சிங்கப்பூர் இலக்கியம் – என் பார்வை

சுனீல் கிருஷ்ணன் சிங்கப்பூர் இலக்கியம் பற்றி விமர்சித்திருந்தார். அதைத் தொடர்ந்து ஜெயமோகனும் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தார். இதற்கு மறுப்பு, விளக்கம் அளித்து நண்பரும் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் இரண்டு பதிவுகள் எழுதியிருந்தார்.

சிங்கப்பூருக்கு வரும் எந்தத் தமிழக எழுத்தாளரும் சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தைத் தூக்கிப் பிடித்து, எழுத்தாளர்களை விதந்தோத வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. (இதைப்பற்றி 2016ல் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்.) அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று சிங்கப்பூரில் இருந்து எழுதுபவர்களும் நினைக்கவில்லை என்பதை நான் அறிவேன்.

சுனீல் மற்றும் ஜெயமோகனின் விமர்சனத்திற்கு ஆட்பட்டுள்ள சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர்களை நான் அறிவேன். Both ends of the spectrum உண்டு. அருமையாக எழுதுபவர்களும் அவ்வாறு எழுதாதவர்களும் என்று இரு துருவங்கள் சிங்கையிலும் உண்டு. நிற்க.

சூர்யரத்னா எழுதுவது இலக்கியம் அன்று, ராணிமுத்துவில் வரும் பத்திக் கதை போன்றது என்ற ஜெயமோகனின் கூற்று அவரளவில் சரியே. ஆனால், சூர்யரத்னா ஜெயகாந்தன் கிடையாது. அவர் எழுதும் சூழல் ஜெயகாந்தன் எழுதிய சூழலை ஒட்டியது அன்று. அன்றாட வாழ்க்கைத் துன்பங்கள் அற்ற சமூகம் சிங்கப்பூர் சமூகம். பிரச்னைகள் அற்ற சமூகத்தில் ஜெயகாந்தன் தர இலக்கியம் எழுவது எங்ஙனம் சாத்தியம்? சூரியரத்னா அவர்களது நடைமுறை வாழ்க்கையை ஒட்டி எழுதுகிறார். அந்த நாட்டின் அளவில் அது அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆகவே அது சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஷானவாஸ் உணவுக் கடைகள், உணவு தொடர்பான தொழில் செய்து வருபவர். தனது தொழில் சார்ந்த ஆழ்ந்த அறிவும் அனுபவமும் உடையவர். அவர் தனது தொழில் வழியாகக் காணும் சிங்கப்பூரைத் தனது எழுத்தில் காட்டுகிறார். ஆகவே அதுவும் சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஜெயந்தி சங்கர் பாவனைகள் இல்லாமல் எழுதுபவர். மொழிபெயர்ப்புகள் செய்கிறார். சிங்கப்பூர் தொடர்பான சீன மொழிக் கதைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறார். சிங்கப்பூர்க் கதைகளை ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கிறார். அவரது பார்வையில் தென்படும் சிங்கப்பூரை அவர் நமக்குக் காட்டுகிறார். சிங்கப்பூரைப் பொறுத்தவரை அதுவும் இலக்கியமே.

சித்துராஜ் பொன்ராஜின் வீச்சு அதிகம். அதிகம் வாசிப்பவராகவும், உலக இலக்கியங்களில் பயிற்சி உடையவராகவும், தமிழ், சம்ஸ்க்ருதம், கன்னடம், ஸ்பானிஷ் என்று பல மொழிகளில் தேர்ச்சி உடையவருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் தனது பார்வையில் சிங்கையின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கிறார். பக்தி இலக்கியங்களிலும் ஆர்வம் உடைய அவரது பார்வை விசாலமானது.

மாதங்கி யதார்த்த வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பவர். இவரும் ஜெயந்தி சங்கரும் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிங்கையில் குடியேறியவர்கள். நடுத்தர மக்களின் வாழ்வைச் சித்தரிப்பதாக இவர்களது எழுத்தைப் பார்க்கிறேன்.

சித்ரா ரமேஷ், குமார், அழகு நிலா என்று பலரும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சித்ரா பெண்ணியம் தொனிக்க எழுத வேண்டும் என்று பிரயத்னப்பட்டு எழுதுகிறார். குமார் கவிதைகள் எழுத முயன்று தனது பார்வையைப் பதிவு செய்கிறார். அழகுநிலாவின் எழுத்துகள் நேர்மையானவை. புனைவு, அபுனைவு என்று இரண்டையும் எழுதும் அவர், தனது கட்டுரைகளுக்குச் செறிவூட்டுவதற்காகப் பெரும் முயற்சி செய்பவர்.

கவிதைகள் எழுதுபவர்கள் பலர் உள்ளனர். நான் கவிதையின் பக்கம் போவதில்லை. பலதும் வேண்டும் என்றே பொய்யுரைப்பதாகத் தோன்றுவதால் அப்படி.

இத்தனை பேர் தான் எழுதுகிறார்களா என்கிற கேள்வி எழலாம். மொத்த நாட்டின் மக்கள் தொகை 55 லட்சம். இதில் இந்தியர்கள் 7%. சுமார் 3,85,000 இந்தியர்களில் தமிழர்கள் அதிக அளவில் உள்ளனர். அவர்களில் இருந்து வந்து தற்போது எழுதுபவர்கள் மேற்சொன்னவர்கள். இன்னும் சிலரும் எழுதுகின்றனர். அவர்களை நான் வாசித்ததில்லை.

எழுதும் பிறர் திருமுறைகள், கம்பன் சார்ந்து எழுதுகிறார்கள். இவர்கள் அறிஞர்கள் என்னும் வகையினர்.இலக்கியவாதிகள் அல்லர். பெரியவர் அ.கி.வரதராசன் இவ்வகையைச் சேர்ந்தவர்.

எழுதுபவர்கள் முதலில் வாசிக்கக் கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும். தீவிரமாக வாசித்தபின் எழுத்து வாய்க்கும். மேற்சொன்ன எண்ணிக்கையில் உள்ள தமிழர்கள் மத்தியில் தீவிர வாசிப்பு வாய்த்தவர்கள், அப்படி வாய்த்தவர்களில் இருந்து கிளர்ந்து எழுந்து எழுதுபவர்கள், எழுதியதைப் புத்தகமாக வெளியிடுபவர்கள் என்று எண்ணிக்கை Drill Down Effectல் குறைந்துகொண்டே வந்து எழுதுபவர்களின் எண்ணிக்கை 15 என்று நின்றால் வியப்பதற்கில்லை.

எழுதும் 15 பேரில் யாரும் ஜெயகாந்தன் போல், புதுமைப் பித்தன் போல் எழுதவில்லை, எனவே இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்வது சரியா?

அப்படி எழுதும் 15-20 பேரும் சில கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு, ஒரு சட்டகத்தின் உள்ளே இருந்தபடியே எழுதுகிறார்கள். சிலதை எழுத இயலாது. உதா: ‘காவி கார்ப்பரேட் மோதி’ என்று கீழைக்காற்று பதிப்பகத்தின் நூல் உள்ளது. நெற்றியில் திலகத்துடன் மோதி, கையில் சூலம், அதில் காவிக் கொடி, அதன் மேல் மண்டையோடு. இப்படிப்பட்ட அட்டைப்படத்துடன் தமிழகத்தில் வெளியிட முடியும். சிங்கையில் அதைப் போன்ற நூல்கள் வெளிவர வாய்ப்பில்லை. பணமதிப்பிழப்பை முன்வைத்துத் தமிழில் நாவல் எழுத முடியும். அங்கு அதைப் போன்று செய்ய வாய்ப்பு குறைவே. சுத்திகரிக்கப்பட்ட கருத்துகளையே எழுத முடியும். ஆக, கற்பனை விரிவது எங்ஙனம்? கற்பனை + நிகழ் அரசியல் விமர்சனங்கள் அற்ற பண்படுத்தப்பட்ட பார்வையுடனேயே எழுத முடியும் எனும் போது இலக்கிய ஆழம் கிடைப்பதெப்படி?

கடல் அளவு கருத்துக்களஞ்சியம் இல்லை. சிறிய, சுத்திகரிக்கப்பட்ட குளத்தின் அளவே உள்ளது. குளமும் ஆழமில்லை, நீர் வரத்து கட்டுப்பாடிற்குள். சுத்தப்படுத்தப்பட்ட நீர். குளத்தில் உள்ள மீன்கள் சுவை குறைவாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை மீன்கள் அன்று என்பது சரியா?

சிங்கை அரசு எப்போது விழிப்புடன் இருக்கின்றது. சமூக நல்லிணக்கம், மொழி, இன வேறுபாடுகள் பெரிதாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுதல், தீவிரவாதம் தலையெடுக்காமல் கண்காணிப்பு, மதங்களுக்கிடையே சமரசப் போக்கையே முன்னிறுத்துதல் என்று எந்தப் பிளவும் நிகழா வண்ணம் உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. சுருக்கமாக ஒரு No-Nonsense அரசு. ஏனெனில் சமூக நல்லிணக்கம் தானாக நிகழந்ததன்று என்பதை அடிக்கடி மக்களுக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே உள்ள அரசு அந்நாட்டரசு. தமிழகத்தில் உள்ளதைப் போல எந்தக் குப்பையையும் எழுதலாம், எந்த இனத்தாரையும், மொழியாரையும் கேவலப்படுத்தலாம் என்பதற்கான சூழல் அங்கு இல்லை. இனங்களுக்கு இடையேயான பிளவுகளைப் பயன்படுத்தி ஒப்பாரிக் காவியம் படைக்க வழியில்லை. எனவே ‘உயர்ந்த’ இலக்கியம் உருவாக வழியில்லை ( உயர்ந்த என்றால் என்ன என்பது தனியாக ஒரு கட்டுரைக்கான பொருள்).

உதரணமாக: தமிழகத்தில் தீப்பொறி பறக்கப் பேசும் பேச்சாளர்கள் சிங்கை சென்றால் வழவழவென்று ‘ஒற்றுமை’, ‘நல்லிணக்கம்’ என்றே ஜல்லியடிக்கவே வேண்டும். அது தான் சிங்கை. மீண்டும் தமிழகம் வந்து ‘சுடுகாடாக மாறும், ஆயுதம் ஏந்துவோம்’ என்று முழக்கம் இடுவர். அது தான் தமிழகம்.

உண்மையை ஒப்புக்கொள்வோம். சிங்கப்பூரில் தமிழ் இல்லாமல் தினமும் வாழ்ந்துவிட முடியும். அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தமிழின் தேவை இல்லை. பெருவாரியான சிங்கைத் தமிழர்கள் சிங்லிஷ் கொண்டே வாழ்ந்துவிட முடியும். பள்ளிகளிலும் தமிழை -Functional Tamil – என்கிற அளவிலேயே கற்பிக்கிறார்கள். Higher Tamil உண்டு. அதை விருப்பப்பட்டு எடுத்துப் பயில வேண்டும். அத்துடன் தமிழுடனான தொடர்பு அறுந்துவிடுகிறது. இதைத் தவிர்க்கவும், தமிழை வாழும் மொழியாக வைத்திருக்கவும் சிங்கைத் தமிழர்களும் அரசும் முனைந்து இலக்கியத்திற்கான பரிசுகள், கோப்பைகள், ஊக்கத் தொகைகள் என்று வழங்கித் தமிழைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர். இதுவே சிங்கையில் தமிழின் நிலை. இதில் புதுமைப்பித்தன், ஜெயகாந்தன் முதலியோர் உருவாக வாய்ப்பில்லை. அதற்கான சூழ்நிலையும் இல்லை. இதுவே நிதர்ஸனம்.

இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் சிங்கப்பூரில் தமிழில்  பேசுவார்களா என்கிற கேள்வி அம்மக்களின் நினைவுகளில் என்றும் உள்ளது. அதற்கான முயற்சிகளில் அவர்கள் இருக்கிறார்களே தவிர, இலக்கியத்தை ஜெயகாந்தன் அளவிற்கு மேம்படுத்த அவர்கள் முயற்சிப்பதில்லை. அதற்கான சூழலும், தேவையும் அங்கு இல்லை.

இதெப்படி உனக்குத் தெரியும் என்று வினவலாம். சிங்கையில் 10 ஆண்டுகள் வசித்துள்ளேன். அங்குள்ள குறிப்பிடத்தக்க பெரியோருடன் பழகியுள்ளேன். அளந்தே பேசும் அப்பெரியோர் மனதில் ‘தமிழை வாழும் மொழியாக்குவதெப்படி? சிங்கையின் 100வது விடுதலை ஆண்டில் தமிழில் பேசுவோர் இருப்பரா? தமிழ் சிங்கையில் தொடர்ந்து திகழ வேறென்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற எண்ணமே ஓடுகின்றது.

இந்த நிலையில் சிங்கப்பூரின் இலக்கியத் தரத்தைத் தமிழகத்துடன் ஒப்பிடுவது தவறு. ஆப்பிளையும் ஆரஞ்சையும் ஒப்பிடுவது சரியன்று.

பி.கு.: ‘நீ என்ன இலக்கியவாதியா? உன்னை யார் கேட்டார்கள்?’ என்போர் வேறு பாத்திரக் கடைக்குச் செல்லவும். ஜெயமோஹன் 2016ல் சிங்கை வந்திருந்த போது செய்திருந்த சில இலக்கிய விமர்சனங்கள் பற்றி அப்போது நான் எழுதியது இங்கே.

Advertisements

‘தஞ்சாவூர்’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

தஞ்சாவூர்
தஞ்சாவூர்


முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களின் தாள் பணிகிறேன். ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பேரானந்தப் பனுவலை யாத்திட்ட அன்னார் புவனம் மூன்றுடை நாச்சியார் மற்றும் பரமசாமியின் அருளால் எல்லா நலனும் இன்னமும் பல நூல்களியற்றி அடியோங்களது அறிவுக் கண்ணைத் திறக்க வேண்டும்.

 
அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர் நாயக்கர் வரலாறு’ நூலை சிங்கை நூலகத்தில் படித்துப் பிரமித்தேன். தற்போது மந்தைவெளி நூலகத்தில் அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பெயரில் வந்துள்ள ஆராய்ச்சிக் கருவூலத்தை வாசித்தேன் அல்லேன், தொடர்ந்து ஒரு மாதமாக வாசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
 
ஒரேயடியாக வாசித்தால் சுவை குறையும் என்பதால் மட்டும் தினமும் ஒரு மணி நேரம் என்று வாசிக்கவில்லை, நூல் விரைவில் முடிந்துவிடுமே என்பதால் தினமும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக வாசித்தேன்.
 
வாசித்தேன் என்பதை விட, வாழ்ந்தேன் என்பது சரியாக இருக்கும். இராஜராஜன், அவன் தமக்கை குந்தவை, பின்னர் வந்த இராஜேந்திரன், பின்னர் வந்த பிற சோழர்கள், முன்னர் வந்த முத்தரையர்கள், சோழர்களை வென்ற பாண்டியர், பின்னர் தோன்றிய நாயக்க மன்னர்கள், அவர்களுக்குப் பின்னர் வந்த மராத்திய மன்னர் என்று ஒவ்வொருவருடனும் உடன் பயணித்து அவர்கள் செய்த நிவந்தங்களை, அறப் பணிகளைக் கண்ணுற்றேன். விஜயராகவ நாயக்கரின் மறைவால் சோகக்கடலில் ஆழ்ந்தேன், பின்னர் ஒருவாரு சுதாரித்து துரோகத்தால் பதவி பெற்ற மராத்திய மன்னர் பரம்பரையையும் வியந்தேன் – அவர்கள் செய்த அறப்பணிகளால்.
 
நாயக்கரின் நீர்ப்பாசன முறைகள், குடிநீர்க் குழாய் திட்டம் முதலியன நாகரீகம் முன்னேறியதாக நாம் நினைக்கும் தற்காலத்தை எண்ணுங்கால் நம்மை வெட்கத்தில் ஆழ்த்துவன.
சில செய்திகளை மட்டும் தருகிறேன், உங்களுக்கு சுவை தெரிவதற்காக:

ராஜராஜன் காலத்து நிர்வாகம் பற்றிய செய்திகள் வியப்பூட்டுவன.

அம்மன்னன் காலத்தில் வங்கிகள் இருந்துள்ளன. ‘தஞ்சாவூர்ப் பெரும் பண்டாரம்’ என்பது அந்த வங்கியின் பெயர். பெரிய கோவிலில் இருந்துள்ளது. இவ்வங்கியில் காசும் நெல்லும் முதலீட்டுப் பொருட்களாக இருந்துள்ளன.

இந்த வங்கியில் இருந்து ‘பெருநங்கை மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையார் கடன் பெற்றுள்ளார்கள். அதற்காக ஒரு ஆண்டுக்கு ஒரு காசுக்கு முக்குறுணி நெல்லை வட்டியாகச் செலுத்தியுள்ளனர்.

இது தவிர, நாட்டுப் பண்டாரம், ஊர்ப் பண்டாரம் என்று இரு வங்கிகள் பெரிய கோவிலிலேயே இருந்துள்ளன. ஊர்ப்பண்டாரம் கோவில் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. நாட்டுப் பண்டாரம் சமுதாயச் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. கோவில் கோவில் சொத்து வேறு பணிகளுக்குத் திருப்பிவிடப்படவில்லை.

கோவிலில் வேலை செய்யும் பரிசாரகர்கள் முதலானவர்களுக்கு ஊள்ளூர்ப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம். பண்டாரங்களை ( வங்கிகளை) நிர்வகிக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கு நாட்டுப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம் என்று வகுத்திருந்தார் ராஜராஜன்.

இவை தவிரவும் மன்னன் ராஜராஜன் ‘இராஜராஜதேவர் பண்டாரம்’ என்று இன்னொரு வங்கியை வைத்திருந்தார். அதிலிருந்து பெரிய கோவில் மூர்த்திக்கு நிவந்தங்கள் செய்துள்ளார்.

ஒரு கணக்கும் இன்னொரு கணக்கும் ஒன்றொடொன்று தொடர்பில்லாமல், எந்தச் சிக்கலும், குழப்பமும் இல்லாமல் மாமன்னர் ராஜராஜன் அருளாட்சி செய்துவந்துள்ளார்.

மாமன்னன் இராஜராஜனுக்கு பிள்ளையாருக்கு வாழைப்பழங்கள் நைவேத்யம் பண்ண ஆசை.

ஒரு நாளைக்கு 150 பழங்கள் தேவை. ஆண்டுக்கு (x360) = 54,000. ஒரு காசுக்கு 1200 வாங்கலாம்.

360 காசுகளைக் கோவில் பண்டாரத்தில் வைப்பு நிதியாக வைக்கிறான். பண்டாரத்தார் அப்பணத்தை வட்டிக்கு விடுகின்றனர். 12.5% வட்டி.

வணிகர்கள் பண்டாரத்திடம் கடன் வாங்குகின்றனர். வட்டியாக வாழைப்பழம் கொடுக்கின்றனர். 60 காசுகள் கடன் பெற்ற வணிகர் வட்டியாக 7.5 காசு (9000 பழங்கள்) கொடுக்கிறார். நாளொன்றுக்கு 25 பழங்கள் அளிக்கிறார். இப்படியாக வணிகர்கள் தங்கள் வணிகத்துக்குக் கடன் பெற்று, வட்டியை வாழைப்பழமாக அளிக்கின்றனர்.

இராஜராஜனின் அசல் பணமும் கரையவில்லை, வட்டி மூலம் பிள்ளையாருக்குப் பழம் கிடைக்கிறது, பழம் உற்பத்தி செய்வோர் பலன் பெறுகின்றனர், வாழைப் பழத்தின் விலையும் ஒரு காசுக்கு 1200 என்று ஸ்திரமாக இருக்கிறது. (Inflation எல்லாம் இல்லை).

வட்டி விகிதம் முதற்கொண்டு வெளிப்படையாகப் பொறித்து வைத்திருந்தது அவனுடய அரசு.இது நிதி மேலாண்மை, நிர்வாகம், அறம் மூன்றும் தளும்பிய அரசு. நமது மூதாதை இராஜராஜனின் அரசு.

மற்றோன்று:

குந்தவைப் பிராட்டிக்கு மருத்துவமனை நிறுவ ஆசை. ‘இராஜகேசரி சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையோரிடம் இடம் கேட்கிறாள். 9 மா நிலத்தை 70 காசுகள் பெற்றுக் கொண்டு விற்கிறார்கள். தனது தந்தையின் பெயரில் ‘சுந்தர சோழ விண்ணகர ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் மருத்துவமனை அமைக்கிறாள்.

மருத்துவமனைக்கு ‘வைத்திய போகமாக’ இன்னும் கொஞ்சம் நிலம் அளிக்க எண்ணுகிறாள் குந்தவைப் பிராட்டி. அதே கிராமத்தில் ஒருவரிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கி, ‘சவர்னன் அரையன் மதுராந்தகன்’ என்பவனுக்கு அளிக்கிறாள். அவனும் அவனது வம்சத்தினரும் ஆதுலசாலையைப் பராமரிக்கவே இந்த நிவந்தம் என்று சாசனம் எழுதி வைக்கிறாள்.

இந்தக் கல்வெட்டுகள் பாபனாசம் வட்டம் இராஜகிரிக்கு அருகில் உள்ள கோவில் தேவராயன் பேட்டை சிவாலயத்தில் உள்ளன.

குந்தவை இந்த நிவந்தங்களை அளித்த போது ஆட்சியில் இருந்தது இராஜராஜனின் புதல்வன் இராஜேந்திரன். குந்தவை அவனுக்கு அத்தை முறை. நினைத்திருந்தால் நிலத்தை அபகரித்து அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் பணம் கொடுத்து வாங்கி அளிக்கிறாள்.

பின்னர் இராஜராஜனின் பேரன் வீரராஜேந்திரன் திருமுக்கூடல் திருமால் ஆலயத்தில் ஒரு பள்ளியையும், மருத்துவமனையையும் அமைக்கிறான். ‘வீரசோழ ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் இயங்குகிறது. 15 படுக்கைகள் இருந்துள்ளன. அறுவை சிகிச்சையும் நடந்துள்ளது. செவிலியர்கள் இருந்துள்ளனர். இத்தனைக்கும் வீரராஜேந்திரன் நிவந்தம் அளிக்கிறான். மருந்துகள் அனைத்தும் ஆயுர்வேத மருந்துகள். (19 மருந்துகள் உள்ளன. கோமூத்ர ஹரிதகி என்னும் மருந்தும் இருந்துள்ளது).

இதுவே சோழப்பேரரசு. நமது முதாதைகளின் அருளாட்சி நடைபெற்ற அருளரசு.

 
பிறிதொன்று:

 

கருவூர்த்தேவர் இயற்றிய பாடல்கள் மூலம் தஞ்சாவூரில் மாட மாளிகைகள், கல்லூரிகள், ஆடல் தளங்கள்/அரங்கங்கள், சோலைகள் இருந்தன என்று தெரிகிறது.

ஆக, அப்படிப்பட்ட ஏதோ பெரிய மாளிகையில் தான் ராஜராஜன் இருந்திருக்க வேண்டும். மாளிகை என்னவானது? அரங்கங்கள் என்னவாயின? பெரிய கோவில் தவிர வேறு பெரிய கட்டடங்கள் காணக் கிடைக்கவில்லையே என்னும் ஐயம் நம்மில் பலருக்கு இருக்கலாம்.

இராஜராஜன் காலம் முடிந்தபின் தஞ்சாவூர் சோபிக்கவில்லை. இராஜேந்திரன் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கட்டினான். அங்கே தங்கியிருந்தான். பழையாறை, ஆயிரத்தளி என்னும் நந்திபுரம் முதலியன ஏற்றம் பெற்றன. மன்னர்கள் இவ்விடங்களில் அர்ண்மனைகள் கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்துவந்தனர்.

ஆனால், தஞ்சை மாளிகைகள் எப்படி அடியோடு அழிந்தன? அந்தக் கொடுமையைக் கேளுங்கள்.

பாண்டிய மன்னன் குலசேகர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கினான். அவனை இராஜராஜன் பின் வந்த மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் இருமுறை வென்று அடக்கினான். ஆனாலும் குலசேகரன் விடவில்லை. மூன்றாம் முறையாகப் படையெடுத்து வந்தான். மட்டியூர், கழிக்கோட்டை என்னும் ஊர்களில் போர் நடந்தது. பாண்டியன் தோற்று ஓடினான்.

குலோத்துங்கன் விட்டிருக்கலாம். ஆனால் பாண்டியரின் திமிரை அடக்க எண்ணி மதுரையைத் தீக்கிரையாக்கினான். மீனாட்சியம்மன் கோவிலை மட்டும் விடுத்து அனைத்து மாளிகைகளையும் அழித்தான். மதில் சுவர்களும் போயின. பின்னர், பாண்டியனின் சபையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி, அந்த இடத்தில் கழுதையைக் கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான். இவ்வாறாகத் தனது ஆத்திரத்தைத் தணித்துக் கொண்டான்.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் இறந்த பிறகு அப்போதைய பாண்டிய மன்னன் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கி, உறையூர், தஞ்சாவூர் இரண்டையும் ஒவ்வொரு கட்டடமாகத் தீயிட்டு அழித்தான்.

சோழன் செய்ததையே இவனும் செய்தான். தஞ்சையின் அரண்மனையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி கழுதை கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான்.

அதற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்பு கரிகாற் சோழன் கட்டி உருத்திரங்கண்ணனார் என்னும் புலவருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்த பதினாறுகால் மண்டபம் ஒன்று மட்டும் இடிக்கப்படவில்லை. இந்தச் செய்தி திருவெள்ளறைக் கல்வெட்டில் இருக்கிறது.

சோழ நாட்டின் தஞ்சாவூரின் மதில்கள், மாட மாளிகைகள் 368 ஆண்டுகள் நின்றிருந்தன.

சோழ, பாண்டிய மன்னர்களுக்கு இடையே ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இருவரும் வெறிபிடித்து கட்டடங்ளையும் மாளிககளையும் அழித்தனர். ஆனால் இருவரும் கோவில்களை அழிக்கவில்லை.

அதனைப் பின்னர் வந்த முகமதியத் தளபதிகள் செய்தனர். தற்போது நமது அரசின் அதிகாரிகளும் ‘திருப்பணி’ என்னும் பெயரில் சில ஆர்வலர்களும் செய்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் பேரறிவு படைத்த தமிழ்த் திரையுலகினர் வாசித்திருக்க நியாயமில்லை. கடுகளவே அறிவு படைத்த அடியேனைப் போன்ற அறிவிற் சிறியார்கள் படித்து இன்புறலாம். மேலே சொல்ல ஒன்றுமில்லை. தமிழராயிருப்பின் அவசியம் வாசியுங்கள்.
‘தஞ்சாவூர்’ – ஆசிரியர்: குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன், வெளியீடு: அன்னம், மனை எண் 1, நிர்மலா நகர், தஞ்சாவூர் – 613 007.
 
நூல் தமிழக அரசின் நூலகங்களில் கிடைக்கின்றது. #bookreview

அத்தி வரதரை சேவித்தேன்

வாழ்வில் இரண்டாம் முறையாக அத்தி வரதை சேவித்தேன். 1979ல் சேவித்தது நினைவின் அடுக்குகளில் அமிழ்ந்து பழுப்பேறிய புகைப்படம் போல் உள்ளது. எங்கோ வெகு நேரம் கூட்டமாச் சென்றது மாடுமே நினைவில் உள்ளது.

இன்று காலை 3 மணிக்குக் கிளம்பினோம். நல்ல மழை. மயிலையில் இருந்து காஞ்சி செல்ல 50 நிமிடங்கள் ஆனது. வழி நெடுகிலும் வரதரைக் காண பக்தர் குழுக்கள், காரிலும், பஸ்ஸிலும் என்று ‘சலோ காஞ்சி’ என்னும் விதமாக இருந்தது.

‘எங்கியாவது நின்னு டீ குடிக்கறியா தம்பி?’ என்று ஓட்டுனரிடம் கேட்டேன். ‘இல்ல சார். 10 நிமிஷம் நின்னா கூட 100 கார் போயிரும். உங்களக் கொண்டு விட்டுட்டு பிறகு சாப்டுக்கறேன்’ என்ற ஓட்டுனரின் கரிசனம் நெகிழச் செய்தது.

தந்தையார் இன்சுலின் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். கூட்டம் அதிகமாக இருக்குமே, எப்படிச் சமாளிப்பது என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்த போது, ‘வரதர் ஏன் குளத்துல இருக்கார்?’ என்ற ஓட்டுனரின் கேள்வி என்னை உசுப்பியது. கொஞ்சம் குளிர் காற்று, கொஞ்சம் வரலாறு என்று பேச வாய்ப்பாக இருந்தது. பாரதத்தின் சோக வரலாற்றை அசை போட்டால் குளிரூட்டப்பட்ட குருதியும் கூட கொதிக்கத் துவங்கும்.

காஞ்சியை நெருங்கி விட்டோம் என்பதை உணர்த்தின காவல்துறை வாகனங்கள். பச்சையப்பா கல்லூரிக்கு முன்னரே நிறுத்திவிட்டனர். ஆட்டோ மூலம் கோபுர வாயிலை அடைந்ததாக நினைத்துக் கொண்டோம். இறங்கிய இடத்தில் இருந்து சுமார் 750 மீட்டர் நடக்க வேண்டி இருந்தது. இறங்கி நடக்கத் துவங்கினோம்.

எங்கும் போலீஸ். சர்வ வ்யாபி என்பது தமிழக போலீசையே குறிக்கும் என்பது போல் அவர்கள் எங்கும் நிறைந்திருந்தனர். நெல்லை, மதுரை என்று பல மாவட்டத் தமிழ் வாசனைகளும் காதில் கேட்க அவர்கள் உத்தரவுகளைப் பெற்றுக் கொண்டும், பிறப்பித்துக் கொண்டும் இருந்தனர். மிக அதிக அளவில் பெண் போலீசார். யாரைக் கேட்டாலும் தளராமல் பதில் சொல்லிய வண்ணமே இருந்தனர். தந்தையாரின் வயதை ஊகித்து, ‘வீல் சேர் பயன் படுத்தலாம், ஆனா, அதுல போனா ரொம்ப நேரம் ஆகும். முடிஞ்ச வரைக்கும் நடந்து போங்க. வேணும்னா வீல் சேர் வெச்சுக்கலாம்’ என்று அறிவுரை கூறினர். மூத்த குடிமக்கள் வரிசையில் நானும் தந்தையாரும் நின்றோம் ( நான் அவருக்குத் துணை, எங்களுக்கு வரதன் துணை).

சிறிதளவு தள்ளு முல்லு இருந்தது. ஆங்காங்கே போலீசார் பக்தர்களுக்கு பிஸ்கட், குடிநீர் வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர். துப்புரவுப் பணியாளர்கள் மழை நீரை அப்புறப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். குப்பைகள் சேராமல் உழைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அரசு மருத்துவர்களின் குழுக்கள் இருந்தன. கழிவறைகளும் இருந்தன. பேட்டரி காரினால் பலன் இல்லை. சுமார் 50 மீட்டர் தூரத்திற்கே செல்கிறது. அதனைப் பயன் படுத்தவில்லை.  ஒரு மணி நேரத்தில் பெருமாளைச் சேவித்தோம்.

அன்னியப் படைகளின் அழித்தொழிப்புகளைக் கடந்து பெருமாள் சயனக் கோலத்தில் காட்சியளித்தார். ‘உன் கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் அறிவேன். ஏதோ பெரிய சாதனை செய்துவிட்டதைப் போல் வந்து பார்க்கிறாயா?’ என்று கேட்பது போல் தோன்றியது. காலங்களைக் கடந்து மிகப் பழங்காலத்தில் இருந்துகொண்டு பெருமாள் எங்களைப் பார்த்தார். பெருமாளை நாம் பார்க்கவா கோவிலுக்குச் செல்கிறோம்? அவன் நம்மைப் பார்க்கவன்றோ?

வெளியில் அனுமார் சன்னிதிக்கு அருகில் உள்ள அஹோபில மடத்தில் ஶ்ரீமான் சேஷாத்ரி என்பார் வெளியூர் ஶ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு உணவளிக்கிறார். ஒரு நாளைக்கு ரூ.2 லக்ஷம் செலவாகிறது என்கிறார். யாராவது கொடுக்கிறார்கள். பெருமாள் நடத்திக்கறார் என்கிறார் அவர். அங்கு உணவு தயாரிப்பது முதல், பரிமாறுவது வரை தொண்டூழியர்கள். அனைவரும் வயதான ஶ்ரீவைஷ்ணவர்கள். உதவி செய்ய விரும்புபவர்கள் +91-99402-94908 என்னும் தொலை பேசிக்கு அழைத்து விபரம் கேட்டுக் கொள்ளலாம். அவரது வங்கிக் கணக்கு: எண்: 1257155000073013. Karur Vysya Bank. IFSC: KVBL0001276. ஒரு முறை அழைத்து, விபரம் பெற்றுக் கொண்டு பின்னர் உதவி செய்யலாம். 24 மணி நேரமும் உணவு அளிப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

ஆடிக் கிருத்திகை என்பதால் கூட்டம் குறைவு என்று ஒரு காவலர் சொன்னார். ஆனால், எள் போட்டால் எள் விழாது. தெலுங்கு, தமிழ், கன்னடம், மராட்டி, ஹிந்தி, ராஜஸ்தானி என்று பல மொழியுனரையும் பார்க்க முடிந்தது. ஊழிப் பெருவெள்ளம் எப்படி இருக்கும் என்பதை இன்றைய கூட்டத்தைக் கண்டால் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்று தோன்றியது.

வசதிகள் போதுமானவையா? இன்னமும் செய்யலாமா? என்றெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். ஆனால், இத்தகைய ஜனத்திரளுக்கு இதற்கு மேல் என்ன செய்திருக்க இயலும் என்று தோன்றியது. அரசு என்னதான் செய்தாலும், மக்களும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். நிற்க.

அத்தி வரதர் நிகழ்வில் யாருக்கு நன்றி சொல்வது என்று தெரியவில்லை. 12 மணி நேரத்திற்கும் மேல் பணி புரியும் காவலர்களுக்கா, மிகச் சிறந்த முறையில் ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்த இந்து அற நிலையத் துறையினருக்கா, துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்கா, அன்னம் அளிப்பவர்களுக்கா? அல்லது இவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து, பாரதத்தின் பல கோடி மக்களை ஒரு சிறு நகருக்குள் வரவழைத்து, ஆன்மீகப் பெருவெள்ளத்தில் ஆழ்த்தி, இந்த மண் ஆழ்வார்களுடைய மண், இராமானுஜர் காலடி பட்டதால் புனிதமடைந்த மண், வேதாந்த தேசிகர் வாழ்ந்து சம்பிரதாயம் பரப்பிப் புனிதப் படுத்தியதால் புனிதமான மண் எனவே தேசிகரின் மண், இன்னும் எத்தனையோ ஆச்சார்ய புருஷர்களால் புனிதமடைந்த ஆன்மீக மண் என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக உணர்த்தியுள்ள அத்தி வரதருக்கு நன்றி சொல்லிப் பணிவதா என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.

மண்ணின் நிறம் தெரியா வண்ணம் அவ்வளவு கூட்டம் கூட்டமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும் பக்தகோடிகளின் பாதங்களிலும் மானசீகமாக விழுந்து வணங்கி விடைபெற்றேன்.

‘அடுத்த வருஷம் அத்தி வரதர சேவிக்கப் போகணும். நீ வந்து அழைச்சுண்டு போ’ என்று அம்மா சொல்லியிருந்தாள். அதற்குள் அவளை வரதர் அழைத்துக் கொண்டுவிட்டார் என்பது மட்டுமே ஒரே சோகம்.

பாராட்டு:

  • போலீஸ் துறை – அதிலும் தூக்கக் கலக்கத்திலும் பணிபுரியும் பெண் போலீசார்
  • அற நிலையத் துறை
  • துப்புரவுத் துறை
  • அரசு மருத்துவர்கள்

கோபம்:

  • ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள்

 

அதிகரிக்கவிருக்கும் ஒப்பாரிகள்

நீட் தேர்வை எதிர்ப்பதாகக் கூறுபவர்கள் ஜே.ஈ.ஈ. தேர்வை எதிர்ப்பதாகக் கூறுவதில்லை. ஏனெனில் ஜே.ஈ.ஈ. தேர்வின் மூலம் தேர்வானவர்கள் அரசியல் வியாதிகள் நடத்தும் பொறியியல் (பொரியல்?) கல்லூரிகளில் சேர்வதில்லை. எனவே வியாதிகளின் டார்கெட் ஜே.ஈ.ஈ. மாணவர்கள் அன்று.
 
ஆனால் நீட் அப்படியானதன்று. அடி மடியில் கை வைப்பது. பணம் கொடுத்து சீட் வாங்கும் கூட்டத்தைப் பணம் கொடுக்காமல் தேர்வின் மூலம் சீட் பெறச் செய்தால் வியாபாரம் என்னாவது? எனவே நீட் வேண்டாம் என்று இவ்வளவு முழக்கம்.
 
நீட் தேர்வு மட்டுமில்லை, பொறியியல் படிப்புக்கும் அகில இந்தியத் தேர்வு தேவை. அதன் அடிப்படையில் தேர்வானவர்கள் பொறியியல் படிக்கலாம் என்று வரப்போகிறது என்கிறார்கள். அப்போது ஓலம் இன்னும் அதிகமாகும். ஏனெனில் முதலீடு என்னாவது? சில ஏக்கர் நிலமும் சில கோடிகளும் இருந்தால் பொறியியல் கல்லூரி திறக்கலாம் என்று ஆட்டுக் கொட்டிலைத் திறந்துவிட்டு, இப்போது கேட் கீப்பர் வருவார் என்றால் எப்படிக் கல்லா கட்டுவது? எனவே ஒப்பாரி அதிகமாகும்.
 
நீட் தேர்வு சரி. இப்போது எம்.பி.பி.எஸ். தேர்வு முடித்த பின்னரும் தகுதித்தேர்வு எழுத வேண்டும் என்று சட்டம் வர இருக்கிறது. அப்போது என்ன செய்வது? தமிழகத்திற்கு விலக்கு கோருவார்களோ? செய்தால் அதைவிடக் கேவலம் ஒன்றும் இருக்க முடியாது. என் மாநிலத்தைச் சார்ந்த மருத்துவ மாணவர்கள் அகில இந்தியத் தேர்வில் வெற்றி பெற வாய்ப்பில்லை என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளிப்பது போன்றது அது.
 
சொந்த அனுபவம் ஒன்று. இந்தியாவில் எம்.டி.எஸ். (MDS) பயின்று 8 ஆண்டுகள் பல் மருத்துவராகப் பணியாற்றிய அனுபவத்துடன் உறவினர் சிங்கப்பூரில் என்.யூ.எஸ்.(National University of Singapore) ல் முனைவர் பட்ட மாணவராகச் சேர்ந்தார். முனைவர் பட்டம் ஆராய்ச்சியின் மூலம் பெறப்படுவது. வாரம் தோறும் பி.டி.எஸ். மாணவர்களுக்குச் சில மணி நேரங்கள் வகுப்பெடுக்க வேண்டும். ஆசிரியராகத் தகுதி உள்ளதே என்று ‘நான் பல் மருத்துவராகப் பணியாற்ற அனுமதி உண்டா?’ என்று என்.யூ.எஸ்.ஸிடம் கேட்டு எழுதினார். ‘அனுமதி உண்டு. அதற்கு நீங்கள் சிங்கப்பூரில் ஒரு முறை பி.டி.எஸ். பயில வேண்டும்’ என்று பதில் தந்தனர்.
 
பி.டி.எஸ். மாணவர்களுக்கு ஆசிரியராக இருக்க அனுமதி உண்டு, ஆனால் பல் மருத்துவராகப் பணியாற்ற இயலாது. இப்படி ஒரு சட்டம். இது முரணாக உள்ளது என்பது வெளிப்படை. ஆனாலும் நமது பி.டி.எஸ். ற்கு மதிப்பு அவ்வளவுதான். எம்.பி.பி.எஸ்.ம் அப்படியே என்று அறிகிறேன். ஆனாலும் எய்ம்ஸ், ஜிப்மர் கல்லூரிகளில் படித்த மருத்துவ மாணவர்கள் மருத்துவராகப் பணியாற்ற அனுபதி உண்டு என்று கேள்வி. மேற்படிப்பை இங்கிலாந்து, அமெரிக்காவில் படித்திருக்க வேண்டுமோ என்னவோ.
 
அரசுப் பள்ளிகளின் தரம் தனியார் பள்ளிகளின் அளவிற்கு ஏன் உயரவில்லை என்று கேட்டு அரசைப் பதிலளிக்க நிர்ப்பந்தம் செய்தால் அர்த்தம் உண்டு. அதில் சமூக அக்கறையும் நேர்மையும் இருக்கும். ஆனால் அதை நமது அரசியல் வியாதிகளிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது என்பது நிதர்ஸனம் என்பதை நினத்தால் மனம் கனக்கிறது.
 
ஆனால் ஒன்று. தேசியக் கல்விக் கொள்கை பற்றி சினிமா நடிகர் கேள்வி எழுப்புவதை முக்கிய நிகழ்வாக நினைக்கும் நமக்கு வேறு எப்படிப்பட்ட அரசியல் தலைவர்கள் வாய்ப்பர்? #NEET

An analysis of two articles of The New Indian Express

I urge readers to go through this piece and then read the two articles in The New Indian Express about the new education policy. The articles are:
  •  ‘Caste aside? many worries over New Edu Policy’ by Sushmita Ramakrishnan.
  • ‘Draft NEP proposes a paradigm shift in education planning’ by J.Santosh.
 
It is not right for me to cast aspersions on the two writers. I don’t know them. Hence read this as an un-biased review of the two.
 
Sushmita’s article talks about why the word ‘reservation’ has appeared just once in the 484 page draft NEP document. She asks why elimination of caste has not been mentioned in the draft? She worries about addressing SC/ST education, quoting from the controversial Christmas Gandhi. She also quotes Prince Gajendrababu who questions the emphasis on vocational stream. Babu states that an emphasis on vocational streams would mean a potter’s son would be a potter while a singer’s son would only be a singer and deduces that this is an attempt to restrict the free flow of people from the supposedly lower echelons of trades to higher ones.
 
J.Santosh’s article compares the education policy of Sarvepalli Radhakrishnan who wanted a man-making education in the 1950s to a foreword by Prkash Javdekar on the focus of NEP on job skilling and meeting market demand. Santosh even questions why the policy is called Rashtriya Shiksha Aayog, and the acronym RSA is being emphasised in the draft. He further has problems with the Prime Minister chairing the committee that would oversee the implementation of the NEP. A reference to Hitler’s educational policy is seen.
 
Nowhere in these two articles do I see the analysis on education. I fail to understand why a draft NEP should look at caste issues. If caste has not been solved in the last 75 years by Radhakrishnan’s educational policy, why should we continue to adopt that, rather than look at a new way of solving it? While the world in general and Singapore in particular (I am citing Singapore because I know what is happening there), are emphasising on Skills Future, Re-skilling the workforce and introducing newer streams of education to meet the demands of the 21st century where much of the human jobs are going to be taken over by BOTs and automation, what is wrong in Javdekar’s recommendation to ‘eliminate shortage of manpower in science, technology, academics and industry’?
 
I am sad that both the writers have much to cover in terms of analysis, comparative analysis with what the world does and a wholistic approach to the NEP.
 
Again, I am not casting aspersions on the two writers nor concluding that they have written to suit an agenda. I would be happy if they write articles that look at the needs of the nation and see if the NEP addresses those rather than falling into the set retinue of leftist-dravidian-parochial trap.
Original articles :
http://www.newindianexpress.com/states/tamil-nadu/2019/jul/14/caste-aside-many-worries-over-new-edu-policy-2003574.html
http://www.newindianexpress.com/nation/2019/jul/14/modi-governments-draft-nep-proposes-a-paradigm-shift-in-education-planning-2003572.html

நீதி இன்னமும் சாகவில்லை

விலை போன தமிழ் ஊடகம் வழக்கம் போல் தனது நபும்ஸகத் தன்மையைக் காட்டியுள்ளது..தனக்குக் காது கேட்காதது போல் நடித்து ஒரு முக்கிய நிகழ்வைக் கடந்து சென்றுள்ளது.
 
நீதிபதி ஆனந்த் வெங்கடேஷ் திருமுருகன்(டேனியல்) காந்தியின் வழக்கு குறித்துச் சொல்லியுள்ள கருத்துக்கள் பெரிய அளவில் ஊடகத்தினரால் பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் நமக்குத் தான் இதெல்லாம் தேவையில்லையே. நமக்குத் தேவை பரபரப்பு, கிரிக்கெட், புதிய சினிமா ரிலீஸ் பற்றிய செய்தி. தவிரவும் தேச துரோகத்துக்குத் துணை போதல் என்பதால் ஊடக வியாபாரிகள் வாய்களில் ஃபெவிகால் ஊற்றிக் கொண்டு வாளாவிருந்துவிட்டனர்.
 
நீதிபதி என்ன சொல்லியிருக்கிறார்?
 
1. FOE – Freedom of Expression – பேச்சுரிமை தேசத்திற்கு எதிராக இருத்தலாகாது. அதற்கு அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் இடம் தரவில்லை.
 
2. டேனியல் காந்தியின் பேச்சுகள் சமூகங்களுக்கு இடையில் வெறுப்பை வளர்ப்பதாக உள்ளன.
 
3. குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சாடியே பேசினால் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் உயர மாட்டார்கள்.
 
4. அவனது பேச்சு ஏதோ பாரத அரசும் அதன் நிறுவனங்களும் தமிழகத்தை வஞ்சிப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ளதைப் போன்று உள்ளது. இது தவறானது.
 
5. அவன் நீதிமன்றத்தையும், நீதிபதிகளையுமே கூட தவறாகவே பேசியுள்ளான்.
 
6. வெறுப்புப் பேச்சு கருத்துச் சுதந்திரம் ஆகாது.
 
7. இவன் யாருக்காக இவ்வாறு தூண்டி விட்டுப் பேசுகிறான் என்று விசாரணை செய்ய வேண்டும்.
 
மிக முக்கியமான கருத்துகள் இவை. எந்த நீதிபதியும், அதுவும் தமிழகத்தில், இவ்வளவு தூரம் சொன்னதாக நினைவில் இல்லை. ஜெயலலிதா வழக்கில் மறைந்த நீதிபதி ஶ்ரீநிவாசன் திருக்குறளைச் சுட்டி மிகக் கடுமையாகத் தீர்ப்பளித்தார். அவர் சொன்ன குறள்: ‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும் வல்லதரசு’ இந்த முறையில் ஜெயலலிதாவின் அரசு செயல்படவில்லை என்று அழுத்தமாகக் கூறினார் அவர். மறு நாள் அவர் வசித்து வந்த தி.நகர் சாலையில் கார்ப்பரேஷன் நீர் வரவில்லை என்பது வேறு விஷயம்.
 
அதற்குப் பிறகு மிகக் காட்டமான ஆணையாகவே நான் நீதிபதி ஆனந்த் வெங்கடேஷின் தீர்ப்பைப் பார்க்கிறேன்.
 
பி.கு.: கருத்துரிமை ஒரு வரம்பிற்கு உட்பட்டதே. ( within reasonable limits) என்று அவ்வுரிமைக்குப் பூட்டு போட்டவர் பண்டித நேரு. இது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் முதலாவது திருத்தம் (First amendment). நேரு செய்த நல்ல காரியம் அது.

சிங்கப்பூர் நாட்கள்

சிங்கப்பூரில் நான் வசித்த 9.5 ஆண்டுகளில் ஊரில் இருந்த நாட்களில் அனேகமாக எல்லா நாட்களும் நூலகம் சென்று வந்திருந்தேன். இந்த பாக்யம் எத்தனை பேருக்குக் கிட்டியிருக்கும் என்று தெரியவில்லை.
 
கிளிமெண்டி ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி என் வீடு இருந்த வெஸ்ட் கோஸ்ட் டிரைவ் வரை 10 மணித்துளிகள் நடக்க வேண்டும். ரயில் நிலையத்திலேயே நூலகம் உள்ளது. பணி முடிந்து சுமார் 8:30 மணிக்குக் கிளிமெண்டியில் இறங்கினால் நூலகம் மூடும் 9:00 மணி வரை ஏதாவது மேய்ந்துகொண்டிருப்பது வழக்கம்.
 
‘புதியதாக வந்தவை’, ‘திருப்பப் பட்டவை’ என்று ஏதாவது புதிய நூல் கண்ணில் படும். அப்படி நான் வாசித்த நூல்கள் சுமார் 270 இருக்கும்.
 
நானாகத் தேடுப் போய்ப் பிடித்துப் படித்த நூல்கள் என்று சுமார் 120 இருக்கும்.
 
எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கொண்டு வந்து படித்த நூல்கள் பல உண்டு. அடிக்கடி சென்ற நூலகம் விக்டோரியா தெரு தேசிய நூலகம். அது ஒரு கருவூலம். அவ்வளவுதான்.
 
வெளிநாட்டுக்காரன் என்பதால் ஒவ்வொரு முறையும் 8 நூல்களே கடன் வாங்க இயலும். நிரந்தரவாசிகளுக்கு 16. சிங்கப்பூரர்கள் 32. பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் இவை அப்படியே இரட்டிப்பாகும்.
 
img_0074பள்ளி விடுமுறையின் இறுதி நாளில் அவசியம் குடும்பமாகச் சென்று 16 நூல்களைஅள்ளிக் கொண்டு வந்ததுண்டு. மூன்று வாரங்கள் கழித்தே தர வேண்டும் என்பதால்.
 
ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் குடும்பத்துடன் நூலகம் செல்லும் வழக்கமும் இருந்தது. நூலகத்தில் சண்டை. எனக்கு ஒரு நூலே கிடைக்கும். பிள்ளைகளுக்கு 6. மனைவிக்கு 1.பெரியவன் பாரதத்தில் கல்லூரிக்குச் சென்ற பிறகு சண்டை கொஞ்சம் குறைந்தது.
 

இதைத் தவிர மின் நூல்களையும் Overdrive மூலம் கடன் வாங்க இயலும். பேச்சுப் புத்தகமும் கேட்கலாம்.

 
நூல் ஏதாவது தேடிக் கிடைக்கவில்லை என்றால் கிளிமெண்டி நூலக ஊழியர்களிடன் சொல்லிச் செல்வேன். அவர்கள்தொலைபேசியில் அழைத்து எடுத்துத் தருவார்கள். இதை அவர்கள் செய்ய வேண்டிய தேவை இல்லை. ஆனாலும் சிங்கப்பூரர்கள் அப்படித்தான். கருமமே கண்ணாயினார்.
 
சிங்கப்பூரை விட்டு வந்ததில் எனக்கிருக்கும் ஒரே பெரிய வருத்தம் நூலக வசதி மட்டுமே. Library@Clementi Mall

பசுக்களின் மருத்துவர்

 

‘அப்பா, கண்ணு ப்ரவுன் கலர்ல இருக்குமே அதுப்பா’

‘எந்தக் கண்ணுமே ப்ரவுன் கலர்ல இருக்காது. எல்லாமே வெள்ளையா தான் இருக்கு’

‘இல்லப்பா, பேர் கூட புதுசா இருக்குமேப்பா’

‘ரங்கநாயகியா?’

‘இல்லப்பா, லட்சுமணன்?’

‘ஏய், லட்சுமணன் தோல் தாண்டா ப்ரவுன். கண் எங்கடா ப்ரவுன்?’

‘சரி போப்பா. அப்ப சீதாவா?’

‘சீதா கலரே வெள்ளைதானடா?’

‘பரமசாமி?’

‘சும்மா பொய் சொல்லாத. பரமசாமி வெள்ளையும் கருப்பும் இல்லையா?’

‘போப்பா, நீ சீட் பண்ற.’

பலராமன் (எ) வேத நாராயணன் (எ) யதீந்திர சரணன்  என்னும் பெயர்களால் அழைக்கப்படும் ஐந்துவயதுக் கிருஷ்ணன் கேட்க, அவனது தந்தை வீரராகவன் பதில் சொல்ல, நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தது ‘அழகிய மணவாளன் ஆநிரைக் கூட’த்தில் வாழ்ந்துவரும் உடல் ஊனமுற்ற பசு / காளை மாடுகளைப்பற்றி. 

வீரராகவன் என்னும்  இளைஞர் ஶ்ரீரங்கத்தில் மேற்சொன்ன பெயரில் கோசாலைகளுக்கெல்லாம் கோசாலை நடத்தி வருகிறார். அதென்னவென்று கேட்கிறீர்களா? அவர் நடத்துவது கோசாலை அன்று. கோ-சானிடோரியம். காயம் பட்ட, உடல் ஊனமுற்ற, சொந்தக்காரர்களால் கைவிடப்பட்ட ஆநிரைகளை வைத்து அவைகள் உடல் சொஸ்தம் ஆகும் வரையிலும் வைத்துப் பாதுகாக்கிறார். உடல் நலம் அடைந்தவுடன் சொந்தக்காரர்கள் கேட்டால் மாடுகளைத் திருப்பித் தந்துவிடுகிறார். சில நேரங்களில் உடல் நலமில்லா மாடுகளுக்குப் பதிலாக நல்ல நிலையில் உள்ள மாடுகளையும் அளிக்கிறார். ‘மாடுகள்ளாம் கோசாலைல இருக்கலாமா? வீடுகள்ல தான் இருக்கணும்’ என்று பஞ்ச் டயலாக் வேறு. 

இந்த நவீன விவேகானந்தர் படிப்பு வராமல், வேறு வழி இல்லாமல் இந்த வேலையைச் செய்யவில்லை. இங்கிலாந்திலும், அமெரிக்காவிலும் பயின்று, வேலை செய்து, தர்ம பரிபாலனமே உயர்வானது என்பதை உணர்ந்து 6 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாரதம் திரும்பிக் கோசம்ரக‌ஷணை செய்து வருகிறார். திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தந்தையான இவருக்குத் தற்போது வயது 30.    

அன்னாருடன் ஒரு நாள் செலவிட எண்ணி ஶ்ரீரங்கம் சென்றிருந்தேன். பெருமாள் சேவை முடியும் முன்னர் கைப்பேசியில் அழைப்பு. ஶ்ரீரங்கத்திற்கு அருகில் மேலூர் சாலையில் ஒரு தோப்பில் பசுமாடு ஒன்றுக்கு முன்னங்கால்கள் இரண்டும் முறிந்துவிட்டன, உடனே வரவும் என்று செய்தி. விரைந்தோம். 

நெஞ்சை உலுக்கும் காட்சி. முன் கால்கள் இரண்டும் முறிந்த நிலையில் எழுந்திருக்க முடியாமல் பசு வெயிலில் படத்திருக்கிறது. அச்சமின்றித் தொட்டுத் தூக்குகிறார். உடனே அப்பகுதியில் கால் நடை  மருத்துவரை அழைக்கிறார். அவரும் இவரது சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு வந்து மாட்டைக் கவனிக்கிறார். வலி குறைய ஊசி போடுகிறார். ‘இதுக்கு வைத்யம் நாமக்கல் காலெஜில தான் முடியும். ஒரு கால்னா ப்ளேட் வைக்கலாம். ரெண்டும் போயிருச்சு. வெட்டிட்டு கட்டைக் கால் வெக்கணும்’ என்று அறிவுரை வழங்கும் அவர், மாட்டுச் சொந்தக்காரர் தந்த பணத்தையும் பெற்றுக் கொள்ளாமல் செல்கிறார். இத்தனைக்கும் அரசு மருத்துவர். அடுத்த சில நிமிடங்களில் மாடு உறங்குகிறது. கன்று பால் குடிக்க மடியில் வாய்வைக்கிறது. நம் மனம் வலிக்கிறது.

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் 25 செல் பேச்சுகள். பலரையும் தொடர்புகொண்டு மறு நாள் காலையில் பசுவை நாமக்கல்லுக்கு ஏற்றிச் செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறார். மாட்டின் சொந்தக்காரர்களையும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ள வைக்கிறார். ‘எங்க வீட்டுல ஒரு உறுப்பினர்ங்க மாடு. அதுக்கு என்ன வேணா செய்யலாம்’ என்று கண்ணிர் மல்கக் கைகூப்புகிறார் சொந்தக்காரர்.

மாடு படுத்திருக்கிறது. நீர் வைக்கிறார்கள். அருந்த மறுக்கிறது. வெயிலின் கொடுமை வேறு. கன்று தாயை நக்கிக் கொடுக்கிறது. தாய் கன்றைக் கருணையுடன் பார்க்கிறது. மவுனப் பரிமாற்றம் நடக்கிறது.

நான் அவருடன் வீடு திரும்புகிறேன். உணவுக்குப் பின் என் நண்பரும் நாட்டு மாடுகளின் காதலருமான திருச்செங்கோடு கொக்கராயன் பேட்டை சசிகுமாரை அழைக்கிறேன். அடுத்த 3 மணி நேரத்தில் ஶ்ரீரங்கத்தில் வந்திறங்குகிறார் சசிகுமார். அவருடன் கோசாலை செல்கிறோம். மணவாள மாமுநிகள் திருவரசை ஒட்டி அமைந்துள்ள இடத்தில் உள்ளது கோசாலை.

‘திமில்’ நூலில் ஆசிரியரான சசிகுமார், வீரராகவனைப் பேட்டியெடுக்கிறார். நான் குறிப்பெடுக்கிறேன். 

வீரராகவன் சொல்வது: 

‘மாடுகள் தாமாகச் சென்று மேய்ந்து வர 4-5 ஏக்கர் மேய்ச்சல் நிலம். மாடுகளை ஒரே இடத்தில் அமர்த்தி உணவு கொடுத்தால் அவற்றுக்கு மேலும் உடல் உபாதைகளே வரும். அவை நடை பயில வேண்டும். இதுவரை 120 மாடுகளைக் காப்பாற்றியுள்ளோம். சாலைகளில் வாகனங்களில் அடிபட்டு ஊனம் அடையும் மாடுகள் அதிகம் காப்பாற்றப் பட்டுள்ளன. வீடுகளில் உள்ள மாடுளுக்கு நோய் ஏற்பட்டால், அவற்றைக் கவனிக்கச் சொந்தக் காரர்களால் இயலவில்லையென்றால் அவற்றையும் நாங்கள் பாதுகாக்கிறோம். வெட்டுக்குப் போகாத வகையில் மாடுகளின் இறுதிவரை காப்பாற்றுகிறோம். 

மாடுகளிடம் இருந்து நாங்கள் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பால் கறப்பதில்லை. ஒருவேளை மாடுகள் பால் கறக்கும் நிலையில் இருந்தால் அவற்றின் கன்றுகளே அவற்றைக் குடிக்கின்றன. நாங்கள் பால் வியாபாரம் செய்வதில்லை.

வேத அத்யயனம், கோ சம்ரட்சனை – இவை நமக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள கடமைகள். வேத அத்யயனம் செய்யவில்லை. மாடுகளையாவது பாதுகப்போமே என்று செயல்பட்ட வருகிறேன்.

முடியாத மாடுகள் தாமாக இறக்கும் வரை பாதுகாக்கிறேன். இவை அனைத்தும் ‘www.vedics.org’ என்னும் அமைப்பின் உதவியுடன் செயல்படுத்தப்படுகின்றன.’

நாம் செய்யக் கூடியவை யாவை? 

வீரராகவன் நம் ஹிந்து சமுதயத்தின் முக்கிய ஒளி. அந்த ஒளிக்கு நாம் எண்ணெய் வார்க்க வேண்டும். சொல்லிக் கொள்ள வெட்கமாக இருக்கிறது. ‘நான் இராமானுசன்’ நூல் விற்பனையில் ஒரு பகுதியை வேத சம்ரக்ஷணத்துக்கும், மீதியை இவரது கோசாலைக்கும் அளித்திருந்தேன். இன்னும் ஒரு முறை அவ்வாறு செய்திருந்தேன். சிறிய கைங்கர்யம் தான் என்பதை உணர்கிறேன். இதைப் படிப்பவர்கள் மேலும் உதவிகள் செய்யலாம். நூலாசிரியர்கள் தங்கள் நூல்களின் விற்பனைத் தொகையில் ஒரு பகுதியை கோசாலைக்கு அளிக்கலாம். மாதத்திற்கு இவ்வளவு என்று ஒதுக்கி, ஆண்டின் இறுதியில் ஒரு பெரும் தொகையாக அளித்து உதவலாம். வைக்கோல், புண்ணாக்கு, வேப்பெண்ணெய் என்று தந்து உதவலாம்.

அவரது மாடுகளுக்கு மேய்ச்சல் வெளி தேவை. நிலம் இருப்பவர்கள் அளிக்கலாம். குறைந்த விலைக்கு விற்கலாம்.  தங்களின் பிறந்த நாள், பிள்ளைகளின் பிறந்த நாள் என்று கணக்கு வைத்து மாடுகளுக்கான செலவைத் தந்து உதவலாம். பெரியோரின் ஈமக்கிரியைகளில் கோதானம் என்று உண்டு. அதனை இவரது கோசாலைக்கு அளிக்கலாம்.  விடுமுறைகளில் பிள்ளைகளை அவரது கோசாலைக்கு அழைத்துச் சென்று கன்றுகளுடன் பழகவிடலாம். நமது பாரம்பர்யத்தின் தொடர்ச்சிக்கான முதல் படி அது.

இவர் www.pracharam.in என்ற தளத்தின் மூலம் சம்பிரதாயம் செழிக்க நூல்கள் வெளியிடுகிறார். குழந்தைகளுக்கு வகுப்புகள், ஒன்றிணைவுகள் செய்துவருகிறார். இவரை அழைத்து Summer Camp முதலிய செய்யலாம். 

இவரே முன்னர் அடியேனுடன் ஜடேரிக்குப் பயணித்து அங்குள்ள திருமண் தயாரிப்பாளர்களிடம் உரையாடி அவர்களிடமிருந்து திருமண் பெற்று, விற்பனை செய்து, லாபத்தை ஜடேரி மக்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

சில காணோளிகள் இங்கே: 

 

 

 

பி.கு.: 1. தனது கணவரின் இந்தப் பெரும் சேவைக்கு உறுதுணையாக உள்ள ஶ்ரீமதி. ஜானகி வீரராகவன் நமது வணக்கங்களுக்கு உரியவர். பொறியியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவரும் கோசம்ரக்‌ஷணத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது போற்றுதலுக்குறியது. 

2. நாமக்கல் கொண்டு செல்ல முடியாத நிலையில் உள்ளதால், பசுமாட்டைத் தனது கோசாலையிலேயே வைத்து அறுவை சிகிச்சையும் செய்துள்ளார் அவர். முன்னங்கால்கள் இரண்டும் நீக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது மாடு தேறிவருகிறது.

வீரராகவனை இந்த எண்ணில் தொடர்புகொள்ளலாம்:  +91 9655219245

பிற சுட்டிகள்:

Home

மன்னனும் மடலும் – பேருரை

‘மன்னனும் மடலும்’ பேருரையில் இன்று முனைவர்.செல்லக்கிருஷ்ணன் திருமங்கையாழ்வாரின் ‘சிறிய திருமடல்’ பற்றி உரையாற்றினார்.
 
வைணவத்தில் திருமாலை வழிபடும் ஐந்து நிலைகளைச் சொல்லி, அர்ச்சையில் நிறுத்தினார். திருமங்கையாழ்வார் 82 திவ்யதேசங்களைப் பாடியுள்ளார். அவரே நமக்கு அர்ச்சாவதாரத்தின் பெருமையை அதிக அளவில் சொல்லிச் சென்றார் என்று இணைத்தார் செல்லக்கிருஷ்னன்.
 
பெண்கள் மடல் ஏறுவது வழக்கம் இல்லை. வள்ளுவரும் இதையே சொல்கிறார். ஆனால், பரகால நாயகி பாவத்தில் திருமங்கைமன்னன் சிறிய திருமடலில் தனக்கும் பெருமானுக்குமான நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
 
இராமன் சூர்ப்பனகையின் மூக்கை அறுத்தான் என்று சிறிய திருமடல் சொல்கிறது. ஆனால் இராமாயணம் இலக்குவன் அறுத்தான் என்கிறது. இந்த முரணை வியாக்யான கர்த்தர்கள் ‘இலக்குவன் இராமனின் கை போன்றவன். எனவே இராமன் அறுத்தான் என்பது சரியே’ (வாம ஹஸ்தம்) என்று நிறுவினார்.
 
தற்போது அவரது உரையின் காணொலி தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறது. கிடைத்ததும் வெளியிடுகிறேன்.
 
இந்த உரையைப் போன்றே மாதந்தோறும் கோவிலில் திருமால் குறித்த ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகள் நடைபெற சிங்கப்பூர் அரசின் இந்து அறக்கட்டளை வாரியம் முடிவெடுத்துள்ளது. அறிஞர்கள் பெருமளவில் பங்குபெற வேண்டும்.
 
சிங்கப்பூரில் நான் பங்கெடுக்கும் இறுதி நிகழ்ச்சியாகத் திருமங்கையாழ்வார் குறித்த சொற்பொழிவு நடந்தது அடியேன் செய்த பேறு.திருமங்கையாழ்வார் சொற்பொழிவு

கல்யாணம் (எ) நிதர்ஸனம்

‘இன்னும் எழுதல்லையே, உங்கடவாளா இருக்கறதால எழுதல்லையா?’

 
‘ஏண்டாம்பி, பருப்பு சாதம் சாப்டுட்டு ‘நீட்’டுக்கு நீட்டி மொழக்கிண்டு ** விட்டுண்டே வந்தியே, இப்ப எங்க இருக்கே? அவான்னா மூடிண்டுடுவேளா?’
 
நேற்றும் இன்றும் வந்த கேலிகளில் வெளியிடத் தகுந்த இரண்டு இவை. இவர்கள் பாடகி ஶ்ரீமதி.சுதா ரகுநாதன் விஷயம் பற்றிக் கேட்கிறார்கள்.
 
ஒரு குடும்பத்தின் நிகழ்வு என்பதால் வாளாவிருந்தேன். கடமையை ஆற்றி விடுகிறேன். பரம வைதீகர்களாகக் காட்டிக் கொள்பவர்கள் வேறு பாத்திரக் கடைக்குச் செல்லலாம். 
 
இது ஒரு குடும்பம் தொடர்பான விஷயம். மூன்றாமவர் தலையிடுதல் தவறு மட்டுமன்று, அசிங்கமும் கூட.
 
இனங்கள் கடந்த காதல், மனங்கள் கடந்த உறவு, மதங்கள் கடந்த சேர்க்கை என்பது கேட்க நன்றாக இருக்கும். நடைமுறையில் பிரச்சனைகளே அதிகம். நிற்க.
 
சோனியா காந்தி பற்றி எழுத்தாளர் சோ சொன்னதாகக் குருமூர்த்தி சொன்னது: ‘ நான் சொல்வது கசக்கும். ஆனால் நிதர்ஸனம் இதுதான். ராஜீவின் மனைவி கறுப்பினப் பெண்ணாக இருந்திருந்தால் அவரைக் கட்சித் தலைவராகவும் பிரமர் வேட்பாளராகவும் காங்கிரஸ் கட்சியினர் ஏற்றிருக்க மாட்டார்கள்.’ இதை மனதில் கொண்டும், நமது குருதியில் ஊறியுள்ள கறுப்பு / வெளுப்பு மீதான வெறுப்பு / விருப்புப் பார்வையை கொண்டும் பார்த்தால், மணமகன் வெளுப்பு அமெரிக்கனாக இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் நமது அறச்சீற்ற அந்தணர்கள் சற்று அடக்கியே அதிர்ந்திருப்பர்.’ சொன்னால் விரோதமிது, ஆகிலும் சொல்லுவேன் கேண்மினோ’ ரகம் தான். வைபவர்கள் வையட்டும். நிற்க.
சிங்கப்பூரின் தந்தை அமரர் லீ குவான் யூவை விட ஒரு முற்போக்காளரைக் காண முடியுமா? அவரது மகள் ( பிரபல நரம்பியல் மருத்துவர் Dr.Lee Wei Ling) திருமண விஷயத்தில் திரு.லீ சொன்ன அறிவுரை நியாயமானது. (அவரது சுய சரிதையில் உள்ளது). இதனால் அவரைப் பிற்போக்காளர் என்று ஒதுக்க இயலுமா?
 
சுதா ரகுநாதன் பெண் விஷயத்தில் மணப்பெண் மதம் மாறி (மாற்றி), பின்னர் திருமணம் நடந்திருந்தால் வேறு விஷயம். ஆனால் இங்கு மணமகன் ஹிந்து தர்மத்தை விரும்பி ஏற்கிறான் என்கிறார்கள். இதை வரவேற்க வேண்டும். இதற்கான சம்ஸ்காரங்கள் இருக்கலாம். அவற்றைச் செய்து சம்பிரதாயதுக்குள் கொண்டு வருவது வரவேற்கத்தக்கது. நிற்க.
 
ஆனால்.. ஆனால்.. ஆனால்…
 
லவ் ஜிகாத் என்பது எத்தனை உண்மையோ, சில குடும்பத்துப் பெண்களைக் குறிவைத்து, பெரும் பண பலத்துடன் செய்யப்படும் ‘காதல் யுத்தங்கள்’ எத்தனை உண்மையோ, அத்தனை உண்மை பிராம்மணப் பெண்களைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் Orchestrated காதல் கல்யாணங்கள். இதில் சமீபத்திய வரவு பண்ருட்டி, விழுப்புரம் பகுதகளைச் சார்ந்த செட்டியா, ரெட்டியார் சமூகப் பெண்களை மையப்டுத்திச் செய்யப்படும் காதல் பிரயத்னங்கள்.
 
பண்ருட்டி பகுதியைச் சேர்ந்த செட்டியார் குடும்பங்கள் மகள் கல்லூரிக்குச் செல்லும் முன் திருமணம் செய்து விடுகிறார்கள். படிப்பு முடிந்தவுடன் பெண் புக்ககம் செல்வாள் என்பது புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம். இதை நேரில் கண்டிருக்கிறேன். அப்படி அந்தச் சமூகம் த்னது பெண்களைக் காக்கிறது. சில லவ் ஜிகாத், Orchestrated காதல் பிரயத்னங்களால் பல குடும்பங்கள் அழிந்த பின் வந்துள்ள எச்சரிக்கை உணர்வு.
 
இதில் பிராம்மணக் குடும்பங்கள் விதிவிலக்கு. அவர்களுக்குத் தங்களை முற்போக்காகக் காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். ‘இல்லை, நாங்க ப்ராமின்ஸ் இல்லை. எல்லாம் சாப்பிடுவோம். ரொம்ப சோஷ்யல் டைப். அப்ப மாதிரி மடிசிஞ்சி கிடையாது. ஆஃபீசுக்கெல்லாம் திருமண் இட்டுண்டு வரமாட்டோம். எங்க சம்பிரதாயம் நாலு சுவத்துக்குள்ள தான். நாங்களும் செக்யூலர் தான். வாங்க, ஒரு பெக் போடலாம்’ என்று வேஷம் போட்டே ஆக வேண்டிய நிலையில் இருப்பதாகவே பிராம்மண சமூகம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதை முன்னேறியதற்கான அடையாளமாக, ‘I have arrived’ என்பதற்கான அடையாளக் கொடியாகக் கொண்டுள்ளது. இதுவும் நிதர்ஸனம்.

பிற்போக்கு என்று ஏசப்படுவேன் என்றாலும் சொல்கிறேன்.

படிப்பு தேவைதான். நல்ல படிப்பு அவசியம் தேவை தான். ஆனல், சம்பிரதாயப் படிப்பும் தேவையே. பிள்ளைகளுக்கு அவற்றையும் சொல்லிவைப்பது அவசியம். செக்யூலர் கல்வி என்கிற ஹோதாவில் சம்பிரதாயம் வேண்டாம், பண்டைய  நெறிகள் வேண்டாம், அவை பிற்போக்கு என்று சொல்லிச் சொல்லியே வளர்த்தால் இவ்வாறான விளைவுகளே ஏற்படும்.

இப்படிச் சொல்வதில் எனக்குத் தயக்கம் இல்லை. ஏனெனில் எந்த முற்போக்குப் பத்திரிக்கையும், இலக்கியக் கழகமும் எனக்கு விருதளிக்கப் போவதில்லை. அதனால் என் கருத்துக்களை மாற்றிக் கொள்ள எனக்கு அவசியம் இல்லை. சபரி மலை விஷயத்திலும் நான் சம்பிரதாய நம்பிக்கைக்கே வாக்களிக்கிறேன். பெண்ணீயம் என்று வெற்றுக் கூச்சல் இட எனக்குத் தேவை இருக்கவில்லை. ஒரு அடையாளம் ஏற்படுவதற்காக கலாச்சார விழுமியங்களை மறுதலித்துப் பேசுவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

‘கல்யாணப் பையன் சந்தியாவந்தனம் பண்றான், மடிசிஞ்சி’ என்று ஒதுக்கும் பிராம்மணப் பெண்கள், ‘இதப்பாருங்கோ, மாமியார், நாத்தனார்னு எந்த டிஸ்டர்பன்ஸும் இருக்கப்படாது’ என்று கட்டளை விதிக்கும் பெண்கள், ‘பொண்ணு மாடர்ன். அதுனால ஜீன்ஸ் போட்டுண்டே கோவிலுக்கு வருவா. சும்மா புடவை கட்டிக்கோ, சமையல் பண்ணுன்னு தொந்தரவு பண்ணாத இடமா பாருங்கோ’ என்று கேட்கும் பெண்ணின் தாயார்கள்,  ‘தீட்டு, மடி, ஆசாரம்னு நாட்டுப்புறமா இருக்கப் படாது. மாடர்னா சோசியலா இருக்கற ஃபேமிலியா பாருங்கோ’ என்று கேட்கும் பெண்ணின் பெற்றோர் இருக்கும் சமுதாயத்தில், ஒரு சுதா ரகுநாதன் தனது மகளுக்கு இந்துவாக விரும்பும் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கரைத் திருமணம் செய்ய அனுமதித்தது குற்றமில்லை.

ஆனால், குடும்பம் எப்படிப் போனாலும், பெற்றோர் எந்த இழிச்சொல்லுக்கு ஆட்பட்டாலும், சமூகம் என்ன சொன்னாலும், என் இஷ்டப்படிதான் நடப்பேன், ஏனெனில் நான் ஒரு 'லிபரேட்டட்' பெண் என்று நினைக்கும் பெண்கள் இருக்கும் வரை, புத்திர பாசத்தால் தலை குனிந்து வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட எத்தனையோ சுதாக்கள் மற்றும் ரகுநாதன்கள் தினம் தினம் மனம் புழுங்கிச் செத்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள். இதுவும் நிதர்ஸனம்.

இப்படியான பெற்றோர்கள் தாங்களும் புண்பட்டு, தங்களது பிள்ளைகளின் செயல்களை அங்கீகரிக்க முடியாமல், அதே சமயம் அங்கீகரித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் அங்கீகரிப்புக்காகத் தங்களது குல குருக்களையும் அவர்கள் வகிக்கும் ஆஸ்தானங்களையும் கூட வம்புப் பேச்சிற்கு ஆளாக்குவதும் கூட நிதர்ஸனமே.

மேற்சொன்ன அனைத்து நிதர்ஸனங்களையும் ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டிய நிதர்ஸன உலகத்தினரான நாம், அடுத்த நிதர்ஸனக் கல்யாணம் நடைபெறும் வரையில் வெறும் வாயை மென்றுகொண்டிருப்போம்.

அதுவே நமது நிதர்ஸனம்.

பி.கு.: பருப்பு சாதம் தான் சாப்பிடுகிறேன். ஆனாலும் ரோஷம் உண்டு. எனக்கெனக் கருத்துகள் உள்ளன. முற்போக்காகத் தெரிவதற்காகக் கருத்துக்களை மாற்றிக் கொள்ளத் தேவையில்லாத அளவிற்குத் தன்மானம் உள்ளது. நன்றி.