Dangling Gandhi – a review

While travelling through an arid region, when you suddenly get under the shade of an improbable mango tree and at that very instant an unexpected cool breeze descends on you from a suddenly appearing ocean, you call that a miracle, a blessing, a fortune. The book , ’Dangling Gandhi’ lands on us, thus.

A non-intrusive and non-preachy book of short stories, ‘Dangling Gandhi’ arrives on the table with such unsuspecting gentleness and refreshing warmth that you begin to feel like a calf let out of captivity. With so much moribund and melancholic literature all around, ‘Dangling Gandhi’ liberates you from the ever present sordidness of thought.

Dangling GandhiThe collection is multi-ethnic, has multi-lingual characters and is a multi-national one – multi-national literally. Author Jayanthi Sankar doesn’t treat the reader as a child that needs constant and repetitive chiding or instruction. She doesn’t tell stories, but shows the events in their kaleidoscopic splendour. 

Among the many stories that adorn this collection, here are some that made me read them again to devour the details in their entirety. 

‘Dangling Gandhi’, the story, is a fine juxtaposition of the different age groups. The means of communication serves as an indicator of the generation gap between the participants in the conversation. The intelligent use of ‘WhatsApp’, the messaging platform, is a pointer to the author’s sense of attention to detail.

The Gandhi icon, used as a metaphor, when dangling, presents the dilemma of the current generation – whether to use the icon or not, while showing, at the same time, that the previous generation too had other icons of the Indian liberation movement. And that is why Gandhi is shown to be dangling. That a character in the story uses Gandhi as an auspicious object, a lucky charm, is slightly reminiscent of the the situation in India where the different political parties have been using Gandhi for their own political purposes – either by way of supporting his policies, or by way of demonising his ideas. Either way, a lucky charm. The character that uses Gandhi icon in the story is Chinese by ethnicity. This also delivers a subtle message that Indians, at present, probably have no use for the icon.

‘Mobile Dictionary’, another story, also uses this intelligent interplay of two different modes of communication ( as in Dangling Gandhi) – verbal and written. While the verbal one happens in Singapore, the written communication happens in India. With no reference to the ‘From’ and ‘To’ in the India part, the plot, while easy to decipher, presents an imaginative way to convey a different line in the story. Ingenuity at its best. 

‘Punkah Wallah’ is a judicious mixture of human kindness and selfishness that occur simultaneously.  

“Read Singapore’ brought in fond memories of the Ang Mo Kio library while presenting the reality of an honestly practical Singapore education system. While the government promotes mother language learning, the takers are few. Nevertheless the effort is noble.

‘Beyond Borders’ presents the contemporary reality of s Singapore bus ride while at the same time projecting the pleasant innocence of a nerdy little boy. A compilation of contrasting human traits. 

’The Peasant Girl’ depicts the often-heard-of employer-maid relationship amidst a soft romance background.

‘Am I a jar’ brings forth the not-so-often spoken about LGBT and queer matters. An eyeopener especially on the specific lingo. 

Most of the stories deliver a sense of history in a non-intrusive manner where history stands a mute testimony to the happenings. Some startling historical aspects, like the Rickshaw Strike in Singapore, are pointers to the paths that countries have trodden in their journeys towards modernity. 

Author Jayanthi Sankar deserves all praise for bringing this veritable read that spans across the South East Asian and Asian landscapes while dwelling on both contemporary and historical matters.  

New age writing with non-interfering history in the background.

எப்படி இருந்தோம், இன்று இப்படி ?

தேரழுந்தூர் வந்த திருமங்கையாழ்வார் பெருமாளைப் பாடியதை விட ஊரைப் பாடியுள்ளார்.

நெல் வயலில் மீன் பிடித்து உண்ண வேண்டிக் குருகு என்னும் பறவைகள் வயலிற்கு வருகின்றன. பொன்னியின் கருணையால் வயல்களில் நீர் தளதளத்து நிற்கிறது. குருகு என்பது அதிக உயரம் பறக்க முடியாத பறவை. பெரும்பாலும் சிறிய செடிகளில் வாழும் அப்பறவை தனது அளவிற்கு ஏற்றது போல் ‘ஆரல்’ என்னும் சிறிய மீனைக் கவ்விக்கொண்டு, மேலும் மீன் கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறது.

அப்போது வயல் நீரில் இருந்து பெருத்த வாளை மீன் ஒன்று பெரும் பூரிப்புடன் ஒரு துள்ளல் துள்ளி மேலெழும்புகிறது. அதைப் பிடித்து உண்ணலாம் என்று எண்ணும் குருகு அதன் அருகில் சென்று பிடிக்க முயல்கையில் வாளை மீனின் பெரிய உருவம் கண்டு அச்சமுற்றுப் பின்வாங்குகிறது. இப்படிப்பட்ட வளம் மிக்க ஊரான திருவழுந்தூரில் பாரதப் போரில் தேரோட்டியதன் மூலம் எதிரிப்படைகளை அழித்த கண்ணன் எழுந்தருளியுள்ளான்.

அந்தப் பாடல் இதோ:

பாரித் தெழுந்த படைமன்னர் தம்மை மாள,

பாரதத்துத் தேரில் பாக னாயூர்ந்த தேவ தேவ னூர்போலும்,

நீரில் பணைத்த நெடுவாளைக் கஞ்சிப் போன குருகினங்கள்,

ஆரல் கவுளோ டருகணையும் அணியார் வயல்சூழ் அழுந்தூரே!

TZR Templeஊருக்குக் கொடுத்த விளக்கத்தின் அளவு பெருமாளுக்கு இல்லையே என்று எண்ண வேண்டாம். அங்குதான் வியாக்யானகர்த்தர்கள் வருகிறார்கள். குறிப்பாகப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை.

கண்ணன் தேரோட்டினான். தேரோட்டுவதன் மூலம் எதிரிகளை அழித்தான். ஆயுதம் ஏந்தவில்லை. ஆனாலும் அழித்தான். ஆயுதம் ஏந்தவில்லை என்றாலும் அவனை அழிக்க எதிரிகள் சூழ்ச்சி செய்தனரே. அப்படியிருந்தும் அவன் தேரோட்டி வென்றான். சரி, அவன் தேரோட்ட வேண்டிய காரணம் யாது?

கூரத்தாழ்வார் உடையவரின் சீடர். வயோதிகர். பெரும் ஞானி. அவர் தனது தள்ளாத வயதில் சீடன் ஒருவனுக்குப் பாடம் சொல்லுகிறார். கண் தெரியாததால் சுவடியைச் சீடனின் கையில் கொடுத்து வாசிக்கச் செய்து தான் பொருள் கூறுவார். ஆக, சுவடி வைத்துள்ளவன் சீடன். ஆனால், சீடனுக்கோ தான் பாடம் கற்பதைப் பிறர் கண்டால் நகைப்பர், தன்னைச் சிறியவனாக எண்ணுவர் என்று கவலை. இக்கவலையைக் கூரத்தாழ்வான் அறிந்தேயிருந்தார்.

ஒரு நாள் பாடம் நடக்கும் வேளையில் சீடனைக் காண அவனது நண்பன் வருகிறான். இதை உணர்ந்த கூரத்தாழ்வான் சீடன் கையில் இருந்த சுவடியத் தான் வாங்கிக் கொள்கிறார். தான் சீடனிடம் பாடம் கற்பது போலவும், சீடனே குரு என்பது போலவும் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறார். சீடன் மகிழ்கிறான். ஆனாலும் குரு கூரத்தாழ்வான் தான். பாடம் கற்பவன் சீடன் தான். தன் நிலையைக் குறைத்துக் கொண்டாவது பாடம் சொல்லிக்கொடுப்பது நல்லாசிரியனின் இயல்பு. அவ்வாறே, கீதாசார்யனான கண்ணன், தன் நிலையைக் குறைத்துக் கொண்டு, தேரோட்டியாக அமர்ந்து, சீடனான அர்ச்சுனனுக்குப் பாடன் எடுத்தான், போரில் வெற்றி பெற உதவினான்.

பாடலில் முதல் இரண்டு வரிகளுக்கும் பின்னர் வரும் இரு வரிகளுக்கும் என்ன தொடர்பு? தேரோட்டுவதற்கும், வாளை மீன், குருகினங்கள் முதலியவற்றுக்கும் தொடர்பு யாது?

பீஷ்மர், துரோணர் முதலிய மாரதர்கள் கண்ணனை, ‘ஒரு தேர்ப்பாகனுக்குக் கூடவா ஈடு கொடுக்க முடியாது?’ என்கிற எண்ணத்தில் அணுகுகின்றனர். ஆனால் வீழ்த்த முடியவில்லை. இவ்விடத்தில் கண்ணன் வாளை மீன் போலவும், பீஷ்ம துரோணாச்சாரியார்கள் குருகினங்கள் போலவும் தோன்றுகின்றனர். எனவே உவமை, உவமேயம் என்பதாக பின்னிரண்டு வரிகளும், முன்னிரண்டு வரிகளும் முறையே அமைந்துள்ளன. திருமங்கையாவார் என்ன சாதாரணமானவரா? உண்மையில் கவிப்பேரரசு என்னும் பட்டம் பெற இவர் ஒருவரே தகுதியானவர்.

இப்பாடலில் ‘தேவ தேவன் ஊர் போலும்’ என்பது கவனிக்கத்தக்கது. பெருமாளின் பெயர் ‘தேவாதிராஜன்’.  இதையே தேவ தேவன் என்கிறார் ஆழ்வார்.

வாளை, குருகினம் என்பதெல்லாம் உயர்வு நவிற்சி என்று கடந்து சென்றுவிடலாம் தான். ஆனாலும் மூன்றில் ஒரு பங்காவது உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில் ஊரின் சுபிட்சம் பற்றிச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்களேன். ‘அலைத்து வரும் பொன்னி வளம்’ என்று பிறிதொரு பாசுரத்தில் சொல்கிறார் ஆழ்வார். எனவே நீர் வளம், அதனால் மீன் வளம், குருகு முதலிய பறவைகள் முதலியன பெருகியிருந்திருக்க வழியுண்டு.

வயல்களை விட்டுவிடுவோம், பிளாட் போட்டது போக, மீதமுள்ள இடத்தில் நெல் பயிராகிறது. போர்வெல் மூலம் நீர் இறைக்கிறார்கள். கோவில் புனருத்தாரணத்துக்குப் பின்னர், 10 ஆண்டுகள் மட்டுமே கடந்துள்ள நிலையில், தற்போது மழை பெய்தாலும் புஷ்கரணியில் நீர் நிற்பதில்லை. அந்தி மூன்றும் அனல் ஓம்பும் வேதியர் வேள்வி செய்ததால் வானம் முன்னரே பொழிந்தது என்று முதல் பாசுரத்தில் கண்டோம். இப்போது மழை பெய்தாலும் புஷ்கரணியில் நீர் இல்லை. காரணம் புரிகிறதா?

எப்படி இருந்திருக்கிறோம். இன்று எப்படி இருக்கிறோம்? சன்னிதித் தெருவில் ஒருமுறை நடந்தாலே நாம் தற்போது  இருக்கும் அழகு தெரிந்துவிடும்.

தேரழுந்தூர்க் காட்சிகள்

பொ.யு. 900
திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூருக்கு வருகிறார்.
‘யாரோ தேவாதிராஜனாம், மிக்க அழகுடையவனாம். அப்பெருமானைக் கண்டு செல்வோம்’ என்று வயல்கள் சூழ்ந்த ஊர்களைக் கடந்து தேரழுந்தூருக்கு வருகிறார்.
ஊரில் பெருமாள் இல்லை. பல ஆபரணங்களுடன் மன்னன் நிற்கிறான். ‘யாரோ மன்னன் போல் தெரிகிறது. இவனைப் பார்க்கவா வந்தோம்?’ என்று நொந்துகொண்டு திரும்புகிறார்.
தேவாதிராஜன் சைகை செய்ய, ஆழ்வாரின் கால்களில் மலர்களால் ஆல விலங்கு. நகர முடியவில்லை. திரும்பிப்பார்க்கிறார். ஆமருவியப்பன் (எ) கோஸகன் (எ) தேவாதிராஜன் காட்சியளிக்கிறான்.
பெருமாளைப் பற்றிப் பின்வரும் பாசுரம் பாடுகிறார் ஆழ்வார்.
‘தந்தை காலில் பெருவி லங்கு தாளவிழ, நள்ளிருட்கண் வந்த
எந்தை பெருமானார் மருவி நின்ற வூர்போலும்,
முந்தி வானம் மழைபொழியும் மூவா வுருவில் மறையாளர்
அந்தி மூன்று மனலோம்பும் அணியார் வீதி அழுந்தூரே’
‘வயோதிகம் இல்லாமையால், தீரா இளமையுடன் நித்ய கர்மங்களை விடாமலும், மூன்று வேளையும் அக்னி ஹோத்ரமும் செய்துவரும் அந்தணர்கள் வாழ்ந்துவரும் ஊர் இது. இவர்கள் செய்யும் வேள்விகளால் மழை பொழிகிறது என்பது பொதுவான எண்ணம். ஆனால், இவர்கள் செய்யும் வைதீகக் காரியங்களின் பலனான, இவர்கள் வேள்வியைத் துவங்கும் முன்னரே வானம் மழையைப் பொழிந்துவிடுகிறது. அப்படியான தேரழுந்தூரில் உள்ள கண்ணன் யாரென்றால், தன் தந்தையின் காலில் விலங்கை நள்ளிரவில் உடைத்தான் அல்லவா, அவனே நிற்கிறான் ஆமருவியப்பன் உருவில். அப்படியான ஊரே தேரழுந்தூர்’ என்பதாகப் பொருள்படும்படிப் பாடுகிறார்.cropped-dsc01624.jpg
வானம் முன்னமேயே மழையைப் பொழிந்துவிடுகிறது. அந்தணர்கள் மூன்று வேளையும் அனல் ஓம்புகின்றனர். அப்படி ஒரு காலம் இருந்துள்ளது.
அன்று ஆழ்வார் காலில் மலர்களால் கட்டப்பட்ட சங்கிலியுடன் நின்ற இடம் ஆழ்வார் கோவில் என்று சன்னிதித் தெருவில் தனிச் சன்னிதியாக உள்ளது.
அப்படியான தேரழுந்தூர் இன்று எப்படி உள்ளது என்பதை ஒருமுறை விஜயம் செய்து பாருங்கள். மயிலாடுதுறைக்கு அருகில் அமைந்துள்ள திவ்யதேசம்.

Singapore Diary – Book Release

Dear Readers,

‘Singapore Diary’, my 4th book, on an Indian expats’ experiences in Singapore, is set for online release on 7-April, 2020. It is ready for pre-order now. The book is a light read and contains my experiences mostly with the taxi drivers of Singapore from whom I had learnt a lot. It also contains some other aspects that complete the Singapore milieu.

My son drew the cover art when he was 10 years old. He is 14 now.

Do read the Kindle version and provide a review. More importantly, please spread word.



கொரோனா பரிகாரங்கள்

வேண்டுகோள் என்றும் சொல்லலாம். கொரோனா காலம் என்பதால் தேவையான ஒன்று என்று எண்ணுகிறேன். முடிந்தால் செய்யுங்கள்.
நம் வீடுகளுக்கு வழக்கமாக வருகிற உபாத்யாயர்கள், சாஸ்திரிகள், திவசத்திற்கு வரும் பிராம்மணார்த்த ஸ்வாமிகள், பரிசாரகர்கள், கோவில் அர்ச்சகர்கள், குருக்கள், சிவாச்சாரியார்கள், பண்டாரங்கள்  – இவர்களைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, அவர்களுக்கு ஏதாவது அவசரப் பணத்தேவை உள்ளதா என்று கேட்டுப்பார்க்கலாம். முக்காலேமூணிவீசம் பேருக்கு ஆயுள் காப்பீடு என்கிற வஸ்து இருக்காது. பலருக்கும் அப்படியென்றால் என்னவென்று தெரிந்திருக்காதும் கூட. முடிந்தால் ஆன்லைனில் எடுத்துக் கொடுக்கலாம். அல்லது ஒரு மாதத் தவணையை அவர்களுக்காகச் செலுத்தலாம் (அல்லது அவர்களுக்குப் பணப் பரிவர்த்தனை மூலம் அனுப்பலாம்). பலரும் பிராம்மணார்த்தம் இருக்க ஒப்புக்கொள்வதே சிறு சம்பாவனைக்காகவும் ஒரு வேளை உணவுக்காகவும் தான். இப்போது 21 நாட்கள் வெளியில் வரவும் முடியாது என்பதால் இந்த உதவி ‘காலத்தினால் செய்த உதவி’ போல் உலகத்தை விடப் பெரியதாகும்.
கோவில் உற்சவங்கள் நிறைந்த பங்குனி, சித்திரை, வைகாசி மாதங்களில் தான் வேத பாராயண பண்டிதர்கள், பிரபந்த அத்யாபகர்கள் / திருமுறை ஓதுவா மூர்த்திகள் முதலியோருக்கு வருமானம். இந்த ஆண்டு அதுவும் இல்லை போல் தெரிகிறது. எனவே வரும் காலங்களில் இவர்களிடம் சம்பாவனை குறித்து பேரம் பேசாமல் இருப்பது கொரோனாவிற்கான ஆகச்சிறந்த பரிகாரமாக அமைய வாய்ப்புள்ளது.
ஏப்ரல் 14 வரை ஏதாவது திதி, விசேஷம் வருமானால் அவர்களுக்குப் பணத்தை அனுப்பி, ‘அடுத்த திதில வந்து பண்ணிவையுங்கோ. இப்ப சம்பாவனையா நினைச்சு வெச்சுக்கோங்கோ’ என்று அனுப்பினால் அவர்களது மனது குளிரும். தர்ம தேவதை மோனலிஸா அளவிற்காவது புன்னகை பூப்பாள்.
இதைப்போல நம் வீடுகளுக்கு அருகில் உள்ள பூக்காரர்கள், இஸ்திரி வண்டிக்காரர்கள், தள்ளுவண்டி வியாபாரிகள், நம் வீட்டுப் பணிப்பெண்கள் முதலியோரின் ஒருமாத மின்சாரக் கட்டணம் / அவர்களது ஒரு நாள் வருமானம் என்று எதையாவது கொடுக்கலாம் – ஜன் தன் கணக்கு மூலமாக ஆன்லைனில்.
மாதச் சம்பளக்காரர்களுக்கு இவை ஒரு பெரிய விஷயம் இல்லை. ஆனால், மேற்சொன்னவர்களுக்கு இவை மிகப் பெரிய உதவி.
அரசு செய்யப்போகிறது தான். நமது பங்கையும் ஆற்றலாம். களேபரங்கள் முடிந்தபின் ‘நாமும் மனிதனாக இருந்திருக்கிறோம்’ என்கிற எண்ணம் வர வாய்ப்புள்ளது. கொரோனாவிற்கான பரிகாரம் இவை என்று கொள்வதும் நல்லதே.

Social Distance, மேல படாதே இன்ன பிற

‘மேல படாத. போ அன்னண்ட. விழுப்பும் தீட்டுமா பாட்டின்னு என்ன ஈஷிக்க வேண்டியிருக்கு?’

பாட்டியின் சொற்கள் காதில் ரீங்காரமிடுகின்றன. அப்போதெல்லாம் பாட்டியை வேண்டும் என்றே வம்புக்கிழுப்பதற்காக மடியாக அமர்ந்திருக்கும் அவர் அருகில் சென்று அவர் உடுத்தியிருக்கும் நார்மடிப் புடவைக்கு அருகில் நான் அணிந்திருக்கும் டிரவுசர், சட்டை தென்படுமாறு நின்றால் மேற்சொன்ன ஆசீர்வாதங்கள் கிட்டும். நான் நீராடிவிட்டு வந்தாலும் அவர் மீது பட முடியாது.

பாட்டியின் இன்னும் சில பேச்சுக்களும் மனதில் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன.

  1. ‘குதிகால் ஈரமாகாம என்ன கால அலம்பிண்டிருக்கே? சனீஸ்வரன் காத்துண்டிருக்கான் ஒட்டிக்கறதுக்கு. போய் நன்னா கால அலம்பிண்டு வா’
  2. ‘ஸ்கூல்லேர்ந்து வந்ததும் வராததுமா விழுப்போட தளிகைப் பண்ற உள்ளுக்குப் போகாத. கை, கால அலம்பிண்டு வேற சட்ட போட்டுண்டு வா. கூடத்துலயே நில்லு. அம்மா சாதம் போடுவா.’
  3. ‘ஆத்துக்கு வெளில போயிட்டு வந்தாலே கால அலம்பிக்கணும். நீ வெளி நாட்டுக்குப் போயிட்டு வந்திருக்க. தளீப்பண்ற உள்ளுக்கு வரணும்னா தீர்த்தமாடிட்டு பஞ்சகவ்யம் சாப்டுட்டு வா.’
  4. ‘நன்னாருக்கு. வராத மனுஷன் வந்திருக்கார். இடம் பண்ணி எல போடாம இதென்ன கையில குடுக்கறது? நன்னா ஒக்காண்டு சாப்பிட வேண்டாமோ?’

உணவு உண்ண இலை போடும் முன், இடத்தை நீர் தெளித்து சதுர வடிவில் சுத்தம் செய்வது ( இடம் பண்ணுவது) மிக முக்கிய நிகழ்வு. அது தான் மரியாதை. இடம் பண்ணாத இடத்தில் உண்ணக்கூடாது என்றொரு வழக்கம் உண்டு. ஒரு வயதுக் குழந்தைகளுடன் விளையாடும் கூட, அந்தக் குழந்தையின் உள்ளங்கையில் கிச்சுகிச்சு மூட்டும் விதமாக ‘இடம் பண்ணி, எல போட்டு, மம்மு போட்டு, நெய் குத்தி, ஆ அம், ஆ அம்..’ என்று குழந்தையைச் சிரிக்கச் செய்து உணவு ஊட்டுவது வழக்கம் ( ஸ்புன் ஃபீடிங் எல்லாம் ஏற்பட்டிராத பொற்காலம் அது).

உணவு உண்டு எழுந்தபின்னர் இலையை எடுத்து, உணவு உண்ட இடத்தைப் பசுஞ்சாணம் கொண்டு சுத்தப்படுத்துவர். தற்போது மாப் என்னும் நவீன உபரணம் உள்ளது. ஆனால் பசுஞ்சாணம் இல்லை. மொசைக், விட்ரிஃபைட் டைல்ஸ்களில் சாணம் எடுபடாது என்பதால் சில சமயங்களில் மஞ்சள் பொடி கொண்டு சுத்தம் செய்கின்றனர். அதுவும் எப்போதாவது.

விருந்தாளிகள் வந்தவுடன் நீர் உபசாரம் செய்யும் போது கூட, அவர்களின் உள்ளங்கைகளில் தண்ணிரை வார்த்து, அவர்கள் கையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டபின்னர் டம்ளர் நீரைக் கொடுப்பது என்று ஒரு வழக்கம் இருந்தது. தற்காலத்தில் அவ்வாறு செய்தால் ‘மடிசிஞ்சி’ என்று நகைக்க வழியுண்டு. அப்படி ஒரு வழக்கம் இருந்ததே பலருக்கும் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

பாத்திரம் அலம்பும் போது சாணி, புளி போட்டு ‘சித்துப் பண்ணுவது’ என்றொரு வழக்கமும் இருந்தது. ‘சுத்தம் பண்ணுவது’ என்று இருந்திருக்கும் என்று தோன்றூகிறது. தற்போதைய நாகரீக பீங்கான் பாத்திரங்களில் இதைச் செய்ய முடியாது. பொணாய்க்கலன், சேஷம் என்று உணவு தயாரித்த, சேமித்து வைத்த பாத்திரங்களை வகைப்படுத்துவர். இப்போது இதெல்லாம் கூகுள் ஆச்சார்யனிடம் தான் கேட்க வேண்டும்.

பெரியவர்கள் இருந்தால் அவர்களிடமிருந்து சில அடிகள் தள்ளி நிற்பது ( தற்காலத்தில் Social Distance), பெரியவர்களை விழுந்து சேவிக்கும் போது கூட அவர்கள் மீது படாமல் இருப்பது என்பது மாதிரியான வழக்கங்களும் இருந்தன. பெண்கள் தொடர்பான Social Distance இன்னமும் அதிகம்.

குழந்தை பிறந்தால் விருத்தி தீட்டு என்று பல விலக்கங்கள், துக்க நிகழ்வென்றால் உறவு முறையைப் பொறுத்துத் தீட்டு நாட்கள் அமையும். பின்னர் புண்யாகவாசனம் என்று வீட்டைச் சுத்தப்படுத்தும் வைதீக கர்மா. வீடு முழுவதும் புனித நீர் தெளிப்பு என்று பலதும் இருந்தன. தற்போதும் சிலது பின்பற்றப்படுகின்றன.

ப்ளாஸ்டிக் என்னும் அசுர வஸ்துவை இல்லங்களில் சேர்ப்பது இல்லை. ‘ப்ளாஸ்டிக் டப்பால பட்சணம் குடுத்திருக்கா’ என்றால் அனாசாரம், பட்சணத்தை உண்ண மாட்டேன் என்று பொருள். எப்போதும் வாழை இலை அல்லது வாழை இலைச் சறுகுகள். கோவிலில் இருந்து பிரசாதத்தைக் கொண்டு வந்தாலும் அது ஒயர் கூடை என்னும் ப்ளாஸ்டிக் பையில் வந்தால் அது வாழை இலைச் சறுகில் சுற்றப்படாமல் இருந்தால் ஆசாரம் கிடையாது. எனவே உண்பதில்லை என்றொரு காலம் அது.

அம்மை முதலான தொற்று வியாதிகள் வந்தால் வீட்டின் வாசலில் வேப்பிலையைக் கட்டி வைப்பர். அந்த வீட்டிற்கு யாரும் செல்லாமல் சூசகமான Social Distance.

பூவோடு நேர்ந்த நாரும் மணம் பெறும் என்றே பழமொழி. தற்போது நூலும் மணம் பெறும் என்று கொள்ள வேண்டியுள்ளது. கோவில்களில் தெய்வங்களுக்குப் பூ வாங்கிச்சென்றால் இலையில் கட்டியே கொடுத்தனர். ப்ளாஸ்டிக் அசுரன் நுழைந்தபின் அந்த அனாசாரமும் தெய்வங்களையும் தொற்றிக்கொண்டது. நம்மைக் கெடுத்து நம்மைக் காக்கும் தெய்வங்களையும் கீழிறக்கினோம். கேட்டால் மாடர்ன் என்று அலட்டல்.

நீர் அருந்தும் போது டம்ளர் உதட்டில் படாமல் ‘தூக்கி சப்பிடுவது’, உள் பாத்திரம் என்னும் சமையல் உள்ளில் மட்டுமே இருக்கும் பாத்திரங்கள் ( ‘உள் பாத்திரத்த வெளில கொண்டு போகாத’) , வெளிப்பாத்திரம் என்று சமையல் அறைக்கு வெளியே மட்டுமே உள்ள பாத்திரங்கள், இவை இரண்டையும் இடிக்கக் கூடாது என்பது போன்ற கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த காலம் இருந்தது.

அப்போதெல்லாம் கொரோனா இல்லை. #Corona

What does the film ‘Draupathi’ represent?

Tamil film Draupathi, shot within a Rs 50 lakh budget, is an abject failure, on many counts. Here are some pointers:

  1. Lacks technical finesse
  2. Characterisation sucks
  3. Characters speak dramatic lingo
  4. Screen play is a drag and is predictable
  5.  Dialogue delivery is a drag too
  6. Too many issues to address – methane, hydrocarbon, sand mafia et al.
  7. Rushed scenes
  8. List continues …

With all the above, what is the need for this movie? Does it provide any entertainment value? Is it worth the time?

Draupati Movie

So, what did the movie Draupathi and its director Mohan achieve, if at all, in this movie that has all the above disdainful characteristics?

The movie and the director have:

  1. brought out the voice of the so-far-not-spoken castes of Tamil Nadu.
  2. made it known that alternate voices do exist in the state.
  3. debunked the ‘no-caste-in-Tamil-Nadu’ theory.
  4. punctured the utopian theories of dravidian politics that have so far sought to whitewash heinous crimes under the guise of ‘social justice’.
  5. established that while it is correct to talk about ‘honour-killings’, it is equally correct to talk about ‘staged-marriages’.
  6. established a new trend in Tamil cinema.

This film has evoked predictably lack lustre and downright irreverential response from The Hindu and The New Indian Express while evoking strong resentment from the so-called Periarists and Pseudo-Secularists. These make this film a mandatory watch. Even more predictably, the movie had met with resistance from the time its teaser was released.

In the late 80s, yet another Tamil film, “Ore Oru Gramathile’, a movie that was far ahead of its times to have portrayed a brahmin girl misusing reservation meant for scheduled tribes and becoming an IAS officer, was opposed tooth and nail by the dravidian parties who forced the director to make several cuts in the movie. ‘If any idea arises that contradicts the popular narrative, it has to be nipped in the bud’ was the version of ‘freedom of expression’ practised in the Rationalist Republic of Tamil Nadu, then. Much water has flown since, and therefore ‘Draupati’ didn’t meet the fate of ‘Ore Oru Gramathile’.

I had witnessed such orchestrated-love-marriages in Neyveli during the 80s and 90s. Every six months my father would come home from office and begin to narrate a melancholy – that of an Iyengar girl eloping with a dalit / christian  employee. This became so predictable that when ever he came home angry and tired, we could guess some story on those lines.

Many years later I came to know about such orchestrated-love-marriages first hand. While I was a student of Salem Govt Engineering College in the early nineties, I had fallen sick. As I was running very high temperature in the dead of night, my hostel mate Vamsee had taken me to Omalur, a nearby village, in search of a doctor. The first one that we could find, after administering emergency an injection, began talking to me in brahmanical Iyengar Tamil. Flabbergasted, I looked up in surprise, even though I was dead tired, to hear a shocking truth. ‘I am an SC. My wife is a Thenkalai Iyengar from Sri Rangam. I have enjoyed government reservation in studies. But I wanted my children to be intelligent. Hence enticed an iyengar girl into falling in love with me. This is an organised cartel that funds such attempts’.

‘Why Iyengar girls?’ I had asked.

‘Suppose a dalit child and a paapppaara child ( brahmin child) return from school. While the paappaara child would start studying immediately after coming from school, the dalit child would go hunting and playing in the wild. To overcome this genetic trait, we get an upper-caste marriage for intelligent genes and reservation for studies’. The doctor had elaborated on several such episodes to a weak and ailing yours truly. ‘Would genes be intelligent? Would they get transmitted to the progeny in the right proportion?’ I had wanted to ask, but felt too weak to even wag my tongue.

That incident opened my eyes to another dimension in life. And this orchestrated-fake-marriages came to light in a 2014 judgement of the Madras High Court, which is what has been depicted in the movie ‘Draupati’. The courage to depict this almost- forgotten judgment is reason enough to view the movie.

Just because Dr.Ramadoss, the leader of a regional political party, had supported the movie, it doesn’t, in any way, eradicate and belittle the movie content or the truth embedded into the story of the film. While yet another brilliant Tamil movie about the atrocities on Dalits – Asuran – ( based on a novel by name ‘Vekkai’) was well received by movie loving Tamil Nadu and hailed as ‘true depiction of dalit oppression, it appears to be beyond reason not to celebrate ‘Draupati’ with the same euphoria and pomp.

While it is true that Vanniar community in Tamil Nadu has been majorly affected by the ‘orchestrated-love-marriage’ criminal act, there are other communities like Devar, Gounder, Chettiar and Pillaimar who have suffered to a great extent, so much so, that the wealthy Chettiars in villages around Panruti in Tamil Nadu get their daughters married off as soon as they enter colleges, lest they be subjected to such cheat-marriages in college. A Chettiar friend of mine from Panruti recently got his niece, a first year student in a local college, married off within his community. The girl, after marriage, would continue to be in her parent’s house and would move to her husband’s home on completing her studies. And this arrangement is guaranteed by the elders in the community. Call it innovation, but this is a trick to prevent a clear and present danger, for orchestrated-marriage racket happens mostly in colleges, especially during the summer vacations.

What irked me in the movie?

While no other caste is depicted explicitly in the movie, there is an exception to the caste of the sub-registrar who is shown to sport the Sri Churnam ( the yellow line in the forehead depicting Goddess Mahalakshmi) in the office scenes and to sport the traditional panacha kachcham at home and being bare bodied and thus exposing the sacred thread. I know that it is the norm in any Tamil movie to explicitly call out brahmin characters, so much so, that a do-gooder brahmin would seem utopian. I consoled myself with the thought that the evil sub-registrar was bare bodied and in a panacha kachcham as he was preparing to leave for Tirumala (not sure who would travel bare bodied all the way from Chennai to Tirumala). Also how many brahmin sub-registrars exist in Tamil Nadu these days?

Lest left-liberal-pseudo-secular-evangelical-luddites should pounce on me for supporting a supposedly mid-casteist film, here is my review of an out and out dalit film.

P.S.: I had not visited a movie theatre in India in the last 15 years. I made an exception this time, bought a ticket and watched this movie in a theatre in Chennai, for I felt that the director and his ilk needed to be encouraged to produce movies that reflect societal reality.


  1. News items in 2014 on Fake Marriages
  2. Ramadoss video on Fake Marriages
  3. Indian Express review of Pari Yerum Perumal
  4. The Hindu review of Pari Yerum Perumal
  5. The Hindu review of Draupathi
  6. Indian Express review of Draupathi



CAA சம்பாஷணை

‘நாடே பத்தி எரியறச்சே, நீ ஶ்ரீரங்கம் போனா என்ன, பெருமாள் கோவில்ல கூட்டம் இருந்தா என்ன, அமைதியா சேவிக்கலைன்ன என்ன, கலை விஷயம் இருந்தா என்ன? என்னமோ பெரிய விஷயம் மாதிரி எழுதறயே? CAA பத்தி எழுதறதான? டெல்லி வயலன்ஸ் பத்தி எழுதறதான..’
‘ஸ்வாமி அதுக்கு நிறைய பேர் இருக்கா. ஃபேஸ்புக், பிளாக், ட்விட்டர் எதுலயும் விஷத்த வாரிக் கொட்டறா. இந்த மீடியம் எல்லாமே விஷவாயுக் கலன்களாவே இருக்கு. இதுலயே கடந்து உழல்ற மக்களும் விஷ வாயுவையே பிராணவாயுவா சுவாசிச்சுண்டிருக்கா. இதுல CAA வயலன்ஸ் மட்டுமே நாட்டுல நடக்கற மாதிரியே நடிக்க வேண்டியிருக்கு. ஆனா நாட்டுல பல விஷயங்களும் நடக்கறது. முன்ன நடந்தது எல்லாமே இப்பவும் நடந்துண்டே இருக்கு. அதுல என் அனுபவத்த எழுதினேன். உலகம் ஒண்ணும் மாறிடல்ல. எல்லாம் பழைய மாதிரியேதான் நடக்கறதுன்னு சொல்றேன். அவ்வளவுதான்.’
‘அது சரி. ஆனா, வன்முறை, கலவரம், சட்டம், அரசு நடவடிக்கை இப்படி எதையுமே கண்டுக்கலயே, என்ன எஸ்கேபிஸமா?’
‘ஸ்வாமி, எனக்குத் தெரிஞ்சதப் பத்தி மட்டுமே எழுதறேன். தெரியாததக் கத்துக்கறேன். இதுக்காக உலகத்துல நடக்கற எல்லாத்தப்பத்தியும் கருத்து சொல்லிண்டே இருக்கணும்னா எனக்கு 24 மணி நேரம் போறாது. வேலை இருக்கு, படிப்பு இருக்கு, பசங்களுக்கு வழிகாட்டறது இருக்கு, அனுஷ்டானங்கள் இருக்கு, குடும்ப வேலைகள், இப்படிப் பலதும் இருக்கு. வன்முறை பத்தி, போராட்டம் பத்தி நான் சொல்லல்லேன்னா போராட்டம் நிக்கப்போறதா? கட்சிகள் மைனாரிட்டி மக்களை முட்டாள்கள் மாதிரியே நடத்தறத மாத்திக்கப் போறாளா? இல்லை தூண்டி விடறத நிறுத்தப் போறாளா? இல்ல கோர்ட்டுதான் லிபரல் நாடகம் போடறத நிறுத்தப் போறதா? எதுவும் இல்ல. எரியற நெருப்புல என்னோட ஹவிஸ் வேண்டாம். அவ்ளோதான்.’
‘அப்ப அந்தச் சட்டம் பத்தி உன்னோட கருத்துதான் என்ன? உனக்கு கருத்து, எண்ணம் இருக்கா, இல்லையா?’
‘நான் அந்த சட்டத்தை முழுக்க படிச்சுட்டேன். இந்தியர்களுக்கு எதிரா ஒண்ணும் இல்லை.’
‘அப்ப நீ ஆதரிக்கற, இல்லையா? அப்படீன்ன அதைப்பத்தி எழுதலாமேன்னுதான் கேக்கறேன்’
‘சட்டம் படிச்ச பல பெரிய மனுஷாள்ளாம் சொல்லியாச்சு. நம்ம சிஎம். கூட இதுல அப்படி என்ன எதிரா இருக்குன்னு கேட்டிருக்கார். முழுக்க படிச்ச யாருக்கும் புரியும். இதுல நான் சொல்ல என்ன இருக்கு?’
‘அப்ப பழைய ஃபைனான்ஸ் மினிஸ்டர் எதிர்க்கறாரே, ஹிந்து எதிர்க்கறதே, இவாள்ளாம் பொய் சொல்றாளா?’
‘ஸ்வாமி, ஆள விடுங்கோ. நான் அந்த சட்டத்தைப் படிச்சுட்டேன்னு சொன்னேன். நீங்க வேற எதையோ கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?’
‘அப்ப நீ என்னதான் சொல்ல வர?’
‘ஆபீசுக்கு நாழியாறதுன்னு சொல்ல வரேன். எங்கிட்ட பிளாக் மணி இல்ல, வேலைக்குப் போனாதான் சாப்பாடு, எனக்கு ஸ்பான்ஸர் பண்றதுக்கெல்லாம் ஆளில்ல. பொழப்பப் பார்க்கணும். இதத்தான் சொல்ல வரேன்.’
‘டொக்’. #CAA

ஶ்ரீரங்கத்தில் 24 மணி நேரம்

‘சீக்கரம் போங்கோ. க்யூ பெருசா இருக்கு’ வெள்ளை கோபுர வாசலில் நின்றிருந்த ஸ்வாமி அவரசரப்படுத்தினார்.

பிப் 23, 2020. காலை 6:30 மணி. அமாவாசை.

பஞ்சகச்சம் மற்றும் ஶ்ரீவைஷ்ணவ அடையாளங்களுடன் கோபுர தரிசனத்துடன் நுழைகிறேன்.

ஆச்சார்யனிடம் அனுமதி பெற்றுப் பெருமாளைச் சேவிக்க எண்ணி உடையவர் சன்னிதிக்குச் சென்றோம். பரம காருண்ய சீலராக எம்பெருமானார் எழுந்தருளியிருந்தார். ‘ஏதோ எழுதுகிறான்’ என்று சிலர் சொல்லக் கூடிய அளவில் என்னை நிற்கவைத்த பெருமகனார் புன்முறுவல் பூத்தபடி எழுந்தருளியிருந்தார். ஒருகணம் மெய் சிலிர்த்தது. பகுத்தறிவு, புண்ணாக்கு என்று கேலி எழுத்துக்களையே செய்துகொண்டிருந்த அடியேனைத் தமிழில் தன்னைப் பற்றி எழுதவைத்து (‘நான் இராமானுசன்’) வாழ்க்கையையே மாற்றியருளிய பெரும்பூதூர் மாமுனி மோனத்தவத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

வெளியேறி, இலவச தரிசன வரிசையில் நப்பாசையில் நிற்கிறேன் (எதுக்கு HR & CEக்கு நம்ம காசு போகணும்? என்னும் என் தர்க்கம் + அதற்கான நறுக் பதில் மனைவியிடமிருந்து).

இலவச வரிசை என்னும் சொல் காயப்படுத்துகிறது. பெருமாள் எல்லாருக்கும் இலவசம் இல்லையா? அதென்ன பணம் கொடுத்து சேவிப்பது? அவன் என்ன இறைக்காட்சிச் சாலையில் உள்ள நோக்கத்தக்க  பொருளா? அரை மணி கழிந்த பின் அதே இடத்தில் நிற்பதை உணரும் தருணம். ‘கவர்மெண்டோ யாரோ, பெருமாளுக்கு கொஞ்சமாவது செய்வாளோனோ? 50 ரூபா வரிசைல போகலாம் என்னும் மனையாள் வாக்குப் பரிபாலகனாய் வெளியேறினால், 50 ரூபாய் வரிசை இன்னமும் நீளமானதாகத் தோன்ற, ‘இப்பிடியே நின்னுண்டிருந்தா யாரையும் சேவிக்க முடியாது’ என்னும் ஆசீர்வாதவாணிக்கு ஆட்பட்டு 250ரூபாய் வரிசையில் நின்று, சில கட்டுகளைத் தாண்டி அரங்கனின் காயத்ரி மண்டபத்தின் முன் இலவச மற்றும் ஐம்பதுகளுடன் ஐக்கியமானோம். இறைவன் முன்னிலையில் அனைத்தும் ஒன்றல்லவா?

ஒருவழியாகக் காயத்ரி மண்டபத்தினுள் நுழைந்தோம். பிரபஞ்ச அளவுக்கான நிசப்தத்தில் துயில் கொண்டிருக்கும் அரங்கனைச் சேவிக்க எண்ணி நிமிர்ந்தால் அரங்கனின் அருந்துயில் கெடும் அளவிற்குக் கூச்சல். ‘நிற்காதீர்கள், நகருங்கள்’ என்பதைப் பலர் பல மொழிகளில் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். ஊழியர்கள், சீருடை அணிந்த ஊழியர்கள், பட்டர்கள், பட்டர்கள் சொரூபத்தில் இருந்த இன்னும் சிலர், இஸ்கான் நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர் போன்று தோற்றம் அளித்த இன்னொருவர் என்று பலரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டும், உரத்து சிரித்துக்கொண்டும், பக்தர்களை நகர்த்த உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தனர். இவை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் ஆழ்துயிலில் இருந்தான் அரங்கன். உறங்காவில்லியைத் தன் கண் அழகால் ஆட்கொண்டவனும், தன்னைக் கண்டால் பிறிதொன்றைக் காணத் தோன்றாத கண் அழகை உடையவனுமான அரங்க நகர் மேயவப்பன் புன்சிரிப்புடன் பள்ளிகொண்டிருந்தான். ‘இந்த சத்தத்தில் எப்படியப்பா படுத்திருக்கிறாய்?’ என்று மானசீகமாகக் கேட்டேன். பஞ்சகச்சம், திருமண் காரணத்தால் ‘ஸ்வாமி, சற்று தள்ளி நின்று சேவிக்கலாமே’ என்று மரியாதையாகச் சொன்னார்கள்.

காயத்ரி மண்டபம் துவங்கி அரங்கனின் கருவறைக்குள் செல்லும் வரை ‘அமலனாதிபிரான்’ சொல்லவேண்டும், திருப்பாணாழ்வார் கொண்டிருந்த மன நிலையை அடைய, மீட்டுருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்று பல முறைகள் முயன்றேன். கூச்சல், அதட்டல் அதிகம் இருந்ததாலும், மக்கள் கூட்டமும் சற்று கட்டுப்பாட்டுடன் இல்லாதிருந்ததாலும் என்னால் முடியவில்லை. இறையுரு முன் அகமிழந்த நிலையில் ஓரிரு மணித்துளிகள் நின்றவாறு உறங்காவில்லி பெற்ற அனுபவத்தைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்னும் என் எண்ணம் ஈடேறவில்லை. பெரும் வருத்தம்.

கூட்டத்தில் நசுங்கி, பணமும் கொடுத்து, பெருமாளைக் கண்டு மனக்குறைகளை இறக்கி வைக்க வரும் பல மொழி பேசும் பக்தர்கள் எதிர்பார்ப்பது, தாங்கள் அரங்கனுடன் தனிமையில், ஒலிகள் அற்ற பெரு மவுனத்தில், எகாந்தத்தில் திளைத்துத் தங்களைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு செல்லவே. அதற்கான வசதியை, சூழலை ஏற்படுத்தித் தருவது கோவிலார் கடன். ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாகச் செய்யாமல் மனம் ஒன்றி மவுனம் கடை பிடித்தல் மிக மிக அவசியம். உள்ளே சயனத்தில் இருப்பவனுக்கே கூட தங்களது இரைச்சல் பொறுக்காது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். உணர மறுப்பவர்கள் காயத்ரி மண்டபத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். இதை நிர்வாகம் உடன் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

கோவிலாரும், பட்டர்களும் இன்ன பிறரும் வேறொன்றும் செய்ய வேண்டாம். பேசாமல் இருந்தாலே போதும். செல்பேசி கூடாது என்று அறிவிப்பு உள்ளது போன்று வாய்பேசியும் கூடாது என்று எழுதி வைக்க வேண்டும். அருமையான இறை அனுபவத்தைப் பக்தர்களுக்கு வழங்குவது கோவிலார் கடன்.

பின்னர் தாயார் சன்னிதியிலும் இவ்வாறே. பிரபஞ்சம் முழுமைக்குமாக வீற்றிருக்கும் தாயின் கருவறை முன், முகமது துக்ளக் படையெடுப்பால் பூமிக்குள் சென்று மீண்டு திரும்பிய தாய், அவள் வருவதற்கும் தோன்றிய புதிய தாய் என்று இருவரையும் அமைதியாக ஒருசேரக் கண்டு , ஓரிரு மணித்துளிகள் அமைதியான நின்று அந்தக் கொடிய வரலாற்றுத் தருணங்களை அசைபோட்டு, ‘இவ்வளவு தியாகங்கள் புரிந்து, மீண்டு வந்து எங்களுக்காகக் காட்சியளிக்கும் தாயே, உன் கருணைக்கு என்னிடம் கைம்மாறு இல்லையே’ என்று கசிந்துருகி வெறும் இரு மணித்துளிகள் கூட நிற்க வழி இல்லை என்பது மன்னிக்க முடியாத துன்பியல் நிகழ் யதார்த்தம். அதைவிடக் கொடுமை வெளியில் இருந்து பார்த்தால் தாயார் தெரிந்துவிடுவார் என்பதாலோ என்னவோ தாயார் சன்னிதியின் வாயிலில் வெள்ளை நிறத்தில் படுதா கட்டியிருந்தார்கள். அப்போது தளிகை கண்டருளப்பண்ணும் சமயமும் இல்லை. (இப்படிப் படுதா கட்டுவதை எதிர்த்து காஞ்சி பரமாச்சாரியார் ஒருமுறை அரசாங்கத்திற்கு எழுதியிருந்தார் என்று எங்கோ வாசித்த நினைவு).

தூண்கள் தோறும் மன்னர்களும், அரசிகளும், ஆச்சார்ய புருஷர்களுமாக நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கு அருகிலும் நின்று சற்று நேரம் நன்றி தெரிவித்தேன். ஓரிருவரது பெயர்கள் தெரியும். மற்றையோரையும் தெரிந்துகொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டேன்.

திடீரென்று உறைத்தது : துலுக்க நாச்சியார் என்னும் பீபி நாச்சியார் எங்கே? தரிசிக்காமல் வந்துவிட்டோமே என்னும் கழிவிரக்கம். ‘ஆமாம், பெருமாளையும் ஆச்சார்யாளையும் சேவிச்சாச்சோனோ,  துலுக்க நாச்சியார் இன்னொரு தடவை பார்த்துக்கலாம்’ என்ற அறிவுரையைப் புறந்தள்ளி விசாரித்தேன். சிலர் குழப்பினர். நுழைவாயிலில் அமர்ந்திருந்த அனுபவஸ்தரான தமிழகக் காவல் துறை அதிகாரி விபரமாக வழி காட்டினார். மீண்டும் வந்த வழியே சென்றேன். அரங்கனின் விமானத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள அர்ச்சுன மண்டபத்தில் நான் எதிர்பாராத மவுனத்தில் ஏகாந்தமாக அமர்ந்திருந்தாள் பீபி நாச்சியார், சுவரில் சித்திர வடிவில். அறை பூட்டப்பட்டிருந்தாலும் மெல்லிய எண்ணெய் விளக்கொளியில் சித்திர வடிவில் நின்ற பீபி நாச்சியார் பேசினாள். கூச்சல், குழப்பம், அதிகாரத் தோரணைகள், ‘நகருங்கோ நகருங்கோ’ நாமஸ்மரணைகள் எதுவும் இல்லாமல் சுமார் 10 மணித்துளிகள் பீபி நாச்சியாரைத் தியானித்து மனதிற்குள் கைகூப்பினேன். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அவள் அருள் வழங்கினாள் என்பதை உணரக் கூடிய அமைதி அந்த சன்னிதானத்தில் இருந்தது.

வெள்ளை கோபுரம் வழியாக மீண்டும் வெளியே வரும் வழியில் லக்சும்பெர்க் நாட்டில் இருந்து இரு சுற்றுலாப்பயணியர் கோபுரத்தை நோக்கி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘இந்தக் கோபுரம் மட்டும் ஏன் வெள்ளை நிறத்தில் உள்ளது என்று பேசிக்கொள்கிறீர்களா?’ என்று கேட்டேன். புன்முறுவலுடன் ஒப்புக்கொண்டனர். வெள்ளாயி என்னும் தேவரடியாரின் வரலாற்றைச் சொன்னேன். முகமது பின் துக்ளக்கின் ஶ்ரீரங்கப் படையெடுப்பின் போது வெள்ளாயி செய்திருந்த பெரும் தியாகத்தையும், அதற்கு அரங்கன் அவருக்குச் செய்திருந்த சன்மானத்தையும் கூறினேன். வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த இருவரில் ஒரு பெண்மணியின் கண்களில் நீர். ‘இத்தனைத் தியாகங்களைக் கடந்து இந்த சம்பிரதாயம் தழைத்து வந்துள்ளது’  என்று சொல்லி முடிக்கும் போது என் நா தழுதழுத்தது என்று சொல்லவேண்டியதில்லை.  ‘Enjoy your stay in the splendid spiritual grandeur of Srirangam’ என்று சொல்லி விடைபெற்றேன்.

மாலை வேளை காட்டழகியசிங்கர் கோவில், பின்னர் ஶ்ரீமான் வீரராகவன் சம்பத் நடத்திவரும் கோசாலை, மணவாள மாமுநிகள் பிருந்தாவனம் என்று கழிந்தது. பன்னீராயிரவர் தாங்கள் மடிந்து காத்தருளிய ஶ்ரீரங்கம், என்னால் விட்டுக் கிளம்ப முடியாத ஒரே இடம்.

பி.கு.: காலையில் உடையவர் சன்னிதியில் எழுந்த பக்திக் கிளர்ச்சியில் உடையவரைப் பற்றிக் கூரத்தாழ்வான் அருளிச்செய்த ‘யோ நித்யமச்சுதபதாம்’ தனியனை வாய்விட்டுச் சொல்லப்போக, அர்ச்சகர் ‘மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கோங்கோ’ என்றது, ‘நான் இராமானுசன்’ எழுதக் காரணமான கலை விவகாரத்தை நினைவுபடுத்தியது. எத்தனை நூல்கள் வந்தாலும்….ஹும்.