சிராத்தம் – சில எண்ணங்கள்

“தெவச மந்திரம் மாதிரி படிக்காதே. தெளிவா புரிஞ்சு படி” 80-களில் பாட்டி சொன்ன போது புரியவில்லை. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு பாரம்பரிய மடம் அளித்துள்ள இடத்தில் அம்மாவுக்கு மாசிகம் பண்ணின போது புரிந்தது.

சிராத்தம் என்பதற்கு ‘சிரத்தா’ என்பதே வேர்ச்சொல் என்று படித்திருக்கிறேன். ஆனால் இம்மாதிரி சிராத்தம் பண்ணினால் பலன் வேண்டாம் ஸ்வாமி, பாபம் வந்து சேரும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

பாரம்பரிய மடங்கள் / ஆஸ்ரமங்கள் இம்மாதிரியான காரியங்களுக்காகவென்று தனியாக இடங்களைக் கொடுத்துள்ளார்கள். இதனால் பெரிய வருமானமெல்லாம் இல்லையென்றாலும் ‘ஏதோ இம்மாதிரியான காரியங்களை விட்டுவிடாமல் செய்ய இடம் வேண்டுமே’ என்னும் எண்ணத்தில் அவர்கள் செய்துகொடுத்துள்ள இடத்தில் கொஞ்சமேனும் சிரத்தையுடன் செய்து வைக்க வேண்டாமா? மந்திரங்களுக்கு அர்த்தம் புரியாது என்று நினைத்துக் கொண்டு ஏனோதானோவென்று செய்துவைத்ததை நினைத்தால் கோபம் தான் வருகிறது. யஞ்ஞோபவீதத்தை மாற்றாமலே சோதகும்பம் செய்து வைக்கிறார். அப்படி ஏதாவது விதி உள்ளதா என்று தெரியவில்லை. இப்படி ஒரு கொடுமை உண்டோ? அந்தப் புதிய வாத்யாருடன் முகம் கொடுத்துப் பேசவே பிடிக்கவில்லை.

பிராம்மணார்த்தாம் இருந்தவர்களால் இரு கரண்டி அளவிற்கே சாதம் சாப்பிட முடிந்தது. முன்னரே சாப்பிட்டுவிட்டு வந்ததைப் போல் இருந்தது. வசதி இல்லாததால் பிராம்மணார்த்தம் சாப்பிட வருகிறார்கள் என்று தெரிந்தாலும் இம்மாதிரியான ஒழுங்கீனத்தால் என்னென்ன துர்பலன்கள் ஏற்படுமோ என்று பயமே வருகிறது. இம்மாதிரியான எண்ணங்கள் இவர்களுக்கு விலக வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வதைத் தவிர என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவர்களிடம் கேட்டு அவர்களைப் புண்படுத்த விரும்பவில்லை. எனவே வெறுமனே வந்துவிட்டேன்.

எல்லா வாத்யார்களும் அப்படி இல்லையென்பதை அறிந்தே எழுதியுள்ளேன். ஸாஸ்த்ரங்களை நன்றாகப் படித்த சில வாத்யார்கள் செய்துவத்து அதை ஒரு அளவுகோல்(Benchmark) ஆக்கிவிட்டார்கள். எல்லா வாத்யார்களாலும் அந்த அளவிற்கு முடியாது தான். ஆனாலும் சிரத்தை இல்லாமல் செய்வதை என்னவென்று சொல்வது?

shraadham

வாத்யார்கள் இப்படி இருப்பதற்கு சிராத்தம் செய்யும் கர்த்தாக்களுமே காரணம் என்பதையும் உணர்ந்தே இருக்கிறேன். ஆபீசுக்குப் போகணும் என்று அவசரப்படுத்துவது, வாத்யார்களை அவமதிப்பது, பேரம் பேசுவது என்று பல இம்சைகளைக் கர்த்தாக்கள் கொடுக்கிறார்கள். ஏதோ கடனெழவே என்று செய்யச் சொல்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்தே இருக்கிறேன். அந்தப் பாவம் அவர்களுக்கு. அவ்வளவுதான்.

ஆகவே, ப்ராசீனமான ஆஸ்ரமங்கள் / மடங்களின் கிளைகளை நிர்வகிப்பவர்கள் இம்மாதிரியான அசிரத்தையான வாத்யார்களையும், இன்ன பிற வ்யக்திகளையும் அருகில் சேர்க்காதீர்கள். இவர்களுக்கும் மடங்களுக்கும் தொடர்பில்லை தான். ஆனாலும், ஸ்தாபனத்தைன் பெயர் இவர்களால் கெடுகிறது என்பது உண்மை.

‘தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்துஒக்கல் தானென்றாங்கு ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை’

பி.கு.: கிணறு உள்ள என் வீட்டிலேயே இம்மாதிரியாக காரியங்கள் செய்வது வழக்கம். இம்முறை நீர் வற்றிவிட்டது. எனவே சுற்றி அலைந்து கடைசியாகக் கிடைத்த இடத்தில் இம்மாதிரியான ஒரு இடத்தில் செய்ய வேண்டியதாகிவிட்டது.

Advertisements

சிங்கப்பூர் இலக்கியம் – என் பார்வை

‘விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் – சிங்கப்பூர் கிளை’ என்று போட்டிருக்கலாம் என்று தமிழக எழுத்தாளரொருவர் ஒட்டுமொத்த சிங்கப்பூர் இலக்கியக் கழகங்களின் தரத்தையும் சேதப்படுத்தும் வண்ணம் எழுதியுள்ளதை நண்பர் ஒருவரின் பதிவில் கண்டேன். தமிழக எழுத்தாளரின் பதிவில் என்னால் எழுத இயலவில்லை. எனக்கு அனுமதியில்லை. ஆகவே தனிப்பதிவு.

முதலில் விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம் என்ற ஒன்று சிங்கப்பூரில் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன். விஷ்ணுபுரத்தை சிங்கப்பூரில் உள்ள எவ்வளவு பேர் வாசித்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. இரட்டைப் படையில் இருக்கலாம். ( நான் வாசித்தேன், ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதினேன் என்பது எனது தனிப்பட்ட அனுபவம்). சில பகுதிகளைத் தவிர, விஷ்ணுபுரம் சிறந்த நாவல் என்பது என் எண்ணம். எழுத்தாளர் ஜெயமோகனிடமும் இதையே தெரிவித்திருந்தேன்.

மாலன் ஒருமுறை சிங்கப்பூர் வந்திருந்தபோது சிங்கப்பூர் இலக்கியம் வளரவும், சிங்கப்பூரில் இருந்து இன்னமும் சிறப்பான சிறுகதைகள் வரவும் வாய்ப்பு குறைவு என்று சொன்னார். காரணம் இலக்கியம் என்பது வாழ்வாதாரத்தை வேண்டி மக்கள் அல்லல் படும் போது எழுவது. சிங்கப்பூரில் அம்மாதிரியாக, மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கும் வாழ்வாதாரத்துக்கும் பெருத்த அல்லலுற வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. எனவே அவர்கள் அத்தேவைக்கான போராட்டத்தை இலக்கியமாக வடிக்க வாய்ப்பு குறைவு என்று சொல்லியிருந்தார். 2010ம் ஆண்டு என்று நினைவு. தேசிய நூலகத்தில் நடந்த கூட்டமொன்றில் இதைத் தெரிவித்திருந்தார். நான் அப்போதே இதைப் பதிவும் செய்திருந்தேன்.

பேருந்துகள் குறித்த நேரத்திற்கு வராமல் அதனால் ஏற்படும் அல்லல்கள், எம்.ஆர்.டி. வண்டி தினமும் காலதாமதமாக வருவதால் ஏற்படும் மக்கள் பிரச்சினைகள், அரசாங்கம் மக்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றவில்லை என்பதால் மக்கள் பல மைல்கள் நடந்தே சென்று குடிநீர் கொணர்வது, பெண்கள் இரவில் தனியாக வரும் போது அவர்கள் சந்திக்கும் இன்னல்கள், சாதி ரீதியிலான கொடுமைகள், அரசாங்க அதிகாரிகளின் மெத்தனம் அதனால் மக்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகள், கடை நிலையில் உள்ள நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன் போதிய நிதி வசதி இல்லாததால் மேற்கொண்டு கல்வியைத் தொடர முடியாமல் போவது என்பது போன்ற ஏதாவது ஒரு பிரச்னை இருந்தால் அதை வைத்து இலக்கியம் வளர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒப்பாரிக் காவியம் செய்யலாம். விருதுகள் வாங்கலாம்.

ஆனால், மேற்சொன்ன எதுவும் நடக்கவில்லையென்றால் என்னதான் இலக்கியம் படைப்பது? தினமும் எம்.ஆர்.டி. ரயில் குறித்த நேரத்தில் இயங்குகிறது, ஒரு வேளை ஒரு மணி நேரம் பழுதானால் நிறுவனத்தின் தலைவருக்கு வேலை போய்விடுகிறது அல்லது நிறுவனம் பெருத்த தண்டனைக்கு உள்ளாகிறது, மின் தட்டுப்பாடு இல்லை, ஒரு மின் நிறுவனத்தின் மீது அதிருப்தி என்றால் அடுத்த நிறுவனத்திடம் இருந்து மின்சாரம் பெற்றுக் கொள்ளலாம், வானில் இருந்து விழும் ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் சேமிக்கப்படுகிறது, அமைச்சர்களையும், எம்.பி.க்களையும் எளிதில் சந்தித்துப் பேசலாம், அரசு நிறுவனங்களில் ஊழல் இல்லை, அரசு அலுவலகங்களில் குறித்த நேரத்தில் வேலைகள் நடைபெறும் என்று இருந்தால் எப்படித்தான் இலக்கியம் செய்வது?

இருக்க வீடில்லை என்று குடிசைகளில் வாழ வேண்டிய பிரஜைகள் இல்லை. அனைவருக்கும் வீடுகள் கொடுத்துவிட்டார்கள். பிரஜைகளுக்கு அரசுப் பள்ளிக் கல்வி அனேகமாக இலவசமாக உள்ளது. போராட்டம் கரகாட்டம் என்று ஜல்லியடிக்க நேரமில்லை, வழியுமில்லை, தேவையுமில்லை. அப்புறம் இலக்கியம் என்று உலகத் தரத்தில் ஒப்பாரிக் காவியம் படைக்க மக்களால் எப்படித்தான் இயலும்?

ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏப்ரல் மாதத்தைத் ‘தமிழ் மொழி மாதம்’ என்று வகுத்து, அம்மாதம் முழுவதும் தமிழ் மொழி வளர்வதற்கான நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் செய்து வரும் தேசம் சிங்கப்பூர். தீவு முழுவதும் தமிழ் விழாக்கள், வாசிப்புப் பட்டறைகள், பயிலரங்குகள் என்று ஊரே விழாக் கோலம். விழா என்றதும் போஸ்டரெல்லாம் கிடையாது, வெறும் அறிவிப்புகள், பள்ளி கல்லூரிகளில் பரப்புரைகள், உணவகங்களில் அறிவிப்புப் பதாகைகள், ஒளிவழியில் ஓரிரு அறிவிப்புகள், இலக்கிய வட்டங்களில் செய்திகள். அவ்வளவே.

‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்ல தரசு’ என்று இருந்தால் அப்புறம் இலக்கியம் வழியாக எதற்கான தீர்வைத் தேடுவது?

‘தமிழின் வளர்ச்சிக்குத் தமிழ் நாடு செய்ய வேண்டியதனைத்தையும் சிங்கப்பூர் செய்துவருகிறது. எங்களால் இதற்கு மேல் செய்ய முடியாது. முடிந்தவரை தமிழை வாழும் மொழியாக வைத்திருக்கிறோம்’ என்று தெரிவித்திருந்தார் தனது பெயரை வெளியிட விரும்பாத சிங்கப்பூர்ப் பேராசிரியர் ஒருவர்.

யூனிகோட் முறையில் இணையத்தில் / கணினியில் தமிழில் எழுதுபவர்கள் / வாசிப்பவர்கள் சிங்கப்பூருக்கு நெஞ்சார நன்றி கூற வேண்டும். யூனிகோட் முறையில் தமிழ் எழுத்துரு உருவாகப் பெரிய காரணம் சிங்கப்பூர். infitt என்று தேடிப்பாருங்கள். இணையவழித் தமிழுக்குச் சிங்கப்பூர் மற்ற நாடுகளுடன் இணைந்து செய்துள்ள உதவிகள் தெரியவரும். இத்தனைக்கும் தமிழர் எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ள தேசம்.

இதெல்லாம் போகட்டும். பேட்டைக்குப் பேட்டை நூலகம் வைத்துள்ளார்கள். எந்த நூலகத்திலும் இரவு 9 மணி வரை நூல் எடுக்கலாம். நாள் முழுவதும் திரும்ப ஒப்படைக்கலாம். அதிகாரத்துவ நான்கு மொழிகளிலும் நூல்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. விடுமுறை என்றால் மட்டும் என்றில்லாமல், வேலை நாட்களிலும் மாலை நேரங்களில் நூலகத்தில் பிள்ளைகளைக் காணலாம். தனியாகச் செயலி கொண்டு நூல்களைப் படிக்கவும் உதவுகிறது நூலக வாரியம். அதன் சேவைகளை முழுவதும் பயன்படுத்தியவன் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான்.

மொழியின் பயன்பாட்டை அதிகரிக்க வேண்டும், தமிழில் நல்ல நூல்கள் வெளியாக வேண்டும், தமிழ் வாழும் மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் சிங்கப்பூர் வாசகர்கள் / எழுத்தாளர்கள் அக்கறை காட்டி வருகிறார்கள். தமிழில் பேசவே தேவை இல்லாத சூழலில், பேசாமலே இருந்தால் மொழியின் பயன்பாடு குறைந்து விடுமே என்கிற அக்கறையில் ‘தாய் மொழிச் சேவைகள்’ என்று தனியாக ஒரு பிரிவையும் நூலக வாரியம் நடத்துகிறது.

இத்தனையையும் தாண்டி சிங்கப்பூரின் இலக்கியத் தரம் இறங்கியே உள்ளது என்றால் அதற்கு எட்டரைக் கோடி மக்களில் இருந்து சரியான எழுத்தாளர்கள் வரவில்லை என்று சொல்வது சரியா அல்லது சிங்கப்பூரில் உள்ள சில லட்சம் தமிழர்களில் உள்ள சில நூறு வாசகர்களைக் குறை சொல்வதா? பரிமாறும் சோறு சரியில்லை, சோறாக்குபவன் சரியில்லையெனில் உண்பவனைக் குறை காண்பதா?

உண்மையில், தமிழகத்தில் இருந்து வெளியாகும் போராட்ட இலக்கியம், அழுகாச்சி இலக்கியம், எதிர்மறை இலக்கியம், இடது சாரி இலக்கியம் முதலியவைகளால் நவீன சிங்கப்பூரர்களை உள்ளிழுக்க முடியவில்லை. அவர்களின் வாழ்வில் இந்த அழுகாச்சிகளை எந்த விதத்திலும் பொருத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. அதுவும் மில்லினியல்ஸ் எனப்படும் இணைய இளையர்கள் மத்தியில் தமிழ் நாட்டின் அதிர்ச்சி + அழுகை இலக்கியம் எடுபடவில்லை. இது நான் கண்டது.

எனவே தமிழக எழுத்தாளரின் கவலை நியாயமானதே. சிங்கப்பூரின் இலக்கியத் தரம் அதலபாதாளத்திலேயே உள்ளது. ஏனெனில் தமிழகத்தில் இருந்து வெளியாகும் அழுமூஞ்சி இலக்கியங்கள் அங்கு எடுபடவில்லை. சிங்கப்பூரை மையமாக வைத்து எழுதப்படும் எழுத்தில் தமிழகத்தின் தாக்கம் இருப்பதால் அவ்வெழுத்தில் எனக்கு ஒவ்வாமை உண்டு. ஆனாலும் அவ்வகையான தாக்கங்களில் இருந்து வெளிப்பட்டு, மீண்டு, சிங்கப்பூருக்கேயான எழுத்தைப் பல எழுத்தாள நண்பர்கள் செய்துகொண்டெ இருக்கிறார்கள். சித்துராஜ் பொன்ராஜ், மாதங்கி, ஜெயந்தி சங்கர், அழகுநிலா, ஷாநவாஸ் போன்ற, சிங்கப்பூரை மையமாக வைத்து எழுதும் தற்கால எழுத்தாளர்களால் சிங்கைத் தமிழ் இலக்கியம் சிறப்புறும். இவர்களைத்தவிர இன்னும் பல முன்னோடி எழுத்தாளர்கள் இன்னமும் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் தற்கால வாசகனைப் பூரணமாகச் சென்றடைய முடியவில்லை என்பதையும் நான் கண்டுள்ளேன்.

ஆக, சிங்கப்பூர்த் தமிழிலக்கியம் என்றொரு இயக்கம் உள்ளது. அது தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதற்கான வாசகர்கள் உள்ளூரில் உள்ளனர். சிங்கப்பூரைக் கருவாகக் கொண்ட எழுத்துக்களை அவ்வாசகர்கள் வாசித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு ஒப்பாரி இலக்கியம் தேவையில்லை. சிங்கப்பூரின் இலக்கியம் அங்கிருந்தே உருவாகட்டும். மற்ற நாட்டு மாரடிக்கும் அழுகைகள் அங்கு வேண்டாம். அதற்கான தேவையும் அங்கு இருக்கவில்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

சிங்கப்பூரில் வளர்ந்துவரும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் உள்ளனர். தேடிப்பிடித்து வாசிக்கும் தேர்ந்த வாசகர்களும் உள்ளனர். நான் அறிந்தவரையில் இவர்களில்  சிலர் ஒன்று சேர்ந்து கூட்டு வாசிப்பும் நடத்துவதுண்டு. ஜெயமோகனின் மஹாபாரதத்தைக் கூட்டு வாசிப்பு முறையில் அனுபவித்தவர்களை நான் அறிவேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன் வாரந்தோறும் நூலகம் செல்லும் (பள்ளிக்குச் செல்லும்) என்  மகனிடம் அவன் தமிழ் நூல்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லையே என்று வருத்தப்பட்டேன். ‘Show me a Harry Potter equivalent, Rick Riordan equivalent in Tamil’ என்றான்.

இதைத் தமிழக எழுத்தாளரின் நையாண்டிக்கான பதிலாக எடுத்துக் கொண்டேன்.

ராக்கெட்

யார் என்ன சொன்னாலும்,கிஞ்சித்தும் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் போய்க்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

முன்னர் அரசு வேலையென்றால் பின்னர் அது மறுக்கப்பட்டவுடன் வங்கிகளிலும்,வடக்கே தனியார் நிறுவனங்களிலும் பெருமளவில் நுழைந்தார்கள்.பின்னர் அரசு வங்கிகளில் இல்லைஎன்று ஆனவுடன்,தனியார் வங்கிகள். இன்னொரு குழு பெருமளவில் வெளி நாடு சென்றது.காரணம் கல்வி.அந்த நேரத்தில் வந்து சேர்ந்த ஐ.டி.துறைபெருமளவில் கைகொடுத்தது.இன்று உலகெங்கிலும் பரவியுள்ளார்கள்.

போகும் இடங்களில் எல்லாம் தங்களைநிறுவிக்கொண்டேஇருக்கிறார்கள்.வெறி,வேகம் என்றெல்லாம் இல்லை.எப்போதும் செய்வதையே,இன்னும் கொஞ்சம் முனைப்புடனும்,ஊக்கத்துடனும் செய்துகொண்டேயிருக்கிறார்கள்.செய்யச் செய்ய மேலேறிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
போகும் இடங்களில் எல்லாம் கலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்.ஏதோவொரு சங்கீதம்,நாட்டியம்,வாத்யம் என்று தொடர்ந்து செயலாற்றிக்கொண்டேஇருக்கிறார்கள்.எந்த நாட்டிலும் இந்தியச் சங்கீதக் குழுவென்றால் ஓரிருவராவது தென்படுவர்.ஏதோவொரு விதத்தில் செயலாற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.நுண் கலைகளையும் தங்களுடன் மேலெடுத்துச் சென்றுகொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
இதில் தங்களுக்குள் சண்டை,பொறாமையென்று எல்லாமும் உண்டு. ஆனாலும் கலை,கோவில்,பண்பாடு என்றால் எல்லாநாடுகளிலும் ஒன்றுகூடிவிடுகிறார்கள்.

தற்போதெல்லாம் தங்களுக்குத் தாய் நாட்டில் இழைக்கப்படுவதாகக் கூறப்படும் எந்த அநீதியைப் பற்றியும் அதிகம் அலட்டிக் கொள்வதில்லையென்று தோன்றுகிறது.ஒவ்வொரு காலத்தில் ஒவ்வொரு மாதிரி எதிர்ப்பு இருக்கும்.இப்போது வேறொரு மாதிரி.அவ்வளவுதான் என்கிற நினைப்பாக இருக்கலாமென்று நினைக்கிறேன்.எதையும் மாற்றவியலாது,எனவே,அதற்காக
எதற்கும் தயாராகவும்,எந்த நிலையிலும் கையைஊன்றிக் கொண்டு மேலெழும்பவும் தயாராக இருக்கிறார்கள்.புதியதாகவொரு தேர்வு வருகிறதென்றால்,ஈராண்டுகளுக்கு முன்னர் திட்டமிடத் துவங்குகிறார்கள்.புதிய வாய்ப்புகள் தோன்றும் பட்சத்தில் அதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வையேற்படுத்திக் கொண்டு,அவற்றுக்கான தயாரிப்புகளில் இறங்குகிறார்கள்.குறிப்பாகக் கல்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார்கள்.

இவர்களில் பெரும்பாலோர் தற்போதைய பள்ளிக் கல்வியை நம்பாதவர்களாகத் தென்படுகின்றனர். பள்ளியென்று பெயருக்கு ஒன்றில் போட்டு,பின்னர் அத்தனைத் தேர்வுகளுக்கும் உதவும் பயிற்சி மையங்களில் சேர்க்கின்றனர்.வீடுகளில் அவற்றைப் பற்றிய பேச்சாகவேயுள்ளதைக் காண முடிகிறது.

இவர்கள் தங்களுக்குள் அதிகம் அரசியல் பேசிக்கொள்வதில்லை.முக்கியமாகப் பெரும்பாலானோர் சமூக ஊடகங்களில் இல்லை.அதையொரு அழுக்காகவேயெண்ணுகின்றனர்.பேஸ்புக்கை,இந்தக் குழுவில் உள்ள பெரும்பாலோர் பெரும் தீட்டு போலவேபார்க்கின்றனர்.’நான் அதில் எல்லாம் இல்லை.எதாயிருந்தாலும் மெயில் அனுப்புங்கோ’என்று சொல்பவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இவர்களைப் பின்பற்றி,இன்னும் சில குழுக்களும் இப்படியேசெய்ய முனைவதைக் காண முடிகிறது.

வேகமாக மாறிவரும் உலகில் தங்களையின்னமும் மேம்மடுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற எண்ணம் இன்னும் சில சமூகங்களிலும் பரவி வருவதைக் காண முடிகிறது.இந்தப்போக்கு நாடு என்னும் அளவில் நன்மையளிக்கும் செயல்பாடே.

எந்தக் காழ்ப்புணர்ச்சியும் இல்லாமல்,கலை,பண்பாடு,கல்வி என்று மேம்பாடான செயல்களில் எல்லாச் சமூகங்களும் ஈடுபட வேண்டும்.அதுவேஅனைவர்க்கும் நன்மையளிப்பதாக அமையும்.

‘வாழிய செந்தமிழ்,வாழ்க நற்றமிழர்,வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு.’

நன்றி சிங்கப்பூர்

சிங்கப்பூர் வாசக நண்பர்களே,

அடியேனின் சிங்கப்பூர் வாசம் விரைவில் நிறைவுறுகிறது. பணி இட மாற்றம் வேண்டி ஒன்றரை ஆண்டுகட்கு முன் விண்ணப்பித்திருந்தேன். விரைவில் பாரதம் செல்கிறேன்.

கடந்த 9 ஆண்டுகளாக சிங்கப்பூர் எனக்கு அபரிமிதமான ஆதரவையும், ஊக்கத்தையும், உத்வேகத்தையும் அளித்து, எனது வாழ்வில் நீங்காத இடம் பிடித்துவிட்டது. சிங்கை வரும் வரை, ஒரு நாட்டில் கூட இரண்டாண்டுகளுக்கு மேல் தங்கியதில்லை. பல தீபாவளிகள், பொங்கல்கள் விமானப் பயணத்திலேயே நடந்திருந்தன. ஆனால், சிங்கை வந்த பிறகு, ஒவ்வொரு பண்டிகையும் குடும்பத்துடனே இருக்கும் படி நடந்தது. பெரும் மன அமைதியையும், வளத்தையும் ஏற்படுத்தியது சிங்கப்பூர்.

பொருளியல் முன்னேற்றம் மட்டும் அன்று. இலக்கிய உலகிலும் எனக்கு நல்ல வாய்ப்பளித்தது சிங்கப்பூர். அது வரை ஆங்கிலத்திலேயே எழுதி வந்த நான், தமிழில் எழுதத் துவங்கினேன். காரணம்: சித்ரா ரமேஷ் அளித்த ஊக்கம். வாசகர் வட்டம், இலக்கிய வட்டம், தமிழ் மொழி பண்பாட்டுக் கழகம், வளர் தமிழ் இயக்கம், பேச்சாளர் மன்றங்கள், வசந்தம் ஒளிவழி என்று எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகள் ஏராளம்.
இவற்றால் உந்தப்பட்டு, சங்கப்பலகை வாசகர் வட்டம் துவங்கினேன். முடிந்த அளவு பங்களித்தேன். பல சிறப்பான இலக்கிய, பண்பாட்டுப் பேச்சுகள் நிகழ்ந்தன. தேசிய நூலக வாரியம் எனக்கும் என் குடும்பத்தாருக்கும் மற்றொரு வீடாகவே திகழ்ந்தது.

சங்கப்பலகையைத் தேர்ந்த பேச்சாளரும், தமிழாசிரியருமான நண்பர் ஒருவர் தொடர்ந்து நடத்துவார். விரைவில் அது தொடர்பான அறிவிப்பைத் தேசிய நூலக வாரியம் வெளியிடும்.

எனது மூன்றாவது நூலின் (‘நான் இராமானுசன்’) அனைத்துத் தரவுகளும் விக்டோரியா தெரு தேசிய நூலகத்திலேயே கிடைத்தன. நூலகத்திற்கும் அதை அளித்த இந்த நாட்டின் முன்னோடிகளுக்கும் நன்றி.

நான்கு நூல்கள் வெளியிட்டேன். பிள்ளைகள் நல்ல கல்வி பெற்றனர். கோவில்கள் ஆன்மிக வாழ்விற்கும் வழி வகுத்தன. ஆனாலும் பாரதம் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துள்ளது.

பல நண்பர்களை / ஆன்றோர்களை விட்டுச் செல்ல மனம் வலிக்கிறது. கண்ணன் சேஷாத்ரி, சித்ரா ரமேஷ், சிவானந்தம் நீலகண்டன், அழகுநிலா, பாரதி, விஜயபாரதி, ஹரிகிருஷ்ணன், அ.கி.வரதராசன், சுப.திண்ணப்பன், அன்பழகன், செல்லகிருஷ்ணன், மாதங்கி, ஜெயந்தி சங்கர், கன்னா சிங், சபாபதி, மீனாட்சி சபாபதி, ராஜ்மோகன், உஷா சுப்புசாமி, ஏ.பி.ராமன், புருஷோத்தமன், ராம்குமார் சந்தானம், ரங்கபிரசாத் கோபாலகிருஷ்ணன், கல்பனா நாகேஸ்வரன், விஜய குமார், தேசிய நூலகத்தின் நிர்மலா, அருண் மகிழ்நன், அலுவலக நண்பர்கள் என்று இப்படி எத்தனையோ பேர் என்னை வழி நடத்தியுள்ளனர். அனைவருக்கும் நன்றி.

பாரதி ஷாகாவின் உடன்பிறப்புகள் – ராஜா, உதயகுமார், ஜோதிகுமார், மதன், கேசவ ராமன், காளிராஜன் மற்றும் பலர். இவர்களுக்கும் எனது நன்றி.

என்றும் நினைவில் இருந்து நீங்காது சிங்கப்பூர். அதன் 75வது பிறந்த நாளில் பங்கெடுக்க வேண்டும் என்று விருப்பம். இறையருள் இருந்தால் பார்க்கலாம்.

வாழ்க நாடு, வளர்க மாந்தர், ஓங்குக செல்வம், பெருகுக அமைதி. நன்றி.

Mission Shakthi

George Perkovich, in his book ‘India’s Nuclear Bomb’, clearly says Nehru tacitly approved India developing a nuclear bomb.

Nehru ensured that the Indian Space Programme and Department of Atomic Energy directly report to the PMO and not to any ministry. This ensured that approvals required for such programmes don’t get stuck in bureaucratic hurdles. These are clearly elucidated by Dr.Aravamudhan in his book ”ISRO: A personal history”. The more you read these, the more you understand the complexities involved and geo-political pressures in such programmes.( For more on political and global pressures, read ‘Ready to fire’ by Nambi Narayanan.)

Vikram Sarabhai, Satish Dhawan, Homi Bhabha and others who headed the prestigious missions, would not have achieved what they did, had it not been for the unhindered support of and access to the PMO.

So, starting from Nehru, Prime Ministers have played their role in the development of India’s space and atomic programmes.

However there were some who did absolutely nothing to further these interests. Let us not waste time talking about them.

Nehru prepared the ground, Indira Gandhi took it further, Rajiv Gandhi supported many initiatives, especially the Agni Missile Programme, Narasimha Rao lent full support though he backed off from Pokhran-II, Vajpayee fell head over heels to support these initiatives and Modi continues Vajpayee’s work.

Therefore, Prime Minister Narendra Modi deserves as much credit as does Indira Gandhi for Pokhran-I and Vajpayee for Pokhran-II. One can’t deny this to the current PM just because he is Narendra Modi, a man who sold tea once upon a time and hence doesn’t belong to the aristocracy.

The scientific establishment is the same, the institutions are the same, but the political and executive leadership is the one that changes and thus plays a decisive role in such missions. And the current one excels.

Kudos to India and her dedicated engineers, scientists and the honourable Prime Minister who had the spine to proceed with the test.#MissionShakthi

Jai Hind.

உத்தராயணச் சிந்தனைகள்

இந்திய தேசியச் சிந்தனையாளர்களுக்கு இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள். நெடிய பதிவு.பொறுத்தருள்க.
 
சிங்கப்புரின் தந்தை அமரர் லீகுவான்யூ அவர்கள் ராஹுல் காந்தியிடம், ‘உன்னைச் சுற்றி உன்னைவிட அறிவுடையவர்களைக் கொண்டிரு’ என்று அறிவுறுத்தியிருந்ததாக ‘India Rising’ நூலையெழுதியவரும் Straits Times இதழின் இணைஆசிரியருமான ரவி வெள்ளுர் சொல்கிறார்.
 
ராகுல் காந்தி  அதைக் கேட்கவில்லையென்று தோன்றுகிறது.  இல்லையென்றால் துபாயில் இப்படிப் பேசியிருக்க மாட்டார்.
 
‘காந்தியடிகள் தான் அஹிம்சை முறையைக் கற்றுக் கொண்டது இஸ்லாம்,கிறித்தவம்,யூதம் முதலிய இந்தியத் தத்துவங்களில்   இருந்தே..’ 
 
தகவல் பிழைகள் இருக்கலாம்.ஆனால் அடிப்படையான பண்பாட்டு அறிவு சற்றும் அற்ற ஒருவரே இப்படி ஒரு பேச்சு எழுதிக்கொடுத்திருக்க முடியும்.
 
பவுத்தம்,ஜைனம் இவையெல்லாம் பாரதத்தில் தோன்றிய தரிசனங்கள் இல்லை. அமெரிக்காவில் இருந்து ஏற்றுமதியானவையாக இருக்கலாம். திருக்குறளில் ‘கொல்லாமை’ என்னும் அதிகாரம் இல்லை.. .என்பதால் அப்படி எழுதிக் கொடுத்துவிட்டார்கள் போல.
 
‘வைஷ்ணவ ஜனதோதேனேகஹியே’ என்ற காந்தியடிகளின் பிரியமான பாட்டெழுதிய பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு நரஸி மேத்தா
பாரஸீகக் கவிஞ்ரோ என்று தில்லி ஜவஹர்லால் பல்கலையில் விசாரித்துப் பார்க்க வேண்டுமோ என்னவோ. இந்தப் பாடலில் இருந்து அவர் அஹிம்சையைக் கற்றுக் கொள்ளவில்லை என்று நினைத்துவிட்டார்கள் போல..
காங்கிரஸ் கட்சி அழிய வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை.தேசியக் கட்சிகள் அழிவது நல்லதன்று.ஆனால், ராஹுல் காந்தி இம்மாதிரி பிதற்றிக் கொண்டிருந்தால் அது நடந்துவிடும் போல் தோன்றுகிறது. தேர்தல் வெற்றிகள் ஒரு பொருட்டல்ல.
 
காங்கிரஸ் கட்சியில் படித்தவர்கள் சேர வேண்டும். இந்தியப் பண்பாடுகளில் ஊறியவர்கள் காங்கிரஸிலும் சென்று சேர வேண்டும்.ஒரு படி மேலேபோய் ‘Inflitration’ கூட பண்ண வேண்டும் என்று சொல்வேன்.ஒரேயடியாக JNUவாசிகள்,Doon Schoolவாசிகள் அதிகரித்துவிட்டதால் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் ஒரு நாலாந்தர லெட்டர் பேட் கட்சிக்கும் வேறுபாடு தெரியாமல் போய்விட்டது.
இந்திய தேசிய சிந்தனாவாதிகள் காங்கிரசிற்குள் நுழைய வேண்டும். 1948 காங்கிரஸ் செயற்குழுவில் வல்லபாய் படேல் இதை வலியுறுத்துகிறார். RSS அங்கத்தினர்கள் காங்கிரஸில் சேர வேண்டும் என்கிறார் படேல்.  
 
அவர் சொல்கிறார் “In the Congress, those who are in power feel that by virtue of authority they will be able to crush the RSS. You cannot crush an organisation by using the danda [stick]. The danda is meant for thieves and dacoits. They are patriots who love their country. Only their trend of thought is diverted. They are to be won over by Congressmen with love.”
அவர் மேலும் சொல்வது “the only way for them(RSS) is to reform the Congress from within, if they think the Congress is going on the wrong path.”
 ஆனால் பண்டித நேருவின் முயற்சியால் இது வெற்றி பெறவில்லை.  பின்னர் இந்திய தேசியச் சிந்தனையாளர்களும், காங்கிரசும் இரு வேறு துருவங்களில் பயணித்தன. விளைவு : இன்று நம்மிடையே இருக்கும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் எச்சம்.
 
காங்கிரஸ் கட்சி என்றாலே ஏதோ பிரிவினைவாதக் கட்சி போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த அதன் தமிழகத் தலைவர்கள் முயல்கிறார்கள் அல்லது பிரிவினை வாதிகளுடன் கூட்டுச் சேர்கிறார்கள். ஆ.ராஜா, ஸ்டாலின் இருவரும் பிரிவினையை ஆதரித்துச் சமீபத்தில் கூட
 பேசியுள்ளனர். அதே வேகத்தில் தில்லியின் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமையிடமும் கூட்டணி பற்றிப் பேசுகின்றனர்.
மத்தியத் தலைமைக்கு ஒத்து ஊதும் தலைவர்களாகத் தமிழகக் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் உள்ளனர் என்பது புதிய தகவல் அன்று தான். ஆனால், உயர் பல்கலைகளில் உள்ள தேசியச் சிந்தனை உள்ள மாணாக்கர், பா.ஜ.க. பற்றிய நல்ல எண்ணம் கொண்டுள்ளது போல், காங்கிரஸ் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொள்ளுமளவிற்கு நல்லவர்கள் அக்கட்சியில் சேர வேண்டும்.  அப்போது தான் ராஹுல் காந்திக்கு நல்ல பேச்சு-எழுதுபவர்கள் கிடைப்பார்கள்.
காங்கிரஸ் கட்சி காப்பாற்றப் பட வேண்டும். தேச ஒற்றுமைக்காகக் குரல் கொடுக்கும் கட்சிகள்,அமைப்புகள் காப்பாற்றப் பட வேண்டும். அது பாரத தேசத்திற்குச் செய்யும் சேவை. நாசகாரக் கம்யூனிஸ்டுகள், மக்களின் சாதீய உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி அவற்றில் குளிர் காயும் புலிப் பணக் கட்சிகள், சினிமா நடிகர்களின் அமைப்புகள் என்பன தேசத்திற்கு நன்மை செய்ய வந்தவையன்று. 
 
சபரிமலை விஷயத்தில் பா.ஜ.க., காங்கிரஸ் இரண்டும் இறுதியாகக் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியான கருத்தைக் கொண்டுள்ளன. காங்கிரஸின் இந்த நிலை  தேசத்தின் பண்பாட்டின் மீதுள்ள பக்தியால் ஏற்பட்ட விளைவு என்று எண்ணும் அளவிற்கு நான் அசடன் அல்லன்.
ஆனால், இரு கட்சிகளுமே பண்பாடு சார்ந்த ஒற்றுமையக் காக்கும் விஷயங்களில் ஒரே நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும். அதற்குத் தேசியத்திலும், நமது பண்பாட்டுக் கூறுகளிலும் தேர்ச்சியும் நம்பிக்கையும் பெற்ற ஊழியர்கள் / தொண்டர்கள் / தலைவர்கள் காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.
ஒற்றை வரியில் சொல்வதானால் : ஆண்டாள் பற்றி ஒரு மன நலம் குன்றியவர் பேசிய போது முதலில் வீதிக்கு வந்து போராடுபவர்களாக, ஆண்டாளுக்காகக் குரல் கொடுப்பவர்களாகக் காங்கிரஸார் இருக்க வேண்டும். தற்போது Utopia போல் தோன்றலாம். ஆனால் பக்தவத்சலம் / காமராஜ் / ராஜாஜி முதலானோரின் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்த காங்கிரஸ் இவ்வாறு செய்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
சுருக்கமாக: வல்லபாய் படேலின் கனவு நனவாக வேண்டும்.
வலுவான பா.ஜ.க., அதற்கு ஈடு கொடுக்கும் அளவில் அதே பலம் பொருந்திய,  தேசியச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் உள்ள காங்கிரஸ் என்று இரு தூண்களின் மேல் பாரதம் உயர்ந்து நிற்க வேண்டும்.
 
வந்தேமாதரம்.
 
பி.கு.: இது தேச நலன் தொடர்பான பதிவு. கட்சிச் சார்பு / சாய்வு எதுவும் இல்லாமல் படிக்கவும். கிண்டல் / நக்கல் செய்பவர்கள் வேறு பாத்திரக் கடைக்குப் போகலாம்.

சிங்கப்பூர் பெருமாள் கோவில்

ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில், சிராங்கூன், சிங்கப்பூர்

சமீபத்தில் சம்ப்ரோக்‌ஷணம் நடைபெற்ற ஶ்ரீநிவாச பெருமாள் கோவில் இரவில் ஜொலிக்கிறது. கண்கள் கூசும் ஒளி அலங்காரங்கள் ஏதும் இல்லாமல் சாதாரண ஒளியூட்டலில், பெரும் மழையில் நனைந்து பளீரென உயர்ந்து நிற்கும் கோவில் சிங்கப்பூர் சிராங்கூன் சாலையில் ‘ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்’ பேர் பாடி நிற்கிறது.

 சிங்கப்பூருக்கு வரும் இந்தியர் அவசியம் பார்க்க வேண்டிய இடம்.      

China – what it is, actually

When India bans a Chinese product, the English media is usually up in arms with’Stand with China’,’Freedom of Trade’ and similar sounding headlines. When it is common knowledge that China strangles freedom and treats its ethnic minorities in a wholly in-human manner, these very english media voices develop speech impairment and remain dumb. 

When India issued an advisory to her armed forces personnel on Chinese mobile phones, The Hindu, the so-called Índia’s National Newspaper’from Chennai issued an editorial on expected lines and periodically issued warnings like this.

NDTV, yet another English channel from India, has the habit of issuing ‘warnings’ disguised as óp-ed’pieces pontificating on the need for maintaining regional unity, read – acquiesce to Chinese demands and don’t grow a back bone. 

But when it comes to media suppression, minority rights curtailment, surveillance and lack of privacy in China, the Indian media, that would otherwise be shouting over the rooftops for ‘freedom of expression’, would plug all its human-rights orifices and act dumb. 

To remind the dumb Indian media on what China is doing with its digital dictatorship schemes, I hereby present some videos on the said topic from the BBC, The Economist and the Australian News Networks, and hence can’t be a ‘hindutva’ production. Enjoy these videos and form your opinion of what China really is.  

BBC Report on China – a surveillance state
https://www.youtube.com/watch?v=pNf4-d6fDoY

Dystopian Digital Dictatorship in China
https://www.youtube.com/watch?v=eViswN602_k

When a Chinese billionaire accused the CCCP of corruption, the govt put his family members in jail.
https://www.youtube.com/watch?v=LkOsgh5kcgQ

Wall Street Journal details the surveillance state in the muslim majority Uyghur minority provice.
https://www.youtube.com/watch?v=OQ5LnY21Hgc

The Economist’s report on China being a surveillance state.
https://www.youtube.com/watch?v=lH2gMNrUuEY

Hurray, suspended from Facebook

I had scheduled the below post six months ago when I had taken a hiatus from Facebook, but never published it as I had resumed my daily book reviews on the platform. But, yesterday, the platform decided to suspend my account, for a group of aroused activists had apparently ‘mass-reported’ a series of posts I had written to promote the holy practice of ‘Sandhya Vandhanam’.

I had published some old records of discourses on Sandhya Vandhanam by the legendary Sengalipuram Anantharama Dikshitar, Krishna Premi Swamigal and had urged those, who had the ordainment to do the ritual, to do so with the sincerity and devotion that was needed. As a practitioner, I stand testimony to the benefits.

Later, I had followed up with daily posts on the legendary Tamil savant ‘U.Ve.Saminatha Aiyer”s book ‘En Charitram’. I was so enamoured by the book that for the past one month I was continuously writing about the book as I progressed in an incremental basis.

Some groups had apparently thought that the above two amounted to ‘Ethnic Superiority’, ‘Racial Bias’ or some other stupid classification based on which posts and accounts could be suspended.

Facebook wants me to ‘contest’ the claim and reclaim my account. I have decided that there is no need to ‘pluck the nail’, as the Tamil saying goes, and have chosen not to plead for restoration of my suspended account. So much for freedom of speech.

Friends and well wishers have asked me to contest and reclaim the account. I could give in at a later time, but not now, for sure, even though I understand the immense broadcast capabilities of Facebook.

Here is the post that I had wanted to publish earlier.

I have been away from Facebook for a month now. I continue to link my blog posts to FB though I haven’t spent more than a minute in my Timeline. Once I post my blog link, I exit FB. ( now this will not happen, though)

How I feel now:

  • No more ‘Always On’
  • No more irritations in the morning
  • No more anxiety disorders
  • No more wasted / stressed days
  • Mind is free to discuss real matter rather than politically correct / perceived issues
  • No need to feign anger on issues that don’t have to be feigned on
  • No need to be politically correct while being rationally stupid.
  • No need to worry too much on a post that could be perceived as being sensitive
  • No need to be ready to consume abuse from unknown trolls
  • No need to be continuously bombarded with apocalypse and armageddon
  • No need to ‘feel’ for Syria, ‘stand’ for Cuba, ‘pray’ for Palestine and ‘save’ dog/cat/bull/whale with hashtags
  • No need to counter fundamentalist preachings of any kind

Benefits :

  1. Come out of the state of mind that any name that has a Christian or a Muslim connotation would naturally be anti-national and a social evil
  2. Peace, bliss, mental stability
  3. More time to read and write
  4. Mind is calmer, all neurons are well rested and ready to perform any analysis without any burnout due to social media induced stress
  5. The benefits list continues to grow.

BTW, the world hasn’t ended, yet. Facebook fights should be continuing and people would be abusing complete strangers and thus spreading the venom of irritation. Only that I am not partaking of the ‘feast’.

  • … and I will continue to be away from #Facebook.

Tamil Nadu’s Education Scene

I had earlier written a piece asking for more CBSE schools in Tamil Nadu and drew flak from many from the Tamil Nadu State Board Schools. Well, I don’t mean to beat around the bush and say ‘politically correct’ but ‘practically insignificant’ things. I write for progress and change. Here is how the state board education system sucks in Tamil Nadu.

Let us look at the number of children entering the IITs from the TN State Board. Here are some infographic reports that tell what we already know yet don’t want to acknowledge. This is for the year 2017. 

 

Why such an abysmal statistic when the TN state board’s education system is supposed to be ‘top class’? What ails the education system?

Even within IIT-Madras, the admission statistic paints a gloomy picture. Here what it says:

Out of these state board students who have joined the IITs, it would be a no-brainer to say that most of the students would have been from private schools affiliated to the state board and not the government schools. ( I don’t have data to substantiate this, but that could well be the case). And students would have attended expensive coaching classes for clearing the JEE.

For a moment, let us consider that the IIT-JEE entrance exam isn’t the barometer of excellence. Then the following data paints an even abysmal picture. TN’s mean score in English and Mathematics is way below the national average and abysmally below the mean scores from CBSE and ICSE boards. 

There is nothing wrong with the students. It is the state board, its curriculum and the woefully under-motivated teachers who are responsible for letting down the students who, for no fault of theirs, had chosen to study in Tamil Nadu’s State Board schools. 

Well, we can choose to recognise the lacuna and correct it or bury our heads in the sands of past glory and pretend as though all is well. 

Would the state government wake up?