சக்ரவியூகம் – ஒளிவழி துவக்கம்

விஜயதசமி நன்னாளில் சக்ரவியூகம் என்னும் ஒளிவழி துவக்கம் காண்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு தலைப்பில் சிறிய உரை இடம்பெறும். கலை, இலக்கியம், இசை, சிற்பம், கல்வி, சட்டம் என்று பல தலைப்புகளில் பேச உள்ளனர்.

ஒவ்வொரு வெள்ளி அன்றும் ‘நூல் வாசிப்பு’ என்னும் தலைப்பில் நம்மிடம் இருந்து மறைக்கப்பட்ட நூல்கள் / அதிகம் அறியப்படாத நூல்கள் வழியாக நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளுதல் என்னும் கருப்பொருளில் பேசுகிறேன். வாசகர்கள் இந்த ஒளிவழியில் இணைந்து ஆதரவளிக்க வேண்டுகிறேன்.

அம்பாள் நவமணி மாலை

அம்பாள் உபாசகர்கள் / பக்தர்கள் / பாடகர்கள் கவனத்திற்கு:

தேரழுந்தூரில் எழுந்தருளியுள்ள அம்பாள் மேல் ‘அம்பாள் நவமணிமாலை’ என்று 9 பாடல்களை 1960-63ல் அடியேனின் காலஞ்சென்ற பெரியப்பா முனைவர். இராமபத்திராச்சாரியார் எழுதியிருந்தார். ஊரில் இருந்த ‘அம்பாள் மாமி’ என்னும் மாதுசிரோமணியின் மீது பராசக்தி ஆவிர்பவித்து, அப்போது தமிழ்ப் புலவர் பட்டம் பெற்றிருந்த பெரியப்பாவை எழுதப் பணித்தாள். சன்னதம் வந்தவர் போல் ஒரே மூச்சில் எழுதினார் என்று கேள்விப்பட்டுள்ளேன்.

அப்பாடல்களை வெகுநாட்களாகத் தேடி வந்தோம். அவற்றின் ஒரு பிரதி இப்போது கிடைத்துள்ளது. இந்த 9 பாடல்களையும் இசை சேர்த்துப் பாட வேண்டும், பாடல்கள் எல்லாரையும் சென்று சேர வேண்டும் என்று இசை + தமிழ் ஞானத்துடன், விருப்பமும் உள்ளவர்கள் தொடர்புகொள்ளுங்கள். இதில் ஏதாவது பணம் வந்தால், தேரழுந்தூரில் குடிகொண்டிருக்கும் நெல்லியடியாள் கோவில் நித்ய கைங்கர்யத்திற்குத் தரலாம் என்று தோன்றுகிறது. மற்றபடி தெய்வ சங்கல்பம்.’அம்பாள் பஞ்ச ரத்ன மாலை’ என்று 5 பாடல்களையும் இயற்றியுள்ளார். அதில் ஒரு பாடல் மட்டும் கிடைத்துள்ளது. மற்றவை கிடைத்ததும் தொடர்புகொள்கிறேன்.

அம்பாள் நவமணி மாலை

இயற்றியவர் : தேரழுந்தூர் இராமபத்திராச்சாரியார்

1.

செழுஞ் சுடரின் ஒளிக் கொழுந்தே ! செங்கண் மால் உடன் பிறப்பே !

செஞ்சடையான் உளவிருப்பே ! செம்மை நெறி பிறழாத உளத்தினுக்கு எளியாய்,

செக முழுதும் ஆன முதலே !

ஒழுங்கு நெறி செல்லாத உளத்தினை உடைய நான் உன்னருளை நாடலானேன் ;

உன்மத்த நிலையன்றி ஒருதுணையும் நான் காணேன் ஒழியாத அவலமுடையேன் ;

செழுந்தமிழால் உன்னையே பாட நான் எண்ணினேன், செந்தமிழ் வளத்தை அருளாய், 

செந்தமிழின் சுவையுணரும் கந்தனையும் ஈன்று என் கலிதீர்க்க வந்த காமீ !

அழுங்குழவியாம் என்றன் அவலத்தை நீக்கியே,  அருள் மாரியைப் பொழிந்திடாய்,

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

2.

கயிலாய வெற்பிலுறை கருநீல கண்டனுடன் கடி பூசல் கொண்டதாலோ !

கண நாதனாம் உன்றன் கணபதியின் உரு கண்டு கடுங்கோபம் கொண்டதாலோ !

ஒயிலாகவே கங்கை ஒப்பில்லா இறைமுடியை உறைவிடமாக் கொண்டதாலோ !

மயில்மேவு குமரேசன் மங்கை குற வள்ளியை மகிழ்ந்து மணம் கொண்டதாலோ !

மாநில மதில் நினது சேய்களுக்காக நீ மனம் நெகிழ்வுற்றதாலோ !

அயில்வேல் போல் ஒளிவீசி அன்பர் அக இருள் நீக்கும் அருள் விளக்காகி நின்றாய் !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீப உமையே !

3.

‘ஓம் பரப்ரஹ்மஸ்வ ரூபிண்யை நம’ என்று ஓயாதுரைத்து நின்றேன் ;

ஓவாதே உன் நாமம் உள்ளந்தனிற் கொண்டு உணர்வை இழந்து நின்றேன் ;

தேம்பியே நின்று நீ தோன்றாமை கண்டு நான் தேடித் திகைத்து நின்றேன் ,

திருவுருக் கொண்டு நீ தரிசனம் தாராத காரணம் தான் என்னை கொல் ? 

சோம்பியே நின்று நான் சோகிப்பதா?  என்றன் சோர்வைத் தவிர்க்க வல்லாய் !

சொல்லால் உனைத் தூற்ற எண்ணினேன் ஆனால் நீ சொல் மாலை புனைய வைத்தாய்;

ஆம்பலின் அகவிதழை ஒத்த நின் அடியிணையை அடைய நான் ஆவலுற்றேன் !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீப உமையே !

4.

தாய் முகம் நோக்கி, முந்தானை பிடித்தவள் தாமரை அடிகள் தன்னைத்

தன் கைகளால் பற்றித் தாரணியில் வீழ்ந்து தன் தாமரை விழிகளாலே, 

பாய்கின்ற அருவி போல் பெருநீர் பெருக்கிப் புலம்பிடும் சிறுபிள்ளை போல், 

பாவி நான் புலம்பிடப் பார்வதியே! நீ இனம் பாராதிருத்தால் நன்றோ ? 

தாயாக எண்ணித் துதித்தல் தான் தகுதியோ? தண்ணருள் சிறிதும் இல்லாய், 

தனியாக நான் படும் துயரங்களுக்கு  எல்லை தாரணியில் இல்லை அம்மா !

ஆய்கின்ற வேதத்தின் உள்ளே ஒளிர்கின்ற அன்னை பராசக்தியே !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர்தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீப உமையே !

5.

பூவாற் பொலிந்திடும் பொன்னகல் விளக்கினை புல்லனேன் கண்டு நின்றேன்;

பொற்குழம்பாகப் பரந்திட்ட நெய்யினைப் புகழிலேன் பார்த்து நின்றேன்; 

தாவிலாத் திரியினைத் தான் அந்த நெய்யிலே தகவிலேன் கண்டு நின்றேன்;

தண்ணொளிப் பிழம்பினைத் தான் அங்கே கண்டு நான் தணிவிலா உவகை கொண்டேன் !

யாவுமே கண்ட நான் என் தாயைக் காணாதே ஏமாற்றம் தான் அடைந்தேன்,

எங்கவள் சென்றாளோ? யான் என்று காண்பேனோ? ஏய்க்காதே என்னை அம்மா !

ஆவினைக் காணாத கன்று போல், இன்று நான் அலறித் துடித்து நின்றேன்.

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

6.

கற்பனைக் கெட்டாத கருணை உமையே ! என்றன் காண்பரிய பேரின்பமே !

கறைக் கண்டன் காதலி ! கருணை முகில் சோதரி ! கந்தனையும் ஈன்ற தேவி !

மற்புயத் தொருவனாம் மகிடாசுரக் களையை மாள்வித்த மாய முதல்வீ !

மகவுக் கிரங்கியே மெழுகாய்க் கரைந்திடும் மனமேவு மாரி உமையே !

நற்பயன் ஒன்றிலேன், நல்வினையும் செய்திலேன், நயமான உரையும் அறியேன், 

நல்லோரை நாடிலேன், நாணிலேன் அன்னையே ! நாயினும் கடையனானேன்.

அற்புளங் கொண்டு நின் அடியிணை அடைந்துயும் அன்பரை அளிக்கும் அன்னாய் !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

7.

கார் கொண்ட கூந்தலாம் காட்டினைத் தான் கொண்ட கருணாகரி வருகவே !

கயவரையும் காத்திடக் கண்ணருள் பொழிந்திடும் காமாட்சியே வருகவே !

பேர் கொண்ட பிள்ளைக்குப் பாலமுதை ஊட்டிய பேரருளாளீ வருகவே !

பாவியேனாம் என்றன் பேரிடரை நீக்கிய பைந்தமிழன்னாய் வருகவே !

சீர்கொண்ட நெஞ்சிலேன் செய்பிழை பொறுத்திடும் செந்தமிழ்ச் செல்வி வருகவே!

ஆர் கொண்டார் அருவீடு அன்னை அருள் இன்றியே, ஆதலால் விரைந்து வருவாய் !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

8.

கல்லினும் வன்மையுடைக் கள்வனாம் என்னையும் காத்தருள நின்ற தாயே !

கருணைக் கடற்கெல்லை காசினியில் இல்லையோ, கயவனையும் காத்திடாயோ!

நல்லியல்பிழந்த நான் நாணமுடன் உன்றனை நாடித் துதிக்கலானேன்,

நாவினால் நிந்தித்த நீசனேன், அன்னையே! நாதியும் ஒன்றும் இல்லேன்;

வல்லமை ஒன்றிலேன், வண்மையும் தானிலேன், வாழ்ந்திடும் வகையுமறியேன்;

வஞ்சருக்கு அஞ்சி நின் பஞ்சினும் மெல்லடியில் வீழ்ந்து நான் விம்மி நின்றேன்.

அல்லலை அறுத்தெனை ஆட்கொள்ள வந்திடாய் அன்னை பராசக்தியே !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

9.

எத்திசையும் ஏத்தும் உன் இணையடிதனில் அன்பை ஏழையேன் கொண்டு நின்றேன்;

என்மாசுகளை உன்றன் அன்பால் அழித்துடன் ஏற்றமதனைத் தந்திடாய்.

வித்தைபல கற்கவே வேண்டி நின்றே உன்றன் விழியருளை நாடி நின்றேன்,

வேதாந்தமே ! உலகின் நாதாந்தமே ! என்றன் வாழ்வினை விளக்கும் ஒளியே !

பத்தில் ஒன்றே குறையும் பாவினைப் பாடினேன், பாடிடும் புலமை இல்லேன்,

பத்திதனையே கொண்டு பாக்கள் குறையே கண்டு, பாவியேன் பிழை பொறுப்பாய்.

அத்திகிரி யாளனின் அன்புடைத் தங்கையே ! அருளினைப் பொழியும் ஒளியே !

அழுந்தை தனில் எழுந்தருளி அன்பர் இடர் தீர்த்தருளும் அழகொளி சேர் தீபவுமையே !

Queries on a star migration

Smt.Khushbu Sundar, yesteryear movie star and a well known face in the Indian state of Tamil Nadu, has switched parties. This time she has moved to the nationalist Bharatiya Janata Party (BJP) that runs the country. Nothing wrong in a person joining a political party nor is it uncommon for a movie star to join a party in the movie obsessed state of Tamil Nadu where popular politicians were film stars of yore.

The fact that Khushbu has moved to the supposedly hindu-majority-seeking national party is not what this article is about. It is about the history that needs some clarification and answers from the former actor.

Prior to her political career, Khushbu had commented on the pre-marital sexual status of Tamil girls, was hounded by ultra-secessionist fringe outfits with physical violence, rushed into the embracing arms of the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) to find safety, later felt sidelined by the party, shifted places to the nationalist and supposedly ‘secular’ Congress Party, was appointed the national spokesperson, was sidelined by the multitude of factions, a characteristic of the party, and has now moved on to the diametrically opposite BJP.

Does an actor’s migration from politics of one color to the other merit a detailed article, one might ask. In the case of Khushbu, it does.

Khushbu’s utterances since she joined the BJP clearly show that she has joined the party not due to ideological enlightenment but due to lack of a political future in the Congress party that has seen a series of high profile exits after the lackluster performances of the party and its leaders in the last two general elections. With the leadership ensconced in ivory towers that provide little view of the ground situation, and a failed leader who wants to have power without responsibility, the Congress Party, that was founded by an European Allan Octavian Hume is being dragged hastily into its grave by yet another European – Smt.Sonia Gandhi and her son Rahul Gandhi. Thus, seeing no future, in the party, Khushbu has jumped boats.

Abandoning ship for ones’ own survival is normal. But in the case of Khushbu, her joining the very party that she has opposed virulently for the last 6 years, is a case for questioning in depth. For this, we would need to look at what she has said in the last 6 years about Prime Minister Modi in particular and the BJP in general.

Has none joined a party that they had opposed so violently? There are plethora of evidence that shows many had done. But the the kind of politics and statements that Khushbu had indulged in, even in the guise of being the national spokesperson for the Congress Party, do call for her to answer.

As late as October 6, 2020, Khushu had called out PM Modi’s act of rearing peacocks at his official residence and had said that the PM who could feed peacocks in his house, could not feed the citizens.After this, on October 11, 2020, she joined the PM’s party, the BJP.

When the BJP formed government in Madhya Pradesh, Khushbu had tweeted thus, saying the Madhya Pradesh cabinet would be constituted by these half clad sadhus, referring to the presence of holy men in the party and government.

On October 1, 2019, Khushbu famously said the that the Prime Minister would not be welcome to Tamil Nadu and one year later, joined the party.

Without having any basic knowledge of the current pandemic induced economic situation and consequent job losses, Khushbu had tweeted thus, accusing the BJP of causing such an unemployment situation of gargantuan proportions. And this was as late as October 4, 2020, six days prior to joining the same party. Even Singapore, the country that Khushbu often vacations in, declared that it was entering into a recession due to the pandemic.

Here is she using derogatory and potentially un-usable language on the BJP Chief Minister of Uttar Pradesh, Yogi Adityanath on October 4, 2020.

While Khushbu would have to come clean on all the above, she has to make her stand clear on E.V.Ramasamy Naicker, the late rabble-rouser who never missed any opportunity to deride the hindu gods and the hindu pantheon, for she has recently claimed that ‘I am a Periarist in the BJP’ – whatever that might mean.

The BJP in Tamil Nadu needs such star power to get into power in the movie crazy state. But the erstwhile stars who join the party have the responsibility to either disown their earlier statements or offer a public apology for these past sins.

Whether Khushbu offers apology or not, I would be backing the BJP to come to power in the state. I would even vote for her in case the party fields her as a candidate in my constituency ( like I supported any PAP candidate in Singapore). However, the her sins of the past cannot be white washed.

சமச்சீர் மாணவர்களும் நீட் தேர்வும்

சமச்சீர் மாணவர்களால் நீட், ஜே.ஈ.ஈ. முதலிய தேர்வுகளை எழுத முடியுமா?

சமச்சீர் வழியில் பயிலும் தமிழகக் கிராமப்புற மாணவர்கள் நீட் தேர்வை அணுகத் தகுதி உடையவர்களா?

சமச்சீர் ஆசிரியர்கள் அந்த மாணவர்களுக்கு நீட் தேர்விற்கான பயிற்சி அளிக்க வல்லவர்களா?

இந்தக் கேள்விகளை முனைவர்.ரங்கநாதனிடம் கேட்டேன். அவரது பதில்கள் இதோ:

https://t.co/42Of9rLYtx?amp=1

தமிழகத்தின் வோட்ஹவுஸ்

என்னமா எழுதறார்? ப்பா.

காட்சிப்படுத்தல், பாத்திரங்களின் வர்ணனைகள், மழையில் நீர் தடங்கலின்றிப் பாய்வது போல் நிகழ்வுகளைச் சொற்பித்தல், பத்திக்குப் பத்தி இழையோடும் நகைச்சுவை, அதன் ஊடே மெல்லிய கேலி மற்றும் இயலாமை…என்னைப் பொறுத்தவரை தற்காலத்தில் தமிழின் வோட்ஹவுஸ் என்று இவரைக் குறிப்பிடலாம்.

உதாரணம் பார்ப்போம்:

‘பரமசிவம் பிள்ளை பூஜை அறையில் இருந்து மணியைக் கிலுக்கினார். பூஜை முடியும் தருவாய். பரமசிவம் பிள்ளை பாட்டை நிறுத்தாவிடில் விநாயகரையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடியே போய் விடுவது என்று நினைத்துக்கொண்டு படத்திலிருந்த பெருச்சாளியின் முகத்தில் சற்று ஆசுவாசம் தெரிந்தது’ மூஞ்சுறுவின் பார்வையில் இருந்து எழுதுவது என்பது வாழ்வில் எல்லாவற்றையும் நகைச்சுவை உணர்வுடன் மட்டுமே பார்க்கும் ஒரு மனிதனால் மட்டுமே இயலும்.

எங்கள் வீட்டில் கூட ‘ரொம்ப நாழி பெருமாளுக்குப் பண்ணிண்டே இருக்காதீங்கோ, பெருமாளுக்குப் பசி வந்து ‘போறும்டா, அமிசேப் பண்ணுடான்னு’ கத்தப் போறார்’ என்று கேலியாகப் பேசுவது உண்டு. ஆனால், ஒருமுறை கூட கருடன் பேசுவது போலத் தோன்றியது இல்லை.

இன்னொரு இடத்தைப் பாருங்கள்:’வடிவு, நான் போயிட்டு வாறேன். வரச் சாயங்காலம் ஆகும். ஒனக்கு என்னவாவது வாங்கியாரணுமா?’ – பரமசிவம் பிள்ளை.

‘ஆமா, நாளைக்கழிச்சு அம்மாசில்லா. ரெண்டு கிலோ கடலைப்பருப்பு, நாலுகிலோ கோட்டயம் சர்க்கரை, ஏலம், கிஸ்மிஸ், ஜவ்வரிசி, அண்டிப்பருப்பு எல்லாம் வாங்கிக்கிடுங்கோ..’

இதே கதையில் வண்டிக்கார ஆறுமுகம் தன் வீட்டை விட்டுக் கிளம்புகிறான்.

‘வரச்சில காப்பக்கா உளுந்தும் அரைக்கிலோ கருப்பட்டியும் வாங்கியாங்கோ. நாளைக் கழிச்சு அம்மாசி..’ நினைவூட்டி வழியனுப்பினாள் மனைவி செண்பகம்.

சற்று வசதியுள்ள பரமசிவன் பிள்ளைக்கும், வண்டிக்காரன் ஆறுமுகத்திற்கும் ஒரே ‘அம்மாசி’ என்கிற அமாவாசை தான். ஆனால், அவர்தம் மனைவியரின் பேச்சின் மூலம் அவர்களது நிலையைத் தெரிவிக்கிறார் தமிழின் மகத்தான எழுத்தாளுமையுள்ள தமிழகத்தின் வோட்ஹவுஸ்.

கதை: சில வைராக்கியங்கள். ஆசிரியர்: நாஞ்சில் நாடன்.

வாசித்துப் பாருங்களேன்.

காஃபி – ஒரு அம்மாஞ்சிப் பார்வை

நல்ல காபியும் நல்ல வெற்றிலையும் கிடைப்பது துர்லபம். இரண்டும் ஒருங்கே நல்லதாகக் கிடைத்துவிட்டால் அது ஜென்ம சாபல்யம்.20% இங்கிரிமெண்ட் வந்தது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்.


காபியை காஃபி என்றோ, காப்பி என்றோ அழைப்பது அவரவர் சார்ந்த சமுதாயத்தின் மேட்டுக்குடித் தன்மையைக் காட்டும் என்பது என் தியரி. தோசைக்கு க்ளாஸ் இருக்கும் போது காபிக்கு இருக்கலாகாதா என்ன?


‘காஃபி’ ஆங்கில வாடை உடையதாகத் தங்களை மாந்தர்கள் காட்டிக் கொள்ளும் போது, பொது வெளியில் உதிர்ப்பது. இவர்களே வீட்டிற்குள் வந்தால் ‘அம்மா காப்பி குடேம்மா’ என்பர். இருப்பது ஒன்றே, ஆனால் அழைப்பது வேறு பெயர்களில் (ஏகம் சத். விப்ர: பஹுதா வதந்தி).


காபி ஹோட்டல்கள் என்று இருந்த காலத்தில் அந்த ஸ்தாபனங்களில் நிஜமாகவே நல்ல காபி கிடைத்தது. முழு சிரத்தையுடன் விடியற்காலையில் குளித்து, விபூதி இட்டுக்கொண்டு, வேஷ்டியுடன் வென்னீர் போட்டு, அதைக் காபிப் பொடி போட்ட ஃபில்டரில் வட்டமடித்து இறக்கி, ஃபில்டர் மூடியைக் கொண்டு ஃபில்டரை லேசாக ஒரு தட்டு தட்டிப் பின்னர் மூடி, சுமார் 20 நிமிடத்துக்குப் பிறகு டிகாஷன் என்னு திரவத்தின் நறுமணம் பரவி, ஒரு கரண்டி டிகாஷன், நாலு கரண்டி பால் (நீர் கலவாதது), இரண்டு ஸ்பூன் சர்க்கரை என்று கலந்து, லேசாக இருமுறைகள் ஆற்றி, பித்தளை டம்ப்ளர் டபராக்களில் டேபிளின் மேல் வைப்பர்… அதை அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே அந்தச் சுவையை உணர்வர்.


அந்தக் காபியை வாயில் விட்டுக்கொண்டால் அடுத்த மூன்று மணி நேரத்திற்கு வேறெதையும் சாப்பிட எண்ணம் வராது என்று ஒரு காலம் உண்டு. ஏனெனில், அந்தக் காபியின் சுவை நாவில் ஊறி, செல்களில் இறங்கி அவ்விடமே தங்கியிருந்து இளைப்பாறி, அந்த சுகானுபவத்தில் லயித்திருக்கும் போது வாயில் நல்ல வார்த்தைகளே வரும் என்பதால் பெரும்பாலும் பிள்ளைகள் தங்கள் ரிப்போர்ட் கார்டுகளை அப்படியாக அமர்ந்திருக்கும் அப்பாக்களிடம் கொண்டு காட்டுவர். 09 மார்க் என்பது, காபியின் கிறக்கத்தால் 90 என்று தெரிந்து, ‘பேஷ், ரொம்ப நன்னா படிக்கறயே’ என்று முதுகில் ஷொட்டு வாங்கியபடி நமுட்டுச் சிரிப்புடன் செல்லும் சிறுவர்கள் இருந்த காலம் உண்டு.


பிராமணாள் காபிக் கடை என்றோ, அம்பி ஐயர் காபி ஹோட்டல் என்றோ தென்பட்டால் காலை 5 மணிக்கு அவ்விடத்தில் மேற்சொன்ன காபி தயாரிப்பு நிகழ்வுகளைக் காணலாம். ஒரு சமயம் உப்பிலியப்பன் கோவில் செல்லும் போது விடியற்லை 5 மணிக்கு இப்படியான ஒரு கடை முன் பஸ் நிற்க, பெருமாளை மறந்து அனைவரும் காபி தயாரிப்பையே பார்த்து அமர்ந்திருந்தது நினைவிற்கு வருகிறது. தற்போதெல்லாம் அம்பியையும் விரட்டி, அவர் போடும் காபியையும் கெடுத்துக் குட்டிச் சுவராக்கி கப்புசினோ, கபே லாட்டே, கபே மோக்கா என்று கொடுமையோ கொடுமை. இதற்கும் ஆனை விலை, குதிரை விலை என்று ஏகத்துக்கு விற்கிறார்கள்.


மாயூரத்தில் அம்பி ஐயர் காபிக்கடை என்று ஒன்று திரு இந்தளூரில் பெரியப்பா வீட்டிற்கு அடுத்தபடி இருந்தது. அம்பி ஐயர் பாலக்காடு. நாலரை மணிக்கெல்லாம் உயிர்பெறும் அந்த நிறுவனம் முதலில் காபியைத்தான் துவங்கும். பிள்ளையார் சுழி போல. லீவுக்கு மாயவரம் போகும் போது வாசல் திண்ணையில் அமர்ந்து அம்பி ஐயர் காபி வாசனையைப் பிடிப்பது சுகானுபவம். போய்ச் சாப்பிட முடியாது. போனால் முதுகில் டின் கட்டிவிடுவார்கள். ‘கிளப்புல சாப்பிடணுமா? படவா’.


மாயூரம் காளியாகுடி ஹோட்டல் என்பது இன்றைய ஸ்கேலில் மாயூரத்தில் மட்டுமே இருக்கும் ஸ்டார்பக்ஸ் போன்றது. அவன் போடும் காஃபியை அடித்துக்கொள்ள இன்னொருவர் பிறந்தே வர வேண்டும். அது அந்த ஓனரின் கைவண்ணமா அல்லது அந்த இடத்தின் வாகா என்று தெரியாமல் பட்டிமன்றம் நடத்த சாலமன் பாப்பையா ஒப்புக்கொள்வார். மாயூரத்த்ல் மயூரநாதர் கோவிலுக்குப் பிறகு பிரசித்தி பெற்று விளங்கியது காளியாகுடி ஹோட்டல். தற்போது கை மாறி, சோமாரியாக உள்ளது.

தற்போதெல்லாம் டிகிரி காபி என்கிறார்கள். ஒருவேளை டிகிரி எதாவது வாசித்தவர்கள் போடும் காபியோ என்னவோ. ஆளுக்கு வேண்டுமானால் டிகிரி இருக்கலாம், ஆனால் காபி தண்டம். ஒருவேளை தற்காலத்திய டிகிரிகளும் தெண்டம் என்பதைக் குறியீடாகச் சொல்கிறார்களோ என்று நினைக்கிறேன்.

சிங்கப்புரில் இருந்த 10 வருஷத்தில் காஃபியை மலாய் பாஷையில் அனுபவித்தேன். ஆம். அனுபவித்தேன் என்பதே உண்மை. ‘காஃபி ஓ’ என்பது வெறும் காஃபித் தண்ணீர் மட்டும். ‘காஃபி ஓ கொசோங்’ என்பது காஃபித்தண்ணீர் சர்க்கரை இல்லாமல். ‘காஃபி சி’ என்பது பாலுடன் சேர்ந்த காஃபி. இம்மாதிரியாகப் பல பரீட்சைகள் செய்து எனக்கான காஃபியாக ‘காஃபி சி போ போ’ – நீர் அதிகம் உள்ள பால் சேர்த்த, சர்க்கரை போட்ட காஃபி. இது ஓரளவு இந்தியக் காஃபியுடன் ஒத்துவந்தது. ஆனால் அமெரிக்கர்கள் பட்டணம் படி கணக்கில் நாள் முழுதும் தீர்த்தமாடும் காபி எனக்கு ஒத்துவந்ததில்லை.

பின்னர் பாரதம் வரும்போதெல்லாம் இரண்டு கிலோ காஃபிக் பொடி வாங்கிச் செல்வது என்று வழக்கம் வைத்துக்கொண்டேன். தற்போது மயிலாப்பூரில் எந்தக் கடையில் வாங்கினால் ஒத்துவருகிறது என்று பரீட்சை செய்ததில் சிவசாமி ஸ்கூலுக்கு எதிரில் உள்ள கீதா காபி சரிப்பட்டு வந்துள்ளது. அதிலும் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. 300 பீபரி + 200 ஏ காபி என்கிற சதவிகிதத்தில் அறைத்து வாங்கி வருகிறேன். நீங்களும் முயன்று பார்க்கலாம்.


பாரதத்தின் தேசிய பானம் டீ என்கிறார்கள். இவர்கள் காபிச் சுவை அறியா மாந்தர். ஏனெனில் டீ எந்தக் கொடுமையாக இருந்தாலும் குடித்துவிடலாம். ஆனால், காபிக்கு மெனக்கெட வேண்டும். பல நேரங்களில் எல்லாம் சரியாக இருந்து ஃபில்டர் மக்கர் பண்ணும். ஃபில்டரைத் தாஜா பண்ணி, தட்டிக் கொடுத்து, ஊக்கப்படுத்தி வேலை வாங்க வேண்டும். வென்னீரை ஊற்றும் போது கம்யூனிஸம் போல எல்லா இடங்களிலும் படுமாறு கொட்ட வேண்டும். அது ஒரு கலை. ஆனால் டீ போடுவது அப்படி இல்லை.


வீடுகளில் போடப்படும் டிகாஷனில் ரெண்டாம் டிகாஷன் காபி என்பது வேண்டும் என்றே அவமரியாதை செய்வதாகும். காபி மாதிரி வாசனையும், கழுநீர் மாதிரி சுவையும் இருந்தால் அது ரெண்டாம் டிகாஷன். அடிக்கடி காபி கேட்கும் பிள்ளைகளுக்கு ரெண்டு தடவை ரெண்டாம் டிகாஷன் காபியைக் கொடுத்தால் வாயை மூடிக்கொள்ளும். இதில் பழம்பால் காபி என்பது லோகபிரசித்தம். அதைக் குறித்துத் தனியாகவே ஒரு விருத்தாந்தம் எழுதியுள்ளேன்.


காஃபியின் சுவையை அனுபவித்துச் சுவைக்காமல் என்ன கண்றாவிக்கு அதைப் பருகுகிறார்கள் என்று பல சமயங்கள் யோசித்ததுண்டு. ‘Much can happen during a coffee’ என்னும் அயோக்கியத்தனம் ஒழிக. காஃபி சாப்பிடும் போது என்ன பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கிறது? தூங்கும் போது பேசுகிறோமா என்ன? (விதி விலக்குகள் விலகலாம்).


காஃபி சாப்பிடும் போது பேசுபவர்களைப் பற்றி வள்ளுவர் இந்த இரண்டு குறள்களை எழுதியிருப்பார்.

‘காஃபியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள் அவியினும் வாழினும் என்?’

‘பேசியும் காஃபி சாப்பிடுதல் வேண்டின் பரந்து கெடுக உலகு இயற்றியான்’


அலுவலகத்தில் காபிக்கென்று மிஷின் உள்ளது. வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். தேர்தல் என்பதாலோ என்னவோ அதிலிருந்து வரும் எந்தத் திரவமும் திராபையாகவே உள்ளது. இதையும் தேவனின் கதைகளில் வரும் ‘கள்ளிச் சொட்டுக் காபி’ யையும் எப்படி ஒப்பிடுவது? வைரமுத்து காஃபிப் பிரியராக இருப்பின் ‘கள்ளிச் சொட்டு இதிகாசம்’ என்று எழுதலாம்.

வெள்ளி, பித்தளை தம்ளர்களில் காஃபி சாப்பிட்ட போது இருந்த சுவை, காகித தம்ளர்களில் இல்லை என்பதைப் பற்றி சமுக அறிவியலாளர்கள் ஆராயலாம்.


சமீபத்தில் வீட்டில் ஒர்க் ஃப்ரம் ஹோமின் போது, கணினியைப் பார்த்துக் கொண்டே காபி சாப்பிட்டு ‘காபி ரெண்டாம் டிகாஷனா?’ என்றேன்.


‘காபியா? கபசுர குடிநீர்னா குடுத்தேன்’ என்றாள் தர்மபத்னி.

மாக்களின் காவலர்

காலை 11 மணிக்கு மாடிக்குப் போன மகன் வேகமாக ஓடி வந்து சொன்னான் ‘அப்பா, மாடில காக்காவுக்கு அடிபட்டிருக்கு. உடனே வாங்கோ’

விழுந்தடித்துகொண்டு மாடிக்குச் சென்றால் மொட்டை மாடிக்குள் நுழையும் வழியில் பூந்தொட்டிக்கும் சுவருக்கும் இடையில் ஒரு காக்கை எழும்ப முடியாமல் படுத்திருந்தது. அருகில் சென்றாலும் எழவில்லை, கத்தவில்லை. ஆனாலும் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தது.

தண்ணீர் வைத்தால் குடிக்கிறதா என்று அருகில் நீர் வைத்தேன். அருந்தவில்லை.

பதட்டத்துடன் கூகுளில் தேடியதில் பல எண்கள் கிடைத்தன. எல்லா எண்களிலும் ‘ஹேளி’ என்றனர். பெங்களூரு எண்கள். சென்னையில் கிளை இல்லை என்றனர். ப்ளூ க்ராஸ் இருக்கிறது என்றனர்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன் ப்ளூ க்ராஸை அழைத்த அனுபவம் இருந்தது. ஃபோனை யாரும் எடுக்க மாட்டார்கள். கொரோனா பேச்சுக் கண்றாவி முடிந்த பின், 1,2,3 …10 வரை அழுத்தச் சொல்லிக் கழுத்தறுத்தறுபட்ட அனுபவம் உண்டு. மகனும் நானும் அழைத்துப் பார்த்தோம். வாட்ஸப்பில் படம் அனுப்பச் சொன்னார்கள். கூகுள் ஃபார்ம்ஸ்ல் காக்காயின் ஜாதகத்தை அப்லோட் பண்ணச் சொன்னார்கள்.

வெறுத்துப் போய், மீண்டும் கூகுளில் தேடினால் 2-3 எண்கள் கிடைத்தன. எல்லாம் ஹிந்துவில் வந்த கட்டுரைகளில் இருந்தவை. ஒருவர் காக்கை அனேகமாகத் தானாகவே பறந்துவிடும் இல்லையென்றால் நோய் காரணமாக இறந்துவிடும் என்றார். இன்னொருவர் பீட்டாவை அழையுங்கள் என்றார். பீட்டாவில் காக்கை எல்லாம் காக்க முடியாது என்று ஜகா வாங்கிவிட்டனர்.

இதற்கிடையே ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக் என்று உதவி கோரி அழைத்தேன். அவ்வப்போது காக்கை தண்ணீர் குடித்ததா என்று பார்த்து வரச் சொன்னேன். குடித்திருக்கவில்லை.

ஆட்டோ அண்ணா என்பவர் பற்றி ஹிந்துவில் ஒரு கட்டுரை வந்திருந்தது. அவரது எண்ணை அழைத்தேன். பாஸ்கர் என்னும் ஆட்டோ ஓட்டுநர் தாம்பரத்தில் நாய் ஒன்றை மீட்கச் சென்றிருக்கிறேன். ஒரு மணி நேரத்தில் வருகிறேன் என்றார்.அரை மணி கழித்து அழைத்தேன். ‘ வந்து ப்ளூ கிராஸ் எடுத்துச் செல்கிறேன். ஆட்டோ கட்டணம் மட்டும் கொடுங்கள்’ என்றார்.

ஆட்டோ அண்ணா பெயர் பாஸ்கர். விலங்குகளைக் காப்பதையே தொழிலாக வைத்துள்ளார். நாய், பூனை, பறவைகள் என்று அவை அமர்வதற்கான வகையில் ஆட்டோவில் கூண்டுகள் வைத்து மாற்றியுள்ளார்.

அவரை அழைத்துக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்றோம். காக்கையைக் காணவில்லை.

‘காக்கா எழுந்து நடக்கற அளவுல இருந்திச்சா?’ என்றார். ‘இல்லை’ என்று ஃபோட்டோவைக் காட்டினேன்.

‘அனேகமா பூனை கொண்டு போயிருக்கும்’ என்றவர், ‘இது நடக்கறதுதான். பறவைகள் அடிபட்டு விழுந்தா தண்ணி வெச்சுட்டு, மூங்கில் கூடை போட்டு மூடிடுங்க. காப்பாத்திடலாம்’ என்றார்.

இவ்வளவு பிரயத்னப்பட்டு காக்கையைக் காக்க முடியவில்லையே என்று வருத்தம் அனைவருக்கும். ‘என்னங்க பண்றது, பூனை, நாய் இதெல்லாம் வந்தா அவ்ளோதான். போனாப்போவுது’ என்று இறங்கினார்.

அப்போதுதான் உறைத்தது. இவ்வளவு அடிபட்ட காக்கை தானாக அந்தச் சிறிய இடத்திற்குள் வந்து விழுந்திருக்க வழி இல்லை. பூனை கொண்டுவந்து போட்டிருக்க வேண்டும். என் மகன் மேலே போக, பூனை நகர்ந்திருக்கவேண்டும். ஆள் நடமாட்டம் குறைந்தவுடன் வந்து எடுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும். மிருக உலகம். வருத்தப்பட வழி இல்லை என்று சிந்தித்தவாறு சிறிது நேரம் நின்ற போது ஏக்கத்துடன் அந்தக் காக்கை எங்களைப் பார்த்திருந்த பார்வை மனதிற்குள் ஓடியது. ‘பூனை என்னை இங்கு போட்டுள்ளது. காப்பாற்றுங்கள்’ என்று மவுன மொழியில் கேட்டதோ என்னவோ.

‘நான் மனுசங்களுக்கு வண்டி ஓட்டறதில்ல. மிருகங்களுக்கு தான் ஓட்டறேன். யார் வீட்டுலயாவது நாய், பூனைக்கு ஒடம்பு சரி இல்லேன்னா அதுங்கள ஆஸ்பத்திரிக்கி கூட்டிக்கிட்டுப் போவேன். ஒரு வேளை இறந்துடுச்சுன்னா, அதக் கொண்டுபோய் அடக்கம் பண்ணிடுவேன். நேத்து கூட ஈஞ்சம் பாக்கத்துல நாய் ஒண்ணு அடி பட்டுக் கெடக்குன்னு தகவல் தெரிஞ்சு, போய் காப்பாத்தி அனுப்பி வெச்சேன்’ என்றார் அலட்டிக்கொள்ளாமல்.

‘வெச்சுக்குங்க’ என்று சிறிதளவு பணம் கொடுத்து அனுப்பினேன்.

காக்கை குருவி எங்கள் சாதி என்ற பாரதி இவரைப் பார்த்து மகிழ்வான். Animal Rescue Baskar +91-94451-59587

பி.கு.: ப்ளூ க்ராஸ், பீட்டா முதலானவை தமிழகத்தில் இல்லை என்று அறிவித்துவிடலாம். தண்டத்துக்கு இரு இயக்கங்கள்.

#Animalrescue #autoanna

ஆட்டோ அண்ணா பாஸ்கர்
ஆட்டோவில் கூண்டு
நாய் , பூனை பிடிக்க உபகரணங்கள்
நாய்களுக்கான உணவையும் கொண்டுவருகிறார்.

விசும்பில் ஒரு துரும்பு

பூமியில் இருந்து எடுத்த Time Lapse காணொளியின் பின்னணியில் பால் மண்டலம் தெரிகிறது. கார்ல் சேகன் என்னும் அறிவியலாளர் இப்படிச் சொல்கிறார் ‘பூமி என்பது யாது? நினைக்க முடியாத அளவு பெரியதான பிரபஞ்சத்தில், இறந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்தின் நிரந்தரமற்ற ஒளியில் யதேச்சையாக ஒளிரும் சிறு துரும்பு’. 

“The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there–on a mote of dust suspended in a sunbeam.”

பூமியே அவ்வளவுதான். அதில் நாடு, ஊர், மொழி, மனிதன் இதெல்லாம் என்ன? ஏற்றத்தாழ்வு, வேற்றுமைகள் இவை எல்லாம் என்ன ஒரு பொருட்படுத்தத் தகாத விஷயங்கள் அன்றோ ?

பூமி மட்டுமில்லை. மற்ற எல்லாமே, நாம் அனைவருமே வெடித்துச் சிதறிய ஏதோ ஒரு நட்சத்திரத்தின் ஒரு துகளின் பிள்ளைகள். ஆக மொத்தம் சாம்பல். அவ்வளவுதான். 

‘ஆழித் துரும்பெனவே அங்குமிங்கும் உன்னடிமை, பாழில் திரிவதென்ன பாவம் பராபரமே’ என்கிறார் குமரகுருபரர். 

பசு மாட்டின் வாலில் உள்ள ஒரு மயிரின் நுனியை நூறில் ஒரு பங்காக்கி, அதில் ஒரு பங்கை எடுத்து அதிலும் நூறில் ஒரு பங்கை எடுத்து, அதை மனதளவில் நூறாக ஆக்கினால் அதில் உள்ள ஒரு பங்கு அளவே ஆத்மாவின் அளவாகும் என்று அஹோபில படம் 44ம் பட்டம் ஶ்ரீமத் அழகியசிங்கர் தனது உபன்யாசத்தில் சொல்கிறார்.

ஶ்ரீமத் அழகியசிங்கர் சொல்வதையும் கார்ல் சேகன் சொல்வதையும் ஒன்றிணைத்துப் பார்ப்பது புதிய திறப்பைத் தருகிறது. கார்ல் சேகன் சொல்வது ‘spec of dust’ என்னும் துரும்பின் ஒரு சிறு பகுதி. ஆத்மா என்பதன் அளவும் அத்தகையதாகவே இருப்பதாகச் சொல்கிறார் ஜீயர் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் மனிதன் என்னும் மிகச்சிறிய அல்ப வஸ்துவைக் கண்டு கழிவிரக்கமே தோன்றுகிறது.

ஆக, வேதாந்தமும், அறிவியலும், விஞ்ஞானமும் மெய்ஞானகும் ஒரே விஷயத்தை வேறு வேறு மொழிகளில் சொல்கின்றன. இரண்டு முறைகளுமே மிகப்பெரிய பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒரே நேரத்தில் பிரபஞ்சத்தின் பிரும்மாண்டத்தையும் பூமி மற்றும் அதில் வாழும் உயிர்களின் மிகச் சிறிய, பொருட்படுத்த முடியாத தன்மையையும் ஒருங்கே கூறி வியக்க வைக்கின்றன.

விஞ்ஞானத்தயோ மெய்ஞானத்தையோ முழுதும் அறிந்தவனால் தான் என்னும் அகம்பாவம் கொள்ளவும், ‘நான் பெரியவன், என் வழியே சிறந்தது’ என்று கொள்ள வழியே இல்லை.

உங்கள் கருத்து என்ன ? நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள் ?

பால்வெளியைப் பின்புலத்தில் கொண்டு, பூமிச் சுழற்சியைக் காட்டும் ஒரு காணொலி.

தமிழக பாஜக கவனத்திற்கு..

பாஜக தலைவர் திரு.முருகன் அவர்களே, வணக்கம்.

சித்தாந்த ரீதியில் சொந்த வீடு என்றாலும் தவறென்றால் சொல்லத்தான் வேண்டும். 

‘சொன்னால் விரோதமிது ஆகிலும் சொல்லுவேன் கேண்மினோ’ என்னும் ஆழ்வார் வாக்கிற்கிணங்க சொல்லிவைக்கிறேன். 

நீங்கள் யாரோ ஒருவரைச் சமூகச் சீர்திருத்தக்காரர் என்று அபாண்டமாகச் சொன்னது தவறு என்றே நினைக்கிறேன். ‘உன்னை யார் கேட்டார்கள்?’ என்றால் யாரும் கேட்கவில்லை. ஆனாலும் தர்மம் எதுவோ அதைச் சொல்லவே ஸ்வதர்மம் பழக்கியுள்ளது. 

பாஜக அவருக்குக் கோவிலே கட்டினாலும் பாஜகவிற்குப் பலன் இருக்கப்போவதில்லை. அந்த மனிதரின் கொள்கையைத் தூக்கிப் பிடிப்பவர் / தூக்கிப் பிடிப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்பவர்கள் யாரும் பாஜகவிற்கு வாக்களிக்கப் போவதில்லை. ஏனெனில் ஆட்டு மந்தைக் கூட்டத்திற்குச் சிந்திக்கத் தெரியாது. இல்லையென்றால் தெய்வத் தமிழ் மொழியைக் காட்டுமிராண்டி பாஷை என்றும், திருக்குறளை மலம் என்றும், கண்ணகியைத் ****ள் என்றும் வெளிப்படையாகச் சொன்ன கன்னடக்காரரைத் தமிழர் தலைவர், தந்தை என்று எந்த மானமுள்ள மனிதனும் தூக்கிப்பிடிக்க மாட்டான். 

இன்று மாரிதாசின் முயற்சியால் சாதாரண மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றுள்ளனர். அந்த மூன்றெடுத்துப் பிம்பத்தை வைத்துப் பிழைப்போரைக் கேள்வி கேட்க மக்கள் தயாராகி வருகின்றனர். இந்த நிலையில் ஒன்று அவரை ஆதரிக்கிறோம், அவரை சமூகச் சீர்திருத்தவாதி என்று ஒப்புக்கொள்கிறோம் என்று சொல்லும் பத்து கட்சிகளில் பதினொன்றாகக் காட்டிக்கொண்டு, ஆகக் குறைவான வாக்கு வாங்கலாம். ஏனெனில் இருக்கும் அத்தனைக் கட்சிகளும் அந்த நபரை ஆதரிப்பவர்களே. ‘காங்கிரஸை அழிக்க வேண்டும்’ என்று முழங்கியவரை இன்று காங்கிரஸ் மதிப்பதாகக் கூறிக் கொள்வதைப் போல பாஜகவும் சொல்லி, காணாமல் போகலாம். 

இல்லையென்றால் ‘நாங்கள் அவரை மதிக்கவில்லை. ஏனெனில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் , இல்லையேல் இந்தப் பரந்த பாரத நாடு துண்டாடப் பட வேண்டும் என்றும், சுதந்திர தினத்தைத் துக்க தினமாக அனுஷ்டித்தவரை நாங்கள் கடுகளவிற்குக் கூட மதிக்கவில்லை. இல்லாத விருதுகள் வாங்கியவர் என்று பொய்ப் பிம்பம் ஏற்படுத்தப்பட்டு ஊர் நெடுகிலும் சிலை வடியில் நிற்கும் அந்த நபரைக் கொண்டாடுவது ஜின்னாவைக் கொண்டாடுவது போன்றது. அகண்ட பாரதம் என்னும் உயரிய கருதுகோளைக் கொண்டவர்களாகிய எங்களால் தற்போதுள்ள பாரதத் தாய் துண்டாடப் பட வேண்டும் என்று விரும்பியவரை, இந்தப் பாரத நாட்டின் ஆன்மீக வேர்களை அவமரியாதை செய்தவரை, பாரதப் பண்பாட்டின் அடையாளமான ஶ்ரீராமர், விநாயகர் முதலியோரைக் கீழ்த்தரமாக விமர்சித்தவரை நாங்கள் கொண்டாடுவதை விடுங்கள், ஒரு தலைவராகக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாது’ என்று ஒரு நிலையை எடுத்தால், ‘ஓஹோ இந்தக் குருட்டு வழிபாட்டு வழியைத் தவறு என்று தெரிந்தாலும் ஆதரித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை போல’ என்கிற எண்ணம் திராவிட விஷப் பாம்புகளின் கீழ் வேறு வழியின்றி நின்றுகொண்டிருக்கும் தமிழக மக்கள் மத்தியில் உருவாகும். அவர்கள் உங்கள் பக்கம் வருவார்கள். 

எனவே, உங்கள் நிலைப்பாட்டை ஸ்திரப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். அதற்கு ‘சிந்தன் பைடக்’ ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து விவாதித்து நிலைப்பாட்டை வகுத்துக் கொள்ளுங்கள். 

அதை விடுத்து, ‘எங்காத்துக்காரரும் கச்சேரிக்குப் போனார்’ கதையாக நடந்துகொண்டால், தனியாக நிற்க வேண்டியது தான். தொண்டர்களும் குழம்பி, மக்களும் வெறுத்து … அந்த வாழ்க்கை பாஜகவிற்கு வேண்டாம்.

ஆக, அவரைப் போற்றுவதாகக் காண்பித்துக்கொண்டு ‘also ran’ என்று வருவது. அப்படித்தான் செய்வோம் என்றால் அடல்ஜி, சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி வரிசையில் இவரின் படத்தையும் உங்கள் பதாகைகளில் போட்டுக்கொள்ளுங்கள். இல்லை அவரைக் கொண்டாடாமல் ‘நான் வெளியிட்ட செய்தி தவறானது. மன்னிக்கவும். நாங்கள் அவரைக் கொண்டாடவில்லை’ என்று அறிவிப்பது. 

தனது இறுதி வரை அந்த நபரின் கொள்கையை எதிர்த்த முத்துராமலிங்கத் தேவரைக் கொண்டாடும் போது அவர் எதிர்த்த மனிதரைக் கொண்டாடுவது சரியா என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

அரசியல் சரி நிலை என்பது இப்பொது உங்களுக்குத் தேவையற்றது. தேசத்திற்குச் சரியானது மட்டுமே உங்களிடம் எதிர்பார்ப்பது. 

எதிர்பார்ப்பை வீணாக்கிவிடாதீர்கள்.

பொதுத்துறை ஊழியர்கள் கவனத்திற்கு…

எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று நமது அரசு நிறுவனங்களைக் கரித்துக் கொட்ட நிறையவே வாய்ப்புள்ளது. ஆனாலும், அவ்வாறு எழுதக் கைவருவதில்லை. ஏனெனில் பொதுத்துறை என்பது வேற்றுக்கிரகம் இல்லை. அவை நமது குருதிச் சொந்தம். நம் உப்பு, அவர்கள் சம்பளம். அவர்கள் உழைப்பு, நமது உரிமை. ஏனெனில் நாமே அவர்கள்.
பொதுத்துறை அழிவது நாட்டுக்கு நல்லதில்லை.

நான் பொதுத்துறைக்கு எதிரானவன் அல்லன்.

ஆனால்

எல்.ஐ.சி. உருப்பட வேண்டுமென்றால் அதில் உள்ள வயது மூத்த, தெனாவெட்டு அதிகம் உள்ள, வேலையில் அக்கறை இல்லாத பணியாளர்களுக்கு விருப்ப ஓய்வு கொடுத்து அனுப்ப வேணும். அதெப்படி ஒருசில கிளைகள் பிரமாதமாகவும் சிலது திராபையாகவும் இருக்க முடிகிறது? மயிலாப்பூர் கிளைக்கு 5 ஸ்டார் கொடுக்கலாம் என்றால் என்.எஸ்.ஸி. போஸ் சாலை கிளைகளுக்கு மைனஸ் 50 ஸ்டார் கொடுக்கலாம். அதிலும் சில சீட்டுகளில் அமர்ந்துள்ளவைகளுக்கு ( வேண்டுமென்றே அஃறிணை) மைனஸ் 500 கொடுக்க ஒரு வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் நங்கநல்லூர் கிளை ஓஹோவென்றும், ஆர்.ஏ.புரம் கிளை சுமாராகவும் செயல்படுவது ஏன் என்று அந்த வங்கி யோசிக்க வேண்டும். பாரத ஸ்டேட் வங்கியிலும் நங்கநல்லூர் ஓஹோ, மந்தைவெளி கொடுமை.

கனரா வங்கியின் மந்தைவெளிப்பாக்கம் கிளை நன்றாகவே செயல்படுகிறது. மற்ற இடங்கள் பற்றித் தெரியவில்லை.

கொரோனா காலத்தில் வேலையில் இருப்பதே பூர்வபுண்ணிய பலன் தான். அதுவும் அரசு வேலையில் இருப்பது பெரிய கொடுப்பினை இருந்தாலே முடியும். இதனை நினைவில் கொண்டு பொதுத்துறை ஊழியர்கள் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஏர்டெல் நிறுவனத்தில் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் அதிகரித்துள்ளனர். அவர்களில் பலருக்கும் கொரோனாவினால் வேலை போய்விட்டது. வோடஃபோன் என்ன ஆகும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அரசு நிறுவனங்கள் அப்படியன்று. ஊழியர்களுக்கு வேலை உள்ளது.

எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று நமது அரசு நிறுவனங்களைக் கரித்துக் கொட்ட நிறையவே வாய்ப்புள்ளது. ஆனாலும், அவ்வாறு எழுதக் கைவருவதில்லை. ஏனெனில் பொதுத்துறை என்பது வேற்றுக்கிரகம் இல்லை. அவை நமது குருதிச் சொந்தம். நம் உப்பு, அவர்கள் சம்பளம். அவர்கள் உழைப்பு, நமது உரிமை. ஏனெனில் நாமே அவர்கள்.
பொதுத்துறை அழிவது நாட்டுக்கு நல்லதில்லை.

அதற்காக ஏர் இந்தியா போல ஆழும் பாழும் ஆனால், பேசாமல் இருக்க முடியாது. சொந்தம் ஒன்று குட்டிச்சுவராகப் போனால் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாதன்றோ? அதைப் போல் தான் எல்.ஐ.சி.யும்.

எல்.ஐ.சி. ஊழியர்கள், பி.எஸ்.என்.எல். ஊழியர்கள் முதலியவர்கள் இதனைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஏற்கெனவே எல்.ஐ.சி.யின் பங்குகள் விற்பனைக்கு என்று அரசு கூறியுள்ளது. கொரோனாவால் தப்பியுள்ளீர்கள். ஆனால், 2021-22ல் அவசியம் நடந்துவிடும். அப்போதும் இப்படியே ‘எவன் அப்பன் வீட்டு வேலை’ என்று நடந்துகொண்டால் அம்போ தான். தொழிலாளர்கள் யூனியன்கள் எல்லாம் முதலில் வீரம் காட்டுவார்கள். பின்னர் அவர்களுக்குப் புரியும்படி அரசு நடந்துகொள்ளும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இந்த அரசு செய்யும். 370 எப்படி வந்தது?

எனவே, பொதுத்துறை ஊழியர்களே விழித்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் வேலைகள் உங்களிடம் இருக்க வேண்டுமென்றால் வேலை செய்யுங்கள். வாடிக்கையாளர்களைக் கனிவுடன் நடத்துங்கள்.

நானும் முன்னாள் பொதுத்துறை ஊழியரின் மகனே. எனவே அத்துறையின் மீதான பாசம் உண்டு. ஆனாலும், தாயும் மகனும், வாயும் வயிறும் கதை தான்.

விழித்துகொள்ளுங்கள். உண்மையாக வேலை செய்யுங்கள். உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அரிய வாய்ப்பை நழுவ விடாதீர்கள்.

இத்தனைக்கும் காவல் துறை, மருத்துவம் என்று அரசுத் துறையில் ஊழியர்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து வேலை செய்கின்றனர். அவர்களைப் பார்த்தாவது திருந்துங்கள். ப்ளீஸ்.

இதெல்லாம் முடியாதென்றால், அதிக அளவில் இளைஞர்களைப் பணியில் அமர்த்தி, சோம்பேறியர்களுக்கு விருப்ப ஓய்வு கொடுத்து அனுப்ப வேண்டியதுதான்.

நான் அப்படித்தான் செய்வேன்.