An evening with Jeyamohan

“Meet the writer’  programme with Tamil writer Jeyamohan was as fabulous as it always used to be. This time it was classic Jeyamohan stuff. The writer was at his best and it was like Tenduklar playing in his home ground in Mumbai. The topic was ‘Literature, Great Literature and Classical Literature’, and Jeyamohan kept the audience in awe with his deep knowledge of the differences between the literary forms.

Moderator Chitra Ramesh announced the topic out of the blue. That did not deter Jeyamohan’s verbal velocity.

He started with Kamba Ramayana and described why it was the only classical literature in Tamil. He spoke reverentially about Prof.Jesudasan who kept reading Kamba Ramayana till his end. I have read Jeyamohan’s earlier articles on Prof.Jesudasan and knew what was to come. And Kamban played the same magic on me as he did on the late professor. I was in tears when Jeyamohan explained the manner in which Kamban describes the scene when Ram leaves Ayodhya. Having been exposed to Kamba Ramayana at an early age, I was able to relate to every adjective that Jeymohan mentioned during the course of his speech on Kamban.

Delving more on Kamba Ramayana, Jeyamohan said that between the post-sangam era and the Kamban era ( close to 1000 years ), many philosophies had come and gone – Jainism, Buddhism, Advaitam, Bakthi Literature etc. Thus when Kamban came on the scene, he had the rich cultural background to start his story from and demarcated the Tamil Culture on a firm footing.

Jeyamohan explained the architecture and form of a great literature – it should have form and direction, should be of a compound nature and should reflect the times in which the story took place. Additionally there has to be a balance in the story, with the different characters being depicted in their highs and lows and with no one character overshadowing the other. In this, he referenced Janakiraman’s ‘Moha Mull’, a Tamil novel and explained why it was not a classic – being a Tanjavur / Kumbakonam based novel, it didn’t even have a mention of the different temples that the two places are known for.

A writer is a chronicler of time and history and therefore his novel needs to have historicity in it. Only then it can be termed a a Great Novel. For this, the writer needs to be a research student. He should have done so much research that he should have the history of each character with all its ups and downs.

A seed contains the entire forest within itself thereby having the ability to recreate the forest if the need arises. A classical novel is one such. It should represent the microcosm of the society that it is based on. A classical novel, while depicting the hunger of the cat, should also, in equal intensity, describe the pain of the rat that becomes the food for the former. It should have the depth, detail and concern for all its characters.

Why was Seevaka Chinthamani not as widely read as Silappathikaaram ? one asked. Jeyamohan attributed this to the time at which Seevaka Chinthamani was written. As it was written after the end of the Jain era, the book did not get the wide readership that Silampu got.

He went on to say that Sanskrit was the most widely prevalent language in India and the most common one as well. However, it was not the tongue of any particular group of people, while Tamil continues to be the tongue of many and therefore the classics in Tamil are alive.

What happens to the classics in Tamil ? How do our classics , epics like Kamba Ramayan reach the younger generation? asked another. Jeyamohan said that this transition and handing-over of classics has been happening  and would continue and said that if two people are found together always, they are referred to ‘Ram and Lakshman’, while a powerful person is still referred to as ‘Hanuman like’. Society’s genetic connection with the epics ensures the longevity of these literature types and this connection is likely to continue.

‘Puyalile oru thoni’,  a novel by Pa.Singaaram has Malay, Singapore and Indian scenes. However the novel doesn’t have the singularity of thought and hovers all over the place and hence cannot be called a ‘classic’.  The most voluminous novel written about Singapore was by M.K.Menon. It ran into 6 volumes.

‘Neelakanda paravaiyai thedi’ and ‘Aarogya Niketanam’ were the other classics that defined the standards for a classical novel.

While talking about the different forms of literature, there was a question about Thirukkural – the amazing Tamil couplet series. He said that Thirukkural should be classified as a ‘sutra’ like the Patanjali Yoga Sutra. At a superficial level, Thirukkural could be covered in less than 30 minutes. But by juxtaposing the words and letters, the couplet delivers far greater thought and deeper insights into the way the world functions than what is generally believed. In this context he quoted the famous couplet :

“விசும்பிற் றுளிவீழி னல்லான்மற் றாங்கே

ஆங்கே பசும்புற் றலைகாண் பரிது.”

This, if looked at from a superficial level, tells us that only when it rained, even grass grew on earth.This vanilla meaning doesn’t convey anything other than stating an obvious fact. But Thiruvalluvar, the poet, is a far greater intellectual to just state this plain fact. So, if one looks at this couplet as a ‘sutra’, the meanings that it provides are awe inspiring.

Eg: ‘விசும்பு’ refers not to the sky but to the outer space. There is life on earth just because of an extra-terrestrial droplet that had fallen on earth from space. This is not fiction but popular science that life forms began on earth from an extra-terrestrial impact. There is yet another dimension to this couplet. The poet has used’grass’ not in an absent minded manner, but with a deep insight that ‘grass’ is the first ever evolved version of food. Men either eat grass as grass or other animals that ear grass. The first element of the food chain on earth starts with grass.

This deep insight has to evolve inside of oneself. And that evolved enlightenment can be called vision or ‘darshan’.

Due to the ‘sutra’ nature of Thirukkural in that it contained much more than what it seemed to contain, in the times of yore,  people should have read only one couplet for a day or for even a month and meditated on the meanings of the words and on the placement of the words. With the demise of traditional methods of learning, we should have lost the deep insights as well.

When there was a question on the destruction or amalgamation of smaller gods / demi-gods into the holistic Iindu pantheon, Jeyamohan provided a grand insight that is not mentioned in literary circles for fear of being branded ‘backward’. He said that the European pagan religions were completely destroyed by Christianity so much so that the gods of those religions were depicted as demons in Christianity, while in India, all the demi-gods were absorbed into the greater Hindu pantheon and were made Hindu gods. The demi-gods and village deities still had a position in the wider Indian school of religious thought and were not destroyed as in Europe. In this regard he even quoted a recent event where a ‘Chairman’ of a municipality in south Tamil Nadu has been made a god and absorbed into the Shaiva school as the ‘Chairman’, when he was alive, had been benevolent to the people of the region.

Jeyamohan concluded by saying that a writer of novels could be defined thus : ‘He should, by the repertoire of his linguistic skills, provide a magnificent vision and a sense of visual splendor resulting in an intellectual download to the reader, however providing a singular vision that does not hover all over.’

One of the most enjoyable evenings when I got drenched in the flurry of literary knowledge and linguistic extravaganza.

(Meeting was on 21-Aug-2016 at Ang Mo Kio Library, Singapore. This is written in English for the sake of non-Tamil readers)

நான் இராமானுசன் – வாசகர் கடிதம்

இதை விட எனக்கு வேறென்ன வேண்டும்?


ஐயா,உங்களின் “நான் இராமானுசன்” நூலை இன்றுதான் முடித்தேன். இராமானுசரை நான் நேரில் கண்டேண். நூல் மூலமாக அவரின் உள்ளத்தையும் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கும் முக்கிய கேள்விகளுக்கும் ராமானுசரே விடையளித்தது போல் உள்ளது.

இந்த புத்தகத்தை எனது மனைவியையும் படிக்க கூறியுள்ளேன்.

சேவை தொடரட்டும்,


Yegneswaran – the guardian of Neyveli

yag1Shri.Yegneswaran, a Mining Engineer from Banaras Hindu University, took over the reins of Neyveli Lignite in 1972 and served until 1980. A dedicated engineer first and a manager next, he oversaw Neyveli when it was undergoing troubled times.

Yegneswaran enjoyed enormous clout with the central government. But that did not translate into funds for the corporation. He took it upon himself to bring the corporation from a loss making unit whose sustainability was being questioned, to a profit making one in record time, thus proving that Public Sector units could still be turned around if the person at the helm had the necessary inclination and intent.

There was a time when the corporation was on the verge of  bankruptcy. He needed operating capital to run the company for some time so that its viability, even for a short term, could be assessed. For this, he lobbied heavily with the MPs and the Mines Ministry and got Rs 120 crore sanctioned. 120 crore is a gargantuan amount today too. But to get that from the cash strapped central government in the 70s was, by itself, a miracle. Yegneswaran did just that. He performed a miracle.

Yegneswaran was a very clever leader. He understood early on that ,without the central government’s tacit support, he couldn’t achieve what he wanted for Neyveli. He liaised with the then Steel and Mines Minister Mohan Kumaramangalam and expanded the capacity of Mine I. He was also instrumental in getting clearances for Mine II. In his quest for excellence, he ensured that he visited the US to see first hand how the bucket wheel excavators of the German manufacturer Krupp Industries worked in Peabody Coal Mines in the US. US Embassy cables mention that American companies should canvass the Neyveli team into buying American equipment. However, Yegneswaran went ahead and placed orders with Krupp with finances from the German lending arm KFW.

Mine I expansion resulted in increased power generation  in Neyveli due to which agriculture improved in the state. The state should have capitalised on the strength of Neyveli Lignite Corporation and set up more Thermal Power Stations in other places in the state. State apathy resulted in Tamil Nadu not utilising the intellectual capital in NLC while states like Gujarat, Rajasthan and Uttar Pradesh gained. Yegneswaran wanted TN to better utilise NLC’s capabilities but to now avail.

A man of very simple needs, Yegneswaran once drove my Dad home in his car when they had to work on a week-end to complete a report to the central government. My Dad was many layers lesser in hierarchy than the Chairman.

One could see Yegneswaran strolling in the verandah of his office at around 8 AM in the morning. He again strolled at 8 PM thinking of the works to be done the next day.

Employees of Neyveli Lignite recall with gratitude, the strong foundation that Yagneswaran laid that is still seeing Neyveli through.

Recently an auditorium was opened in Neyveli in his name.

T.M.S.Mani – The father of Neyveli

TMS Mani and wifeT.M.Subramani was an ICS officer who was handpicked by Pt.Nehru to bring out a public sector unit called Neyveli Lignite Corporation. An officer of the highest integrity known to man kind ( most of the ICS officers were men of integrity ), Mani was a chronic asthmatic. He didn’t have a place to stay in Neyveli – the township was still being built then – and had to travel from Madras to Neyveli to oversee the mine excavations.

He was not an engineer but educated himself in the nuances of Mining Engineering and was physically present when the Lignite Mine 1 was being excavated. The giant bucket-wheel excavators had to come from Hungary / Germany and the then USSR. Under Mani’s stewardship, the machine was dismantled in Madras, transported in huge container lorries to Neyveli and then re-assembled.

Having been associated with Neyveli since the days of Neyveli Investigations when he was following up on the excavations in Neyveli to ascertain that the coal like substance was indeed Lignite, Mani was asked to head the Corporation once it was confirmed that the coal like substance was indeed Lignite. He considered Neyveli as his child and ensured that it got all his attention, at all times of the day.

Being a workaholic, he spent all his non-sleeping hours in the Mining areas ( He, like Panditji, slept for a few hours per day). And that exacerbated his asthmatic condition. Employees who worked under him dreaded his presence as he was known to stay in office until the wee hours of the night.

As a man who paid attention to detail, he took great care in the design of the township for employees. He insisted on a movie theatre as he didn’t want the employees to travel all the way to Chidambaram to watch movies and turn up tired for work, the next day.

Once NLC stabilised, he was advised to take rest in Mumbai where his asthma worsened and he died before being brought to Chennai. His mortal remains were brought to Neyveli for the employees to pay their respects.

Much of what Neyveli is today, is due to T.M.S.Mani. The rest is due to Panditji, RV and Kamaraj.

The road that ran adjacent to our house in Neyveli was named after him many years after his death.

T.M.S. Mani didn’t leave any wealth for his family, not even a house.

Shadow work – book review

41dwaetbrgl-_sx331_bo1204203200_What are the works that we do unknown to ourselves?

How do corporations push their work to the consumers and still charge for the entire service?

How do consumers, in the guise of becoming tech-savvy, become willing pawns in the corporations’ hands and spend their most valuable asset – Time – in enriching the corporations, with no benefit to themselves?

These and many items like these are covered in the book ‘Shadow Work’ by Craig Lambert

Take the case of the numerous user ids and passwords that we have to figure out on a daily basis. Why should we, the consumers of services, have to pay by way of our time and effort, for authenticating ourselves across multiple applications, while the need to authenticate the consumer is on the corporation? Unknown to ourselves, we the consumers, are becoming the shadow workers of corporations.

Take the case of self-service petrol stations or salad fixing stations in eateries. Why should the consumer do the job of a petrol pump attendant or an eatery worker? Not only many jobs are lost but also consumers work for the corporations, for free.

When postmen delivered mails, we got mails that we needed to get. We never got junk mails or spams. But with the advent of emails, we are the recipients of more spam mails that proper ones. And the work of sifting through hundreds of spam emails is on us, consumers. This is shadow-work.

Call any bank and you have to wait for some time to ‘familiarize’ yourself with their ‘changed menu options’. Why should a customer have to spend time to wait on a call to learn about some key punching sequences that have changed?

Take Facebook. The content that users write is in turn used by Facebook to target advertisements and earn for themselves. In terms of content generation, Facebook doesn’t invest at all. It uses consumer’s time, effort and intellect for free, while earning advertisement revenue for itself and its shareholders.

Every tech company has an online forum where users answer one another’s queries, removing the burden on the company to provide support and service to a large extent. If this would not have been the case, the company would have had to hire more support staff. With consumers acting as shadow workers, the companies stand to gain by ‘out-sourcing’ their support work for free.

The rapid automation of services – check deposit, teller transactions et al – has also resulted in lesser human interaction and increased human isolation. While man is supposed to be a social animal, the proliferation of technology and such shadow works have ensured that man is isolated from his society, with each catering to his own needs with no need to interact with fellow humans.

The book is well written, an eye-opener in many cases, and a great read.

PM’s I-Day Message

The days of pusillanimity are over. This is what I get from the PM’s Balochistan reference. It could be a strategic reminder to Pakistan that India has the means & methods to create trouble in Baloch if the former continues meddling in Kashmir.

Being the fastest growing economy in the world, India has the means and wherewithal to meddle in Baloch. Shri.PAK says what if Pakistan, an already failing state, degenerates and enters into a quagmire with the nuclear arsenal falling into the wrong hands? Well, that could happen even without India creating trouble from Baloch as Pakistan, a state founded on hatred, is being consumed by the same.

So, what next? I would think raising Yighur and Tibet in international arena would be the logical next. Pressing for an international inquiry into Tianenmen Square massacre could be next.That could help keep the Chinese tail from wagging in Arunachal.

In international affairs, posturing is equally important as acting. India needs to do both. Hope it does.

நான் இராமானுசன் – சில கேள்விகள், ஒரு பதில்

‘நான் இராமானுசன்’ பற்றிய பல விமர்சனங்கள் வந்துள்ளன. சில கேள்விகளும் வந்துள்ளன. பல கேள்விகள் ஒரே மாதிரியானவை. கடந்த ஒரு மாதமாக இவற்றைத் தொகுத்து இருந்தேன்.  ஒரே பதிவில் விடை அளிக்கிறேன்.

naan raamaanusanகேள்விகள் & விமர்சனங்கள்:

  1. இந்த நூல் அத்வைதத்திற்கு எதிரானதா?
  2. ஆதி சங்கரர் சாதீயத்தைத் தோற்றுவித்தாரா?
  3. அத்வைதத்தின் படி பிராமணர் அல்லாதோர் மோட்சம் பெற முடியாதா? ஆதி சங்கரர் அப்படிச் சொன்னாரா?
  4. தீவிர அத்வைத எதிர்ப்பு / வெறுப்பு தெரிகிறது.
  5. சைவத்தையும் அத்வைதத்தையும் ஒருசேரப் பாக்கிறீர்கள்.
  6. தென்கலை வடகலை – தத்துவம் தவிர வேறு வித்யாசங்கள் என்ன?
  7. வைஷ்ணவ ஜீயர்களில் பிராமணர் அல்லாதவர்கள் இல்லையே. எனவே விசிஷ்தாத்வைதம் வழக்கொழிந்துவிட்டதா?
  8. எத்தனை வைஷணவக் கோவில்களில் பிராமணர் அல்லாதவர்கள் அர்ச்சகர்கள்? இராமானுசர் வழி சாதியை ஒழிக்கவில்லை.
  9. வேதந்த தேசிகரின் பார்வையை நீங்கள் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

அனைத்திற்குமான ஒரே பதில் இதோ:

நூலில் ‘என்னுரை’யில் சொன்னது போல இந்த நூல் ஒரு புனைவு. என் கற்பனை. தத்துவம் விசிஷ்தாத்வைதம். ஆனால் அதைச் சுற்றி எழுப்பப்படும் கதை, கதை மாந்தர், நிகழ்வுகள் என் கற்பனையே. சாம்பமூர்த்தி ஸ்ரவுதிகள் என்னும் பாத்திரம் உட்பட.

கேள்விகள் அனைத்திலும் இராமானுசரைப் பற்றியோ, விசிஷ்டாத்வைதம் பற்றியோ தேடல்கள் இல்லை. அத்வைதம் தாழ்ந்து இருக்குமாறு காட்டப்படுகிறதே, ஆதிசங்கரர் பற்றி சொல்கிறீர்களே என்பதாகவே இருக்கிறது. இது ஓரளவு நான் எதிர்பார்த்தது தான். பெரும்பாலான வாசகர்கள் பாரத ஞான மரபு என்பதே அத்வைதம் என்பதாகவும், அந்த தத்துவத்தையோ அதன் ஸ்தாபகரையோ கேள்விக்கு உட்படுத்தக் கூடாது என்பதாகவும் எண்ணுகிறார்கள்.

நாம் சவுதி அரேபியா இல்லை. இங்கு வாதங்கள், பிரதிவாதங்கள், தர்க்கம் இவை எல்லாம் நிகழும். பண்பாட்டுப் புரிதல்கள் நிகழ்வது தர்க்கத்தினால் தான். அதையே நான் இந்த நூலிலும் சொல்லியிருக்கிறேன்.

ஜெயமோகன் விஷ்ணுபுரம் நாவலில் ‘ஆழ்வார்’ என்று ஒரு பாத்திரத்தையே வைத்தார். மிக கேலிக்குரியதாக அப்பாத்திரம் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அதைத் தாண்டி அந்த நாவல் தமிழ் எழுத்துச் சூழலில் பெரிய சுனாமியை உண்டாக்கியது. ஒரு தொன்மம், ஒரு ஆப்த வாக்கியம் ( காலடியில் எல்லாம் மண்) என்பதை விரித்து விஷ்ணுபுரம் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து சென்று வாசகனின் மனத்தில் பல கேள்விகளையும், பல தத்துவப் புரிதல்களையும், பண்டைய ஞான மரபின் தர்க்க வாதம் பற்றிய பெருவியப்பையும் எற்படுத்தியது.  அந்த அனுபவம் அதைப் படித்தால் மட்டுமே புரிபடும். அங்கு வாதத்தில் பவுத்தம் வெல்வதாகக் காட்டப்படும். எனவே மற்ற தத்துவங்கள் தோற்பதாக முடியும்.

ஒரு தத்துவம் பேசப்படும் போது மற்றது கீழிறங்குவது போல் தோன்றுவது இயல்பு. எனவே அதன் ஸ்தாபகரும் கீழிறங்குவது போல் தோன்றுவதும் இயல்பே. எல்லாத் தத்துவங்களும் ஒரே நிலையில் உயர்ந்தே காட்டப்பட வேண்டும் என்றால் அதில் வாதம் எப்படி எடுபடும்? தற்போதைய ‘செக்யூலரிசம்’ போல் தலையில் குல்லாயும், கழுத்தில் சிலுவையும், நெற்றியில் வெளியில் தெரியாதபடி திருநீறும் அணிந்து பம்மாத்து வேலை செய்யும் செக்யூலர்வாதிகள் போல் அமைந்துவிடும். இது யாரை ஏமாற்றும் வேலை? நான் இந்த நூலில் அப்படி ஏமாற்ற விரும்பவில்லை.

சங்கரர் வழியில்  ‘ஜீவன் முக்தி’ அடைய சில வழிகள் உள்ளன. ஞானம் அடைந்து பின்னர் ஒருமையை உணர்தல் என்று சொல்லலாம். அந்தப் பாதை சிரமமானது. அந்தச் சிரமங்களை உடைத்தெறிகிறது விசிஷ்டாத்வைதம். மோட்சம் அனைவருக்குமானது என்கிறது அது. அதற்கான ஆழ்வார் பாசுரங்கள் எடுத்தாளப்படுகின்றன. ‘பிரபத்தி’ நெறி பேசப்படுகிறது. இவற்றை இந்த நூலில் நான் சொல்கிறேன்.

சங்கரர் பற்றியும் இராமானுசர் பற்றியும் சுவாமி விவேகானந்தர் இப்படிச் சொல்கிறார் :

“Then came the brilliant Râmânuja. Shankara, with his great intellect, I am afraid, had not as great a heart. Ramanuja’s heart was greater. He felt for the downtrodden, he sympathised with them. He took up the ceremonies, the accretions that had gathered, made them pure so far as they could be, and instituted new ceremonies, new methods of worship, for the people who absolutely required them. At the same time he opened the door to the highest; spiritual worship from the Brahmin to the Pariah. That was Ramanuja’s work. That work rolled on, invaded the North, was taken up by some great leaders there; but that was much later, during the Mohammedan rule;”

“You may mark one characteristic since the time of Ramanuja — the opening of the door of spirituality to every one. That has been the watchword of all prophets succeeding Ramanuja, as it had been the watchword of all the prophets before Shankara.”

“He was a good arguer and a scholar, no doubt of that, but he had no great liberality; his heart too seems to have been like that. Besides, he used to take great pride in his Brahmanism — much like a southern Brahmin of the priest class, you may say. How he has defended in his commentary on the Vedanta-Sutras that the non-Brahmin castes will not attain to a supreme knowledge of Brahman! And what specious arguments! Referring to Vidura* he has said that he became a knower of Brahman by reason of his Brahmin body in the previous incarnation. Well, if nowadays any Shudra attains to a knowledge of Brahman, shall we have to side with your Shankara and maintain that because he had been a Brahmin in his previous birth, therefore he has attained to this knowledge? Goodness! What is the use of dragging in Brahminism with so much ado?”

எனவே சாதிகள் விஷயத்தில், ஞானம் அடைந்து ஜீவன் முக்தி பெறும் விஷயத்தில் சங்கரரது வழியைப் பலரைப் போல சுவாமி விவேகானந்தரும் எதிர்க்கிறார். விசிஷ்டாத்வைதம் மோட்சத்திற்கு உயர்குடிப்பிறப்பு தேவை இல்லை, ஞானம் தேவை இல்லை, பக்தி மற்றும் பிரபத்தியே போதும் என்கிறது. இதையே இராமானுசர் சொல்வதாக நூலில் நான் சொல்லியிருந்தேன்.

அத்வைத எதிர்ப்பு? என்ன பார்வை இது? அத்வைதத்தின் மேல் தான் விசிஷ்தாத்வைதம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. ஒரு பிரம்ம வாதத்தையே விசிஷ்டாத்வைதமும் முன்வைக்கிறது. இங்கு அத்வைத எதிர்ப்பு எங்கு வந்தது?

ஆதிசங்கரர் இல்லையேல் சிருங்கேரி பீடம் இல்லை. சிருங்கேரி இல்லையேல் தென் இந்தியாவில் சனாதன தர்மம் இல்லை. அந்த ஆதி குருவிற்கு வந்தனம் செய்யாமல் இன்று யாரும் பாரத ஞான மரபில் பேசமுடியாது. சங்கரரைப் பற்றி இராமானுசர் உயர்வாகப் பேசுவதாகவே இந்த நூல் அமைந்துள்ளது. சங்கரரை இழிவுபடுத்தியுள்ளேன் என்பது சுத்த மூடத்தனம். அபவாதம் என்றும் சொல்வேன்.

சைவத்தையும் அத்வைதத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்கிறேன் என்பதும் தவறு. ‘சிவன்’ என்னும் பதம் பிரும்மத்தின் உருவகம் போல் பயன்படுத்தியுள்ளேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் சைவத்தைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை என்பதே உண்மை. ‘பதி, பசு, பாசம்’ முதலானவற்றைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை. இராமானுச தத்துவம் பற்றிப் பேசுகையில் சைவம் தேவை இல்லை என்று அந்த வாதப் பகுதியை பிளாகில் எழுதும்போதே நீக்கிவிட்டேன் என்பதே உண்மை.

வைஷ்ணவ ஜீயர்களில் பிராமணர்கள் இல்லயே, எனவே இராமானுச தத்துவம் தோல்வியா? வைஷ்ணவக் கோவில்களில் பிராமணர் அல்லாதோர் அர்ச்சகர்களாக இல்லையே ? என்கிறார்கள். அர்ச்சகர்கள் பதவியில் இல்லை. ஆனால் ‘கோவில் ஒழுகு’ பிரகாரம் ஶ்ரீரங்கத்தில் கோவிலுக்குள் பல வேலைகள் செய்தார்கள். எல்லாவற்றையும் விட கோவிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். அது இராமானுச தத்துவத்தின் வெற்றியே என்பேன். இதையே நூலிலும் சொல்லியுள்ளேன். ‘சாத்தாத முதலிகள்’ என்று பிராமணர் அல்லாதாரையும் வைஷ்ணவர்களாக உருமாற்றி ஒருமை கண்டவர் இராமானுசர். அதற்கு ஆழ்வார் பாசுரங்களில் இருந்து மேற்கோள்கள் காட்டியுள்ளேன். இதனையும் இந்த நாவல் பேசுகிறது.

இன்றைக்கும் கொங்கு முதலான தேசங்களில் பிராமணர் அல்லாத வைஷ்ணவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் பல திருமால் கோவில்கள் உள்ளன. அவர்களிலும் கண்ணன் கூட்டம் என்று ஒரு குழு இருக்கிறது. இளைய பெருமாள் என்ற பெயரில் கண்ணன் வழிபாடும் வைஷ்ணவ வழிமுறையும் இருந்து வருகிறது. இதெல்லாம் இராமானுச தத்துவத்தின் வெற்றி இல்லாலமல் வேறென்ன?

பிராமணர் இல்லாத வைஷ்ணவர்கள் வன்னியர், தேவர், நாயுடு என்று பல பிரிவுகளிலும் இன்னும் தென்படுகின்றனர். புருஷோத்தம நாயுடு என்பாரின் பிரபந்த விளக்கம் அவ்வளவு எளிமையானது என்று கேட்டிருக்கிறேன். ராதாகிருஷ்ண பிள்ளை என்பாரின் ‘பண்டைய வைணவம்’ குறித்த நூலை என் நூலிற்காகப் படித்திருக்கிறேன். பிரமிக்க வைக்கும் ஆளுமைகள் பிராமணர் அல்லாத வைணவர்களில் தென்படுகின்றனர். பிராமணர் அல்லாத ரெட்டியார்கள் என்னும் வைஷ்ணவர்கள் செய்யும் சேவை கொஞ்சமா? இது இராமானுசரது ஒருங்கிணைக்கும் ஶ்ரீவைஷ்ணவக் கொள்கையின் வெற்றி இல்லாமல் வேறென்ன?

ஒரு பேச்சுக்குக் கேட்கிறேன். இன்று எத்தனை சைவ மடங்களில் குறிப்பிட்ட சாதி தவிர மற்றவர்கள் பண்டார சன்னிதிகளாக முடியும்? ஜீயர்களைப் பற்றிக் கேட்பவர்கள் இதையும் கேட்கலாமா?

‘தென்கலை வடகலை’ – இதற்காகத்தான் இந்த நூல் என் பிளாகில் துவக்கம் கண்டது. ஆனால் இதற்காக மேலும் படிக்கப்போய் இந்த வேறுபாடுகள் இல்லாத, இதற்கெல்லாம் முற்பட்ட தூய விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தை விளக்குவதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தேன். எனவே தத்துவ அடிப்படையில் மட்டுமே இந்த வேறுபாட்டைக் கையாண்டுள்ளேன். சுஜாதா சொல்வார் ‘உழக்கில் கிழக்கு மேற்கு’ என்று. அது போல் தான் இந்த வேறுபாடும், அதற்கான நேர விரயங்களும்.

‘வேதாந்த தேசிகர் பார்வை’ – இராமானுசர் பேசுவதாக எழுதப்பட்ட நூலில் அவருக்குப் பின் தோன்றிய தேசிகரின் பார்வை எப்படி வர முடியும்? முடிந்தால் ‘நான் தேசிகன்’ என்று ஒரு நூல் எழுதலாம். அப்பைய தீக்‌‌ஷிதர் பார்வையும் அப்படியே.

‘கருத்துமுதல்வாதம், பொருள்முதல்வாதம் இரண்டையும் இணைக்கும் தத்துவம்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். ‘இவை மார்க்சீய வார்த்தைகள். இவற்றை ஏன் பயன்படுத்துகிறாய்?’ என்று கேட்கிறார்கள். சொற்களுக்குக் கூட சாயம் பூசுவது இது.

இந்த நூலின் முன்னுரையில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் சொல்வது போல ஶ்ரீவைஷ்ணவ சமன்வயப் பார்வை முன்வைக்கப்படுகிறது. தற்காலத்திற்கும் தேவையான, அனைவரையும் ஒருங்கிணைக்கும் நோக்கு பேசப்படுகிறது.

ஶ்ரீவைஷ்ணவம் துவேஷங்களற்ற நோக்கு கொண்டது.

முடிவாக: இராமானுசரது பார்வையையும் அவரது வழியையும் எழுத வேண்டிய நூலில் ‘செக்யூலர்’ பார்வைக்காக என்று கடுகு தாளித்தால் அது தமிழ் சினிமா போல் அவியலாக அமையுமே தவிர மற்றபடி ஒரு பயனும் இராது. நாம் முதலில் இந்த வாழைமட்டை மனோபாவத்தை விடுத்து, பாரதத்தின் ஞான மரபின் வாரிசுகளாவோம். ‘செக்யூலர்’ சிரங்கு வந்து சொறியாமல் நமது தர்க்க விவாதப் பண்பாட்டை, தத்துவங்களின் பெருவிரிவுகளை அவை நிகழ்ந்த காலத்தின் சூழ்நிலைகளோடு பொருத்திப் பேசுவோம்.



ஆழி பெரிது – நூல் மதிப்புரை

aazhiஆழி பெரிது – இந்த நூலுக்கு ஞான பீடம் விருது கிடைக்க வேண்டும். வேறென்ன சொல்ல?

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் புதிய அறிவுக்களஞ்சியம். ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள தரவுகள் பிரமிக்க வைக்கின்றன.

நூலின் ஊடே நகைச்சுவை ஒரு இழை போல் செல்வது புரிகிறது.  அதிராத, மெல்லிய நகைச்சுவை அது.

வேதத்தில் துவங்கும் பயணம் சோமம் முதலியன கடந்து பாரத ஞான மரபின் பல இழைகளையும் தொட்டுச் செல்கிறது.

பிரபஞ்சத்தை வேதம் எப்படிப் பார்க்கிறது? பிரபஞ்சத்துடன் நமக்குள்ள ஒத்திசைவு என்ன? பல சடங்குகள் ஏன் செய்யப்படுகின்றன? இவற்றிற்கும் வேதத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன? வேதத்தில் அப்படி என்னதான் உள்ளது? இவை அனைத்திற்கும் விடை ‘ஆழி பெரிது’.

ஆசிரியர் அளிக்கும் விளக்கங்கள் வேத வரிகளுக்கான பொருளுரை அல்ல. பாரதத்தின் ஞானப்பொக்கிஷமாகிய வேதம் எப்படிப் பல நாட்டுக் கலாச்சாரங்களுடனும் தொன்மையான உறவு கொண்டுள்ளது என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளலாம். பாரதத்தின் தொன்மங்களுக்கும் கிரேக்க, அராபியத் தொன்மங்களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை, வேற்றுமைகள் திறமையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

ஒருசில விஷயங்கள் பற்றி மட்டும் பார்ப்போம்.

‘அன்னம்’ – உணவு பற்றி எவ்வளவு உயர்வான கருத்துக்கள் ? அன்னம் அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்யப்படவேண்டிய தேவை உள்ளதை  வேதம் எப்படி உணர்த்துகிறது என்று பேசுகிறார் ஆசிரியர்.

‘சரஸ்வதி’ நதி பற்றி வரலாற்று, விஞ்ஞான, பூகோள, புராண, இலக்கிய அடிப்படையிலான தரவுகள் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள செய்திகள் மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன.

‘வேதத்தில் பெண் தெய்வங்கள்’ பகுதி அக்‌ஷர லக்‌ஷம் பெறும். பெண் தெய்வங்களுக்கு வேதத்தில் உள்ள ஏற்றம் மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. ‘உஷஸ்’ என்று நாம் அறியும் ‘காலை’ பற்றிய விவரங்கள் நன்றாக ஆய்ந்து சொல்லப்பட்டுள்ளன.

வேதகாலத் தெய்வங்கள் யாவர்? அவர்களுக்கும் கிரேக்க தொல் தெய்வங்களுக்கும் என்ன ஒற்றுமை வேற்றுமைகள்? இவை இந்த நூலில் பேசப்படுகின்றன.

வேதத்தில் காயத்ரி மந்திரம் பற்றி எங்கு குறிப்பிடப்படுகின்றது? காயத்ரியின் பொருள் என்ன? காயத்ரி, சூரியன், அகல் விளக்கு – இவற்றின் தொடர்புகள் என்ன? அகல் விளக்கு என்னும் குறியீடு காட்டுவது என்ன?

‘சோம பானம்’ என்னும் ஒன்றின் பின் ஆசிரியர் கொடுத்துள்ள செய்திகள், அவற்றிற்கான தரவுகள் – இந்தப் பகுதியை நமது திராவிட அறிவாளர்கள் படிக்க வேண்டும்.

சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் குதிரைகள் இருந்தனவா? குதிரைகள் பற்றிய செய்திகளின் மகத்துவம் என்ன? குதிரைகள் இல்லை என்று இடதுசாரி, மேற்கத்திய ஆய்வாளர்கள் நிறுவ வேண்டிய காரணம் என்ன? இதற்கும் ஆரியப் படை எடுப்பு சித்தாந்தத்துக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன?  இவை மிக அருமையாக, எளிமையாக, பிரமிக்கவைக்கும் ஆதாரங்களுடன் விளக்கப்படுகின்றன.

வேதகாலக் கவிகள் வானியல் சாத்திரம் அறிந்தவர்களா? வேதத்தின் காலம் என்ன? அதனை மேற்கத்திய ஆய்வாளர்கள் ஒப்புக்கொள்ளாததன் காரணங்கள் என்ன? இதுவும் சொல்லப்படுகிறது.

தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கும் வேதத்திற்கும் என்ன தொடர்பு? சங்க இலக்கியங்களில் வேதம் இருந்ததா? யார் என்ன பாடியுள்ளார்கள்?  இவற்றிற்கான விடை இந்த நூலில் உள்ளது.

வேதம் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே உரியதா? அதற்கு எதிரான விவரங்கள் என்ன? வியக்க வைக்கும் ஆராய்ச்சி.

அஸ்வமேத யாகம்,,பசு வழிபாடு, பசுவதை செய்யாமை என்பதற்கும் ஆதாரங்கள். இவை குறித்து அம்பேத்கார் சொன்னது முதலியன பேசப்படுகின்றன.

இப்படி இன்னும் பல..

இடதுசாரி போலி பகுத்தறிவு அறிவுஜீவிகள் மத்தியில், அவர்கள் சொல்வது தான் அறிவார்ந்த விளக்கம் என்று பரவலாக நம்பப்படும் வேளையில், இந்த நூல் நமது பல நூற்றாண்டு உறக்கத்தைக் கலைத்துத் தட்டி எழுப்பி எழுந்து உட்காரச் செய்கிறது.

‘நாம் யார்?’ என்கிற கேள்வியை அஹோபில மடம் 44-வது பட்டம் ஜீயர் சுவாமிகள் பலமுறை தமது பேருரைகளில் விளக்கியுள்ளார். நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் வேதாந்தம் குறித்த ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட அவரது சொற்பொழிவுகள் ஒரு முக்கிய காரணம்.

இன்று அந்த மகான் இருந்திருந்தால் ‘ஆழி பெரிது’ கண்டு புளகாங்கிதம் அடைந்திருப்பார்.

இந்த நூலை இங்கு வாங்கலாம்.

திலகவதியார் – நாட்டிய நாடகம்

கைலாயம் தோன்றிய மேடையில், திடீரென்று போர்க்களம். சிவனடியார் வீடு தோன்றிய அதே மேடையில் சமண விவாத மேடை. கடைசியாக திருவதிகை வீரட்டானம் தெரிந்தது.

இத்தகனையையும் ஒரே மேடையில் ஒன்றரை மணி நேரத்தில் நடத்திக் காட்டினர் சிங்கப்பூர் திருமுறை மாநாட்டுக் குழுவினரும், இந்து அற நிலைய வாரியத்தினரும்.

திலகவதியார் தமது தம்பி மருள் நீக்கியாரை சூலை நோயிலிருந்து விடுவித்த கதை அரங்கேறியது இன்று.

“கூற்றாயின வாறு விலக்ககிலீர்

கொடுமை பல செய்தன நானறியேன்

ஏற்றாயடிக்கே இரவும் பகலும்

பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்

தோற்றாதென் வயிற்றின் அகம்படியே

குடரோடு துடக்கி முடக்கியிட

ஆற்றேன் அடியேன் அதிகைக் கெடில

வீரட்டானத் துறையம்மானே”

என்னும் பதிகம் பாட, அத்துடன் திருநாவுக்கரசரானார் மருள் நீக்கியார்.

இந்த மூன்றாமாண்டு நாட்டிய நாடகத்தை இவ்வளவு அருமையாக எழுதி, இயக்கி, இசை அமைத்து நடத்திய திரு.வரதராசன் அவர்களையும் பங்கேற்று ஒத்துழைத்த அனைவரையும் வணங்கி வாழ்த்துவோம்.

Do you hate Apple, the company?

You may have many reasons to hate Apple, the company. Decide if you still want to, after reading this.

After being assassinated by Windows 10 many times, I migrated to Macbook Air this year. Then I realised what I have been subjected to, in the last 20 years, by Microsoft.

All was well until last week when the Air’s screen turned white and refused to do anything other than remain white. I took the Air to ALAB Singapore, Apple’s Authorised Service Provider, waited for 1 hour before being called for inspection, handed over the machine, waited for the next 2 days and went back to wait for one more hour before being handed over the repaired Air with the comment – ‘The problem was with the screen.’

After exactly one week, the problem reoccured, but this time the screen was dark even after the initial Apple Chime was heard after the ‘Power On’ button push.

I was frustrated beyond all limits, for my writing projects were stuck. I called Apple Support last night only to be told that Call Center was closed. Brimming with rage, I tweeted to @AppleSupport quoting the case number. They responded immediately asking for more details. I gave them and went to sleep.

This morning I called Apple Support and the call probably went to Manila. The operator was courteous, heard my woes and offered help. ‘I won’t go to ALAB. Ask them to get the Air serviced at home as the warranty is still valid,’ I said. Apparently I had not taken the ‘Apple Care’ Support Service and hence though I was not eligible for ‘On-site Service’, he assured me that he would try out all possible means to restore my confidence in Apple by connecting with a ‘Technical Expert’.

After some fuming minutes on the phone, I was greeted by an Australian Help Desk operator who said,’I have been given to understand all your issues. Let us isolate the problem first and classify it as a software or a hardware issue. If it is software induced, let me try to resolve it. If it is hardware, well, let us see if that is indeed the case.’

In the meantime, she sent me a test mail and assured me that she would be guiding me until the issue was resolved.

I was not convinced with her reply, but still went on with the steps that she had suggested – holding down a combination of buttons on the keyboard multiple times, pausing for 30 seconds and then continuing some more combinations.

The Air began to breath and the screen came to life, all programs, my next book’s manuscript and all other data intact.

So, what is the reason to hate? The online service support is so good and globally connected that I have begun to expect such a service from other products of other companies. And I know what to expect from other companies.

Readers, do you have any reasons?