நன்றி சிங்கப்பூர்

சிங்கப்பூர் வாசக நண்பர்களே,

அடியேனின் சிங்கப்பூர் வாசம் விரைவில் நிறைவுறுகிறது. பணி இட மாற்றம் வேண்டி ஒன்றரை ஆண்டுகட்கு முன் விண்ணப்பித்திருந்தேன். விரைவில் பாரதம் செல்கிறேன்.

கடந்த 9 ஆண்டுகளாக சிங்கப்பூர் எனக்கு அபரிமிதமான ஆதரவையும், ஊக்கத்தையும், உத்வேகத்தையும் அளித்து, எனது வாழ்வில் நீங்காத இடம் பிடித்துவிட்டது. சிங்கை வரும் வரை, ஒரு நாட்டில் கூட இரண்டாண்டுகளுக்கு மேல் தங்கியதில்லை. பல தீபாவளிகள், பொங்கல்கள் விமானப் பயணத்திலேயே நடந்திருந்தன. ஆனால், சிங்கை வந்த பிறகு, ஒவ்வொரு பண்டிகையும் குடும்பத்துடனே இருக்கும் படி நடந்தது. பெரும் மன அமைதியையும், வளத்தையும் ஏற்படுத்தியது சிங்கப்பூர்.

பொருளியல் முன்னேற்றம் மட்டும் அன்று. இலக்கிய உலகிலும் எனக்கு நல்ல வாய்ப்பளித்தது சிங்கப்பூர். அது வரை ஆங்கிலத்திலேயே எழுதி வந்த நான், தமிழில் எழுதத் துவங்கினேன். காரணம்: சித்ரா ரமேஷ் அளித்த ஊக்கம். வாசகர் வட்டம், இலக்கிய வட்டம், தமிழ் மொழி பண்பாட்டுக் கழகம், வளர் தமிழ் இயக்கம், பேச்சாளர் மன்றங்கள், வசந்தம் ஒளிவழி என்று எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகள் ஏராளம்.
இவற்றால் உந்தப்பட்டு, சங்கப்பலகை வாசகர் வட்டம் துவங்கினேன். முடிந்த அளவு பங்களித்தேன். பல சிறப்பான இலக்கிய, பண்பாட்டுப் பேச்சுகள் நிகழ்ந்தன. தேசிய நூலக வாரியம் எனக்கும் என் குடும்பத்தாருக்கும் மற்றொரு வீடாகவே திகழ்ந்தது.

சங்கப்பலகையைத் தேர்ந்த பேச்சாளரும், தமிழாசிரியருமான நண்பர் ஒருவர் தொடர்ந்து நடத்துவார். விரைவில் அது தொடர்பான அறிவிப்பைத் தேசிய நூலக வாரியம் வெளியிடும்.

எனது மூன்றாவது நூலின் (‘நான் இராமானுசன்’) அனைத்துத் தரவுகளும் விக்டோரியா தெரு தேசிய நூலகத்திலேயே கிடைத்தன. நூலகத்திற்கும் அதை அளித்த இந்த நாட்டின் முன்னோடிகளுக்கும் நன்றி.

நான்கு நூல்கள் வெளியிட்டேன். பிள்ளைகள் நல்ல கல்வி பெற்றனர். கோவில்கள் ஆன்மிக வாழ்விற்கும் வழி வகுத்தன. ஆனாலும் பாரதம் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துள்ளது.

பல நண்பர்களை / ஆன்றோர்களை விட்டுச் செல்ல மனம் வலிக்கிறது. கண்ணன் சேஷாத்ரி, சித்ரா ரமேஷ், சிவானந்தம் நீலகண்டன், அழகுநிலா, பாரதி, விஜயபாரதி, ஹரிகிருஷ்ணன், அ.கி.வரதராசன், சுப.திண்ணப்பன், அன்பழகன், செல்லகிருஷ்ணன், மாதங்கி, ஜெயந்தி சங்கர், கன்னா சிங், சபாபதி, மீனாட்சி சபாபதி, ராஜ்மோகன், உஷா சுப்புசாமி, ஏ.பி.ராமன், புருஷோத்தமன், ராம்குமார் சந்தானம், ரங்கபிரசாத் கோபாலகிருஷ்ணன், கல்பனா நாகேஸ்வரன், விஜய குமார், தேசிய நூலகத்தின் நிர்மலா, அருண் மகிழ்நன், அலுவலக நண்பர்கள் என்று இப்படி எத்தனையோ பேர் என்னை வழி நடத்தியுள்ளனர். அனைவருக்கும் நன்றி.

பாரதி ஷாகாவின் உடன்பிறப்புகள் – ராஜா, உதயகுமார், ஜோதிகுமார், மதன், கேசவ ராமன், காளிராஜன் மற்றும் பலர். இவர்களுக்கும் எனது நன்றி.

என்றும் நினைவில் இருந்து நீங்காது சிங்கப்பூர். அதன் 75வது பிறந்த நாளில் பங்கெடுக்க வேண்டும் என்று விருப்பம். இறையருள் இருந்தால் பார்க்கலாம்.

வாழ்க நாடு, வளர்க மாந்தர், ஓங்குக செல்வம், பெருகுக அமைதி. நன்றி.

Advertisements

Mission Shakthi

George Perkovich, in his book ‘India’s Nuclear Bomb’, clearly says Nehru tacitly approved India developing a nuclear bomb.

Nehru ensured that the Indian Space Programme and Department of Atomic Energy directly report to the PMO and not to any ministry. This ensured that approvals required for such programmes don’t get stuck in bureaucratic hurdles. These are clearly elucidated by Dr.Aravamudhan in his book ”ISRO: A personal history”. The more you read these, the more you understand the complexities involved and geo-political pressures in such programmes.( For more on political and global pressures, read ‘Ready to fire’ by Nambi Narayanan.)

Vikram Sarabhai, Satish Dhawan, Homi Bhabha and others who headed the prestigious missions, would not have achieved what they did, had it not been for the unhindered support of and access to the PMO.

So, starting from Nehru, Prime Ministers have played their role in the development of India’s space and atomic programmes.

However there were some who did absolutely nothing to further these interests. Let us not waste time talking about them.

Nehru prepared the ground, Indira Gandhi took it further, Rajiv Gandhi supported many initiatives, especially the Agni Missile Programme, Narasimha Rao lent full support though he backed off from Pokhran-II, Vajpayee fell head over heels to support these initiatives and Modi continues Vajpayee’s work.

Therefore, Prime Minister Narendra Modi deserves as much credit as does Indira Gandhi for Pokhran-I and Vajpayee for Pokhran-II. One can’t deny this to the current PM just because he is Narendra Modi, a man who sold tea once upon a time and hence doesn’t belong to the aristocracy.

The scientific establishment is the same, the institutions are the same, but the political and executive leadership is the one that changes and thus plays a decisive role in such missions. And the current one excels.

Kudos to India and her dedicated engineers, scientists and the honourable Prime Minister who had the spine to proceed with the test.#MissionShakthi

Jai Hind.

உத்தராயணச் சிந்தனைகள்

இந்திய தேசியச் சிந்தனையாளர்களுக்கு இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள். நெடிய பதிவு.பொறுத்தருள்க.
 
சிங்கப்புரின் தந்தை அமரர் லீகுவான்யூ அவர்கள் ராஹுல் காந்தியிடம், ‘உன்னைச் சுற்றி உன்னைவிட அறிவுடையவர்களைக் கொண்டிரு’ என்று அறிவுறுத்தியிருந்ததாக ‘India Rising’ நூலையெழுதியவரும் Straits Times இதழின் இணைஆசிரியருமான ரவி வெள்ளுர் சொல்கிறார்.
 
ராகுல் காந்தி  அதைக் கேட்கவில்லையென்று தோன்றுகிறது.  இல்லையென்றால் துபாயில் இப்படிப் பேசியிருக்க மாட்டார்.
 
‘காந்தியடிகள் தான் அஹிம்சை முறையைக் கற்றுக் கொண்டது இஸ்லாம்,கிறித்தவம்,யூதம் முதலிய இந்தியத் தத்துவங்களில்   இருந்தே..’ 
 
தகவல் பிழைகள் இருக்கலாம்.ஆனால் அடிப்படையான பண்பாட்டு அறிவு சற்றும் அற்ற ஒருவரே இப்படி ஒரு பேச்சு எழுதிக்கொடுத்திருக்க முடியும்.
 
பவுத்தம்,ஜைனம் இவையெல்லாம் பாரதத்தில் தோன்றிய தரிசனங்கள் இல்லை. அமெரிக்காவில் இருந்து ஏற்றுமதியானவையாக இருக்கலாம். திருக்குறளில் ‘கொல்லாமை’ என்னும் அதிகாரம் இல்லை.. .என்பதால் அப்படி எழுதிக் கொடுத்துவிட்டார்கள் போல.
 
‘வைஷ்ணவ ஜனதோதேனேகஹியே’ என்ற காந்தியடிகளின் பிரியமான பாட்டெழுதிய பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு நரஸி மேத்தா
பாரஸீகக் கவிஞ்ரோ என்று தில்லி ஜவஹர்லால் பல்கலையில் விசாரித்துப் பார்க்க வேண்டுமோ என்னவோ. இந்தப் பாடலில் இருந்து அவர் அஹிம்சையைக் கற்றுக் கொள்ளவில்லை என்று நினைத்துவிட்டார்கள் போல..
காங்கிரஸ் கட்சி அழிய வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை.தேசியக் கட்சிகள் அழிவது நல்லதன்று.ஆனால், ராஹுல் காந்தி இம்மாதிரி பிதற்றிக் கொண்டிருந்தால் அது நடந்துவிடும் போல் தோன்றுகிறது. தேர்தல் வெற்றிகள் ஒரு பொருட்டல்ல.
 
காங்கிரஸ் கட்சியில் படித்தவர்கள் சேர வேண்டும். இந்தியப் பண்பாடுகளில் ஊறியவர்கள் காங்கிரஸிலும் சென்று சேர வேண்டும்.ஒரு படி மேலேபோய் ‘Inflitration’ கூட பண்ண வேண்டும் என்று சொல்வேன்.ஒரேயடியாக JNUவாசிகள்,Doon Schoolவாசிகள் அதிகரித்துவிட்டதால் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் ஒரு நாலாந்தர லெட்டர் பேட் கட்சிக்கும் வேறுபாடு தெரியாமல் போய்விட்டது.
இந்திய தேசிய சிந்தனாவாதிகள் காங்கிரசிற்குள் நுழைய வேண்டும். 1948 காங்கிரஸ் செயற்குழுவில் வல்லபாய் படேல் இதை வலியுறுத்துகிறார். RSS அங்கத்தினர்கள் காங்கிரஸில் சேர வேண்டும் என்கிறார் படேல்.  
 
அவர் சொல்கிறார் “In the Congress, those who are in power feel that by virtue of authority they will be able to crush the RSS. You cannot crush an organisation by using the danda [stick]. The danda is meant for thieves and dacoits. They are patriots who love their country. Only their trend of thought is diverted. They are to be won over by Congressmen with love.”
அவர் மேலும் சொல்வது “the only way for them(RSS) is to reform the Congress from within, if they think the Congress is going on the wrong path.”
 ஆனால் பண்டித நேருவின் முயற்சியால் இது வெற்றி பெறவில்லை.  பின்னர் இந்திய தேசியச் சிந்தனையாளர்களும், காங்கிரசும் இரு வேறு துருவங்களில் பயணித்தன. விளைவு : இன்று நம்மிடையே இருக்கும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் எச்சம்.
 
காங்கிரஸ் கட்சி என்றாலே ஏதோ பிரிவினைவாதக் கட்சி போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த அதன் தமிழகத் தலைவர்கள் முயல்கிறார்கள் அல்லது பிரிவினை வாதிகளுடன் கூட்டுச் சேர்கிறார்கள். ஆ.ராஜா, ஸ்டாலின் இருவரும் பிரிவினையை ஆதரித்துச் சமீபத்தில் கூட
 பேசியுள்ளனர். அதே வேகத்தில் தில்லியின் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமையிடமும் கூட்டணி பற்றிப் பேசுகின்றனர்.
மத்தியத் தலைமைக்கு ஒத்து ஊதும் தலைவர்களாகத் தமிழகக் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் உள்ளனர் என்பது புதிய தகவல் அன்று தான். ஆனால், உயர் பல்கலைகளில் உள்ள தேசியச் சிந்தனை உள்ள மாணாக்கர், பா.ஜ.க. பற்றிய நல்ல எண்ணம் கொண்டுள்ளது போல், காங்கிரஸ் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொள்ளுமளவிற்கு நல்லவர்கள் அக்கட்சியில் சேர வேண்டும்.  அப்போது தான் ராஹுல் காந்திக்கு நல்ல பேச்சு-எழுதுபவர்கள் கிடைப்பார்கள்.
காங்கிரஸ் கட்சி காப்பாற்றப் பட வேண்டும். தேச ஒற்றுமைக்காகக் குரல் கொடுக்கும் கட்சிகள்,அமைப்புகள் காப்பாற்றப் பட வேண்டும். அது பாரத தேசத்திற்குச் செய்யும் சேவை. நாசகாரக் கம்யூனிஸ்டுகள், மக்களின் சாதீய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி அவற்றில் குளிர் காயும் புலிப் பணக் கட்சிகள், சினிமா நடிகர்களின் அமைப்புகள் என்பன தேசத்திற்கு நன்மை செய்ய வந்தவையன்று. 
 
சபரிமலை விஷயத்தில் பா.ஜ.க., காங்கிரஸ் இரண்டும் இறுதியாகக் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான கருத்தைக் கொண்டுள்ளன. காங்கிரஸின் இந்த நிலை  தேசத்தின் பண்பாட்டின் மீதுள்ள பக்தியால் ஏற்பட்ட விளைவு என்று எண்ணும் அளவிற்கு நான் அசடன் அல்லன்.
ஆனால், இரு கட்சிகளுமே பண்பாடு சார்ந்த ஒற்றுமையக் காக்கும் விஷயங்களில் ஒரே நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும். அதற்குத் தேசியத்திலும், நமது பண்பாட்டுக் கூறுகளிலும் தேர்ச்சியும் நம்பிக்கையும் பெற்ற ஊழியர்கள் / தொண்டர்கள் / தலைவர்கள் காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.
ஒற்றை வரியில் சொல்வதானால் : ஆண்டாள் பற்றி ஒரு மன நலம் குன்றியவர் பேசிய போது முதலில் வீதிக்கு வந்து போராடுபவர்களாக, ஆண்டாளுக்காகக் குரல் கொடுப்பவர்களாகக் காங்கிரஸார் இருக்க வேண்டும். தற்போது Utopia போல் தோன்றலாம். ஆனால் பக்தவத்சலம் / காமராஜ் / ராஜாஜி முதலானோரின் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்த காங்கிரஸ் இவ்வாறு செய்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
சுருக்கமாக: வல்லபாய் படேலின் கனவு நனவாக வேண்டும்.
வலுவான பா.ஜ.க., அதற்கு ஈடு கொடுக்கும் அளவில் அதே பலம் பொருந்திய,  தேசியச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் உள்ள காங்கிரஸ் என்று இரு தூண்களின் மேல் பாரதம் உயர்ந்து நிற்க வேண்டும்.
 
வந்தேமாதரம்.
 
பி.கு.: இது தேச நலன் தொடர்பான பதிவு. கட்சிச் சார்பு / சாய்வு எதுவும் இல்லாமல் படிக்கவும். கிண்டல் / நக்கல் செய்பவர்கள் வேறு பாத்திரக் கடைக்குப் போகலாம்.

சிங்கப்பூர் பெருமாள் கோவில்

ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில், சிராங்கூன், சிங்கப்பூர்

சமீபத்தில் சம்ப்ரோக்‌ஷணம் நடைபெற்ற ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில் இரவில் ஜொலிக்கிறது. கண்கள் கூசும் ஒளி அலங்காரங்கள் ஏதும் இல்லாமல் சாதாரண ஒளியூட்டலில், பெரும் மழையில் நனைந்து பளீரென உயர்ந்து நிற்கும் கோவில் சிங்கப்பூர் சிராங்கூன் சாலையில் ‘ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்’ பேர் பாடி நிற்கிறது.

 சிங்கப்பூருக்கு வரும் இந்தியர் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய இடம்.      

China – what it is, actually

When India bans a Chinese product, the English media is usually up in arms with’Stand with China’,’Freedom of Trade’ and similar sounding headlines. When it is common knowledge that China strangles freedom and treats its ethnic minorities in a wholly in-human manner, these very english media voices develop speech impairment and remain dumb. 

When India issued an advisory to her armed forces personnel on Chinese mobile phones, The Hindu, the so-called Índia’s National Newspaper’from Chennai issued an editorial on expected lines and periodically issued warnings like this.

NDTV, yet another English channel from India, has the habit of issuing ‘warnings’ disguised as óp-ed’pieces pontificating on the need for maintaining regional unity, read – acquiesce to Chinese demands and don’t grow a back bone. 

But when it comes to media suppression, minority rights curtailment, surveillance and lack of privacy in China, the Indian media, that would otherwise be shouting over the rooftops for ‘freedom of expression’, would plug all its human-rights orifices and act dumb. 

To remind the dumb Indian media on what China is doing with its digital dictatorship schemes, I hereby present some videos on the said topic from the BBC, The Economist and the Australian News Networks, and hence can’t be a ‘hindutva’ production. Enjoy these videos and form your opinion of what China really is.  

BBC Report on China – a surveillance state
https://www.youtube.com/watch?v=pNf4-d6fDoY

Dystopian Digital Dictatorship in China
https://www.youtube.com/watch?v=eViswN602_k

When a Chinese billionaire accused the CCCP of corruption, the govt put his family members in jail.
https://www.youtube.com/watch?v=LkOsgh5kcgQ

Wall Street Journal details the surveillance state in the muslim majority Uyghur minority provice.
https://www.youtube.com/watch?v=OQ5LnY21Hgc

The Economist’s report on China being a surveillance state.
https://www.youtube.com/watch?v=lH2gMNrUuEY

Hurray, suspended from Facebook

I had scheduled the below post six months ago when I had taken a hiatus from Facebook, but never published it as I had resumed my daily book reviews on the platform. But, yesterday, the platform decided to suspend my account, for a group of aroused activists had apparently ‘mass-reported’ a series of posts I had written to promote the holy practice of ‘Sandhya Vandhanam’.

I had published some old records of discourses on Sandhya Vandhanam by the legendary Sengalipuram Anantharama Dikshitar, Krishna Premi Swamigal and had urged those, who had the ordainment to do the ritual, to do so with the sincerity and devotion that was needed. As a practitioner, I stand testimony to the benefits.

Later, I had followed up with daily posts on the legendary Tamil savant ‘U.Ve.Saminatha Aiyer”s book ‘En Charitram’. I was so enamoured by the book that for the past one month I was continuously writing about the book as I progressed in an incremental basis.

Some groups had apparently thought that the above two amounted to ‘Ethnic Superiority’, ‘Racial Bias’ or some other stupid classification based on which posts and accounts could be suspended.

Facebook wants me to ‘contest’ the claim and reclaim my account. I have decided that there is no need to ‘pluck the nail’, as the Tamil saying goes, and have chosen not to plead for restoration of my suspended account. So much for freedom of speech.

Friends and well wishers have asked me to contest and reclaim the account. I could give in at a later time, but not now, for sure, even though I understand the immense broadcast capabilities of Facebook.

Here is the post that I had wanted to publish earlier.

I have been away from Facebook for a month now. I continue to link my blog posts to FB though I haven’t spent more than a minute in my Timeline. Once I post my blog link, I exit FB. ( now this will not happen, though)

How I feel now:

  • No more ‘Always On’
  • No more irritations in the morning
  • No more anxiety disorders
  • No more wasted / stressed days
  • Mind is free to discuss real matter rather than politically correct / perceived issues
  • No need to feign anger on issues that don’t have to be feigned on
  • No need to be politically correct while being rationally stupid.
  • No need to worry too much on a post that could be perceived as being sensitive
  • No need to be ready to consume abuse from unknown trolls
  • No need to be continuously bombarded with apocalypse and armageddon
  • No need to ‘feel’ for Syria, ‘stand’ for Cuba, ‘pray’ for Palestine and ‘save’ dog/cat/bull/whale with hashtags
  • No need to counter fundamentalist preachings of any kind

Benefits :

  1. Come out of the state of mind that any name that has a Christian or a Muslim connotation would naturally be anti-national and a social evil
  2. Peace, bliss, mental stability
  3. More time to read and write
  4. Mind is calmer, all neurons are well rested and ready to perform any analysis without any burnout due to social media induced stress
  5. The benefits list continues to grow.

BTW, the world hasn’t ended, yet. Facebook fights should be continuing and people would be abusing complete strangers and thus spreading the venom of irritation. Only that I am not partaking of the ‘feast’.

  • … and I will continue to be away from #Facebook.

Tamil Nadu’s Education Scene

I had earlier written a piece asking for more CBSE schools in Tamil Nadu and drew flak from many from the Tamil Nadu State Board Schools. Well, I don’t mean to beat around the bush and say ‘politically correct’ but ‘practically insignificant’ things. I write for progress and change. Here is how the state board education system sucks in Tamil Nadu.

Let us look at the number of children entering the IITs from the TN State Board. Here are some infographic reports that tell what we already know yet don’t want to acknowledge. This is for the year 2017. 

 

Why such an abysmal statistic when the TN state board’s education system is supposed to be ‘top class’? What ails the education system?

Even within IIT-Madras, the admission statistic paints a gloomy picture. Here what it says:

Out of these state board students who have joined the IITs, it would be a no-brainer to say that most of the students would have been from private schools affiliated to the state board and not the government schools. ( I don’t have data to substantiate this, but that could well be the case). And students would have attended expensive coaching classes for clearing the JEE.

For a moment, let us consider that the IIT-JEE entrance exam isn’t the barometer of excellence. Then the following data paints an even abysmal picture. TN’s mean score in English and Mathematics is way below the national average and abysmally below the mean scores from CBSE and ICSE boards. 

There is nothing wrong with the students. It is the state board, its curriculum and the woefully under-motivated teachers who are responsible for letting down the students who, for no fault of theirs, had chosen to study in Tamil Nadu’s State Board schools. 

Well, we can choose to recognise the lacuna and correct it or bury our heads in the sands of past glory and pretend as though all is well. 

Would the state government wake up?

FIITJEE Fables

Never in my blogs have I named a private business establishment. I have maintained that stand till date. Now I break my rule to name a company by name #FIITJEE, for the gullible don’t get conned.

FIITJEE is a coaching institute that began its operations in 1992. It was started by an IITian to provide training for the considerably difficult entrance exam for the Indian Institutes of Technology. The exam is JEE- Joint Entrance Exam and is one of the most difficult eligibility tests in the world to enter into the prestigious IITs.

FIITJEE’s courses have been popular and thousands take it year over year. With popularity, the cost of the courses also rose. The company came up with class room courses, and long distance courses and of late, has had tie-ups with mainstream CBSE schools and conducts its courses during school hours.

As the courses became popular and expensive, the company began conducting nation wide exams to select students for its preparatory courses. The carrot was ‘performance based scholarship’. People have been falling for it and the company was making good money. Nothing wrong so far, as the company was doing a good job of making students get through the entrance exams.

In August they announced a national test by name ‘Big-Bang’ to choose students. I had opted to  enroll my son, an VIII grader, so that he would become eligible to undergo a four year integrated course in a school in Chennai. As I am from Singapore, I had to fly down to Chennai for a day, make my son sit for the day long exam and return  home.

In the exam hall, FIITJEE conducted an interactive session to parents of prospective students. I came to know that the fees for 4 year preparatory course ( Class IX – XII ) would be Rs 8,00,000 (without scholarship) plus the fees charged by the school in which the course was run. In case the child got a scholarship, the fee would get reduced accordingly.

My son got 50% scholarship. I was expecting to pay Rs 4,00,000 and secure the Integrated School training. The company was gracious enough to offer me three packages with differing installments and the package ranged from Rs 6,67,035 to Rs 7,04,835 to 747,286 for the four years. This is in addition to a ‘Caution Deposit’ of Rs 2,00,000. And the school would charge additional fees as per its norms.

When I flaunted the 50% scholarship score, I got the shock of my life – the offer was after applying the scholarship. What that would mean is this: If my son would have not got any scholarship, I would have to pay close to Rs 12,00,000 plus a additional Rs 2,00,000 for ‘Caution Deposit’. FIITJEE was ‘kind enough’ to offer me a reduced fee, it seemed. And apparently the ‘50% scholarship’ was applicable only for the ‘tuition fees’.

I have not mentioned the software installation charges of Rs 3,500 and a mobile device maintenance fee of Rs 950 per year. One would have to buy an android tablet or choose to buy from their vendor of choice.

The above are for the 50% scheme.

I can afford the fees. But I still chose not to pay up, as I couldn’t come to terms with the monstrosity of the whole ponzi scheme.

I don’t intend to pass judgement on the business ethics or comment on the pricing. I have just one question: Why deceive children in the name of ‘scholarship’ ?

P.S.: I have gone through their past course materials. They are good. What troubles me is the attempt to loot.

கதைல கொஞ்சம் கதை வேணும்

‘நீ தமிழ்ப் புஸ்தகங்களை ஏன் படிக்க மாட்டேங்கற?’ மத்திய அரசுப் பாடத்திட்டத்தில் 8ம் வகுப்பு பயிலும் என் மகன் பரத்தைக் கேட்டேன்.

‘இல்லையே. டெக்ஸ்ட் புக் படிக்கறேனே’ போனில் இருந்து தலை தூக்காமலே பதில் சொன்னான்.

‘அதில்லை. லைப்ரரில வாரத்துக்கு 2 புஸ்தகம் வாங்கிப் படிக்கற. எல்லாம் இங்கிலீஷ். ஆனா, நாலு வருஷத்துல எவ்வளவு தமிழ்க் கதைப் புஸ்தகத்தைப் படிச்சிருப்பே?’ நான்.

‘ஒண்ணே ஒண்ணு’ உண்மையாகப் பதிலளித்தான். அதுவும் ‘எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் குழந்தைகளுக்கான நாவல் ஒன்றை எழுதியிருந்தார், அதைப் படித்தே ஆக வேண்டும் என்று நான் வற்புறுத்தியதால் பாதியளவு படித்திருந்தான். ஆனால், ஆங்கில நாவல்கள் சுமார் 100 வாசித்திருக்கிறான்.

பல முறை தமிழ்க் கதைப் புத்தகங்களைப் படிப்பது பற்றி அவனிடம் பேசியிருக்கிறேன். தமிழ் நூல்கள் அவனைக் கவரவில்லை என்று தெரிந்திருந்தும்.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என் பெரிய மகன் ( இவனது அண்ணன்) சொன்னது “Show me an equivalent of Harry Potter or Eragon. I will definitely read Tamil books.” பொன்னியின் செல்வனைப் படித்திருந்தவன் பேசிய பேச்சு அது.

பரத்: சொன்னா கோச்சுக்கக் கூடாது. தமிழ் புக்ஸ் இண்றஸ்டிங்கா இல்ல. அதான் காரணம்.

நான்: எதாவது உதாரணம் சொல்லேன். How could you generalise?

பரத்: ஸ்கூல் புக்ஸ்லேர்ந்தே சொல்றேன். இங்கிலிஷ் புக்கையும் தமிழையும் கம்பேர் பண்ணி சொல்றேன். ஒகேவா?

நான்: சரிதான். But the comparison should be fair.

பரத்: இங்கிலீஷ்ல Non-detailedல H.H.Munro, O Henry, R.K.Narayan இவங்களோட ஸ்டோரீஸ்லாம் வர்றது. அதுல ஒரு டெப்த் இருக்கு. ஆனா தமிழ்ல அப்பிடி இல்ல.

நான்: இன்னும் டீட்டெயில் தேவை.

பரத்: The Open Window. Saki( Munro) எழுதினது. ஒரு ஆள் வீடு பார்க்கப் போறான். அங்க ஒரு பொண்ணு அவங்கிட்ட பேய்க்கதை சொல்றா. ஜன்னல் வழியா வரும்ங்கறா. அவ அத்தையும் அதையே சொல்றா. அவன் வெளில பார்க்கறான். செத்துப் போனதாச் சொன்ன்ன மூணு பேரும், நாயும் வந்திண்டிருக்கு. ஆள் அலறி அடிச்சுண்டு ஓடறான். வந்தவங்க கேக்கறாங்க – ஒரு ஆள் ஓடினானே ஏன்னு? அதுக்கு அந்த பொண்ணு சொல்றது – அவன் நாயைப் பார்த்து ஓடியிருக்கான்.  முன்னாடி ஒரு தடவை வெறி நாய்கள் சிலது சேர்ந்து இவனைத் துரத்திண்டு வந்துதாம். ஒரு ராத்திரி முழுக்க சுடுகாட்டுல ஒரு புத குழில விழுந்து கிடந்தானாம். அதனால பயமாம்.’ இது தான் கதை. இதுல சொல்லாம சொல்றது என்னன்னா அந்தப் பொண்ணுக்கு க்ஷணப் பொழுதுல கதையை இட்டுக் கட்டிச் சொல்ற பழக்கம் உண்டுங்கறதுதான்.

கதைல எல்லாமே வெளிப்படையா இருக்கப்படாது. நாமளும் கொஞ்சம் ஊகிக்கணும். அதுதான் சரி. அதே மாதிரி ஆர்.கே.நாராயணனோட ‘The Green Blazer’, ரவீந்திர நாத தாகூரோட ‘A fest for rats’, ஓ ஹென்றியோட ‘The Cop and the Anthem’ இப்படி பல சுவாரஸ்யமான கதைகள் இங்கிலீஷ் Non-detailல இருக்கு. கதைகள்ல ஒரு ட்விஸ்ட், நிறைய ஹூமன் எமோஷன்ஸ், ஸர்ப்ரைஸ் எல்லாம் இருக்கு. இதப் படிக்கறதே ஜாலியா இருக்கும்.

நான்: தமிழ்ல ?

பரத்: ஒரு கதை வர்றது. மரம் பேசற மாதிரி இருக்கும். ஆனா ஒரே உபதேசமா இருக்கும். மரம் பேசறதுன்னா First Personல தானே பேசணும்? இங்க அப்பிடி ஆரம்பிச்சு Third Personல கண்டின்யூ ஆறது. ஒரே அக்யூசேஷன். கதை கதையா இருக்கணும். மாரல் இருக்கட்டும். ஆனா, மாரல் மட்டுமே கதை இல்லையே.

நான்: இன்னொரு கதை இருக்கா தமிழ்ல?

பரத்: இருக்கு. அது இன்னும் நன்னாயிருக்காது. ஒரு சூபி பரத்தடில இருக்கற சோகமான பணக்காரனப் பார்க்கறார். ஏன் சோகமா இருக்கேன்னு கேக்கறர். என் பணத்தையெல்லா யாராவது எடுத்துண்டு போயிடுவாளோன்னு பயமா இருக்கு, அதால சோகமா இருக்கேங்கறான். உடனே அவர் அந்தப் பனத்தை எடுத்துண்டு ஓடறார். பணக்காரன் துரத்தறான். சூபி மரத்தடியில பணத்தப் பொட்டுட்டு ஒளிஞ்சுக்கறார். ‘பணம் கிடைச்சுடுத்து, நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்’ அப்பிடின்னு பணக்காரன் சொல்றான். சூபி வெளில வந்து ‘பார்த்தியா, வேணுங்கற அளவுக்கு மட்டுமே பணம் இருந்தா சந்தோஷமா இருக்கலாம். நான் அப்பிடித்தான் இருக்கேன்னு சொல்றார். இதுதான் கதை.

நான்: நல்ல விஷயம் தானே இருக்கு கதைல?

பரத்: பணக்காரர் ஓடும் போது ‘என் பணம் போயிடுத்தே’ந்னு கத்திண்டே பயந்துண்டே ஓடறார் இல்லியா? அந்த எமோஷன்ஸ் கடைசி வரைக்கும் Carry-forward ஆச்சா? இல்லையே. உடனேயே ‘நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்’ங்கறார் அவர்.  ஒரு கண்டினியூட்டி இல்லை கதைல. அறிவுரை சொல்லியாகணும்னே ஏதோ எழுதின மாதிரி இருக்கு.

நான்: அப்ப, எப்படித்தான் எழுதணும்ங்கற?

பரத்: என்னப்பா இது? எங்களுக்கு மாரல் சொல்லிண்டே இருக்கற கதையெல்லாம் வேண்டாம். கதைல கற்பனை இருக்கணும். நல்ல ஆதர்ஸ் எழுதினதா இருக்கணும். தமிழ்ப் பாடப் புஸ்தகத்துல ஏதோ இவாளே இமேஜின் பண்ணிண்டு எழுதின மாதிரி, ஏதோ எழுதணுமேன்னு எழுதின மாதிரி தெரியறது.

நான்: இங்கிலிஷ் பாடப் புஸ்தகம் CBSEயோடது. தமிழ்ப் பாடப் புஸ்தகம் தமிழ் நாடு கவர்மெண்டோடது. அதால வித்தியாசம் இருக்கலாமோ?

பரத்: இருக்கலாம். எங்க கிளாஸ்ல ஹிந்தி ஸ்டூடண்ட்ஸ் இருக்கா. அவாளுக்கெல்லாம் நல்ல ஸ்டாண்டர்ட் புக்ஸ் இருக்கு. எங்களோட செகண்ட் லாங்வேஜ் புக் ( தமிழ்), தேர்ட் லாங்வேஜ் ஹிந்தி புக் லெவல்ல இருக்கு. நாங்க படிக்கற தேர்ட் லாங்வேஜ் புக் இப்ப மூணாங்கிளாஸ் ஹிந்தி பசங்களோட செகண்ட் லாங்வேஜ் புக். Eighth standard children’s second language book should not be like a third standards’s second language, right?

நான்: அப்ப என்னதான் பண்றது?

பரத்: நல்ல எழுத்தாளர்களோட கதைகள் எல்லாம் பாடப் புஸ்தகத்துல இருக்கணும். மாரல் சொல்லியே ஆகணும்னு கட்டாயம் இல்லை. நல்ல கதையா இருந்தா நாங்களே படிச்சுப்போம். அப்புறம் நாங்கள்ளாம் அன்னிக்கி இப்பிடி இருந்தோம்னு சொல்லிண்டே இருக்கற பாடங்கள் அதிகம் வேண்டாம். அவ்ளோதான்’

சம்மட்டி அடி. அவன் சொன்ன கதைகளையும் வாசித்துப் பார்த்தேன். உண்மைதான்.

குறைந்தது 3000 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகிற, கிட்டத்தட்ட எப்போதுமே வழங்கி வருகிற எழுத்து வடிவங்களை உடைய ஒரு மொழியில் இக்காலக் குழந்தைகளைக் கவரும் விதமாகக் கதைகள் இல்லை என்பது பெருங்குறையே.

கல்வியாளர்கள், ஆசிரியர்கள், அரசு – கொஞ்சம் இந்த விஷயத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.  குழந்தைகளுக்கான தமிழ் எழுத்தாளர்களையும் சேர்த்துத்தான்.

CBSE புஸ்தகங்கள் சரியானவை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், பாட நூல் கழகம் வெளியிடும் நூலை மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டுமா அல்லது துணைப்பாடத்திற்காக வேறு கதை / கட்டுரைத் தொகுப்புகளின் துணையை நாடலாமா என்று கல்வியாளர்கள் / அரசு கொஞ்சம் பேசி முடிவெடுங்கள். பிள்ளைகளைக் கற்பனைத் திறனற்ற மந்தைகளாக்காதீர்கள் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

மேலும் விவரங்களுக்கு இந்தக் கதைகளைப் படித்துப் பாருங்கள்:

  1. தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல் கழகம், வகுப்பு 8 – ‘மரத்தின் வேண்டுகோள்’ (பக் 95)
  2. தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல் கழகம், வகுப்பு 8 – ‘மகிழ்ச்சிக்கான வழி’ (பக் 43)
  3. Orient Black Swan Literature Reader – Trail of the Green Blazer – R.K.Narayan
  4. Orient Black Swan Literature Reader – The Open Window – Saki
  5. Orient Black Swan Literature Reader – The Cop and the Anthem – O Henry
  6. Orient Black Swan Literature Reader – A feast for rats – Rabindranath Tagore

 

உபன்யாசங்கள் – சில நினைவுகள்

உ.வே.சா. தனது தந்தையாரின் காலத்தில் நடந்த உபன்யாசங்களைப் பற்றி ‘என் சரித்திரம்’ நூலில் எழுதுகிறார்.

அவரது தந்தையார் ஆற்றிய இராமாயண பிரசங்கம் பற்றி அனுபவித்து எழுதுகிறார். அனுமன் சஞ்சீவி மலையைக் கொண்டு வரும் முன்பு இருந்த நிலையைப் பற்றிய வர்ணனையில் சாதாரண மக்களும் பெரும் பாதிப்படைந்து அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர் என்கிறார். அனுமன் வருகைக்குப் பிறகு மக்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர் என்கிறார். மக்களின் உற்சாகம் உபன்யாசகரையும் பீடித்தது என்கிறார்.

நான் இந்த நிலையைப் பல முறைகள் அனுபவித்துள்ளேன். நெய்வேலியில் புலவர் கீரன் உபன்யாசங்களின் போது கூட்டம் ஒரு பரவச நிலையிலேயே இருக்கும். வில்லிபாரதம் உபன்யாசத்தில் அவர் பாரதியாரின் பாஞ்சாலி சபதத்தையும் கொண்டு வந்து தக்க இடத்தில் சேர்த்து பெரும் உணர்ச்சி பொங்க ‘மாமனே மாமனே, யார் சொல்வார் இந்த ஆலோசனை?’ என்று துரியோதனன் சொல்வது போல பேசி நடித்து உரையாற்றுவார். ‘தாயம் உருட்டலானான், ஆங்கே சகுனி வென்று விட்டான்’ என்று ஒவ்வொன்றாக வைத்துத் தோற்கும் போதும் சொல்வார். என் பாட்டி கண்ணீர் விட்டதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒருமுறை பாரத உபன்யாசத்தின் போது கூட்டத்தில் ஒரு பூரான் வந்துவிட, மக்கள் எழுந்து நின்றனர். ‘அப சர்ப்ப சர்ப்ப’ ஸ்லோகம் சொல்லுங்கோ. பூரான், உள்ளே பூரான்’ என்றூ சிலேடையாக அவர் பேசி நிலைமையைச் சமாளித்தார்.

அடியேனின் பெரியப்பாவின் உபன்யாசத்தில் பக்தி பெருகி வழியும். வால்மீகியில் துவங்கி, கம்பனில் திளைத்து, துளசியில் மூழ்கி, ஆழ்வார்களில் அமிழ்ந்து, நாராயணீயத்தில் நீந்தி அவர் சொல்லும் பாங்கே தனியாக இருக்கும். பலமுறை பாக்யம் பெற்றிருந்தேன். நெய்வேலியைத் தொடர்ந்து பம்பாயிலும், சென்னை வீனஸ் காலனியிலும்.

நெய்வேலிக்குக் கிருபானந்த வாரியார் அடிக்கடி வருவார். ஸத்ஸங்கம் மணித்வீபம் வராமல் தபோவனம் செல்வார். மணித்வீபக்காரர்கள் கீரனை அழைப்பார்கள். இப்படி ஒரு போட்டி நடக்கும். குழந்தைகளாக இருந்த எங்களுக்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம் – மணித்வீபத்தில் கீரன், முடிந்தவுடன் தபோவனத்தில் வாரியார். வாரியார் கேள்வி கேட்டுப் பதில் சொன்னால் குழந்தைகளுக்குப் புத்தகங்கள் பரிசளிப்பார். இதற்காக முன் வரிசையில் சென்று அமர்ந்துகொள்வதுண்டு.

ஒருமுறை சுவாமி சின்மயானந்தா வந்திருந்தார். பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசினார். கீதை பற்றிப் பேசினார் என்று நினைவு.

80களின் இறுதியில் ஶ்ரீவத்ஸ ஜெயராம சர்மா வந்திருந்தார். நாராயணீயம் பெரும் அமர்க்களமாக நடப்பதுண்டு. ந்ருஸிம்ஹாவதரம் அன்று தூண் பிளக்கும் நேரத்தில் அனைத்து விளக்குகளும் அணைக்கப்படும். தீபாராதனை மட்டும் உண்டு. அப்போது ந்ருஸிம்ஹாவதார சுலோகம் உச்ச ஸ்தாயியில் சர்மா அவர்கள் சொல்ல, அந்த நேரம் அங்கு ந்ருஸிம்ஹன் வருவான். மயிற்கூச்செறியும். இருமுறை அனுபவித்துள்ளேன். சிலர் மீது ந்ருஸிம்ஹன் வந்து கர்ஜனை செய்வான். பின்னர் அடங்கும்.

இவர்கள் தவிர, கருணாகரன் அவர்களின் உபன்யாஸம் நடந்ததுண்டு. ஆச்சாரிய ஸ்வாமிகள் வரும்போதெல்லாம் 10 நாட்களும் உபன்யாஸங்கள் உண்டு. ஸ்வாமிகள் செய்வதும், பண்டிதர்கள் செய்வதும் என்று ஜேஜே என்று ஸ்டோர் ரோடு மணித்வீபம் களைகட்டும்.

ராதா கல்யாணம், வினாயகர் சதுர்த்தி, ராம நவமி என்று ஆண்டு தோறும் உபன்யாசத் திருவிழாதான்.

இக்காலப் பிள்ளைகளுக்கு அம்மாதிரியான அனுபவங்கள் இல்லையே என்று பலமுறை எண்ணி வருந்தியதுண்டு.

அந்த நாட்கள் இனி வரப்போவதில்லை என்று தெரிகிறது. ஆனாலும் மனம் கேட்க மறுக்கிறது.