சென்னை வாசம். மாதம் 3.

சென்னை வாசம். மாதம் 3.

அமேசான் ‘வாங்கினாலே ஆச்சு’ என்கிறது. ஃப்ளிப்கார்ட் ‘இந்தட்சணம் வாங்கறியோ இல்லியோ’ என்று மிரட்டுகிறது. ஏதோ கையில் உள்ள ஃபோன் அரத்தப்பழசு போலவும், இப்போதே மாற்றாவிட்டால் முடி முழுகிவிடும் என்று புரிந்துகொள்ளுமாறு சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன இரு தளங்களும்.

இன்னொருபுறம் கிரெடிட் கார்டு கம்பெனிகள் இவ்வளவுதான் என்று இல்லாமல் ஃபோன் செய்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். நம்பர் எப்படிக் கிடைக்கிறது என்றால் ஏதோ வி.ஐ.பி. டேட்டாபேஸ்ல் வருகிறது என்கிறார்கள். அந்தப் பெயரில் ‘வேலை இல்லாப் பட்டதாரி’ என்று பரிகாசம் பண்ணுகிறார்களா என்று தெரியவில்லை. இப்போதெல்லாம் தெரியாத எண் வந்தால் உடனே ‘ வீடு லோன் கட்டாததால் ஏலத்தில் வருகிறது. நீங்க லோன் தறீங்களா?’ என்று கேட்டுவிடுகிறேன். ‘டொக்’ என்னும் சப்தம் மூலம் இன்பத் தேன் வந்து பாய்கிறது. Do Not Call லிஸ்டில் பதிந்துவிட்டேன். பார்க்கலாம்.

இப்போதெல்லாம் ஒன்வேயில் தவறான திசையில் வண்டி ஓட்டி வருபவர்களைப் பார்த்தால் கோபம் வருவதில்லை. அவர்களுக்கு வழி விட்டுவிடுகிறேன். நாய் வால். அவ்வளவுதான்.

டூ-வீலர் ஓட்டும் பெண்களைக் கண்டால் பத்தடி இடம் விட்டே செல்கிறேன். திடீரென்று எந்தப் பக்கம் திரும்புவார்களோ. நமக்கேன் வம்பு என்பதால்.

சாலையில் டூ-வீலர் ஓட்டுபவர்கள் வீடுகளில் அதீத சொல்-வன்முறை / செயல்-வன்முறைகளால் உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களோ என்று நினைக்கத்தோன்றுகிறது. வீட்டில் வெளிப்படுத்த இயலாத எதிப்புணர்வைச் சாலைகளில் காட்டுகிறார்களோ? சாலையைத் தொட்டவுடன் ஏன் அவ்வள்வு வெறி? எதனால் இந்த ‘அடங்க மறு’ எண்ணம்? மஞ்சள் எரிந்து சிவப்பு விழுவதற்குள் சாலையைக் கடந்துவிட அப்படி என்ன அவசரம்? சிவப்பு அணைவதற்கான எண்ணிக்கைக் குறைவு அறிவிப்பு நடக்கும் பட்சத்தில் 5-4-3-2-1 என்று வருவதற்குள் ஏன் குறைப்பிரசவ அவசரம்? அதென்ன ஹாரன் அடிப்பது? முன்னே நிற்பவன் கண் அவிந்தனனா? அவனுக்கு ஹாரன் அடித்து உணர்த்துகிறீர்களா? என்ன மன நிலை சார் இந்தக் கண்றாவி?

அலுவலகத்தில் மதிய உணவுக்குப் பின் சற்று கண்ணை அசத்தும் வேளையில் ஹிந்து பேப்பரின் நடுப்பக்கத்தைப் படிக்க முயல்கிறேன். அனேகமாக எடிட்டோரியல் முடியும் முன் பழைய விஜயகாந்த் போல அட்ரினலின் ஏறி, கண்கள் சிவந்து, உடம்பெல்லாம் கோபம் கொப்புளிக்க, தூக்கம் கலைந்து விறுவிறுப்பாக வேலை இடத்திற்குச் செல்கிறேன். ஹிந்து பேப்பரால் இவ்வளவு நன்மை பயக்கும் என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அதெப்படி அத்தனை தேசத் துரோகிகளும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்துள்ளார்களோ. வாழ்க ஹிந்து.

மந்தைவெளி ஒரு விந்தைவெளி. சாலைகள் சந்திக்கும் இடங்களைக் குறிக்க குப்பை டிரம்கள், வெளியே குப்பைகளுடன். நல்ல அடையாளம். பிரதமரின் ஸ்வச்ச பாரத்தாவது ஒன்றாவது. அவர் கத்திக்கொண்டே இருக்கட்டும், நாம் எச்ச பாரத் உருவாக்குவோம் என்று செயல்படுகின்றனர் மந்தைவெளிவாசிகள். (Exceptions உள்ள சில தெருக்கள் உள்ளன.) இப்பகுதி பாரதீய ஜனதா தொண்டர்கள், பொறுப்பாளர்கள் மாநகராட்சிக்குச் சொல்ல வேண்டிய கடமையில் உள்ளனர். ( நீ என்ன கிழிச்ச? என்று கேட்பவர்களுக்கு: நான் இரண்டு முறை போன்செய்து புகார் செய்தேன். ஒரு முறை நடவடிக்கை எடுத்தனர்)

மயிலாப்பூரில், கேசவப் பெருமாள் கோவில் பகுதியில் கார் ஓட்டுபவர்களுக்கு மாக்சேசே விருது கொடுக்கலாம். எப்படித்தான் ஓட்டுகிறார்களோ.

Howdy Modi and Civilisational Energy

Having been a standing witness to the energy, spirit and enthusiasm of Prime Minister Modi’s community outreach event in Singapore, I can understand and explain what is this phenomenon around ‘Howdy Modi’. 

Simply put, it is India waking up from a deep thousand year slumber, roused by yet another Narendra. While the earlier Narendra thundered in Chicago, 125 years ago, the current Narendra sets the places he visits on a thunder and lightning spree.

So, what is this ‘Howdy Modi’? 

India is exuding her soft power, by releasing, on world stage, her pent up civilisational energy that has been compressed and suppressed for at least a 1000 years due to three kinds of invasions – external physical, external intellectual and later, after 1947, internal intellectual. 

For far too long has India been subjected to forced supplication. For far too long has she been told that her forefathers were thieves, their scriptures were a bunch of lies and that their hegemony was worth nothing. For far too long has she been forced to believe that her children were lesser ones, her chastity was suspect and hence, her progeny was illegitimate. 

Now the time has come for her and her children to rubbish the allegations and shatter the shroud of shame to proclaim her virtues and those of her children. And who better than yet another Narendra could stand up to the world to proclaim the mother’s righteousness and give her the rightful place in the comity of nations? 

On every place he visits, PM Narendra Modi leaves an indelible mark of Bharat Matha and the feeling of oneness and vasuda evam kudumbakam. He writes, by his voice, in indelible letters, the eternal message of deep universal wisdom that India, the land of Bharat, stands for.

By every word he speaks, PM Modi enshrines the never-die spirit of the people of India, her traders, her academics, her hard working women, the ancient rishis and the bubbling youth who dare even the celestial bodies.

Presidential speeches, from Kennedy to Trump, have contained references to Kashmir’s problems and the need for negotiation. ( Refer Kennedy’s Inaugural speech in the UN). Now, Kashmir doesn’t figure in the problem list. Future Presidents wouldn’t talk about Kashmir like they wouldn’t talk about, say, Kerala, a state in India.

Then why do some rejoice at the paltry opposition outside the stadium? Why do some still continue to nay-say despite the spontaneous release of the long suppressed civilisational energy?

820596-howdy-modi-reuters
Modi, with palms facing upwards, indicating ‘nothing to hide’ hence genuine posture

The answer is:

This big-bang release of energy is channelized  by a mass leader who epitomises the very energy. Hence, forces and attitudes that have been shaped by 70+ years of entitlement driven liberalism, would find these rather out of place.  

Their conditioned mind, having been continuously fed on a staple hate-oozing academic diet for the last 40 years, would view any other alternate course, that shines with progress, growth, cooperation and inclusion, as alien and hence impossible to be true. It is this mind conditioning that we should aspire to get out of and get ready to acquire an original mind that is immune to media chatter and oft-repeated cliche-driven ideologies. 

And originality of mind comes by only when one sheds the cloak of arrogance acquired due to Macaulayan education of the last 100 years and begins to look inward at who one is, who his forefathers were, what were their qualities and how did they come to be.

Simply put, one needs to embark on a Bharatiya education of trying to know oneself.

Vande Mataram.

When Yuval Noah Harari became a Jew

During a visit today to a doctor, who had a picture of Mary and Jesus on his wall, I noticed Yuval Noah Harari’s ‘Sapiens’ on the desk. 

‘Did you read this book doctor?’ I asked him.

’Still reading.. Have you read this?’ he asked.

‘Yes, and also ‘Home Deus’ and ’21 Lessons…’ by the same author. Terrific books. What do you say?’ I asked.

‘May be. But you know all this is marketing. He says Bill Gates and Obama have read it. Do you think Bill Gates and Obama would have had the time to read this?’

‘Well, doctor, Gates reads many books in a year and recommends too. You could see Youtube videos.’

‘May be, but you know, if the book is so noble, then the author should give the book for free, shouldn’t he?’ he asked.

‘Well, may be. But the book has been traslated into 63 languages’ I said.

‘That is ok. But do you know he is a Jew?’ he said, about the author.

‘How does that matter? He is an atheist and a historian, in any case..’ I countered.

‘Actually, Jews are cunning. That is why the USA doesn’t lay its hands on Israel. Jews in USA ensure that..’ he continued.

I took leave of him, with a sigh.

It is common knowledge that, but for the Old Testament, there wouldn’t have been a New Testament. But for Judaism , Christianity wouldn’t have come into being. But for the Talmud.. the list is endless.

Tamil Nadu’s education & social situation leaves much to be desired. We are creating a people who are fed on hatred, enriched on ignorance and watered by a tremendous supply of fake but dangerous ‘isms’.

Half knowledge is dangerous; Wrong knowledge is disastrous.

Tamil Nadu is heading towards disaster. And I feel sorry for my state.

தமிழக அரசியலாளர்கள் கவனத்திற்கு..

‘நீங்கள்ளாம் அவ்ளோதான். உங்க தரம் அவ்ளோதான். பொருளாதரம், அயலக உறவுகள், தொழில் துறை சார்ந்த கருத்துகள், அறிவியல் புத்தாக்கம் குறித்த செய்திகள் / கருத்துகள், அறிவியல் ஆய்வுகள் குறித்த கருத்தரங்கங்கள், ப்ளாக்செயின், ஏ.ஐ., ஸ்டார்ட் அப் – இதெல்லாம் பத்தி நீங்க எப்பவாவது பேசியிருக்கீங்களா? நீங்க பேசறது எல்லாமே யாராவது ஏதாவது சொன்னா அதை எதிர்த்து பேசறது மட்டும் தான். மத்தில எதாவது சொன்னா, அது என்ன ஏதுன்னே புரிஞ்சுக்காம உடனே எதிர்க்கறது. ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தரம் ஹிந்திய எதிர்ப்போம்னு குதிக்கறது; மாசம் ஒரு தரம் உரிமை, இலங்கை, தமிழ், இனமானம் இப்பிடி ஏதாவது ஒண்ணு பத்தி கத்தறது. இது தவிர வேற எதாவது எப்பவாவது பேசியிருக்கீங்களா?’
நம் அரசியலாளர்களைப் பற்றி மற்ற மாநிலத்தவர் யாரும் இப்படிச் சொல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று மனம் பதைபதைக்கிறது. என்னதான் தமிழகத் ‘தலைவர்’கள் எதிர்மறையாகவே பேசிவந்தாலும், சாதி பற்றிக் காழ்ப்பாகப் பேசினாலும், நமது தெய்வங்கள், கோவில்கள், பண்பாட்டு அடையாளங்கள் என்று அனைத்தையும் பழித்துப் பேசினாலும், எவ்வளவுதான் தரம் தாழ்ந்த, நகைப்புக்கிரிய சொற்களைப் பயன் படுத்தினாலும், அவர்கள் அனைவரும் என் தாய்மொழி பேசுபவர்கள் என்னும் ஒரே காரணத்தால், என் பண்பாடு, கலாச்சாரம் முதலியவற்றுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு ஏற்படும் சிறுமை எனக்கே ஏற்படுவதாகத் தோன்றுகிறது (அவர்கள் எந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும்).
உதாரணமாக: எப்போதுமே பெரியார், சுயமரியாதை என்று கத்தினால் அலுப்பு தான் வருகிறது. கொஞ்சமாவது மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். ஆண்டாள் விஷயமாக வைரமுத்து சொன்னத் தவறு என்று எந்தத் தமிழக அரசியல்வாதியுமே சொன்னதாக நினைவு இல்லை – ராமதாஸ் தவிர. ஆண்டாளைப் பழிப்பதால் நீங்கள் அடையப்போவது ஒரு சாடிஸ்ட் மகிழ்ச்சியாக மட்டுமே இருக்கும்.அவளுக்காகக் குரல் கொடுக்காதது நீங்கள் தமிழுக்குச் செய்த இழுக்கு.
அதேபோல் வைரமுத்து மேல் அவதூறுகள் வந்த போது பெண்ணுரிமை, சமூகநீதி, ‘பெரியார்’ வழியில் பெண்களின் உயர்வு என்று விதந்தோதியதெல்லாம் என்னவாயிற்று என்று எண்ணிப் பார்த்ததுண்டா? பெண்ணுரிமைக் காவலர்கள் காணாமல் போன மர்மம் என்ன?
எட்டுவழிச் சாலை வேண்டாம் என்றால், பொருளாதார ரீதியில் மாற்று ஏற்பாடு என்னவென்று சொல்லுங்கள். உள்நாட்டு நீர் வழிப் போக்குவரத்தை அதிகரிக்க வழி சொல்லுங்கள். Defence Corridorல் வேறு என்னென்ன உற்பத்தி செய்யலாம் என்று சிந்தித்துச் சொல்லுங்கள்.
கூடங்குளம் – எதிர்ப்பு. நியூட்றினோ – எதிர்ப்பு. மீத்தேன் – எதிர்ப்பு. செயற்கைக்கோள் – எதிர்ப்பு. தேர்வு – எதிர்ப்பு. மொழி – எதிர்ப்பு. ஆற்றோரம் மரம் நடுதல் – எதிர்ப்பு.
எல்லாமே எதிர்பு. அப்படியானால் எதற்குத்தான் ஆதரவு? ராஜீவின் கொலையாளிக்கு மட்டும் தான் உங்கள் ஆதரவா?
ஆகவே தமிழக அரசியலாளர்களே: எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் சற்று ஆராய்ந்து, வாசித்து, காதுகொடுத்துக் கேட்டுப் பின்னர் பேசுங்கள். உதாரணம்: மாஃபோய் பாண்டியராஜன் போல் நிதானத்துடன் பேசுங்கள். உங்கள் பேச்சுக்களில் 5 விழுக்காடாவது அறிவியல், கணினி என்று பேசுங்கள். 2-3 மாதங்களுக்கு ஒருமுறை ஏதாவது அறிவியல் தொடர்பான கருத்துக்களைக் கூறுங்கள். வேறுமெனே இனமானம், தொல்குடி என்று முழங்கினால் தற்போதைய millennial சமூகமும், மற்ற மாநில கவனிப்பாளர்களும் உங்களைப் புறந்தளிவிடுவர்.
அவ்வாறு நடப்பதை நான் எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானமாகக் கருதுகிறேன். கொஞ்சம் பார்த்து நடந்துகொள்ளுங்கள்.
‘நீ எழுதறது வேஸ்ட்’ என்று சொல்பவர்கள் கவனத்திற்கு: என் கடமையைச் செய்கிறேன். செவியிருப்பவர்களுக்குக் கேட்கும்.

ஹிந்தி நமது தேசிய மொழி

உள்துறை மந்திரி அமித் ஷா ‘ஹிந்தி திவஸ்’ அன்று அனைவரும் ஹிந்தி கற்க வேண்டும், தாய் மொழியுடன் ஹிந்தியையும் கற்க வேண்டும். ஏனெனில் அதிக மக்களால் பேசப்படும் மொழி என்பதால் பாரதத்தின் முகமாக ஹிந்தி அமைகிறது. உலக அரங்கில் இந்தியாவின் மொழியாக ஹிந்தி திகழ வேண்டும் என்று சொல்லியுள்ளார். நான் இந்தச் செய்தியை வரவேற்கிறேன்.

Hindi National Language.png

 

அன்னிய மொழியான ஆங்கிலத்தை வரவேற்போம் ஆனால் ஹிந்தி வேண்டாம் என்பது ‘பஹுத்’ அறிவுவாதிகளுக்கானது. அன்னிய மொழியான ஆங்கிலத்துடன் நமது தேசத்தின் இணைப்பு மொழியான ஹிந்தியை ஏற்றுக் கொள்வதில் தவறில்லை. நெல்லூர் தாண்டினால் வாய்ப்பூட்டு போடப்படும் தமிழர்கள் ஹிந்தி கற்பதன் மூலம் ஓரளவிற்கு வெளி மாநிலங்களில் சகஜமாக வாழ உதவும். மற்ற மாநிலங்களில் தொழில் செய்யவும் உதவி செய்யும்.

மூன்று மொழிக் கொள்கை உன்னதமானது. எட்டாம் வகுப்பு வரை தமிழ், ஆங்கிலம், ஹிந்தி மூன்றும் பயிலவும், பின்னர் விருப்பப்பட்ட மொழிகளைப் பயிலவும் வழி செய்ய முடிந்தால் நல்லது. இவற்றுடன் ஜப்பானிய, சீன மொழிகளில் ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றால் இன்னமும் நல்லதே. தமிழக மாணவர்கள் பயன்பெறுவர்.

பொதுவாக ஒரு மொழியில் பூரண தேர்ச்சி இருப்பின் பிற்தொரு மொழியை எளிதில் கற்க இயலும். ஆகவே பாரதியின் கூற்றுப்படி ‘யாமறிந்த மொழிகளிலே..’ என்று சொல்ல வேண்டுமானால் பன்மொழித்திறமை அவசியமே.

இந்த நிகழ்வில் தி.க.தலைவர் சிங்கப்பூரைத் துணைக்கு இழுத்துள்ளார். ‘சிங்கப்பூர் போன்று நான்கு மொழிகளிலும்..’ என்று வியாக்கியானம் செய்துள்ளார். சிங்கப்பூர் ஒருபோதும் தனது அயல் நாட்டு உறவுகளில் ஆங்கிலம் தவிர வேறெதையும் பயன்படுத்தியதில்லை. சீனம் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்கிறார் எனது நண்பர். சீனாவுடன் தொடர்புகொள்ள சீனத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் போலும்.

சிங்கப்பூரில் நிரந்தரவாசம் செய்ய விண்ணப்பம் கூட ஆங்கிலத்திலேயே இருத்தல் வேண்டும். தமிழில் பிறப்புச்சான்றிதழ் இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. தமிழில் உள்ள சான்றிதழை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து இந்தியத் தூதரகத்திடம் சான்றிதழ் பெற்று வர வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது சிங்கப்பூர். ‘சிங்கப்பூரின் அதிகாரத்துவ மொழிகளில் தமிழும் உள்ளதே?’ என்று கேள்வி எழுப்பி இருந்தேன். ‘இது தான் சட்டம். வேண்டுமானால் ஆங்கிலத்தில் கொண்டுவா’ என்று அனுப்பினர். ஏப்ரல் மாதம் முழுவதையும் தமிழ் மொழிக்காக ஒதுக்கியுள்ள நாடு, நிர்வாகம் தொடர்பாக இப்படிச் செய்கிறது. இதில் தவறில்லை. ஏனெனில் அது நிர்வாகத்தை எளிமையாக்குகிறது. பொதுமொழியாக ஆங்கிலம் பயன்படுகிறது. அவ்வளவுதான்.

ஆகவே தமிழக அரசியல் வியாதிகள் உளறாமல் இருத்தல் நலம்.

தமிழக மாணவர்களாகிய நினைவில் கொள்ள வேண்டியது:

நீங்கள் எத்தனை மொழிகளைக் கற்கிறீர்களோ அவ்வளவு பயன் பெறுவீர்கள். ஹிந்தி, மராத்தி, ஜப்பானிய மொழி முதலியனவற்றை ஓரளவு கற்றிருந்ததால் நான் பெற்ற பலன்கள் ஏராளம். நீங்களும் பயன் பெற அழைக்கிறேன். தமிழ், ஆங்கிலம், ஹிந்தி தவிர, விருப்பப்பாடமாக சீனம் அல்லது ஜெர்மன் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். எதிர்காலம் சிறப்பாக அமையும்.

என் நண்பரின் உடன் படித்த ராமுவுக்குப் படிப்பு வரவில்லை. 8ம் வகுப்பில் 3 ஆண்டுகள் இருந்தான். பல ஆண்டுகள் சென்றபின் +2 முடித்தான். வேறு எதுவும் கிடைக்காததால் பி.ஏ. ஆங்கிலம் பயின்றான். சென்னையில் ஒரு தையல் கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து உபரி நேரத்தில் ஜெர்மன் பயின்றான். இரண்டாண்டுகளில் ஜெர்மனுடன் சேர்த்து ஃப்ரென்ச் பயின்றான். நண்பரின் உந்துதலால் ஜப்பானிய மொழி பயின்றான். 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நண்பர் சொன்னது: ‘ராமுவைப் பிடிக்கவே முடியல. மெயில் அடிச்சா ஜப்பான்ல இருக்கேங்கறான், ரெண்டு நாள் கழிச்சு ஸ்பெயின், அடுத்த வாரம் ஜெர்மெனில.. இப்பிடி பறக்கறான். ஊர்ல பல ஏக்கர் வாங்கிப் போட்டுட்டான். டூர் கைடா இருக்கானாம்’ என்றார். இன்று அவன் ஒரு சுற்றுலா நிறுவனத்தை நிர்வகிக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டேன்.

ஆக, மொழி அரசியலில் கலக்காமல், முடிந்த அளவு அதிகமான மொழிகளில் தேர்ச்சி பெறுங்கள். உலகம் உங்களை அரவணைக்கக் காத்திருக்கிறது. அதற்கு முதலில் தமிழ், ஆங்கிலத்துடன் ஹிந்தியைக் கற்கத் துவங்குங்கள்.

வளமான எதிர்காலத்திற்கு ஆ..பக்கங்களின் வாழ்த்துக்கள்.

‘Flashpoint’ – book review

Flashpoint’, a completely unreadable book by J.Sri Raman also doubles as an eminently anti-national one. While going through the ‘Advance Praise’ section, I saw that Prof. Vijay Prashad ( of anti-national articles fame in The Hindu), had praised this book. Hence I began ‘Flashpoint’ with some trepidation and an element of doubt hoping against hopes that this book would be different and enlightening despite the leftists’ praise by Prashad.

I was a fool.

The book seeks to paint India, Pakistan and the US in the same light. It criticises the Nuclear weapon tests, tries to imply that the US was behind Vajpayee’s trip to Pakistan by bus, demonises Gujarat riots and thereby Narendra Mod.. and the list continues.

417ktkp1d8l._sx297_bo1204203200_Having been written in 2004, the book’s criticism of the nation stops there. However there are some important quips, like V.K.Krishna Menon’s advice to the US not to feed Pakistan’s military et al.

The author goes on to say that the Indian Army was hand in glove in the unrest in Kashmir. The author further says that Indian Army sends mercenaries to Pakistan to get trained, makes them come back and then encounters them. Such is the quality of the book.

You could read this to know how the left ecosystem works in tandem with avowed anti-India forces such as Arundati Roy. #bookreview

P.S.: My 14 year old son seems to like this book. Should I be worried?

‘Degree Coffee by the yard’ – a review

‘Degree Coffee by the yard’, a book on Madras, by Nirmala Lakshmanan, great grand daughter of the late Kasturi Ranga Iyengar of The Hindu, is a missed opportunity to portray Chennai. With its rich and varied heritage, Madras aka Chennai presents delectable topics amidst resplendent historical sites.

The book meanders, chugs and pulls along to qualify as a let down and in the process commits injustice to the city of Chennai. The treatment to the history of the city is neither deep nor wide.

The book misses the main aspect of bringing to light the leading lights of the great city. The treasure trove that is Chennai has been given a step-motherly treatment, so to say. The book is available at the Adyar District Library, Chennai.51pmfvlaell._sx354_bo1204203200_

இராமானுசர் கட்டிய கோவில் – முன்னேற்றம்

இராமானுசர் கட்டிய சோழங்க நல்லூர் வேணுகோபாலன் கோவிலின் அவல நிலையைப் பற்றி செப்டம்பர் 2, 2018 அன்று இங்கே எழுதியிருந்தேன். என் உடன் பணியாற்றும் பாலாஜி, Pracharam.in மூலம் பல ஶ்ரீவைஷ்ணவ கைங்கர்யங்கள் செய்துவரும் ஶ்ரீமான் வீரராகவன், இன்னும் பல தொண்டர்கள் மூலம் நேற்று ஶ்ரீஜயந்தி உரியடி உற்சவம் நடை பெற்றது. கோவிலும் விரைவில் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட இருக்கிறது.

இத்தொண்டில் பங்கேற்ற அடியார்கள், அடியேன் எழுதியதைப் பரப்பி, அனைவரும் தெரிந்துகொள்ளச் செய்த வாசகர்கள் எல்லாருக்கும் சிரம் தாழ்ந்த கைகூப்பு.

ஏதோ நாம் செய்கிறோம் என்று நினைக்க வழியில்லை. அவன் நடத்திக் கொள்ள நினைத்தான். ஒரு அணில் போல் நான் பயன்பட்டேன். ஜாம்பவான், அனுமன், இலக்குவன் என்பது போல் பாலாஜி, வீரராகவன் முதலானோர் பயன்பட்டனர். இல்லை. அவன் அப்படிப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். அவ்வளவுதான்.

வாசகர்களுக்குச் சில படங்கள். முடிந்தால் ஒருமுறை சென்று வாருங்கள். கண்ணனின் அருளுடன் உடையவரின் கருணையையும் பெற்று வரலாம்.

கோவில் தொடர்பான உதவிகள் செய்ய விழைவோர் ஶ்ரீமான் பாலாஜியைத் தொடர்புகொள்ளவும்.  வீரராகவன் சம்பத்தைத் தொடர்பு கொண்டு அவரது பிரச்சாரப் பணிகளுக்கும் உதவலாம். (+91 9655219245).

வீரராகவன் பற்றி முன்னர் நான் எழுதிய பதிவு இங்கே.

உரியடி தொடர்பான சில படங்கள்.

 

சிங்கப்பூர் இலக்கியம் – என் பார்வை

சுனீல் கிருஷ்ணன் சிங்கப்பூர் இலக்கியம் பற்றி விமர்சித்திருந்தார். அதைத் தொடர்ந்து ஜெயமோகனும் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தார். இதற்கு மறுப்பு, விளக்கம் அளித்து நண்பரும் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் இரண்டு பதிவுகள் எழுதியிருந்தார்.

சிங்கப்பூருக்கு வரும் எந்தத் தமிழக எழுத்தாளரும் சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தைத் தூக்கிப் பிடித்து, எழுத்தாளர்களை விதந்தோத வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. (இதைப்பற்றி 2016ல் ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதியிருந்தேன்.) அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று சிங்கப்பூரில் இருந்து எழுதுபவர்களும் நினைக்கவில்லை என்பதை நான் அறிவேன்.

சுனீல் மற்றும் ஜெயமோகனின் விமர்சனத்திற்கு ஆட்பட்டுள்ள சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர்களை நான் அறிவேன். Both ends of the spectrum உண்டு. அருமையாக எழுதுபவர்களும் அவ்வாறு எழுதாதவர்களும் என்று இரு துருவங்கள் சிங்கையிலும் உண்டு. நிற்க.

சூர்யரத்னா எழுதுவது இலக்கியம் அன்று, ராணிமுத்துவில் வரும் பத்திக் கதை போன்றது என்ற ஜெயமோகனின் கூற்று அவரளவில் சரியே. ஆனால், சூர்யரத்னா ஜெயகாந்தன் கிடையாது. அவர் எழுதும் சூழல் ஜெயகாந்தன் எழுதிய சூழலை ஒட்டியது அன்று. அன்றாட வாழ்க்கைத் துன்பங்கள் அற்ற சமூகம் சிங்கப்பூர் சமூகம். பிரச்னைகள் அற்ற சமூகத்தில் ஜெயகாந்தன் தர இலக்கியம் எழுவது எங்ஙனம் சாத்தியம்? சூரியரத்னா அவர்களது நடைமுறை வாழ்க்கையை ஒட்டி எழுதுகிறார். அந்த நாட்டின் அளவில் அது அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆகவே அது சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஷானவாஸ் உணவுக் கடைகள், உணவு தொடர்பான தொழில் செய்து வருபவர். தனது தொழில் சார்ந்த ஆழ்ந்த அறிவும் அனுபவமும் உடையவர். அவர் தனது தொழில் வழியாகக் காணும் சிங்கப்பூரைத் தனது எழுத்தில் காட்டுகிறார். ஆகவே அதுவும் சிங்கப்பூர் இலக்கியமே.

ஜெயந்தி சங்கர் பாவனைகள் இல்லாமல் எழுதுபவர். மொழிபெயர்ப்புகள் செய்கிறார். சிங்கப்பூர் தொடர்பான சீன மொழிக் கதைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறார். சிங்கப்பூர்க் கதைகளை ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கிறார். அவரது பார்வையில் தென்படும் சிங்கப்பூரை அவர் நமக்குக் காட்டுகிறார். சிங்கப்பூரைப் பொறுத்தவரை அதுவும் இலக்கியமே.

சித்துராஜ் பொன்ராஜின் வீச்சு அதிகம். அதிகம் வாசிப்பவராகவும், உலக இலக்கியங்களில் பயிற்சி உடையவராகவும், தமிழ், சம்ஸ்க்ருதம், கன்னடம், ஸ்பானிஷ் என்று பல மொழிகளில் தேர்ச்சி உடையவருமான சித்துராஜ் பொன்ராஜ் தனது பார்வையில் சிங்கையின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கிறார். பக்தி இலக்கியங்களிலும் ஆர்வம் உடைய அவரது பார்வை விசாலமானது.

மாதங்கி யதார்த்த வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பவர். இவரும் ஜெயந்தி சங்கரும் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிங்கையில் குடியேறியவர்கள். நடுத்தர மக்களின் வாழ்வைச் சித்தரிப்பதாக இவர்களது எழுத்தைப் பார்க்கிறேன்.

சித்ரா ரமேஷ், குமார், அழகு நிலா என்று பலரும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சித்ரா பெண்ணியம் தொனிக்க எழுத வேண்டும் என்று பிரயத்னப்பட்டு எழுதுகிறார். குமார் கவிதைகள் எழுத முயன்று தனது பார்வையைப் பதிவு செய்கிறார். அழகுநிலாவின் எழுத்துகள் நேர்மையானவை. புனைவு, அபுனைவு என்று இரண்டையும் எழுதும் அவர், தனது கட்டுரைகளுக்குச் செறிவூட்டுவதற்காகப் பெரும் முயற்சி செய்பவர்.

கவிதைகள் எழுதுபவர்கள் பலர் உள்ளனர். நான் கவிதையின் பக்கம் போவதில்லை. பலதும் வேண்டும் என்றே பொய்யுரைப்பதாகத் தோன்றுவதால் அப்படி.

இத்தனை பேர் தான் எழுதுகிறார்களா என்கிற கேள்வி எழலாம். மொத்த நாட்டின் மக்கள் தொகை 55 லட்சம். இதில் இந்தியர்கள் 7%. சுமார் 3,85,000 இந்தியர்களில் தமிழர்கள் அதிக அளவில் உள்ளனர். அவர்களில் இருந்து வந்து தற்போது எழுதுபவர்கள் மேற்சொன்னவர்கள். இன்னும் சிலரும் எழுதுகின்றனர். அவர்களை நான் வாசித்ததில்லை.

எழுதும் பிறர் திருமுறைகள், கம்பன் சார்ந்து எழுதுகிறார்கள். இவர்கள் அறிஞர்கள் என்னும் வகையினர்.இலக்கியவாதிகள் அல்லர். பெரியவர் அ.கி.வரதராசன் இவ்வகையைச் சேர்ந்தவர்.

எழுதுபவர்கள் முதலில் வாசிக்கக் கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும். தீவிரமாக வாசித்தபின் எழுத்து வாய்க்கும். மேற்சொன்ன எண்ணிக்கையில் உள்ள தமிழர்கள் மத்தியில் தீவிர வாசிப்பு வாய்த்தவர்கள், அப்படி வாய்த்தவர்களில் இருந்து கிளர்ந்து எழுந்து எழுதுபவர்கள், எழுதியதைப் புத்தகமாக வெளியிடுபவர்கள் என்று எண்ணிக்கை Drill Down Effectல் குறைந்துகொண்டே வந்து எழுதுபவர்களின் எண்ணிக்கை 15 என்று நின்றால் வியப்பதற்கில்லை.

எழுதும் 15 பேரில் யாரும் ஜெயகாந்தன் போல், புதுமைப் பித்தன் போல் எழுதவில்லை, எனவே இலக்கியம் இல்லை என்று சொல்வது சரியா?

அப்படி எழுதும் 15-20 பேரும் சில கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு, ஒரு சட்டகத்தின் உள்ளே இருந்தபடியே எழுதுகிறார்கள். சிலதை எழுத இயலாது. உதா: ‘காவி கார்ப்பரேட் மோதி’ என்று கீழைக்காற்று பதிப்பகத்தின் நூல் உள்ளது. நெற்றியில் திலகத்துடன் மோதி, கையில் சூலம், அதில் காவிக் கொடி, அதன் மேல் மண்டையோடு. இப்படிப்பட்ட அட்டைப்படத்துடன் தமிழகத்தில் வெளியிட முடியும். சிங்கையில் அதைப் போன்ற நூல்கள் வெளிவர வாய்ப்பில்லை. பணமதிப்பிழப்பை முன்வைத்துத் தமிழில் நாவல் எழுத முடியும். அங்கு அதைப் போன்று செய்ய வாய்ப்பு குறைவே. சுத்திகரிக்கப்பட்ட கருத்துகளையே எழுத முடியும். ஆக, கற்பனை விரிவது எங்ஙனம்? கற்பனை + நிகழ் அரசியல் விமர்சனங்கள் அற்ற பண்படுத்தப்பட்ட பார்வையுடனேயே எழுத முடியும் எனும் போது இலக்கிய ஆழம் கிடைப்பதெப்படி?

கடல் அளவு கருத்துக்களஞ்சியம் இல்லை. சிறிய, சுத்திகரிக்கப்பட்ட குளத்தின் அளவே உள்ளது. குளமும் ஆழமில்லை, நீர் வரத்து கட்டுப்பாடிற்குள். சுத்தப்படுத்தப்பட்ட நீர். குளத்தில் உள்ள மீன்கள் சுவை குறைவாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை மீன்கள் அன்று என்பது சரியா?

சிங்கை அரசு எப்போது விழிப்புடன் இருக்கின்றது. சமூக நல்லிணக்கம், மொழி, இன வேறுபாடுகள் பெரிதாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுதல், தீவிரவாதம் தலையெடுக்காமல் கண்காணிப்பு, மதங்களுக்கிடையே சமரசப் போக்கையே முன்னிறுத்துதல் என்று எந்தப் பிளவும் நிகழா வண்ணம் உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. சுருக்கமாக ஒரு No-Nonsense அரசு. ஏனெனில் சமூக நல்லிணக்கம் தானாக நிகழந்ததன்று என்பதை அடிக்கடி மக்களுக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டே உள்ள அரசு அந்நாட்டரசு. தமிழகத்தில் உள்ளதைப் போல எந்தக் குப்பையையும் எழுதலாம், எந்த இனத்தாரையும், மொழியாரையும் கேவலப்படுத்தலாம் என்பதற்கான சூழல் அங்கு இல்லை. இனங்களுக்கு இடையேயான பிளவுகளைப் பயன்படுத்தி ஒப்பாரிக் காவியம் படைக்க வழியில்லை. எனவே ‘உயர்ந்த’ இலக்கியம் உருவாக வழியில்லை ( உயர்ந்த என்றால் என்ன என்பது தனியாக ஒரு கட்டுரைக்கான பொருள்).

உதரணமாக: தமிழகத்தில் தீப்பொறி பறக்கப் பேசும் பேச்சாளர்கள் சிங்கை சென்றால் வழவழவென்று ‘ஒற்றுமை’, ‘நல்லிணக்கம்’ என்றே ஜல்லியடிக்கவே வேண்டும். அது தான் சிங்கை. மீண்டும் தமிழகம் வந்து ‘சுடுகாடாக மாறும், ஆயுதம் ஏந்துவோம்’ என்று முழக்கம் இடுவர். அது தான் தமிழகம்.

உண்மையை ஒப்புக்கொள்வோம். சிங்கப்பூரில் தமிழ் இல்லாமல் தினமும் வாழ்ந்துவிட முடியும். அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தமிழின் தேவை இல்லை. பெருவாரியான சிங்கைத் தமிழர்கள் சிங்லிஷ் கொண்டே வாழ்ந்துவிட முடியும். பள்ளிகளிலும் தமிழை -Functional Tamil – என்கிற அளவிலேயே கற்பிக்கிறார்கள். Higher Tamil உண்டு. அதை விருப்பப்பட்டு எடுத்துப் பயில வேண்டும். அத்துடன் தமிழுடனான தொடர்பு அறுந்துவிடுகிறது. இதைத் தவிர்க்கவும், தமிழை வாழும் மொழியாக வைத்திருக்கவும் சிங்கைத் தமிழர்களும் அரசும் முனைந்து இலக்கியத்திற்கான பரிசுகள், கோப்பைகள், ஊக்கத் தொகைகள் என்று வழங்கித் தமிழைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர். இதுவே சிங்கையில் தமிழின் நிலை. இதில் புதுமைப்பித்தன், ஜெயகாந்தன் முதலியோர் உருவாக வாய்ப்பில்லை. அதற்கான சூழ்நிலையும் இல்லை. இதுவே நிதர்ஸனம்.

இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் சிங்கப்பூரில் தமிழில்  பேசுவார்களா என்கிற கேள்வி அம்மக்களின் நினைவுகளில் என்றும் உள்ளது. அதற்கான முயற்சிகளில் அவர்கள் இருக்கிறார்களே தவிர, இலக்கியத்தை ஜெயகாந்தன் அளவிற்கு மேம்படுத்த அவர்கள் முயற்சிப்பதில்லை. அதற்கான சூழலும், தேவையும் அங்கு இல்லை.

இதெப்படி உனக்குத் தெரியும் என்று வினவலாம். சிங்கையில் 10 ஆண்டுகள் வசித்துள்ளேன். அங்குள்ள குறிப்பிடத்தக்க பெரியோருடன் பழகியுள்ளேன். அளந்தே பேசும் அப்பெரியோர் மனதில் ‘தமிழை வாழும் மொழியாக்குவதெப்படி? சிங்கையின் 100வது விடுதலை ஆண்டில் தமிழில் பேசுவோர் இருப்பரா? தமிழ் சிங்கையில் தொடர்ந்து திகழ வேறென்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற எண்ணமே ஓடுகின்றது.

இந்த நிலையில் சிங்கப்பூரின் இலக்கியத் தரத்தைத் தமிழகத்துடன் ஒப்பிடுவது தவறு. ஆப்பிளையும் ஆரஞ்சையும் ஒப்பிடுவது சரியன்று.

பி.கு.: ‘நீ என்ன இலக்கியவாதியா? உன்னை யார் கேட்டார்கள்?’ என்போர் வேறு பாத்திரக் கடைக்குச் செல்லவும். ஜெயமோஹன் 2016ல் சிங்கை வந்திருந்த போது செய்திருந்த சில இலக்கிய விமர்சனங்கள் பற்றி அப்போது நான் எழுதியது இங்கே.

‘தஞ்சாவூர்’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

தஞ்சாவூர்
தஞ்சாவூர்


முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களின் தாள் பணிகிறேன். ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பேரானந்தப் பனுவலை யாத்திட்ட அன்னார் புவனம் மூன்றுடை நாச்சியார் மற்றும் பரமசாமியின் அருளால் எல்லா நலனும் இன்னமும் பல நூல்களியற்றி அடியோங்களது அறிவுக் கண்ணைத் திறக்க வேண்டும்.

 
அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர் நாயக்கர் வரலாறு’ நூலை சிங்கை நூலகத்தில் படித்துப் பிரமித்தேன். தற்போது மந்தைவெளி நூலகத்தில் அன்னாரின் ‘தஞ்சாவூர்’ என்னும் பெயரில் வந்துள்ள ஆராய்ச்சிக் கருவூலத்தை வாசித்தேன் அல்லேன், தொடர்ந்து ஒரு மாதமாக வாசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
 
ஒரேயடியாக வாசித்தால் சுவை குறையும் என்பதால் மட்டும் தினமும் ஒரு மணி நேரம் என்று வாசிக்கவில்லை, நூல் விரைவில் முடிந்துவிடுமே என்பதால் தினமும் ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக வாசித்தேன்.
 
வாசித்தேன் என்பதை விட, வாழ்ந்தேன் என்பது சரியாக இருக்கும். இராஜராஜன், அவன் தமக்கை குந்தவை, பின்னர் வந்த இராஜேந்திரன், பின்னர் வந்த பிற சோழர்கள், முன்னர் வந்த முத்தரையர்கள், சோழர்களை வென்ற பாண்டியர், பின்னர் தோன்றிய நாயக்க மன்னர்கள், அவர்களுக்குப் பின்னர் வந்த மராத்திய மன்னர் என்று ஒவ்வொருவருடனும் உடன் பயணித்து அவர்கள் செய்த நிவந்தங்களை, அறப் பணிகளைக் கண்ணுற்றேன். விஜயராகவ நாயக்கரின் மறைவால் சோகக்கடலில் ஆழ்ந்தேன், பின்னர் ஒருவாரு சுதாரித்து துரோகத்தால் பதவி பெற்ற மராத்திய மன்னர் பரம்பரையையும் வியந்தேன் – அவர்கள் செய்த அறப்பணிகளால்.
 
நாயக்கரின் நீர்ப்பாசன முறைகள், குடிநீர்க் குழாய் திட்டம் முதலியன நாகரீகம் முன்னேறியதாக நாம் நினைக்கும் தற்காலத்தை எண்ணுங்கால் நம்மை வெட்கத்தில் ஆழ்த்துவன.
சில செய்திகளை மட்டும் தருகிறேன், உங்களுக்கு சுவை தெரிவதற்காக:

ராஜராஜன் காலத்து நிர்வாகம் பற்றிய செய்திகள் வியப்பூட்டுவன.

அம்மன்னன் காலத்தில் வங்கிகள் இருந்துள்ளன. ‘தஞ்சாவூர்ப் பெரும் பண்டாரம்’ என்பது அந்த வங்கியின் பெயர். பெரிய கோவிலில் இருந்துள்ளது. இவ்வங்கியில் காசும் நெல்லும் முதலீட்டுப் பொருட்களாக இருந்துள்ளன.

இந்த வங்கியில் இருந்து ‘பெருநங்கை மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையார் கடன் பெற்றுள்ளார்கள். அதற்காக ஒரு ஆண்டுக்கு ஒரு காசுக்கு முக்குறுணி நெல்லை வட்டியாகச் செலுத்தியுள்ளனர்.

இது தவிர, நாட்டுப் பண்டாரம், ஊர்ப் பண்டாரம் என்று இரு வங்கிகள் பெரிய கோவிலிலேயே இருந்துள்ளன. ஊர்ப்பண்டாரம் கோவில் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. நாட்டுப் பண்டாரம் சமுதாயச் செலவுகளுக்குக் காசு கொடுத்து வந்தது. கோவில் கோவில் சொத்து வேறு பணிகளுக்குத் திருப்பிவிடப்படவில்லை.

கோவிலில் வேலை செய்யும் பரிசாரகர்கள் முதலானவர்களுக்கு ஊள்ளூர்ப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம். பண்டாரங்களை ( வங்கிகளை) நிர்வகிக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கு நாட்டுப் பண்டாரத்தில் இருந்து ஊதியம் என்று வகுத்திருந்தார் ராஜராஜன்.

இவை தவிரவும் மன்னன் ராஜராஜன் ‘இராஜராஜதேவர் பண்டாரம்’ என்று இன்னொரு வங்கியை வைத்திருந்தார். அதிலிருந்து பெரிய கோவில் மூர்த்திக்கு நிவந்தங்கள் செய்துள்ளார்.

ஒரு கணக்கும் இன்னொரு கணக்கும் ஒன்றொடொன்று தொடர்பில்லாமல், எந்தச் சிக்கலும், குழப்பமும் இல்லாமல் மாமன்னர் ராஜராஜன் அருளாட்சி செய்துவந்துள்ளார்.

மாமன்னன் இராஜராஜனுக்கு பிள்ளையாருக்கு வாழைப்பழங்கள் நைவேத்யம் பண்ண ஆசை.

ஒரு நாளைக்கு 150 பழங்கள் தேவை. ஆண்டுக்கு (x360) = 54,000. ஒரு காசுக்கு 1200 வாங்கலாம்.

360 காசுகளைக் கோவில் பண்டாரத்தில் வைப்பு நிதியாக வைக்கிறான். பண்டாரத்தார் அப்பணத்தை வட்டிக்கு விடுகின்றனர். 12.5% வட்டி.

வணிகர்கள் பண்டாரத்திடம் கடன் வாங்குகின்றனர். வட்டியாக வாழைப்பழம் கொடுக்கின்றனர். 60 காசுகள் கடன் பெற்ற வணிகர் வட்டியாக 7.5 காசு (9000 பழங்கள்) கொடுக்கிறார். நாளொன்றுக்கு 25 பழங்கள் அளிக்கிறார். இப்படியாக வணிகர்கள் தங்கள் வணிகத்துக்குக் கடன் பெற்று, வட்டியை வாழைப்பழமாக அளிக்கின்றனர்.

இராஜராஜனின் அசல் பணமும் கரையவில்லை, வட்டி மூலம் பிள்ளையாருக்குப் பழம் கிடைக்கிறது, பழம் உற்பத்தி செய்வோர் பலன் பெறுகின்றனர், வாழைப் பழத்தின் விலையும் ஒரு காசுக்கு 1200 என்று ஸ்திரமாக இருக்கிறது. (Inflation எல்லாம் இல்லை).

வட்டி விகிதம் முதற்கொண்டு வெளிப்படையாகப் பொறித்து வைத்திருந்தது அவனுடய அரசு.இது நிதி மேலாண்மை, நிர்வாகம், அறம் மூன்றும் தளும்பிய அரசு. நமது மூதாதை இராஜராஜனின் அரசு.

மற்றோன்று:

குந்தவைப் பிராட்டிக்கு மருத்துவமனை நிறுவ ஆசை. ‘இராஜகேசரி சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்னும் ஊரின் சபையோரிடம் இடம் கேட்கிறாள். 9 மா நிலத்தை 70 காசுகள் பெற்றுக் கொண்டு விற்கிறார்கள். தனது தந்தையின் பெயரில் ‘சுந்தர சோழ விண்ணகர ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் மருத்துவமனை அமைக்கிறாள்.

மருத்துவமனைக்கு ‘வைத்திய போகமாக’ இன்னும் கொஞ்சம் நிலம் அளிக்க எண்ணுகிறாள் குந்தவைப் பிராட்டி. அதே கிராமத்தில் ஒருவரிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கி, ‘சவர்னன் அரையன் மதுராந்தகன்’ என்பவனுக்கு அளிக்கிறாள். அவனும் அவனது வம்சத்தினரும் ஆதுலசாலையைப் பராமரிக்கவே இந்த நிவந்தம் என்று சாசனம் எழுதி வைக்கிறாள்.

இந்தக் கல்வெட்டுகள் பாபனாசம் வட்டம் இராஜகிரிக்கு அருகில் உள்ள கோவில் தேவராயன் பேட்டை சிவாலயத்தில் உள்ளன.

குந்தவை இந்த நிவந்தங்களை அளித்த போது ஆட்சியில் இருந்தது இராஜராஜனின் புதல்வன் இராஜேந்திரன். குந்தவை அவனுக்கு அத்தை முறை. நினைத்திருந்தால் நிலத்தை அபகரித்து அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் பணம் கொடுத்து வாங்கி அளிக்கிறாள்.

பின்னர் இராஜராஜனின் பேரன் வீரராஜேந்திரன் திருமுக்கூடல் திருமால் ஆலயத்தில் ஒரு பள்ளியையும், மருத்துவமனையையும் அமைக்கிறான். ‘வீரசோழ ஆதுல சாலை’ என்னும் பெயரில் இயங்குகிறது. 15 படுக்கைகள் இருந்துள்ளன. அறுவை சிகிச்சையும் நடந்துள்ளது. செவிலியர்கள் இருந்துள்ளனர். இத்தனைக்கும் வீரராஜேந்திரன் நிவந்தம் அளிக்கிறான். மருந்துகள் அனைத்தும் ஆயுர்வேத மருந்துகள். (19 மருந்துகள் உள்ளன. கோமூத்ர ஹரிதகி என்னும் மருந்தும் இருந்துள்ளது).

இதுவே சோழப்பேரரசு. நமது முதாதைகளின் அருளாட்சி நடைபெற்ற அருளரசு.

 
பிறிதொன்று:

 

கருவூர்த்தேவர் இயற்றிய பாடல்கள் மூலம் தஞ்சாவூரில் மாட மாளிகைகள், கல்லூரிகள், ஆடல் தளங்கள்/அரங்கங்கள், சோலைகள் இருந்தன என்று தெரிகிறது.

ஆக, அப்படிப்பட்ட ஏதோ பெரிய மாளிகையில் தான் ராஜராஜன் இருந்திருக்க வேண்டும். மாளிகை என்னவானது? அரங்கங்கள் என்னவாயின? பெரிய கோவில் தவிர வேறு பெரிய கட்டடங்கள் காணக் கிடைக்கவில்லையே என்னும் ஐயம் நம்மில் பலருக்கு இருக்கலாம்.

இராஜராஜன் காலம் முடிந்தபின் தஞ்சாவூர் சோபிக்கவில்லை. இராஜேந்திரன் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கட்டினான். அங்கே தங்கியிருந்தான். பழையாறை, ஆயிரத்தளி என்னும் நந்திபுரம் முதலியன ஏற்றம் பெற்றன. மன்னர்கள் இவ்விடங்களில் அர்ண்மனைகள் கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்துவந்தனர்.

ஆனால், தஞ்சை மாளிகைகள் எப்படி அடியோடு அழிந்தன? அந்தக் கொடுமையைக் கேளுங்கள்.

பாண்டிய மன்னன் குலசேகர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கினான். அவனை இராஜராஜன் பின் வந்த மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் இருமுறை வென்று அடக்கினான். ஆனாலும் குலசேகரன் விடவில்லை. மூன்றாம் முறையாகப் படையெடுத்து வந்தான். மட்டியூர், கழிக்கோட்டை என்னும் ஊர்களில் போர் நடந்தது. பாண்டியன் தோற்று ஓடினான்.

குலோத்துங்கன் விட்டிருக்கலாம். ஆனால் பாண்டியரின் திமிரை அடக்க எண்ணி மதுரையைத் தீக்கிரையாக்கினான். மீனாட்சியம்மன் கோவிலை மட்டும் விடுத்து அனைத்து மாளிகைகளையும் அழித்தான். மதில் சுவர்களும் போயின. பின்னர், பாண்டியனின் சபையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி, அந்த இடத்தில் கழுதையைக் கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான். இவ்வாறாகத் தனது ஆத்திரத்தைத் தணித்துக் கொண்டான்.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் இறந்த பிறகு அப்போதைய பாண்டிய மன்னன் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் சோழ நாட்டைத் தாக்கி, உறையூர், தஞ்சாவூர் இரண்டையும் ஒவ்வொரு கட்டடமாகத் தீயிட்டு அழித்தான்.

சோழன் செய்ததையே இவனும் செய்தான். தஞ்சையின் அரண்மனையை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி கழுதை கொண்டு உழுது வரகு விதைத்தான்.

அதற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முன்பு கரிகாற் சோழன் கட்டி உருத்திரங்கண்ணனார் என்னும் புலவருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்த பதினாறுகால் மண்டபம் ஒன்று மட்டும் இடிக்கப்படவில்லை. இந்தச் செய்தி திருவெள்ளறைக் கல்வெட்டில் இருக்கிறது.

சோழ நாட்டின் தஞ்சாவூரின் மதில்கள், மாட மாளிகைகள் 368 ஆண்டுகள் நின்றிருந்தன.

சோழ, பாண்டிய மன்னர்களுக்கு இடையே ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இருவரும் வெறிபிடித்து கட்டடங்ளையும் மாளிககளையும் அழித்தனர். ஆனால் இருவரும் கோவில்களை அழிக்கவில்லை.

அதனைப் பின்னர் வந்த முகமதியத் தளபதிகள் செய்தனர். தற்போது நமது அரசின் அதிகாரிகளும் ‘திருப்பணி’ என்னும் பெயரில் சில ஆர்வலர்களும் செய்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் பேரறிவு படைத்த தமிழ்த் திரையுலகினர் வாசித்திருக்க நியாயமில்லை. கடுகளவே அறிவு படைத்த அடியேனைப் போன்ற அறிவிற் சிறியார்கள் படித்து இன்புறலாம். மேலே சொல்ல ஒன்றுமில்லை. தமிழராயிருப்பின் அவசியம் வாசியுங்கள்.
‘தஞ்சாவூர்’ – ஆசிரியர்: குடவாயில் பாலசுப்பிரமணியன், வெளியீடு: அன்னம், மனை எண் 1, நிர்மலா நகர், தஞ்சாவூர் – 613 007.
 
நூல் தமிழக அரசின் நூலகங்களில் கிடைக்கின்றது. #bookreview