai. The detail on the young Singaporean lawyer Lo Hwei Yen who was killed while on her one day work visit to Mumbai would bring tears to your eyes not only because of the dastardly nature of the attack but also because of the journalistic ethic that the author displayed when he didn’t want to look at the naked body of the victim, as he thought that would have amounted to violation of privacy of a lady. Such journalists are a rare breed in this era of Twitter journalism.

5188ewqcnyl-_ac_us160_fmwebp_ql70_The author is highly critical of Shashi Tharoor for his flamboyant methods to woo international opinion to favour his elevation as UN Secretary General. Tharoor comes out as selfish, attention seeking and always-after-power type in spite of his ebullience and erudition. Tharoor, in order to win over the confidence of Sonia Gandhi and get her support to get India’s backing for his position, goes to meet her in person, carrying a biography of Nehru that he had written. Despite the Indian external affairs ministry’s misgivings in fielding Tharoor, just because Sonia Gandhi approved his nomination, India backed him, and in the process got disgraced when the US sided with the Korean nomination, Ban Ki Moon. Condolezza Rice’s comment on Tharoor is all the more damaging. Tharoor becomes the case of a person who put himself ahead of the nation.

Sri Lankan equation makes an interesting reading. That the LTTE dug it own grave is all the more evident. But some genuinely sympathetic exchanges from Rajiv Gandhi to Prabhakaran – the former gave the latter his bullet proof vest – were discarded by the LTTE and today the terrorist organization doesn’t exist. This section explains in detail how the LTTE didn’t get the post 2001 international situation at all and this, coupled with Indian animosity, ended in the downfall of the Tigers.

While dwelling on Tigers and the final phase of assault, the author explains in detail as to what happened prior to Karunanidhi’s bizarre half a day ‘fast-unto-death’ when he had prior input from P.Chidambaram that there would be a temporary cessation of hostilities.I would only recommend that at least this section be translated into Tamil and circulated in Tamil Nadu. The sequence of event is as below ;

  1. Elections are underway in India. Polling in TN was to have happened on 13-May.
  2. Congress govt worries that any news of Prabhakaran’s death would jeopardize the polling in TN against Congress-DMK combine.
  3. Shivshankar Menon and Narayanan travel to Sri Lanka to ask them to stop hostilities for a couple of weeks.
  4. Sri Lanka agrees.
  5. P.Chidambaram conveys this to Karunanidhi.
  6. Next morning, on 28 April 2009, Karunanidhi announces a ‘fast-unto-death’.
  7. Sri Lanka announces ceasefire the same day.
  8. Karunanidhi declares ‘Victory’and calls off ‘fast-unto-death’.
  9. Polling gets over on 13-May.
  10. DMK & Congress get elected.
  11. Prabhakaran is killed on 19-May.

Conspiracy, self-centric policies, avarice, intrigue – the characteristics that Karunanidhi symbolizes, are shown in the above approach. The author captures it all.

Ravi talks about the ‘Mallu Mafia’ – the bureaucratic stranglehold that the Malayalee bureaucrats – TKA Nair, M.K.Narayanan, Shiv Shankar Menon – had on the govt, the politics that unfolded, the power struggle in the bureaucracy and after-effects thereafter.

Anthony, India’s worst defense minister ever, is dealt with in a separate chapter. As a result of the Right to Information Act, bureaucrats become averse to taking any decision and begin to pass on the buck. This strangulates decision making and puts purchases for armed forces under scanner. Meanwhile several mishaps take place in the naval force. The defense minister blames the then Naval chief D.K.Joshi and accepts the latter’s resignation in the most ungraceful manner. The UPA government under Singh had not only institutionalized corruption but also defamed the armed forces. The then Army Chief V.K.Singh’s retirement age episode took place in this period. The author has captured all these in minute detail.

What is shocking is the reason attributed to Anthony’s actions. Under fire from all directions on different scams related to 2G auction, Coal, Commonwealth Games and Aadarsh Building, Anthony was expecting Manmohan Singh to resign so that he could take over the reins.

There is an imbalance in the author’s treatment of a scam pertaining to a Singapore company in an Indian arms deal. Anthony had black-listed the company. The author loses his balance here and starts his mud-slinging on Anthony. It is a different matter that Anthony deserves not handfuls of mud but mountains of it. He makes a startling revelation that Manmohan Singh had early stage Parkinson’s disease and hence was not as active when he was Prime Minister and often looked wooden even in public appearances.

Ravi also talks about the ‘prince-charming’ who has been in eternal wait – Rahul Gandhi. He some how claims that Rahul is an exceptional listener, a voracious reader and an eager learner. None of what Ravi says has been visible sofar. He even says a Singapore minister had spent a day with Rahul and was enchanted at the latter’s curiosity. Ravi could have said more on this episode. The claim that Sonia Gandhi is also a voracious reader is news.

There is an interesting bit on Sonia Gandhi’s refusal to accept the Prime Ministership listening to her ‘inner-voice’. It turns out that it was Rahul Gandhi who argued with Sonia not to accept the position as he felt the position was too risky. Natwar Singh who was party to the conversation confirms this to the author.

Another interesting tidbit that we gather is that Rahul had come twice to Singapore and to spend some time listening to the legendary Lee Kuan Yew who had asked him not to hurry for position, to surround himself with smart and reliable folks and be ready when the time comes. Looking at the kind of folks that Congress has, it seems Lee Kuan Yew’s advice would remain an advice.

The author also covers the wholly unconstitutional National Advisory Council with Sonia as the Chairperson that had enormous powers even on the Prime Minister and the complete compromise that Singh had to resort to in order to please Sonia and her coterie and similar such items in this book that send shock waves over one’s spine.

The author concludes with Modi, talking about his performance in Gujarat, his gradual ascendancy in national politics and then becoming PM at last. An essential book on India through the eyes of an outsider who knows more people inside than the rest of the insiders.

A tale of two countries

A picture speaks a thousand words, they say. Here two pictures speak for themselves.

In 1959, two nations got their leaders. One country was rich and the other poor. After 55 years, this is the situation in those two countries – Cuba and Singapore.

cuba-vs-singapore

ft-lee-kuan-yews-singapore-flourished-while-fidel-castros-cuba-floundered

 

கறுப்புப் பண ஒழிப்பு என்னும் பார்ப்பன சூழ்ச்சி

நரேந்திர மோதி என்கிற பார்ப்பனர், உர்ஜித் படேல் என்னும் பார்ப்பனருடன் இணைந்து, அருண் ஜெய்ட்லி என்னும் பார்ப்பனருக்குச் சொல்லாமல் செய்த பார்ப்பன சூழ்ச்சியால், நாட்டின் பொருளாதாரம் ரேழியில் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது. வாத்யாருக்குச் சொல்லியாகிவிட்டது..

இத்தனை பார்ப்பனர்கள் சேர்ந்து செய்த சூழ்ச்சியை, வை.கோ., நிதிஷ் குமார், ராமதாசு, பில் கேட்ஸ், ரஜினிகாந்த், அபிஷேக் பச்சன், சல்மான் கான், விரேந்தர் ஷேவாக், விராட் கோலி முதலான பார்ப்பனர்களும், அர்விந்த் விர்மானி, உலக வாங்கி, மூடி நிறுவனம் என்னும் பார்ப்பனர்களும், இன்ன பிற இணையப் பார்ப்பனர்களும் ஆதரிக்கிறார்கள். ஆக இது பார்ப்பன சூழ்ச்சியே என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியென விளங்குகிறது. #demonetisation ஐ ஆதரித்த பார்ப்பனரின் நாமகரணங்கள்:

  1. வை.கோபாலசாமி அய்யங்கார்
  2. நிதிஷ் குமார் அய்யர்
  3. பில் கேட்ஸ் கனபாடிகள்
  4. உர்ஜித் படேல் சிரௌதிகள்
  5. சல்மான் கான் சர்மா
  6. ரஜினிகாந்த ராவ்
  7. விராட் கோலியாச்சாரியார்
  8. ராம தாசு சாஸ்திரிகள்
  9. ஷேவாக் வாஜபேய சர்மா
  10. அபிஷேக் பச்சனையங்கார்

‘கருப்பு வெள்ளி’யும் பல பலியாடுகளும்

1987ல் நான் 10ம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது அப்பாவிடம் ஒரு பவுண்டன் பேனா கேட்டிருந்தேன். சுமார் ஆறு மாதங்கள் ஆறப்போட்டு, பல நினைவூட்டுதல்களுக்குப் பின் ஒரு நாள் வாங்கிக் கொடுத்தார். அதன் விலை ஆறு ரூபாய். அது அன்று அவருக்குப் பெரிய பணம். 12ம் வகுப்பு வரை அந்த ஒரே பேனா தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்னும்  வழிகாட்டுதலுடன் பேனா என்னை வந்தடைந்தது. அவசியமான ஒன்றுக்கே அத்தனை கெடுபிடிகள்.

அப்போது எனக்கு கைகெடிகாரம் தேவைப்பட்டது. அப்பாவிடம் கேட்க பயம் மட்டும் அல்ல, அவரிடம் கேட்டு அவரது இயலாமையை உணர்த்த விருப்பம் இல்லை. திடீரென்று அப்பா தனது பழைய கைகெடிகாரத்தை என்னிடம் கொடுத்தார். அன்று அவர் பணிக்குச் சேர்ந்து 25 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்பதால் அலுவலகத்தில் அவருக்கு எச்.எம்.டி கைகெடிகாரம் கொடுத்திருந்தார்கள். என்னிடம் வந்து சேர்ந்த அந்தப் பழைய கெடிகாரம் தனது அனைத்து பாகங்களும் புதுப்பிக்கப்பட்டு, மேலும் 10 ஆண்டுகள் உழைத்தது. இது முன்னொரு காலத்தின் கதை.

சில வருடங்கள் முன்பு வரை, ஏதாவது வாங்க வேண்டும் என்றால் கடைக்குப் போய் அதை மட்டும் வாங்குவார்கள். ஆனால் தற்போது ‘ஷாப்பிங்’ என்னும் வியாதி பிடித்து, எதையாவது வாங்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கடைக்குச் செல்கிறார்கள். கடையில் இன்னது தான் வாங்க வேண்டும் என்று இல்லாமல், கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் வாங்குகிறார்கள்.

பொழுது போகவில்லை என்றால் ‘ஷாப்பிங்’ செல்கிறார்கள். ஏதாவது மாலில் கால் கடுக்க நடந்து, ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி, வேண்டியது வேண்டாதது எல்லாம் பார்த்து, விலை விசாரித்து, முடிவில் சில மணி நேரங்களை வீணாகக் கழித்து, தேவையே இல்லாமல் விலை பெருத்த கரடி பொம்மை ஒன்றை வாங்கி வருகிறார்கள். பின்னர் அதை எழுந்தருளப் பண்ணுவதற்கு என்று தனியாக அலமாரி வாங்க வேண்டியுள்ளது.

அப்படி தேவை இல்லாமலே வாங்குவதற்கு என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நாள் ‘கருப்பு வெள்ளி’ (Black Friday) என்று தற்காலத்தில் அறியப்படுகிறது. அமேஜான், பிளிப்கார்ட் முதல் அடுத்த தெரு அண்ணாச்சி கடை வரை ‘கருப்பு வெள்ளி’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள். நவம்பர் மாத கடைசி வெள்ளிக் கிழமையை இப்படி அழைக்கிறார்கள்.

அன்று எதையாவது வாங்கியே ஆக வேண்டுமாம். ஒரு மாதம் முன்பிருந்தே கவனத்தை ஈர்க்கும் வண்ணம் விளம்பரங்கள். சுலபத் தவணை முறையிலும் பணம் கட்டலாமாம். ஐபேட் முதல் அடுப்பங்கரை உப்பு வரை அதிரடி விலைக் குறைப்பு என்று ஒரே அமர்க்களம். ‘நான் ஆர்டர் போட்டுடேன், நீ போட்டுவிட்டாயா?’ என்று குசலம் விசாரிப்புகள் வேறு.

இந்த நாராசப் பழக்கம் அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி ஆன இன்னொரு வினை. தேவையோ தேவை இல்லையோ என்னத்தையாவது வாங்கியே ஆவது என்னும் ‘நுகர்வென்னும் பெரும்பசி’ பிடித்த அமெரிக்க காட்டுச் சந்தைப் பொருளாதார மாடலின் இந்தியப்படுத்தலின் விளைவு, இந்தியாவின் அமேஜான், பிளிப்கார்ட் விளம்பரங்கள். இதன் பின்னர் நம் இந்திய மத்தியதரம் கண்மூடிச் செல்கிறது.

ஒரு கைப்பேசி இருக்கும் போதே இன்னொன்று வாங்குவது, ‘நல்ல ஆபர்ல போட்டான், வாங்கிட்டேன்’ என்று இதில் பெருமை வேறு. இதைவிட இதற்காக அமேஜான், பிளிப்கார்ட் தளங்களில் நாள்தோறும் மணிக்கணக்கில் காத்திருப்பது கணக்கற்ற மனித ஆற்றலின், நேரத்தின் பெரும் வீணடிப்பு.

நன்றாகவே வேலை செய்யும் கைப்பேசியை மாற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன? புதிய மாடலில் 4 GB RAM என்பதால் வாங்கினேன் என்கிறார்கள். ஒரு கணிணியில் இருக்க வேண்டிய மெமரி, கைபேசியில் எதற்கு? கைப்பேசியில் அதிக திறன் மற்றும் துல்லியம் உள்ள கேமரா இருக்கிறது என்கிறார்கள். கைப்பேசியில் பேசுவதைத் தவிர அனைத்துக்கும் வசதி இருக்கிறது; மக்கள் அதையும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்குகிறார்கள். அந்தக் கம்பெனிகளுக்கு முன் ஜென்மத்தில் என்ன கடன் பட்டார்களோ என்னவோ.

‘கருப்பு வெள்ளி’ கண்றாவி அங்கொன்று இங்கொன்று என்று இருந்தது போய், தற்போது சர்வ வியாபியாய் அலுவலகங்களின் உணவு இடைவேளைகளில் பேசப்படும் ஒரே பேச்சாக இருப்பது மனித இனத்திற்கே பெருத்த அவமானம். ஒன்று ‘கருப்புப் பணம்’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள்; இல்லை ‘கருப்பு வெள்ளி’ பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

எதையாவது வாங்கியே ஆக வேண்டும் என்பது ஒன்று. அடுத்தவனை விட அதிகமாக வாங்கியுள்ளேன் என்று சொல்லிக்கொள்வது இன்னொன்று. இப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளவாவது வாங்குகிறார்கள்.

இது தவிர டி.ஐ.ஒய். (DYI) பதார்த்தங்கள் என்று ஒரு வகை. ஒரு நாற்காலி வாங்க வேண்டும் என்றால் ஆசாரியிடம் செல்வது போய், நாற்காலியைத் தயாராக வைத்துள்ள கடைகளுக்குச் சென்றார்கள். தற்போது அதுவும் போய், அமேஜானில் ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்கிறார்கள். நாற்காலி ஐந்து பாகங்களாய் வந்து சேர்கிறது. அதை ஒருங்கிணைக்கும் வேலையும் வாங்குபவருடையதே. ‘காசையும் கொடுத்து தேள் கடியையும் வாங்கிய’ கதையாய், பணம் கொடுத்து வாங்கி, வீட்டில் நாற்காலி செய்கிறார்கள். ‘ஐக்கியா’ என்னும் பெருநிறுவனம் மக்கள் தலையில் மிளகாய் அறைத்து, வெறும் நாற்காலியின் மர பாகங்களை ஆனை விலைக்கு விற்கிறது. பெருமையுடன் அதையும் வாங்கி வந்து, வீட்டில் அமளி துமளி பண்ணி, நாற்காலி செய்து அதில் அமர்வதில் பெருமகிழ்வு கொள்கிறார்கள் மக்கள். ‘ஐக்கியா’ நாற்காலி செய்தேன் என்று பேஸ்புக்கில் பெருமை வேறு. கடைக்காரன் செய்ய வேண்டிய வேலையை மெனெக்கெட்டு இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்வதற்குப் பெயர் மாடர்ன் முட்டாள்தனம் என்பது தெரியாமல் செய்கிறார்கள்.

தற்போதெல்லாம் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகளின் பையில் 4-5 பால் பாயிண்ட் பேனாக்களாவது தென்படுகின்றன. அது தவிர ‘ஜெல்-பென்’ என்று விலை உயர்ந்த பேனாக்கள் குறைந்தது இரண்டு வண்ணங்களில் தென்படுகின்றன. கேள்வியை எழுத ஒரு வண்ணம், பதிலுக்கு இன்னொரு வண்ணமாம். இங்க் பேனா எனப்படும் பவுண்டன் பேனா பயன் படுத்தக்கூடாதாம். இங்க் கொட்டுகிறதாம். பள்ளிகளில் இன்னின்ன வகைகளில் தான் கொடுமைப் படுத்துவது என்று இல்லாமல் எல்லா வகைகளிலும் கொடுமைகள். இதனைக் கேட்கவும் முடியாது. எனவே எப்போதும் வீடுகளில் 15-20 பேனாக்கள் இருப்பது சகஜமாகி விட்டது. ஆனால் ஒன்று. அவசரமாக ஒரு முகவரி எழுதவேண்டும் என்றால் எந்தப் பேனாவும் எழுதாது என்பது நிகழ்கால நிதர்ஸனங்களில் ஒன்று. ஒரே ஒரு பேனா வாங்குவது என்பது போய், ஹோல்சேலில் பேனாக்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்குப் பெயர் ‘கருப்பு வெள்ளி’ உற்சவம்.

பாரதப் பொருளாதாரம் செலவிடும் பொருளாதாரம் அல்ல; சேமிக்கும் பொருளாதாரம். ‘விரலுக்குத் தகுந்த வீக்கம்’,  ‘சிறுகக் கட்டிப் பெருக வாழ்’ என்பவை நமது மரபுகள் என்பதை மறந்து, எப்படியாவது வாங்க வேண்டும், எதையாவது வாங்க வேண்டும், நிறைய வாங்க வேண்டும், வாங்கியதைச் சொல்ல வேண்டும் என்கிற கதியில் ஓடுவது என்ன மாதிரியான வடிவமைப்பு?

ஒரு உதாரணம்: ஒரு சட்டை ரூ.200; இரண்டாக வாங்கினால் இரண்டுமாக ரூ. 300. இப்படியாக ‘கருப்பு வெள்ளி’ அன்று விளம்பரம் வரும். சட்டை வாங்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதவர்கள் கூட அன்று ஆபரில் கிடைக்கிறது என்று இரண்டு சட்டைகள் வாங்குவர். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று வாங்குவது என்ன ஒரு மடமை? ‘ஆடித் தள்ளுபடி’ என்பது போல் இது புதியது.

black-fridayஅன்று வரை ஒழுக்கம், விதிகளை மதித்தல், நேரக்கட்டுப்பாடு, நேர்மை என்று பீற்றிக்கொள்ளும் மக்கள் நிறந்த நாடுகளில், அடிப்படை மனிதப் பண்புகள் கூட மறந்து மக்கள் அடி-பிடி என்று முட்டித் தள்ளிக்கொண்டு போய்ப் பொருட்கள் வாங்குவது என்ன மாதிரியான டிசைன்? மனிதத் தன்மையையே இழக்கவைக்கும் ஒரு நிகழ்வை எப்படிக் கொண்டாடுவது?

வெள்ளிக்கிழமை மங்கலங்கள் நிறைந்த நாள் என்று நமது பண்பாட்டில் அடிக்கடி அறிவுறுத்தப்படுகிறது. வெள்ளிக்கிழமைகளில் பணத்தைச் செலவு கூட செய்ய மாட்டார்கள். வீட்டிற்கு வாடகை கொடுப்பது கூட வெள்ளிக்கிழமைகளில் செய்வதில்லை. மஹாலட்சுமியின் நாளாகக் கருதப்படும் அந்த நாளில், நகைகள் வாங்குவது, புதிய சேமிப்புக் கணக்குகள் துவங்குவது என்பது நமது பழக்கங்களில் ஒன்று. இப்போது தீவிர மேற்கத்திய அடிமை மன நிலையில், பொருளாதாரம் சற்று மேம்மட்டுவிட்ட கிறக்கத்தில் வெள்ளிக்கிழமையை ‘கருப்பு வெள்ளி’ என்று பெயரிட்டு அன்று இன்னது தான் என்றில்லாமல் கண்டதையும் வாங்கிக் குவிப்பதை ‘மனநிலை பிறழ்வு’ என்று கொள்வதைத் தவிர வேறென்ன சொல்வது?

எதையெல்லாமோ முட நம்பிக்கை என்கிறார்கள். ‘கருப்பு வெள்ளி’ போன்ற நிகழ்வுகள் அவர்கள் கண்களில் படுவதில்லை. நம்மை நாம் மீண்டும் அடிமைகளாக்கிக் கொள்ள இடைவிடாமல் முயன்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தவிர இது வேறென்ன?

இதையாவது செய்யலாம். முட்டாள்கள் தினத்தை ஏப்ரல் 1ல் இருந்து இந்த நவம்பர் மாத நாலாவது வெள்ளிக்கிழமைக்கு மாற்றலாம். வெள்ளி தனது மங்கலத்தையாவது தக்கவைத்துக் கொள்ளும்.

சிங்கப்பூர் ‘சங்கப்பலகை’ முதல் அமர்வு – நிகழ்வுகள்

அறிஞர்களும் தமிழ் ஆர்வலர்களுமாக 26 பேர் வந்திருந்த ‘சங்கப்பலகை’ முதல் அமர்வு, பல சிந்திக்க வைக்கும் பேச்சுக்களுடன் சிறப்பாக நடைபெற்றது. 86 வயது இளைஞரும் தமிழ் ஆர்வலருமான திரு.ஏ.பி.ஆர் ஐயா வந்திருந்து ஆசிர்வதித்தார். திரு.செல்வம் கண்ணப்பன், திரு.புகழேந்தி முதலான ஆர்வலர்களும், விழாவில் ஆதரவாளர் திரு.பார்த்தசாரதி அவர்களும் வந்திருந்தது பெரும் ஊக்கம் அளித்தது. ‘நான் இராமானுசன்’ நூலின் கன்னட மொழிபெயர்ப்பாளர் ஹரிணி அவர்களும் வந்திருந்தார்.

பாவை சீயர் –  மாதங்கி

பாலகாண்டம் – நவீன கவிதை – கண்ணன் சேஷாத்ரி

 

நாட்டுப் பசு – சசி குமார்

 

அதிபதி – புகழேந்தி

Why I like demonetisation

Demonetisation – the art of making money worthless. PM Modi has made money worthless and the pursuit of that, even worthless. But that does not mean he would not be raising taxes, for his govt runs on taxes alone.

So, what is fantastic about this exercise of making the money worthless?

Well, your ward’s councillor, the primary school drop out who has two Toyota Innovas and who hangs out with a platoon of able bodied goons who are clad in gold ornaments the size of a bicycle chain,  is nowhere to be seen for the last 3 days since the announcement was made.

You see the leader of the opposition, if you can call him so, stand in a queue in front of an ATM to draw cash like you do. How many times in the past have you seen this happening?

The multi-billionaire, who has at least two cars, and who has not been seen in the public as he has always spent his time inside of cars and planes, has come out to stand in front of an ATM to draw cash.

The politicians who have never cared about the poor have suddenly started talking about the trials and tribulations of the poor as the 500 and 1000 Rupee notes have been withdrawn. You can understand that they are not talking about the poor but about themselves, as they don’t know what to do with the sacks of cash held in their vaults.

The one feature that is striking in this exercise is that, even if you have loads of 500 and 1000 Rupee notes, you don’t have cash unless you have small change.

Even if  black money is not eradicated in full, just because the above worthies have been made to come out of their hideouts, I support the #demonetisation.

Finally, as a B.Tech holder with 20 years of work experience, the Nanganallur flat that you were wanting to buy for your parents for keeping them closer to the temples – it is going to be a lot cheaper and you would not be forced to shell out all you savings for that. Instead, the builders would be after you, for the first time in many years.

For all the above, I support #demonetisation.

Jai Hind.

 

சீக்கிய ஞானாசிரியரை வணங்குவதா?

பேஸ்புக்கில் தீபாவளி பற்றி ஒரு பதிவிட்டிருந்தேன். அதற்கு சில எதிர்வினைகள் வந்தன. இது தொடர்பான என் பதில் :

முதலில் நான் இட்ட பதிவு :

தீபாவளி சமணப் பண்டிகை. அதை இந்துக்கள் ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? என்று கேட்கிறார்கள்.

பவுத்த, ஜைன மதங்கள், அவற்றின் பிம்பங்கள், குருமார்கள், தீர்த்தங்கரர்கள் இவர்கள் அனைவருமே நமது மூதாதைகள் தான். பாரதவர்ஷத்தில் பிறந்த பெரும் ஞானத் தேடல் பாதைகளின் பிரதிநிதிகள் இவர்கள். இவர்களுடன் தொடர்புடைய ஒரு நிகழ்வே தீபாவளி என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட, அதுவும் நமது பண்டைய நிகழ்வே.

இவை தவிர, இந்த ஞானத் தேடல்களின் மேல் கட்டி எழுப்பப் பட்ட அத்வைத, விசிஷ்டாத்வைத, துவைத ஞான மரபுகள், சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வரும் பாரத பண்பாட்டின் சங்கிலித் தொடர் அமைப்பை நமக்கு நினைவுபடுத்துவன.

ஒன்றை அழித்து இன்னொன்று என்பது அல்ல; ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று என்பது நமது பண்பாடு. இரண்டும் உண்மைகளே; இரண்டு வழிகளின் குருமார்களும் ஆச்சாரியர்களே. பாரதத்தின் பன்முகத்தன்மை இதுவே.

நமது தர்மத்தைக் காக்க சீக்கிய குருமார்கள் செய்த தியாகங்களை மறக்கமுடியுமா? ஆதிசங்கரரும், மத்வாச்சார்யரும், இராமானுஜரும் எப்படி நமது ஞானாசிரியர்களோ அப்படியேதான் பவுத்த, ஜைன, சீக்கிய ஞான ஆசிரியர்களும்.

அவர்களது பண்டிகைகளும் நம்முடையனவே. அவரே நாம்.

‘பூரண ஞானம் பொலிந்த நன்னாடு

புத்தர் பிரானருள் பொங்கிய நாடு

பாரத நாடு பழம் பெரும் நாடு’ – பாரதி.

எதிர்வினைகள் வந்த பின் என் பதில்:

‘சீக்கிய குருமார்களை வணங்குவதா? அவர்களை சங்கரர், இராமானுசர் போன்ற ஞானாசிரியர்கள் வரிசையில் சேர்ப்பதா? ஏன் இந்த சமரசப் பேச்சு?’ என்று கேட்கிறார்கள்.

நண்பர்களே, உங்களுக்கு ரத்தத்தில் தோய்ந்த நமது வரலாறு தெரியுமா?

திருவரங்கத்தில் உலுக்கான் என்னும் துக்ளக் வம்ச அரசன் 12,000 வைணவர்களைக் கொடூரக் கொலை செய்தது நீங்கள் அறிந்தது அல்லவா? அந்த வெறியாட்டத்திற்கு இடையிலும் திருவரங்கனின் திருவுருவைக் காக்க வேதாந்த தேசிகரும், பிள்ளைலோகாசாரியரும் பட்ட துன்பங்களை நீங்கள் அறிவீர்கள் தானே? அது போல இன்னொரு ரத்தம் தோய்ந்த வரலாறும் உண்டு.

காஷ்மீரத்தின் பண்டிதர்களுக்கு இரண்டு வழிகளை அளித்திருந்தான் ஒ௱ரங்கஜீப். மதம் மாறினால் உயிர் வாழலாம்; இல்லையெனில் மரணம். பண்டிதர்கள் ஒன்பதாவது சீக்கிய குரு தெக் பகதூரிடம் முறையிட்டனர். சனாதன தர்மத்தைக் காப்பதில் பெரும் பற்றுடையவரான குரு தெக் பகதூர் தில்லி சென்று ஒ௱ரங்கஜீபிடம் பேசிப்பார்த்தார். காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்களை வற்புறுத்த வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

விதி சிரித்தது. கொடுங்கோலன் ஒ௱ரங்கஜீப் குருவைக் கைது செய்தான். அவரையே மதம் மாற வற்புறுத்தினான். எண்ணிப்பார்க்க முடியாத கொடுமைகளை இழைத்தான். காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்களுக்காக அனைத்து சித்ரவதைகளையும் தாங்கிக்கொண்டார் குரு. அவருடன் தில்லிக்கு வந்த இரு தொண்டர்களை அவர் கண் முன்னரே வெட்டிச் சாய்த்தான். குரு மிருகங்கள் அடைக்கப்படும் கூண்டில் இருந்தபடி இதனைப் பார்த்தார்.

ஆயினும் அவர் மனம் மாறவில்லை. மதம் மாற மறுத்தார். மேலும் கொடுமைகளைச் சந்தித்த பின் நவம்பர் 11, 1675 அன்று தில்லியில் பலர் முன்னிலையில் தியாகமே உருவாக நின்ற குருவுன் தலையை வெட்ட. ஒ௱ரங்கஜீப் உத்தரவிட்டான். வீதியில் வணக்கத்திற்குரிய குரு தெக் பகதூரின் தலை தனியாக உருண்டது.

காஷ்மீரத்துப் பண்டிதர்கள் சீக்கியர்கள் அல்லர். ஆயினும் பாரதப் பண்பாட்டின் பிரதிநிதிகளாய் அவர்கள் இருந்ததை குரு தெக் பகதூர் உணர்ந்திருந்தார். தன்னிகரில்லாத் தியாகமாய் தனது உயிரை பலிதானமாக்கினார். தில்லியின் வீதியில், குருவின் குருதி கலந்தது; பாரதத்தாயின் மடியில் அவரது தலை வீழ்ந்தது. தனியான தலையை யாருமறியாமல் எடுத்துக்கொண்டு அவரது சீடர்  பாய் ஜீவன் சிங்  பஞ்சாபில் உள்ள ஆனந்தபூருக்குச் சென்றார். அங்கு குருவிற்கு இறுதி மரியாதைகள் நடந்தன.

350px-guruteghbahadurகவனிக்க வேண்டியவை: பாதிக்கப்பட்டவர்கள் காஷ்மீரத்து பண்டிதர்கள். அவர்களுக்காகத் தன்னையே பலிதானமாக்கிக் கொண்டவர் சீக்கிய ஞான மரபின் குரு.

காஷ்மீரத்து சாரதா பீடத்தில் இருந்த ‘பிரும்ம சூத்திரம்’ நூலிற்கு இராமானுசர் பாஷ்யம் எழுதினார் என்பது நினைவிருக்கலாம். பாரதப் பண்பாட்டின் ஊற்றுக்கண் காஷ்மீரம். அதன் பண்டித மக்கள் அந்த ஊற்றுக்கண்ணின் வாரிசுகள் என்பதை குரு தெக் பகதூர் உணர்ந்திருந்தார்.

பாரதப் பண்பாட்டிற்காக தன்னையே பலிகொடுத்த அந்த மகானை ஞானாசிரியனாக வணங்குவதில் என்ன தவறு உள்ளது? இதில் ‘சமரசப் பேச்சு’ எங்கிருந்து வந்தது?

தில்லியின் வீதிகளின் நடக்கும் போது அந்த ஞானாசிரியனின் ரத்தம் கலந்த அந்த மண்ணை சற்று எண்ணிப் பாருங்கள். அந்த மண் சொல்வது இது தான்: “பாரத மண்ணில் தோன்றிய எந்த ஞான மரபுமே நமது தாய் மரபு தான். இந்த உண்மையை உணர்வது நமது பண்பாட்டு ஒருமையை உணர்வதற்குச் சமம்.”

References:

  1. Holy Warriors – Edna Fernandes..
  2. Punjab: A history from Aurangazeb to Mountbatten – Rajmohan Gandhi.
  3. Later Mughals – William Irvine.

Nehru and Freedom of the Press

Panditji is often hailed, rightly so in some cases, as a steadfast believer in the freedom of speech. His stand on this freedom doesn’t seem to be stable. Let us look at some instances.

His speech in the Constituent Assembly on 08-Mar-1948:

“We have been extraordinarily lenient towards the Press, Indian and foreign. We have gone out of our way to tell them that we will not do anything even if they send message which are extremely disagreeable to us.”

In a speech at the Newspaper Editor’s Conference on 3/12/1950, he said:

“I have no doubt that even if the government dislikes the liberties taken by the press and considers them dangerous, it is wrong to interfere with the freedom of the Press. By imposing restrictions you do not change anything; you merely suppress the public manifestation of certain things, thereby causing the idea and thought underlying them to spread further. Therefore, I would rather have a completely free Press with all the dangers involved in the wrong use of that freedom than a suppressed or regulated Press.”

Surprisingly he was the first to apply a gag on the press. He moved the first constitutional amendment on 10 May 1951 which was enacted by Parliament on 18 June 1951. The amendment introduced a qualifier- ‘reasonable’- for freedom of the press.This was in response to articles critical of his policies by a communist party journal from Madras, the Organiser case and the court’s favourable judegemetns to the petitioners.

In a speech in Parliament on 29-May-1951, he said:

“The Press if it wants freedom – which is ought to have must have some balance of mind which is seldom possesses. One cannot have it both ways. Every freedom in this world is limited, limited not so much by law as by circumstances. We do not wish to come in the way of freedom of the Press. Personally, I am convinced of the freedom of the Press.”

The statements apear to go back and forth. While wanting to appear pro-press and therefore be considered a liberal, he also tries to curtail some aspects and says ‘freedom is not un-limited’.

I, however, want to think that he was constrained to initiate the first ever press gag in Free India, just to take care of the nascent democracy that India was, then. But, as everything has a first time, the press gag too had one , and that was ironically initated by Panditji himself. Let us remember that he had asked Shankar, the cartoonist, not to spare him in his cartoons.

As with all leaders of the past, Nehru would have to be considered as a whole and not in bits and pieces. Let us explore this and some other aspects of Panditji in subsequent posts.

Ref: Romesh Thappar vs The State Of Madras.
Ref: The Organiser – State of Punjab.
#realnehruhistory