திருவிடந்தையில் ஒரு மணி நேரம்

‘இங்கே வர இவ்வளவு நாளா?’ என்று கேட்பது போல் தோன்றியது. சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நின்றுகொண்டிருக்கும் பெருமாள்அவர்.  பலமுறை செல்ல யத்தனித்துக் கடைசியாக இன்று(11-03-2020) நிறைவேறியது. இடம் திருவிடந்தை ( முன்னர் திரு இட வெந்தை). பெருமாள்: நித்யகல்யாணப் பெருமாள்.

ஒரு துளி அகம்பாவம் இல்லை. ஒரு பொட்டு அலட்டல் இல்லை. ‘போங்கோ போங்கோ’ என்ற அதிகாரத் தோரணை இல்லை. கோவிலில் யாருமே இல்லை, அர்ச்சகரும் பெருமாளும் மட்டுமே. பிரளயம் முடிந்து பேரமைதி நிலவும் நேரம் போல் அலைபாயும் பெரும் மவுனத்தின் மத்தியில் மோன நிலையில் நின்றிருந்தார் திருவிடந்தைக் கோன் பூவராஹப் பெருமாள். அவர் மடியில் அளவில்லாக் கருணையுடன் அகிலவல்லித் தாயார். குளிர்ந்த கடற்காற்றும், பேரமைதியும் சேர்ந்து பெருமாளின் சான்னித்தியத்தின் அருகாமையைப் பல மடங்குகள் அதிகரித்தது போல் தோன்றியது.

யுகங்கள் பல கடந்தும் யுகங்களைத் தாண்டிய பார்வையுடன், அனைத்தையும் அறிந்தவராய் மானுடர்களின் கோணங்கித்தனங்களையும் ஆணவப் பரிபாஷைகளையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் பூவராஹப் பெருமாள். பேரமைதியுடன் நின்றுகொண்டிருந்த தலைவனின் சன்னிதியிலும் பேரமைதியே நிலவியது. அந்தப் பெருத்த மவுனத்தில் மனதில் தேங்கியிருந்த பல கேள்விகளுக்கு மவுனத்திலேயே விடைகள் கிடைத்ததை உணர முடிந்தது.

கூட்டம் இல்லை என்பதால் ஏகாந்தமாகச் சேவிக்க முடிந்தது. கோவிலின் தல புராணம், உற்சவங்கள் என்று பலதையும் பற்றிக் கூறினார் அர்ச்சகர். சேவை முடிந்தும் கூட்டம் இல்லாததால் மேலும் 15 மணித்துளிகள் நின்றபடி சேவித்துக்கொண்டிருந்தோம். இப்பெருமானைத் திருமங்கையாழ்வார் பாடியுள்ளார்.

பிரிய மனமின்றி வெளியேறினோம். தாயார் (கோமளவல்லி) சன்னிதிச் சுவர்களில் வட்டெழுத்துக்களும் தற்காலத்திய எழுத்துகளுமாய் வரலாற்றைப் பறைசாற்றி நின்றன. சுவர்களில் தெலுங்கு எழுத்துக்களும் உண்டு.

கோவில் தூண்களில் பல புராணச் சிற்பங்களுக்கிடையில், ஆச்சாரியர்களின் உருவங்களும் தென்படுகின்றன. கையில் த்ரிதண்டம் ஏந்திய ஆச்சார்யர்கள் பலர் உள்ளனர். நின்ற கோலத்திலும், அமர்ந்த கோலத்திலும் தென்படும் இவ்வாசார்யர்களில் உடையவர் இருக்கிறார். மாமுநிகளும் இருக்கலாம். ஆனால் பலரது நெற்றியில் வடகலைத் திருமண் தென்படுகிறது. எனவே சில ப்ராசீன மடங்களின் ஜீயர்களோ என்று எண்ண இடமுண்டு. (அறிந்தவர்கள் தெளிவியுங்கள்).

சில சிற்பங்கள் சிதிலமடைந்துள்ளன (சிதைக்கப்பட்டுள்ளன?). காலத்தின் கோலம் என்பதை உணர முடிகிறது. ப்ராசீனமான சில சிற்பங்கள் என்பதாலும், கடல் காற்று என்பதாலும் அவற்றின் உருவங்கள் தேய்ந்து போயிருக்கலாம் என்றும் ஊகிக்க இடமுண்டு. பல்லவர் கோவில். எனவே பழமைக்குப் பஞ்சமில்லை.

ஆண்டாள் சன்னிதியில், ஆழ்ந்த பேரமைதியில், ‘அன்னவயல் புதுவை’ தனியனைச் சேவித்தேன். ‘மார்கழித் திங்கள்’, ‘வையத்து வாழ்வீர்காள்’ பாசுரங்களை மெதுவாகச் சேவித்த போது மோனத்தில் இருந்த ஆண்டாள் தலையசைப்பது போல் தோன்றியது. பிரமைதான் என்றாலும், தாயார் அல்லவா? என்றுமே ஆண்டாள் என்றாலே ஒரு தனி பிரியம் தான்.

ஆண்டாள் சன்னிதியில் பிள்ளையார்

விநாயகர்

ஆண்டாள் சன்னிதியின் தூண்களிலும் சில ஆச்சார்யர்கள் உள்ளனர். அங்கிருந்த சிதிலமடைந்த விநாயகர் சிற்பம் மனதை அழுத்திப் பிழிந்தது. ஆனால் வைணவ திவ்யதேசத்தில் எப்படி? ஒருவேளை, விநாயகர் சிலை என்பதால் சிதைக்கப்பட்டதோ என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது. அச்சிற்பத்தை இந்த அளவிற்கு ஆக்கிய கைகளை, அச்சிலையை வடித்த சிற்பியின் ஆன்மா மன்னிக்க வாய்ப்பே இல்லை. சிலைகளுக்கும், சிற்பங்களுக்கும் அருகில் அவற்றை வடித்த சிற்பிகளின் ஆன்மா நின்றபடியே இருக்கும்.

கோவிலின் தல விருக்‌ஷம் புன்னை மரம். கடற்காற்று வீச, அசைந்தாடும் குழந்தை வேண்டிய தொட்டில்கள் சிலுசிலுக்க, புன்னை மர தேவி அங்கு கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கிறாள், அது யாருடைய மண் என்பதையும் பறைசாற்றுகிறாள்.புன்னை மரத்தில் தொட்டில்கள்

கோவிலின் உள்ளேயே ரங்கநாதரும் ரங்கநாயகியும் எழுந்தருளியுள்ளனர். யாருமற்ற தனி மோனத்தில் ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டிருந்த பெருமானைக் கண்டால் தற்போது நாட்டில் நிலவி வரும் அமைதியின்மை குறையும் என்று தோன்றியது.

ரங்கநாதர் சன்னிதிக்கு அருகிலும் ஆழ்வார்கள், ஆச்சார்யர்களுக்கென்று தனிச் சன்னிதி உள்ளது. வராஹர் சன்னிதிக்கு அருகிலும் அவ்வாறே. எனவே ரங்கநாதர் கோவில் தனிக் கோவிலாக இருந்து, பின்னர் வராஹர் கோவிலுடன் இணைந்ததோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. கட்டட அமைப்பும் அவ்வாறு நினைக்க இடம் அளிக்கிறது. தூண் வீரர் பக்தர்

ரங்கநாதர் சன்னிதியின் தூண் ஒன்றில் திருமண் சாற்றிய வீரர் ஒருவர் தெரிகிறார். தாடி வைத்துள்ளார். வாளும் உள்ளது. ஒருவேளை திருமங்கை ஆழ்வாராக இருக்கலாம் என்று யூகித்தேன். தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்.

அற நிலையத்துறை மற்றும் மத்தியத் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் வரும் இந்தக் கோவிலில் உள்ள தூண் சிற்பங்களுக்கு அருகில் அவற்றைப் பற்றிய சிறு குறிப்போ, அல்லது வெளியில் தொடு கணினித் திரை வழியாக ஒவ்வொரு சிற்பம் பற்றிய செய்தியோ கூறப்பட வேண்டும். இதற்குப் பெரிய செலவெல்லாம் ஆகாது. சமீபத்தில் மறைந்த அரசியல் தலைவர்களுக்கு மணி மண்டபம் கட்டுவதற்கு ஆகும் செலவில் 10 விழுக்காடு கூட ஆகாது. அரசு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தனியார் கொடை கொண்டும் செய்யலாம்.

பிரிய மனமின்றிப் பிரிந்து வந்தோம் திருவிடந்தை என்பிரானை. வார இறுதிகளில், முகூர்த்த நாட்களில் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும் என்கிறார்கள். சென்னையில் இருந்து 28 கி.மீ. தொலைவில் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் அமைந்துள்ள திருவிடந்தை, நம் அகந்தைதனை நீக்கும் அருமையான திவ்யதேசம்.

பி.கு.: ‘ஃபோட்டோ எடுக்க கூடாது’ன்னு போட்டிருக்காளே. நீங்க எப்படி எடுத்தேள்?’ திரும்பி வரும் போது மகன் கேட்டான். ‘நல்ல வேளை நீ அப்பவே சொல்லலை’ என்றேன், மனதிற்குள்.

What does the film ‘Draupathi’ represent?

Tamil film Draupathi, shot within a Rs 50 lakh budget, is an abject failure, on many counts. Here are some pointers:

  1. Lacks technical finesse
  2. Characterisation sucks
  3. Characters speak dramatic lingo
  4. Screen play is a drag and is predictable
  5.  Dialogue delivery is a drag too
  6. Too many issues to address – methane, hydrocarbon, sand mafia et al.
  7. Rushed scenes
  8. List continues …

With all the above, what is the need for this movie? Does it provide any entertainment value? Is it worth the time?

Draupati Movie

So, what did the movie Draupathi and its director Mohan achieve, if at all, in this movie that has all the above disdainful characteristics?

The movie and the director have:

  1. brought out the voice of the so-far-not-spoken castes of Tamil Nadu.
  2. made it known that alternate voices do exist in the state.
  3. debunked the ‘no-caste-in-Tamil-Nadu’ theory.
  4. punctured the utopian theories of dravidian politics that have so far sought to whitewash heinous crimes under the guise of ‘social justice’.
  5. established that while it is correct to talk about ‘honour-killings’, it is equally correct to talk about ‘staged-marriages’.
  6. established a new trend in Tamil cinema.

This film has evoked predictably lack lustre and downright irreverential response from The Hindu and The New Indian Express while evoking strong resentment from the so-called Periarists and Pseudo-Secularists. These make this film a mandatory watch. Even more predictably, the movie had met with resistance from the time its teaser was released.

In the late 80s, yet another Tamil film, “Ore Oru Gramathile’, a movie that was far ahead of its times to have portrayed a brahmin girl misusing reservation meant for scheduled tribes and becoming an IAS officer, was opposed tooth and nail by the dravidian parties who forced the director to make several cuts in the movie. ‘If any idea arises that contradicts the popular narrative, it has to be nipped in the bud’ was the version of ‘freedom of expression’ practised in the Rationalist Republic of Tamil Nadu, then. Much water has flown since, and therefore ‘Draupati’ didn’t meet the fate of ‘Ore Oru Gramathile’.

I had witnessed such orchestrated-love-marriages in Neyveli during the 80s and 90s. Every six months my father would come home from office and begin to narrate a melancholy – that of an Iyengar girl eloping with a dalit / christian  employee. This became so predictable that when ever he came home angry and tired, we could guess some story on those lines.

Many years later I came to know about such orchestrated-love-marriages first hand. While I was a student of Salem Govt Engineering College in the early nineties, I had fallen sick. As I was running very high temperature in the dead of night, my hostel mate Vamsee had taken me to Omalur, a nearby village, in search of a doctor. The first one that we could find, after administering emergency an injection, began talking to me in brahmanical Iyengar Tamil. Flabbergasted, I looked up in surprise, even though I was dead tired, to hear a shocking truth. ‘I am an SC. My wife is a Thenkalai Iyengar from Sri Rangam. I have enjoyed government reservation in studies. But I wanted my children to be intelligent. Hence enticed an iyengar girl into falling in love with me. This is an organised cartel that funds such attempts’.

‘Why Iyengar girls?’ I had asked.

‘Suppose a dalit child and a paapppaara child ( brahmin child) return from school. While the paappaara child would start studying immediately after coming from school, the dalit child would go hunting and playing in the wild. To overcome this genetic trait, we get an upper-caste marriage for intelligent genes and reservation for studies’. The doctor had elaborated on several such episodes to a weak and ailing yours truly. ‘Would genes be intelligent? Would they get transmitted to the progeny in the right proportion?’ I had wanted to ask, but felt too weak to even wag my tongue.

That incident opened my eyes to another dimension in life. And this orchestrated-fake-marriages came to light in a 2014 judgement of the Madras High Court, which is what has been depicted in the movie ‘Draupati’. The courage to depict this almost- forgotten judgment is reason enough to view the movie.

Just because Dr.Ramadoss, the leader of a regional political party, had supported the movie, it doesn’t, in any way, eradicate and belittle the movie content or the truth embedded into the story of the film. While yet another brilliant Tamil movie about the atrocities on Dalits – Asuran – ( based on a novel by name ‘Vekkai’) was well received by movie loving Tamil Nadu and hailed as ‘true depiction of dalit oppression, it appears to be beyond reason not to celebrate ‘Draupati’ with the same euphoria and pomp.

While it is true that Vanniar community in Tamil Nadu has been majorly affected by the ‘orchestrated-love-marriage’ criminal act, there are other communities like Devar, Gounder, Chettiar and Pillaimar who have suffered to a great extent, so much so, that the wealthy Chettiars in villages around Panruti in Tamil Nadu get their daughters married off as soon as they enter colleges, lest they be subjected to such cheat-marriages in college. A Chettiar friend of mine from Panruti recently got his niece, a first year student in a local college, married off within his community. The girl, after marriage, would continue to be in her parent’s house and would move to her husband’s home on completing her studies. And this arrangement is guaranteed by the elders in the community. Call it innovation, but this is a trick to prevent a clear and present danger, for orchestrated-marriage racket happens mostly in colleges, especially during the summer vacations.

What irked me in the movie?

While no other caste is depicted explicitly in the movie, there is an exception to the caste of the sub-registrar who is shown to sport the Sri Churnam ( the yellow line in the forehead depicting Goddess Mahalakshmi) in the office scenes and to sport the traditional panacha kachcham at home and being bare bodied and thus exposing the sacred thread. I know that it is the norm in any Tamil movie to explicitly call out brahmin characters, so much so, that a do-gooder brahmin would seem utopian. I consoled myself with the thought that the evil sub-registrar was bare bodied and in a panacha kachcham as he was preparing to leave for Tirumala (not sure who would travel bare bodied all the way from Chennai to Tirumala). Also how many brahmin sub-registrars exist in Tamil Nadu these days?

Lest left-liberal-pseudo-secular-evangelical-luddites should pounce on me for supporting a supposedly mid-casteist film, here is my review of an out and out dalit film.

P.S.: I had not visited a movie theatre in India in the last 15 years. I made an exception this time, bought a ticket and watched this movie in a theatre in Chennai, for I felt that the director and his ilk needed to be encouraged to produce movies that reflect societal reality.

Ref:

  1. News items in 2014 on Fake Marriages
  2. Ramadoss video on Fake Marriages
  3. Indian Express review of Pari Yerum Perumal
  4. The Hindu review of Pari Yerum Perumal
  5. The Hindu review of Draupathi
  6. Indian Express review of Draupathi

 

 

CAA சம்பாஷணை

‘நாடே பத்தி எரியறச்சே, நீ ஶ்ரீரங்கம் போனா என்ன, பெருமாள் கோவில்ல கூட்டம் இருந்தா என்ன, அமைதியா சேவிக்கலைன்ன என்ன, கலை விஷயம் இருந்தா என்ன? என்னமோ பெரிய விஷயம் மாதிரி எழுதறயே? CAA பத்தி எழுதறதான? டெல்லி வயலன்ஸ் பத்தி எழுதறதான..’
 
‘ஸ்வாமி அதுக்கு நிறைய பேர் இருக்கா. ஃபேஸ்புக், பிளாக், ட்விட்டர் எதுலயும் விஷத்த வாரிக் கொட்டறா. இந்த மீடியம் எல்லாமே விஷவாயுக் கலன்களாவே இருக்கு. இதுலயே கடந்து உழல்ற மக்களும் விஷ வாயுவையே பிராணவாயுவா சுவாசிச்சுண்டிருக்கா. இதுல CAA வயலன்ஸ் மட்டுமே நாட்டுல நடக்கற மாதிரியே நடிக்க வேண்டியிருக்கு. ஆனா நாட்டுல பல விஷயங்களும் நடக்கறது. முன்ன நடந்தது எல்லாமே இப்பவும் நடந்துண்டே இருக்கு. அதுல என் அனுபவத்த எழுதினேன். உலகம் ஒண்ணும் மாறிடல்ல. எல்லாம் பழைய மாதிரியேதான் நடக்கறதுன்னு சொல்றேன். அவ்வளவுதான்.’
 
‘அது சரி. ஆனா, வன்முறை, கலவரம், சட்டம், அரசு நடவடிக்கை இப்படி எதையுமே கண்டுக்கலயே, என்ன எஸ்கேபிஸமா?’
 
‘ஸ்வாமி, எனக்குத் தெரிஞ்சதப் பத்தி மட்டுமே எழுதறேன். தெரியாததக் கத்துக்கறேன். இதுக்காக உலகத்துல நடக்கற எல்லாத்தப்பத்தியும் கருத்து சொல்லிண்டே இருக்கணும்னா எனக்கு 24 மணி நேரம் போறாது. வேலை இருக்கு, படிப்பு இருக்கு, பசங்களுக்கு வழிகாட்டறது இருக்கு, அனுஷ்டானங்கள் இருக்கு, குடும்ப வேலைகள், இப்படிப் பலதும் இருக்கு. வன்முறை பத்தி, போராட்டம் பத்தி நான் சொல்லல்லேன்னா போராட்டம் நிக்கப்போறதா? கட்சிகள் மைனாரிட்டி மக்களை முட்டாள்கள் மாதிரியே நடத்தறத மாத்திக்கப் போறாளா? இல்லை தூண்டி விடறத நிறுத்தப் போறாளா? இல்ல கோர்ட்டுதான் லிபரல் நாடகம் போடறத நிறுத்தப் போறதா? எதுவும் இல்ல. எரியற நெருப்புல என்னோட ஹவிஸ் வேண்டாம். அவ்ளோதான்.’
 
‘அப்ப அந்தச் சட்டம் பத்தி உன்னோட கருத்துதான் என்ன? உனக்கு கருத்து, எண்ணம் இருக்கா, இல்லையா?’
 
‘நான் அந்த சட்டத்தை முழுக்க படிச்சுட்டேன். இந்தியர்களுக்கு எதிரா ஒண்ணும் இல்லை.’
 
‘அப்ப நீ ஆதரிக்கற, இல்லையா? அப்படீன்ன அதைப்பத்தி எழுதலாமேன்னுதான் கேக்கறேன்’
 
‘சட்டம் படிச்ச பல பெரிய மனுஷாள்ளாம் சொல்லியாச்சு. நம்ம சிஎம். கூட இதுல அப்படி என்ன எதிரா இருக்குன்னு கேட்டிருக்கார். முழுக்க படிச்ச யாருக்கும் புரியும். இதுல நான் சொல்ல என்ன இருக்கு?’
 
‘அப்ப பழைய ஃபைனான்ஸ் மினிஸ்டர் எதிர்க்கறாரே, ஹிந்து எதிர்க்கறதே, இவாள்ளாம் பொய் சொல்றாளா?’
 
‘ஸ்வாமி, ஆள விடுங்கோ. நான் அந்த சட்டத்தைப் படிச்சுட்டேன்னு சொன்னேன். நீங்க வேற எதையோ கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?’
 
‘அப்ப நீ என்னதான் சொல்ல வர?’
 
‘ஆபீசுக்கு நாழியாறதுன்னு சொல்ல வரேன். எங்கிட்ட பிளாக் மணி இல்ல, வேலைக்குப் போனாதான் சாப்பாடு, எனக்கு ஸ்பான்ஸர் பண்றதுக்கெல்லாம் ஆளில்ல. பொழப்பப் பார்க்கணும். இதத்தான் சொல்ல வரேன்.’
 
‘டொக்’. #CAA

ஶ்ரீரங்கத்தில் 24 மணி நேரம்

‘சீக்கரம் போங்கோ. க்யூ பெருசா இருக்கு’ வெள்ளை கோபுர வாசலில் நின்றிருந்த ஸ்வாமி அவரசரப்படுத்தினார்.

பிப் 23, 2020. காலை 6:30 மணி. அமாவாசை.

பஞ்சகச்சம் மற்றும் ஶ்ரீவைஷ்ணவ அடையாளங்களுடன் கோபுர தரிசனத்துடன் நுழைகிறேன்.

ஆச்சார்யனிடம் அனுமதி பெற்றுப் பெருமாளைச் சேவிக்க எண்ணி உடையவர் சன்னிதிக்குச் சென்றோம். பரம காருண்ய சீலராக எம்பெருமானார் எழுந்தருளியிருந்தார். ‘ஏதோ எழுதுகிறான்’ என்று சிலர் சொல்லக் கூடிய அளவில் என்னை நிற்கவைத்த பெருமகனார் புன்முறுவல் பூத்தபடி எழுந்தருளியிருந்தார். ஒருகணம் மெய் சிலிர்த்தது. பகுத்தறிவு, புண்ணாக்கு என்று கேலி எழுத்துக்களையே செய்துகொண்டிருந்த அடியேனைத் தமிழில் தன்னைப் பற்றி எழுதவைத்து (‘நான் இராமானுசன்’) வாழ்க்கையையே மாற்றியருளிய பெரும்பூதூர் மாமுனி மோனத்தவத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

வெளியேறி, இலவச தரிசன வரிசையில் நப்பாசையில் நிற்கிறேன் (எதுக்கு HR & CEக்கு நம்ம காசு போகணும்? என்னும் என் தர்க்கம் + அதற்கான நறுக் பதில் மனைவியிடமிருந்து).

இலவச வரிசை என்னும் சொல் காயப்படுத்துகிறது. பெருமாள் எல்லாருக்கும் இலவசம் இல்லையா? அதென்ன பணம் கொடுத்து சேவிப்பது? அவன் என்ன இறைக்காட்சிச் சாலையில் உள்ள நோக்கத்தக்க  பொருளா? அரை மணி கழிந்த பின் அதே இடத்தில் நிற்பதை உணரும் தருணம். ‘கவர்மெண்டோ யாரோ, பெருமாளுக்கு கொஞ்சமாவது செய்வாளோனோ? 50 ரூபா வரிசைல போகலாம் என்னும் மனையாள் வாக்குப் பரிபாலகனாய் வெளியேறினால், 50 ரூபாய் வரிசை இன்னமும் நீளமானதாகத் தோன்ற, ‘இப்பிடியே நின்னுண்டிருந்தா யாரையும் சேவிக்க முடியாது’ என்னும் ஆசீர்வாதவாணிக்கு ஆட்பட்டு 250ரூபாய் வரிசையில் நின்று, சில கட்டுகளைத் தாண்டி அரங்கனின் காயத்ரி மண்டபத்தின் முன் இலவச மற்றும் ஐம்பதுகளுடன் ஐக்கியமானோம். இறைவன் முன்னிலையில் அனைத்தும் ஒன்றல்லவா?

ஒருவழியாகக் காயத்ரி மண்டபத்தினுள் நுழைந்தோம். பிரபஞ்ச அளவுக்கான நிசப்தத்தில் துயில் கொண்டிருக்கும் அரங்கனைச் சேவிக்க எண்ணி நிமிர்ந்தால் அரங்கனின் அருந்துயில் கெடும் அளவிற்குக் கூச்சல். ‘நிற்காதீர்கள், நகருங்கள்’ என்பதைப் பலர் பல மொழிகளில் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். ஊழியர்கள், சீருடை அணிந்த ஊழியர்கள், பட்டர்கள், பட்டர்கள் சொரூபத்தில் இருந்த இன்னும் சிலர், இஸ்கான் நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர் போன்று தோற்றம் அளித்த இன்னொருவர் என்று பலரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டும், உரத்து சிரித்துக்கொண்டும், பக்தர்களை நகர்த்த உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தனர். இவை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் ஆழ்துயிலில் இருந்தான் அரங்கன். உறங்காவில்லியைத் தன் கண் அழகால் ஆட்கொண்டவனும், தன்னைக் கண்டால் பிறிதொன்றைக் காணத் தோன்றாத கண் அழகை உடையவனுமான அரங்க நகர் மேயவப்பன் புன்சிரிப்புடன் பள்ளிகொண்டிருந்தான். ‘இந்த சத்தத்தில் எப்படியப்பா படுத்திருக்கிறாய்?’ என்று மானசீகமாகக் கேட்டேன். பஞ்சகச்சம், திருமண் காரணத்தால் ‘ஸ்வாமி, சற்று தள்ளி நின்று சேவிக்கலாமே’ என்று மரியாதையாகச் சொன்னார்கள்.

காயத்ரி மண்டபம் துவங்கி அரங்கனின் கருவறைக்குள் செல்லும் வரை ‘அமலனாதிபிரான்’ சொல்லவேண்டும், திருப்பாணாழ்வார் கொண்டிருந்த மன நிலையை அடைய, மீட்டுருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்று பல முறைகள் முயன்றேன். கூச்சல், அதட்டல் அதிகம் இருந்ததாலும், மக்கள் கூட்டமும் சற்று கட்டுப்பாட்டுடன் இல்லாதிருந்ததாலும் என்னால் முடியவில்லை. இறையுரு முன் அகமிழந்த நிலையில் ஓரிரு மணித்துளிகள் நின்றவாறு உறங்காவில்லி பெற்ற அனுபவத்தைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்னும் என் எண்ணம் ஈடேறவில்லை. பெரும் வருத்தம்.

கூட்டத்தில் நசுங்கி, பணமும் கொடுத்து, பெருமாளைக் கண்டு மனக்குறைகளை இறக்கி வைக்க வரும் பல மொழி பேசும் பக்தர்கள் எதிர்பார்ப்பது, தாங்கள் அரங்கனுடன் தனிமையில், ஒலிகள் அற்ற பெரு மவுனத்தில், எகாந்தத்தில் திளைத்துத் தங்களைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு செல்லவே. அதற்கான வசதியை, சூழலை ஏற்படுத்தித் தருவது கோவிலார் கடன். ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாகச் செய்யாமல் மனம் ஒன்றி மவுனம் கடை பிடித்தல் மிக மிக அவசியம். உள்ளே சயனத்தில் இருப்பவனுக்கே கூட தங்களது இரைச்சல் பொறுக்காது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். உணர மறுப்பவர்கள் காயத்ரி மண்டபத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். இதை நிர்வாகம் உடன் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

கோவிலாரும், பட்டர்களும் இன்ன பிறரும் வேறொன்றும் செய்ய வேண்டாம். பேசாமல் இருந்தாலே போதும். செல்பேசி கூடாது என்று அறிவிப்பு உள்ளது போன்று வாய்பேசியும் கூடாது என்று எழுதி வைக்க வேண்டும். அருமையான இறை அனுபவத்தைப் பக்தர்களுக்கு வழங்குவது கோவிலார் கடன்.

பின்னர் தாயார் சன்னிதியிலும் இவ்வாறே. பிரபஞ்சம் முழுமைக்குமாக வீற்றிருக்கும் தாயின் கருவறை முன், முகமது துக்ளக் படையெடுப்பால் பூமிக்குள் சென்று மீண்டு திரும்பிய தாய், அவள் வருவதற்கும் தோன்றிய புதிய தாய் என்று இருவரையும் அமைதியாக ஒருசேரக் கண்டு , ஓரிரு மணித்துளிகள் அமைதியான நின்று அந்தக் கொடிய வரலாற்றுத் தருணங்களை அசைபோட்டு, ‘இவ்வளவு தியாகங்கள் புரிந்து, மீண்டு வந்து எங்களுக்காகக் காட்சியளிக்கும் தாயே, உன் கருணைக்கு என்னிடம் கைம்மாறு இல்லையே’ என்று கசிந்துருகி வெறும் இரு மணித்துளிகள் கூட நிற்க வழி இல்லை என்பது மன்னிக்க முடியாத துன்பியல் நிகழ் யதார்த்தம். அதைவிடக் கொடுமை வெளியில் இருந்து பார்த்தால் தாயார் தெரிந்துவிடுவார் என்பதாலோ என்னவோ தாயார் சன்னிதியின் வாயிலில் வெள்ளை நிறத்தில் படுதா கட்டியிருந்தார்கள். அப்போது தளிகை கண்டருளப்பண்ணும் சமயமும் இல்லை. (இப்படிப் படுதா கட்டுவதை எதிர்த்து காஞ்சி பரமாச்சாரியார் ஒருமுறை அரசாங்கத்திற்கு எழுதியிருந்தார் என்று எங்கோ வாசித்த நினைவு).

தூண்கள் தோறும் மன்னர்களும், அரசிகளும், ஆச்சார்ய புருஷர்களுமாக நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கு அருகிலும் நின்று சற்று நேரம் நன்றி தெரிவித்தேன். ஓரிருவரது பெயர்கள் தெரியும். மற்றையோரையும் தெரிந்துகொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டேன்.

திடீரென்று உறைத்தது : துலுக்க நாச்சியார் என்னும் பீபி நாச்சியார் எங்கே? தரிசிக்காமல் வந்துவிட்டோமே என்னும் கழிவிரக்கம். ‘ஆமாம், பெருமாளையும் ஆச்சார்யாளையும் சேவிச்சாச்சோனோ,  துலுக்க நாச்சியார் இன்னொரு தடவை பார்த்துக்கலாம்’ என்ற அறிவுரையைப் புறந்தள்ளி விசாரித்தேன். சிலர் குழப்பினர். நுழைவாயிலில் அமர்ந்திருந்த அனுபவஸ்தரான தமிழகக் காவல் துறை அதிகாரி விபரமாக வழி காட்டினார். மீண்டும் வந்த வழியே சென்றேன். அரங்கனின் விமானத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள அர்ச்சுன மண்டபத்தில் நான் எதிர்பாராத மவுனத்தில் ஏகாந்தமாக அமர்ந்திருந்தாள் பீபி நாச்சியார், சுவரில் சித்திர வடிவில். அறை பூட்டப்பட்டிருந்தாலும் மெல்லிய எண்ணெய் விளக்கொளியில் சித்திர வடிவில் நின்ற பீபி நாச்சியார் பேசினாள். கூச்சல், குழப்பம், அதிகாரத் தோரணைகள், ‘நகருங்கோ நகருங்கோ’ நாமஸ்மரணைகள் எதுவும் இல்லாமல் சுமார் 10 மணித்துளிகள் பீபி நாச்சியாரைத் தியானித்து மனதிற்குள் கைகூப்பினேன். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அவள் அருள் வழங்கினாள் என்பதை உணரக் கூடிய அமைதி அந்த சன்னிதானத்தில் இருந்தது.

வெள்ளை கோபுரம் வழியாக மீண்டும் வெளியே வரும் வழியில் லக்சும்பெர்க் நாட்டில் இருந்து இரு சுற்றுலாப்பயணியர் கோபுரத்தை நோக்கி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘இந்தக் கோபுரம் மட்டும் ஏன் வெள்ளை நிறத்தில் உள்ளது என்று பேசிக்கொள்கிறீர்களா?’ என்று கேட்டேன். புன்முறுவலுடன் ஒப்புக்கொண்டனர். வெள்ளாயி என்னும் தேவரடியாரின் வரலாற்றைச் சொன்னேன். முகமது பின் துக்ளக்கின் ஶ்ரீரங்கப் படையெடுப்பின் போது வெள்ளாயி செய்திருந்த பெரும் தியாகத்தையும், அதற்கு அரங்கன் அவருக்குச் செய்திருந்த சன்மானத்தையும் கூறினேன். வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த இருவரில் ஒரு பெண்மணியின் கண்களில் நீர். ‘இத்தனைத் தியாகங்களைக் கடந்து இந்த சம்பிரதாயம் தழைத்து வந்துள்ளது’  என்று சொல்லி முடிக்கும் போது என் நா தழுதழுத்தது என்று சொல்லவேண்டியதில்லை.  ‘Enjoy your stay in the splendid spiritual grandeur of Srirangam’ என்று சொல்லி விடைபெற்றேன்.

மாலை வேளை காட்டழகியசிங்கர் கோவில், பின்னர் ஶ்ரீமான் வீரராகவன் சம்பத் நடத்திவரும் கோசாலை, மணவாள மாமுநிகள் பிருந்தாவனம் என்று கழிந்தது. பன்னீராயிரவர் தாங்கள் மடிந்து காத்தருளிய ஶ்ரீரங்கம், என்னால் விட்டுக் கிளம்ப முடியாத ஒரே இடம்.

பி.கு.: காலையில் உடையவர் சன்னிதியில் எழுந்த பக்திக் கிளர்ச்சியில் உடையவரைப் பற்றிக் கூரத்தாழ்வான் அருளிச்செய்த ‘யோ நித்யமச்சுதபதாம்’ தனியனை வாய்விட்டுச் சொல்லப்போக, அர்ச்சகர் ‘மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கோங்கோ’ என்றது, ‘நான் இராமானுசன்’ எழுதக் காரணமான கலை விவகாரத்தை நினைவுபடுத்தியது. எத்தனை நூல்கள் வந்தாலும்….ஹும்.

ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால்..

இன்று மாலை 4:30 மணி. ரேடியோ ஒன் அலைவரிசை (94.3).

நெறியாளர் மனோஜ் : ‘ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால் எடப்பாடி பழநிச்சாமி நடத்தும் ஆட்சியைப் பார்த்துப் புளகாங்கிதம் அடைந்திருப்பார்’ என்று அமைச்சர் உதயகுமார் சொல்றார். இப்படி ஒரு அமைச்சர் இருக்கார்னு இன்னிக்கி தெரிஞ்சுக்கிட்டோம். ஆமாம், இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா இல்ல? ஜெயலலிதா இருந்த வரைக்கும் எடப்பாடி பழநிச்சாமியே யாருன்னு தெரியல.’

பாடல் ஒலிபரப்பாகிறது.

நெறியாளர் மனோஜ்: ‘எம்.ஜி.ஆர்.சிலைக்கு ஆரஞ்சு பெயிண்ட் அடிச்சிருக்காங்க. அது காவி இல்ல, ஆரஞ்சுதான்னு அதை நிறுவின ஓ.ஸி.குமார் வாலண்டியரா சொல்றார். ஏங்க, காவி தமிழ் நாட்டுல வர்றதால என்ன களேபரம் வருதுன்னு தெரியாதா? நீங்களே பாதி காவி தானே?’

பாரத அரசிடம் அனுமதி, உரிமம் பெற்று நடத்தப்படும் தனியார் வானொலியில் இவ்வாறான பேச்சுக்கள் விதிமீறல் அன்றோ? மெதுவாக, நகைச்சுவை என்னும் பெயரில் விஷம் சிறிது சிறிதாக ஏற்றப்படுகிறது. அரசுகள் விழித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

சரி. நெறியாளர் கேட்ட கேள்விக்கான எனது பதில்: ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால் ரேடியோ ஒன் இன்றோடு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும். வக்கீல் விஜயனுக்கு நடந்தது நினைவில் கொள்வது நன்று.

ரேடியோ ஒன் மட்டுமன்று. சீமான், கமலஹாசன், பாரதிராஜா என்று கிருமிகள் சினிமாவிற்குள் மட்டுமே இருந்திருக்கும்.

முதல்வர் பழநிச்சாமி @CMOTamilNadu செயல்பட வேண்டிய நேரம் வந்துள்ளது. ஜெயலலிதா இருந்திருந்தாலே தேவலாம் என்று தேச விரோதக் கும்பல்கள் நினைக்கும் அளவிற்கு நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

வாழிய நற்றமிழ், வாழ்க நற்றமிழர்

வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு.

வந்தே மாதரம்.

சிராத்தம் – சில எண்ணங்கள்

பிராமணர்கள் செய்யும் சிராத்தம் (வருடாந்திர நீத்தார் கடன்) பற்றிய சில எண்ணங்கள்.

தற்காலத்திய சிராத்தம் இன்னமும் 10ம் நூற்றாண்டில் உள்ளது. ஸ்மார்த்தர்கள் செய்யும் சிராத்தம் பற்றி அடியேனுக்குத் தெரியாது. ஶ்ரீவைஷ்ணவர்கள் செய்வதைப் பற்றியே சொல்கிறேன்.

இத்தனை பக்ஷணங்கள் தேவையா? இத்தனை காய்கறிகள் தேவையா? அதிரசம், தேன்குழல், எள்ளுருண்டை, சில பச்சடி வகைகள், சீயன், திருக்கண்ணமுது, மனோஹரம், பல வகைகளில் கூட்டு வகைகள், துவையல், பல காய்கறிகள், சேப்பங்கிழங்கு, வாழைக்காய் என்று பட்டியல் நீள்கிறது.

தற்காலத்தில் நீரிழிவு அதிக அளவில் மிகப்பெரிய அபாயமாக உள்ள நிலையில், இவ்வளவு உணவு வகைகளால் சிராத்தம் நடந்த நாள் தவிர்த்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பலருக்கும் உடல் உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன. உணவும் வீணாகிறது.

இதைப் போன்றே, மாதாந்திர அமாவாசைத் தர்ப்பணங்கள், கிரஹண கால தர்ப்பணங்கள் முதலியவற்றில் வயதான பெரியவர்களுக்கு என்று எளிய விதிகளையும் கொண்டு வர வேண்டும். நானறிந்த பல பெரியவர்கள் சம்பிரதாய வழக்கங்களை விடவும் முடியாமல், அனுஷ்டிக்கவும் சக்தியில்லாமல் அல்லல் படுகின்றனர்.

இவ்வாறு சொல்வது Soft Evangelisation, Neo RSS, Nehruvian Socialist Secular Dhimmi என்றெல்லாம் முத்திரை குத்திக் கடந்து செல்லாமல், அனைவரையும் சிந்திக்க வேண்டுகிறேன். மடாதிபதிகளும், சம்பிரதாயத் தலைவர்களும் இந்த மாற்றங்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் துவங்க முன்வர வேண்டும்.

அந்தந்த சம்பிரதாயப் பெரியவர்கள் ஸதஸ் மாதிரியான ஒன்றை நடத்தி இவ்வழக்கங்களைக் காலத்திற்குத் தகுந்தவாறு மாற்ற முன்வர வேண்டுகிறேன். மாறாமலே இருக்க நமது சம்பிரதாயங்கள் மத்தியக் கிழக்கைச் சார்ந்தவை கிடையாது.

எளிமைப்படுத்தினால் இவற்றை விட்டவர்களும் மீண்டும் தொடர வாய்ப்புள்ளது.

வாசக தோஷ: க்ஷந்தவ்ய:

யானை, சறுக்கல் இன்னபிற..

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் குடியுரிமைச் சட்டம் பற்றிக் கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளார். பின்னூட்டங்கள், பதில் உரைகள் ஏற்கப்படா என்றும் தெரிவித்துள்ளார். எனவே இந்தப் பதிவு.
 
பா.ஜ.க. தனது லாபத்திற்காகவே இதனைக் கொண்டுவந்துள்ளது என்கிறார். ஆனால், இதனைச் செயல் படுத்துவோம் என்று சொல்லாமல் செய்யவில்லை. பல ஆண்டுகளாக அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கையில் இருந்ததைச் செயல்படுத்தியுள்ளது. சொல்லாமலா செய்தார்கள்? வாக்குறுதி அளித்ததைச் செயல்படுத்தியுள்ளார்கள். வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார்கள். மீண்டும் மாபெரும் வெற்றி பெற்றவுடன் மக்கள் ஆணையைச் செயல்படுத்துகிறார்கள். செயல்படுத்தவில்லை என்றால் ஏன் என்று கேட்பதும், செயல்படுத்தினால் குற்றம் என்பதும் சரியா?
 
இதற்கென்று தனியாகச் சட்டம் தேவையா? சாதாரண சென்ஸஸ் எடுக்கும் போதே செய்யலாமே என்று கேட்டுள்ளார் ஜெயமோகன். சட்டம் இல்லாமல் செய்தால் ‘எப்படிச் செய்ய முடியும்?’ என்று கேட்பதும், சட்டம் போட்டுச் செய்தால் சட்டம் தேவையா என்பதும் முரணன்றோ? சொல்லாமலே செய்திருக்கலாம் என்கிறார் ஜெயமோகன். அப்படிச் செய்வது நேர்மையா?
 
பா.ஜ.க. தனது தேர்தல் லாபத்திற்காகவே இவ்வாறு செய்துள்ளது என்கிறார் ஜெயமோகன். பாராளுமன்றத்தில் சட்டமாக இயற்றப்பட்டது பா.ஜ.க.விற்குச் சாதகமாக இருப்பதால் அது கூடாது, ஆனால், அதுவே மற்ற கட்சிகளுக்குச் சாதகமாக இருந்தால் சரியா? உ.தா: இட ஒதுக்கீடு நீட்டிப்பு. ஒரு தலைமுறை இடஒதுக்கீடு பெற்றபின் அந்தக் குடும்பம் ஒதுக்கீட்டில் இருந்து விலக வேண்டும் என்று மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று அனைத்துக் கட்சிகளுக்கும் தெரியும். ஆனால், அவ்வாறு செயல்படுத்தாமல் நீட்டித்துக்கொண்டே இருப்பது சரியன்று என்று தெரிந்தே அனைத்துக் கட்சிகளும் செய்கின்றன. இதனை நீட்டிப்பவர்கள் தங்கள் லாபத்திற்காகவே செய்கிறார்கள் என்று கொள்ளலாமா? ஒரு சட்டம் பா.ஜ.க.விற்குச் சாதகமாக இருப்பது குற்றமா? வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவது தவறா? வெளி நாட்டில் உள்ள கருப்புப் பணத்தில் இருந்து ஒவ்வொரு இந்தியனின் கணக்கிலும் 5 லட்சம் நிரப்புவேன் என்று பிரதமர் மோதி சொன்னதாக இன்றும் கேள்வி கேட்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 
இந்தச் சட்டத்தால் இந்துக்கள் ஒற்றுமை பெற்று, பா.ஜ.க. மீண்டும் வெற்றி பெறும் என்னும் தொனியில் உள்ளது அவரது கட்டுரை. இந்துக்கள் முட்டாள்கள் என்று சொல்வது போல் உள்ளது இது. ஒரு வேளை சாதிகளின் அடிப்படையில் ஒன்றுதிரட்டலாம் என்று சொல்ல மாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். விக்கிரவாண்டி தேர்தலில் தி.மு.க. வன்னியர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு என்று தனது ‘சமூக நீதி கலந்த பஹுத் அறிவை’க் காட்டியது நினைவுக்கு வருகிறது.
 
பொருளியல் வீழ்ச்சியை மறைக்கவே பா.ஜ.க. குடியுரிமைச் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது என்கிறார். கடந்த 29 ஆண்டுகளைக் காட்டிலும் தற்போது மிகவும் கீழ் நிலையில் உள்ளது சீனாவின் பொருளியல் என்று தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இது உலகெங்கிலும் நிகழ்ந்துள்ள வீழ்ச்சி. சிங்கப்பூரில் வேலை இழப்பு கூடியுள்ளது. இது இந்தியாவை மட்டும் பாதிக்கும் விஷயமன்று என்று தெரிந்திருக்க வேண்டாமா?
 
ஒருசில நிறுவனங்களுக்கு நன்மை ஏற்பட்டுள்ளது என்று சொல்கிறார். அவை யாவை என்றும் சொல்லியிருக்கலாம். அனில் அம்பானியின் நிறுவனங்கள் போண்டியாகும் நிலையில் உள்ளதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 
இவை அனைத்தையும் மனுஷ்யபுத்திரன் சொல்லியிருந்தால் கடந்துசென்றிருக்கலாம்.
 
ஜெயமோகன் சறுக்கியுள்ளார். அவருக்குப் பிடித்த யானை நினைவிற்கு வருகிறது. #CAA

Dangling Gandhi – Author book reading session

Singaporean author Jayanthi Sankar read a part from her book ‘Dangling Gandhi’ at the Madras Literary Society under the auspices of the Chennai Bloggers Group. A group of 20 readers, some of whom had read the book beforehand, had assembled at the century old hall.

Many reader reviews also took place with interesting perspectives thrown in from different aspects that had appealed to them.

The reader interaction session was bountiful. While the readers had spoken about the stories in the book, I spoke on the author as I had known her for the last 10 years while I was in Singapore. She is one of the few bilingual authors from Singapore who is well-read.

The audience had some Ph.D scholars as well and the interaction was a learning experience for all.

More of such English Literary activities, attended by enthusiastic and well-read readers, would enrich the English Literary Scene in Chennai. For once, there was a literary meet that spoke about human compassion, longing, craft of writing, nuances of translation and the vivid imagery that occurs in the writer’s brain that proves to be the trigger for a story. For once, there was a literary meet that didn’t talk politics or take sides. For once, there was this literary meet that discussed literature, and only literature, in English, in Chennai.

I will post a review of the book in the near future.

My participation in Jayanthi Sankar’s book release function earlier in Singapore Writer’s Festival.

Dangling Gandhi

கொசுக்களுக்கான சாய்ஸ்

உங்களுக்கு அடையார் அம்பிகா அப்பளம் சந்திப்பு தெரியும் தானே? தெரியாதவர்களும் வாசிக்கலாம்.

அம்பிகா அப்பளம் நிகழ்வு

எனக்கு வலப்புறத்தில் அம்பிகா அப்பளம் கட்டடம் உள்ளது. நான் காரில் உள்ளேன். எனக்கு எதிரே ஆங்கில T வடிவ போக்குவரத்து சந்திப்பு. T-யின் மூன்று கோடுகளும் மீடியன் வைத்த இருவழிச் சாலைகள். அதிக நெரிசல். மாலை 5 மணி.

எனக்கு இடப்புறம்  சர்தார் படேல் சாலையில் இருந்து கார்கள் என் வலதுபுறம் நோக்கி நகர்கின்றன. பெரிய லாரி மெதுவாக ஆடியபடி வருகிறது. அப்போது சர்தார் படேல் சாலையின் வலப்புறத்தில் இருந்து   ஒரு டூ-வீலர் வருகிறது. ஓட்டுவது 16 வயது மதிக்கத்தக்க சிறுவன். ஆடியபடியே வந்தவன், இடப்புறமிருந்து வரும் லாரிக்குக் குறுக்கே வருகிறான். லாரி குலுங்கியபடி நிற்கிறது. சிறுவன், கண்டுகொள்ளாமல், நின்றுகொண்டிருக்கும் என் காரின் முன் வருகிறான், வாகனதின் மேல் அமர்ந்தபடி. இரு கைகளையும் தூக்கி எனக்கு வணக்கம் வைக்கிறான். 180டிகிரி திரும்பி லாரியைச் சுற்றிச் சென்று மீண்டும் வந்த வழியே சர்தார் படேல் சாலையில் திரும்பிச் செல்கிறான். மொத்தப் போக்குவரத்தும் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது. காவலர் விசில் ஊதுகிறார். 15 வினாடி ஆச்சர்யம் / பயம் தெளிந்த பிறகு போக்குவரத்து மீண்டும் துவங்குகிறது.

இது ஏன் நிகழ்ந்தது? அந்தச் சிறுவன் ஏன் அப்படிச் செய்தான்? தெருவில் யாருமே ஏன் அந்தச் சிறுவனைத் தட்டிக் கேட்கவில்லை? காவலர் ஓடிச்சென்று பிடித்திருக்கலாமே? அவர் ஏன் செய்யவில்லை? கண நேர எரிச்சல், ஆச்சர்யம், பயம். பின்னர் அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்ததாகவே யாருக்கும் நினைவில் இல்லை. ஏன் இப்படி? என்னுள் யோசித்தேன்.

அந்த நொடி நேர நிகழ்வு என்னை உலுக்கிவிட்டது. அந்தச் சிறுவனை எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன் என்று தோன்றியது. யோசித்துப் பார்க்கிறேன். நினைவிற்கு வரவில்லை. ஏதோ மெக்கானிக் கடையில் வேலை செய்யும் சிறுவனைப் போல் தோற்றம். வறிய நிலை முகத்தில் வெளிச்சம். உடைகளில் அழுக்கு + கிரீஸ். எண்ணெய் காணாத தலை. மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தேன். பிரயோஜனமில்லை.

இல்லம் சேர்ந்த பின்பும் மன அழுத்தம் தீர்ந்தபாடில்லை. சற்று நேரம் கழித்து குடும்பத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது ஒரு கொசு தொல்லை தந்து கொண்டே இருந்தது. சற்று பெரிய அளவு. புஷ்டியான, கரிய நிறக்கொசு. ஓரிரண்டு முறை முயன்று அடித்துப் பார்த்தேன். தப்பித்துவிட்டது. பேச்சு சுவாரசியத்தில்  கொசு நினைவில் இல்லை. சற்று நேரம் கழித்து மீண்டும் அது. மகன் ஒரு கொசு பேட் எடுத்து வந்து ஒரே முயற்சியில் கொசுவை வீழ்த்தினான். பேச்சு தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

ஏதோ நினைவு வந்தவனாகக்  கீழே விழுந்த கொசுவைப் பார்த்தேன். பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள் யாருக்கும் அந்தக் கொசு நினைவில் இல்லை. அப்படி ஒன்று நிகழவே இல்லை என்பது போல், அங்கு ஒரு சாவு நிகழ்ந்ததைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்ததாகவே யாருடைய நினைவிலும் பதியவில்லை.

அப்போது அங்கே அந்தச் சிறுவன் தெரிந்தான், கொசுவாக.

ஒருவேளை அந்தச் சிறுவன் வண்டியில் ஆடும் போது விழுந்திருந்தால், அடிபட்டிருந்தால் அப்படி ஒன்று நிகழாதது போலவே கூட்டம் நகர்ந்திருக்கும். அந்த விடலைச் சிறுவனையும் கொசுவையும் ஒரு தேவையற்ற, மதிக்க வேண்டியிராத தொல்லையாகவே பார்க்கிறது சமூகம். இரண்டுமே அழையா விருந்தாளிகள். அவற்றால் தொல்லை தான். எனவே அவர்களுக்கு ஒரு துன்பம் என்றால் அது கண்டுகொள்ளப் படாது.

சென்ற வாரம் தரமணி ஓ.எம்.ஆர். ரோடில் இருந்து கோட்டூர்புரம் செல்லும் சந்திப்பில் காரில் காத்திருந்தேன். ஒரு அடி கூட முன்னேற முடியாத அளவிற்கு நெரிசல். அங்குலம் அங்குலமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தோம். கண்ணாடியில் பார்த்தேன். சுமார் 25 வயது ஆள் பலம் அதிகம் உள்ள டூ-வீலரில் சர்க்கஸ் செய்வது போல் கார்களுக்கு இடையே புகுந்து புகுந்து வந்துகொண்டிருந்தான். சுமார் 5 நிமிடங்களில் என் காரைத் தாண்டி முன்னேறிச் சென்றான். அக்கம் பக்கத்தில் காத்திருந்த கார் மற்றும் இரு சக்கர வாகன ஓட்டுனர்கள் முகம் சுளித்தபடி பார்த்திருந்தனர்.  முன்னர் இரண்டு கார்களைத் தாண்டியிருப்பான். தரையில் எண்ணெய் போலும். வழுக்கி விழுந்தான். தலை தரையில் பட்டது. மெள்ள எழுந்து அமர்ந்தான். யாராவது உதவுவார்களோ என்று அண்ணாந்து பார்த்தான். அவன் அருகில் இருந்த யாரும் அவனைப் பார்க்கக் கூட இல்லை. காரின் கதவைத் திறக்க முயன்றேன். முடியவில்லை. அவ்வளவு நெரிசல். ஒரு ஆசாமி விழுந்தான், அவன் உதவி கோருகிறான் என்கிற பிரக்ஞையே இல்லாமல் முன்னால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அவன் அருகில் காத்துக்கொண்டிருந்த ஓட்டுனர்கள்.

இதில் அறம் இல்லையா என்றெல்லாம் யாரும் நினைக்கவில்லை. இம்சை அளித்த கொசு ஒன்று அடி பட்டு விழுந்தது என்று எண்ணியிருக்கலாம் என்று தற்போது தோன்றுகிறது.

16 வயது சிறுவனும், 25 வயது ஆளும் தங்கள் மீது ஒரு பார்வை விழ வேண்டும் என்பதற்காக உயிரைப் பணயம் வைத்துச் சாலைகளில் கூத்தாடினார்கள். நானும் இந்தச் சமுதாயத்தில் ஒருவன் தான், என்னையும் கவனியுங்கள் என்று மவுனக் கூக்குரலுடன் அவர்கள் நடமாடிச் சென்றனர். கொசுவும் அப்படியே.

இந்தப் பதிவை வாசிக்கும் சாலைகளில் கூத்தாடும் இளைஞர்கள் சற்று நிதானித்துப் பார்க்கவும். நீங்கள் கொசுவிற்குச் சமமானவர்கள் என்றே இந்தச் சமூகம் உங்களை மதிப்பிடுகிறது. சாலைகளில் உங்களைக் கடந்து போகும் மனிதர்களுக்கு உங்கள் உயிர், உங்கள் நலன் என்று எதைப் பற்றியும் அக்கறை கிடையாது. உங்கள் வினாடி-நேரக் கவன் ஈர்ப்புகள் கொசுவின் ரீங்காரத்தைப் போன்றே பார்க்கப்படுகின்றது. கொசுவுக்கு நேரும் கதியே உங்களுக்கும்.

எனவே, உங்கள் விருப்பம் யாது?  கொசுவாக இருப்பதா அல்லது நாகரீக மனிதராகவா ?

சாய்ஸ் உங்களுடையது.