Sri Vaishnava Brahmins of Tamil Nadu – review

Sri Vaishnava Brahmins of Tamil Nadu
Sri Vaishnava Brahmins of Tamil Nadu

வரலாற்றுப் பேராசிரியர் முனைவர் இராஜகோபாலன் தனது முனைவர் பட்டத்திற்கான ஆய்வை நூலாக வடித்துள்ளார். நூலின் பெயர் ‘Sri Vaishnava Brahmins of Tamil Nadu’ (தமிழக ஶ்ரீவைஷ்ணவ அந்தணர்கள்). முனைவர் பட்டம் 1993லும்  நூல் வடிவம் 2014லிலும்  நிகழ்ந்துள்ளன.

தமிழகத்தில் வைஷ்ணவத்தின் துவக்கம் எப்போது நடந்தது, அதற்கான புறச்சான்றுகள் யாவை, பின்னர் நடந்த பிற மதங்களின் தாக்கங்கள், ஆதி சங்கரரின் அத்வைத சித்தாந்தம், சைவ நெறி, ஆழ்வார்களின் காலங்கள்ள், ஆழ்வார்கள் காட்டிய வைஷ்ணவ நெறி, பின்னர் தோன்றிய ஶ்ரீவைஷ்ணவம், அதற்குக் காரணமான ஶ்ரீமத் இராமானுஜர் என்னும் உடையவர், அவர் ஏற்படுத்திய சீர்திருத்தங்கள், பின்னர் தோன்றிய ஆச்சார்யர்களான வேதாந்த தேசிகர் மற்றும் மணவாள மாமுநிகள், இந்த இருவரும் செய்த செயற்கரிய செயல்கள், இவர்களுக்குப்பின்னர் தோன்றிய கலை வேறுபாடுகள், அதனால் தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகள், ஶ்ரீவைஷ்ணவ மடங்கள், அவை ஆற்றியுள்ள அரும்பணிகள், ஶ்ரீவைஷ்ணவ சமுதாயத்தில் தோன்றிய அரசியல் வல்லுனர்கள், எழுத்தாளர்கள், நீதிபதிகள், கலைஞர்கள், ஶ்ரீவைஷ்ணவர்களின் தற்போதைய நிலை, இதற்குக் காரணமான திராவிட இயக்கம் மற்றும் அதன் தலைவர்கள், இடஒதுக்கீடும் அதன் தாக்கங்களும், இடஒதுக்கீட்டை ஶ்ரீவைஷ்ணவ அந்தணர்கள் சமாளித்த விதம், தற்காலத்தில் ஶ்ரீவைஷ்ணவர்கள் குடியேறியுள்ள இடங்கள், ஆற்றும் பணிகள் என்று ஒரு களஞ்சியத்தை நூல் வடிவில் அளித்துள்ளார் ஆசிரியர்.

வரலாற்றை மட்டும் காட்டாமல், ஒவ்வொரு நிகழ்விற்குமான காரணிகள், அக்காரணிகளைச் சுட்டும் பிற ஆசிரியர்களின் நூல்கள் என்று பெரும் உழைப்பைத் தந்துள்ளார் ஆசிரியர். ஒவ்வொரு பக்கத்திற்கும் மேற்கோள்கள், அவற்றுக்கான சுட்டிகள், ஆதாரங்கள் என்று சுமார் பத்தாண்டு உழைப்பு தெளிவாகத் தெரிகிறது. நூல் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

நூலின் சிறப்பம்சம்: இந்த ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்பட்ட பிற நூல்கள், ஆராய்ச்சி அறிக்கைகள் முதலியன. இந்தத் தொகுப்பில் 136 நூல்கள் மற்றும் அறிக்கைகள் சுட்டப்பட்டுள்ளன. இவை தவிரவும் பல பத்திரிக்கைச் செய்திகளும் காட்டப்பட்டுள்ளன.

நூல் வேண்டுவோர் ஆசிரியரைப் பின்வரும் அலைபேசியில் தொடர்புகொள்ளலாம்: +91-94440-14584.

பி.கு.: ஆசிரியர் 83 வயது முதியவர். எனவே இந்திய மாலை நேரங்களில் அழைக்கவும்.

Advertisements

‘Flashpoint’ – book review

Flashpoint’, a completely unreadable book by J.Sri Raman also doubles as an eminently anti-national one. While going through the ‘Advance Praise’ section, I saw that Prof. Vijay Prashad ( of anti-national articles fame in The Hindu), had praised this book. Hence I began ‘Flashpoint’ with some trepidation and an element of doubt hoping against hopes that this book would be different and enlightening despite the leftists’ praise by Prashad.

I was a fool.

The book seeks to paint India, Pakistan and the US in the same light. It criticises the Nuclear weapon tests, tries to imply that the US was behind Vajpayee’s trip to Pakistan by bus, demonises Gujarat riots and thereby Narendra Mod.. and the list continues.

417ktkp1d8l._sx297_bo1204203200_Having been written in 2004, the book’s criticism of the nation stops there. However there are some important quips, like V.K.Krishna Menon’s advice to the US not to feed Pakistan’s military et al.

The author goes on to say that the Indian Army was hand in glove in the unrest in Kashmir. The author further says that Indian Army sends mercenaries to Pakistan to get trained, makes them come back and then encounters them. Such is the quality of the book.

You could read this to know how the left ecosystem works in tandem with avowed anti-India forces such as Arundati Roy. #bookreview

P.S.: My 14 year old son seems to like this book. Should I be worried?

Naked Statistics – a review

மாணவர்களே, Charles Wheelan என்பார் எழுதிய ‘Naked Statistics’ என்றொரு நூலைப் பரிந்துரை செய்கிறேன்.
 
புள்ளியியல் கடினமான பாடம் என்று பலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதன் அடிப்படைகளைத் தெரிந்து கொண்டால் வாழ்க்கையில் பல தருணங்களில் பெரிதும் பயன்படும்.
 
ஆனால், நமது பாடநூல்கள் மாணவர்களுக்குச் சுவை ஏற்படாவண்ணமே பாடப்புத்தகங்களை வடிவமைக்கின்றன. எனவே, பாடப்புத்தகத்தில் மட்டுமே புள்ளியியலைப் படித்தால் அதன் மீது வெறுப்பே மிஞ்சும். ஆகையால் பாடப்புத்தகம் தவிர்த்து, ஆனால் பாடத்துடன் தொடர்புடைய பிற நூல்களையும் படிப்பது, குறிப்பாகப் புள்ளியியல் துறையில் பெரிதும் பயன்படும்.
 
அதிலும் மேற்சொன்ன நூல் மெலிதான நகைச்சுவையுடனேயே புள்ளியியலைச் சொல்லிச் செல்கிறது. வாழ்க்கையின் பல தருணங்களில் நமக்கு ஏற்படும் கேள்விகள், குழப்பங்கள், Netflixற்கு நமக்குப் பிடித்த படம் எப்படித்தெரிகிறது?, பிரிண்டருடன் Extended Warranty வாங்கலாமா போன்ற நிகழ் கேள்விகளைக் கேட்டு அவறுக்கு விடையும் அளிக்கிறார் ஆசிரியர்.
 
Regression என்றால் என்ன?, Selection Bias என்றால் என்ன? Correlationஐ எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பனவற்றிற்கான விடைகளை அனைவருக்கும் புரியும் உதாரணங்களுடன் நகைச்சுவையாகச் சொல்லிச் செல்கிறார்.
 
நூலை நன்கு புரிந்துகொள்வதற்கு நல்ல ஆங்கில அறிவு தேவை. ஆகவே உங்கள் புள்ளியியல் ஆசிரியருடன் சேர்ந்து இந்த நூலைப் படிக்கலாம். நூலின் அத்தியாயங்களை ஒருமுறைக்கு இருமுறைகள் வாசிப்பது நல்லது.
 
முடிந்தால் புள்ளியியல் பேராசிரியர் யாரையாவது தமிழில் எழுதவும் சொல்லலாம்.
 
விடுமுறை நாட்களில் ஒரு வாரம் முயற்சி செய்தால் நூலை முடித்துவிடலாம். இன்னூலாசிரியர் Naked Money, Naked Exonomics என்று வேறு இரு நூல்களும் எழுதியுள்ளார். இவர் ஊடகவியலாளர்.
 
மேலும் நூல்கள் பற்றி அவ்வப்போது எழுதுகிறேன்.
 
நன்றி.
9780393347777

‘Deep Work’ – my review

‘Deep Work’, by MIT trained theoretical computer scientist Dr. Cal Newport, is a magnificent book that draws our attention to bring back attention and thus produce works of deep thought and value, thereby opening our eyes to what our sages and parents have always said from time immemorial – concentrate, don’t do two things at a time, discard the fluff and look at the core.

This is a book written at the right time when much needs to be done, especially in the knowledge economy, in spite of distractions all around.

Dr.Newport establishes his case with evidence based on neurological research done by various US universities and researcher scholars. He explains, in simple terms, how concentrating on one thing at a time builds brain capacity and improves skill – all based on scientific evidence.

The highlight of the book is the personal connection that the author provides throughout – the ways and methods he had adopted and hence found success in his field of research and teaching. And all these correspond to the methods that he elucidates in the book.

I recommend this to students, in particular.

பைரப்பாவின் ‘திரை’ – நூல் வாசிப்பனுபவம்

இடதுசாரிச் சார்புள்ள ஒரு லிங்காயத் வகுப்புப் பெண், தனது வீட்டின் எதிர்ப்பையும் மீறி அதே இடதுசாரிச் சார்புள்ள இஸ்லாமிய இளைஞரை மணக்கிறாள். வாழ்வு கசந்து போக, இறந்து போன காந்தீயவாதியான தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு வந்து அவரது நூலகத்தில் உள்ள நூல்களைப் படிக்கிறாள். அதன் மூலம் இஸ்லாமிய அரசர்களின் செயல்பாடுகள் குறித்த இடதுசாரிகளின் பொய்யையும் புரட்டையும் உணர்கிறாள். முகலாயர் தொட்டு நடந்த கொடுங்கோல் அரசுகளின் உண்மைகளை உலகுக்கு எடுத்துரைக்கிறாள். இதுதான் கதை.

இடதுசாரிச் சிந்தனைகள் நமது நாட்டின் வரலாறு குறித்த பொய்யுரைகளைப் பரப்பி வந்துள்ளது நாம் அறிந்ததுதான் என்றாலும், அவர்கள் காட்டும் வரலாறு எந்த அளவிற்கு உண்மையிலிருந்து வேறுபடுகிறது என்பதை இந்த நூலில் கன்னட எழுத்தாளர் பைரப்பா தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

பைரப்பாவின்ன் கதை சொல்லும் உத்தி அலாதியானது. கதைக்குள் கதை வைத்து, இரண்டு கதைகளும் ஒருங்கே நிகழும் வண்ணம் செய்துள்ளார். கதைகளில் வெளிக்கதை தற்காலத்தில் நிகழ்வதாகவும், அக்கதையின் கதை மாந்தர் லக்ஷ்மி (எ) ரஸியா, தான் எழுதும் வரலாற்றுக் கதையின் கதைமாந்தனான முன்னாள் ஆணும் இந்நாள் நபும்ஸகனுமான ஒரு பாத்திரம் தனது கதையைச் சொல்வதாகப் படைத்துள்ளது, ஒரே நேரத்தில் வரலாறு நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்க, அப்போதே அதற்கான விமர்சனமும் லக்ஷ்மி பாத்திரத்தின் மூலம் கிடைக்கப்பெறுவது என்று அமைந்துள்ளது, பல நேரங்களில் நாமே நபும்ஸகனாகவும், அதேநேரம் நமது எண்ண ஓட்டங்களை லக்ஷ்மி வாயிலாக நாமே கேட்பதாகவும் அமைகிறது. இந்த அசாத்யமான உத்தியினால் நாம் தற்காலத்தில் இருந்து வரலாற்றை விமர்சித்தவாறே, விமர்சிக்கும் வரலாற்றிலும் இடம்பெறுகிறோம்.

கதைக்குள் உள்ள கதை இஸ்லாமிய அரசர்களின் கொடிய வழிமுறைகளை அப்படியே காட்டுகிறது. அக்பர் முதல் அவுரங்கசீப் வரையிலான மன்னர்கள் புரிந்த அட்டூழியங்கள், அவர்கள் முக்கியமாகக் கோவில்களை இடித்த வழிமுறைகள், பண்டிதர்களையும், பெண்களையும் நடத்திய விதம் என்று பக்கத்திற்குப் பக்கம் கொடூரம். இதுவரை பொதுவெளியில் தெரியாத கொடூரங்கள்.

இஸ்லாமிய அரசர்கள் ராஜபுத்திர வம்சத்தினரை வென்றால் ஒன்று கொல்கிறார்கள் அல்லது பிறப்புறுப்பு சிதைப்பு, விதை சிதைப்பு மூலம் நபும்ஸகர்களாக ஆக்குகிறார்கள். அம்மாதிரியானவர்களை அந்தப்புரத்தில் ராணிகளுக்குச் சேவகம் செய்யப் பணிக்கிறார்கள். பலரை ஆண் அரசர்களே தங்களது காம இச்சைகளுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். தொடர்ந்து வரும் இம்மாதிரியான சம்பவங்கள் பல இந்த நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.

ராஜபுத்திர இளவரசன் ஒருவனின் அனுபவங்களைக் கூறுவதாக அமைந்துள்ள இந்த நூலில் மனதைக் கலங்க வைக்கும் பல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. கட்டிளம் காளையான இளவரசன், சரண் அடையாததால் நபும்ஸகனாக்கப்படுகிறான். பிறகு மதம் மாற்றப்படுகிறான். அதன் பின்னர் இஸ்லாமிய அரசனின் அந்தப்புரத்தில் பணி செய்யப் பணிக்கப்படுகிறான். பல்லாண்டுகள் கழித்து, தீயில் விழுந்து இறந்துவிட்டதாக நினைத்த தனது மனைவியைப் பணிப்பெண் உருவில், பல இஸ்லாமிய அரசர்கள் வழியாகப் பிறந்த குழந்தைகளோடு காண்கிறான். நம்புஸகத் தன்மையால் உண்டான கழிவிரக்கம் மேலிடப் பேசும் முன்னாள் கணவனும், தனது கணவன் ஆண்மை இழந்து நிற்பதைக் கண்டு குமுறும் முன்னாள் மனைவியும் சந்திக்கும் நேரத்தில் நடக்கும் பேச்சுவார்த்தைகள் படிப்பவர்களைப் பதைபதைக்கச் செய்வன.

இளவரசன் வாயிலாகக் காசி விஸ்வநாதர் ஆலயம் அழிப்பையும், ரஸியா (லக்ஷ்மி) வாயிலாக ஹம்பி கோவில்கள் அழிப்புப் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். இரண்டு நிகழ்வுகளும் காலத்தால் வேறுபட்டிருந்தாலும் இரண்டையும் இணைத்து அளித்துள்ள யுக்தி மூலம் பைரப்பா பிரகாசிக்கிறார்.

ஹம்பியில் இன்றும் உள்ள சிதைந்த நரசிங்கம், மஹாவிஷ்ணு முதலானவர்களின் சிற்பங்களை சைவர்கள்தான் உடைத்தார்களே அன்றி, இஸ்லாமியர்களோ முகலாய மன்னர்களோ உடைக்கவில்லை என்ற பரப்புரை வெகு காலமாக நடைபெற்று வந்துள்ள நிலையில், இந்த நூல் வாயிலாக பைரப்பா அந்தப் பரப்புரைகளைத் தவிடு பொடியாக்குகிறார். சைவ, வைணவப் பூசல்களால் ஹம்பி அழியவில்லை என்பதைச் சரியான தரவுகளுடன் நிறுவுகிறார் ஆசிரியர்.

இடதுசாரிப் போர்வையில் குளிர் காயும் எழுத்தாளர்கள் மூலம் பாரதத்தின் பண்டைய வரலாற்று உண்மைகள் எப்படி இரட்டிப்பு செய்யப்படுகின்றன என்பதை இடதுசாரிப் பேராசிரியர் ஒருவரின் பாத்திரத்தால் உணர்கிறோம். சுதந்திர பாரதத்தின் 70 ஆண்டுகால வரலாற்றில் இடதுசாரிப் பார்வைகள், அவர்கள் சார்ந்த கல்விக் கழகங்கள், ஊடகங்கள் முதலானவை உண்மை வரலாற்றை எப்படி மழுப்பி, மக்களைக் குழப்பி, அன்னிய சக்திகளின் உதவியுடன் எம்மாதிரியான தேசத்துரோகச் செயல்களில் ஈடுபட்டன என்பதை நாம் அறிய உதவுகிறார் ஆசிரியர். திப்பு சுல்தான் பற்றிய ஆய்வுகள் ஒரு உதாரணம்.

thiraiகலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், பேராசிரியர்கள் என்கிற பெயர்களில், உண்மையான வரலாற்றைச் சிதைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த பலர் இந்த நூல் வெளிவருவதை எதிர்த்தனர் என்பதே ஆசிரியர் பைரப்பா சரியான வரலாற்றைத்தான் எழுதுகிறார் என்பதற்கான நிமித்தம் என்று நாம் கொள்ளலாம்.

இந்த நூலை எழுதுவதற்கு ஆசிரியர் மேற்கொண்டுள்ள ஆராய்ச்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. முகலாயர் கால ஆவணங்கள், ஆங்கிலேய, ஐரோப்பிய ஆவணங்கள் என்று சுமார் 135 ஆதாரங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார் ஆசிரியர்.

கன்னடத்தில் ‘ஆவரணா’ என்று வெளியாகி, பின்னர் ‘The Veil’ என்று ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, தற்போது தமிழில் ‘திரை’ என்று வெளிவந்துள்ள இந்த நூலை விஜயபாரதம் வெளியிட்டுள்ளது. ஆசிரியருக்கும், வெளியீட்டாளர்களுக்கும் அனைத்து பாரதீயர்களும் நன்றிக் கடன் பட்டுள்ளார்கள்.

இந்த நூலை ஒரே அமர்வில் படிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் தாக்கமும் வடிய ஓரிரண்டு நாட்கள் பிடித்தன. பெரும் மன உளைச்சலையும் மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தும் வரலாற்று உண்மைகளைக் கொண்ட இந்த நூலை நமக்கு அளித்த ஆசிரியர் பைரப்பா அவர்களுக்கு நமது சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

பி.கு: இந்த ஆய்வு “திரை: தர்மத்தின் குரல் – ஆமருவி தேவநாதன்” என்னும் தலைப்பிட்டு வலம் இதழில் வெளிவந்தது.

Choices – book review

Shiv Shankar Menon’s book ‘Choices’ details his experiences as a diplomat and as a foreign secretary of India. He talks about his experiences in Chinese diplomacy, the Sri Lankan LTTE end game and the parleys that took place when he was at the helm, the Indo-US Nuclear deal negotiations under the Manmohan Singh government and India’s reaction (or was it restraint?) during the Mumbai terror attack.

516tb1hvcyl-_sx331_bo1204203200_We are treated to instances of statesmanship displayed by former Prime Ministers Rajiv Gandhi, Narasimha Rao and Vajpayee. The section where Menon says that whenever he spoke to Vajpayee, even when the latter was in the opposition, the latter had asked just one question -‘Is this good for India?’ – left me in tears. What statesmen have ruled us!

The section on the Sri Lankan episode when Menon says that all Tamil political parties in Tamil Nadu were in agreement to the destruction of the LTTE exposes the double games played by the political parties in the state of Tamil Nadu.

There is a chapter devoted to why India opted for ‘No first use’ of nuclear weapons. What all aspects go into such a decision, the need for such an abdication and the deep calculations that are behind such a major policy are explained in detail.

Why India didn’t retaliate after the 26/11 Mumbai attacks is explained as well. 

A fast paced memoir that touches on an ex-diplomat’s major assignments, ‘Choices’ could have been better written with more details on Sri Lanka and China.

Read this book for a helicopter view of the ‘Whys’ of India’s major foreign policy matters of the last 50 years,

அருகர்களின் பாதை – book review

9788184936797_b

One word to describe this book – ‘magnificent’.

Well known Indian Tamil writer Jeyamohan exemplifies in the art of describing places and events in this so-called travelogue so much so that one gets a feel of having traveled with his team all along.

This travelogue is on the trail of ancient Jain monasteries and temples. Jains in ancient India exemplified in the art of trade and established the now famous trade routes. Jeyamohan and his friends go in search of this ancient trade route and, in the process, explore the monasteries and caves where Jain monks lived and preached from.

Being an expert in the philosophical history of India, Jeyamohan excels in the art of describing the philosophical connection at each place of his visit. Not only are we enthralled by the beauty of his Tamil language but also by the juxtaposition of metaphor and thought.

The Jain trail takes place over a period of one month and covers the entire western length of the physical India of the present.

Everywhere we are treated to the enormity of the temples or caves, the philanthropy of the Jain establishments in treating the pilgrims who come visiting them, the splendor of the institutions – either ruined or not yet – and the extremes of weather that the magnificent country India has to offer.

We are also audience to a repetition – the repetition in the destruction of temples by Islamic invaders and the re-construction by enterprising Jains.

Barbaric invader Allauddin Khilji finds a mention again and again for the wrong reasons. Whenever Jeyamohan mentions a temple, there is always an Islamic invasion that would have resulted in its destruction and a subsequent rebuild. The details of destruction get so frequent that you begin to expect one such when Jeyamohan visits a new place. The volumes of history destroyed by the Sultanates and Mughal zealots is simply unfathomable.

That such structures were, time and again, destroyed by pre-Mughal and Mughal invaders and have been re-built, time and again, paints a picture in contrast — foreign forces aiming at destruction and local spiritual forces aiming at re-construction and reconciliation. And there in lies the resilience of the continuous culture of India for the last 10,000 years or so.

That such a magnificent Jain trail that has existed in India and has been so cleverly hidden by successive governments in the name of ‘secularism’ is a sad commentary on the Nehruvian version of education and governance. Though we are left in awe at the different places that Jeyamohan visits because of the splendor of the structures that he describes, what pains is the enormity of efforts that successive regional and central governments have taken to hide these stupendous wonders from the common man of the country — by way of not having incorporated these in history text books.

Jeyamohan describes the common man in Maharashtra and Gujarat who welcomes strangers with open arms and a smile, and offers food and tea even at odd times of the day. That, as Jeyamohan correctly depicts, is the chord of humanity which runs through the civilization that is India.

The other uniform thread that runs through the narrative is the peaceful coexistence of Jainism and Vaishnavism in the states of Gujarat and Rajasthan. The interoperability of icons in both the religions is a lesson in the belief that unity of divinity is the founding philosophical base of India.

Jeyamohan also mentions the ‘Golden Quadrilateral’ – the four way link expressways that the Vajpayee government built ( subsequently abandoned by the Congress governments) and its benefits to India.

Among the many Hindu and Jain kings mentioned, Raja Hamir Dev of Ranthambore needs special mention. He sacrificed his kingdom and himself in order to keep his word to safeguard a couple from the strangleholds of Allauddin Khilji.

Selfless kings like Hamir Dev of Rajasthan and the Solankis of Gujarat epitomize the spirit of India.

Kudos to the author for his painstaking travel and, more than that, his equally, if not more, painstaking documentation of his travel to the minutest of detail and for this philosophical-historical treatise.

The book can be bought here.

India Rising – a book review

This book is a compendium of various facets of India, from a Singaporean perspective, by an author-journalist who was part of all the facets. The book is not only interesting but also riveting as the author, Ravi Velloor, has dealt in detail, each one of the above facets.Even though the book is detailed, it doesn’t test our patience, as the lucid presentation lures us into the book and the details that it contains.

The book covers the happenings in India between 1998 to 2015. More focus has been on the UPA-I and II periods and the roller-coaster ride that the country went through under the regime.

Ravi Velloor talks about the Comprehensive Economic Cooperation Agreement between India and Singapore, the behind the scenes negotiations that took place to enable that, the role played by former PM Goh Chok Tong, and the necessity of cooperation between the two democracies.

The India-US relations, how the US began to lure India into its fold, how the partnership cemented, the background on Indo-US Nuclear Deal, the stupid role played by the communists in trying to stall the deal, how Manmohan Singh ensured that the deal was made – all these are captured the sequential manner  in which these occurred. Lots of insights here on how Singh ensured the deal got through.

The book talks in detail about the state or the lack of it in Pakistan and how the nation was behind the Nov 26, 2008 attack on Mumbai. The detail on the young Singaporean lawyer Lo Hwei Yen who was killed while on her one day work visit to Mumbai would bring tears to your eyes not only because of the dastardly nature of the attack but also because of the journalistic ethic that the author displayed when he didn’t want to look at the naked body of the victim, as he thought that would have amounted to violation of privacy of a lady. Such journalists are a rare breed in this era of Twitter journalism.

5188ewqcnyl-_ac_us160_fmwebp_ql70_The author is highly critical of Shashi Tharoor for his flamboyant methods to woo international opinion to favour his elevation as UN Secretary General. Tharoor comes out as selfish, attention seeking and always-after-power type in spite of his ebullience and erudition. Tharoor, in order to win over the confidence of Sonia Gandhi and get her support to get India’s backing for his position, goes to meet her in person, carrying a biography of Nehru that he had written. Despite the Indian external affairs ministry’s misgivings in fielding Tharoor, just because Sonia Gandhi approved his nomination, India backed him, and in the process got disgraced when the US sided with the Korean nomination, Ban Ki Moon. Condolezza Rice’s comment on Tharoor is all the more damaging. Tharoor becomes the case of a person who put himself ahead of the nation.

Sri Lankan equation makes an interesting reading. That the LTTE dug it own grave is all the more evident. But some genuinely sympathetic exchanges from Rajiv Gandhi to Prabhakaran – the former gave the latter his bullet proof vest – were discarded by the LTTE and today the terrorist organization doesn’t exist. This section explains in detail how the LTTE didn’t get the post 2001 international situation at all and this, coupled with Indian animosity, ended in the downfall of the Tigers.

While dwelling on Tigers and the final phase of assault, the author explains in detail as to what happened prior to Karunanidhi’s bizarre half a day ‘fast-unto-death’ when he had prior input from P.Chidambaram that there would be a temporary cessation of hostilities.I would only recommend that at least this section be translated into Tamil and circulated in Tamil Nadu. The sequence of event is as below ;

  1. Elections are underway in India. Polling in TN was to have happened on 13-May.
  2. Congress govt worries that any news of Prabhakaran’s death would jeopardize the polling in TN against Congress-DMK combine.
  3. Shivshankar Menon and Narayanan travel to Sri Lanka to ask them to stop hostilities for a couple of weeks.
  4. Sri Lanka agrees.
  5. P.Chidambaram conveys this to Karunanidhi.
  6. Next morning, on 28 April 2009, Karunanidhi announces a ‘fast-unto-death’.
  7. Sri Lanka announces ceasefire the same day.
  8. Karunanidhi declares ‘Victory’and calls off ‘fast-unto-death’.
  9. Polling gets over on 13-May.
  10. DMK & Congress get elected.
  11. Prabhakaran is killed on 19-May.

Conspiracy, self-centric policies, avarice, intrigue – the characteristics that Karunanidhi symbolizes, are shown in the above approach. The author captures it all.

Ravi talks about the ‘Mallu Mafia’ – the bureaucratic stranglehold that the Malayalee bureaucrats – TKA Nair, M.K.Narayanan, Shiv Shankar Menon – had on the govt, the politics that unfolded, the power struggle in the bureaucracy and after-effects thereafter.

Anthony, India’s worst defense minister ever, is dealt with in a separate chapter. As a result of the Right to Information Act, bureaucrats become averse to taking any decision and begin to pass on the buck. This strangulates decision making and puts purchases for armed forces under scanner. Meanwhile several mishaps take place in the naval force. The defense minister blames the then Naval chief D.K.Joshi and accepts the latter’s resignation in the most ungraceful manner. The UPA government under Singh had not only institutionalized corruption but also defamed the armed forces. The then Army Chief V.K.Singh’s retirement age episode took place in this period. The author has captured all these in minute detail.

What is shocking is the reason attributed to Anthony’s actions. Under fire from all directions on different scams related to 2G auction, Coal, Commonwealth Games and Aadarsh Building, Anthony was expecting Manmohan Singh to resign so that he could take over the reins.

There is an imbalance in the author’s treatment of a scam pertaining to a Singapore company in an Indian arms deal. Anthony had black-listed the company. The author loses his balance here and starts his mud-slinging on Anthony. It is a different matter that Anthony deserves not handfuls of mud but mountains of it. He makes a startling revelation that Manmohan Singh had early stage Parkinson’s disease and hence was not as active when he was Prime Minister and often looked wooden even in public appearances.

Ravi also talks about the ‘prince-charming’ who has been in eternal wait – Rahul Gandhi. He some how claims that Rahul is an exceptional listener, a voracious reader and an eager learner. None of what Ravi says has been visible sofar. He even says a Singapore minister had spent a day with Rahul and was enchanted at the latter’s curiosity. Ravi could have said more on this episode. The claim that Sonia Gandhi is also a voracious reader is news.

There is an interesting bit on Sonia Gandhi’s refusal to accept the Prime Ministership listening to her ‘inner-voice’. It turns out that it was Rahul Gandhi who argued with Sonia not to accept the position as he felt the position was too risky. Natwar Singh who was party to the conversation confirms this to the author.

Another interesting tidbit that we gather is that Rahul had come twice to Singapore and to spend some time listening to the legendary Lee Kuan Yew who had asked him not to hurry for position, to surround himself with smart and reliable folks and be ready when the time comes. Looking at the kind of folks that Congress has, it seems Lee Kuan Yew’s advice would remain an advice.

The author also covers the wholly unconstitutional National Advisory Council with Sonia as the Chairperson that had enormous powers even on the Prime Minister and the complete compromise that Singh had to resort to in order to please Sonia and her coterie and similar such items in this book that send shock waves over one’s spine.

The author concludes with Modi, talking about his performance in Gujarat, his gradual ascendancy in national politics and then becoming PM at last. An essential book on India through the eyes of an outsider who knows more people inside than the rest of the insiders.

The Indian Ideology – book review

‘The Indian Ideology’, a book by Perry Anderson, is an extremely virulent anti-India book that finds fault with anything remotely Indian. And that includes Gandhiji, Nehru, Indira Gandhi and even Ramchandra Guha – the quintessentially leftist writer.

The book spews venom on the concept of India, questions its ethos and continuity as a civilized society, makes fun of its religious diversity, and generally paints India as a collection of peoples who were fortunate enough to have been united by the British into one land mass and, in the process, has acquired some semblance of civil rights and democracy.

The book questions Gandhiji’s celibacy, paints him as a rather confused and often unpredictably eccentric person who didn’t have a stand on any issue, character assassinates Indira Gandhi as having had conjugal relations with Mathai, her father’s secretary, denigrates Nehru as he had apparently taken Mountbatten’s wife to bed, criticizes RSS and almost everything that is even remotely Indian.

The book paints a picture as though all the philosophical and civilizational standing that the nation has had for the several thousand years is a farce and that, in reality, India is a loose collection of different groups that are in a state of constant violence and cauldron.

And for all these, predictably, Arundati Roy has lavished praise.

This is a book that you can best avoid. To quote Gandhiji’s words, the author, Perry Anderson is a ‘gutter inspector’. Amen. #bookreview #nehru #gandhiji
http://buff.ly/2ezvWrw41gng08vp2l-_sx328_bo1204203200_

'God who failed' – book review

51aymrwgool-_sx336_bo1204203200_Disclaimer : I hold Panditji in high esteem and in no way would write anything to insult his memory, for I am a product of the Nehruvian socialist secular educational system and still carry many of the ideals that I had been taught.

Madhav Godbole’s  book is a significantly incisive work on Panditji’s policies and their impact on India. The author, a former bureaucrat, has, in due course of the book, compared the personalities of Panditji and Patel. We get to see that, had Patel been at the helm in 1947, the fate of India would have been different.

The author does not dwell on Panditji’s life and history, but plunges into his administration and government. That is a welcome change from the maze of books that talk about Nehru’s early life and romanticize his leftist leanings.

Having been introduced to Panditji when he was an IFS probationer, the author has not been carried away by the former’s magnetic personality. Thus he produces a detailed account of what he saw of Panditji’s policies and administration.

Of particular interest are the Kashmir imbroglio and the China conundrum. The author treats us to various sources on the confusions around Kashmir and China. How Panditji despised Maharaja Hari Singh, how Sheikh Abdullah deceived Nehru and India, how Patel had judged Abdullah early on and had sounded alerts and how Panditji took Kashmir to the UN on the advice of Mountbatten and many more policy failures are laid bare in this book.

We get a feeling of ‘If only Patel had handled Kashmir.. ‘. Once into the book, we are drawn into this moment of truth when the sad reality of the present (2016) stares at us with a devilish smile.

Mountbatten repeatedly deceives Nehru on Kashmir. He hunts with the dog and runs with the hare. While being the Governor General of India, he still serves the interests of Britain and works to fulfill Clement Atlee’s wishes. In this process, he completely deceives Nehru into believing that taking the Kashmir matter to the UN would be in India’s interest. We see that Panditji is completely blown off by the personality of Mountbatten that he agrees with him after some initial murmurs of protest.

And we are left with a boiling Kashmir even after 70 years.

On China, the story is a case of extreme neglect and despair. Sardar Patel writes two very important letters to Panditji that caution him on China and her intentions. Patel is direct and explicit on the threat from the communist neighbour. He goes on to compare the imperialist colonials with the communist tyrants of China and even says that the former are a tad better as the latter are driven by an ideology and hence are more harmful. Panditji choses to ignore those and after 12 years, China gives India one of its worst defeats. If only Nehru had paid heed to the Sardar, the history of the nation could have been vastly different.

In the book we see many things that baffle us completely –  Panditji lies to the Parliament on the Chinese occupation, prevaricates on equipping the army, lies again on the clothing supplied to Indian soldiers, denies knowledge of Chinese road works in the Aksai Chin area, meets alone with Chou En Lai who comes with a team of officers for discussions, and the like. What is clear is that Nehru was willing to believe in Chou En Lai than in the Indian officers on the China situation. When Chou En Lai repeatedly lies on the issue of maps, Nehru acts like a docile pet and accepts whatever the former says.

We get to see Panditji repeatedly saying that the maps that Chou En Lai had shown were old maps of the Kuomintang and that China would amend them once the country stabilized. We also get to see Panditji often misleading the nation on the China situation.

We also find that Nehru’s foreign secretary didn’t have the nerve to approach him with clarifications. One could ask as to why India’s Foreign Minister didn’t meet with Nehru to apprise him. The answer : India didn’t have a foreign minister and Panditji played foreign minister as well.

Even considering that Nehru was overwhelmed due to his age and workload, what baffles us is that he never felt the need for a Foreign Minister. Could Rajaji have filled up that position? With Rajaji’s stature and intelligence- he commanded equal respect and admiration as Panditji – the situation would have probably improved. But Nehru didn’t deem it fit to assign the Foreign Ministry to a full time minister. In an earlier book by Walter Crocker, this is attributed to Nehru’s ‘all knowing brahmanical’ attitude.

Despite the callousness shown by the Chinese media to him and the intemperate words used by the Chinese officials, Panditji fights for a permanent seat for China in the UN. Even Khurushev of the USSR hints that the USSR would recommend India to be the fifth member in the UN Security Council, but Panditji turns the offer down and instead says that including China into the UN was the need of the hour. While even the US was not in favour of another communist power being in the UN Security Council, Nehru feels otherwise.

Panditji shows undue haste in de-recognizing the Chiang-Kai-Shek led Kuomintang government in Taiwan and recognizing Mao’s communist China, despite the fact that Chiang-Kai-Shek was a friend of the Congress and Gandhiji. Nehru gives an impression that he was employed by the PRC (People’s Republic of China) as its PRO (Public Relations Officer). He speaks of recognizing China’s nationhood in every international arena possible. Though he did all these to secure a friend in the Asian context who was anti-colonial, the results were not to India’s benefit.

In spite of all these overtures, China attacked India and humiliated Panditji and the nation. We also see that Nehru sent a series of desperate telegrams to the US seeking immediate military help. This, and the humiliation in the war, dealt a death blow to the grandiose prestige, international and domestic standings of Panditji and he never recovered from that.

Fast forward to 2016 : China uses its Security Council veto power to act against Indian interests and the border dispute with China still persists.

Panditji’s stand on the Uniform Civil Code, Constitutional Amendments and looking the other way when corruption occurred – all these bring down the stature of the first Prime Minister of India. The LIC Mundhra scam, the V.K.Menon episode etc bring down Panditji’s reputation. But, by any stretch of imagination, I don’t mean to say that he was corrupt.

Being a firm believer in democracy, Panditji is seen as striving hard to uphold the democratic ideals in all his actions so much so that he lends himself to be termed ‘indecisive’. In spite of being in awe of the Soviet Union and Communism, Panditji doesn’t believe in implementing the ways of the communist state in India. However, the central planning mechanism that he had implemented has been modeled on the Soviet Union and has proved to be a huge impediment to the nation’s progress. Thankfully, the current PM Modi has done away with the commission.

Panditji is seen striving hard to uphold the system of parliamentary democracy. His many and often lengthy answers to queries in Parliament are evidences to the fact that he believed in treating parliament sacrosanct.

Page after page spews out references to books of yore, written by ex-bureaucrats who had served under the first PM of India, some leading politicians of those times, historians et al.

If you read this book you would learn :

  1. Why some of Panditji’s policies failed.
  2. Who else could have done a better job.
  3. What are the consequences of the failures.

If you don’t read this book:

  1. You would continue to believe in what the CBSE text books would have taught you about Panditji and continue to live in utopia.

P.S.: The book is available here.