Atalji – a family member who never came home

Our family was going through a particularly difficult phase in 1997. My father was about to retire in 1999. We would have wanted all the help in the world at that time. That was when Atalji extended the retirement age of govt employees to 60. That not only saved the family, but also helped tide over some crises.
My brother’s civil engineering degree saw its full use when he got extensive experience in road works, thermal station expansion works, atomic power plant works, bridges and metro rail works. All due to Atalji’s un-dilutedly patriotic national development works. Golden Quadrilateral is one such.
Atal Behari VajpayeeThe world gave up on India when Atalji, ably aided by Kalam and George Fernandes, conducted the Pokhran-II nuclear explosion. All the opposition parties ganged up and attacked the government. Developed countries wrote India’s obituary as the US, Japan, Australia, France and Britain imposed economic sanctions. Atalji pooh-poohed the nay-sayers and made Bill Clinton relax the sanctions.
Atalji gave Pakistan the bus to Lahore, while the latter responded with Kargil. Atalji gave Jayalalithaa a ray of decorum after her humiliating defeat in the 1995 elections. She retaliated with the no-confidence vote. Later he came back to power with a decent majority. 
Atal Behari Vajpayee showed the world that India had spine. His follower Narendra Modi takes India further by showing the world that India will use its spine to stand up and be counted.
Atalji – You will be long remembered as one of modern India’s greatest statesmen who had a long and admirable career starting with questioning Pandit Jawaharlal Nehru in Parliament to ensuring India’s rightful place in the international comity of nations.
India has lost a statesman and a parliamentarian par excellence. I have lost a family member, a patriarch. I hope many would feel so too.
Advertisements

அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கம்

‘புரியற மாரி சொல்லணும். ‘நினைக்கப்படும்’நு சொன்னா என்னய்யா அர்த்தம்? வள்ளுவன் தான் கொளப்பறான்னா நீரும் ஏன் கொளப்பறீரு?’ போனில் கடுகடுத்தார் அண்ணாச்சி.
‘புரியல அண்ணாச்சி, அண்ணி திட்டினாங்களா’ என்றேன் கேள்வியாய்.
‘கும்மோணம் திமிரு கெடந்து செளம்புதீரு. நாங்கள்ளா தின்னவேலி தெனாவட்ட காட்டுனா பூமி தாங்காதுவே’ குரலில் கொஞ்சம் உண்மையான கடுப்பு.
‘சரி சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்? வாட்ஸப்லயும் திட்டு வாங்கணும்னு எழுதியிருக்கு,’ என்றேன் பவ்யமாய்.
‘மனசுல வெச்சுக்காதேயும் அய்யரே. வள்ளுவர் பத்தி பேஸ்புக்குல எளுதினீரே, அதுல ‘நினைக்கப்படும்னு’ போட்டிருக்காம்லா. உம்ம வெளக்கம் புரியலயே,’ என்றார்.
‘அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும்
செவ்வியான்கேடும் நினைக்கப் படும்’ அதானே பிரச்னை?’ என்றேன்.
‘விளக்கம் சொல்லுவே. புரியற மாரி,’ அண்ணாச்சி.
‘நல்லவங்க கஷ்டப்படறதும் கெட்டவங்க நல்லா வாழறதும் பத்தியும் யமன் நினைச்சுப் பார்ப்பாராம்,’ என்றேன், மேலும் அர்ச்சனைகளை எதிர்பார்த்து.
‘ஐயா சாமி, இது தெரியுது. அதென்ன ‘நினைக்கப்படும்’? யாரு நினைப்பான்? கெட்டவங்க நல்லா இருக்கறத யமன் நினைச்சா என்ன, கட்டைல போனா என்ன? வள்ளுவரு என்னதான் சொல்ல வறாரு?’
கோபத் தொனியில் அண்ணாச்சி.
மனதில் வெகுளி சிறிதும் இல்லையென்பதை நான் அறிவேன்.
‘அண்ணாச்சி, ஊழ் வினையால ஒருத்தன் நல்லா இருப்பான், நாசமாப் போவான். ஆனாலும் இந்த ஜென்மத்துல நல்லது செஞ்சவன் கஷ்டப்படறதும், கெட்டது செஞ்சவன் நல்லா இருக்கறதும் பத்தி யமன் சிந்திச்சு நல்லது கெட்டது செய்வான்,’ இதான் பொருள்.
‘பொறுமைய கெளறாதீரும். வேகமாச் சொல்லும்,’ அண்ணாச்சி.
‘ப்ராரப்த கர்மா, சஞ்சித கர்மா தெரியுமில்லையா? அதைத் தான் சொல்றாரு வள்ளுவரு. மொத்த சேமிப்புல இருக்கற கர்மா சஞ்சித கர்மா. இப்ப வந்திருக்கற வேலை ப்ராரப்த கர்மா. இது முடிஞ்சுடும். பிறகு சஞ்சித கர்மா எவ்வலவு இருக்குன்னு யமன் பார்ப்பான். இப்படி ஒரு பொருள் இருக்கு பாருங்க,’ என்றேன்.
‘நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா, வள்ளுவர் எதுக்கு ‘நினைக்கப்படும்னு’ குழப்பணும்? வெட்டு ஒண்ணுனு ‘இதாண்டா படுவா. யமன் கணக்கு பாக்கான்’ அப்டின்னு சொல்லலாம்ல,’ என்றார் மகிழ்ச்சியுடன்.
‘வள்ளுவரு மட்டுமா தெரிஞ்சே தனக்குத் தெரியாத மாதிரி சொல்றார்?  நம்மாழ்வாரும் அப்டியே சொல்றார்,’ என்றேன்.
‘அதான பார்த்தேன். அய்யங்கார் ஆழ்வாரத் தொடாம இருக்க மாட்டாரேன்னு.. சொல்லும், மேல சொல்லும்,’ என்றார். குதூகலம்.
‘நரஸிம்மரோட பெருமைய சொல்லிண்டே வறார். திடீர்னு அவரோட பெருமைய யாரால சொல்ல முடியும். ஆராய வேணும்’ அப்டீன்னு பொட்டுனு முடிச்சுடறார். அதுல அவருக்கு ஒரு திருப்தி. படிக்கறவன் ஆராஞ்சு பார்க்கட்டும்னு விட்டுடறார்,’ என்றேன்.
‘என்னய்யா பாட்டு அது?’ அண்ணாச்சி.
‘எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து
இங்கு இல்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய
சிங்கப்பிரான் பெருமை ஆராயும் சீர்மைத்தே
 
அண்ணாச்சி தழுதழுத்தவாறே, ‘இவ்ளோ எல்லாம் சொல்றீரே, அந்த குறளுக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்லுங்க பார்ப்போம்,’ என்றார் குறும்புடன்.
 
“புதிய ‘பாரத ரத்னா'” என்றேன் பணிவுடன்.

கர்நாடக வித்வான்கள் கவனத்திற்கு..

கர்நாடக சங்கீத வித்வான்கள் வேண்டியதை/வேண்டியவர்களைப் பாடிக் கொள்ளுங்கள்.உங்களுக்கு அதற்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் தியாகராஜ ஆராதனைக்கு வராதீர்கள். மடங்களின் ஆஸ்தான வித்வான்/விதூஷி பட்டங்களைத் துறந்துவிடுங்கள். எதற்கு மடங்களுக்கு அவமரியாதை? பேசுவது மானம் இடைப் பேணுவது காமம் என்பது வேண்டாம்.

இனி சங்கீத சாம்ராட், சங்கீத சிரோன்மணி, என்று பட்டங்களைச் சமயப் பெரியவர்கள் அளிக்கும் முன் ஏதாவது ஒப்புதல் வாங்கிக் கொண்டு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ‘அரங்கனைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே’ என்பது எவ்வளவு உண்மையோ அவ்வளவு உண்மை சங்கீத உலகின் பதிவ்ரதா பாவமும்.

இசை என்பது ஏதோ ஸ்வர, தாள ஸங்கமம் மட்டும் அன்று. இசை இறைப்பணி. இறை மாற்றமுடியாதது. பாடப்பட்டவரும் மாற்றப்பட முடியாதவர். மாற்றிக் கொண்டிருக்க கர்நாடக சங்கீதம் மைக்கேல் ஜாக்ஸனின் காக்காய் வலிப்புச் சத்தங்கள் இல்லை.

ஆழ்வார்களின் பாடல்களைக் கேட்க வேண்டும் என்று பெருமாள் காத்திருந்து கேட்டுள்ளார். திரு இந்தளூர் பாசுரத்தில் பெருமாள் எழுந்து வரவில்லை என்பதால் ‘வாழ்ந்தே போம் நீரே’ என்று ஆழ்வார் வெளியேறிச் செல்ல, பெருமாள் எழுந்துவந்து ‘உம் பாசுரத்தைக் கேட்கவே கண்மூடிச் சயனித்திருந்தேன்’ என்று சொன்னது உண்மை.

திருவழுந்தூரில் திருமங்கையாழ்வார் பெருமாளை யாரோ அரசன் என்று எண்ணிப் பாடாமல் செல்ல, பெருமாள் பூ மாலையினால் ஒரு விலங்கை உருவாக்கி ஆழ்வாரின் கால்களைக் கட்டி மேலே செல்லாமல் செய்தான். விளைவு ‘தந்தை காலில் பெருவிலங்கு தாளவிழ’ என்னும் பாசுரம். இங்கு ஆழ்வார் சன்னிதி கோவிலுக்குள் இல்லாமல் வெளியே உள்ளது. ஆழ்வார் கோவில் என்று ஒன்று ஏற்பட்டு பிரபந்த பாராயணங்கள் அங்கிருந்தே துவங்குகின்றன. ஆழ்வார் வாக்கைக் கேட்கப் பெருமாள் திருவுள்ளம் கொண்டதால் பல பாசுரங்கள் கிடைக்கப்பெற்றன. ‘பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள் / விரித்துக் கொள்’ பாசுரங்களில் ஆழ்வாரின் வாக்கிற்கிணங்க பெருமாள் நடக்கிறான். திருவரங்கத்தில் பெருமாளே மணவாள மாமுனிகளிடம் செய்யுள் கேட்டுள்ளார்.

இவற்றை நம்பிக்கை என்று புறந்தள்ளலாம். ஆனால், நம்புபவர்கள் மட்டுமே பாட வேண்டும்.
கர்நாடக வித்வான்களே, நீவீர் யாரையும் பாடுங்கள், என்னவேண்டுமானாலும் செய்து போங்கள்.உங்கள் செக்யூலரிஸ பைத்தியத்தில் எங்கள் நுண் உணர்வுகளுடன் விளையாடாதீர்கள்.

எச்சரிக்கையெல்லாம் இல்லை. வேண்டுகோள். பாகவத அபசாரம் மஹா பாவம். அவ்வளவுதான். இதிலும் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால் உங்கள் ப்ராரப்த கர்மா என்று நினைத்து உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வது தான் என்ன்னால் முடிந்த செயல்.

சுபம்.

Kalaignar Karunanidhi (1924-2018)

An era has ended. May Kalaignar’s soul reach the abode of the Lord that he publicly announced to have despised.

Kalaignar will be remembered for all that he had said, stood for, and done. So, what did he stand for and what does his era signify?

Kalaignar’s era was characterised by nepotism, hatred towards Hinduism in general and the Brahmins in particular,  funded by missionaries who never stopped short of calling him their saviour and benefactor, and any thing even remotely anti-India. 

A quick thinker and a fast learner, he switched sides, without compunction, to stay in power at any cost. Having worked for and against the Congress party on three different occasions, he chose to ride with the right wing BJP to enjoy the fruits of power at the center and without any second thought, quit the right wing alliance towards the end of the term and switched back to supporting the Congress. He was called a ‘Chanakya’ but was actually a rank opportunist and a clinger to power.

He roused the emotions of the people on every issue and then reaped rewards from those. The anti-hindi agitation was one such.

Kalaignar did not have a single stand on any issue. He always had a minimum of two stands and was adept in reasoning out both ways. Sri Lankan Tamil cause is a case in point. He supported the Tamil rebel groups that opposed LTTE, for the latter was patronised by MGR. Later, when the LTTE eliminated all other Tamil groups, he didn’t feel shy to support the Tigers. From supporting India’s intervention in Sri Lanka to calling for IPKF’s withdrawal, to passing on classified secrets to the Tigers, to denying their existence in Tamil Nadu, in supporting secessionism, to occasionally standing for India’s unity when he found berths in the central cabinet, from ridiculing hindu rituals and symbols and castigating his party men from following hindu rituals, to turning a blind eye to his family members’ association with temples and rituals, from casting aspersions on hindu saints to welcoming Sai Baba home, he had a dualist approach in all that he touched. 

His often touted contributions to Tamil are mostly over-hyped emotion tinged statements meant for public consumption. His reign saw the mushrooming of low quality English medium matriculation schools ( MGR and Jayalalithaa are no exceptions here), degradation of the state’s primary education infrastructure, and general apathy towards corruption among public servants. When the state’s educational infrastructure is often connected with K.Kamaraj, the state’s decline due to corruption and malfeasance is linked with Kalaignar. MGR and Jayalalithaa helped carry forward this legacy with the result that dravidian rule has come to be known as the reign of corrupt politicians.

It started with Kalaignar’s  Veeraanam Scam in the late 60s. Justice Sarkaria’s report on the then government’s corrupt practices termed Kalaignar’s reign thus: ‘Scientific Corruption’. Tamil Nadu’s march towards decadence and rust was initiated by Kalaignar and carried forward by MGR and Jayalalithaa. Being corrupt is now not a cause for remorse or regret. That is the victory for the dravidian reign.

A defining aspect of Kalaignar’s rule has been a gradual lowering of standards in public discourse. Indecent words, swear words and double entendres, that ridiculed women in public, became the norm. Especially with Jayalalithaa as the arch-enemy, the volume and intensity of the talks increased. And the pity was, Kalaignar rewarded such talks with plum positions in government and in the party. 

World Tamil Conference, espoused by his mentor Anna Durai, later carried forward by his arch rival MGR, became a pricking point for Kalaignar. He was not able to conduct a World Tamil Conference during his last term in office as that was not approved by the world organization that had to give a go-ahead. He brought about another festival – the Semmozhi Festival- at great expense to the public exchequer to ostensibly promote Tamil, but ended up promoting family ‘talent’. During his reign, academic research in Tamil became a thing of ridicule (he awarded a Ph.D to a ‘scholar’ who produced a thesis that said Thiruvalluvar was a disciple of St.Thomas). 

Whenever Kalaignar assumed power ( five time Chief Minister), anti-national rhetoric gained traction  and the government turned a blind eye to such nefarious activities. Debates in the legislative assembly were either verbal assaults on the opposition or singing competitions eulogising Kalaignar (Jayalalithaa wasn’t far behind in this). Rivalry between MGR and Kalaignar became so virulent that mere exchange of pleasantries between the ruling and opposition members were scoffed at. The trend continues to this day, to the merriment of the politicians from other states.

Kalaignar’s last term was characterised mostly by corruption, nepotism, and bland display of sycophancy at every level. Governance became a casualty, with his own children and extended family members fighting for the spoils of the administration, both at the state level and at the central level where the DMK had a say.

Kalaignar would be remembered for two schemes –  Uzhavar Sandhai ( farmer’s market)  and Valluvar Reading Rooms, both of which are now defunct. He would also be remembered for his attempt to sell arrack in polythene sachets and converting the state to a place of ugly statues. Another star scheme that helped attract many followers was the ‘First Graduate Scheme’ that has indeed helped many from the poorer sections to become graduates with a little push from the government.

Kalaignar Karunanidhi – A man who had very humble beginnings, yet raised his family’s wealth to stratospheric levels at the cost of the state’s administration and the country’s standing in the international comity of nations. That the party which suffered several splits during his term did not disintegrate into un-noticeable subgroups is a testimony to the organisational skills of Kalaignar. He kept his party together and the DMK stands tall as a cadre based party that has some potential left.

Kalaignar, who is called the ‘Last Dravidian Stalwart’, was a man who had all the chances to become a Lee Kuan Yew but gave up all those in pursuit of personal glory and family wealth to the detriment of the state and nation.

Singapore – a question to Lee Kuan Yew

On this National Day, let Singaporeans, people living in Singapore, those interested in the welfare of Singapore and those who want the nation to continue to succeed do well to remember this question posed to the founding father Lee Kuan Yew.

Q: ‘What is your greatest fear for Singapore?’

A: “I think a leadership and a people that has forgotten, that has lost its bearings and do not understand the constraints that we face. Small base, highly, technically, organised, very competent people, complete international confidence, an ability to engage the big boys. You lose that, you’re down. And you can go down very rapidly…

No system lasts forever, that’s for sure. Ten years, I don’t think it’ll happen; 20 years, I can’t say; 30 years, even more I cannot tell you. Will we always be able to get the most dedicated and the most capable, with integrity to devote their lives to this? I hope so but forever, I don’t know.”

Singapore is a shining beacon for what the human spirit and a dedicated leadership can achieve despite acute resource crunch that includes water. It was made possible by the toil of ordinary but dedicated humans and a committed leadership.

What holds good for Singapore holds good for all.

Happy #NationalDay #Singapore 

Kalaignar Karunanidhi

An astute politician, a life-long fighter, the epicenter for his party, a pragmatic leader who somehow had the aura of an able administrator, and an almost statesman, Kalaignar would be long remembered for all he had said and done. As the unifying force for the millions of party cadre, he leaves behind a dilapidated party often fraught with internecine rivalries. Truly, a fighter who has called it a day after 94 years of continuous combat. The party leadership should unite in this time of transition to ensure cadre don’t vaporize into the myriad fissiparous pull factors visible in the state.

நடிகையர் திலகம் – Movie Review

The Tamil film ‘நடிகையர் திலகம்’ (Queen among the female actors) is a biopic that glorifies an actor to the extent that it does injustice to her husband.

Savithri, the erstwhile lead actor in Tamil that the film is based on, was supposed to have been the female equivalent of the then doyen of Tamil film industry – Sivaji Ganesan. There was supposed to be no role that she could not emulate.

nadikaiyar_thilakam

The film portrays the meteoric rise, the path of slow and painful decline and ultimately the pathetic end of Savithri. Gemini Ganesan, the then male superstar and heart throb of girls of that age, is painted in a bad light and is shown to be the precursor to the decline and demise of Savithri.

Given the headstrong nature of Savitri, she had never heeded sane advice and had ventured into uncharted territory – film direction and production.

The biopic could have covered the different conspiracy theories that had surrounded the life and times of Savithri and Gemini Ganesan. The film does not speak of the role of another leading female actor of those times, Banumathi, who was supposed to have enticed Savithri to produce films. What had made Banumathi to lure Savithri into this film production business, did Gemini Ganesan have any role in this, was there anyone else behind this ill-thought out move, what transpired between Savithri and Chandrababu, a comedy superstar who also had a sad end – the film could have investigated on these lines.

When Savithri, the then reigning superstar was undergoing such turmoil in her finances, what did the the other leading movie players do? What was Sivaji’s stand? Did MGR, an erstwhile superstar and the then Chief Minister of the state, do anything to ameliorate Savithri’s sufferings? What did the film industry associations do? Had these been addressed, the biopic would have given a complete perspective of the situation that prevailed in the state in general and Tamil film industry in particular. A chance missed.

The film meanders on an unnecessary love story of an investigative journalist while trying to provide a third person narrative to the biopic. The time spent in these sequences could have been better spent in going over the intertwining factors behind the decline of a gifted actor Savithri.

Malayalam actor Keerthi Suresh dons the role of Savithri and her performance is a treat. She speaks more through her eyes like what Savithri was supposed to have done. She emotes Savitri so much so that, at times, the viewer begins to see Savithri in Keerthi Suresh. Dilqar Salman, who plays Gemini Ganesan, does justice with the necessary dose of tom boyishness and grace.

The scene transition between two films that run in parallel and that too entangled with the personal lives of Gemini and Savitri, the color transition from black and white image to color costumes of the then real life characters, the then Madras’s imagery, the mellifluous background score and an outstanding song that brings out the romance between Gemini and Savithri and many more finer aspects of the movie bring out the needed talent that the Tamil movie industry has, but seldom uses.

‘Nadigaiyar Thilakam’  — one-sided biopic, supported well by the lead actors, but laid waste due to unnecessary characters and a not-so-needed sub-story line. The surprise upside – the discovery of a great talent ‘Keerthi Suresh’.

A welcome different attempt in the Tamil / Telugu film industry. Hope more of such emerge on the life and times of Jayalalithaa, yet another enigma and a power to reckon with until her mysterious death in 2016.

Library laid waste

Here is a link to an article by Aravindan Neelakandan on the death and decay of a nearly century old library established by the erstwhile Travancore ruler Balarama Varma.

The library, that was established to preserve Hindu cultural books, is being systematically laid to waste by the Hindu Religious Endowment Board, Tamil Nadu. Rare books are dumped on the floor, termites are feasting on the books, rain water seeps in and washes away the knowledge repository under the ‘secular’ eyes of the government of Tamil Nadu, India.

And the usual Christian evangelical activity in Nagercoil, its colonial backing based support structure and its continuation even 70 years after independence, are evidence to the gradual dismantling of the Indian state by vested ideological and evangelical powers.

I fail to understand how Saraswathi Mahal Library is able to function and preserve its rare collections despite being under the government while the HR & CE, yet another Govt arm, is not able to request the services of the former on preserving these decaying libraries.

Private universities like Sastra, Asoka, Jindal, Reliance and Chinmaya could also come forward and restore these gems.

I request the National Library Board of Singapore, the Library Authorities of Australia, the Smithsonian Libraries et al to make a plea to offer to restore the now decaying century old library in Nagarkovil, Thiruvattaar and the other ones described in this article.

I would go a step further and request the National Library Board of Singapore to offer to purchase the entire collections and preserve them in Singapore in its state of the art Victoria Street Reference Library.

India has lost much of its treasures in Nalanda and Takshasila to the Islamic invaders of the past. She continues to lose her current ones to the new-age invaders under the garb of ‘secular’ Hindu Religious Endowment Board in the state of Tamil Nadu.

https://swarajyamag.com/culture/in-ruins-how-hrce-failed-chitra-hindu-library

ஃபேஸ்புக் – சில குறிப்புகள்

ஃபேஸ்புக் மன நோயாளிகளின் கூடாரமாக மாறியுள்ளது. வெறுப்பை உமிழும் பதிவுகள் அதிகரித்துள்ளன. கேள்விகள், பதில்கள், பின்னூட்டங்கள் நாகரிகத்தின் எல்லையைக் கடந்து ஒரு மாமாங்கம் ஆகிவிட்டது. என்ன எழுதினாலும் இறுதியில் சாதி / மதம் சார்ந்து வைகிறர்கள்.

ஒரு காலத்தில் மது அருந்துபவர்களுக்கு என்ன மரியாதையோ இன்று ஃபேஸ்புக்கில் எழுதுபவர்களுக்கு.

‘பேராசிரியர்’ என்பவர்கள் கூட அநாகரிகமாக எழுதுகிறார்கள்.

எழுத்தில் வன்முறை என்பது பரவலாக உள்ளது. மனித மனங்களின் கீழ்மையை உணர்த்தும் விதமாகவே அப்பதிவுகள் உள்ளன. வெளிப்பார்வைக்கு நாகரிக மனிதர்கள் போல் தோற்றம்; உள்ளத்தில் வெறுப்பு. இதனால் மன உளைச்சல், ஒவ்வாமை, குருதிக் கொதிப்பு மட்டுமே சம்பளம்.

அன்றாட வாழ்க்கையும் இவற்றால் பாதிப்படைகிறது.

ஒருவருக்கு அளிக்கும் பதிலால் மற்றவர் பாதிப்படைகிறார். கோபத்தில் பதிவிடுகிறார். அதற்கு மற்றொருவர் கோபம் கொப்பளிக்கும் பதில். இது தொடர்கிறது. பலரின் கவனச் சிதறல்களுக்கும் வழி வகுக்கிறது.

இணைப்பில் பல நண்பர்கள், உறவினர்கள், எனது ஆசிரியர்கள், உயரதிகாரிகள் என்று பலரும் உள்ளனர். வெளி ஆள் அளிக்கும் பதிலால் இவர்கள் கலக்கம் அடைகின்றனர்; புதியவரின் மொழி நடையால் பீதி அடைகின்றனர்; சொற்பிரயோகத்தால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனர்.

பல மாதங்களாக இந்த நிலைமையைக் கண்காணித்து வருகிறேன். ஆண்டாள் விவகாரம், பிரதமர் தொடர்பான வெறுப்புப் பதிவுகள் என்று சிரமப்பட்டு ஜீரணித்துக் கடந்தேன். எதிர்வினை ஆற்றினேன்.

தேசத்தை இழித்து, தலைவர்களைப் பழித்து, புனிதச் சின்னங்களையும் இழிவு படுத்தி வரும் பதிவுகள் என்னைப் பொறுமையின் எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றன. இவற்றால் உடல், மனம் கெடுவதை உணர்ந்தேன்.

ஆனால், சங்கராச்சாரியார் மறைவு, கலைஞர் சுகவீனம் தொடர்பாக மிக மிக அருவருக்கத்தக்க வகையில் பலர் எழுதியதைக் காண மனம் பொறுக்கவில்லை. நிதானம் இழக்கும் வகையில் பல பதிவுகள் இருந்தன.

இவை அனைத்தையும் தவிர்க்கவும், எனது மன நிலை, என் தொடர்பில் உள்ள பெரியவர்கள், பண்டிதர்கள், ஆசிரியர்கள் முதலியோரின் மனநிலை, மன அமைதி – இவை வேண்டி ஃபேஸ்புக்கில் எழுதப்போவதில்லை. பின்னூட்டங்களுக்குப் பதில் அளிக்கப் போவதில்லை. எனது வலைப்பதிவில் வரும் கட்டுரைகளை மட்டும் பகிரவுள்ளேன்.

என் பண்பை இழந்து, என் தேசத்தைப் பழித்து, என் புனிதர்களை ஏளனம் செய்ய வழி வகுக்கும் ஃபேஸ்புக்கில் இனி எழுதுவதில்லை என்று முடிவெடுத்துள்ளேன்.

இந்த நேரத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஃபேஸ்புக்கை இழித்துரைத்தது நினைவிற்கு வருகிறது.

கட்டுரைகள் தொடர்பாகப் பேச, வலைப்பூவிலேயே பதிலுரையுங்கள்.

சங்கப்பலகை அமர்வு 11 – நிகழ்வுகள்

சிங்கப்பூர் சங்கப்பலகை வாசகர் வட்டத்தின் 11வது அமர்வு விக்டோரியா தெரு தேசிய நூலகத்தில் நடைபெற்றது. பேரா. ஞானம் கணபதி ‘சங்கத் தமிழர் வாழ்வியல்’ என்னும் தலைப்பிலும், திரு.கண்ணன் சேஷாத்ரி ‘கண்ணதாசன் காட்டும் ஆழ்வார்கள்’ என்னும் தலைப்பிலும் பேருரையாற்றினர். நான் வரவேற்புரையும் நன்றியுரையும் அளித்தேன்.

விழா தொடர்பான காணொளிகள்

சங்கத்தமிழர் வாழ்வியல்

 

கண்ணதாசன் காட்டும் ஆழ்வார்கள்