திருமாங்கல்யம் காட்டிய பேருண்மை

‘எந்த ஜாதி, குலமா இருந்தாலும் பரவாயில்ல. வசதி குறைஞ்ச பெண்களுக்கு திருமாங்கல்ய (தாலி) தானம் பண்ணனும். தெரிஞ்ச ஆட்கள் இருந்தா சொல்லுங்க’ என்றார் பேராசிரிய நண்பர். ஒரு வேண்டுதல் விஷயமாக.

சேவாலயா பிரசன்னாவிடம் கேட்டிருந்தேன். யாருக்காவது உதவி குறித்த தகவல் வேண்டுமென்றால் பிரசன்னா ஆபத்பாந்தவன். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ஆறு பெயர்கள் + அலைபேசி எண் + குடும்ப விபரம் என்று கொட்டிவிட்டார். இன்னும் அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒவ்வொருவருடனும் பேசி, சரி பார்த்து, பேராசிரியரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்பதால் அந்த வேலையில் இறங்கினேன். அந்த முயற்சி காட்டப்போகும் பேருண்மைகளை அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

முதலில் கோவில் பரிசாரகர். தன் பெண்ணை எம்.ஃபில். வரை வாசிக்க வைத்துள்ளார். கொரோனாவால் சொற்ப வருமானமும் இல்லை. மிகுந்த பணக்கஷ்டம். பெண்ணிடமும் பேசினேன். சூட்டிகையான பெண். சுடர்மிகும் அறிவு பேச்சில் தெரிந்தது. ஏதோ கல்வி நிறுவனத்தில் சொற்ப சம்பளத்தில் வேலை.

இரண்டாமவர் கணவனை இழந்த வீட்டுப் பணிப்பெண். மூன்று பெண்கள். அதில் முதல் பெண்ணிற்குத் திருமணம். கடும் ஏழ்மை.

மூன்றாமவர் கிராமக் கோவில் அர்ச்சகர். தனது மச்சினிக்குத் திருமணம் செய்கிறார். மனைவியின் குடும்பம் கடும் வறுமையில். எனவே மச்சினியின் திருமணத்தையும் இவர் நடத்துகிறார்.

நான்காவமர் மற்றுமொரு கிராமக் கோவில் பூசாரி குலம். கோவிலுகுப் பூ கட்டிக் கொடுக்கிறார். பெண் வீட்டின் சார்பாகத் தானே செலவு செய்து திருமணம் செய்து கொள்கிறார்.

ஐந்தாமவரும் அர்ச்சகரே. ஆறாமவர் ஆட்டோ டிரைவர்.

ஒரு வாரத்திற்குள் உதவி பெற்றவர்கள், அடுத்த மாதம் உதவி பெறப் போகிறவர்கள் என்று நன்றி சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் அனைவருமே வறுமைக் கோட்டிற்கு வெகு கீழே உள்ளனர். அரசின் பெரும்பாலான சலுகைகள் இன்றி, நவீனக் கல்வி வாய்ப்புகளின் சாரல் கூட படாமல் தட்டுத் தடுமாறி, நவீனப் பொருளாதாரச் சூழலில் மூழ்கிவிடாமல் தத்தளித்து வருகின்றனர்.

இவர்களைப் போல் இன்னும் எத்தனையோ பேர் இருக்கலாம். இவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு அரசின் இட ஒதுக்கீடுகள் கிடையாது என்பதை விட, அவர்கள் அரசாங்கங்களை நம்பியே இருக்கவில்லை என்பதே உண்மை. யாரிடமும் கையேந்தாமல், போராட்டம் என்று காலங்கழிக்காமல் தங்களின் கைகளை ஊன்றிக் குட்டிக்கரணம் போட்டு வருகின்றனர். இவர்களைப் போன்றவர்களைக் காப்பது பாரதம் முழுவதும் வியாபித்துள்ள தர்மச் சிந்தனைகளே.

ஜாதி, குலத்தால் வேற்றுமை, ஏழ்மை, உழைப்பில் ஒற்றுமை. இவர்களே நாம் கைதூக்கிவிட வேண்டிய பாரதீயர்கள்.

இந்த முயற்சியில் ஈடுபட்ட போது எனக்குத் தோன்றியது: நம் இல்லங்களில் திருமணங்கள் நடைபெறும் போது, மற்றுமொரு திருமாங்கல்யத்திற்குத் தேவையான பணத்தை எடுத்து வைத்து விடுவது. அது தேவைப்படும் நமது குடும்பம் சாராத பெண்ணிற்குக் கொடுப்பது. திருமணச் செலவில் ஒரு திருமாங்கல்யம் கூடுதலாக வாங்குவது பெரிய செலவாகாது. பலருக்கு ஒரு திருமாங்கல்யத்தை வாங்குவதே மிகப்பெரிய செலவாக உள்ளதை நினைத்து இப்படிச் செய்யலாம்.

வாசகர்களே, உங்கள் கருத்தைச் சொல்லுங்கள்.

சமச்சீர் மாணவர்களும் நீட் தேர்வும்

சமச்சீர் மாணவர்களால் நீட், ஜே.ஈ.ஈ. முதலிய தேர்வுகளை எழுத முடியுமா?

சமச்சீர் வழியில் பயிலும் தமிழகக் கிராமப்புற மாணவர்கள் நீட் தேர்வை அணுகத் தகுதி உடையவர்களா?

சமச்சீர் ஆசிரியர்கள் அந்த மாணவர்களுக்கு நீட் தேர்விற்கான பயிற்சி அளிக்க வல்லவர்களா?

இந்தக் கேள்விகளை முனைவர்.ரங்கநாதனிடம் கேட்டேன். அவரது பதில்கள் இதோ:

https://t.co/42Of9rLYtx?amp=1

தமிழகத்தின் வோட்ஹவுஸ்

என்னமா எழுதறார்? ப்பா.

காட்சிப்படுத்தல், பாத்திரங்களின் வர்ணனைகள், மழையில் நீர் தடங்கலின்றிப் பாய்வது போல் நிகழ்வுகளைச் சொற்பித்தல், பத்திக்குப் பத்தி இழையோடும் நகைச்சுவை, அதன் ஊடே மெல்லிய கேலி மற்றும் இயலாமை…என்னைப் பொறுத்தவரை தற்காலத்தில் தமிழின் வோட்ஹவுஸ் என்று இவரைக் குறிப்பிடலாம்.

உதாரணம் பார்ப்போம்:

‘பரமசிவம் பிள்ளை பூஜை அறையில் இருந்து மணியைக் கிலுக்கினார். பூஜை முடியும் தருவாய். பரமசிவம் பிள்ளை பாட்டை நிறுத்தாவிடில் விநாயகரையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடியே போய் விடுவது என்று நினைத்துக்கொண்டு படத்திலிருந்த பெருச்சாளியின் முகத்தில் சற்று ஆசுவாசம் தெரிந்தது’ மூஞ்சுறுவின் பார்வையில் இருந்து எழுதுவது என்பது வாழ்வில் எல்லாவற்றையும் நகைச்சுவை உணர்வுடன் மட்டுமே பார்க்கும் ஒரு மனிதனால் மட்டுமே இயலும்.

எங்கள் வீட்டில் கூட ‘ரொம்ப நாழி பெருமாளுக்குப் பண்ணிண்டே இருக்காதீங்கோ, பெருமாளுக்குப் பசி வந்து ‘போறும்டா, அமிசேப் பண்ணுடான்னு’ கத்தப் போறார்’ என்று கேலியாகப் பேசுவது உண்டு. ஆனால், ஒருமுறை கூட கருடன் பேசுவது போலத் தோன்றியது இல்லை.

இன்னொரு இடத்தைப் பாருங்கள்:’வடிவு, நான் போயிட்டு வாறேன். வரச் சாயங்காலம் ஆகும். ஒனக்கு என்னவாவது வாங்கியாரணுமா?’ – பரமசிவம் பிள்ளை.

‘ஆமா, நாளைக்கழிச்சு அம்மாசில்லா. ரெண்டு கிலோ கடலைப்பருப்பு, நாலுகிலோ கோட்டயம் சர்க்கரை, ஏலம், கிஸ்மிஸ், ஜவ்வரிசி, அண்டிப்பருப்பு எல்லாம் வாங்கிக்கிடுங்கோ..’

இதே கதையில் வண்டிக்கார ஆறுமுகம் தன் வீட்டை விட்டுக் கிளம்புகிறான்.

‘வரச்சில காப்பக்கா உளுந்தும் அரைக்கிலோ கருப்பட்டியும் வாங்கியாங்கோ. நாளைக் கழிச்சு அம்மாசி..’ நினைவூட்டி வழியனுப்பினாள் மனைவி செண்பகம்.

சற்று வசதியுள்ள பரமசிவன் பிள்ளைக்கும், வண்டிக்காரன் ஆறுமுகத்திற்கும் ஒரே ‘அம்மாசி’ என்கிற அமாவாசை தான். ஆனால், அவர்தம் மனைவியரின் பேச்சின் மூலம் அவர்களது நிலையைத் தெரிவிக்கிறார் தமிழின் மகத்தான எழுத்தாளுமையுள்ள தமிழகத்தின் வோட்ஹவுஸ்.

கதை: சில வைராக்கியங்கள். ஆசிரியர்: நாஞ்சில் நாடன்.

வாசித்துப் பாருங்களேன்.

காஃபி – ஒரு அம்மாஞ்சிப் பார்வை

நல்ல காபியும் நல்ல வெற்றிலையும் கிடைப்பது துர்லபம். இரண்டும் ஒருங்கே நல்லதாகக் கிடைத்துவிட்டால் அது ஜென்ம சாபல்யம்.20% இங்கிரிமெண்ட் வந்தது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்.


காபியை காஃபி என்றோ, காப்பி என்றோ அழைப்பது அவரவர் சார்ந்த சமுதாயத்தின் மேட்டுக்குடித் தன்மையைக் காட்டும் என்பது என் தியரி. தோசைக்கு க்ளாஸ் இருக்கும் போது காபிக்கு இருக்கலாகாதா என்ன?


‘காஃபி’ ஆங்கில வாடை உடையதாகத் தங்களை மாந்தர்கள் காட்டிக் கொள்ளும் போது, பொது வெளியில் உதிர்ப்பது. இவர்களே வீட்டிற்குள் வந்தால் ‘அம்மா காப்பி குடேம்மா’ என்பர். இருப்பது ஒன்றே, ஆனால் அழைப்பது வேறு பெயர்களில் (ஏகம் சத். விப்ர: பஹுதா வதந்தி).


காபி ஹோட்டல்கள் என்று இருந்த காலத்தில் அந்த ஸ்தாபனங்களில் நிஜமாகவே நல்ல காபி கிடைத்தது. முழு சிரத்தையுடன் விடியற்காலையில் குளித்து, விபூதி இட்டுக்கொண்டு, வேஷ்டியுடன் வென்னீர் போட்டு, அதைக் காபிப் பொடி போட்ட ஃபில்டரில் வட்டமடித்து இறக்கி, ஃபில்டர் மூடியைக் கொண்டு ஃபில்டரை லேசாக ஒரு தட்டு தட்டிப் பின்னர் மூடி, சுமார் 20 நிமிடத்துக்குப் பிறகு டிகாஷன் என்னு திரவத்தின் நறுமணம் பரவி, ஒரு கரண்டி டிகாஷன், நாலு கரண்டி பால் (நீர் கலவாதது), இரண்டு ஸ்பூன் சர்க்கரை என்று கலந்து, லேசாக இருமுறைகள் ஆற்றி, பித்தளை டம்ப்ளர் டபராக்களில் டேபிளின் மேல் வைப்பர்… அதை அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே அந்தச் சுவையை உணர்வர்.


அந்தக் காபியை வாயில் விட்டுக்கொண்டால் அடுத்த மூன்று மணி நேரத்திற்கு வேறெதையும் சாப்பிட எண்ணம் வராது என்று ஒரு காலம் உண்டு. ஏனெனில், அந்தக் காபியின் சுவை நாவில் ஊறி, செல்களில் இறங்கி அவ்விடமே தங்கியிருந்து இளைப்பாறி, அந்த சுகானுபவத்தில் லயித்திருக்கும் போது வாயில் நல்ல வார்த்தைகளே வரும் என்பதால் பெரும்பாலும் பிள்ளைகள் தங்கள் ரிப்போர்ட் கார்டுகளை அப்படியாக அமர்ந்திருக்கும் அப்பாக்களிடம் கொண்டு காட்டுவர். 09 மார்க் என்பது, காபியின் கிறக்கத்தால் 90 என்று தெரிந்து, ‘பேஷ், ரொம்ப நன்னா படிக்கறயே’ என்று முதுகில் ஷொட்டு வாங்கியபடி நமுட்டுச் சிரிப்புடன் செல்லும் சிறுவர்கள் இருந்த காலம் உண்டு.


பிராமணாள் காபிக் கடை என்றோ, அம்பி ஐயர் காபி ஹோட்டல் என்றோ தென்பட்டால் காலை 5 மணிக்கு அவ்விடத்தில் மேற்சொன்ன காபி தயாரிப்பு நிகழ்வுகளைக் காணலாம். ஒரு சமயம் உப்பிலியப்பன் கோவில் செல்லும் போது விடியற்லை 5 மணிக்கு இப்படியான ஒரு கடை முன் பஸ் நிற்க, பெருமாளை மறந்து அனைவரும் காபி தயாரிப்பையே பார்த்து அமர்ந்திருந்தது நினைவிற்கு வருகிறது. தற்போதெல்லாம் அம்பியையும் விரட்டி, அவர் போடும் காபியையும் கெடுத்துக் குட்டிச் சுவராக்கி கப்புசினோ, கபே லாட்டே, கபே மோக்கா என்று கொடுமையோ கொடுமை. இதற்கும் ஆனை விலை, குதிரை விலை என்று ஏகத்துக்கு விற்கிறார்கள்.


மாயூரத்தில் அம்பி ஐயர் காபிக்கடை என்று ஒன்று திரு இந்தளூரில் பெரியப்பா வீட்டிற்கு அடுத்தபடி இருந்தது. அம்பி ஐயர் பாலக்காடு. நாலரை மணிக்கெல்லாம் உயிர்பெறும் அந்த நிறுவனம் முதலில் காபியைத்தான் துவங்கும். பிள்ளையார் சுழி போல. லீவுக்கு மாயவரம் போகும் போது வாசல் திண்ணையில் அமர்ந்து அம்பி ஐயர் காபி வாசனையைப் பிடிப்பது சுகானுபவம். போய்ச் சாப்பிட முடியாது. போனால் முதுகில் டின் கட்டிவிடுவார்கள். ‘கிளப்புல சாப்பிடணுமா? படவா’.


மாயூரம் காளியாகுடி ஹோட்டல் என்பது இன்றைய ஸ்கேலில் மாயூரத்தில் மட்டுமே இருக்கும் ஸ்டார்பக்ஸ் போன்றது. அவன் போடும் காஃபியை அடித்துக்கொள்ள இன்னொருவர் பிறந்தே வர வேண்டும். அது அந்த ஓனரின் கைவண்ணமா அல்லது அந்த இடத்தின் வாகா என்று தெரியாமல் பட்டிமன்றம் நடத்த சாலமன் பாப்பையா ஒப்புக்கொள்வார். மாயூரத்த்ல் மயூரநாதர் கோவிலுக்குப் பிறகு பிரசித்தி பெற்று விளங்கியது காளியாகுடி ஹோட்டல். தற்போது கை மாறி, சோமாரியாக உள்ளது.

தற்போதெல்லாம் டிகிரி காபி என்கிறார்கள். ஒருவேளை டிகிரி எதாவது வாசித்தவர்கள் போடும் காபியோ என்னவோ. ஆளுக்கு வேண்டுமானால் டிகிரி இருக்கலாம், ஆனால் காபி தண்டம். ஒருவேளை தற்காலத்திய டிகிரிகளும் தெண்டம் என்பதைக் குறியீடாகச் சொல்கிறார்களோ என்று நினைக்கிறேன்.

சிங்கப்புரில் இருந்த 10 வருஷத்தில் காஃபியை மலாய் பாஷையில் அனுபவித்தேன். ஆம். அனுபவித்தேன் என்பதே உண்மை. ‘காஃபி ஓ’ என்பது வெறும் காஃபித் தண்ணீர் மட்டும். ‘காஃபி ஓ கொசோங்’ என்பது காஃபித்தண்ணீர் சர்க்கரை இல்லாமல். ‘காஃபி சி’ என்பது பாலுடன் சேர்ந்த காஃபி. இம்மாதிரியாகப் பல பரீட்சைகள் செய்து எனக்கான காஃபியாக ‘காஃபி சி போ போ’ – நீர் அதிகம் உள்ள பால் சேர்த்த, சர்க்கரை போட்ட காஃபி. இது ஓரளவு இந்தியக் காஃபியுடன் ஒத்துவந்தது. ஆனால் அமெரிக்கர்கள் பட்டணம் படி கணக்கில் நாள் முழுதும் தீர்த்தமாடும் காபி எனக்கு ஒத்துவந்ததில்லை.

பின்னர் பாரதம் வரும்போதெல்லாம் இரண்டு கிலோ காஃபிக் பொடி வாங்கிச் செல்வது என்று வழக்கம் வைத்துக்கொண்டேன். தற்போது மயிலாப்பூரில் எந்தக் கடையில் வாங்கினால் ஒத்துவருகிறது என்று பரீட்சை செய்ததில் சிவசாமி ஸ்கூலுக்கு எதிரில் உள்ள கீதா காபி சரிப்பட்டு வந்துள்ளது. அதிலும் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. 300 பீபரி + 200 ஏ காபி என்கிற சதவிகிதத்தில் அறைத்து வாங்கி வருகிறேன். நீங்களும் முயன்று பார்க்கலாம்.


பாரதத்தின் தேசிய பானம் டீ என்கிறார்கள். இவர்கள் காபிச் சுவை அறியா மாந்தர். ஏனெனில் டீ எந்தக் கொடுமையாக இருந்தாலும் குடித்துவிடலாம். ஆனால், காபிக்கு மெனக்கெட வேண்டும். பல நேரங்களில் எல்லாம் சரியாக இருந்து ஃபில்டர் மக்கர் பண்ணும். ஃபில்டரைத் தாஜா பண்ணி, தட்டிக் கொடுத்து, ஊக்கப்படுத்தி வேலை வாங்க வேண்டும். வென்னீரை ஊற்றும் போது கம்யூனிஸம் போல எல்லா இடங்களிலும் படுமாறு கொட்ட வேண்டும். அது ஒரு கலை. ஆனால் டீ போடுவது அப்படி இல்லை.


வீடுகளில் போடப்படும் டிகாஷனில் ரெண்டாம் டிகாஷன் காபி என்பது வேண்டும் என்றே அவமரியாதை செய்வதாகும். காபி மாதிரி வாசனையும், கழுநீர் மாதிரி சுவையும் இருந்தால் அது ரெண்டாம் டிகாஷன். அடிக்கடி காபி கேட்கும் பிள்ளைகளுக்கு ரெண்டு தடவை ரெண்டாம் டிகாஷன் காபியைக் கொடுத்தால் வாயை மூடிக்கொள்ளும். இதில் பழம்பால் காபி என்பது லோகபிரசித்தம். அதைக் குறித்துத் தனியாகவே ஒரு விருத்தாந்தம் எழுதியுள்ளேன்.


காஃபியின் சுவையை அனுபவித்துச் சுவைக்காமல் என்ன கண்றாவிக்கு அதைப் பருகுகிறார்கள் என்று பல சமயங்கள் யோசித்ததுண்டு. ‘Much can happen during a coffee’ என்னும் அயோக்கியத்தனம் ஒழிக. காஃபி சாப்பிடும் போது என்ன பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கிறது? தூங்கும் போது பேசுகிறோமா என்ன? (விதி விலக்குகள் விலகலாம்).


காஃபி சாப்பிடும் போது பேசுபவர்களைப் பற்றி வள்ளுவர் இந்த இரண்டு குறள்களை எழுதியிருப்பார்.

‘காஃபியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள் அவியினும் வாழினும் என்?’

‘பேசியும் காஃபி சாப்பிடுதல் வேண்டின் பரந்து கெடுக உலகு இயற்றியான்’


அலுவலகத்தில் காபிக்கென்று மிஷின் உள்ளது. வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். தேர்தல் என்பதாலோ என்னவோ அதிலிருந்து வரும் எந்தத் திரவமும் திராபையாகவே உள்ளது. இதையும் தேவனின் கதைகளில் வரும் ‘கள்ளிச் சொட்டுக் காபி’ யையும் எப்படி ஒப்பிடுவது? வைரமுத்து காஃபிப் பிரியராக இருப்பின் ‘கள்ளிச் சொட்டு இதிகாசம்’ என்று எழுதலாம்.

வெள்ளி, பித்தளை தம்ளர்களில் காஃபி சாப்பிட்ட போது இருந்த சுவை, காகித தம்ளர்களில் இல்லை என்பதைப் பற்றி சமுக அறிவியலாளர்கள் ஆராயலாம்.


சமீபத்தில் வீட்டில் ஒர்க் ஃப்ரம் ஹோமின் போது, கணினியைப் பார்த்துக் கொண்டே காபி சாப்பிட்டு ‘காபி ரெண்டாம் டிகாஷனா?’ என்றேன்.


‘காபியா? கபசுர குடிநீர்னா குடுத்தேன்’ என்றாள் தர்மபத்னி.

மாக்களின் காவலர்

காலை 11 மணிக்கு மாடிக்குப் போன மகன் வேகமாக ஓடி வந்து சொன்னான் ‘அப்பா, மாடில காக்காவுக்கு அடிபட்டிருக்கு. உடனே வாங்கோ’

விழுந்தடித்துகொண்டு மாடிக்குச் சென்றால் மொட்டை மாடிக்குள் நுழையும் வழியில் பூந்தொட்டிக்கும் சுவருக்கும் இடையில் ஒரு காக்கை எழும்ப முடியாமல் படுத்திருந்தது. அருகில் சென்றாலும் எழவில்லை, கத்தவில்லை. ஆனாலும் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தது.

தண்ணீர் வைத்தால் குடிக்கிறதா என்று அருகில் நீர் வைத்தேன். அருந்தவில்லை.

பதட்டத்துடன் கூகுளில் தேடியதில் பல எண்கள் கிடைத்தன. எல்லா எண்களிலும் ‘ஹேளி’ என்றனர். பெங்களூரு எண்கள். சென்னையில் கிளை இல்லை என்றனர். ப்ளூ க்ராஸ் இருக்கிறது என்றனர்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன் ப்ளூ க்ராஸை அழைத்த அனுபவம் இருந்தது. ஃபோனை யாரும் எடுக்க மாட்டார்கள். கொரோனா பேச்சுக் கண்றாவி முடிந்த பின், 1,2,3 …10 வரை அழுத்தச் சொல்லிக் கழுத்தறுத்தறுபட்ட அனுபவம் உண்டு. மகனும் நானும் அழைத்துப் பார்த்தோம். வாட்ஸப்பில் படம் அனுப்பச் சொன்னார்கள். கூகுள் ஃபார்ம்ஸ்ல் காக்காயின் ஜாதகத்தை அப்லோட் பண்ணச் சொன்னார்கள்.

வெறுத்துப் போய், மீண்டும் கூகுளில் தேடினால் 2-3 எண்கள் கிடைத்தன. எல்லாம் ஹிந்துவில் வந்த கட்டுரைகளில் இருந்தவை. ஒருவர் காக்கை அனேகமாகத் தானாகவே பறந்துவிடும் இல்லையென்றால் நோய் காரணமாக இறந்துவிடும் என்றார். இன்னொருவர் பீட்டாவை அழையுங்கள் என்றார். பீட்டாவில் காக்கை எல்லாம் காக்க முடியாது என்று ஜகா வாங்கிவிட்டனர்.

இதற்கிடையே ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக் என்று உதவி கோரி அழைத்தேன். அவ்வப்போது காக்கை தண்ணீர் குடித்ததா என்று பார்த்து வரச் சொன்னேன். குடித்திருக்கவில்லை.

ஆட்டோ அண்ணா என்பவர் பற்றி ஹிந்துவில் ஒரு கட்டுரை வந்திருந்தது. அவரது எண்ணை அழைத்தேன். பாஸ்கர் என்னும் ஆட்டோ ஓட்டுநர் தாம்பரத்தில் நாய் ஒன்றை மீட்கச் சென்றிருக்கிறேன். ஒரு மணி நேரத்தில் வருகிறேன் என்றார்.அரை மணி கழித்து அழைத்தேன். ‘ வந்து ப்ளூ கிராஸ் எடுத்துச் செல்கிறேன். ஆட்டோ கட்டணம் மட்டும் கொடுங்கள்’ என்றார்.

ஆட்டோ அண்ணா பெயர் பாஸ்கர். விலங்குகளைக் காப்பதையே தொழிலாக வைத்துள்ளார். நாய், பூனை, பறவைகள் என்று அவை அமர்வதற்கான வகையில் ஆட்டோவில் கூண்டுகள் வைத்து மாற்றியுள்ளார்.

அவரை அழைத்துக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்றோம். காக்கையைக் காணவில்லை.

‘காக்கா எழுந்து நடக்கற அளவுல இருந்திச்சா?’ என்றார். ‘இல்லை’ என்று ஃபோட்டோவைக் காட்டினேன்.

‘அனேகமா பூனை கொண்டு போயிருக்கும்’ என்றவர், ‘இது நடக்கறதுதான். பறவைகள் அடிபட்டு விழுந்தா தண்ணி வெச்சுட்டு, மூங்கில் கூடை போட்டு மூடிடுங்க. காப்பாத்திடலாம்’ என்றார்.

இவ்வளவு பிரயத்னப்பட்டு காக்கையைக் காக்க முடியவில்லையே என்று வருத்தம் அனைவருக்கும். ‘என்னங்க பண்றது, பூனை, நாய் இதெல்லாம் வந்தா அவ்ளோதான். போனாப்போவுது’ என்று இறங்கினார்.

அப்போதுதான் உறைத்தது. இவ்வளவு அடிபட்ட காக்கை தானாக அந்தச் சிறிய இடத்திற்குள் வந்து விழுந்திருக்க வழி இல்லை. பூனை கொண்டுவந்து போட்டிருக்க வேண்டும். என் மகன் மேலே போக, பூனை நகர்ந்திருக்கவேண்டும். ஆள் நடமாட்டம் குறைந்தவுடன் வந்து எடுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும். மிருக உலகம். வருத்தப்பட வழி இல்லை என்று சிந்தித்தவாறு சிறிது நேரம் நின்ற போது ஏக்கத்துடன் அந்தக் காக்கை எங்களைப் பார்த்திருந்த பார்வை மனதிற்குள் ஓடியது. ‘பூனை என்னை இங்கு போட்டுள்ளது. காப்பாற்றுங்கள்’ என்று மவுன மொழியில் கேட்டதோ என்னவோ.

‘நான் மனுசங்களுக்கு வண்டி ஓட்டறதில்ல. மிருகங்களுக்கு தான் ஓட்டறேன். யார் வீட்டுலயாவது நாய், பூனைக்கு ஒடம்பு சரி இல்லேன்னா அதுங்கள ஆஸ்பத்திரிக்கி கூட்டிக்கிட்டுப் போவேன். ஒரு வேளை இறந்துடுச்சுன்னா, அதக் கொண்டுபோய் அடக்கம் பண்ணிடுவேன். நேத்து கூட ஈஞ்சம் பாக்கத்துல நாய் ஒண்ணு அடி பட்டுக் கெடக்குன்னு தகவல் தெரிஞ்சு, போய் காப்பாத்தி அனுப்பி வெச்சேன்’ என்றார் அலட்டிக்கொள்ளாமல்.

‘வெச்சுக்குங்க’ என்று சிறிதளவு பணம் கொடுத்து அனுப்பினேன்.

காக்கை குருவி எங்கள் சாதி என்ற பாரதி இவரைப் பார்த்து மகிழ்வான். Animal Rescue Baskar +91-94451-59587

பி.கு.: ப்ளூ க்ராஸ், பீட்டா முதலானவை தமிழகத்தில் இல்லை என்று அறிவித்துவிடலாம். தண்டத்துக்கு இரு இயக்கங்கள்.

#Animalrescue #autoanna

ஆட்டோ அண்ணா பாஸ்கர்
ஆட்டோவில் கூண்டு
நாய் , பூனை பிடிக்க உபகரணங்கள்
நாய்களுக்கான உணவையும் கொண்டுவருகிறார்.

விசும்பில் ஒரு துரும்பு

பூமியில் இருந்து எடுத்த Time Lapse காணொளியின் பின்னணியில் பால் மண்டலம் தெரிகிறது. கார்ல் சேகன் என்னும் அறிவியலாளர் இப்படிச் சொல்கிறார் ‘பூமி என்பது யாது? நினைக்க முடியாத அளவு பெரியதான பிரபஞ்சத்தில், இறந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்தின் நிரந்தரமற்ற ஒளியில் யதேச்சையாக ஒளிரும் சிறு துரும்பு’. 

“The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there–on a mote of dust suspended in a sunbeam.”

பூமியே அவ்வளவுதான். அதில் நாடு, ஊர், மொழி, மனிதன் இதெல்லாம் என்ன? ஏற்றத்தாழ்வு, வேற்றுமைகள் இவை எல்லாம் என்ன ஒரு பொருட்படுத்தத் தகாத விஷயங்கள் அன்றோ ?

பூமி மட்டுமில்லை. மற்ற எல்லாமே, நாம் அனைவருமே வெடித்துச் சிதறிய ஏதோ ஒரு நட்சத்திரத்தின் ஒரு துகளின் பிள்ளைகள். ஆக மொத்தம் சாம்பல். அவ்வளவுதான். 

‘ஆழித் துரும்பெனவே அங்குமிங்கும் உன்னடிமை, பாழில் திரிவதென்ன பாவம் பராபரமே’ என்கிறார் குமரகுருபரர். 

பசு மாட்டின் வாலில் உள்ள ஒரு மயிரின் நுனியை நூறில் ஒரு பங்காக்கி, அதில் ஒரு பங்கை எடுத்து அதிலும் நூறில் ஒரு பங்கை எடுத்து, அதை மனதளவில் நூறாக ஆக்கினால் அதில் உள்ள ஒரு பங்கு அளவே ஆத்மாவின் அளவாகும் என்று அஹோபில படம் 44ம் பட்டம் ஶ்ரீமத் அழகியசிங்கர் தனது உபன்யாசத்தில் சொல்கிறார்.

ஶ்ரீமத் அழகியசிங்கர் சொல்வதையும் கார்ல் சேகன் சொல்வதையும் ஒன்றிணைத்துப் பார்ப்பது புதிய திறப்பைத் தருகிறது. கார்ல் சேகன் சொல்வது ‘spec of dust’ என்னும் துரும்பின் ஒரு சிறு பகுதி. ஆத்மா என்பதன் அளவும் அத்தகையதாகவே இருப்பதாகச் சொல்கிறார் ஜீயர் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் மனிதன் என்னும் மிகச்சிறிய அல்ப வஸ்துவைக் கண்டு கழிவிரக்கமே தோன்றுகிறது.

ஆக, வேதாந்தமும், அறிவியலும், விஞ்ஞானமும் மெய்ஞானகும் ஒரே விஷயத்தை வேறு வேறு மொழிகளில் சொல்கின்றன. இரண்டு முறைகளுமே மிகப்பெரிய பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒரே நேரத்தில் பிரபஞ்சத்தின் பிரும்மாண்டத்தையும் பூமி மற்றும் அதில் வாழும் உயிர்களின் மிகச் சிறிய, பொருட்படுத்த முடியாத தன்மையையும் ஒருங்கே கூறி வியக்க வைக்கின்றன.

விஞ்ஞானத்தயோ மெய்ஞானத்தையோ முழுதும் அறிந்தவனால் தான் என்னும் அகம்பாவம் கொள்ளவும், ‘நான் பெரியவன், என் வழியே சிறந்தது’ என்று கொள்ள வழியே இல்லை.

உங்கள் கருத்து என்ன ? நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள் ?

பால்வெளியைப் பின்புலத்தில் கொண்டு, பூமிச் சுழற்சியைக் காட்டும் ஒரு காணொலி.

தமிழக பாஜக கவனத்திற்கு..

பாஜக தலைவர் திரு.முருகன் அவர்களே, வணக்கம்.

சித்தாந்த ரீதியில் சொந்த வீடு என்றாலும் தவறென்றால் சொல்லத்தான் வேண்டும். 

‘சொன்னால் விரோதமிது ஆகிலும் சொல்லுவேன் கேண்மினோ’ என்னும் ஆழ்வார் வாக்கிற்கிணங்க சொல்லிவைக்கிறேன். 

நீங்கள் யாரோ ஒருவரைச் சமூகச் சீர்திருத்தக்காரர் என்று அபாண்டமாகச் சொன்னது தவறு என்றே நினைக்கிறேன். ‘உன்னை யார் கேட்டார்கள்?’ என்றால் யாரும் கேட்கவில்லை. ஆனாலும் தர்மம் எதுவோ அதைச் சொல்லவே ஸ்வதர்மம் பழக்கியுள்ளது. 

பாஜக அவருக்குக் கோவிலே கட்டினாலும் பாஜகவிற்குப் பலன் இருக்கப்போவதில்லை. அந்த மனிதரின் கொள்கையைத் தூக்கிப் பிடிப்பவர் / தூக்கிப் பிடிப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்பவர்கள் யாரும் பாஜகவிற்கு வாக்களிக்கப் போவதில்லை. ஏனெனில் ஆட்டு மந்தைக் கூட்டத்திற்குச் சிந்திக்கத் தெரியாது. இல்லையென்றால் தெய்வத் தமிழ் மொழியைக் காட்டுமிராண்டி பாஷை என்றும், திருக்குறளை மலம் என்றும், கண்ணகியைத் ****ள் என்றும் வெளிப்படையாகச் சொன்ன கன்னடக்காரரைத் தமிழர் தலைவர், தந்தை என்று எந்த மானமுள்ள மனிதனும் தூக்கிப்பிடிக்க மாட்டான். 

இன்று மாரிதாசின் முயற்சியால் சாதாரண மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றுள்ளனர். அந்த மூன்றெடுத்துப் பிம்பத்தை வைத்துப் பிழைப்போரைக் கேள்வி கேட்க மக்கள் தயாராகி வருகின்றனர். இந்த நிலையில் ஒன்று அவரை ஆதரிக்கிறோம், அவரை சமூகச் சீர்திருத்தவாதி என்று ஒப்புக்கொள்கிறோம் என்று சொல்லும் பத்து கட்சிகளில் பதினொன்றாகக் காட்டிக்கொண்டு, ஆகக் குறைவான வாக்கு வாங்கலாம். ஏனெனில் இருக்கும் அத்தனைக் கட்சிகளும் அந்த நபரை ஆதரிப்பவர்களே. ‘காங்கிரஸை அழிக்க வேண்டும்’ என்று முழங்கியவரை இன்று காங்கிரஸ் மதிப்பதாகக் கூறிக் கொள்வதைப் போல பாஜகவும் சொல்லி, காணாமல் போகலாம். 

இல்லையென்றால் ‘நாங்கள் அவரை மதிக்கவில்லை. ஏனெனில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் , இல்லையேல் இந்தப் பரந்த பாரத நாடு துண்டாடப் பட வேண்டும் என்றும், சுதந்திர தினத்தைத் துக்க தினமாக அனுஷ்டித்தவரை நாங்கள் கடுகளவிற்குக் கூட மதிக்கவில்லை. இல்லாத விருதுகள் வாங்கியவர் என்று பொய்ப் பிம்பம் ஏற்படுத்தப்பட்டு ஊர் நெடுகிலும் சிலை வடியில் நிற்கும் அந்த நபரைக் கொண்டாடுவது ஜின்னாவைக் கொண்டாடுவது போன்றது. அகண்ட பாரதம் என்னும் உயரிய கருதுகோளைக் கொண்டவர்களாகிய எங்களால் தற்போதுள்ள பாரதத் தாய் துண்டாடப் பட வேண்டும் என்று விரும்பியவரை, இந்தப் பாரத நாட்டின் ஆன்மீக வேர்களை அவமரியாதை செய்தவரை, பாரதப் பண்பாட்டின் அடையாளமான ஶ்ரீராமர், விநாயகர் முதலியோரைக் கீழ்த்தரமாக விமர்சித்தவரை நாங்கள் கொண்டாடுவதை விடுங்கள், ஒரு தலைவராகக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாது’ என்று ஒரு நிலையை எடுத்தால், ‘ஓஹோ இந்தக் குருட்டு வழிபாட்டு வழியைத் தவறு என்று தெரிந்தாலும் ஆதரித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை போல’ என்கிற எண்ணம் திராவிட விஷப் பாம்புகளின் கீழ் வேறு வழியின்றி நின்றுகொண்டிருக்கும் தமிழக மக்கள் மத்தியில் உருவாகும். அவர்கள் உங்கள் பக்கம் வருவார்கள். 

எனவே, உங்கள் நிலைப்பாட்டை ஸ்திரப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். அதற்கு ‘சிந்தன் பைடக்’ ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து விவாதித்து நிலைப்பாட்டை வகுத்துக் கொள்ளுங்கள். 

அதை விடுத்து, ‘எங்காத்துக்காரரும் கச்சேரிக்குப் போனார்’ கதையாக நடந்துகொண்டால், தனியாக நிற்க வேண்டியது தான். தொண்டர்களும் குழம்பி, மக்களும் வெறுத்து … அந்த வாழ்க்கை பாஜகவிற்கு வேண்டாம்.

ஆக, அவரைப் போற்றுவதாகக் காண்பித்துக்கொண்டு ‘also ran’ என்று வருவது. அப்படித்தான் செய்வோம் என்றால் அடல்ஜி, சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி வரிசையில் இவரின் படத்தையும் உங்கள் பதாகைகளில் போட்டுக்கொள்ளுங்கள். இல்லை அவரைக் கொண்டாடாமல் ‘நான் வெளியிட்ட செய்தி தவறானது. மன்னிக்கவும். நாங்கள் அவரைக் கொண்டாடவில்லை’ என்று அறிவிப்பது. 

தனது இறுதி வரை அந்த நபரின் கொள்கையை எதிர்த்த முத்துராமலிங்கத் தேவரைக் கொண்டாடும் போது அவர் எதிர்த்த மனிதரைக் கொண்டாடுவது சரியா என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

அரசியல் சரி நிலை என்பது இப்பொது உங்களுக்குத் தேவையற்றது. தேசத்திற்குச் சரியானது மட்டுமே உங்களிடம் எதிர்பார்ப்பது. 

எதிர்பார்ப்பை வீணாக்கிவிடாதீர்கள்.

பொதுத்துறை ஊழியர்கள் கவனத்திற்கு…

நான் பொதுத்துறைக்கு எதிரானவன் அல்லன்.

ஆனால்

எல்.ஐ.சி. உருப்பட வேண்டுமென்றால் அதில் உள்ள வயது மூத்த, தெனாவெட்டு அதிகம் உள்ள, வேலையில் அக்கறை இல்லாத பணியாளர்களுக்கு விருப்ப ஓய்வு கொடுத்து அனுப்ப வேணும். அதெப்படி ஒருசில கிளைகள் பிரமாதமாகவும் சிலது திராபையாகவும் இருக்க முடிகிறது? மயிலாப்பூர் கிளைக்கு 5 ஸ்டார் கொடுக்கலாம் என்றால் என்.எஸ்.ஸி. போஸ் சாலை கிளைகளுக்கு மைனஸ் 50 ஸ்டார் கொடுக்கலாம். அதிலும் சில சீட்டுகளில் அமர்ந்துள்ளவைகளுக்கு ( வேண்டுமென்றே அஃறிணை) மைனஸ் 500 கொடுக்க ஒரு வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் நங்கநல்லூர் கிளை ஓஹோவென்றும், ஆர்.ஏ.புரம் கிளை சுமாராகவும் செயல்படுவது ஏன் என்று அந்த வங்கி யோசிக்க வேண்டும். பாரத ஸ்டேட் வங்கியிலும் நங்கநல்லூர் ஓஹோ, மந்தைவெளி கொடுமை.

கனரா வங்கியின் மந்தைவெளிப்பாக்கம் கிளை நன்றாகவே செயல்படுகிறது. மற்ற இடங்கள் பற்றித் தெரியவில்லை.

கொரோனா காலத்தில் வேலையில் இருப்பதே பூர்வபுண்ணிய பலன் தான். அதுவும் அரசு வேலையில் இருப்பது பெரிய கொடுப்பினை இருந்தாலே முடியும். இதனை நினைவில் கொண்டு பொதுத்துறை ஊழியர்கள் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஏர்டெல் நிறுவனத்தில் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் அதிகரித்துள்ளனர். அவர்களில் பலருக்கும் கொரோனாவினால் வேலை போய்விட்டது. வோடஃபோன் என்ன ஆகும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அரசு நிறுவனங்கள் அப்படியன்று. ஊழியர்களுக்கு வேலை உள்ளது.

எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று நமது அரசு நிறுவனங்களைக் கரித்துக் கொட்ட நிறையவே வாய்ப்புள்ளது. ஆனாலும், அவ்வாறு எழுதக் கைவருவதில்லை. ஏனெனில் பொதுத்துறை என்பது வேற்றுக்கிரகம் இல்லை. அவை நமது குருதிச் சொந்தம். நம் உப்பு, அவர்கள் சம்பளம். அவர்கள் உழைப்பு, நமது உரிமை. ஏனெனில் நாமே அவர்கள்.
பொதுத்துறை அழிவது நாட்டுக்கு நல்லதில்லை.

அதற்காக ஏர் இந்தியா போல ஆழும் பாழும் ஆனால், பேசாமல் இருக்க முடியாது. சொந்தம் ஒன்று குட்டிச்சுவராகப் போனால் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாதன்றோ? அதைப் போல் தான் எல்.ஐ.சி.யும்.

எல்.ஐ.சி. ஊழியர்கள், பி.எஸ்.என்.எல். ஊழியர்கள் முதலியவர்கள் இதனைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஏற்கெனவே எல்.ஐ.சி.யின் பங்குகள் விற்பனைக்கு என்று அரசு கூறியுள்ளது. கொரோனாவால் தப்பியுள்ளீர்கள். ஆனால், 2021-22ல் அவசியம் நடந்துவிடும். அப்போதும் இப்படியே ‘எவன் அப்பன் வீட்டு வேலை’ என்று நடந்துகொண்டால் அம்போ தான். தொழிலாளர்கள் யூனியன்கள் எல்லாம் முதலில் வீரம் காட்டுவார்கள். பின்னர் அவர்களுக்குப் புரியும்படி அரசு நடந்துகொள்ளும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். இந்த அரசு செய்யும். 370 எப்படி வந்தது?

எனவே, பொதுத்துறை ஊழியர்களே விழித்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் வேலைகள் உங்களிடம் இருக்க வேண்டுமென்றால் வேலை செய்யுங்கள். வாடிக்கையாளர்களைக் கனிவுடன் நடத்துங்கள்.

நானும் முன்னாள் பொதுத்துறை ஊழியரின் மகனே. எனவே அத்துறையின் மீதான பாசம் உண்டு. ஆனாலும், தாயும் மகனும், வாயும் வயிறும் கதை தான்.

விழித்துகொள்ளுங்கள். உண்மையாக வேலை செய்யுங்கள். உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அரிய வாய்ப்பை நழுவ விடாதீர்கள்.

இத்தனைக்கும் காவல் துறை, மருத்துவம் என்று அரசுத் துறையில் ஊழியர்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து வேலை செய்கின்றனர். அவர்களைப் பார்த்தாவது திருந்துங்கள். ப்ளீஸ்.

இதெல்லாம் முடியாதென்றால், அதிக அளவில் இளைஞர்களைப் பணியில் அமர்த்தி, சோம்பேறியர்களுக்கு விருப்ப ஓய்வு கொடுத்து அனுப்ப வேண்டியதுதான்.

நான் அப்படித்தான் செய்வேன்.

ஃபேஸ்புக்ல் இருந்து விடுதலை

வெற்றிகரமாக மூன்றாவது முறையாக என்னை ஃபேஸ்புக்கில் இருந்து நீக்கியுள்ளனர்.

முதல் முறை ‘உ.வே.சா’வின் ‘என் சரித்திரம்’ நூலை அணுஅணுவாக வாசித்து, அனேகமாக ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் பற்றிய சிறு குறிப்புகளை எழுதி வந்தேன். நிகழ்காலத் தமிழ்ச் சூழல், தமிழில் இருந்து ஆன்மீக உணர்வை வெற்றிகரமாக நீக்கி, தமிழை மலடாக்கி வைத்துள்ள கல்விப்புலம் என்று பலதையும் ஆதாரங்களுடன் சிறு குறிப்புகளாக எழுதி வந்தேன். ரூ 200 பெற்றுக்கொண்டு பணியாற்றும் திராவிட போலிப் பகுத்தறிவுக் கூலியாட்கள் மூலம் தமிழகத்தின் ஒரு அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்த சமூக ஊடகப் பிரிவு அதிகமான புகார்களை அனுப்பி, என் ஃபேஸ்புக் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை முடக்க வைத்தது. சில கேள்விகளுக்குப் பின் தடை நீக்கம் பெற்றேன்.

இந்த நேரத்தில் ‘ஆசிரியர் பக்கம்’ (Author Page) ஒன்றை நிறுவியிருந்தேன் (ஆமருவிப்பக்கங்கள் என்பது பெயர்). எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று இன்னொரு ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை நிறுவி அதனை அந்த ஆசிரியர் பக்கத்திற்கு அட்மின் பொறுப்பு கொடுத்திருந்தேன். என் கட்டுரைகள் அனைத்தையும் அந்த ஆசிரியர் பக்கத்திலேயே எழுதியும் வந்தேன். என் நூலான ‘நெய்வேலிக் கதைகள்’ அத்தளத்திலேயே வெளியானது.

தொடர்ந்து என் ஆசிரியர் பக்கத்தில் கட்டுரைகள் வெளிவந்த வண்ணம் இருந்தன. நேற்று அந்தக் தளத்தையும் முடக்கியுள்ளனர். சர்க்காரியா கமிஷன் பரிந்துரைகளின் தமிழ் வடிவத்தைப் பகிர்ந்திருந்தேன் என்று நினைவு.

ஒரு 200 ரூபாய் செய்யும் வேலை என்று தெரிகிறது. இந்த முடக்கம்-நீக்கம்-முடக்கம் விளையாட்டு வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து முடக்கத்தில் இருந்து வெளிவர விருப்பம் இல்லை என்னும் எண்ணத்துடன் அத்தளத்தில் இருந்து விலகிவிட்டேன்.

சிறந்த அரசியல் ஊடகவியலாளரான மாரிதாஸ் எழுதிய ‘நான் ஏன் நரேந்திர மோதியை ஆதரிக்கிறேன்’ நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருந்தேன். அந்த மொழிபெயர்ப்புப் பகுதியின் சுட்டியை என் பேஸ்புக் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தில் வெளியிடிருந்தேன். திடீரென்று அந்தப் பதிவு பற்றிப் புகார்கள் வந்தன என்பதால் ப்ரொஃபைல் முடங்கியது. விளக்கம் கேட்டனர். கொடுத்தேன். முடக்கம் நீக்கினர். பின்னர் நானே அந்தப் ப்ரொஃபைல் பக்கத்தை முடக்கிவிட்டேன். ( ஒருவாறு விலக முடிவெடுத்துவிட்டேன்).

கருத்துரிமை, ஊடக உரிமை என்று வாய் கிழியும் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் முதலிய எந்தப் புறம்போக்குகளும் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்போவதில்லை என்பதை அறிவேன்.

வாசகர்கள் என் ட்விட்டர் தளமான https://twitter.com/amaruvi ல் இணைந்து தொடர்ந்து வாசிக்கலாம்.

தேரழுந்தூர் காட்டும் சமய ஒற்றுமை

எப்படியாவது சைவ வைஷ்ணவ ஒற்றுமையைக் குலைக்க வேண்டும் என்று முயல்கிறார்கள்.

எப்படியாவது சிறுதெய்வம், பெருதெய்வம் என்று பிளவு படுத்திவிட வேண்டும் என்று விடாமல் முயற்சி செய்து பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் புறந்தள்ளி, சனாதன தர்மத்தின் பல தெய்வங்களுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருக்கும் உறவைக் காப்பாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது தேரழுந்தூர் எனும் வைணவ திவ்யதேசம்.

ஆண்டுதோறும், விநாயகர் சதுர்த்தி அன்று தேரழுந்தூர் ஆமருவியப்பன் கோவிலில் இருந்து தளிகை, பெருமாளின் வட்டிலில் புனித தீர்த்தம் எடுத்துக் கொண்டு ஆமருப்பெருமாள் கோவில் பட்டாச்சாரியார் அவ்வூரில் உள்ள கம்பர் வழிபட்ட விநாயகர் கோவிலுக்குச் செல்கிறார். அங்கு அவரே விநாயகருக்கு அபிஷேகம் செய்து, தளிகை நைவேத்யம் செய்கிறார். இந்தப் பழக்கம் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரு வழக்கம்.

அதை ஒட்டி, இன்று தேரழுந்தூரின் பெருமாள் கோவில் பட்டர் கம்பர் வழிபட்ட விநாயகருக்கு உரிய மரியாதைகளைச் செய்தார்.

கம்பர் வழிபட்ட விநாயகருக்கு மரியாதைகள்

ஒரு காலத்தில் மேள தாளத்துடன் நடைபெற்ற இந்த உற்சவம் தற்போதும் நடைபெறுகிறது.

இதைப் போன்றே, ஆமருவியப்பனின் வருடாந்திர பிரம்மோற்சவம் துவங்கும் முன் ஐயனார் குளத்திற்கு அருகில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஐயனார் சுவாமிக்கு ஆமருவியப்பனின் காப்பு அனுப்பப்படும். ஐயனார் கையில் காப்பு ஏறியதும், ஐயனாரின் உற்சவ மூர்த்தி நான்கு வீதியும் எழுந்தருளி, பெருமாளின் உற்சவங்கள் நல்லவிதமாக நடைபெற மற்ற எல்லைக் காவல் தெய்வங்களிடம் விசாரித்து வருவது என்பது ஐதீகம். தற்போது ஐயனாரின் உற்சவர் திருமேனி பாதுகாப்பு கருதி திருவாரூரில் இருப்பதால், வீதிப் புறப்பாடு நடைபெறுவதில்லை என்று சொல்கிறார்கள்.

இதைப் போலவே, ஆண்டுதோறும் உற்சவங்களின் போது கடகடப்பைக் குளம் அருகில் உள்ள எல்லைப் பிடாரி அம்மன் கோவிலுக்கும் புடவை, எண்ணெய், அரிசி முதியன ஆமருவியப்பனிடம் இருந்து செல்கிறது.

இதைத் தவிரவும், ஆண்டுதோறும், மாசிப் புனர்வசுவன்று ஆமருவியப்பன் ராமர் வேடம் பூண்டு அவ்வூரின் கிழக்கே எழுந்தருளியுள்ள வேதபுரீஸ்வரர் என்னும் பரமசிவனுக்குச் சேவை சாதிக்கும் உற்சவமும் இன்றளவும் நடைபெற்றுவருகிறது.

வாய்ப்பு கிடைத்தால் ஒருமுறை தேரழுந்தூர் சென்று வாருங்கள். திருமங்கையாழ்வார் பாடிய ஆமருவியப்பனையும், திருஞானசம்பந்தர் பாடிய வேதபுரீஸ்வரரையும், கம்பர் வழிபட்ட காளி மற்றும் விநாயகரையும் தரிசித்து வாருங்கள்.

கொஞ்சம் வரலாற்றைச் சுவாசித்து வாருங்கள்.