Nehru: A contemporary’s estimate – my review

Former Australian diplomat Walter Crocker is the author of ‘Nehru: A Contemporary’s Estimate’. He had written this soon after Panditji’s demise. Though most of the details are known to us, I felt the author has gone overboard with his treatment of the invasion of Goa.

The boo41tefxqbewlk is a sincere attempt at painting a balanced view, though at times I felt that the author was in awe of Panditji’s personality. Probably anybody who had worked with Panditji would have been struck down by the magnetic personality that latter oozed.
The book doesn’t deal with the two important things in detail – Kashmir and China. I didn’t understand why the Australian diplomat didn’t consider these two issues worth his while to write in detail while he had taken considerable efforts to paint the invasion of Goa in bad light.

I didn’t understand the rationale behind such a promising introduction by Ramchandra Guha.

The book’s language is convoluted and it smacks of the usual western arrogance in liberal doses. Probably that was how diplomats wrote then. Though rich in data, I didn’t find this book as enchanting as the the one by Judith Brown.

A detailed account, though.

கோவை வன்முறை – குமட்டல்

அரசியல் பதிவிற்கு மன்னிக்கவும். கோவை வன்முறை குமட்டுகிறது.

சேலம் ஆடிட்டர் ரமேஷ் துவங்கி இந்த வார சசிகுமார் வரையிலான பலிதானங்கள் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட வேண்டியவை. அவற்றை துப்பு துலக்க முதுகெலும்பில்லாத துறைகள் உண்டென்பது உண்மை தான். அத்துறைகளை முடுக்கி விட அடிப்படை மானுட அறம் இல்லாத மாநில அரசும் இருக்கிறதென்பதும் உண்மைதான். அவை தமிழகத்தின் நிதர்சனங்கள். 40 ஆண்டுகால அதார்மீக அரசுகளின் செயல்பாட்டின் விளைவு இது.

‘ஆம்பூர் வன்முறையில் ஊடகங்கள் என்ன செய்தன?’ என்று கேட்பது நியாயமானதே. ஊடகங்கள் விலைபோய் 40 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்பது தெரியாதா? காஷ்மீரத்தில் நடந்த தாக்குதல் பற்றி தமிழக ஊடகங்களின் செயல்பாட்டை நாம் அறியவில்லையா? தேச துரோகச் செயலாளர்களின் கைப்பாவையாகவும், அறிவை மயக்கும் சினிமா மோகினியின் அடிமையாகவும் அவை மாறியது நாம் அறியாததா?

ஆனால் அதற்காக வன்முறையில் ஈடுபடுவதும், பொதுச் சொத்துக்குச் சேதம் விளைவிப்பதும் நமது பாரத பண்பாடல்ல. கம்யூனிச, திராவிட போலி பகுத்தறிவுவாத இயக்கங்களின் செயல்பாட்டை ஒற்றியே நடப்பதென்றால் ‘வசுதா ஏவம் குடும்பகம்’ என்பதெல்லாம் என்ன? வங்காளத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் இத்தனை ஆண்டுகள் செய்ததற்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு? விநாயகர் சிலைக்கு அவமரியாதை செய்தவர்களுக்கும் இதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

‘கேரளத்தில் இயக்க ஆட்கள் மீதான வன்முறையைத் தற்போதைய கம்யூனிச அரசு நடத்தவில்லையா?’ என்று கேட்பதும் நியாயமானதே. ஆனால் கம்யூனிஸ்டுகளிடம் வேறு என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? உலகெங்கிலும் அவர்களது சரித்திரம் வன்முறை தவிர்த்த வேறென்ன? ஜனநாயக முறையில் அவர்களைப் பதவியிறக்கம் செய்வதே இப்போது செய்ய வேண்டியது. ‘அவர்களைப் போல் இருப்பேன்’ என்பதில் என்ன பொருள் இருக்கிறது?

‘வன்முறையாளர்கள் எங்கள் இயக்கங்களைச் சார்ந்தவர்கள் அல்லர்’ என்று கைவிரித்து தப்பிக்கலாம். ஆனால் அங்கு பாரத மாதா கோஷங்கள் எழுப்பப்பட்டனவே. அதுவும் வெளியாட்கள் வேலை என்றால் இந்த ஊர்வலத்தை நடத்திய இயக்கங்கள் அதற்குப் பொறுப்பேற்று வன்முறையாளர்களை அடையாளம் காட்ட வேண்டும். ஒருவேளை அவர்கள் இயக்கங்களின் உறுப்பினர்கள் என்றால் அவர்களை விலக்கி வைத்து, காவல் துறை நடவடிக்கை எடுக்க ஏது செய்ய வேண்டும்.

பா.ஜ.க.வின் தேசிய தலைமை செயல்பட்டு, மாநில அரசின் சட்ட ஒழுங்கு நிலை பற்றி வெள்ளை அறிக்கை கோர வேண்டும். மாநிலத் தலைவர்கள் இனியாவது செயல்பட வேண்டும்.

இது எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால் கட்சியைக் கலைத்துவிட்டு பசுமாடு வளர்க்கலாம். புண்ணியமாவது கிடைக்கும்.

‘வந்தே மாதரம் என்போம். எங்கள் மாநிலத் தாயை வணங்குதும் என்போம்.’ – பாரதி.

Nehru, a Political life – book review

Amid the plethora of books on Nehru, this one by Judith Brown stands out in that it is not wishy washy. It doesn’t beat around the bush but hits the nail on its head straight.

Brown covers the entire lifespan of Panditji that includes some details on his ancestry, the migration of the Nehrus from Kashmir to Delhi to Rajasthan to Allahabad and then finally to Delhi. Nehru had an aristocratic childhood and continued with such a life until his entry into the freedom movement under Gandhiji.

We get to see how Panditji saw India, Europe and the world in general. We see that Panditji’s agnostic views were shaped partly by the rationalist views of his father. Panditji’s household, during his childhood, had people of many faiths and nationality employed as cooks, tutors and general care takers. This, we are given to understand, would have played a major role in shaping the worldly outlook of Panditji.

41jbz4vtbtl-_sx320_bo1204203200_Panditji comes out as man of temper and is always ready to blow up in the face of mediocrity and rituals. We see Panditji as a man in a hurry trying to turn, overnight, a predominantly agrarian economy into an industrialized one. But, in the hurry, he also had to share the burden of foreign policy too, for he didn’t have a full time foreign minister till the end.

We get to see Panditji’s stature among world leaders rise to meteoric levels due to his extreme interest in bringing peace to all countries. It is a pity that, in his efforts to bring peace all over the world, he loses out on the home front with the Congress party becoming an unmanageable entity, corruption becoming part of his minister’s diet and centralized planning ( modeled after the Soviet Planning Model ) resulting in not so spectacular results.

Reading the book we see a singularity of purpose- that of the unification of India and overcoming the divisive methods that have kept the country divided for long. What we also see is the visible hatred that Panditji had for religious rituals, more towards Hindu ones.

The reasons of Panditji’s blunder in Kashmir are not known yet while the reason for the blunder on China is well known – Nehru’s belief in Chou En Lai’s  words and his belief that China wouldn’t be an aggressor considering the out-of-the-way helps that India had done to get China into the UN Security Council.

I got a feeling that Panditji got so carried away in the halo surrounding him due to his international stature that he failed to focus on the ground realities at home and at the border.

Panditji’s efforts to found the NAM, his anti-colonial stance in the case of the newly independent African states, his struggles to get food aid to India during her formative years and extensive travels lead to rapid deterioration of his health and  results in his death in 1964.

Keeping aside all his blunders, however gargantuan they are, we cannot but be impressed at the extremes to which he had travelled to ensure the success of parliamentary democracy in India. His every thought and action had two motives : keep India united, industrialise the nation. The extent to which he had strived to bring peace in Kerala before having to dismiss the first elected communist government, the deliberations on Goa before sending in the army et al speak volumes about the patriot Nehru.

Panditji’s socialist policies don’t work today but the intent with which the policies were framed then was beyond suspicion.

Brown’s book is a voluminous yet detailed work on Panditji.

‘நான் இராமானுசன்’ நூல் வெளியீடு சிங்கப்பூர்

குத்துவிளக்கேற்றித் துவக்கிவைத்த திருமதி. சித்ரா ரமேஷ்

இராமானுச நூற்றந்தாதி பாடி விழாவைத் துவக்கிய குமாரி.வைஷ்ணவி ஹரி.

விழாவின் சிறப்பு விருந்தினர் தமிழ்மொழி பண்பாட்டுக் கழகத் தலைவர் திரு ஹரி கிருஷ்ணன் அவர்கள் துவக்கவுரை ஆற்றி விழாவைத் துவக்கி வைத்த போது…

 

பேராசிரியர்.சுப.திண்ணப்பன் அவர்கள் சைவத்தையும் வைணவத்தையும் ஒப்பிட்டும், நூலின் சில பகுதிகள் பற்றியும் சிறப்புரை ஆற்றிய போது…

 

முனைவர்.செல்லக்கிருஷ்ணன் அவர்கள் ஆழ்வார்களிலும், பெரும்பூதுர் மாமுனியிலும் தோய்ந்து சிறப்புரை ஆற்றிய போது…

சில எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் நூல் மதிப்புரை செய்த போது…

எழுத்தாளர் திருமதி.சித்ரா ரமேஷ்

 

எழுத்தாளர் திருமதி. மாதங்கி

வாசகர்.திரு சசி குமார்

 

வாசகர் திரு. சிவானந்தன் நீலகண்டன்

 

வாசகர் திரு.வேங்கட கிருஷ்ணன்

 

வாசகர். திரு மகேஷ்

 

பட்டிமன்றப் பேச்சாளர் திரு.கண்ணன் சேஷாத்ரி.

அடியேன் ஆமருவி நன்றியுரை

 

ஓங்கி உலகளந்த ஜனனி ராஜா

சிங்கையில் பாரதியார் விழா – ஒரு பார்வை

ஒரு விழாவை எப்படி நடத்த வேண்டும், மேடை நிர்வாகம் எப்படி அமைய வேண்டும், நிகழ்ச்சிச் தொகுப்பாளர்கள் எப்படி செயல்பட வேண்டும், அறிவிப்புகளின் கால அளவைகள், நேரக்கட்டுப்பாடு, குறித்த நேரத்திற்குள் நிகழ்வுகள் நடத்தல், முதலில் இருந்து முடிவு வரை தொடர் சங்கிலி போன்ற ஒழுங்கு, நிகழ்வுகளில் ஒரு நிலைத்தன்மை, எப்போதும் ஏமாற்றம் தராத வரிசை அமைப்புகள் – தமிழ்மொழி பண்பாட்டுக்கு கழகத்தின் இன்றைய பாரதியார் விழா ஒரு சான்று.

த.மொ.ப.கழகம் ஆதரவில் நடக்கும் பேச்சாளர் மன்றங்களில் கிடைக்கும் பயிற்சி இதற்குக் காரணம் என்று தெரியும். சொந்த வீடு அல்லவா? புதிய உறுப்பினர்கள் என்றாலும் அவர்களையும் மேடை ஏற்றி, பொறுப்புகள் அளித்து, அவர்களுக்கு ஊக்கம் அளிக்க பெரிய மனம் வேண்டும். அது த.மொ.ப.கழகத்துக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

வழக்கம் போல் தலைவர் ஹரி கிருஷ்ணன் வெளிப்படையாகப் பேசினார். இந்த முறை தமிழர்களின் ஒற்றுமை குறித்தும், தமிழர்கள் பொருளாதாரத்தில் மேம்பட வேண்டியதன் முக்கியத்துவம் பற்றியும் பேசினார். சிங்கையின் தேவை அப்படி. சென்ற முறை தமிழர்கள் பிள்ளைகள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இவை அனைத்தும் ஆழ்ந்த பொருளுடையவை. சிந்திப்பவர்களுக்குப் புரியும்.

சிங்கை நிகழ்வுகள் பற்றி தினமலர் பத்திரிக்கையாளர், தமிழ் ஆர்வலர் 80 வயது திரு புருஷோத்தமன் அவர்கள் தொடர்ந்து எழுதி வருபவர். அவருக்கு ‘பாரதியார் விருது’ வழங்கப்பட்டது. நல்ல, தரமான தேர்வு.

சிறப்புப் பேச்சாளர் தமிழகத்தில் இருந்து வந்திருந்த முனைவர் இராஜாராம் அழகாக, ஆணித்தரமாக, உணர்வு பூர்வமாக, பாரதி பற்றி பேசினார்.பாரதியின் பல கோணங்களைப் பற்றிப் பேசிய அவர், சில இடங்களில் உணர்ச்சி மேலிட கண் கலங்கினார். மகத்தான ஒரு யுக புருஷனைப் பற்றிப் பேசும்போது அவ்வாறு நேரிடுவது இயற்கையே. உண்மையான அக்கறையுடனும், ஆழ்ந்த பக்தியுடனும் அவர் பேசியதாக நான் உணர்ந்தேன்.

துவக்கத்தில் மஹாராஜபுரம் சந்தானம் பாடிய ‘போ சம்போ..’ பாடலின் மெட்டில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடப்பட்டது வெகு அருமை.

வெகுசில நிகழ்வுகளே மனதிற்கு இதமாக அமைவன. இன்றைய பாரதியார் விழா அப்படிப்பட்ட ஒன்று.

நான் இராமானுசன் – சிங்கையில் வெளியீடு

‘நான் இராமானுசன்’ சிங்கையில் வெளியீடு காண்கிறது. விழா அழைப்பிதழ். அனைவரும் வருக. நூல் விற்பனைத் தொகை, செலவுகள் போக, சென்னையைச் சேர்ந்த ஓராசிரியர் வேத பாடசாலைக்கு வழங்கப்படுகிறது.

%e0%ae%a8%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%87%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%a9%e0%af%81%e0%ae%9a%e0%ae%a9%e0%af%8d-001

img_0381

நம்பக்கூடாத கடவுள் – நூல் மதிப்புரை

nambakudatha_kadavulநமக்கெல்லாம் வரலாற்றுப் பாடங்களில் வராதவை, நமது கண்களில் இருந்து மறைக்கப்பட்டவை பல. இவற்றுள் முக்கியமான சிலதைப் பற்றியாவது நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியம். அதற்கான முயற்சியே இந்த நூல்.

ராஜ ராஜ சோழன் படை எடுப்பின் போது மக்களைக் கொன்றானா? ஆயுதமேந்தாத துறவிகளைக் கொன்றானா? அப்படிச் செய்யவில்லை என்றால் அவனைத் தடுத்தது எது? ஆனால் கஜினி முகமது செய்தது என்ன? அவனைத் தடுக்காதது எது?

வளர்ச்சிப்பாதையில் நாடு செல்லும் போது இயற்கை அழிகிறதா? அப்படி அழியாமல் வளர வழி உண்டா? இந்திய அரசுகளில் எந்த அரசு அப்படிச் செய்தது? அப்படி அதனைச் செய்ய வைத்தது எது?

மரபணு மாற்றப் பயிர்களால் ஏற்படுவது என்ன? இதற்கும் ஜுராசிக் பார்க் திரைப்படத்திற்கும் என்ன தொடர்பு?

பஞ்சகவ்யம், ஈ.வெ.ரா., சோவியத் அரசு – இந்த மூன்றும் ஏதொ ஒரு புள்ளியில் இணைகின்றன. அது எது?

இந்திய, தென் அமெரிக்க உணவு, மருந்து வகைகள் அழிந்தது / அழிவது எப்படி? ஏன்?

அயோத்தி இராமர் கோவில் – அதன் பின்னணியில் நடந்த இடதுசாரிப் பம்மாத்துகள் என்ன?

ஐன்ஸ்தேன் நம்பிய கடவுள் எது அல்லது யார்? அறிவியலுடன் கூடிய ஆன்ம தரிசனம் எது? அது என்னவானது?

தமிழ்மொழி, குமரிக்கண்டம் – புனைவா, பித்தலாட்டமா அல்லது பகுத்தறிவா?

‘தீ மிதித்தல்’ என்னும் ‘காட்டுமிராண்டிச் சடங்கு’ சொல்வது என்ன? இன்று அதன் பயன்பாடு எப்படி உள்ளது? இந்தச் சடங்கால் மனித உடலுள் / மனதுக்குள் ஏற்படும் மாறுதல்கள் யாவை? இதற்கும் கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்கும் என்ன தொடர்பு? இதற்கான விடையும் இந்த நூலில் உள்ளது.

யூதர்கள் உலகை ஆட்டிப்படைக்கிறார்களா? உண்மை என்ன? யூதர்கள் மேல் எல்லாவற்றிற்கும் பழி போட வேண்டிய காரணம் என்ன? யாரெல்லாம் அப்படிப் போட்டார்கள்? ஏன்?

பாகிஸ்தானுக்கும் ஹிட்லருக்கும் உள்ள தொடர்பென்ன? யூத வெறுப்பு என்னும் நேர்கோட்டில் பாகிஸ்தானும், யூத வெறுப்பின் காரணியான அல் ஹுசைனும் எப்படிப் பயணிக்கிறார்கள்? யூத வெறுப்பு என்பது இந்தியாவில் பரவியுள்ளதா? எப்படி?

சோவியத் யூனியன் என்னும் மாபெரும் அரக்கன் செய்த இயற்கை அழிப்புகளில் முக்கியமான வேளாண் அழிப்பு எப்படி நடந்தது? ஏன்? இயற்கையையும் அதன் விதிகளையும் கம்யூனிசம் பார்க்கும் பார்வை என்ன? இயற்கையையும் அதன் விதிகளையும் கம்யூனிச சித்தாந்தத்திற்குள் கொண்டு வர வேண்டிய நிர்பந்தம் என்ன? இவற்றுக்கான விடை இந்நூலில் உள்ளது.

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் அவுரங்கசீப் நாடகத்தை இப்போது சென்னையில் மேடையேற்ற முடியுமா? சூபி சம்பிரதாயம் எப்படிப்பட்டது?

இப்படியான பல கேள்விகளை எடுத்துக்கொண்டு, மின்னல் வெட்டு போன்ற சான்றுகளுடன், கன்னத்தில் அறைந்தது போன்ற அதிர்ச்சி உண்டாக்கும் உண்மைகளின் அணிவகுப்பே ‘நம்பக்கூடாத கடவுள்’ என்னும் நூல்.

ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்றதாகத் தோன்றும் பல விஷயங்களை இணைப்பது மானுட பிரபஞ்ச ஒருமை குறித்த பரந்த அறிவு. இந்த தொடர்பில்லாத தலைப்புகளின் இடையிலும் மானுட அறம் என்னும் ஒரு மெல்லிய சரடு செல்வதை ஊன்றிப் படித்தால் உணரமுடியும். மானுட அறம் அல்லது தன்னறம், மொழிகளைக் கடந்த, பண்பாடுகளைக் கடந்த ஒன்று என்று நாம் அறிகிறோம். இந்த அறம் காலங்கள் தோறும் எப்படி ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது என்பதையும் இந்த நூலைப் படித்தால் உணரலாம்.

பாரதத்தில் தெளிவாகச் சிந்திக்க இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்று நிரூபிக்கிறார் ஆசிரியர் அரவிந்தன் நீலகண்டன்.

‘நம்பக்கூடாத கடவுள்’, கிழக்கு பதிப்பகம். பக்கங்கள் 160. விலை ரூ 130.

 

‘நான் இராமானுசன்’- ‘தி ஹிந்து’ நூல் மதிப்புரை

‘நான் இராமானுசன்’- ‘தி ஹிந்து’ நூல் மதிப்புரை இங்கே

மணிப்பிரவாளத்தைத் தவிர்த்த நடையில் ராமானுஜரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நாவல் வடிவில் முயற்சி செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர். அத்துடன் துவைதம், அத்துவைதம், விசிஷ்டாத்வை தம் என்ற மூன்றையும் எல்லோ ருக்கும் புரியும் வகையில் எடுத்துரைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். ஸார்வாகம், ஜைனம், பவுத்தம், வேதங்கள், உபநிஷத்துகள், யாகங்கள் பற்றிய விளக்கங் களும் பொருத்தமாகவும் அள வோடும் இருக்கின்றன. வைண வத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண் டியவனவற்றைத் திட்டமிட்டு, ‘சூடிக்கொடுத்த நாச்சியாரை’ப் போலவே வண்ணமயமாகத் தொடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார். வேற்றுமைகளை விதைக்கும் ‘கலை’ தெரிந்தவர்களைப் பற்றிய வேதனையையும் நூல் எதிரொலிக்கிறது.

வைணவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டிய 3 ரகசியங்கள் (ரஹஸ்யத்ரயம்) 1. திருமந்திரம், 2, துவயம், 3. மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ என்ற சுலோகத்தின் பொருள். பஞ்ச சம்ஸ் காரம் என்பது சமாஸ்ரயணம், புண்ட்ரம், நாமம், மந்திரம், யோகம் என்ற ஐந்து. வரிசைக்கிரமமாக இவை விளக்கப் பட்டுள்ளன. நமது உடல் நமது உயிரின் (ஆன்மாவின்) வீடு; நமது ஆன்மா பிரும்மமான பரமாத்மாவின் வீடு; எனவே பிரும்மமும் உண்மை, உலகமும் உண்மை; ஜீவாத்மாவும் உண்மை. இதை வைணவம் தத்வத் தரயம் என்கிறது. இதில் மாயை என்பதற்கு இடமில்லை.

வைணவ சித்தாந்தத்தில் சேர எந்த ஒரு அங்கீகாரமும் தேவையில்லை. அந்தணராக இருக்க வேண்டாம். நாளும் மூன்று முறை அனல் ஓம்பும் சடங்கு செய்ய வேண்டாம். ஏழை செல்வந்தன் வேறுபாடு இல்லை. பழைய குல அடையாளங்கள் மறைய வேண்டும். பானை செய்பவரும் வேதம் ஓதுபவரும் சிறுவினைஞர்களும் ஒன்றே என்பதுதான் வைணவம் என்று இந்த நூலில் வெகு அழகாக விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராமானுஜரின் ஆயிரமாவது ஆண்டில் வெளியாகியிருக்கும் இந்த நூல் இல்லந்தோறும் இருக்க வேண்டிய நித்யானுசந்தானம் என்றால் மிகையில்லை.

An evening with Jeyamohan

“Meet the writer’  programme with Tamil writer Jeyamohan was as fabulous as it always used to be. This time it was classic Jeyamohan stuff. The writer was at his best and it was like Tenduklar playing in his home ground in Mumbai. The topic was ‘Literature, Great Literature and Classical Literature’, and Jeyamohan kept the audience in awe with his deep knowledge of the differences between the literary forms.

Moderator Chitra Ramesh announced the topic out of the blue. That did not deter Jeyamohan’s verbal velocity.

He started with Kamba Ramayana and described why it was the only classical literature in Tamil. He spoke reverentially about Prof.Jesudasan who kept reading Kamba Ramayana till his end. I have read Jeyamohan’s earlier articles on Prof.Jesudasan and knew what was to come. And Kamban played the same magic on me as he did on the late professor. I was in tears when Jeyamohan explained the manner in which Kamban describes the scene when Ram leaves Ayodhya. Having been exposed to Kamba Ramayana at an early age, I was able to relate to every adjective that Jeymohan mentioned during the course of his speech on Kamban.

Delving more on Kamba Ramayana, Jeyamohan said that between the post-sangam era and the Kamban era ( close to 1000 years ), many philosophies had come and gone – Jainism, Buddhism, Advaitam, Bakthi Literature etc. Thus when Kamban came on the scene, he had the rich cultural background to start his story from and demarcated the Tamil Culture on a firm footing.

Jeyamohan explained the architecture and form of a great literature – it should have form and direction, should be of a compound nature and should reflect the times in which the story took place. Additionally there has to be a balance in the story, with the different characters being depicted in their highs and lows and with no one character overshadowing the other. In this, he referenced Janakiraman’s ‘Moha Mull’, a Tamil novel and explained why it was not a classic – being a Tanjavur / Kumbakonam based novel, it didn’t even have a mention of the different temples that the two places are known for.

A writer is a chronicler of time and history and therefore his novel needs to have historicity in it. Only then it can be termed a a Great Novel. For this, the writer needs to be a research student. He should have done so much research that he should have the history of each character with all its ups and downs.

A seed contains the entire forest within itself thereby having the ability to recreate the forest if the need arises. A classical novel is one such. It should represent the microcosm of the society that it is based on. A classical novel, while depicting the hunger of the cat, should also, in equal intensity, describe the pain of the rat that becomes the food for the former. It should have the depth, detail and concern for all its characters.

Why was Seevaka Chinthamani not as widely read as Silappathikaaram ? one asked. Jeyamohan attributed this to the time at which Seevaka Chinthamani was written. As it was written after the end of the Jain era, the book did not get the wide readership that Silampu got.

He went on to say that Sanskrit was the most widely prevalent language in India and the most common one as well. However, it was not the tongue of any particular group of people, while Tamil continues to be the tongue of many and therefore the classics in Tamil are alive.

What happens to the classics in Tamil ? How do our classics , epics like Kamba Ramayan reach the younger generation? asked another. Jeyamohan said that this transition and handing-over of classics has been happening  and would continue and said that if two people are found together always, they are referred to ‘Ram and Lakshman’, while a powerful person is still referred to as ‘Hanuman like’. Society’s genetic connection with the epics ensures the longevity of these literature types and this connection is likely to continue.

‘Puyalile oru thoni’,  a novel by Pa.Singaaram has Malay, Singapore and Indian scenes. However the novel doesn’t have the singularity of thought and hovers all over the place and hence cannot be called a ‘classic’.  The most voluminous novel written about Singapore was by M.K.Menon. It ran into 6 volumes.

‘Neelakanda paravaiyai thedi’ and ‘Aarogya Niketanam’ were the other classics that defined the standards for a classical novel.

While talking about the different forms of literature, there was a question about Thirukkural – the amazing Tamil couplet series. He said that Thirukkural should be classified as a ‘sutra’ like the Patanjali Yoga Sutra. At a superficial level, Thirukkural could be covered in less than 30 minutes. But by juxtaposing the words and letters, the couplet delivers far greater thought and deeper insights into the way the world functions than what is generally believed. In this context he quoted the famous couplet :

“விசும்பிற் றுளிவீழி னல்லான்மற் றாங்கே

ஆங்கே பசும்புற் றலைகாண் பரிது.”

This, if looked at from a superficial level, tells us that only when it rained, even grass grew on earth.This vanilla meaning doesn’t convey anything other than stating an obvious fact. But Thiruvalluvar, the poet, is a far greater intellectual to just state this plain fact. So, if one looks at this couplet as a ‘sutra’, the meanings that it provides are awe inspiring.

Eg: ‘விசும்பு’ refers not to the sky but to the outer space. There is life on earth just because of an extra-terrestrial droplet that had fallen on earth from space. This is not fiction but popular science that life forms began on earth from an extra-terrestrial impact. There is yet another dimension to this couplet. The poet has used’grass’ not in an absent minded manner, but with a deep insight that ‘grass’ is the first ever evolved version of food. Men either eat grass as grass or other animals that ear grass. The first element of the food chain on earth starts with grass.

This deep insight has to evolve inside of oneself. And that evolved enlightenment can be called vision or ‘darshan’.

Due to the ‘sutra’ nature of Thirukkural in that it contained much more than what it seemed to contain, in the times of yore,  people should have read only one couplet for a day or for even a month and meditated on the meanings of the words and on the placement of the words. With the demise of traditional methods of learning, we should have lost the deep insights as well.

When there was a question on the destruction or amalgamation of smaller gods / demi-gods into the holistic Iindu pantheon, Jeyamohan provided a grand insight that is not mentioned in literary circles for fear of being branded ‘backward’. He said that the European pagan religions were completely destroyed by Christianity so much so that the gods of those religions were depicted as demons in Christianity, while in India, all the demi-gods were absorbed into the greater Hindu pantheon and were made Hindu gods. The demi-gods and village deities still had a position in the wider Indian school of religious thought and were not destroyed as in Europe. In this regard he even quoted a recent event where a ‘Chairman’ of a municipality in south Tamil Nadu has been made a god and absorbed into the Shaiva school as the ‘Chairman’, when he was alive, had been benevolent to the people of the region.

Jeyamohan concluded by saying that a writer of novels could be defined thus : ‘He should, by the repertoire of his linguistic skills, provide a magnificent vision and a sense of visual splendor resulting in an intellectual download to the reader, however providing a singular vision that does not hover all over.’

One of the most enjoyable evenings when I got drenched in the flurry of literary knowledge and linguistic extravaganza.

(Meeting was on 21-Aug-2016 at Ang Mo Kio Library, Singapore. This is written in English for the sake of non-Tamil readers)

நான் இராமானுசன் – வாசகர் கடிதம்

இதை விட எனக்கு வேறென்ன வேண்டும்?

——————

ஐயா,உங்களின் “நான் இராமானுசன்” நூலை இன்றுதான் முடித்தேன். இராமானுசரை நான் நேரில் கண்டேண். நூல் மூலமாக அவரின் உள்ளத்தையும் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கும் முக்கிய கேள்விகளுக்கும் ராமானுசரே விடையளித்தது போல் உள்ளது.

இந்த புத்தகத்தை எனது மனைவியையும் படிக்க கூறியுள்ளேன்.

சேவை தொடரட்டும்,

சீ.நே.பிரசாத்