#GoBackModi

பதிவு தமிழக அரசியல் பற்றியது. அதனால்  தரம் தாழ்ந்திருக்கலாம். மன்னிக்கவும்.

காமன்வெல்த் போட்டி என்றொரு சங்கதி சத்தமில்லாமல் நடந்து முடிந்துள்ளது. விசேஷம்: இந்தியாவிற்கு 66 பதக்கங்கள். ஊழல், கீழல் என்று ஒரு பேச்சு இல்லை. யார் காரணம்? #GoBackModi

இதே காமன்வெல்த் விளையாட்டுக்கள் டில்லியில் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் நடந்து, சந்தி சிரித்து, ஊழல் கொப்புளித்து, கல்மாடி (ஊழல்) காவடியாட்டம் ஆடி, கட்டிய பாலம் விழுந்து, ராணுவம் உடனடியாக ஒரு பாலம் ஏற்பாடு பண்ணிக் கொடுத்து, காமன்வெல்த் வீடுகள் என்று அடுக்கு மாடி வீடுகள் பாதி கட்டி, அவை ஒழுகி, வெளிநாட்டு விளையாட்டு வீரர்கள் வந்து பார்த்துப் பயந்து ஓடி, இங்கிலாந்து நிறுவனம் ஏமாற்றப்பட்டு, அவன் கோர்ட்டுக்குப் போய், நாட்டின் பெயரை நாசமாக்கிய நாசகாரக் காங்கிரஸ் ஆட்சி நினைவில் இருக்கலாம். இருந்தாலும் #GoBackModi

ஆதர்ஷ் அடுக்கு மாடி வீடுகள் என்று ராணுவ வீரர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வீட்டை ஆட்டையப் போட்ட காங்கிரஸ் தலைவர்கள் இன்று சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

நாளொரு ஊழல், பொழுதொரு அதிகார துஷ்பிரயோகம் என்று கழித்த பெரியவர்கள் நான்கு ஆண்டுகளில் ஒரு ஊழல் புகாரும் இல்லாத அரசை நடத்தும் பிரமரைச் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

சமஸ்க்ருதத்தை விட தொன்மையானது தமிழ் என்றும், தமிழில் பேச முடியவில்லை என்பதால் வருத்தம் அடைகிறேன் என்று சொல்பவரும், ஒரு லட்சம் வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கத் தமிழகம் வந்தவருமான பிரதமரைச் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

தமிழைக் காட்டுமிராண்டி பாஷை என்றும், கண்ணகியைத் தூஷித்தவரையும் ( என்ன வார்த்தை என்று எழுதவியலாது), திருக்குறளைப் பழித்தவரையும், ‘தமிழால் என்ன ஆகும்?’ என்று வினா எழுப்பியவரையும் தமிழர் தந்தை என்று கொண்டாடுகிறார்கள். ஆனால் நான் தமிழ் கற்கவில்லையே என்று வருத்தப்படுபவரைச் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

வீட்டுக்கு வெளியில் மலம் கழிக்காதீர்கள், ஊரைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறார் பிரதமர். இதைச் சொல்ல 70 ஆண்டுகள் கழித்து ஒருவர் தேவைப்படுகிறார். சுத்தமாக இருங்கள் என்பதால் அவரைச் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

40 ஆண்டுகளாக ஊழலையே ஒரு கலையாக்கிய கழகக் கண்மணிகள், முடை நாற்றம் எடுக்கும் சொல்லாடல்களைப் பொது வெளியில் உமிழ்ந்து, அதையே மேடைப் பேச்சு, நாகரீகம் என்று கொண்டு வந்து, மக்கள் மனதில் குப்பையைப் போட்டவர்கள் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

ஓடாத சினிமா எடுத்து ஓய்ந்து போனவர்கள், சினிமா எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று மக்களை ஓட ஓட விரட்டியவர்கள், இவர்கள் படங்களைக் காண்டால் ரசிகர்களைத் தலைதெறிக்க ஓடும்படி செய்த புண்ணியவான்கள், தயாரிப்பாளர்கள் இல்லை என்பதாலும், புலிப்பணம் மிச்சம் இருப்பதாலும் ‘ஆற்றுவதற்கு வேறு ஒன்றும் இல்லை’ என்பதாலும் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

தெருவிற்கு ஒரு மதுக்கடை திறந்து, மொத்த தமிழகத்தின் எதிர்காலத்தையும் பாழாக்கிய தி.மு.க., அவர்களுக்கு ஆதரவளித்த காங்கிரஸ் சொல்கிறார்கள் #GoBackModi

BHEL, NLC, Kalpakkam, IIT, REC என்று நடுவணரச நிறுவனங்களைக் கொண்டு வந்த நேரு / காமராஜ் காலங்களை மறந்தும், அதற்குப் பின் காலணாவிற்குப் பிரயோஜனாமாக ஒரு மத்திய நிறுவனத்தையும் கொண்டு வர வக்கில்லாத திராவிடக் கட்சிகள் சொல்கின்றன #GoBackModi

CLAT –  Common Law Admission Test என்னும் மத்தியச் சட்டப் பல்கலைகளின் நுழைவுத் தேர்வில் பீகார் மாநிலத்தில் இருந்து கூட 5000 மாணவர்கள் தேர்வெழுத, தமிழகத்தில் இருந்து 1500 மாணவர்கள் கூட தேர்வு எழுத முன்வராத நிலையில் தமிழகக் கல்வித் துறையைக் கொண்டு வந்துள்ள திராவிடக் கட்சிகள் சொல்கின்றன #GoBackModi

IIT JEE என்கிற பெருமை வாய்ந்த நுழைவுத் தேர்வில் தமிழகக் கல்வித் துறை வாயிலாக மிகவும் குறைவான அளவே மாணவர்கள் தேர்வாக முடியும் என்கிற நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ள திராவிடக் கட்சிகள் சொல்கின்றன #GoBackModi

அவதூறுப் பேச்சுக்களை இலக்கியம் எனவும், வசவுகளை மேடைப் பேச்சு எனவும், எதுகை மோனையை அறிவின் வெளிக்காட்டல் எனவும் ஆக்கி, தமிழர்களை ஆட்டு மந்தைகளாய்த் தலையாட்டச் செய்து 40 ஆண்டுகளாய் நாட்டைச் சுரண்டி உண்டுள்ள திராவிடக் கட்சிகள் சொல்கின்றன #GoBackModi

ஈழம், ஈழம் என்று போக்குக்காட்டி, குழந்தையைச் சுமக்க வேண்டிய இளம் பெண்களின் வயிற்றில் வெடிகுண்டுகளைச் சுமக்க வைத்து, அவர்களின் வெடிமரணத்தில் குளிர்காய்ந்த வீணர்கள், அவர்களுக்கு ஆசை காட்டிக் காட்டியே நாற்பதாயிரம் அப்பாவித் தமிழர்களைக் கொன்ற தமிழக அரசியல்வாதியா இவர்? இல்லையே. எனவே திரும்பிப் போகவே செய்வார்.

வந்தாரை வாழ வைக்கும் தமிழகம் என்று வெற்று ஜம்பம் வேறு. ஆமாம். அரசு கள்ளுக்கடைகளில் அறிவழிந்து நிற்கும் இளைஞர் சமூகம் வேலை செய்ய வலிமை இன்றி சோம்பிக் கிடக்க, கட்டடத் தொழில் முதல் விவசாயக் கூலித் தொழில் வரை ஒரிசாவில் இருந்தும், பீகாரில் இருந்தும் வந்து வேலை செய்யும் மக்களைக் கொண்டுள்ள சென்னைத் திராவிடக் காலிகள் சொல்வது #GoBackModi

ஒழுங்காகப் படிப்பும் இல்லை, வேலைத் திறனும் இல்லை. செம்மரம் வெட்டுகிறான் என்று ஆந்திராவில் கைது செய்யப்படும் நிலையில் உள்ள தமிழர்களை வளர்த்துவிட்ட திராவிடத் தலைகள் சொல்வது #GoBackModi

இந்த அழகில் ‘கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தில் தோன்றினோம்’ என்று பெருமை வேறு. நியூட்றினோவுக்கும் சாக்லெட்டுக்கும் வேறுபாடு தெரியாமல், படிப்பறிவில்லா மக்களைத் தூண்டி விட்டு அவர்கள் வெயிலில் வேக, சொகுசுக் கார்களில் பவனி வரும் திராவிடக் காலிகளைத் தலைவர்கலாகக் கொண்டுள்ள கட்சிகள் சொல்கின்றன #GoBackModi

ஜெயலலிதா இருந்தவரை வாலைக் கால்களுக்குள் அடக்கிக் கொண்டிருந்துவிட்டு, இப்போது ‘வீரம்’ பேசும் பண்பாடற்ற நடிகர் அல்லவே மோதி. சென்னையில் அவருக்கு வேறென்ன வேலை? ராணுவக் காட்சி முடிந்தவுடன் போகத்தான் போகிறார். இதற்கு என்ன #GoBackModi ?

திரும்பிப் போகத்தான் போகிறார் மோதி. இங்கேயே தங்க இதென்ன பாலாறும் தேனாறும் ஓடும் குஜராத் மாநிலமா என்ன? வேலை இல்லாத வம்பர்கள் கூடிப் போராட்டம் எனும் பெயரில் புலிப் பணத்தையும் மத மாற்றுப் பணத்தையும் செலவு செய்து கறுப்புச் சட்டை அணிந்து பொரியும் வெயிலில் வாட மோதி என்ன ஈரோட்டுப் பாதையில் வேலை வெட்டியின்றிச் சுத்திய திராவிடக் குழப்பவாதியா?

எனவே வந்த வேலை முடிந்ததும் திரும்பிச் செல்வார் மோதி

நாட்டைச் செல்வ வளப் பாதையில் கொண்டு செல்வார் மோதி

தமிழ் நாட்டைத் திருத்திப் பணி கொள்வார் மோதி

திராவிடப் பிணி அகற்றுவார் மோதி

தீரா விடப் பிணி அகற்றுவார் மோதி

நம் பிரதமர் மோதி எனும் போதி

இதை அறியாதார் கபோதி.

பி.கு.: இதுவரை பொறுமையாகப் படித்ததற்கு நன்றி. பிடித்திருந்தால் பகிரவும். பிடிக்காவிட்டால் அடியேனை அர்ச்சனை செய்து எழுதவும். ஆனால் எதுவும் செய்யாமல் மட்டும் இருக்காதீர்கள்.

Advertisements

ஊழல் – உளவு – அரசியல்

51y9y0vbjplSavukku Sankar, as he is known after his popular website ‘savukkuonline’, is an ex-employee of the Tamil Nadu police force. In his Tamil book ‘Oozhal-Ulavu-Arasiyal’ (Corruption-Espionage-Politics), he explains, in first person singular, the trials and tribulations that he had undergone when he had to be tried for a suspected leak of supposedly classified information, while the truth was, he had inadvertently raised suspicion to have leaked a recorded telephone conversation concerning a then state government minister.

The book is racy, has its share of thrilling moments and lots of instances that portray the decay and nadir the police, state government and the judiciary have reached in the Indian state of Tamil Nadu.

That Sankar mentions the crime perpetrators by first name, who, in most cases, are government officials, chief ministers, judges and police officials, should not only ring alarm bells in the minds of corrupt officials, but also in the minds of the readers to look at the worthies using the spotlight shown on them.

Sankar also mentions some Jihadist elements, whom he had met in jail, who were later connected with some political parties connected with the minority community. This shows the kind of leaders who are heading such parties and who define the destiny of the followers of their ideology.

While we cannot compensate Sankar for the trouble and pain he had undergone in the hands of the supposed ‘protectors of law and justice’, we need to thank him for bringing out the politico-legal-police nexus and for highlighting the extent to which the united trio would stoop, at tax payer’s expense, to safeguard one another’s interests.

I do not subscribe to Sankar’s views on Islamic radicalism or left oriented activism. But, I would applaud his efforts in bringing out the decay in the govt machinery.

The books is mostly riveting and straightforward yet callous and monotonous in a couple of chapters.

P.S.: Not recommended for heart patients.

பாதுகா ஸஹஸ்ரம் – வெண்பா வடிவம்

வெண்பா எழுதுவது எளிதல்ல. வேதாந்த தேசிகனின் ‘பாதுகா ஸஹஸ்ரம்’ என்னும் 1008 வடமொழிச் சுலோகங்களையும் வெண்பா வடிவில் எழுதியுள்ளார் ஒரு பெரியவர். ஆத்தூர் வீரவல்லி ஸந்தான ராமன் என்பது அந்த அடியாரின் பெயர்.
 
ஸந்தான ராமன் மன்னார்குடி, தேரழுந்தூர், பம்பாய் என்று சென்று படித்துவிட்டு மதுரையிலும், சென்னையிலும் கணக்காளராகப் பணியாற்றியுள்ளார். நெய்வேலியில் இருந்தவாறு 1008 வெண்பாக்களை இயறியுள்ளார். இவ்வளவுக்கும் அவருக்குக் கண்பார்வை -15 என்கிற அளவில் இருந்துள்ளது.
 
சுத்தானந்த பாரதியார் இம்மொழிபெயர்ப்பைச் செய்யப் பணித்துள்ளார் என்று எழுதுகிறார் இவ்வடியார். 1969ல் இந்த நூல் வெளிவந்துள்ளது. ‘எனக்குத் தமிழிலும் புலமை இல்லை, ஸம்ஸ்க்ருதமும் போதிய பாண்டித்யம் இல்லை, இறையருளால் எழுதினேன் என்று  நூலின் முன்னுரையில் தெரிவிக்கும் இவ்வடியார் 1989ல் நெய்வேலியில் இறைவனடி சேர்ந்தார்.
உதாரணத்திற்கு அவர் எழுதிய ஒரு வெண்பா:
வேதமும் வேதத் தமிழ்மறையும் கல்லாதார்
ஏதுமிலா தேத்தி யிணையடியை – போதுய்ய
மாறன் சடாரியாய் மாறிப் பிறந்தானே
கூறவோ சொல்லீர் குணம்
‘ஏ பாதுகையே,  மக்கள் வேதத்தைக் கற்றிருக்க வேண்டும். அதனுடன், வேதத்தின் தமிழாக்கமான திருவாய்மொழியையும் (நம்மாழ்வார் பிரபந்தங்கள்) கற்றிருக்க வேண்டும். அதனால் தான் நீ நம்மாழ்வார் வடிவெடுத்து வந்து திருவாய்மொழி இயற்றினாய். இருப்பினும், இவற்றைக் கல்லாதவரும் உய்ய வேண்டுமே என்பதற்காக, நீ சடாரி வடிவாய் வந்து அனைவருக்கும் அருள்கிறாயே’

ஸ்வாமி தேசிகன் ஓரிரவில் பாடிய ‘பாதுகா ஸஹஸ்ரம்’ என்னும் நூல் ரங்கநாதரின் பாதுகையைப் பற்றியது அன்று, நம்மாழ்வாரைக் குறித்துச் செய்த போற்றி நூல் என்பதாக இந்த வெண்பா அமைகிறது.

ஒவ்வொரு வெண்பாவும் ஆழ்ந்த பொருளுடையதாக அமைந்துள்ளது. தமிழின் சுவை, பக்தி நெறியின் பெருமை, நம்மாழ்வாரின் பெருமை, திருமாலின் கருணை, சரணாகதித் தத்துவம் என்று பொருள் வெள்ளம் கரை புரண்டோடும் இந்த நூல் கீழ்க்கண்ட விலாஸத்தில் உள்ளது எனத் தெரிகிறது. அன்பர்கள் பயனடையுங்கள்.

ஶ்ரீ பகவன் நாம பப்ளிகேஷன்ஸ்
ராம மந்திரம், 2 வினாயகம் தெரு,
மேற்கு மாம்பலம், சென்னை.
தொ.பே: 4893736

Data Privacyயும் சுமேரியா கண்டமும்

‘Data Privacy’ என்கிறார்கள். சிரிப்பு வருகிறது. அப்படி ஒன்று என்றுமே இருந்ததில்லை.

நான் என்றைக்கு வீடு மாற்றினேன், எந்தக் குடியிருப்பில் எவ்வளவு நாள் இருந்தேன், எம்-1 சிம் கார்டைப் பயன்படுத்தி எந்த ஊருக்கெல்லாம், எவ்வளவு, என்ன பேசினேன், எம்-1ல் இருந்து சிங்டெல் ஏன் மாறினேன், பிறகு யாருக்கு, எதற்கெல்லாம் பேசுகிறேன், ஸ்கைய்ப் வீடியோவில் என்ன பேசியிருக்கிறேன், எந்த ரயில் நிலையத்தில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், அலுவலகத்தில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், என்னென்ன செய்தேன், கணினி மூலம் என்னென்ன தளங்களைத் துழாவினேன், ரயிலில் எந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன், எந்த இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன், கோவிலுக்குள் எந்தெந்த இடங்களில் நின்றேன், சனியன்று காலை முடி திருத்தும் கடையில் எவ்வளவு நேரம் இருந்தேன், என்ன உடை அணிந்திருந்தேன், எவ்வளவு பணம் கொடுத்தேன், சில்லறை எவ்வளவு பெற்றேன், நூலகத்தில் கணியில் என்ன தளங்களைக் கண்டேன், என்னென்ன நூல்கள் எடுத்தேன், என்னென்ன நூல்களுக்கு முன்பதிவு செய்தேன், அதற்கு எவ்வளவு பணம் கொடுத்தேன், எந்தக் கடன் அட்டை வழியாகப் பணம் செலுத்தினேன், காப்பிக் கடைக்குள் சென்ற நேரம், அமர்ந்திருந்த இருக்கை, கடன் அட்டை பயன்படுத்தியிருந்தால் என்னென்ன கடைகளில் எந்த வகையான கடன் அட்டைகளைப் பயன்படுத்துகிறேன், என்ன வாங்குகிறேன், ஊபர் பயன்பாடு எவ்வளவு, எந்தெந்த இடங்களுக்குச் செல்கிறேன், செல்லும் நேரங்கள், கடன் மிதி-வண்டி பயன்படுத்தினால் எங்கிருந்து எங்கு செல்கிறேன்….

சாம்பலாகும் வரை என் நடவடிக்கைகள் நிறுவனங்களிடம் (அ) அரசிடம் உள்ளன அல்லது அரசால் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

இதில் தவறில்லை. நாட்டின் பாதுகாப்பு முக்கியம். என் தனி மனித நடவடிக்கைகளில் அரசுக்கு அக்கறையில்லை ( நான் நல்லவனாக இருக்கும் வரையில்). அரசுக்குத் தேவை: ஒரு தேச விரோதியின் நடவடிக்கைகள். அதை இனம்காண எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். இதை சிங்கப்பூர் / ஜப்பான் செய்கிறது. ஒவ்வொரு நாடும் செய்ய வேண்டும். பெரும் பொருட்செலவு தான். ஆனால் வேறு வழி இல்லை.

என்ன ஒரு விஷயம் என்றால் – அரசு நல்லதாக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு தான். நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதை மக்கள் செய்ய வேண்டும். அதற்கு மக்களுக்குக் கல்வி, விழிப்புணர்வு வேண்டும். ‘மாடு மேய்ப்பதை அரசு வேலையாக்குவேன்’, ‘சுமேரியா கண்டத்தை அகழ்ந்தெடுப்பேன்’, ‘தனி நாடு காண்பேன்’ என்று சவால் விடும் அரை வேக்காடுகளை அரசில் அமர வைத்தால் நிலைமை கவலைக்கிடம் தான்.

என்ன இருந்தாலும் Data Privacy இருந்தே ஆக வேண்டும் என்றால், அது சுமேரியா கண்டத்தில் தான் சாத்தியம். எந்தவித அடிப்படைக் கட்டமைப்பு வசதிகளும் இல்லாத இடத்தில் மட்டுமே இதனைச் செயல்படுத்த முடியும்.

பேஸ்புக் நமது தகவல்களைக் கேட்டால் கொடுக்கலாம், கூகிள் கேட்டால் தரலாம், ஆப்பிள் ஒரு கணக்கு துவங்கக் கூட கடன் அட்டை விபரங்களைக் கேட்கிறது ஆகவே தரலாம். ஆனால்,  அரசு நமது விபரங்களைக் கேட்டால் தரவியலாது என்பது என்ன ஒரு எண்ணம்?

கிராமங்களில் ரேஷன் அட்டையைக் கூட அடகு வைக்கும் வழக்கம் உள்ளது. கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாத நிலையில் வெளியிலேயே இயற்கை உபாதைகளைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இதில் டேட்டா பிரைவசி என்று கூச்சலிடுவது மேட்டுக்குடி நகர்ப்புறம் சார்ந்த நக்ஸல் அரசியல் தவிர வேறென்ன? டெல்லியிலும் சென்னையிலும் குளிர் ஊட்டப்பட்ட ஸ்டூடியோக்களில் அமர்ந்துகொண்டு டேட்டா பிரைவசி பற்றிப் பேசுபவர்கள், அமெரிக்கன் கான்சுலேட்டில் விரல் ரேகையையும், அமெரிக்க விமான நிலையக் குடி நுழைவுகளில் பத்து விரல் ரேகையையும் பதியச் சொல்லும் போது வாய் திறப்பதில்லை என்பது என்ன வகையிலான மேட்டுக்குடி நபும்ஸகத்தனம்?

தேச நலன் என்னும் வேள்வியில் ‘Data Privacy’யை ஆகுதி ஆக்குவது என்ன தவறு?

பக்தி இலக்கியத்தில் பெண்கள்

‘பக்தி இலக்கியத்தில் பெண்கள்’ என்னும் தலைப்பில் சிங்கப்பூர் சங்கப்பலகை நிகழ்வு 9 இன்று தேசிய நூலகத்தில் நடந்தேறியது. 40 பேர் வந்திருந்தனர். ஔவையார், காரைக்கால் அம்மையார், ஆண்டாள் முதலியோரைப் பற்றி திருமதி. மாதங்கி, திருமதி. மீனாட்சி சபாபதி, திருமதி. உஷா சுப்புசாமி பேசினர்.

கேட்டவர்களை மேலதிகத் தகவல்களைத் தேடிப் போக வைத்ததாக இருந்தன பேச்சுக்கள். அதற்கான தரவுகளையும் பேச்சாளர்கள் அளிக்கத் தவறவில்லை.

பயனுள்ள நிகழ்வாக அமைந்த மாலைப்பொழுது இலக்கியம், வரலாறு, ஆன்மீகம் என்று விரிந்து, தமிழ் என்னும் ஒற்றைப் புள்ளியில் ஒன்றிணைந்தது.

வரவேற்பு – ஆமருவி

ஔவையார் உரை – திருமதி. மாதங்கி

காரைக்கால் அம்மையார் – திருமதி. மீனாட்சி சபாபதி

ஆண்டாள் – திருமதி.உஷா சுப்புசாமி

 

சுஜாதா – 1974

1974ல் சுஜாதா எழுதிய ‘காணிக்கை’ சிறுகதை மனதின் ஆழத்தில் புதைந்து போன ஒன்று. அவ்வப்போது தன்னை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளும். சில நேரங்களில் பெரும் கோபத்தை உண்டு பண்ணி, நாவின் சொற்சூட்டை அதிகரிக்கும். அச்சமயத்தில் ஏதாவது எழுதினால் சொற்கள் கடுமையாக வந்து விழுவதும் உண்டு.

அறச் சீற்றம் , இயலாமையினால் ஏற்பட்ட கழிவிரக்கத்தினால் உண்டான சூடு என்று இன்னதென்று வகைப்படுத்தப்பட முடியாத உணர்வு என்று சில சமயங்களில் தோன்றும். அந்தக் கதை நினைவிற்கு வரும்பொதெல்லாம் ( பெயர் நினைவில் இராது), இதே மாதிரியான உணர்வுகள் தோன்றுவதும், தற்காலத்தில் அவ்வளவு மோசம் இல்லை என்கிற நினைவும் வந்து சமன்படுத்துவதும் உண்டு.

இன்று நூலகத்தில் அக்கதையை எதேச்சையாகப் படித்தேன். மீண்டும் அதே நினைவுகள். மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை. தற்காலத் தமிழகத்தின் நிதர்சனம் ஏற்படுத்தியிருக்கும் மனதின் வலியும் சேர்ந்துகொண்டு, 1974ல் இக்கதை எழுதும் போது சுஜாதா கொண்டிருந்திருக்கக் கூடிய மன நிலையை என்னுள் உண்டாக்கின.

70-களில் பிராம்மண சமூகம் இருந்த நிலை, பிரபந்தம் படித்து, வைதீகத்திலும் சோபிக்க முடியாத நிலையில், சமூகத்தின் பொருளியல் அழுத்தங்கள் ஏற்படுத்தும் வாழ்வின் நிதர்ஸனக் கசப்புகள்,  கோவிலை மையமாகக் கொண்ட வாழ்வில் பொருளியல் சமாளிப்புக்களுக்காகச் செய்யவேண்டிய குரங்கு வேலைகள் என்று அன்றைய வாழ்வைப் படம்பிடித்திருப்பார் சுஜாதா.

முத்தாய்ப்பாக, அபாரமான தொடர்புகொண்ட பாசுரம். அத்துடன் கதை முடியும். தனது மனப் பாரத்தைப் பாசுரத்தின் வழியே இறக்கி வைத்திருப்பார் கதை சொல்லி.  ஆனால் நம் மனதில் அந்த பாரம் ஏறிக்கொள்ளும்.  இறக்கி வைப்பது கடினமே.

படித்துப் பாருங்கள். ‘ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள்’ தொகுப்பில் முதல் கதை – ‘காணிக்கை’.

தாய் மண்

இந்தியன் வங்கியில் ஊழியர்கள் ஏன் இவ்வளவு அசமஞ்சமாக வேலை செய்கிறார்கள் என்று நொந்துகொண்டே அந்த அம்மையாரின் முன் அமர்ந்திருந்தேன். 15 மணித்துளிகள் கடந்திருந்தன. அலைபேசி சிணுங்கியது. எடுத்துப் பேசினார். 2 நிமிடங்கள்.
‘சரி, உங்களுக்கு என்ன வேணும்?’
‘மேடம், அந்த லாக்கர ஓப்பன் பண்ணனும். சொன்னேனே.’
‘ஆங், சொன்னீங்களே. அக்கவுண்ட் விஷயம் முடிச்சுட்டு பண்ணலாமா?’
‘சரி. என்ன டாக்குமெண்ட்ஸ் வேணும்? பாஸ்போர்ட், விஸா?’
‘லாக்கருக்கு அதெல்லாம் வேணாம் சார்.’
‘இல்ல அக்கவுண்ட் பத்தி பேசறேன். எஸ்.பி.அக்கவுண்ட்ட என்.ஆர்.ஓ ஆக்கணுமே, அது..’
‘அதான் லாக்கர் முடிச்சுட்டு பண்ணலாம்னு சொன்னேனே’
‘இல்ல மேடம், நிங்க தான்..’
‘ஸார், நான் ரொம்ப தடுமாறறேன் இல்ல? ரொம்ப ஸாரி’
‘…’
‘இல்ல. நீங்க வெளிலேர்ந்து வந்திருக்கீங்க. ஆயிரம் வேலை இருக்கும். ஆனா என்ன பண்றது? கொஞ்சம் பர்சனல் பிராப்ளம். அதான் இன்னிக்கி காலைலேர்ந்து தடுமாறறேன்.’
‘ஸாரி மேடம். டேக் யுவர் டைம்’
‘இல்லை, பிரதர் -இன்லா இப்ப காலைல காலமாயிட்டார். இப்ப கிளம்பணும். அடுத்த வாரம் அவர் பொண்ணுக்குக் கல்யாணம். மேனேஜ் பண்ணவே முடியல்ல. அட்டன்ஷன் ரொம்ப டைவர்ட் ஆகுது’
‘ஓ, ஐ ஆம் ஸாரி.. ‘
‘இல்ல உங்கள முடிச்சுட்டு போறேன்.’
‘வேண்டாம் மேடம். நீங்க கிளம்புங்க. வேற ஆபீசர் பார்க்கட்டும்’
‘இல்ல சார். நீங்க வெயிட் பண்ணினீங்களே. நானே அட்டண்ட் பண்ணிட்டுப் போறேன்.’
‘நீங்க ஆபீசுக்கு வந்திருக்கவே வேணாமே. எதுக்கு வந்தீங்க?’
‘இல்ல, காலைல அவருக்கு உடம்பு முடியலன்னு போோன் வந்துது..டிஸ்டர்ப் ஆயிட்டேன்.போயிட்டார்னு இப்பதான் போன் வந்தது.இருக்கட்டும்.நீங்க டாக்குமெண்ட்ஸ் எடுங்க..’
தயவு செய்து முதல் வரியைப் படிக்காதீர்கள்.#பாரதம்

வைஷ்ணவ எழுத்து

பேஸ்புக்கில் திரு.ராம் ராமச்சந்திரன் அவர்கள் ‘வைஷ்ணவ எழுத்தாளர்கள் பிரபந்தம், வைஷ்ணவம் பற்றியே எழுதுகிறார்கள்’ என்றது எனக்குப் புதிய பார்வையை அளித்தது. ( நவீன எழுத்தில் ‘புதிய திறப்பை உருவாக்கியது, புதிய புரிதலை ஏற்படுத்தியது’ என்றெழுத வேண்டும்)

அது என்ன பார்வை என்று நோக்கும் முன், கொஞ்சம் பின்னோக்கிப் பயணம்.

ஆழ்வார்கள், நாதமுனிகள், உடையவர், பிரபந்த உரையாசிரியர்கள், தேசிகன், மாமுனிகள், பின்னர் வந்த தாசர்கள் வரை எல்லாரும் வலியுறுத்தியதை இந்த ஸ்லோகத்தில் சுருக்கலாம் :

ஸ்ரவணம் கீர்த்தனம் விஷ்ணோ: ஸ்மரணம் பாத சேவனம்

அர்ச்சனம் வந்தனம் தாஸ்யம் ஸக்ய ஆத்மநிவேதனம்

அவன் பெயரைக் கேட்பது, அவன் பெயரைப் பாடுவது, அவனையே நினைத்திருப்பது, அவன் திருவடிக்குச் சேவை செய்வது, பூக்களால் அர்ச்சிப்பது, அவனுக்கு தாசனாய் இருப்பது, அவனுக்கே தன்னை அர்ப்பணிப்பது என்பதாக நவ-வித வழிபாடுகளையே சொல்கிறார்கள்.

குறிப்பாக, தற்போது ஆண்டாளைப் பேசுவதே சிறப்பாதலால் அவள் சொல்வதும் இவற்றை ஒட்டியே வருகின்றன –

  1. ‘தூயோமாய் வந்தோம் துயிலெழப் பாடுவான்’
  2. ‘நாட்காலே நீராடி வந்தோம்’
  3. ‘தூயோமாய் வந்து நாம், தூமலர் தூவித் தொழுது’
  4. ‘அரியென்ற பேரரவம் உள்ளம் புகுந்து’
  5. ’கேசவனைப் பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தி’
  6. ’பாடிப் பறை கொண்டு’
  7. ’தேவாதி தேவனைச் சென்று நாம் சேவித்தால்’
  8. ‘நாமம் பலவும் நவின்று’
  9. ‘நாராயணன் நம்மால் போற்றப் பறை தரும் புண்ணியன்’
  10. ‘முகில் வண்ணன் பேர் பாட’
  11. ‘மனத்துக் கினியானைப் பாடவும் நீ வாய் திறவாய்’
  12. ‘கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்திமை பாடிப் போய்’
  13. ‘பங்கயக் கண்ணானைப் பாடேலோ’
  14. ‘மாயனைப் பாடேலோ’
  15. ‘உன் மைத்துனன் பேர் பாட’
  16. ‘அன்றிவ்வுலகம் அளந்தாய் அடி போற்றி’
  17. ‘அருத்தித்து வந்தோம்’
  18. ‘உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது’
  19. ‘சிறு பேர் அழைத்தனவும்’
  20. ‘உனக்கே நாம் ஆட் செய்வோம்’

மதுரகவிகளும் ‘நாவினால் நவிற்று இன்பம் எய்தினேன், மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே’ என்று பெருமாளைச் சொல்லாவிட்டாலும் நம்மாழ்வாரைச் சொல்கிறார்.

ஆனால், ஒருவரும் எழுதி வழிபடச் சொல்லவில்லை. ‘புதிய ஏற்பாடாகத் தற்கால வைஷ்ணவர்கள் பிரபந்தம் பற்றியும், வைஷ்ணவம் பற்றியும் எழுதி எழுதியே வழிபடுகிறார்களோ?’ என்னும் எண்ணம் தோன்றுகிறது. காஞ்சி பரமாச்சார்யரும் ‘ஶ்ரீராமஜெயம்’ எழுதச் சொன்னார் என்பதும் இதனுடன் ஒன்றி வருகிறது போல் உணர்கிறேன்.

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் ?

‘Countering Fundamentalism – Hindu Perspective’ Prof.Lipner’s talk – my take

  1. What is fundamentalism?
  2. Is Hinduism a fundamentalist religion?
  3. Diff between Hinduism and Abrahamic religions
  4. Why is Hinduism unique?

Prof.Julius Lipner, former Professor of Hinduism and Comparative Religions at Cambridge University dwelt on the above topics and kept the audience spell bound with his knowledge of the Mahabharatha, Sri Bashyam and Vedanta.

Quoting from the Mahabharatha, Prof.Lipner narrated the story of a brahmin named Kaushika who had taken a vow to speak truth at all times. Kaushika, in line with his principle, had, inadvertently, led to the massacre of some innocent folks who were fleeing from a killer. Lord Krishna recites this story to Arjuna and advises him that merely following a dharma was not sufficient, but dharma should be seen and
interpreted with reference to context. Any egoistic, steadfast and bland adherence to dharma would spell disaster.

As Hinduism was a dharmic religion, any interpretation of the dharmic principles, without reference to the context and times, would not be useful and would, in fact, cause harm.

He quoted the famous German philosopher Imanuel Kant’s ‘Lying to the murderer at door’ thus : “..if you have by a lie prevented someone just now bent on murder from committing the deed, then you are legally accountable for all the consequences
that might arise from it. But, if you have kept strictly to the truth, then public justice can hold nothing against you,whatever the unforeseen consequences might be. It is still possible that, after you have honestly answered “yes” to the murderer’s question as to whether his enemy is at home, the latter has nevertheless gone out unnoticed, so that he would not meet the murderer and the deed would not be done..” and further explained that such a dogmatic adherence to truth would spell doom if truth was not exercised in context.

27657641_1817543521872320_5062552932244975013_nProf.Lipner then went ahead and expounded the different ‘dharmas’ – stree dharma, aapath dharma, jaati dharma etc. Drawing on Sita’s following Rama to the forest, the prof said that the practice of Sita following Rama to the forest, though could be construed a strict adherence to the stree-dharma, would not be practical to implement in the current times. Convention and Dharma should not be confused, the Professor said.

While Christianity, Judaism and Islam could be compared to a single-trunk tree, Hinduism could only be compared to a multi-trunked banyan tree ( such as the 1000 year tree in Kolkatta). The inference here was that Hinduism was not built on any one singular belief or book, but on poly-morphic structures built on the common thread of dharma.

Describing how the word ‘fundamentalism’ came into being, Prof.Lipner narrated the movement of 1910-15 when the Bible Institute of Los Angeles published 12 small books that contained what was then known as ‘The Fundamentals’ – belief in virgin birth, belief in the mirales of Jesus et al and how the Bible had to be interpretted literally and not subjectively and certainly not with reference to any context. What was contained in the Bible was supposed to be sacrosanct and hence beyond question and inquiry. Thus originated the therm ‘fundamentalism’, we came to know.

However, with Hinduism, this has never been the case, as there is no one particular way to read the Vedas or to interpret the sacred texts. As there is no one book that serves as the epicenter of Hinduism, there is nothing ‘fundamental’ to adhere to and not deviate from, and, therefore, by design, the religion lacks fundamentalist tendencies.

Prof.Lipner later narrated a funny story of a meeting between a palaeontologist and a christian theologian. When the former had cornered the latter with ‘How could you claim that the world was created in 4000 BC when the dinosaurs, whose fossils I study, are at least a million years old?’ the theologian had supposedly replied that God had created earth with the fossils intact. This, the professor said, was fundamentalism in Christianity and that was not a trait of Hinduism.

Later the professor narrated a writing by Prof.Linda Woodhead on a commune of evangelical women and their life in a ‘time wrap’. That served as an apt reminder for the audience that nothing is etched in stone in scriptures and that even if there are elements that are central to a religion, those should be seen in the current context and not in the context when the sacred works were compiled.

Prof.Lipner concluded his speech with the reminder that the dharmic practice in Hinduism should not lead to majoritarian tyranny and that minorities should feel secure in a hindu majority rule. This, he attributed, to the central theme of dharma that has been the connecting thread of Hinduism all these thousands of years.

This was followed by a Q & A session. I had asked about ‘Akasath patitam Thoyam’ – rain from the heavens fall all over the place, but eventually reach the one ocean. This is the central nature of hinduism that believes that there are many paths to salvation and one should not be dogmatic about one’s own method. My question was : How to make other religions accept this view so that head-on collisions could be avoided, between religions?’.

Surprisingly, Prof.Lipner said that Hinduism had began to accept all religions as paths to salvation only recently. Probably, the Vedas were a recent phenomenon in Hinduism, it seemed to me.

My other question was – when Hinduism, in its varied practices and in varied languages across India, espoused equality and respect for all ( I had the Alwars, Nayanmars, Purandara Dasa in mind), why were these sacred verses not part of the school curriculum? The Professor asked me to ask this question to the respective governments and that Singapore didn’t fall into that category. ( An ex-teacher who met me later explained as to what had happened in the early years when religious teaching was prevalent in Singapore and how the Govt had to step in to censure some over-zealous preachers and thereby the practice was subsequently stopped).

There were a flurry of other questions. One compared a massacre in the golden period of Islam to the massacre mentioned in the Mahabharatha ( the Kaushika episode). Another was on how ‘ekam sat. vibraha bahuta vatanti’ could be interpretted, why Ramkrishna
Mission had to apply for minority status, appeasement of the minorities etc.

A straightforward question by a student of RSIS – ‘how could Hindu fundamentalism exist at all, that even when Hindus all over the world were being ill-treated and their human rights abused, the practitioners remained a largely peaceful lot’, set the tone for a straightforward answer. The prof said that all citizens should feel equal and one group should not feel threatened by others. The answer, though not convincing, was along expected lines.

On a question whether political rhetoric in India was shaping the perception of fundamentalism in Hinduism, the Professor replied with ‘it is a yes and a no’, not willing to take sides. To another question on the downside of poly-centricity of Hinduism, the Professor rightly pointed out that that could lead to lack of cohesiveness, lack of unity and a loss of Hindu identity.

To yet another question on the need for more dialogue among faiths, the professor correctly pointed to the great debating culture that Hinduism espoused by its ‘Poorva Paksha’ based Tarka Shaastra methods.

Later, I met the professor and raised the issue of ‘Akasath patitam thoyam’ and some references to Sri Bashyam. The learned professor agreed to meet again in Singapore and discuss some aspects of Advaita and Visistaadvaita, with reference to Sri Bashyam of St.Ramanujacharya.

The event was organized by the S.Rajaratnam School of International Studies and Hindu Endowment Board, Singapore. That an event about fundamentalism and hinduism was conducted in Srinivasa Perumal Temple spoke volumes about the lack of fundamentalism in the religion.

Singapore government’s outreach programmes such as this, to promote a deeper understanding of religions and inter-faith dialogue, have been on for quite some time. The government hopes to clear misconceptions and misunderstandings between religions, inculcate a sense of mutual respect and tolerance among the followers and ensure religious harmony and cohesion in the country. In that sense, the meeting did provide food for thought to the multi-racial audience that comprised of Malays and Chinese scholars, not to mention the scores of Indians.

These were my feelings after the seminar :

Hinduism is not just English and Sanskrit. More Tamil content should be included, for without the works of Azhwars, Nayanmars and Gurus and the Shaiva / Vaishnava Mutts, the multi-faceted religion’s dimensions cannot be conveyed in their full splendour and bloom. Nammaazhwar’s notes on the universe, other Azhwar’s references to God being called by any name and worshipped in any form and similar such pointers could have added to the lustre of the seminar, if Tamil content would have been added. Devoid of  Pura Naanooru that espoused universal brotherhood and Thirukkural that had ample references to Hindu practices and Gods, any seminar on the religion can’t be considered complete. Can’t blame the professor though, for this. Hope RSIS and HEB keep this in mind for their subsequent sessions and involve scholars from these streams too.

மொழி

ஒரு மொழியில் பூரண தேர்ச்சி பெற்றவர்களால் பிறிதொரு மொழியை வெறுக்கவியலாது. மாறாக, தேர்ச்சி பெற்ற மொழியின் வழி மற்ற மொழிகளையும் அறிந்துகொள்ள தீவிர முனைப்பே ஏற்படும். அவற்றில் உள்ள செய்திகளை அறிந்துகொள்ள ஆர்வம் ஏற்படுவது பூரணமான கல்வியின் அறிகுறி.

எனது காலஞ்சென்ற பெரியப்பா ஸ்ரீ.உ.வே.இராமபத்திராச்சாரியார் அவர்கள், தமிழில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். கம்பனில் ஊறியவர். 18 நூல்கள் எழுதியுள்ளார். சம்ஸ்க்ருதத்தில் போதிய பாண்டித்யம் பெற்றவர். ஆங்கிலத்தைப் பட்டறிவால் அறிந்துகொண்டவர். மணிப்பிரவாளத்தைத் தனது சொந்த முயற்சியால் தெளிந்தவர்.

ramabhadranதனது இராமாயண உபன்யாசத்தில் வால்மீகி, கம்பன், ஆழ்வார்கள், ஆங்கில உரையாசிரியர்களின் கருத்துகள் முதலியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பேசி வந்த அவர், துளசி ராமாயணம் புரியவேண்டும் என்பதற்காகத் தனது 55வது வயதில் இன்னொரு ஆசிரியரிடம் ஹிந்தி கற்றுக் கொண்டார். அதன் பின்னர் தனது உரைகளில் துளசி, கபீர் தாசர் என்று அவர்களையும் கொண்டு வந்தார். ‘மிதிலையில் மூவர்’ என்னும் தலைப்பில் வால்மீகி, கம்பர், துளசிதாசர் காட்டும் மிதிலை நிகழ்வுகளை அருமையாகச் சித்தரிப்பார். பின்னர் ‘திரிவேணி இராமாயணம்’ என்றும் ஒப்பாய்வு உரைகளை நிகழ்த்தினார்.

இவை போதாதென்று, தியாகையர் கிருதிகள் புரிய வேண்டும் என்பதால் அவ்வப்போது தெலுங்கு பேசும் வைஷ்ணவப் பெரியவர்களிடம் பேசி, தெலுங்கு கீர்த்தனைகளின் பொருளை உள்வாங்கிக் கொண்டார். தியாக ராஜ கீர்த்தனைகளின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை அவர் நீண்ட நாட்கள் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

தனது இறுதி நாட்கள் வரை சம்ஸ்க்ருதத்தில் முனைவர் பட்டம் வாங்கவில்லை என்கிற ஏக்கம் இருந்தது தெரியும். அவருக்கு அதற்கான நேரம் இருக்கவில்லை. இறுதிவரை வால்மீகி, நாராயண பட்டத்ரி,  கம்பன், ஆழ்வார்கள் என்றே அமரரானார்.

‘செந்தமிழும் வடகலையும் நவின்ற நாவர்’ என்று திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூர்க்காரர்களைப் பற்றிச் சொன்னதற்கு உதாரணமாகத் திகழ்ந்தார் அப்பெரியவர்.

ஆக, மொழி வெறி ஆகாது. மொழியின் பால் தூய காதல் இருப்பின், மற்ற   மொழிகளை  வெறுக்கவியலாது. தனது தாயிடம் அன்பு செலுத்தும் குழந்தை, பிறிதொரு தாயை வெறுப்பதுண்டோ ?