ரத்தத்தில் முளைத்த என் தேசம் – ஒரு பார்வை

wrapper-final

எச்சரிக்கை : இரத்த அழுத்த மாத்திரையை உட்கொண்ட பின் இந்த நூலைப் படிக்கவும்.

முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன். நம்மை ஆண்ட தன்னிகரில்லாக் கருணையும் தயையும் கொண்ட முகலாய, சுல்தானிய மன்னர்களின் தியாகச் செயல்களுக்கு எதிராக எழுதப்பட்டுள்ள நூல் இது.

சிவாஜி என்னும் திரைப்பட நடிகரையோ, திரைப்படத்தையோ குறிக்கும் சொல்லால் ஆசிரியர் யாரோ போர் வெறி பிடித்த மராட்டிய மன்னனைச் சொல்கிறார். அவன் எந்தக் கோட்டையைப் பிடித்தால் என்ன? எக்கேடு கெட்டால்தான் என்ன? அவன் எந்த கஷ்டத்தை அனுபவித்தால் தான் நமக்கென்ன?

துக்ளக் என்றொரு மன்னனைப் பற்றிச் சொல்கிறார் ஆசிரியர். அருமையான அரசியல் செய்திகள் கொண்ட பத்திரிக்கையை விடுத்து, யாரோ மன்னனாம், படை எடுத்தானாம், மக்களைக் கொன்றானாம், ஸ்ரீரங்கத்தை அழித்தானாம். இதெல்லாம் யாருக்கு வேண்டும்? இதைப் படிப்பதால் கஞ்சி கிடைக்குமா சார்? புஸ்தகமாம் புஸ்தகம்.

முகமது பின் துக்ளக் அப்படி என்ன சித்ரவதைகள் செய்துவிட்டான்? கண்களைக் கிழித்தான், மனிதர்களை உயிரோடு அறுத்தான், உயிரோடு இருப்பவர்களின் எலும்புகளை உடைத்து பொடிப் பொடி ஆக்கினான், தொண்டைக்குள் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றினான், நெருப்பு மூட்டி அதில் மக்களை நிறுத்தினான், கைகளிலும் கால்களிலும் ஆணிகளை அடித்தான். ஒரு அரசன் இதைக்கூட செய்யக் கூடாது என்றால் வேறு என்னதான் செய்வது? வள்ளுவன் சொன்ன ‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும்’ செய்ய அவன் பாரதீய அற வழியில் நடப்பவனா என்ன? ? அவன் பரம்பரை என்ன, வளர்ப்பு என்ன, பழக்கங்கள் என்ன! துக்ளக்கின் பின் வந்த பிரோஸ் ஷா துக்ளக்  பணம் பெற்றுக்கொண்டு முகமது பின் துக்ளக் செய்தவற்றை எழுதிவிட்டான். அதை வைத்துக்கொண்டு கூப்பாடு போடுகிறார் ஆசிரியர்.

ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் அராஜகம் செய்தான் துக்ளக் என்கிறார் ஆசிரியர். வெள்ளாயி என்கிற நாட்டியக் காரியின் தியாகம் என்கிறார். அவள் நாட்டியம் ஆடியபடியே துக்ளக்கின் தளபதியைக் கவர்ந்து வெள்ளைக் கோபுரத்திற்கு மேல் அழைத்துச் சென்று அங்கிருந்து அவனைக் கொன்று தானும் இறக்கிறாள். இதை தியாகம் என்கிறார்கள். நாட்டியத்தால் ஒரு தூய்மையான வீரன் இறந்தான் என்று எழுதியிருந்தால் பாராட்டிடலாம். இதனால் தான் அவுரங்கசீப் நாட்டியத்தைத் தடை செய்தான். இப்போது புரிகிறதா நாட்டியத்தால் வரும் கேடு? தியாகமாம் தியாகம்.

மாலிக் கபூர் படை எடுத்தானாம் கோவில்களை அழித்தானாம், உருவ வழிபாட்டாளர்களைக் கொன்றானாம். அதனால் என்ன? கடமையைத் தானே செய்தான்? தனக்கு இடப்பட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றினான். அவ்வளவுதான்.  இதில் தவறு என்ன?

மாலிக் கபூர் செய்த தியாகம் எத்தகையது? மதுரை மீனாக்ஷி கோவிலை அவன் நினைத்திருந்தால் இடித்திருக்க முடியும். செய்தானா? இல்லையே. நகைகளையும், நெல் மூட்டைகளையும், கஜானாவையும், யானை குதிரைப் படைகளையும் விலையாகப் பெற்று, மீனாட்சியின் கருவறைக்குள் பிரவேசிக்காமலே திரும்புகிறான் அந்த தியாகி மாலிக் கபூர். இம்மாபெரும் தியாகத்தைப் பாராட்ட மனது உண்டா ஆசிரியருக்கு? அவனுக்கு சிலை வைக்க வேண்டாம் ஐயா, அவனது தியாகத்தைச் சிதைக்காமல் இருந்திருக்கலாமே.

விஜயநகர அரசு வந்ததாம், பாரத கலாச்சாரத்துக்கு அரணாக இருந்ததாம், கிருஷ்ண தேவ ராயன் என்கிற பிற்போக்காளன் கோவில்களுக்கு உதவினானாம். சுத்த ஹம்பக். மக்கள் வரிப்பணத்தை வாரி விட்டான். இதைத் தூக்கிப்பிடிக்கிறார் ஆசிரியர்.

தனது படையில் 30 சதம் ஹிந்து வீரர்களைக் கொண்டிருந்த செக்யுலர் அரசன் அவுரங்கசீப் என்கிற மகத்தான ஆளுமையின் அன்றைய தீர்க்க தரிசனத்தால் தான் இன்று பாரதம் செக்யுலர் நாடாக இருக்கிறது என்னும் செய்தியை மறைக்க ஆசிரியர் என்னவெல்லாம் சொல்கிறார்? கோவில்களை இடித்தானாம், ஷரியா அமல் படுத்தினானாம், கொலை பாதகங்கள் செய்தானாம். என்ன பார்வை இது? 30 சதம் ஹிந்துக்களுக்கு வேலை கொடுத்த அந்த மகோன்னத சக்கரவர்த்தியைப் பாராட்ட வேண்டாம் ஐயா, தூற்றாமலாவது இருக்கலாமே. இதற்கு ஒரு புஸ்தகம். ஹூம்.

டொமிங்கோ பேஸ் என்கிற போர்த்துகீசிய ஆய்வாளர் கிருஷ்ண தேவ ராயர் அரசர்களுக்கெல்லாம் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தார் என்று தற்புகழ்ச்சி வேறு. அதே ஆய்வாளர் அவுரங்கசீப் பற்றி மட்டும் ஏன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்பதில் இருந்தே டொமிங்கோ பேஸ் பணம் வாங்கிக்கொண்டு எழுதியுள்ளார் என்பது தெரியவில்லையா? ‘பெய்டு மீடியா’ என்னும் தத்துவம் அன்றே இருந்துள்ளது தெரிகிறதா?  நேருவிய செக்யுலர் கல்வியில் படித்தோமோ இந்தக் காவி புத்தகத்தின் உண்மையை உணர்ந்தோமோ. நல்ல வேளை.

தெலுங்கு பேசும் ராஜகம்பள நாயக்கர் இனத்தின் கெட்டி பொம்மு என்கிற தெலுங்கரின் வீரத்தைப் புகழ்கிறார் ஆசிரியர். எவ்வளவு ஆண்ட பரம்பரைகள் கொண்ட, கல்லும் மண்ணும் தோன்றாத போதே தோன்றிய தமிழ் நாட்டில் இல்லாத வீரமா தெலுங்கு நாட்டில் இருந்து வந்தது? அதைப் போய் புகழ்கிறார் ஆசிரியர்.  கெட்டி பொம்மு என்று இருந்தால் தெலுங்கு என்று தெரிந்துவிடும் என்பதால் கட்டபொம்மன் என்று பெயரை மாற்றி அழைத்த வீரம் கொண்ட நம் முற்போக்குத் தமிழ் மண்ணில் இப்படிப்பட்ட பாசிச உண்மை விளம்பி  நூல்கள் தோன்றுகின்றனவே. ஐயகோ!

சிவாஜி என்கிற கொடும் போர் மன்னன் பீரங்கிப் படை வைத்திருந்தானாம். அதற்கு கோவா, ஐரோப்பா முதலான இடங்களில் இருந்து பொறியாளர்களை வரவழைத்தானாம். இது தான் ‘மேக் இந்த இந்தியா’ திட்டமாம். அதையே தற்போதைய பிரதமர் மோதி பின்பற்றுகிறாராம்.

இந்தியாவைக் கட்டமைத்துக் கொடுத்ததே முகலாய மகோன்னத அக்பர், அவுரங்கசீப் மற்றும் அவர்களுக்குப் பின் வந்த ஆங்கிலேயர். இங்கிலாந்து ராணியின் கடைக்கண் பார்வை இல்லாவிட்டால் நமக்கு அரசியல் சட்டம் ஏது? அது கூட வேண்டாம். இந்தியா என்கிற அமைப்பே இங்கிலாந்து போட்ட பிச்சை தானே. சிவாஜியாம், பீரங்கியாம். ஹூம் .

மெக்காலே இல்லாவிட்டால் நாம்  மரங்களில் தாவிக்கொண்டிருந்திருப்போம் என்பதை மறைக்க இம்மாதிரிப் புஸ்தகங்கள் எழுதுகிறார்கள்.

சரி. புஸ்தகம் எழுதிவிட்டார். அச்சாகிவிட்டது. புஸ்தகத்திற்கான 80 தரவுகளையும் கொடுத்துவிட்டார் ஆசிரியர். இந்த வலதுசாரி எழுத்தாளர்களே தரவுகளை அடுக்கி விடுவார்கள். அதுதான் பிரச்சினையே. அருண் ஷோரியின் புத்தகத்தை விட அவர் காட்டும் தரவுகளின் அளவு அதிகமாக இருக்கும். அது போலவே இந்த ஆசிரியரும் செய்துள்ளார். சரி. என்ன செய்வது? சாட்சியங்கள் அளித்துள்ளார். நமக்கு சாட்சியங்கள் எம்மாத்திரம்? யாரோ மேற்கத்தியன் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும், அதை நாம் ‘பகுத்தறிவுடன்’ பின்பற்ற வேண்டும். அது தானே நமக்கு வழக்கம். போகட்டும்.

என்னதான் செய்வது புஸ்தகத்தை ?

ரத்தம் சுண்டி, ஹீமோகுளோபின் குறைந்து, கை கால்களில் வலு இழந்தவர்கள், உயிர் வாழ விருப்பம் இல்லாதவர்கள், இறப்பை எதிர் நோக்கி, வலிமையற்று படுத்திருப்பவர்கள் – இப்படியானவர்களுக்கு இந்தப் புஸ்தகத்தை வாசிக்கக் கொடுக்கலாம். ரத்தம் சூடேறி, திடீரென்று உணர்வு பெற்று எழுந்து உட்கார வாய்ப்புண்டு.

உடல் நலமுள்ள, கல்வி, பணம், அந்தஸ்து முதலியவை பெற்ற, பேஸ்புக்கில் போட்டோ போட்டு வாழ்வில் ஒவ்வொரு நிமிடமும் எவ்வளவு லைக் வந்துள்ளது என்று கணக்கிட்டு ஆகப்பெரிய தியாகத்தைச் செய்வாரும், ரஜினி காந்தின் அடுத்த படத்திற்கான பூஜை வேலைகள் துவங்கும் அன்றே அதற்கான டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்ய வழி உண்டா என்று யோசிக்கும் பெருவாரியானவர்களுக்கு இந்த நூலினால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

காலை மாலை ஆபீஸ் போனோமா, மாலை டி.வி. பார்த்தோமா, ரஜினி வழிபாடு செய்தோமா, விவசாய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளில் ஏஸி ரூமில் அமர்ந்துகொண்டு, ‘விவசாயிகளைக் காப்போம்’ என்று மிமி போடுவது என்று காலத்தை ஓட்டுவதை விட்டு, புஸ்தகம் படிப்பது, உண்மை வரலாற்றை அறிந்துகொள்வது, அறிவோடு பேசுவது / எழுதுவது என்றெல்லாம் மூடவழக்கங்கள் வைத்துக்கொண்டு இருப்பவரா நீங்கள்? அப்படியென்றால் இந்தப் புஸ்தகத்தைப் படியுங்கள். ஒரு ரத்த டாக்குமெண்டரிக்கு தயாராகுங்கள்.

எச்சரிக்கைகள்:

  1. படித்து முடித்தபின் ஓவென்று அழுகை வரும். இது நார்மல் பிஹேவியர் தான்.
  2. நூலைப் படித்தபின் பாரத கலாச்சாரத்துக்கு நாம் கிஞ்சித்தாவது செய்தோமா என்கிற குற்ற உணர்வு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.
  3. நூலில் வரும் கோவில்களுக்கும், வரலாற்று இடங்களுக்கும் செல்லும் போது, பக்தி மற்றும் வரலாற்று உணர்வை மீறி அழுகை வரும். மற்றவர்கள் பார்வைக்கு ஆளாக நேரிடும்.
  4. அடுத்த விடுமுறைக்கு சிவாஜியின் கால் பதித்த இடங்களைப் புண்ணிய தரிசனம் செய்துவர கிளம்பிவிடுவீர்கள்.
  5. ஒவ்வொரு முறையும் மதுரை மீனாட்சியை வழிபடும் போது எப்பேர்ப்பட்ட இன்னல்களில் இருந்து மீண்டு வந்து இன்றும் நமக்கு அருள்பாலிக்கிறாள் என்கிற எண்ணத்தோடு அவளைப் பார்க்கத் தோன்றும்.
  6. நூலைப் பத்து பிரதிகளாவது வாங்கி நண்பர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்னும் உணர்வு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஸ்ரீரங்கம் கோவிலையும் நம்பெருமாளையும் காக்க பிள்ளைலோகாச்சாரியாரும் வேதாந்த தேசிகரும் ஆற்றிய பணிகள் பற்றி முன்னரே ஸ்ரீவேணுகோபாலனின் ‘திருவரங்கன் உலா’வில் படித்திருந்தேன். எஸ்.பி.சொக்கலிங்கம் ‘மதுரை சுல்தான்கள்’ என்னும் நூலில் ஏற்கெனவே கோரங்களுக்குத் என்னைத் தயார்ப் படுத்தியிருந்தார். மதனின் ‘வந்தார்கள் வென்றார்கள்’ என்னும் ரத்தக்களரியிலும் முன்னரே மூழ்கி எழுத்துவிட்டேன். எனவே எனக்கு இப்போது அதிக பாதிப்பில்லை.

என்ன வாங்கப் போகிறீர்களா? சரி. அப்புறம் உங்கள் இஷ்டம்.

பிரகாஷ் எழுதி தடாகம் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள புஸ்தகத்தை இங்கே வாங்கலாம்.

இத்தனை மெனக்கெட்டு இந்த நூலை எழுதிய ஆசிரியருக்கு சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள். இந்நூல் ஆங்கிலத்திலும் ஹிந்தியிலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டால் பெருவாரியான மக்களைச் சென்றடையும்.

 

Advertisements

ISRO: a personal history – a review

ISRO-A Personal History R.Aravamudan, an Engineer with the premier space organization ISRO, writes his experiences in first person singular, in this fascinating book.  His history calibrates with the history of ISRO and both grow together and bring laurels to the nation.

The story starts when Aravamudan joins Vikram Sarabhai’s team that plans to launch rockets. What a journey from then on!

Aravamudan trains with NASA for 2 months along with Abdul Kalam, and then heads to the tranquil Thumba in Kerala for initiating the sounding rockets programme. He, along with Kalam and a few others, under monthly supervision by Vikram Sarabhai builds the TERLS in Kerala.

Aravamudan details the different stages of development of ISRO, the nail biting moments during early rocket launches, the leadership of Sarabhai, Satish Dhawan and Kalam and the trials and tribulations of rocket programmes run by a newly independent country.

Aravamudan also details the sabotages staged by trade unions and the delays caused by the violent workers who were affiliated with the unions.

The sections on the workaholic Vikram Sarabhai who worked until he dropped dead, the sequence of events leading up to the SLV launch ( Kalam was responsible for this), the sequential upgrades to the SLV Programme – all these are so tightly narrated without any letup that you feel the tension building up in you when you read them.

What is remarkable is that, page after page, you see the young engineers trying to solve a complex problem with what ever limited resources they had. Without sophisticated technical assistance from abroad, with limited governmental budgetary support, what has been achieved is indeed remarkable.

If you need to know about what the US did to scuttle the cryogenic engine technology development in India and how the engineers from ISRO overcame the hurdles, then this book is for you.  You get to know about the contributions of often familiar names : Kasturi Rangan, U.R.Rao, Madhavan Nair, Abdul Kalam, Brahm Prakash, Satish Dhawan and a whole list of luminaries from ISRO.

In 1962 a batch of 5 Indian engineers land in NASA for a 2 month training, return to India and help set up the ISRO and make the organization what it is today. In the same year, a team from Pakistan also visits NASA. Rest is history.

A veritable read that no Indian should miss.

அருகர்களின் பாதை – book review

9788184936797_b

One word to describe this book – ‘magnificent’.

Well known Indian Tamil writer Jeyamohan exemplifies in the art of describing places and events in this so-called travelogue so much so that one gets a feel of having traveled with his team all along.

This travelogue is on the trail of ancient Jain monasteries and temples. Jains in ancient India exemplified in the art of trade and established the now famous trade routes. Jeyamohan and his friends go in search of this ancient trade route and, in the process, explore the monasteries and caves where Jain monks lived and preached from.

Being an expert in the philosophical history of India, Jeyamohan excels in the art of describing the philosophical connection at each place of his visit. Not only are we enthralled by the beauty of his Tamil language but also by the juxtaposition of metaphor and thought.

The Jain trail takes place over a period of one month and covers the entire western length of the physical India of the present.

Everywhere we are treated to the enormity of the temples or caves, the philanthropy of the Jain establishments in treating the pilgrims who come visiting them, the splendor of the institutions – either ruined or not yet – and the extremes of weather that the magnificent country India has to offer.

We are also audience to a repetition – the repetition in the destruction of temples by Islamic invaders and the re-construction by enterprising Jains.

Barbaric invader Allauddin Khilji finds a mention again and again for the wrong reasons. Whenever Jeyamohan mentions a temple, there is always an Islamic invasion that would have resulted in its destruction and a subsequent rebuild. The details of destruction get so frequent that you begin to expect one such when Jeyamohan visits a new place. The volumes of history destroyed by the Sultanates and Mughal zealots is simply unfathomable.

That such structures were, time and again, destroyed by pre-Mughal and Mughal invaders and have been re-built, time and again, paints a picture in contrast — foreign forces aiming at destruction and local spiritual forces aiming at re-construction and reconciliation. And there in lies the resilience of the continuous culture of India for the last 10,000 years or so.

That such a magnificent Jain trail that has existed in India and has been so cleverly hidden by successive governments in the name of ‘secularism’ is a sad commentary on the Nehruvian version of education and governance. Though we are left in awe at the different places that Jeyamohan visits because of the splendor of the structures that he describes, what pains is the enormity of efforts that successive regional and central governments have taken to hide these stupendous wonders from the common man of the country — by way of not having incorporated these in history text books.

Jeyamohan describes the common man in Maharashtra and Gujarat who welcomes strangers with open arms and a smile, and offers food and tea even at odd times of the day. That, as Jeyamohan correctly depicts, is the chord of humanity which runs through the civilization that is India.

The other uniform thread that runs through the narrative is the peaceful coexistence of Jainism and Vaishnavism in the states of Gujarat and Rajasthan. The interoperability of icons in both the religions is a lesson in the belief that unity of divinity is the founding philosophical base of India.

Jeyamohan also mentions the ‘Golden Quadrilateral’ – the four way link expressways that the Vajpayee government built ( subsequently abandoned by the Congress governments) and its benefits to India.

Among the many Hindu and Jain kings mentioned, Raja Hamir Dev of Ranthambore needs special mention. He sacrificed his kingdom and himself in order to keep his word to safeguard a couple from the strangleholds of Allauddin Khilji.

Selfless kings like Hamir Dev of Rajasthan and the Solankis of Gujarat epitomize the spirit of India.

Kudos to the author for his painstaking travel and, more than that, his equally, if not more, painstaking documentation of his travel to the minutest of detail and for this philosophical-historical treatise.

The book can be bought here.

‘சார்த்தா’ வாசிப்பு அனுபவம்

nool2cமாஹிஷ்மதி நாட்டின் வேத பிராம்மணன் நாகபட்டனின் அக, புறப் பயணங்களை விவரிக்கிறது ‘சார்த்தா’ என்னும் பைரப்பா எழுதிய இந்த நாவல் (மூலம் : கன்னடம்).

பல நாடுகளில் வாணிபம் செய்யும் வணிகர்கள் சில நூறு பேர் ஒன்றாகப் பயணம் செய்யும் ஊர்வலம் போன்ற அமைப்பு கொண்ட வணிகக்குழுவின் ரகசியங்களை அறிந்து வா என்று அமருகன் என்னும் அரசன் நாகபட்டனை வணிகர்களுடன் அனுப்புகிறான். அப்பயண அனுபவங்களே இந்த நாவல்.

இது வெறும் பயணக்குறிப்பல்ல. வணிகர்களுடனான பயணத்தில் துவங்கும் பட்டனின் பயணம் அவனை 8ம் நூற்றாண்டுப் பாரதகண்டத்தின் பல தேசங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால், வெறும் புறவயமான அனுபவங்களாக இல்லாமல் அப்பயணங்களால் ஏற்படும் அகவெளிப் பார்வைகளும், அக்காலத்தின் தத்துவப் பரிவர்த்தனைகளும் கொஞ்சம் வரலாறு போன்ற பார்வைகளுமாக விரிகிறது நாவல்.

சனாதன தர்மத்தின் பிரிவுகளான அத்வைதம், சாக்தம், தாந்திரிகம் என்று உலா வரும் கதையில் பவுத்த தத்துவ மரபுகள், பவுத்த தாந்திரீகத்தின் சில கூறுகள் என்று பலவும் உலாவருகின்றன.

ஆதி சங்கர் மண்டல மிஸ்ரரின் விவாதங்களும் வந்து சேர்ந்து நாவலுக்கு ஒரு முழுமை கிடைக்கிறது.

தத்துவ விவாதங்களைக் கதைகளில் புகுத்துவது கடினம். முதலில் அதற்கு தத்துவப் புரிதல் இருக்க வேண்டும். தத்துவம், கதையின் ஓட்டத்தைத் தடை செய்யக் கூடாது; கதைக்கு வலு சேர்க்க வேண்டும். பைரப்பா இவை அத்தனையும் செய்திருக்கிறார்.

நெடிய, பல படிமங்கள் கொண்ட மிக முக்கியமான நாவல் ‘சார்த்தா’. விஜயபாரதம் பதிப்பகம்.

தமிழர் முகங்கள் – வாசிப்பு அனுபவம்

0mwvsqp7qktqta4o4
தமிழர் முகங்கள்

நமக்குத் தெரியாத, நம்மிடமிருந்து மறைக்கப்பட்ட முகங்கள் இவை. தமிழ் மொழியால் வாழாமல், தமிழ் மொழியைக் கொண்டு வயிறு வளர்க்காமல், தமிழை வளர்த்த முகங்கள் இவை. நாடும் மொழியும் இரு கண்கள் எனக் கொண்ட முகங்கள் இவை. எனவே நமது கண்களில் படாத முகங்கள் இவை.

அதிகம் வெளிப்படாத முகங்களை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கின்றனர் திராவிட மாயை சுப்புவும், வ.வே.சு.வும். இந்த முயற்சி இல்லையென்றால் இந்த முகங்கள் நம்மில் பலருக்குத் தெரியாமலே போயிருக்கும். வயிற்றுக்குக் கஞ்சி இல்லாத வேளையிலும் தமிழ்த் தொண்டாற்றிய தூயவர்களின் வரலாற்றில் இருந்து சில மணிகளை இந்த ‘தமிழர் முகங்கள்’ காட்டுகிறது.

இவர்களது தொண்டிற்கு முன் வேறு யாருடைய வாய்ச் சவடால் மிக்க பேச்சுக்கள் எடுபடாது. இந்த முகங்கள் நான்கு திசைகளிலும் தெரிய வேண்டும். நாம் யார் என்பதை நமக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் நூல் ‘தமிழர் முகங்கள்’.

யார் அந்த முகம் தெரியாத தமிழர்கள்?

உ.வே.சா, திரு.வி.க., ம.பொ.சி., அவ்வை.தி.க.ஷண்முகம், பாபாநாசம் சிவன், பைந்தமிழறிஞ்ர் பி.ஸ்ரீ. — இச்சான்றோரின் முகங்களை ஏந்தி வரும் இந்தநூல் தமிழ் பேசும் நம்மிடம் இருந்தே ஆக வேண்டிய ஒன்று.

உ.வே.சா.வின் வாழ்க்கையைப் படிக்கும் போது கண்ணீர் வரவில்லையெனில் உங்கள் கண்களை மருத்துவரிடம் காட்டிட வேண்டியிருக்கிறது என்று பொருள். அத்வைத மதஸ்தரான உ.வே.சாவிற்கு சமண மதத்தில் இருந்த ஊற்றம் ‘கற்றோரிடம் காழ்ப்பில்லை’ என்னும் எண்ணத்தை வலுப்படுத்துகிறது. பாபநாசம் சிவன் வாழ்க்கை பற்றிய பல அரிய தகவல்களை இந்நூல் அளிக்கிறது.

தமிழ் வளர்த்த சான்றோரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் படிக்கும் போது நமது வாழ்வில் நாம் அப்படி என்னதான் செய்துவிட்டோம் என்கிற ஒரு கேள்வியை இந்நூல் நமக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. மறுமுறை இந்தியா செல்கையில் தீர்த்தயாத்திரை எல்லாம் தேவையில்லை, இவ்வறிஞ்ர்கள் வாழ்ந்த, இவர்களது காலடி பட்ட ஊர்களுக்குச் சென்று அந்த வீதிகளில் ஒருமுறை விழுந்து வணங்கி வர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

வாழ்க செந்தமிழ். வாழ்க நற்றமிழர். வழிய பாரத மணித்திருநாடு.

India Rising – a book review

This book is a compendium of various facets of India, from a Singaporean perspective, by an author-journalist who was part of all the facets. The book is not only interesting but also riveting as the author, Ravi Velloor, has dealt in detail, each one of the above facets.Even though the book is detailed, it doesn’t test our patience, as the lucid presentation lures us into the book and the details that it contains.

The book covers the happenings in India between 1998 to 2015. More focus has been on the UPA-I and II periods and the roller-coaster ride that the country went through under the regime.

Ravi Velloor talks about the Comprehensive Economic Cooperation Agreement between India and Singapore, the behind the scenes negotiations that took place to enable that, the role played by former PM Goh Chok Tong, and the necessity of cooperation between the two democracies.

The India-US relations, how the US began to lure India into its fold, how the partnership cemented, the background on Indo-US Nuclear Deal, the stupid role played by the communists in trying to stall the deal, how Manmohan Singh ensured that the deal was made – all these are captured the sequential manner  in which these occurred. Lots of insights here on how Singh ensured the deal got through.

The book talks in detail about the state or the lack of it in Pakistan and how the nation was behind the Nov 26, 2008 attack on Mumbai. The detail on the young Singaporean lawyer Lo Hwei Yen who was killed while on her one day work visit to Mumbai would bring tears to your eyes not only because of the dastardly nature of the attack but also because of the journalistic ethic that the author displayed when he didn’t want to look at the naked body of the victim, as he thought that would have amounted to violation of privacy of a lady. Such journalists are a rare breed in this era of Twitter journalism.

5188ewqcnyl-_ac_us160_fmwebp_ql70_The author is highly critical of Shashi Tharoor for his flamboyant methods to woo international opinion to favour his elevation as UN Secretary General. Tharoor comes out as selfish, attention seeking and always-after-power type in spite of his ebullience and erudition. Tharoor, in order to win over the confidence of Sonia Gandhi and get her support to get India’s backing for his position, goes to meet her in person, carrying a biography of Nehru that he had written. Despite the Indian external affairs ministry’s misgivings in fielding Tharoor, just because Sonia Gandhi approved his nomination, India backed him, and in the process got disgraced when the US sided with the Korean nomination, Ban Ki Moon. Condolezza Rice’s comment on Tharoor is all the more damaging. Tharoor becomes the case of a person who put himself ahead of the nation.

Sri Lankan equation makes an interesting reading. That the LTTE dug it own grave is all the more evident. But some genuinely sympathetic exchanges from Rajiv Gandhi to Prabhakaran – the former gave the latter his bullet proof vest – were discarded by the LTTE and today the terrorist organization doesn’t exist. This section explains in detail how the LTTE didn’t get the post 2001 international situation at all and this, coupled with Indian animosity, ended in the downfall of the Tigers.

While dwelling on Tigers and the final phase of assault, the author explains in detail as to what happened prior to Karunanidhi’s bizarre half a day ‘fast-unto-death’ when he had prior input from P.Chidambaram that there would be a temporary cessation of hostilities.I would only recommend that at least this section be translated into Tamil and circulated in Tamil Nadu. The sequence of event is as below ;

  1. Elections are underway in India. Polling in TN was to have happened on 13-May.
  2. Congress govt worries that any news of Prabhakaran’s death would jeopardize the polling in TN against Congress-DMK combine.
  3. Shivshankar Menon and Narayanan travel to Sri Lanka to ask them to stop hostilities for a couple of weeks.
  4. Sri Lanka agrees.
  5. P.Chidambaram conveys this to Karunanidhi.
  6. Next morning, on 28 April 2009, Karunanidhi announces a ‘fast-unto-death’.
  7. Sri Lanka announces ceasefire the same day.
  8. Karunanidhi declares ‘Victory’and calls off ‘fast-unto-death’.
  9. Polling gets over on 13-May.
  10. DMK & Congress get elected.
  11. Prabhakaran is killed on 19-May.

Conspiracy, self-centric policies, avarice, intrigue – the characteristics that Karunanidhi symbolizes, are shown in the above approach. The author captures it all.

Ravi talks about the ‘Mallu Mafia’ – the bureaucratic stranglehold that the Malayalee bureaucrats – TKA Nair, M.K.Narayanan, Shiv Shankar Menon – had on the govt, the politics that unfolded, the power struggle in the bureaucracy and after-effects thereafter.

Anthony, India’s worst defense minister ever, is dealt with in a separate chapter. As a result of the Right to Information Act, bureaucrats become averse to taking any decision and begin to pass on the buck. This strangulates decision making and puts purchases for armed forces under scanner. Meanwhile several mishaps take place in the naval force. The defense minister blames the then Naval chief D.K.Joshi and accepts the latter’s resignation in the most ungraceful manner. The UPA government under Singh had not only institutionalized corruption but also defamed the armed forces. The then Army Chief V.K.Singh’s retirement age episode took place in this period. The author has captured all these in minute detail.

What is shocking is the reason attributed to Anthony’s actions. Under fire from all directions on different scams related to 2G auction, Coal, Commonwealth Games and Aadarsh Building, Anthony was expecting Manmohan Singh to resign so that he could take over the reins.

There is an imbalance in the author’s treatment of a scam pertaining to a Singapore company in an Indian arms deal. Anthony had black-listed the company. The author loses his balance here and starts his mud-slinging on Anthony. It is a different matter that Anthony deserves not handfuls of mud but mountains of it. He makes a startling revelation that Manmohan Singh had early stage Parkinson’s disease and hence was not as active when he was Prime Minister and often looked wooden even in public appearances.

Ravi also talks about the ‘prince-charming’ who has been in eternal wait – Rahul Gandhi. He some how claims that Rahul is an exceptional listener, a voracious reader and an eager learner. None of what Ravi says has been visible sofar. He even says a Singapore minister had spent a day with Rahul and was enchanted at the latter’s curiosity. Ravi could have said more on this episode. The claim that Sonia Gandhi is also a voracious reader is news.

There is an interesting bit on Sonia Gandhi’s refusal to accept the Prime Ministership listening to her ‘inner-voice’. It turns out that it was Rahul Gandhi who argued with Sonia not to accept the position as he felt the position was too risky. Natwar Singh who was party to the conversation confirms this to the author.

Another interesting tidbit that we gather is that Rahul had come twice to Singapore and to spend some time listening to the legendary Lee Kuan Yew who had asked him not to hurry for position, to surround himself with smart and reliable folks and be ready when the time comes. Looking at the kind of folks that Congress has, it seems Lee Kuan Yew’s advice would remain an advice.

The author also covers the wholly unconstitutional National Advisory Council with Sonia as the Chairperson that had enormous powers even on the Prime Minister and the complete compromise that Singh had to resort to in order to please Sonia and her coterie and similar such items in this book that send shock waves over one’s spine.

The author concludes with Modi, talking about his performance in Gujarat, his gradual ascendancy in national politics and then becoming PM at last. An essential book on India through the eyes of an outsider who knows more people inside than the rest of the insiders.

The Indian Ideology – book review

‘The Indian Ideology’, a book by Perry Anderson, is an extremely virulent anti-India book that finds fault with anything remotely Indian. And that includes Gandhiji, Nehru, Indira Gandhi and even Ramchandra Guha – the quintessentially leftist writer.

The book spews venom on the concept of India, questions its ethos and continuity as a civilized society, makes fun of its religious diversity, and generally paints India as a collection of peoples who were fortunate enough to have been united by the British into one land mass and, in the process, has acquired some semblance of civil rights and democracy.

The book questions Gandhiji’s celibacy, paints him as a rather confused and often unpredictably eccentric person who didn’t have a stand on any issue, character assassinates Indira Gandhi as having had conjugal relations with Mathai, her father’s secretary, denigrates Nehru as he had apparently taken Mountbatten’s wife to bed, criticizes RSS and almost everything that is even remotely Indian.

The book paints a picture as though all the philosophical and civilizational standing that the nation has had for the several thousand years is a farce and that, in reality, India is a loose collection of different groups that are in a state of constant violence and cauldron.

And for all these, predictably, Arundati Roy has lavished praise.

This is a book that you can best avoid. To quote Gandhiji’s words, the author, Perry Anderson is a ‘gutter inspector’. Amen. #bookreview #nehru #gandhiji
http://buff.ly/2ezvWrw41gng08vp2l-_sx328_bo1204203200_

'God who failed' – book review

51aymrwgool-_sx336_bo1204203200_Disclaimer : I hold Panditji in high esteem and in no way would write anything to insult his memory, for I am a product of the Nehruvian socialist secular educational system and still carry many of the ideals that I had been taught.

Madhav Godbole’s  book is a significantly incisive work on Panditji’s policies and their impact on India. The author, a former bureaucrat, has, in due course of the book, compared the personalities of Panditji and Patel. We get to see that, had Patel been at the helm in 1947, the fate of India would have been different.

The author does not dwell on Panditji’s life and history, but plunges into his administration and government. That is a welcome change from the maze of books that talk about Nehru’s early life and romanticize his leftist leanings.

Having been introduced to Panditji when he was an IFS probationer, the author has not been carried away by the former’s magnetic personality. Thus he produces a detailed account of what he saw of Panditji’s policies and administration.

Of particular interest are the Kashmir imbroglio and the China conundrum. The author treats us to various sources on the confusions around Kashmir and China. How Panditji despised Maharaja Hari Singh, how Sheikh Abdullah deceived Nehru and India, how Patel had judged Abdullah early on and had sounded alerts and how Panditji took Kashmir to the UN on the advice of Mountbatten and many more policy failures are laid bare in this book.

We get a feeling of ‘If only Patel had handled Kashmir.. ‘. Once into the book, we are drawn into this moment of truth when the sad reality of the present (2016) stares at us with a devilish smile.

Mountbatten repeatedly deceives Nehru on Kashmir. He hunts with the dog and runs with the hare. While being the Governor General of India, he still serves the interests of Britain and works to fulfill Clement Atlee’s wishes. In this process, he completely deceives Nehru into believing that taking the Kashmir matter to the UN would be in India’s interest. We see that Panditji is completely blown off by the personality of Mountbatten that he agrees with him after some initial murmurs of protest.

And we are left with a boiling Kashmir even after 70 years.

On China, the story is a case of extreme neglect and despair. Sardar Patel writes two very important letters to Panditji that caution him on China and her intentions. Patel is direct and explicit on the threat from the communist neighbour. He goes on to compare the imperialist colonials with the communist tyrants of China and even says that the former are a tad better as the latter are driven by an ideology and hence are more harmful. Panditji choses to ignore those and after 12 years, China gives India one of its worst defeats. If only Nehru had paid heed to the Sardar, the history of the nation could have been vastly different.

In the book we see many things that baffle us completely –  Panditji lies to the Parliament on the Chinese occupation, prevaricates on equipping the army, lies again on the clothing supplied to Indian soldiers, denies knowledge of Chinese road works in the Aksai Chin area, meets alone with Chou En Lai who comes with a team of officers for discussions, and the like. What is clear is that Nehru was willing to believe in Chou En Lai than in the Indian officers on the China situation. When Chou En Lai repeatedly lies on the issue of maps, Nehru acts like a docile pet and accepts whatever the former says.

We get to see Panditji repeatedly saying that the maps that Chou En Lai had shown were old maps of the Kuomintang and that China would amend them once the country stabilized. We also get to see Panditji often misleading the nation on the China situation.

We also find that Nehru’s foreign secretary didn’t have the nerve to approach him with clarifications. One could ask as to why India’s Foreign Minister didn’t meet with Nehru to apprise him. The answer : India didn’t have a foreign minister and Panditji played foreign minister as well.

Even considering that Nehru was overwhelmed due to his age and workload, what baffles us is that he never felt the need for a Foreign Minister. Could Rajaji have filled up that position? With Rajaji’s stature and intelligence- he commanded equal respect and admiration as Panditji – the situation would have probably improved. But Nehru didn’t deem it fit to assign the Foreign Ministry to a full time minister. In an earlier book by Walter Crocker, this is attributed to Nehru’s ‘all knowing brahmanical’ attitude.

Despite the callousness shown by the Chinese media to him and the intemperate words used by the Chinese officials, Panditji fights for a permanent seat for China in the UN. Even Khurushev of the USSR hints that the USSR would recommend India to be the fifth member in the UN Security Council, but Panditji turns the offer down and instead says that including China into the UN was the need of the hour. While even the US was not in favour of another communist power being in the UN Security Council, Nehru feels otherwise.

Panditji shows undue haste in de-recognizing the Chiang-Kai-Shek led Kuomintang government in Taiwan and recognizing Mao’s communist China, despite the fact that Chiang-Kai-Shek was a friend of the Congress and Gandhiji. Nehru gives an impression that he was employed by the PRC (People’s Republic of China) as its PRO (Public Relations Officer). He speaks of recognizing China’s nationhood in every international arena possible. Though he did all these to secure a friend in the Asian context who was anti-colonial, the results were not to India’s benefit.

In spite of all these overtures, China attacked India and humiliated Panditji and the nation. We also see that Nehru sent a series of desperate telegrams to the US seeking immediate military help. This, and the humiliation in the war, dealt a death blow to the grandiose prestige, international and domestic standings of Panditji and he never recovered from that.

Fast forward to 2016 : China uses its Security Council veto power to act against Indian interests and the border dispute with China still persists.

Panditji’s stand on the Uniform Civil Code, Constitutional Amendments and looking the other way when corruption occurred – all these bring down the stature of the first Prime Minister of India. The LIC Mundhra scam, the V.K.Menon episode etc bring down Panditji’s reputation. But, by any stretch of imagination, I don’t mean to say that he was corrupt.

Being a firm believer in democracy, Panditji is seen as striving hard to uphold the democratic ideals in all his actions so much so that he lends himself to be termed ‘indecisive’. In spite of being in awe of the Soviet Union and Communism, Panditji doesn’t believe in implementing the ways of the communist state in India. However, the central planning mechanism that he had implemented has been modeled on the Soviet Union and has proved to be a huge impediment to the nation’s progress. Thankfully, the current PM Modi has done away with the commission.

Panditji is seen striving hard to uphold the system of parliamentary democracy. His many and often lengthy answers to queries in Parliament are evidences to the fact that he believed in treating parliament sacrosanct.

Page after page spews out references to books of yore, written by ex-bureaucrats who had served under the first PM of India, some leading politicians of those times, historians et al.

If you read this book you would learn :

  1. Why some of Panditji’s policies failed.
  2. Who else could have done a better job.
  3. What are the consequences of the failures.

If you don’t read this book:

  1. You would continue to believe in what the CBSE text books would have taught you about Panditji and continue to live in utopia.

P.S.: The book is available here.

Nehru: A contemporary's estimate – my review

Former Australian diplomat Walter Crocker is the author of ‘Nehru: A Contemporary’s Estimate’. He had written this soon after Panditji’s demise. Though most of the details are known to us, I felt the author has gone overboard with his treatment of the invasion of Goa.

The boo41tefxqbewlk is a sincere attempt at painting a balanced view, though at times I felt that the author was in awe of Panditji’s personality. Probably anybody who had worked with Panditji would have been struck down by the magnetic personality that latter oozed.
The book doesn’t deal with the two important things in detail – Kashmir and China. I didn’t understand why the Australian diplomat didn’t consider these two issues worth his while to write in detail while he had taken considerable efforts to paint the invasion of Goa in bad light.

I didn’t understand the rationale behind such a promising introduction by Ramchandra Guha.

The book’s language is convoluted and it smacks of the usual western arrogance in liberal doses. Probably that was how diplomats wrote then. Though rich in data, I didn’t find this book as enchanting as the the one by Judith Brown.

A detailed account, though.

Nehru, a Political life – book review

Amid the plethora of books on Nehru, this one by Judith Brown stands out in that it is not wishy washy. It doesn’t beat around the bush but hits the nail on its head straight.

Brown covers the entire lifespan of Panditji that includes some details on his ancestry, the migration of the Nehrus from Kashmir to Delhi to Rajasthan to Allahabad and then finally to Delhi. Nehru had an aristocratic childhood and continued with such a life until his entry into the freedom movement under Gandhiji.

We get to see how Panditji saw India, Europe and the world in general. We see that Panditji’s agnostic views were shaped partly by the rationalist views of his father. Panditji’s household, during his childhood, had people of many faiths and nationality employed as cooks, tutors and general care takers. This, we are given to understand, would have played a major role in shaping the worldly outlook of Panditji.

41jbz4vtbtl-_sx320_bo1204203200_Panditji comes out as man of temper and is always ready to blow up in the face of mediocrity and rituals. We see Panditji as a man in a hurry trying to turn, overnight, a predominantly agrarian economy into an industrialized one. But, in the hurry, he also had to share the burden of foreign policy too, for he didn’t have a full time foreign minister till the end.

We get to see Panditji’s stature among world leaders rise to meteoric levels due to his extreme interest in bringing peace to all countries. It is a pity that, in his efforts to bring peace all over the world, he loses out on the home front with the Congress party becoming an unmanageable entity, corruption becoming part of his minister’s diet and centralized planning ( modeled after the Soviet Planning Model ) resulting in not so spectacular results.

Reading the book we see a singularity of purpose- that of the unification of India and overcoming the divisive methods that have kept the country divided for long. What we also see is the visible hatred that Panditji had for religious rituals, more towards Hindu ones.

The reasons of Panditji’s blunder in Kashmir are not known yet while the reason for the blunder on China is well known – Nehru’s belief in Chou En Lai’s  words and his belief that China wouldn’t be an aggressor considering the out-of-the-way helps that India had done to get China into the UN Security Council.

I got a feeling that Panditji got so carried away in the halo surrounding him due to his international stature that he failed to focus on the ground realities at home and at the border.

Panditji’s efforts to found the NAM, his anti-colonial stance in the case of the newly independent African states, his struggles to get food aid to India during her formative years and extensive travels lead to rapid deterioration of his health and  results in his death in 1964.

Keeping aside all his blunders, however gargantuan they are, we cannot but be impressed at the extremes to which he had travelled to ensure the success of parliamentary democracy in India. His every thought and action had two motives : keep India united, industrialise the nation. The extent to which he had strived to bring peace in Kerala before having to dismiss the first elected communist government, the deliberations on Goa before sending in the army et al speak volumes about the patriot Nehru.

Panditji’s socialist policies don’t work today but the intent with which the policies were framed then was beyond suspicion.

Brown’s book is a voluminous yet detailed work on Panditji.