Social Distance, மேல படாதே இன்ன பிற

‘மேல படாத. போ அன்னண்ட. விழுப்பும் தீட்டுமா பாட்டின்னு என்ன ஈஷிக்க வேண்டியிருக்கு?’

பாட்டியின் சொற்கள் காதில் ரீங்காரமிடுகின்றன. அப்போதெல்லாம் பாட்டியை வேண்டும் என்றே வம்புக்கிழுப்பதற்காக மடியாக அமர்ந்திருக்கும் அவர் அருகில் சென்று அவர் உடுத்தியிருக்கும் நார்மடிப் புடவைக்கு அருகில் நான் அணிந்திருக்கும் டிரவுசர், சட்டை தென்படுமாறு நின்றால் மேற்சொன்ன ஆசீர்வாதங்கள் கிட்டும். நான் நீராடிவிட்டு வந்தாலும் அவர் மீது பட முடியாது.

பாட்டியின் இன்னும் சில பேச்சுக்களும் மனதில் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன.

  1. ‘குதிகால் ஈரமாகாம என்ன கால அலம்பிண்டிருக்கே? சனீஸ்வரன் காத்துண்டிருக்கான் ஒட்டிக்கறதுக்கு. போய் நன்னா கால அலம்பிண்டு வா’
  2. ‘ஸ்கூல்லேர்ந்து வந்ததும் வராததுமா விழுப்போட தளிகைப் பண்ற உள்ளுக்குப் போகாத. கை, கால அலம்பிண்டு வேற சட்ட போட்டுண்டு வா. கூடத்துலயே நில்லு. அம்மா சாதம் போடுவா.’
  3. ‘ஆத்துக்கு வெளில போயிட்டு வந்தாலே கால அலம்பிக்கணும். நீ வெளி நாட்டுக்குப் போயிட்டு வந்திருக்க. தளீப்பண்ற உள்ளுக்கு வரணும்னா தீர்த்தமாடிட்டு பஞ்சகவ்யம் சாப்டுட்டு வா.’
  4. ‘நன்னாருக்கு. வராத மனுஷன் வந்திருக்கார். இடம் பண்ணி எல போடாம இதென்ன கையில குடுக்கறது? நன்னா ஒக்காண்டு சாப்பிட வேண்டாமோ?’

உணவு உண்ண இலை போடும் முன், இடத்தை நீர் தெளித்து சதுர வடிவில் சுத்தம் செய்வது ( இடம் பண்ணுவது) மிக முக்கிய நிகழ்வு. அது தான் மரியாதை. இடம் பண்ணாத இடத்தில் உண்ணக்கூடாது என்றொரு வழக்கம் உண்டு. ஒரு வயதுக் குழந்தைகளுடன் விளையாடும் கூட, அந்தக் குழந்தையின் உள்ளங்கையில் கிச்சுகிச்சு மூட்டும் விதமாக ‘இடம் பண்ணி, எல போட்டு, மம்மு போட்டு, நெய் குத்தி, ஆ அம், ஆ அம்..’ என்று குழந்தையைச் சிரிக்கச் செய்து உணவு ஊட்டுவது வழக்கம் ( ஸ்புன் ஃபீடிங் எல்லாம் ஏற்பட்டிராத பொற்காலம் அது).

உணவு உண்டு எழுந்தபின்னர் இலையை எடுத்து, உணவு உண்ட இடத்தைப் பசுஞ்சாணம் கொண்டு சுத்தப்படுத்துவர். தற்போது மாப் என்னும் நவீன உபரணம் உள்ளது. ஆனால் பசுஞ்சாணம் இல்லை. மொசைக், விட்ரிஃபைட் டைல்ஸ்களில் சாணம் எடுபடாது என்பதால் சில சமயங்களில் மஞ்சள் பொடி கொண்டு சுத்தம் செய்கின்றனர். அதுவும் எப்போதாவது.

விருந்தாளிகள் வந்தவுடன் நீர் உபசாரம் செய்யும் போது கூட, அவர்களின் உள்ளங்கைகளில் தண்ணிரை வார்த்து, அவர்கள் கையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டபின்னர் டம்ளர் நீரைக் கொடுப்பது என்று ஒரு வழக்கம் இருந்தது. தற்காலத்தில் அவ்வாறு செய்தால் ‘மடிசிஞ்சி’ என்று நகைக்க வழியுண்டு. அப்படி ஒரு வழக்கம் இருந்ததே பலருக்கும் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

பாத்திரம் அலம்பும் போது சாணி, புளி போட்டு ‘சித்துப் பண்ணுவது’ என்றொரு வழக்கமும் இருந்தது. ‘சுத்தம் பண்ணுவது’ என்று இருந்திருக்கும் என்று தோன்றூகிறது. தற்போதைய நாகரீக பீங்கான் பாத்திரங்களில் இதைச் செய்ய முடியாது. பொணாய்க்கலன், சேஷம் என்று உணவு தயாரித்த, சேமித்து வைத்த பாத்திரங்களை வகைப்படுத்துவர். இப்போது இதெல்லாம் கூகுள் ஆச்சார்யனிடம் தான் கேட்க வேண்டும்.

பெரியவர்கள் இருந்தால் அவர்களிடமிருந்து சில அடிகள் தள்ளி நிற்பது ( தற்காலத்தில் Social Distance), பெரியவர்களை விழுந்து சேவிக்கும் போது கூட அவர்கள் மீது படாமல் இருப்பது என்பது மாதிரியான வழக்கங்களும் இருந்தன. பெண்கள் தொடர்பான Social Distance இன்னமும் அதிகம்.

குழந்தை பிறந்தால் விருத்தி தீட்டு என்று பல விலக்கங்கள், துக்க நிகழ்வென்றால் உறவு முறையைப் பொறுத்துத் தீட்டு நாட்கள் அமையும். பின்னர் புண்யாகவாசனம் என்று வீட்டைச் சுத்தப்படுத்தும் வைதீக கர்மா. வீடு முழுவதும் புனித நீர் தெளிப்பு என்று பலதும் இருந்தன. தற்போதும் சிலது பின்பற்றப்படுகின்றன.

ப்ளாஸ்டிக் என்னும் அசுர வஸ்துவை இல்லங்களில் சேர்ப்பது இல்லை. ‘ப்ளாஸ்டிக் டப்பால பட்சணம் குடுத்திருக்கா’ என்றால் அனாசாரம், பட்சணத்தை உண்ண மாட்டேன் என்று பொருள். எப்போதும் வாழை இலை அல்லது வாழை இலைச் சறுகுகள். கோவிலில் இருந்து பிரசாதத்தைக் கொண்டு வந்தாலும் அது ஒயர் கூடை என்னும் ப்ளாஸ்டிக் பையில் வந்தால் அது வாழை இலைச் சறுகில் சுற்றப்படாமல் இருந்தால் ஆசாரம் கிடையாது. எனவே உண்பதில்லை என்றொரு காலம் அது.

அம்மை முதலான தொற்று வியாதிகள் வந்தால் வீட்டின் வாசலில் வேப்பிலையைக் கட்டி வைப்பர். அந்த வீட்டிற்கு யாரும் செல்லாமல் சூசகமான Social Distance.

பூவோடு நேர்ந்த நாரும் மணம் பெறும் என்றே பழமொழி. தற்போது நூலும் மணம் பெறும் என்று கொள்ள வேண்டியுள்ளது. கோவில்களில் தெய்வங்களுக்குப் பூ வாங்கிச்சென்றால் இலையில் கட்டியே கொடுத்தனர். ப்ளாஸ்டிக் அசுரன் நுழைந்தபின் அந்த அனாசாரமும் தெய்வங்களையும் தொற்றிக்கொண்டது. நம்மைக் கெடுத்து நம்மைக் காக்கும் தெய்வங்களையும் கீழிறக்கினோம். கேட்டால் மாடர்ன் என்று அலட்டல்.

நீர் அருந்தும் போது டம்ளர் உதட்டில் படாமல் ‘தூக்கி சப்பிடுவது’, உள் பாத்திரம் என்னும் சமையல் உள்ளில் மட்டுமே இருக்கும் பாத்திரங்கள் ( ‘உள் பாத்திரத்த வெளில கொண்டு போகாத’) , வெளிப்பாத்திரம் என்று சமையல் அறைக்கு வெளியே மட்டுமே உள்ள பாத்திரங்கள், இவை இரண்டையும் இடிக்கக் கூடாது என்பது போன்ற கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த காலம் இருந்தது.

அப்போதெல்லாம் கொரோனா இல்லை. #Corona

திருவிடந்தையில் ஒரு மணி நேரம்

‘இங்கே வர இவ்வளவு நாளா?’ என்று கேட்பது போல் தோன்றியது. சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நின்றுகொண்டிருக்கும் பெருமாள்அவர்.  பலமுறை செல்ல யத்தனித்துக் கடைசியாக இன்று(11-03-2020) நிறைவேறியது. இடம் திருவிடந்தை ( முன்னர் திரு இட வெந்தை). பெருமாள்: நித்யகல்யாணப் பெருமாள்.

ஒரு துளி அகம்பாவம் இல்லை. ஒரு பொட்டு அலட்டல் இல்லை. ‘போங்கோ போங்கோ’ என்ற அதிகாரத் தோரணை இல்லை. கோவிலில் யாருமே இல்லை, அர்ச்சகரும் பெருமாளும் மட்டுமே. பிரளயம் முடிந்து பேரமைதி நிலவும் நேரம் போல் அலைபாயும் பெரும் மவுனத்தின் மத்தியில் மோன நிலையில் நின்றிருந்தார் திருவிடந்தைக் கோன் பூவராஹப் பெருமாள். அவர் மடியில் அளவில்லாக் கருணையுடன் அகிலவல்லித் தாயார். குளிர்ந்த கடற்காற்றும், பேரமைதியும் சேர்ந்து பெருமாளின் சான்னித்தியத்தின் அருகாமையைப் பல மடங்குகள் அதிகரித்தது போல் தோன்றியது.

யுகங்கள் பல கடந்தும் யுகங்களைத் தாண்டிய பார்வையுடன், அனைத்தையும் அறிந்தவராய் மானுடர்களின் கோணங்கித்தனங்களையும் ஆணவப் பரிபாஷைகளையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் பூவராஹப் பெருமாள். பேரமைதியுடன் நின்றுகொண்டிருந்த தலைவனின் சன்னிதியிலும் பேரமைதியே நிலவியது. அந்தப் பெருத்த மவுனத்தில் மனதில் தேங்கியிருந்த பல கேள்விகளுக்கு மவுனத்திலேயே விடைகள் கிடைத்ததை உணர முடிந்தது.

கூட்டம் இல்லை என்பதால் ஏகாந்தமாகச் சேவிக்க முடிந்தது. கோவிலின் தல புராணம், உற்சவங்கள் என்று பலதையும் பற்றிக் கூறினார் அர்ச்சகர். சேவை முடிந்தும் கூட்டம் இல்லாததால் மேலும் 15 மணித்துளிகள் நின்றபடி சேவித்துக்கொண்டிருந்தோம். இப்பெருமானைத் திருமங்கையாழ்வார் பாடியுள்ளார்.

பிரிய மனமின்றி வெளியேறினோம். தாயார் (கோமளவல்லி) சன்னிதிச் சுவர்களில் வட்டெழுத்துக்களும் தற்காலத்திய எழுத்துகளுமாய் வரலாற்றைப் பறைசாற்றி நின்றன. சுவர்களில் தெலுங்கு எழுத்துக்களும் உண்டு.

கோவில் தூண்களில் பல புராணச் சிற்பங்களுக்கிடையில், ஆச்சாரியர்களின் உருவங்களும் தென்படுகின்றன. கையில் த்ரிதண்டம் ஏந்திய ஆச்சார்யர்கள் பலர் உள்ளனர். நின்ற கோலத்திலும், அமர்ந்த கோலத்திலும் தென்படும் இவ்வாசார்யர்களில் உடையவர் இருக்கிறார். மாமுநிகளும் இருக்கலாம். ஆனால் பலரது நெற்றியில் வடகலைத் திருமண் தென்படுகிறது. எனவே சில ப்ராசீன மடங்களின் ஜீயர்களோ என்று எண்ண இடமுண்டு. (அறிந்தவர்கள் தெளிவியுங்கள்).

சில சிற்பங்கள் சிதிலமடைந்துள்ளன (சிதைக்கப்பட்டுள்ளன?). காலத்தின் கோலம் என்பதை உணர முடிகிறது. ப்ராசீனமான சில சிற்பங்கள் என்பதாலும், கடல் காற்று என்பதாலும் அவற்றின் உருவங்கள் தேய்ந்து போயிருக்கலாம் என்றும் ஊகிக்க இடமுண்டு. பல்லவர் கோவில். எனவே பழமைக்குப் பஞ்சமில்லை.

ஆண்டாள் சன்னிதியில், ஆழ்ந்த பேரமைதியில், ‘அன்னவயல் புதுவை’ தனியனைச் சேவித்தேன். ‘மார்கழித் திங்கள்’, ‘வையத்து வாழ்வீர்காள்’ பாசுரங்களை மெதுவாகச் சேவித்த போது மோனத்தில் இருந்த ஆண்டாள் தலையசைப்பது போல் தோன்றியது. பிரமைதான் என்றாலும், தாயார் அல்லவா? என்றுமே ஆண்டாள் என்றாலே ஒரு தனி பிரியம் தான்.

ஆண்டாள் சன்னிதியில் பிள்ளையார்
விநாயகர்

ஆண்டாள் சன்னிதியின் தூண்களிலும் சில ஆச்சார்யர்கள் உள்ளனர். அங்கிருந்த சிதிலமடைந்த விநாயகர் சிற்பம் மனதை அழுத்திப் பிழிந்தது. ஆனால் வைணவ திவ்யதேசத்தில் எப்படி? ஒருவேளை, விநாயகர் சிலை என்பதால் சிதைக்கப்பட்டதோ என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது. அச்சிற்பத்தை இந்த அளவிற்கு ஆக்கிய கைகளை, அச்சிலையை வடித்த சிற்பியின் ஆன்மா மன்னிக்க வாய்ப்பே இல்லை. சிலைகளுக்கும், சிற்பங்களுக்கும் அருகில் அவற்றை வடித்த சிற்பிகளின் ஆன்மா நின்றபடியே இருக்கும்.

கோவிலின் தல விருக்‌ஷம் புன்னை மரம். கடற்காற்று வீச, அசைந்தாடும் குழந்தை வேண்டிய தொட்டில்கள் சிலுசிலுக்க, புன்னை மர தேவி அங்கு கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கிறாள், அது யாருடைய மண் என்பதையும் பறைசாற்றுகிறாள்.புன்னை மரத்தில் தொட்டில்கள்

கோவிலின் உள்ளேயே ரங்கநாதரும் ரங்கநாயகியும் எழுந்தருளியுள்ளனர். யாருமற்ற தனி மோனத்தில் ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டிருந்த பெருமானைக் கண்டால் தற்போது நாட்டில் நிலவி வரும் அமைதியின்மை குறையும் என்று தோன்றியது.

ரங்கநாதர் சன்னிதிக்கு அருகிலும் ஆழ்வார்கள், ஆச்சார்யர்களுக்கென்று தனிச் சன்னிதி உள்ளது. வராஹர் சன்னிதிக்கு அருகிலும் அவ்வாறே. எனவே ரங்கநாதர் கோவில் தனிக் கோவிலாக இருந்து, பின்னர் வராஹர் கோவிலுடன் இணைந்ததோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. கட்டட அமைப்பும் அவ்வாறு நினைக்க இடம் அளிக்கிறது. தூண் வீரர் பக்தர்

ரங்கநாதர் சன்னிதியின் தூண் ஒன்றில் திருமண் சாற்றிய வீரர் ஒருவர் தெரிகிறார். தாடி வைத்துள்ளார். வாளும் உள்ளது. ஒருவேளை திருமங்கை ஆழ்வாராக இருக்கலாம் என்று யூகித்தேன். தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்.

அற நிலையத்துறை மற்றும் மத்தியத் தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் வரும் இந்தக் கோவிலில் உள்ள தூண் சிற்பங்களுக்கு அருகில் அவற்றைப் பற்றிய சிறு குறிப்போ, அல்லது வெளியில் தொடு கணினித் திரை வழியாக ஒவ்வொரு சிற்பம் பற்றிய செய்தியோ கூறப்பட வேண்டும். இதற்குப் பெரிய செலவெல்லாம் ஆகாது. சமீபத்தில் மறைந்த அரசியல் தலைவர்களுக்கு மணி மண்டபம் கட்டுவதற்கு ஆகும் செலவில் 10 விழுக்காடு கூட ஆகாது. அரசு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தனியார் கொடை கொண்டும் செய்யலாம்.

பிரிய மனமின்றிப் பிரிந்து வந்தோம் திருவிடந்தை என்பிரானை. வார இறுதிகளில், முகூர்த்த நாட்களில் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும் என்கிறார்கள். சென்னையில் இருந்து 28 கி.மீ. தொலைவில் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் அமைந்துள்ள திருவிடந்தை, நம் அகந்தைதனை நீக்கும் அருமையான திவ்யதேசம்.

பி.கு.: ‘ஃபோட்டோ எடுக்க கூடாது’ன்னு போட்டிருக்காளே. நீங்க எப்படி எடுத்தேள்?’ திரும்பி வரும் போது மகன் கேட்டான். ‘நல்ல வேளை நீ அப்பவே சொல்லலை’ என்றேன், மனதிற்குள்.

சென்னை வாசம். மாதம் 3.

சென்னை வாசம். மாதம் 3.

அமேசான் ‘வாங்கினாலே ஆச்சு’ என்கிறது. ஃப்ளிப்கார்ட் ‘இந்தட்சணம் வாங்கறியோ இல்லியோ’ என்று மிரட்டுகிறது. ஏதோ கையில் உள்ள ஃபோன் அரத்தப்பழசு போலவும், இப்போதே மாற்றாவிட்டால் முடி முழுகிவிடும் என்று புரிந்துகொள்ளுமாறு சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன இரு தளங்களும்.

இன்னொருபுறம் கிரெடிட் கார்டு கம்பெனிகள் இவ்வளவுதான் என்று இல்லாமல் ஃபோன் செய்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். நம்பர் எப்படிக் கிடைக்கிறது என்றால் ஏதோ வி.ஐ.பி. டேட்டாபேஸ்ல் வருகிறது என்கிறார்கள். அந்தப் பெயரில் ‘வேலை இல்லாப் பட்டதாரி’ என்று பரிகாசம் பண்ணுகிறார்களா என்று தெரியவில்லை. இப்போதெல்லாம் தெரியாத எண் வந்தால் உடனே ‘ வீடு லோன் கட்டாததால் ஏலத்தில் வருகிறது. நீங்க லோன் தறீங்களா?’ என்று கேட்டுவிடுகிறேன். ‘டொக்’ என்னும் சப்தம் மூலம் இன்பத் தேன் வந்து பாய்கிறது. Do Not Call லிஸ்டில் பதிந்துவிட்டேன். பார்க்கலாம்.

இப்போதெல்லாம் ஒன்வேயில் தவறான திசையில் வண்டி ஓட்டி வருபவர்களைப் பார்த்தால் கோபம் வருவதில்லை. அவர்களுக்கு வழி விட்டுவிடுகிறேன். நாய் வால். அவ்வளவுதான்.

டூ-வீலர் ஓட்டும் பெண்களைக் கண்டால் பத்தடி இடம் விட்டே செல்கிறேன். திடீரென்று எந்தப் பக்கம் திரும்புவார்களோ. நமக்கேன் வம்பு என்பதால்.

சாலையில் டூ-வீலர் ஓட்டுபவர்கள் வீடுகளில் அதீத சொல்-வன்முறை / செயல்-வன்முறைகளால் உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களோ என்று நினைக்கத்தோன்றுகிறது. வீட்டில் வெளிப்படுத்த இயலாத எதிப்புணர்வைச் சாலைகளில் காட்டுகிறார்களோ? சாலையைத் தொட்டவுடன் ஏன் அவ்வள்வு வெறி? எதனால் இந்த ‘அடங்க மறு’ எண்ணம்? மஞ்சள் எரிந்து சிவப்பு விழுவதற்குள் சாலையைக் கடந்துவிட அப்படி என்ன அவசரம்? சிவப்பு அணைவதற்கான எண்ணிக்கைக் குறைவு அறிவிப்பு நடக்கும் பட்சத்தில் 5-4-3-2-1 என்று வருவதற்குள் ஏன் குறைப்பிரசவ அவசரம்? அதென்ன ஹாரன் அடிப்பது? முன்னே நிற்பவன் கண் அவிந்தனனா? அவனுக்கு ஹாரன் அடித்து உணர்த்துகிறீர்களா? என்ன மன நிலை சார் இந்தக் கண்றாவி?

அலுவலகத்தில் மதிய உணவுக்குப் பின் சற்று கண்ணை அசத்தும் வேளையில் ஹிந்து பேப்பரின் நடுப்பக்கத்தைப் படிக்க முயல்கிறேன். அனேகமாக எடிட்டோரியல் முடியும் முன் பழைய விஜயகாந்த் போல அட்ரினலின் ஏறி, கண்கள் சிவந்து, உடம்பெல்லாம் கோபம் கொப்புளிக்க, தூக்கம் கலைந்து விறுவிறுப்பாக வேலை இடத்திற்குச் செல்கிறேன். ஹிந்து பேப்பரால் இவ்வளவு நன்மை பயக்கும் என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அதெப்படி அத்தனை தேசத் துரோகிகளும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்துள்ளார்களோ. வாழ்க ஹிந்து.

மந்தைவெளி ஒரு விந்தைவெளி. சாலைகள் சந்திக்கும் இடங்களைக் குறிக்க குப்பை டிரம்கள், வெளியே குப்பைகளுடன். நல்ல அடையாளம். பிரதமரின் ஸ்வச்ச பாரத்தாவது ஒன்றாவது. அவர் கத்திக்கொண்டே இருக்கட்டும், நாம் எச்ச பாரத் உருவாக்குவோம் என்று செயல்படுகின்றனர் மந்தைவெளிவாசிகள். (Exceptions உள்ள சில தெருக்கள் உள்ளன.) இப்பகுதி பாரதீய ஜனதா தொண்டர்கள், பொறுப்பாளர்கள் மாநகராட்சிக்குச் சொல்ல வேண்டிய கடமையில் உள்ளனர். ( நீ என்ன கிழிச்ச? என்று கேட்பவர்களுக்கு: நான் இரண்டு முறை போன்செய்து புகார் செய்தேன். ஒரு முறை நடவடிக்கை எடுத்தனர்)

மயிலாப்பூரில், கேசவப் பெருமாள் கோவில் பகுதியில் கார் ஓட்டுபவர்களுக்கு மாக்சேசே விருது கொடுக்கலாம். எப்படித்தான் ஓட்டுகிறார்களோ.

தமிழக அரசியலாளர்கள் கவனத்திற்கு..

‘நீங்கள்ளாம் அவ்ளோதான். உங்க தரம் அவ்ளோதான். பொருளாதரம், அயலக உறவுகள், தொழில் துறை சார்ந்த கருத்துகள், அறிவியல் புத்தாக்கம் குறித்த செய்திகள் / கருத்துகள், அறிவியல் ஆய்வுகள் குறித்த கருத்தரங்கங்கள், ப்ளாக்செயின், ஏ.ஐ., ஸ்டார்ட் அப் – இதெல்லாம் பத்தி நீங்க எப்பவாவது பேசியிருக்கீங்களா? நீங்க பேசறது எல்லாமே யாராவது ஏதாவது சொன்னா அதை எதிர்த்து பேசறது மட்டும் தான். மத்தில எதாவது சொன்னா, அது என்ன ஏதுன்னே புரிஞ்சுக்காம உடனே எதிர்க்கறது. ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தரம் ஹிந்திய எதிர்ப்போம்னு குதிக்கறது; மாசம் ஒரு தரம் உரிமை, இலங்கை, தமிழ், இனமானம் இப்பிடி ஏதாவது ஒண்ணு பத்தி கத்தறது. இது தவிர வேற எதாவது எப்பவாவது பேசியிருக்கீங்களா?’
நம் அரசியலாளர்களைப் பற்றி மற்ற மாநிலத்தவர் யாரும் இப்படிச் சொல்லாமல் இருக்க வேண்டுமே என்று மனம் பதைபதைக்கிறது. என்னதான் தமிழகத் ‘தலைவர்’கள் எதிர்மறையாகவே பேசிவந்தாலும், சாதி பற்றிக் காழ்ப்பாகப் பேசினாலும், நமது தெய்வங்கள், கோவில்கள், பண்பாட்டு அடையாளங்கள் என்று அனைத்தையும் பழித்துப் பேசினாலும், எவ்வளவுதான் தரம் தாழ்ந்த, நகைப்புக்கிரிய சொற்களைப் பயன் படுத்தினாலும், அவர்கள் அனைவரும் என் தாய்மொழி பேசுபவர்கள் என்னும் ஒரே காரணத்தால், என் பண்பாடு, கலாச்சாரம் முதலியவற்றுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு ஏற்படும் சிறுமை எனக்கே ஏற்படுவதாகத் தோன்றுகிறது (அவர்கள் எந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும்).
உதாரணமாக: எப்போதுமே பெரியார், சுயமரியாதை என்று கத்தினால் அலுப்பு தான் வருகிறது. கொஞ்சமாவது மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். ஆண்டாள் விஷயமாக வைரமுத்து சொன்னத் தவறு என்று எந்தத் தமிழக அரசியல்வாதியுமே சொன்னதாக நினைவு இல்லை – ராமதாஸ் தவிர. ஆண்டாளைப் பழிப்பதால் நீங்கள் அடையப்போவது ஒரு சாடிஸ்ட் மகிழ்ச்சியாக மட்டுமே இருக்கும்.அவளுக்காகக் குரல் கொடுக்காதது நீங்கள் தமிழுக்குச் செய்த இழுக்கு.
அதேபோல் வைரமுத்து மேல் அவதூறுகள் வந்த போது பெண்ணுரிமை, சமூகநீதி, ‘பெரியார்’ வழியில் பெண்களின் உயர்வு என்று விதந்தோதியதெல்லாம் என்னவாயிற்று என்று எண்ணிப் பார்த்ததுண்டா? பெண்ணுரிமைக் காவலர்கள் காணாமல் போன மர்மம் என்ன?
எட்டுவழிச் சாலை வேண்டாம் என்றால், பொருளாதார ரீதியில் மாற்று ஏற்பாடு என்னவென்று சொல்லுங்கள். உள்நாட்டு நீர் வழிப் போக்குவரத்தை அதிகரிக்க வழி சொல்லுங்கள். Defence Corridorல் வேறு என்னென்ன உற்பத்தி செய்யலாம் என்று சிந்தித்துச் சொல்லுங்கள்.
கூடங்குளம் – எதிர்ப்பு. நியூட்றினோ – எதிர்ப்பு. மீத்தேன் – எதிர்ப்பு. செயற்கைக்கோள் – எதிர்ப்பு. தேர்வு – எதிர்ப்பு. மொழி – எதிர்ப்பு. ஆற்றோரம் மரம் நடுதல் – எதிர்ப்பு.
எல்லாமே எதிர்பு. அப்படியானால் எதற்குத்தான் ஆதரவு? ராஜீவின் கொலையாளிக்கு மட்டும் தான் உங்கள் ஆதரவா?
ஆகவே தமிழக அரசியலாளர்களே: எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் சற்று ஆராய்ந்து, வாசித்து, காதுகொடுத்துக் கேட்டுப் பின்னர் பேசுங்கள். உதாரணம்: மாஃபோய் பாண்டியராஜன் போல் நிதானத்துடன் பேசுங்கள். உங்கள் பேச்சுக்களில் 5 விழுக்காடாவது அறிவியல், கணினி என்று பேசுங்கள். 2-3 மாதங்களுக்கு ஒருமுறை ஏதாவது அறிவியல் தொடர்பான கருத்துக்களைக் கூறுங்கள். வேறுமெனே இனமானம், தொல்குடி என்று முழங்கினால் தற்போதைய millennial சமூகமும், மற்ற மாநில கவனிப்பாளர்களும் உங்களைப் புறந்தளிவிடுவர்.
அவ்வாறு நடப்பதை நான் எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானமாகக் கருதுகிறேன். கொஞ்சம் பார்த்து நடந்துகொள்ளுங்கள்.
‘நீ எழுதறது வேஸ்ட்’ என்று சொல்பவர்கள் கவனத்திற்கு: என் கடமையைச் செய்கிறேன். செவியிருப்பவர்களுக்குக் கேட்கும்.

ஜடேரி – அனுபவங்கள்

‘நற்போதுபோக்கு’ என்று வைஷ்ணவர்கள் சொல்வதுண்டு. காலக்ஷேபம் கேட்பது, பெருமாளைச் சேவிப்பது, பாகவத கைங்கர்யம் என்று பலதும் இதில் அடங்கும். அவ்வகையில் நேற்று ஜடேரி சென்று வந்தோம்.

நண்பர்கள் வீரராகவன் சம்பத் மற்றும் பிரசன்னாவுடன் ‘ஆடியாடி அகம் கரைந்து’ என்னுமாபோலே ஒருவழியாக ஜடேரி சென்று சேர்ந்தோம். நுழைந்தவுடன் அன்புப் பிரவாகமாக ஊர் மக்கள் சூழ்ந்துகொண்டனர். கிருஷ்ணர் பஜனை மடத்தில் அமர்ந்து பேசத்துவங்கினோம்.

‘இவர் தான் ஜடேரி பத்தி முதல்ல எழுதினார். அதுக்கப்புறம் நான் வந்தேன், இன்னும் பலர் வந்தாங்க’ என்று மக்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். ஊர் மக்கள் நன்றிப் பெருக்குடன் என்னைப் பார்த்தனர். ‘உங்க மூலமா பெருமாள் எங்களுக்கு உதவினார்’ என்று கள்ளம் கபடம் அற்ற சகோதரர்கள் சொன்னது மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஜடேரி பற்றிய அடியேனின் கட்டுரைக்குப் பின் ஹிந்து நாளிதழ், புதிய தலைமுறை என்று பலரும் வந்து பேட்டி கண்டு சென்றுள்ளனர் என்றார் பெரியவர் தெய்வசிகாமணி. நல்ல எண்ணத்தில், மன வருத்தத்துடன் எழுதியதற்கு நல்ல பலன் கிடைத்துள்ளது பெருமாள் அனுக்ரஹம் தான். நாம் வெறும் கருவி தான். செய்வது யாரோ.

திருமண் கல்
ஒரு டிராக்டர் மண் – பெரியவர் தெய்வசிகாமணி

பெரியவர் தெய்வசிகாமணி ‘நான் இன்னிக்கி நல்லா இருக்கறதுக்கு இந்த திருமண், எம்பெருமான் தான் காரணம்’ என்றார்.

IMG_1488
செக்கில் பொடியாகும் திருமண் கல்

பின்னர் அவரது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று திருமண் செய்முறையைக் காட்டினார்.

IMG_1493
குழியில் திருமண் வடிகட்டுதல்

ஒரு டிராக்டர் மண் ரூ.4000. அருகில் உள்ள ஊரில் இருந்து எடுத்து வருகின்றனர். பின்னர் அந்த மண்ணையும் கல்லையும் உடைத்து, செக்கில் வைத்துப் பொடியாக்குகின்றனர். அந்தப் பொடியை மண்ணில் உள்ள குழியில் கொட்டி, 24 லிட்டர் நீர் ஊற்றிக் கலக்குகின்றனர்.

IMG_1491
பல முறை சுத்திகரிப்பு

பின்னர் அழுக்குகளை நீக்க 2-3 முறைகள் வடிகட்ட வேண்டி இன்னொரு குழியில் இறைக்கின்றனர். முதுகு ஒடியும் வேலை. ஓரிரு நாட்கள் வடியவிட்டு, ஈர மண்ணை எடுத்துக் காயவைத்து, பின்னர் சிறிய கட்டை கொண்டு திருமண் கட்டிகளை உருவாக்குகின்றனர். இதில் செயற்கை விஷயங்கள் எதுவும் இல்லை.

IMG_1494
ஈரத் திருமண் , இறுதி வடிவம்

வெளி இடங்களில் உள்ளது போல் ரசாயனக் கலவைகள் எதுவும் சேர்ப்பதில்லை. எனவே திருமண் பளீரென்று வெண்மையாக இருப்பதில்லை. இயற்கையான திருமண் பளீர் வெள்ளை நிறத்ததன்று.

இம்மாதிரியாக உருவாக்கிய திருமண்ணை வெளியூர்களுக்கு ஏற்றி அனுப்புகிறார்கள். போக்குவரத்தில் இவை உடைந்து போகின்றன. ஆகவே, ஸ்ரீசூர்ணம், அதற்கான ஓலைப்பெட்டி என்று அனைத்தையுமே ஜடேரியிலேயே உற்பத்தி செய்தால் விற்பதற்கும், வெளி ஊர்களுக்கு அனுப்புவதற்கும் வசதியாக இருக்கும்.

திருமண் தயாரிப்பில் எவ்விடங்களில் இயந்திரங்களைப் பயன் படுத்தலாம், ஓலைப் பெட்டிகள் தயாரித்தல் என்று ஏதாவது உதவ முடியுமா என்று ஆராய்வதற்கென்று திரு. பிரசன்னா வந்திருந்தார். ஸ்ரீசூர்ணம் தயாரிக்க உதவவும், திருமண்ணின் தரத்தை உயர்த்த வழிகளை ஆராயவும் வீரராகவன் சம்பத் வந்திருந்தார்.

பின்னர் அருகில் இருந்த காலனிக்குச் சென்று, அங்கிருந்த கோவிலில் விழுந்து சேவித்து, அவர்களுக்கு ஒரு டோலக்கைப் பரிசாக அளித்து வெளியேறினோம். (டோலக் இல்லையாதலால் பஜனைகள் நடப்பதில்லை என்று தெரிந்து, வீரராகவன் தான் ஒரு டோலக்கை அளித்தார். அதை அடியேனை விட்டு மக்களிடம் அளிக்கச் செய்தார். பெரிய மனது அவருக்கு. நான் ஓசியில் குளிர் காய்ந்தேன்).

சில நாட்களுக்கு முன்னர் திருவல்லிக்கேணியைச் சேர்ந்த திரு.ஸ்ரீகாந்த் என்னும் இளைஞர் வந்திருந்து மிருதங்கம், ஹார்மோனியம் என்று அளித்து, பஜனையும் செய்துவிட்டுச் சென்றுள்ளார்.

திருமண் தயாரிக்க ஜடேரி மக்களுக்குத் தேவை :

1. கல் உடைக்கும் கருவி
2. மண்ணைச் சுத்திகரிக்கும் கருவி
3. ஓலைப் பெட்டி தயாரிக்கும் தொழில் திறன்
4. ஸ்ரீசூர்ணம் தயாரிக்கும் தொழில் முறை

வாழ்க்கையென்பது பல அனுபவங்களின் தொகுப்பு. அந்த அனுபவங்கள் நமது தேர்வைப் பொறுத்து அமையும். நல்ல விஷயங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றை முன்னெடுத்துச் செல்வது நற்போதுபோக்கு. ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக இந்த நற்போதுபோக்கில் ஈடுபட அனைவரையும் அழைக்கிறேன்.

புதிய ஆங்கில ஆண்டில் நற்போது போக்குவோம் வாரீர்.

தொடர்புக்கு : வீரராகவன் சம்பத் (+91-9655-219245). (www.pracharam.in)

ஜடேரி பற்றிய முந்தைய பதிவுகள்:

ஜடேரி 1

ஜடேரி 2

ஜடேரி 3

முடியல சார், முடியல..

ஒரு போன் வாங்க வேண்டுமென்றால் என்னவெல்லாம் தெரிந்துவைக்க வேண்டியுள்ளது ?கடைக்குப் போனோமா,கலர்,மாடல் தேர்வு செய்தோமா என்றில்லாமல், அந்தக் கருவியைக் கண்டுபிடித்த விஞ்ஞானி,வடிவமைத்த பொறியாளர், என்று எல்லாருக்கும் தெரிந்ததைவிட தெரிந்து கொள்ள வேண்டி உள்ளது.

அதிலும் இவைஎல்லாம் வெவ்வேறு வகையில் தொடர்பு படுத்தி,எல்லா பர்முடேஷன் காம்பினேஷன்களிலும் அலசி ஆராய்ந்து பார்த்து, பினனர் ஒன்றைத் தேர்வு செய்தால், மைக்ரோசிம், நானோசிம்,என்று புதிய பயமுறுத்தல்கள் வந்துவிடுகின்றன.

இந்த அழகில் ஏதோஒன்றைத் தேர்வு செய்து ஒருவழியாக வாங்கி வந்தால், அந்த ஓஎஸ் லாலிபாப், குச்சிமிட்டாய் என்று ஏதாவது ஒன்றை’அப்டேட்’ செய்யட்டுமாவென்று கேட்கிறது. செய்ய வேண்டுமா,செய்யாவிட்டால் போன் வேலைசெய்யுமாவென்று பயந்து அப்டேட் செய்ய அனுமதித்தால் ஏதாவது ஒரு டிரைவர் இல்லையென்று துப்புகிறது. இதற்காக இணையத்தில் துழாவி,கட்டிப் பிடித்து,சண்டைபோட்டு, கதறியழுது ஏதொ ஒன்றைத் தேர்வு செய்தால், ‘நீ லாலிபாப் அப்டேட் பண்ணிட்டியா? அப்ப,கேமராவேலை செய்யாது.தெரியாதா உனக்கு?’என்று நண்பர்கள் கேட்கிறார்கள்.

photo-1512941937669-90a1b58e7e9c

என்ன கொடுமைசார் இது? ஒரு போன் வாங்க வேண்டும் என்று நினைப்பது இவ்வளவு பெரிய பாவமா?ஒரு 5நிமிட வேலைக்கு என் நாளேல்லாம் பாழாகி, மன உளைச்சல் ஏற்பட்டு, வீட்டில் ‘அர்ச்சனை’வாங்கி (ஒரு வேலைக்குப் போனாமுழுசாகேட்டுக்கறதில்ல?), ஞாயிறு இரவு ஒருவாறு போன் வேலைசெய்யத் துவங்கினால்,திங்கட்கிழமைநினைவுக்கு வந்து பயமுறுத்துகிறது. ஒரு உழைப்பாளி ஒரு ஞாயிறு அன்று கூட நிம்மதியாக இருக்க முடியாமல் அப்புறம் என்ன சார் உங்க டெக்னாலஜி அட்வான்ஸ்மெண்ட்?

எப்பாடுபட்டாவது வேலை செய்ய வைத்தால், ‘உன்னோடது எவ்வளவு எம்.பி.?’ என்று கேட்கிறார்கள்? ‘எனக்குத் தெரிஞ்சு 545 எம்.பி.’ என்றா சிரிக்கிறார்கள். எம்.பி. என்பது கேமிராவின் திறன் இலக்கமாம். இந்தக் கண்றாவியெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று ஏதாவது சட்டமா சார்?

மாதாமாதம் ப்ராஸசரின் திறன் ஏற்றுகிறேன் என்று ஏதோ ஏற்றிக்கொண்டே போகிறார்கள். உங்கள் கையில் உள்ள போனில் உள்ள கணினியின் திறன் அப்பல்லோ-11ல் இருந்த கணினியின் திறனை விட ஆயிரம் மடங்கு அதிகம் என்ற பீற்றல் வேறு. ஐபோனை வைத்துக் கொண்டு நிலாவுக்கா போக முடியும்? என்ன பேத்தல்?

இந்த அழகில் ஐபோன் ஆண்டிராய்டுடன் பேசாது. இவற்றைப் பேச வைக்க நான் பிரும்மப் பிரயத்னம் பட வேண்டும். ஐபோனுக்குள் ஒரு உபன்யாசத்தைப் போடுவது அவ்வளவு எளிதன்று. விஷ்வக்சேன பூஜை முதல், ஆஞ்சனேய ஆராதனம் வரை பண்ணி, ஐடியூன்ஸ் என்று பலதையும் போட்டு, கெஞ்சி, கூத்தாடி, ‘உடையார் முன் இல்லார் போல் ஏக்கறுங் கற்றார்’ போல் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸை வேண்டிக்கொண்டு, ஒரு வழியாகப் பதிவேற்றம் செய்து விட்டோம் என்று நினைத்தால், ஐக்ளவுட் பாஸ்வோர்டை உட்செலுத்து என்று சொல்லி வெறுப்பேற்றி இது வரை ஒரு முறை கூட ஐடியூன்ஸ வழியாகப் பதிவேற்றம் செய்ததில்லை.

இந்த அழகில் வருஷா வருஷம் பெருமாளுக்கு ப்ரும்மோற்சவம் போல் புதிய போன்களை வெளியிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். வாங்கியே ஆக வேண்டும் என்று மன உளைச்சல் ஏற்படுத்தும் விதமாக விளம்பரங்கள். நான் செய்தித்தாள் படிப்பதையே நிறுத்திவிட்டேன்.

ஒரு போனில் பேசுவதைத் தவிர அனைத்தும் செய்ய வேண்டும் என்று வந்துவிட்டோம்.

ஒரு வங்கிச் சேவைக்குப் போன் செய்தால் எத்தனைஇம்சைகள்? நம்பர் 1அழுத்து, நம்பர் 3அழுத்து என்று தொல்லையோதொல்லை. தெரியாமல் கேட்கிறேன் – எனக்கு ஒரு பிரச்னை என்று நான் போன் செய்தால்,என்னைடமே வேலை வாங்கினால் எப்படி?

ஒரு கடைக்குச் சென்று ஒரு பேனா வாங்கினால்,எத்தனை கலர்,எத்தனைவிதம்?எனக்குத் தேவையொரு பேனா. அதில் இங்க் போட்டால் எழுத வேண்டும். எழுதும் ஆசையேபோய்விடும் போல் இருக்கிறது சார்.

கேமராவைப் பற்றி நண்பர் ஒருவரிடம் கேட்டேன்.ஏன் சார் எஸ்.எல்.ஆர் அது இதுன்னு சொல்றாங்களே, இதெல்லாம் எப்படி?’அவ்வளவுதான்.அரைமணி நேரம் பேசுகிறார். கேமெராவே வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டேன்.

எத்தனை பாஸ்வோர்டுகள் ( இதில் கடவுச் சொல் என்று தனித் தமிழ் வேறு ). வங்கிச் சேவைக்கு, நூல் நிலையத்திற்கு, அலுவலகத்திற்கு என்றே ஆறேழு, ஏடிஏம் பின்கள், ஈ-மெயில் பின்கள், போன் பின்கள்… முடியலை சார்.

இதைவிடக் கொடுமை, சிங்கப்பூரில் இருந்து இந்தியாவில் அப்பாவிடம் போனில் பேசுவது. அதுவும் வாட்ஸப் வந்த பிறகு எளிமை என்றார்கள். முதலில் வாட்ஸப் கால் பண்ணப் போகிறேன் என்று சாதாரண போனில் அழைக்க வேண்டும். பிறகு வாட்ஸப்பில் அழைக்க வேண்டும். அடித்துக்கொண்டே இருக்கும். மீண்டும் சாதாரண கால். ‘ஏம்ப்பா எடுக்கலை?’ என்றால் ‘போன் அடிக்கவில்லை’ என்கிறார். ஒருவழியாக வாட்ஸப்பை ஆன் பண்ணச் சொல்லி 15 நிமிடங்கள் சாதாரணக் காலில் பேசினால் அப்போது மண்டையில் உறைக்கும்: ‘அப்படியாவது வாட்ஸப்பில் தான் பேச வேண்டுமா? இத்தனை நேரம் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லி இருக்கலாமே?’ என்று.

வாழ்க்கையை மேன்மேலும் கடினமாக்கிக் கொண்டே போகிறொம் என்று தோன்றுகிறது.’No time to stand and stare’என்பார்கள். ‘No time to update ourselves with technology’ என்கிறேன் நான். ஒரு டெக்னாலஜி வந்து, புரிந்துகொண்டு, பயன்படுத்தத் துவங்கும் போது அது பழசாகிவிடுகிறது.

‘அண்ணாச்சி, கமர்கட் குடுங்க’ என்று கேட்ட நாட்கள் நினைவிற்கு வருகின்றன. ‘எந்த கலர் தம்பி’ என்று  அண்ணாச்சி கேட்டதில்லை.

அந்த நாட்களும் திரும்பி வரப்போவதில்லை.

தொடர்பில் இருக்க இங்கே சொடுக்கி விரும்பவும் https://facebook.com/aapages

ஃபேஸ்புக் – சில குறிப்புகள்

ஃபேஸ்புக் மன நோயாளிகளின் கூடாரமாக மாறியுள்ளது. வெறுப்பை உமிழும் பதிவுகள் அதிகரித்துள்ளன. கேள்விகள், பதில்கள், பின்னூட்டங்கள் நாகரிகத்தின் எல்லையைக் கடந்து ஒரு மாமாங்கம் ஆகிவிட்டது. என்ன எழுதினாலும் இறுதியில் சாதி / மதம் சார்ந்து வைகிறர்கள்.

ஒரு காலத்தில் மது அருந்துபவர்களுக்கு என்ன மரியாதையோ இன்று ஃபேஸ்புக்கில் எழுதுபவர்களுக்கு.

‘பேராசிரியர்’ என்பவர்கள் கூட அநாகரிகமாக எழுதுகிறார்கள்.

எழுத்தில் வன்முறை என்பது பரவலாக உள்ளது. மனித மனங்களின் கீழ்மையை உணர்த்தும் விதமாகவே அப்பதிவுகள் உள்ளன. வெளிப்பார்வைக்கு நாகரிக மனிதர்கள் போல் தோற்றம்; உள்ளத்தில் வெறுப்பு. இதனால் மன உளைச்சல், ஒவ்வாமை, குருதிக் கொதிப்பு மட்டுமே சம்பளம்.

அன்றாட வாழ்க்கையும் இவற்றால் பாதிப்படைகிறது.

ஒருவருக்கு அளிக்கும் பதிலால் மற்றவர் பாதிப்படைகிறார். கோபத்தில் பதிவிடுகிறார். அதற்கு மற்றொருவர் கோபம் கொப்பளிக்கும் பதில். இது தொடர்கிறது. பலரின் கவனச் சிதறல்களுக்கும் வழி வகுக்கிறது.

இணைப்பில் பல நண்பர்கள், உறவினர்கள், எனது ஆசிரியர்கள், உயரதிகாரிகள் என்று பலரும் உள்ளனர். வெளி ஆள் அளிக்கும் பதிலால் இவர்கள் கலக்கம் அடைகின்றனர்; புதியவரின் மொழி நடையால் பீதி அடைகின்றனர்; சொற்பிரயோகத்தால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனர்.

பல மாதங்களாக இந்த நிலைமையைக் கண்காணித்து வருகிறேன். ஆண்டாள் விவகாரம், பிரதமர் தொடர்பான வெறுப்புப் பதிவுகள் என்று சிரமப்பட்டு ஜீரணித்துக் கடந்தேன். எதிர்வினை ஆற்றினேன்.

தேசத்தை இழித்து, தலைவர்களைப் பழித்து, புனிதச் சின்னங்களையும் இழிவு படுத்தி வரும் பதிவுகள் என்னைப் பொறுமையின் எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றன. இவற்றால் உடல், மனம் கெடுவதை உணர்ந்தேன்.

ஆனால், சங்கராச்சாரியார் மறைவு, கலைஞர் சுகவீனம் தொடர்பாக மிக மிக அருவருக்கத்தக்க வகையில் பலர் எழுதியதைக் காண மனம் பொறுக்கவில்லை. நிதானம் இழக்கும் வகையில் பல பதிவுகள் இருந்தன.

இவை அனைத்தையும் தவிர்க்கவும், எனது மன நிலை, என் தொடர்பில் உள்ள பெரியவர்கள், பண்டிதர்கள், ஆசிரியர்கள் முதலியோரின் மனநிலை, மன அமைதி – இவை வேண்டி ஃபேஸ்புக்கில் எழுதப்போவதில்லை. பின்னூட்டங்களுக்குப் பதில் அளிக்கப் போவதில்லை. எனது வலைப்பதிவில் வரும் கட்டுரைகளை மட்டும் பகிரவுள்ளேன்.

என் பண்பை இழந்து, என் தேசத்தைப் பழித்து, என் புனிதர்களை ஏளனம் செய்ய வழி வகுக்கும் ஃபேஸ்புக்கில் இனி எழுதுவதில்லை என்று முடிவெடுத்துள்ளேன்.

இந்த நேரத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஃபேஸ்புக்கை இழித்துரைத்தது நினைவிற்கு வருகிறது.

கட்டுரைகள் தொடர்பாகப் பேச, வலைப்பூவிலேயே பதிலுரையுங்கள்.

காட்சி ஊடகம் காணேல்

நண்பர்களே,

குப்பையில் விட்டெறிந்த எச்சில் சோற்றை யாரும் விரும்பி உண்பதில்ல. அதன் ருசியைப் பாராட்டுவதில்லை.

அச்சோற்றை வேண்டுமென விரும்பி, உண்டு, பின்னர் சோறு சரியில்லை, உடலில் உபாதை வருகிறது என்று புலம்புவதில்லை.

குப்பையில் இருந்து எடுத்து உண்ணும், உடலில் பல நோய்களைக் கொண்டிருக்கும் தெரு நாய்களை யாரும் அணுகி, அவற்றின் உணவைப் பங்கு போட்டுக் கொள்வதில்லை.

குப்பைத்தொட்டியில் உள்ள சோற்றை உண்ணும் தெரு நாய்களிடம் யாரும் போட்டிக்கு நிற்பதில்லை. விலகியே செல்வர்.

தொட்டியில் உள்ள சோற்றை உண்ணத் தங்களுக்குள் சண்டையிடும் உடல் முழுவதும் புண்கள் உள்ள நாய்களை மதித்து, அவை குரைப்பதைக் கேட்டு, அதன் பின் ‘நாய் குரைப்பது மன உளைச்சலை ஏற்படுத்துகிறது’ என்று யாரும் புலம்புவதில்லை. முடிந்தால் அதிலிருந்து விலகுவர்.

வீதி = தனியார் தொலைக்காட்சி
தொட்டி = விவாதத் தலைப்புகள்
நாய்கள் = மதம், சாதி, மொழி, நிற வெறி கொண்டு பேசுவோர்

தனியார் தொலைக்காட்சிகளின் உரிமையாளர்களின் அரசியல் வாழ்விற்கு நமது நேரத்தையும், பணத்தையும், மன நிம்மதியையும் நாமே விரும்பி விலையாகக் கொடுக்கலாமோ?

ஆக, நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுதான்.

மத நல்லிணக்கம் அற்ற, அனைவரையும் ஒன்றிணைக்காத, மனித மனங்களை மேம்படுத்தாத பேச்சுக்கள், அவற்றைப் பேசுவோர், அவற்றை ஒளிபரப்பும் காட்சி ஊடகங்கள், அவற்றைத் தாங்கி வரும் ஏடுகள், இவற்றிற்கு ஆதரவளிக்கும் விளம்பரதாரர்கள் முதலியோரைப் புறக்கணிப்பது.

Boycott – பஹிஷ்கரிப்பு – இது காந்தியடிகள் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பாடம். ஒவ்வாதனவற்றை விலக்குவது. அருகில் செல்லாதிருப்பது. ‘செய்யாதன செய்யோம்’ என்று ஆண்டாளும் சொல்கிறாள்.

இதைச் செய்யாமல், டிவி.விவாதம் மன உளைச்சலை ஏற்படுத்துகிறது, நெறியாளர் மத நம்பிக்கையை இழிவுபடுத்துகிறார், விவாதம் செய்வோர் தரம் தாழ்ந்து பேசுகின்றனர் என்று வருத்தப்படுவது ஏனோ?

செய்ய வேண்டியவை:

  1. மத, சாதி, மொழி நல்லிணக்கம் இல்லாத தொலைக்காட்சி ஒளிவழிகளையும், எழுத்து ஊடகங்களையும் புறக்கணிப்பது.
  2. அவற்றுக்கான சந்தா செலுத்தாமல், பஹிஷ்கரிப்பது.
  3. அவற்றுக்கு ஆதரவளிக்கும் நிறுவனங்களின் பொருட்களை வாங்காதிருப்பது.
  4. இவ்வாறு செய்கிறோம் என்று அவர்களுக்குச் சொல்வது.

சரி, பொழுது போக என்னதான் செய்வது?

  1. நூலகம் செல்லுங்கள்.
  2. நல்ல இசையைக் கேளுங்கள்.
  3. Podcast என்று ஒரு அபாரமான வழிமுறை உள்ளது. அறிஞர்களின் பேச்சுக்கள், ஆராய்ச்சிகள் ஒலிபரப்பாகின்றன.
  4. (முடிந்தால்) அரசின் காட்சி ஊடகத்தைப் பாருங்கள் / கேளுங்கள். தற்போது All India Radio செயலி வந்துள்ளது. அனைத்து மொழிகளிலும் ஒலிபரப்பு உள்ளது.

நம்மைக் காத்துக் கொள்வது நம் கையில் தான் உள்ளது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வீட்டில் தொலைக்காட்சி இல்லை என்கிறார். அவர் என்ன குறைந்து போனார்? என் நண்பன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறான். அவன் வீட்டிலும் அப்படியே.குறையொன்றுமில்லை.

பி.கு.:

  1. தெரு நாய்கள் என்பது ஒரு குறியீடே. அவற்றை அவமானப்படுத்தும் எண்ணம் எனக்கு எள்ளளவும் இல்லை.
  2. நான் தனியார் காட்சி ஊடகம் எதையும் பார்ப்பதில்லை.

ஓலாவில் ஒரு உழைப்பாளி

‘தம்பிக்கு எந்த ஊரு?’ ஓலா ஓட்டுனரைக் கேட்டேன்.
‘ஏன் கேக்கறீங்க?’ வியப்புடன் கார்த்தீசன்.
‘இல்லை, வீவிதி அளவு மெட்றாஸ் மாதிரி தெரியல, அதான்.’
‘சரிதாங்க. நான் மெட்றாஸ் வந்து ரெண்டு நாளாகுது. எனக்குத் திருத்துறைப் பூண்டி.’
‘அதான பார்த்தேன். ஊரு பிடிச்சிருக்கா?’
‘இல்ல சார். உண்மையா சொன்னா இல்ல. கடுப்பா வருது.’
‘ஏன் அப்டி சொல்றீங்க?’
‘என்னமோ தெரியல. இந்த ஊர் மட்டும் அப்டிதான் இருக்கு.’
‘அது சரி. வேற எங்க இருந்தீங்க?’
‘துபாய்ல. ஆனா அங்க டிரைவர் இல்ல. சூப்பரவைசர்.’
‘ஓ, இப்ப ஏன் ஓட்டறீங்க?’
‘வேலை முடிஞ்சு போச்சு. ஆபீஸ்ல பாலிடிக்ஸ் தாங்கல. முடிச்சுக்கிட்டு வந்துட்டேன்’
‘வேற வேலை செய்யலாமே?’
‘தெரியாதே. ஹெவி வெஹிகிள் லைசன்ஸ் இருக்கு. லாரி வரைக்கும் ஓட்டுவேன். இப்ப ஓலால ஓட்டறேன்’
‘…’
‘சார் ப்ராமினா?’
‘ஆமா. என்னா விஷயம்?’
‘இல்ல வீவிதி பத்தியெல்லாம் கேக்கறீங்களே. பேச்சும் காட்டுது’
‘வேற வேலை தெரியாதுன்னீங்களே, ஊர்ல என்ன வேலை செய்யறாங்க?’
‘நாங்க விஸ்வகர்மாங்க. சிலை செய்யறவங்க. ஆனா நான் கத்துக்கல. இப்ப பீல் பண்றேன்.’
‘ஏன் தம்பி கத்துக்கல?’
‘விதி சார். எவ்ளோ பெரிய கலை? ஒவ்வொரு கோவில்ல போகும் போதும் சிலை, கோவில் இதெல்லாம் பார்த்தா அழுகையா வரும். ஓரளவு தெரியும். ஆனா செய்யத் தெரியாது. பெரியவங்களோட போச்சு. இனிமே கத்துக்க முடியாது. உங்களுக்குத் தெரியுமா? நாங்களும் பூணூல் போடுவோம்.’
‘கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.’
‘ஆமா சார். பாட்டி சொல்லும். நாமும் பாப்பாரவங்களும் ஒண்ணு. அவுங்க வேதம் படிப்பாங்க. நாம வேதம் வழி சிலை செய்வோம். தினமும் காலைல சிற்ப புஸ்தகத்தையும் தொழில் கருவி உளி இதெல்லாம் வெச்சு கும்புடுவோம். இப்ப எல்லாமே கனவாப் போச்சு..’
‘இப்ப கத்துக்கலாமே’
‘எங்க சார். வயத்துப் பொழைப்பே பெருசா இருக்கு.’
‘…’
‘நீங்க வேதமெல்லாம் சொல்லுவீங்களா?’ யாரோ தலையில் அடித்தது போல் உணர்ந்தேன்.
‘இல்லப்பா. அதுக்கு பாக்கியமில்ல. அதுக்கான படிப்பு படிக்கல.’ குற்ற உணர்ச்சியில் குறுகினேன்.
‘அப்டியா சார். என்ன செய்யறது? எல்லாத்துக்கும் ஒரு குடுப்பினை வேணும் சார்.’
‘…’
‘பூணுல் எதுக்கு சார் போடறாங்க? தெரிஞ்சுக்க கேக்கறேன். தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க.’
‘வண்டி ஓட்றதுக்கு முன்னாடி எதுக்கு லேர்னர்ஸ் லைசன்ஸ் எடுக்கறாங்க? அது மாதிரி தான் இதுவும். படிக்கறதுக்கு ஒரு ஆரம்பக் குறியீடு.’
‘ஓ ஆமாம். எங்கள்ள சில்ப சாஸ்த்ரம் படிக்கறதுக்கு முன்ன போடுவாங்க. ஆனா நான் படிக்கல்ல. நான் போடல. வருத்தம் தான் அதுல.. நீங்க சொல்லுங்க சார்..’
‘அது ஒரு அடையாளம் தம்பி. இனிமே நீ குருகுலவாசம் பண்ணனும், குரு சொல்றதக் கேட்டு படிக்கணும், பிரம்மச்சாரியா இருக்கணும், ஞானம் மட்டுமே வேணும்னு ஒரு தாகம் ..’ இப்படின்னு ஒரு குறியீடு’
‘புரியுது, மேல சொல்லுங்க..’
‘எல்லாத்துக்கும் மேல ஒழுக்கமா இருக்கணும். ‘மறப்பினும் ஒத்துக்கொளல் ஆகும் பார்ப்பான் பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்’ வள்ளுவர் சொல்றாரு. வேதம் சொல்றத மறந்தாலும் பரவாயில்ல, ஆனா பார்ப்பான், பிராம்மணன் தன்னோட ஒழுக்கத்த விடக் கூடாது’ ங்கறார். அதுக்கு முன்ன ஒரு நாடு நல்லா ஆளப்படுதான்னு பார்க்கறதுக்கு பார்ப்பான் வேதம் ஓதறானா? அந்த ஊர் மாடுகள்கிட்ட பால் வளம் இருக்கா? இருந்தா அந்த அரசன் நல்லா ஆட்சி பண்றான்னு சொல்றார். ‘ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல் மறப்பர் காவலன் காவான் எனின்’ இதுவும் வள்ளுவர். வேதம் ஓதறது முக்கியம்னு சொல்றார். ஆனா அதே சமயம் ஓதாட்டாலும் மன்னிக்கலாம், ஆனா ஒழுக்கம் தவறினா சர்வ நாசம் அப்படிங்கறார்.’
‘உண்மைதான் சார். ஆனா ஒண்ணு. பார்ப்பான்னு சொல்றீங்களே. பரவாயில்லியா?’ அப்பாவியாய்க் கேட்டார் கார்த்தீசன்.
‘தம்பி, பார்ப்பாங்கறது நல்ல வார்த்தை. வள்ளுவரே பயன் படுத்தறார் பார்த்தீல்ல. ‘பார்ப்பு’ பறவை. ‘அனன்’ போன்றவன். பறவையைப் போன்றவன் பார்ப்பனன். முட்டைக்குள்ள ஒரு உயிர், முட்டைய உடைச்சுட்டு வந்தா இன்னொரு உயிர். ‘த்விஜன்’ அப்டீன்னு சம்ஸ்க்ருதத்துல சொல்வாங்க. இரு பிறப்பாளன் – இது தமிழ். பூணூல் போடறது முட்டை ஓட்டை உடைச்சுட்டு வர்றது. அஞ்ஞானம் உடைஞ்சு ஞானம் அடையறதுன்னு பொருள்’
‘இவ்ளோ நல்ல விஷயங்கள் இருக்கு இல்லியா சார்? நாம ஒண்ணுமே தெரியாம இருக்கோமேன்னு நினைச்சா வெறுப்பா இருக்கு சார்..’
‘அதிருக்கட்டும் தம்பி. மேல என்ன செய்யப் போறீங்க?’
‘நல்ல வேலை தேடிக்கிட்டு இருக்கேன் சார். ஹெவி வெஹிக்கிள் ஓட்டுவேன். சொந்தக்காரங்க சிங்கப்பூர்ல இருக்காங்க. ஆனா போயி கேக்க மனமில்லை. நானே சொந்தமா பெரியாளா ஆகணும் சார். உழைச்சு சாதிக்கணும் சார். துபாய்ல விட்ட பணத்த மீட்டணும்..’
உழைக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் உள்ள இளைஞர்கள் இருக்கும் வரை நாட்டிற்கு எந்தக் கேடும் இல்லை. நாடு சுபிட்சமாகவே இருக்கும் என்னும் எண்ணம் தோன்றியது.
‘நல்லது தம்பி. உங்க நம்பர வெளியிடறேன். யாராவது வேலைக்கு எடுத்துக்கிட்டாங்கன்னா அவங்ககிட்ட சேர்ந்து வாழ்க்கைல முன்னுக்கு வாங்க’ என்றேன்.
‘ரொம்ப நன்றி சார்’ என்ற கார்த்தீசனின் கைப்பேசி எண்: +91-9197914-87783

பி.கு.: அவர் தற்போது ஊபரில் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

தமிழகக் கிராமங்களில் மீள் குடியேற்றம்

தமிழகக் கிராமங்களில் மீள் குடியேற்றம் அவசியம் என்பது குறித்து ‘ஒரே நாடு’ ஆசிரியர் திரு.நம்பி நாராயணன் அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.
வேலையில் உள்ள போது எங்கெல்லாமோ இருக்கவேண்டியுள்ளது. ஆனால், வேலையில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் அவ்வண்ணமே இருக்க வேண்டிய தேவை என்னவென்று மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.
சென்னை, மும்பை, முதலிய பெருநகரங்களில் புறாக்கூடு வாழ்க்கை ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் தேவையா? வசதிகள், மருத்துவம் என்பதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் ஒரு 75 வயது வரையாவது பூர்வீகக் கிராமங்களில் வசிப்பது நமது முன்னோர்களுக்குச் செய்யும் நன்றிக்கடன் அல்லவா?
60-70 களில் வேலை நிமித்தம் வெளியேறிய மக்கள் மீண்டும் குடியேற வேண்டும். கைங்கர்யங்கள் நிறைய உள்ளன. ஊரில் சனாதன, சம்பிரதாயக் கூட்டம் அதிகமாகும், நங்கைநல்லூர் போன்ற புதிய நகரங்களில் நடக்கும் நித்யப்படி உற்சவங்கள் பூர்வீகக் கிராமங்களில் நடக்க வேண்டும்.
இந்த மீள் குடியேற்றத்திற்குத் தமிழகத்தில் உள்ள சமூக அமைப்புகள் துணை நிற்க வேண்டும். தாம்பிராஸ், வன்னியர் சங்கங்கள், தேவர் அமைப்புக்கள், இன்னபிற சமூக அமைப்புகள் முனைந்து செயல்பட வேண்டும் என்று எழுதமுடியவில்லை. அனைத்து சமூகங்களுக்கும் பொதுவான அமைப்புகள் முனைந்து செயல்பட வேண்டும்.
கிராமங்கள் தற்போது முன்னேறியேயுள்ளன. மின்வசதி, செல்போன் வசதி, இணையம், வங்கி என்று பலதும் ஏற்பட்டுள்ளன. பிரயாண வசதிகளும் அப்படியே.என்ன இருந்தாலும் சென்னை,மும்பைபோன்ற வசதிகள் இரா.அதேசமயம் அவ்விடங்களில் உள்ள அவலங்களும் இரா. நெருக்கடி,  விபத்துக்கள், மரியாதை குறைந்த பேச்சுக்கள் முதலியன.
கிராமங்களில் சென்று செய்வதென்ன என்னும் கேள்வி எழலாம்.கிராமங்களில் சென்று வசிப்பது என்பதேநாம் செய்யும் பெரும் சேவைஎன்று சொல்வேன்.நகரங்களில் உள்ள வசதிகளைக் கிராமங்களில் ஏற்படுத்த சிலராவது முயல்வர்.அவ்வழியாகக் கிராமங்கள் முன்னேற்றம் அடையும். தற்போது ஏ.டி.எம். வசதிகள் கூட வந்துவிட்டன.அப்துல்கலாம்’ PURA – Providing Urban Amenities in Rural Areas’என்று கனவு கண்டார். ஓரளவு மெய்யாகி வருகிறது.
முன்னெல்லாம் தேரழுந்தூர் செல்லும் போது மெழுகுவத்திக் கட்டு வாங்கிச் செல்வதுண்டு.எப்போதாவது மின்சாரம் வரும் என்பதால்.தற்போது அதற்கான தேவையே இல்லை.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, கிராமங்களில் உள்ள பாரம்பரியக் கோவில்கள்  பயனடையும். சிவன்களும்,பெருமாள்களும்,குலதெயவங்களும் மகிழ்ச்சியில் திளைப்பர்.
உதாரணம் சொல்கிறேன்:50களில் தேரழுந்தூர் உற்சவத்தில் கோவிலில் இருந்து சன்னிதித் தெரு வழியாகத் தேரடிக்கு எழுந்தருளப் பெருமாளுக்கு 2:30மணி நேரம் ஆகும்.தற்போது 8 நிமிடங்கள். இந்த திவ்யதேசத்தில் உற்சவங்கள் நடக்கின்றன.பலதில் பெருமாளுக்கு அன்னம் கூட இல்லை.
வில்லிவலம் என்றொரு கிராமம்.பரம வைதீகர்கள் வாழ்ந்த பூமி.என் தாயாரின் சொந்த ஊர்.அங்குள்ள ஆதிகேசவப் பெருமாள் கோவிலில் என தாய்வழிப் பாட்டனார் தினமும் ஆராதனம் செய்தார்(தனது போஸ்ட் ஆபீஸ்,மணியம் வேலைக்கு இடையில்).பின்னரேஉணவு.தற்போது கோவிலில் தினமும் ஒரு விளக்கு ஏற்றப்படுகிறது. விளக்கு மட்டும். கைங்கர்யத்துக்கு ஆள் இல்லை. ஆள் இல்லையென்பதும் உண்மை, மனதில்லை என்பதும் அப்படியே.
நாவல்பாக்கம் முதலான ஊர்களில் இருந்து ‘இது வில்லிவலம் பெருமாளுக்கு’, ‘இது இன்ன பெருமாளுக்கு’ என்று டப்பாவில் சாதம் கொண்டு வந்து கண்டருளப் பண்ணிய காலமும் உண்டு. இப்போது மாலை வேளையில் ஒரே ஒரு விளக்கு. ‘உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன்’ என்பது போக, ஆதிகேசவன் ஒருவேளை சோற்றுக்காகக் காத்திருக்கிறார்.  
இந்த மீள் குடியேற்றம் காலத்தின் கட்டாயம். கிராமமே நமது ஆன்மீகத்தின் வேர். ‘நான் 106திவ்யதேசம் சேவிச்சுட்டேன்’ என்பது பெருமை தான். ஆனால் அதைச் சென்னை, மும்பையில் அமர்ந்து கொண்டு சொல்வது நிச்சயம் பெருமையன்று. ‘திவ்ய தேசத்தில் ஒரு குடிசையாவது கட்டிக் கொண்டு வாழ வேண்டும்’ என்பது எம்பெருமானாரின் கட்டளை.
மீள் குடியேற்றம் குறித்துப் பண்பாட்டு அமைப்புகள் தீவிரமாக யோசிக்க வேண்டும்.
‘இதற்காக நீ என்ன செய்தாய்?’ என்று கேட்கலாம்.  என்னால் பலதையும் பொதுவெளியில் சொல்ல முடியவில்லை. அனைவருமாக என்ன செய்யலாம் என்று வார இறுதியில் பேஸ்புக் கான்பரன்ஸ் பண்ணலாம்-உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால். (www.facebook.com/amaruvidevanathan)