CAA சம்பாஷணை

‘நாடே பத்தி எரியறச்சே, நீ ஶ்ரீரங்கம் போனா என்ன, பெருமாள் கோவில்ல கூட்டம் இருந்தா என்ன, அமைதியா சேவிக்கலைன்ன என்ன, கலை விஷயம் இருந்தா என்ன? என்னமோ பெரிய விஷயம் மாதிரி எழுதறயே? CAA பத்தி எழுதறதான? டெல்லி வயலன்ஸ் பத்தி எழுதறதான..’
 
‘ஸ்வாமி அதுக்கு நிறைய பேர் இருக்கா. ஃபேஸ்புக், பிளாக், ட்விட்டர் எதுலயும் விஷத்த வாரிக் கொட்டறா. இந்த மீடியம் எல்லாமே விஷவாயுக் கலன்களாவே இருக்கு. இதுலயே கடந்து உழல்ற மக்களும் விஷ வாயுவையே பிராணவாயுவா சுவாசிச்சுண்டிருக்கா. இதுல CAA வயலன்ஸ் மட்டுமே நாட்டுல நடக்கற மாதிரியே நடிக்க வேண்டியிருக்கு. ஆனா நாட்டுல பல விஷயங்களும் நடக்கறது. முன்ன நடந்தது எல்லாமே இப்பவும் நடந்துண்டே இருக்கு. அதுல என் அனுபவத்த எழுதினேன். உலகம் ஒண்ணும் மாறிடல்ல. எல்லாம் பழைய மாதிரியேதான் நடக்கறதுன்னு சொல்றேன். அவ்வளவுதான்.’
 
‘அது சரி. ஆனா, வன்முறை, கலவரம், சட்டம், அரசு நடவடிக்கை இப்படி எதையுமே கண்டுக்கலயே, என்ன எஸ்கேபிஸமா?’
 
‘ஸ்வாமி, எனக்குத் தெரிஞ்சதப் பத்தி மட்டுமே எழுதறேன். தெரியாததக் கத்துக்கறேன். இதுக்காக உலகத்துல நடக்கற எல்லாத்தப்பத்தியும் கருத்து சொல்லிண்டே இருக்கணும்னா எனக்கு 24 மணி நேரம் போறாது. வேலை இருக்கு, படிப்பு இருக்கு, பசங்களுக்கு வழிகாட்டறது இருக்கு, அனுஷ்டானங்கள் இருக்கு, குடும்ப வேலைகள், இப்படிப் பலதும் இருக்கு. வன்முறை பத்தி, போராட்டம் பத்தி நான் சொல்லல்லேன்னா போராட்டம் நிக்கப்போறதா? கட்சிகள் மைனாரிட்டி மக்களை முட்டாள்கள் மாதிரியே நடத்தறத மாத்திக்கப் போறாளா? இல்லை தூண்டி விடறத நிறுத்தப் போறாளா? இல்ல கோர்ட்டுதான் லிபரல் நாடகம் போடறத நிறுத்தப் போறதா? எதுவும் இல்ல. எரியற நெருப்புல என்னோட ஹவிஸ் வேண்டாம். அவ்ளோதான்.’
 
‘அப்ப அந்தச் சட்டம் பத்தி உன்னோட கருத்துதான் என்ன? உனக்கு கருத்து, எண்ணம் இருக்கா, இல்லையா?’
 
‘நான் அந்த சட்டத்தை முழுக்க படிச்சுட்டேன். இந்தியர்களுக்கு எதிரா ஒண்ணும் இல்லை.’
 
‘அப்ப நீ ஆதரிக்கற, இல்லையா? அப்படீன்ன அதைப்பத்தி எழுதலாமேன்னுதான் கேக்கறேன்’
 
‘சட்டம் படிச்ச பல பெரிய மனுஷாள்ளாம் சொல்லியாச்சு. நம்ம சிஎம். கூட இதுல அப்படி என்ன எதிரா இருக்குன்னு கேட்டிருக்கார். முழுக்க படிச்ச யாருக்கும் புரியும். இதுல நான் சொல்ல என்ன இருக்கு?’
 
‘அப்ப பழைய ஃபைனான்ஸ் மினிஸ்டர் எதிர்க்கறாரே, ஹிந்து எதிர்க்கறதே, இவாள்ளாம் பொய் சொல்றாளா?’
 
‘ஸ்வாமி, ஆள விடுங்கோ. நான் அந்த சட்டத்தைப் படிச்சுட்டேன்னு சொன்னேன். நீங்க வேற எதையோ கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?’
 
‘அப்ப நீ என்னதான் சொல்ல வர?’
 
‘ஆபீசுக்கு நாழியாறதுன்னு சொல்ல வரேன். எங்கிட்ட பிளாக் மணி இல்ல, வேலைக்குப் போனாதான் சாப்பாடு, எனக்கு ஸ்பான்ஸர் பண்றதுக்கெல்லாம் ஆளில்ல. பொழப்பப் பார்க்கணும். இதத்தான் சொல்ல வரேன்.’
 
‘டொக்’. #CAA

ஶ்ரீரங்கத்தில் 24 மணி நேரம்

‘சீக்கரம் போங்கோ. க்யூ பெருசா இருக்கு’ வெள்ளை கோபுர வாசலில் நின்றிருந்த ஸ்வாமி அவரசரப்படுத்தினார்.

பிப் 23, 2020. காலை 6:30 மணி. அமாவாசை.

பஞ்சகச்சம் மற்றும் ஶ்ரீவைஷ்ணவ அடையாளங்களுடன் கோபுர தரிசனத்துடன் நுழைகிறேன்.

ஆச்சார்யனிடம் அனுமதி பெற்றுப் பெருமாளைச் சேவிக்க எண்ணி உடையவர் சன்னிதிக்குச் சென்றோம். பரம காருண்ய சீலராக எம்பெருமானார் எழுந்தருளியிருந்தார். ‘ஏதோ எழுதுகிறான்’ என்று சிலர் சொல்லக் கூடிய அளவில் என்னை நிற்கவைத்த பெருமகனார் புன்முறுவல் பூத்தபடி எழுந்தருளியிருந்தார். ஒருகணம் மெய் சிலிர்த்தது. பகுத்தறிவு, புண்ணாக்கு என்று கேலி எழுத்துக்களையே செய்துகொண்டிருந்த அடியேனைத் தமிழில் தன்னைப் பற்றி எழுதவைத்து (‘நான் இராமானுசன்’) வாழ்க்கையையே மாற்றியருளிய பெரும்பூதூர் மாமுனி மோனத்தவத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

வெளியேறி, இலவச தரிசன வரிசையில் நப்பாசையில் நிற்கிறேன் (எதுக்கு HR & CEக்கு நம்ம காசு போகணும்? என்னும் என் தர்க்கம் + அதற்கான நறுக் பதில் மனைவியிடமிருந்து).

இலவச வரிசை என்னும் சொல் காயப்படுத்துகிறது. பெருமாள் எல்லாருக்கும் இலவசம் இல்லையா? அதென்ன பணம் கொடுத்து சேவிப்பது? அவன் என்ன இறைக்காட்சிச் சாலையில் உள்ள நோக்கத்தக்க  பொருளா? அரை மணி கழிந்த பின் அதே இடத்தில் நிற்பதை உணரும் தருணம். ‘கவர்மெண்டோ யாரோ, பெருமாளுக்கு கொஞ்சமாவது செய்வாளோனோ? 50 ரூபா வரிசைல போகலாம் என்னும் மனையாள் வாக்குப் பரிபாலகனாய் வெளியேறினால், 50 ரூபாய் வரிசை இன்னமும் நீளமானதாகத் தோன்ற, ‘இப்பிடியே நின்னுண்டிருந்தா யாரையும் சேவிக்க முடியாது’ என்னும் ஆசீர்வாதவாணிக்கு ஆட்பட்டு 250ரூபாய் வரிசையில் நின்று, சில கட்டுகளைத் தாண்டி அரங்கனின் காயத்ரி மண்டபத்தின் முன் இலவச மற்றும் ஐம்பதுகளுடன் ஐக்கியமானோம். இறைவன் முன்னிலையில் அனைத்தும் ஒன்றல்லவா?

ஒருவழியாகக் காயத்ரி மண்டபத்தினுள் நுழைந்தோம். பிரபஞ்ச அளவுக்கான நிசப்தத்தில் துயில் கொண்டிருக்கும் அரங்கனைச் சேவிக்க எண்ணி நிமிர்ந்தால் அரங்கனின் அருந்துயில் கெடும் அளவிற்குக் கூச்சல். ‘நிற்காதீர்கள், நகருங்கள்’ என்பதைப் பலர் பல மொழிகளில் கத்திக்கொண்டிருந்தனர். ஊழியர்கள், சீருடை அணிந்த ஊழியர்கள், பட்டர்கள், பட்டர்கள் சொரூபத்தில் இருந்த இன்னும் சிலர், இஸ்கான் நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர் போன்று தோற்றம் அளித்த இன்னொருவர் என்று பலரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டும், உரத்து சிரித்துக்கொண்டும், பக்தர்களை நகர்த்த உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தனர். இவை எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் ஆழ்துயிலில் இருந்தான் அரங்கன். உறங்காவில்லியைத் தன் கண் அழகால் ஆட்கொண்டவனும், தன்னைக் கண்டால் பிறிதொன்றைக் காணத் தோன்றாத கண் அழகை உடையவனுமான அரங்க நகர் மேயவப்பன் புன்சிரிப்புடன் பள்ளிகொண்டிருந்தான். ‘இந்த சத்தத்தில் எப்படியப்பா படுத்திருக்கிறாய்?’ என்று மானசீகமாகக் கேட்டேன். பஞ்சகச்சம், திருமண் காரணத்தால் ‘ஸ்வாமி, சற்று தள்ளி நின்று சேவிக்கலாமே’ என்று மரியாதையாகச் சொன்னார்கள்.

காயத்ரி மண்டபம் துவங்கி அரங்கனின் கருவறைக்குள் செல்லும் வரை ‘அமலனாதிபிரான்’ சொல்லவேண்டும், திருப்பாணாழ்வார் கொண்டிருந்த மன நிலையை அடைய, மீட்டுருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும் என்று பல முறைகள் முயன்றேன். கூச்சல், அதட்டல் அதிகம் இருந்ததாலும், மக்கள் கூட்டமும் சற்று கட்டுப்பாட்டுடன் இல்லாதிருந்ததாலும் என்னால் முடியவில்லை. இறையுரு முன் அகமிழந்த நிலையில் ஓரிரு மணித்துளிகள் நின்றவாறு உறங்காவில்லி பெற்ற அனுபவத்தைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்னும் என் எண்ணம் ஈடேறவில்லை. பெரும் வருத்தம்.

கூட்டத்தில் நசுங்கி, பணமும் கொடுத்து, பெருமாளைக் கண்டு மனக்குறைகளை இறக்கி வைக்க வரும் பல மொழி பேசும் பக்தர்கள் எதிர்பார்ப்பது, தாங்கள் அரங்கனுடன் தனிமையில், ஒலிகள் அற்ற பெரு மவுனத்தில், எகாந்தத்தில் திளைத்துத் தங்களைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு செல்லவே. அதற்கான வசதியை, சூழலை ஏற்படுத்தித் தருவது கோவிலார் கடன். ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாகச் செய்யாமல் மனம் ஒன்றி மவுனம் கடை பிடித்தல் மிக மிக அவசியம். உள்ளே சயனத்தில் இருப்பவனுக்கே கூட தங்களது இரைச்சல் பொறுக்காது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். உணர மறுப்பவர்கள் காயத்ரி மண்டபத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். இதை நிர்வாகம் உடன் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

கோவிலாரும், பட்டர்களும் இன்ன பிறரும் வேறொன்றும் செய்ய வேண்டாம். பேசாமல் இருந்தாலே போதும். செல்பேசி கூடாது என்று அறிவிப்பு உள்ளது போன்று வாய்பேசியும் கூடாது என்று எழுதி வைக்க வேண்டும். அருமையான இறை அனுபவத்தைப் பக்தர்களுக்கு வழங்குவது கோவிலார் கடன்.

பின்னர் தாயார் சன்னிதியிலும் இவ்வாறே. பிரபஞ்சம் முழுமைக்குமாக வீற்றிருக்கும் தாயின் கருவறை முன், முகமது துக்ளக் படையெடுப்பால் பூமிக்குள் சென்று மீண்டு திரும்பிய தாய், அவள் வருவதற்கும் தோன்றிய புதிய தாய் என்று இருவரையும் அமைதியாக ஒருசேரக் கண்டு , ஓரிரு மணித்துளிகள் அமைதியான நின்று அந்தக் கொடிய வரலாற்றுத் தருணங்களை அசைபோட்டு, ‘இவ்வளவு தியாகங்கள் புரிந்து, மீண்டு வந்து எங்களுக்காகக் காட்சியளிக்கும் தாயே, உன் கருணைக்கு என்னிடம் கைம்மாறு இல்லையே’ என்று கசிந்துருகி வெறும் இரு மணித்துளிகள் கூட நிற்க வழி இல்லை என்பது மன்னிக்க முடியாத துன்பியல் நிகழ் யதார்த்தம். அதைவிடக் கொடுமை வெளியில் இருந்து பார்த்தால் தாயார் தெரிந்துவிடுவார் என்பதாலோ என்னவோ தாயார் சன்னிதியின் வாயிலில் வெள்ளை நிறத்தில் படுதா கட்டியிருந்தார்கள். அப்போது தளிகை கண்டருளப்பண்ணும் சமயமும் இல்லை. (இப்படிப் படுதா கட்டுவதை எதிர்த்து காஞ்சி பரமாச்சாரியார் ஒருமுறை அரசாங்கத்திற்கு எழுதியிருந்தார் என்று எங்கோ வாசித்த நினைவு).

தூண்கள் தோறும் மன்னர்களும், அரசிகளும், ஆச்சார்ய புருஷர்களுமாக நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கு அருகிலும் நின்று சற்று நேரம் நன்றி தெரிவித்தேன். ஓரிருவரது பெயர்கள் தெரியும். மற்றையோரையும் தெரிந்துகொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டேன்.

திடீரென்று உறைத்தது : துலுக்க நாச்சியார் என்னும் பீபி நாச்சியார் எங்கே? தரிசிக்காமல் வந்துவிட்டோமே என்னும் கழிவிரக்கம். ‘ஆமாம், பெருமாளையும் ஆச்சார்யாளையும் சேவிச்சாச்சோனோ,  துலுக்க நாச்சியார் இன்னொரு தடவை பார்த்துக்கலாம்’ என்ற அறிவுரையைப் புறந்தள்ளி விசாரித்தேன். சிலர் குழப்பினர். நுழைவாயிலில் அமர்ந்திருந்த அனுபவஸ்தரான தமிழகக் காவல் துறை அதிகாரி விபரமாக வழி காட்டினார். மீண்டும் வந்த வழியே சென்றேன். அரங்கனின் விமானத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள அர்ச்சுன மண்டபத்தில் நான் எதிர்பாராத மவுனத்தில் ஏகாந்தமாக அமர்ந்திருந்தாள் பீபி நாச்சியார், சுவரில் சித்திர வடிவில். அறை பூட்டப்பட்டிருந்தாலும் மெல்லிய எண்ணெய் விளக்கொளியில் சித்திர வடிவில் நின்ற பீபி நாச்சியார் பேசினாள். கூச்சல், குழப்பம், அதிகாரத் தோரணைகள், ‘நகருங்கோ நகருங்கோ’ நாமஸ்மரணைகள் எதுவும் இல்லாமல் சுமார் 10 மணித்துளிகள் பீபி நாச்சியாரைத் தியானித்து மனதிற்குள் கைகூப்பினேன். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அவள் அருள் வழங்கினாள் என்பதை உணரக் கூடிய அமைதி அந்த சன்னிதானத்தில் இருந்தது.

வெள்ளை கோபுரம் வழியாக மீண்டும் வெளியே வரும் வழியில் லக்சும்பெர்க் நாட்டில் இருந்து இரு சுற்றுலாப்பயணியர் கோபுரத்தை நோக்கி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ‘இந்தக் கோபுரம் மட்டும் ஏன் வெள்ளை நிறத்தில் உள்ளது என்று பேசிக்கொள்கிறீர்களா?’ என்று கேட்டேன். புன்முறுவலுடன் ஒப்புக்கொண்டனர். வெள்ளாயி என்னும் தேவரடியாரின் வரலாற்றைச் சொன்னேன். முகமது பின் துக்ளக்கின் ஶ்ரீரங்கப் படையெடுப்பின் போது வெள்ளாயி செய்திருந்த பெரும் தியாகத்தையும், அதற்கு அரங்கன் அவருக்குச் செய்திருந்த சன்மானத்தையும் கூறினேன். வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த இருவரில் ஒரு பெண்மணியின் கண்களில் நீர். ‘இத்தனைத் தியாகங்களைக் கடந்து இந்த சம்பிரதாயம் தழைத்து வந்துள்ளது’  என்று சொல்லி முடிக்கும் போது என் நா தழுதழுத்தது என்று சொல்லவேண்டியதில்லை.  ‘Enjoy your stay in the splendid spiritual grandeur of Srirangam’ என்று சொல்லி விடைபெற்றேன்.

மாலை வேளை காட்டழகியசிங்கர் கோவில், பின்னர் ஶ்ரீமான் வீரராகவன் சம்பத் நடத்திவரும் கோசாலை, மணவாள மாமுநிகள் பிருந்தாவனம் என்று கழிந்தது. பன்னீராயிரவர் தாங்கள் மடிந்து காத்தருளிய ஶ்ரீரங்கம், என்னால் விட்டுக் கிளம்ப முடியாத ஒரே இடம்.

பி.கு.: காலையில் உடையவர் சன்னிதியில் எழுந்த பக்திக் கிளர்ச்சியில் உடையவரைப் பற்றிக் கூரத்தாழ்வான் அருளிச்செய்த ‘யோ நித்யமச்சுதபதாம்’ தனியனை வாய்விட்டுச் சொல்லப்போக, அர்ச்சகர் ‘மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கோங்கோ’ என்றது, ‘நான் இராமானுசன்’ எழுதக் காரணமான கலை விவகாரத்தை நினைவுபடுத்தியது. எத்தனை நூல்கள் வந்தாலும்….ஹும்.

ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால்..

இன்று மாலை 4:30 மணி. ரேடியோ ஒன் அலைவரிசை (94.3).

நெறியாளர் மனோஜ் : ‘ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால் எடப்பாடி பழநிச்சாமி நடத்தும் ஆட்சியைப் பார்த்துப் புளகாங்கிதம் அடைந்திருப்பார்’ என்று அமைச்சர் உதயகுமார் சொல்றார். இப்படி ஒரு அமைச்சர் இருக்கார்னு இன்னிக்கி தெரிஞ்சுக்கிட்டோம். ஆமாம், இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா இல்ல? ஜெயலலிதா இருந்த வரைக்கும் எடப்பாடி பழநிச்சாமியே யாருன்னு தெரியல.’

பாடல் ஒலிபரப்பாகிறது.

நெறியாளர் மனோஜ்: ‘எம்.ஜி.ஆர்.சிலைக்கு ஆரஞ்சு பெயிண்ட் அடிச்சிருக்காங்க. அது காவி இல்ல, ஆரஞ்சுதான்னு அதை நிறுவின ஓ.ஸி.குமார் வாலண்டியரா சொல்றார். ஏங்க, காவி தமிழ் நாட்டுல வர்றதால என்ன களேபரம் வருதுன்னு தெரியாதா? நீங்களே பாதி காவி தானே?’

பாரத அரசிடம் அனுமதி, உரிமம் பெற்று நடத்தப்படும் தனியார் வானொலியில் இவ்வாறான பேச்சுக்கள் விதிமீறல் அன்றோ? மெதுவாக, நகைச்சுவை என்னும் பெயரில் விஷம் சிறிது சிறிதாக ஏற்றப்படுகிறது. அரசுகள் விழித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

சரி. நெறியாளர் கேட்ட கேள்விக்கான எனது பதில்: ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால் ரேடியோ ஒன் இன்றோடு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும். வக்கீல் விஜயனுக்கு நடந்தது நினைவில் கொள்வது நன்று.

ரேடியோ ஒன் மட்டுமன்று. சீமான், கமலஹாசன், பாரதிராஜா என்று கிருமிகள் சினிமாவிற்குள் மட்டுமே இருந்திருக்கும்.

முதல்வர் பழநிச்சாமி @CMOTamilNadu செயல்பட வேண்டிய நேரம் வந்துள்ளது. ஜெயலலிதா இருந்திருந்தாலே தேவலாம் என்று தேச விரோதக் கும்பல்கள் நினைக்கும் அளவிற்கு நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

வாழிய நற்றமிழ், வாழ்க நற்றமிழர்

வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு.

வந்தே மாதரம்.

சிராத்தம் – சில எண்ணங்கள்

பிராமணர்கள் செய்யும் சிராத்தம் (வருடாந்திர நீத்தார் கடன்) பற்றிய சில எண்ணங்கள்.

தற்காலத்திய சிராத்தம் இன்னமும் 10ம் நூற்றாண்டில் உள்ளது. ஸ்மார்த்தர்கள் செய்யும் சிராத்தம் பற்றி அடியேனுக்குத் தெரியாது. ஶ்ரீவைஷ்ணவர்கள் செய்வதைப் பற்றியே சொல்கிறேன்.

இத்தனை பக்ஷணங்கள் தேவையா? இத்தனை காய்கறிகள் தேவையா? அதிரசம், தேன்குழல், எள்ளுருண்டை, சில பச்சடி வகைகள், சீயன், திருக்கண்ணமுது, மனோஹரம், பல வகைகளில் கூட்டு வகைகள், துவையல், பல காய்கறிகள், சேப்பங்கிழங்கு, வாழைக்காய் என்று பட்டியல் நீள்கிறது.

தற்காலத்தில் நீரிழிவு அதிக அளவில் மிகப்பெரிய அபாயமாக உள்ள நிலையில், இவ்வளவு உணவு வகைகளால் சிராத்தம் நடந்த நாள் தவிர்த்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பலருக்கும் உடல் உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன. உணவும் வீணாகிறது.

இதைப் போன்றே, மாதாந்திர அமாவாசைத் தர்ப்பணங்கள், கிரஹண கால தர்ப்பணங்கள் முதலியவற்றில் வயதான பெரியவர்களுக்கு என்று எளிய விதிகளையும் கொண்டு வர வேண்டும். நானறிந்த பல பெரியவர்கள் சம்பிரதாய வழக்கங்களை விடவும் முடியாமல், அனுஷ்டிக்கவும் சக்தியில்லாமல் அல்லல் படுகின்றனர்.

இவ்வாறு சொல்வது Soft Evangelisation, Neo RSS, Nehruvian Socialist Secular Dhimmi என்றெல்லாம் முத்திரை குத்திக் கடந்து செல்லாமல், அனைவரையும் சிந்திக்க வேண்டுகிறேன். மடாதிபதிகளும், சம்பிரதாயத் தலைவர்களும் இந்த மாற்றங்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் துவங்க முன்வர வேண்டும்.

அந்தந்த சம்பிரதாயப் பெரியவர்கள் ஸதஸ் மாதிரியான ஒன்றை நடத்தி இவ்வழக்கங்களைக் காலத்திற்குத் தகுந்தவாறு மாற்ற முன்வர வேண்டுகிறேன். மாறாமலே இருக்க நமது சம்பிரதாயங்கள் மத்தியக் கிழக்கைச் சார்ந்தவை கிடையாது.

எளிமைப்படுத்தினால் இவற்றை விட்டவர்களும் மீண்டும் தொடர வாய்ப்புள்ளது.

வாசக தோஷ: க்ஷந்தவ்ய:

யானை, சறுக்கல் இன்னபிற..

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் குடியுரிமைச் சட்டம் பற்றிக் கடும் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளார். பின்னூட்டங்கள், பதில் உரைகள் ஏற்கப்படா என்றும் தெரிவித்துள்ளார். எனவே இந்தப் பதிவு.
 
பா.ஜ.க. தனது லாபத்திற்காகவே இதனைக் கொண்டுவந்துள்ளது என்கிறார். ஆனால், இதனைச் செயல் படுத்துவோம் என்று சொல்லாமல் செய்யவில்லை. பல ஆண்டுகளாக அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கையில் இருந்ததைச் செயல்படுத்தியுள்ளது. சொல்லாமலா செய்தார்கள்? வாக்குறுதி அளித்ததைச் செயல்படுத்தியுள்ளார்கள். வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார்கள். மீண்டும் மாபெரும் வெற்றி பெற்றவுடன் மக்கள் ஆணையைச் செயல்படுத்துகிறார்கள். செயல்படுத்தவில்லை என்றால் ஏன் என்று கேட்பதும், செயல்படுத்தினால் குற்றம் என்பதும் சரியா?
 
இதற்கென்று தனியாகச் சட்டம் தேவையா? சாதாரண சென்ஸஸ் எடுக்கும் போதே செய்யலாமே என்று கேட்டுள்ளார் ஜெயமோகன். சட்டம் இல்லாமல் செய்தால் ‘எப்படிச் செய்ய முடியும்?’ என்று கேட்பதும், சட்டம் போட்டுச் செய்தால் சட்டம் தேவையா என்பதும் முரணன்றோ? சொல்லாமலே செய்திருக்கலாம் என்கிறார் ஜெயமோகன். அப்படிச் செய்வது நேர்மையா?
 
பா.ஜ.க. தனது தேர்தல் லாபத்திற்காகவே இவ்வாறு செய்துள்ளது என்கிறார் ஜெயமோகன். பாராளுமன்றத்தில் சட்டமாக இயற்றப்பட்டது பா.ஜ.க.விற்குச் சாதகமாக இருப்பதால் அது கூடாது, ஆனால், அதுவே மற்ற கட்சிகளுக்குச் சாதகமாக இருந்தால் சரியா? உ.தா: இட ஒதுக்கீடு நீட்டிப்பு. ஒரு தலைமுறை இடஒதுக்கீடு பெற்றபின் அந்தக் குடும்பம் ஒதுக்கீட்டில் இருந்து விலக வேண்டும் என்று மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று அனைத்துக் கட்சிகளுக்கும் தெரியும். ஆனால், அவ்வாறு செயல்படுத்தாமல் நீட்டித்துக்கொண்டே இருப்பது சரியன்று என்று தெரிந்தே அனைத்துக் கட்சிகளும் செய்கின்றன. இதனை நீட்டிப்பவர்கள் தங்கள் லாபத்திற்காகவே செய்கிறார்கள் என்று கொள்ளலாமா? ஒரு சட்டம் பா.ஜ.க.விற்குச் சாதகமாக இருப்பது குற்றமா? வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவது தவறா? வெளி நாட்டில் உள்ள கருப்புப் பணத்தில் இருந்து ஒவ்வொரு இந்தியனின் கணக்கிலும் 5 லட்சம் நிரப்புவேன் என்று பிரதமர் மோதி சொன்னதாக இன்றும் கேள்வி கேட்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 
இந்தச் சட்டத்தால் இந்துக்கள் ஒற்றுமை பெற்று, பா.ஜ.க. மீண்டும் வெற்றி பெறும் என்னும் தொனியில் உள்ளது அவரது கட்டுரை. இந்துக்கள் முட்டாள்கள் என்று சொல்வது போல் உள்ளது இது. ஒரு வேளை சாதிகளின் அடிப்படையில் ஒன்றுதிரட்டலாம் என்று சொல்ல மாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். விக்கிரவாண்டி தேர்தலில் தி.மு.க. வன்னியர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு என்று தனது ‘சமூக நீதி கலந்த பஹுத் அறிவை’க் காட்டியது நினைவுக்கு வருகிறது.
 
பொருளியல் வீழ்ச்சியை மறைக்கவே பா.ஜ.க. குடியுரிமைச் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது என்கிறார். கடந்த 29 ஆண்டுகளைக் காட்டிலும் தற்போது மிகவும் கீழ் நிலையில் உள்ளது சீனாவின் பொருளியல் என்று தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இது உலகெங்கிலும் நிகழ்ந்துள்ள வீழ்ச்சி. சிங்கப்பூரில் வேலை இழப்பு கூடியுள்ளது. இது இந்தியாவை மட்டும் பாதிக்கும் விஷயமன்று என்று தெரிந்திருக்க வேண்டாமா?
 
ஒருசில நிறுவனங்களுக்கு நன்மை ஏற்பட்டுள்ளது என்று சொல்கிறார். அவை யாவை என்றும் சொல்லியிருக்கலாம். அனில் அம்பானியின் நிறுவனங்கள் போண்டியாகும் நிலையில் உள்ளதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
 
இவை அனைத்தையும் மனுஷ்யபுத்திரன் சொல்லியிருந்தால் கடந்துசென்றிருக்கலாம்.
 
ஜெயமோகன் சறுக்கியுள்ளார். அவருக்குப் பிடித்த யானை நினைவிற்கு வருகிறது. #CAA

கொசுக்களுக்கான சாய்ஸ்

உங்களுக்கு அடையார் அம்பிகா அப்பளம் சந்திப்பு தெரியும் தானே? தெரியாதவர்களும் வாசிக்கலாம்.

அம்பிகா அப்பளம் நிகழ்வு

எனக்கு வலப்புறத்தில் அம்பிகா அப்பளம் கட்டடம் உள்ளது. நான் காரில் உள்ளேன். எனக்கு எதிரே ஆங்கில T வடிவ போக்குவரத்து சந்திப்பு. T-யின் மூன்று கோடுகளும் மீடியன் வைத்த இருவழிச் சாலைகள். அதிக நெரிசல். மாலை 5 மணி.

எனக்கு இடப்புறம்  சர்தார் படேல் சாலையில் இருந்து கார்கள் என் வலதுபுறம் நோக்கி நகர்கின்றன. பெரிய லாரி மெதுவாக ஆடியபடி வருகிறது. அப்போது சர்தார் படேல் சாலையின் வலப்புறத்தில் இருந்து   ஒரு டூ-வீலர் வருகிறது. ஓட்டுவது 16 வயது மதிக்கத்தக்க சிறுவன். ஆடியபடியே வந்தவன், இடப்புறமிருந்து வரும் லாரிக்குக் குறுக்கே வருகிறான். லாரி குலுங்கியபடி நிற்கிறது. சிறுவன், கண்டுகொள்ளாமல், நின்றுகொண்டிருக்கும் என் காரின் முன் வருகிறான், வாகனதின் மேல் அமர்ந்தபடி. இரு கைகளையும் தூக்கி எனக்கு வணக்கம் வைக்கிறான். 180டிகிரி திரும்பி லாரியைச் சுற்றிச் சென்று மீண்டும் வந்த வழியே சர்தார் படேல் சாலையில் திரும்பிச் செல்கிறான். மொத்தப் போக்குவரத்தும் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது. காவலர் விசில் ஊதுகிறார். 15 வினாடி ஆச்சர்யம் / பயம் தெளிந்த பிறகு போக்குவரத்து மீண்டும் துவங்குகிறது.

இது ஏன் நிகழ்ந்தது? அந்தச் சிறுவன் ஏன் அப்படிச் செய்தான்? தெருவில் யாருமே ஏன் அந்தச் சிறுவனைத் தட்டிக் கேட்கவில்லை? காவலர் ஓடிச்சென்று பிடித்திருக்கலாமே? அவர் ஏன் செய்யவில்லை? கண நேர எரிச்சல், ஆச்சர்யம், பயம். பின்னர் அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்ததாகவே யாருக்கும் நினைவில் இல்லை. ஏன் இப்படி? என்னுள் யோசித்தேன்.

அந்த நொடி நேர நிகழ்வு என்னை உலுக்கிவிட்டது. அந்தச் சிறுவனை எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன் என்று தோன்றியது. யோசித்துப் பார்க்கிறேன். நினைவிற்கு வரவில்லை. ஏதோ மெக்கானிக் கடையில் வேலை செய்யும் சிறுவனைப் போல் தோற்றம். வறிய நிலை முகத்தில் வெளிச்சம். உடைகளில் அழுக்கு + கிரீஸ். எண்ணெய் காணாத தலை. மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தேன். பிரயோஜனமில்லை.

இல்லம் சேர்ந்த பின்பும் மன அழுத்தம் தீர்ந்தபாடில்லை. சற்று நேரம் கழித்து குடும்பத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது ஒரு கொசு தொல்லை தந்து கொண்டே இருந்தது. சற்று பெரிய அளவு. புஷ்டியான, கரிய நிறக்கொசு. ஓரிரண்டு முறை முயன்று அடித்துப் பார்த்தேன். தப்பித்துவிட்டது. பேச்சு சுவாரசியத்தில்  கொசு நினைவில் இல்லை. சற்று நேரம் கழித்து மீண்டும் அது. மகன் ஒரு கொசு பேட் எடுத்து வந்து ஒரே முயற்சியில் கொசுவை வீழ்த்தினான். பேச்சு தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

ஏதோ நினைவு வந்தவனாகக்  கீழே விழுந்த கொசுவைப் பார்த்தேன். பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள் யாருக்கும் அந்தக் கொசு நினைவில் இல்லை. அப்படி ஒன்று நிகழவே இல்லை என்பது போல், அங்கு ஒரு சாவு நிகழ்ந்ததைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்ததாகவே யாருடைய நினைவிலும் பதியவில்லை.

அப்போது அங்கே அந்தச் சிறுவன் தெரிந்தான், கொசுவாக.

ஒருவேளை அந்தச் சிறுவன் வண்டியில் ஆடும் போது விழுந்திருந்தால், அடிபட்டிருந்தால் அப்படி ஒன்று நிகழாதது போலவே கூட்டம் நகர்ந்திருக்கும். அந்த விடலைச் சிறுவனையும் கொசுவையும் ஒரு தேவையற்ற, மதிக்க வேண்டியிராத தொல்லையாகவே பார்க்கிறது சமூகம். இரண்டுமே அழையா விருந்தாளிகள். அவற்றால் தொல்லை தான். எனவே அவர்களுக்கு ஒரு துன்பம் என்றால் அது கண்டுகொள்ளப் படாது.

சென்ற வாரம் தரமணி ஓ.எம்.ஆர். ரோடில் இருந்து கோட்டூர்புரம் செல்லும் சந்திப்பில் காரில் காத்திருந்தேன். ஒரு அடி கூட முன்னேற முடியாத அளவிற்கு நெரிசல். அங்குலம் அங்குலமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தோம். கண்ணாடியில் பார்த்தேன். சுமார் 25 வயது ஆள் பலம் அதிகம் உள்ள டூ-வீலரில் சர்க்கஸ் செய்வது போல் கார்களுக்கு இடையே புகுந்து புகுந்து வந்துகொண்டிருந்தான். சுமார் 5 நிமிடங்களில் என் காரைத் தாண்டி முன்னேறிச் சென்றான். அக்கம் பக்கத்தில் காத்திருந்த கார் மற்றும் இரு சக்கர வாகன ஓட்டுனர்கள் முகம் சுளித்தபடி பார்த்திருந்தனர்.  முன்னர் இரண்டு கார்களைத் தாண்டியிருப்பான். தரையில் எண்ணெய் போலும். வழுக்கி விழுந்தான். தலை தரையில் பட்டது. மெள்ள எழுந்து அமர்ந்தான். யாராவது உதவுவார்களோ என்று அண்ணாந்து பார்த்தான். அவன் அருகில் இருந்த யாரும் அவனைப் பார்க்கக் கூட இல்லை. காரின் கதவைத் திறக்க முயன்றேன். முடியவில்லை. அவ்வளவு நெரிசல். ஒரு ஆசாமி விழுந்தான், அவன் உதவி கோருகிறான் என்கிற பிரக்ஞையே இல்லாமல் முன்னால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அவன் அருகில் காத்துக்கொண்டிருந்த ஓட்டுனர்கள்.

இதில் அறம் இல்லையா என்றெல்லாம் யாரும் நினைக்கவில்லை. இம்சை அளித்த கொசு ஒன்று அடி பட்டு விழுந்தது என்று எண்ணியிருக்கலாம் என்று தற்போது தோன்றுகிறது.

16 வயது சிறுவனும், 25 வயது ஆளும் தங்கள் மீது ஒரு பார்வை விழ வேண்டும் என்பதற்காக உயிரைப் பணயம் வைத்துச் சாலைகளில் கூத்தாடினார்கள். நானும் இந்தச் சமுதாயத்தில் ஒருவன் தான், என்னையும் கவனியுங்கள் என்று மவுனக் கூக்குரலுடன் அவர்கள் நடமாடிச் சென்றனர். கொசுவும் அப்படியே.

இந்தப் பதிவை வாசிக்கும் சாலைகளில் கூத்தாடும் இளைஞர்கள் சற்று நிதானித்துப் பார்க்கவும். நீங்கள் கொசுவிற்குச் சமமானவர்கள் என்றே இந்தச் சமூகம் உங்களை மதிப்பிடுகிறது. சாலைகளில் உங்களைக் கடந்து போகும் மனிதர்களுக்கு உங்கள் உயிர், உங்கள் நலன் என்று எதைப் பற்றியும் அக்கறை கிடையாது. உங்கள் வினாடி-நேரக் கவன் ஈர்ப்புகள் கொசுவின் ரீங்காரத்தைப் போன்றே பார்க்கப்படுகின்றது. கொசுவுக்கு நேரும் கதியே உங்களுக்கும்.

எனவே, உங்கள் விருப்பம் யாது?  கொசுவாக இருப்பதா அல்லது நாகரீக மனிதராகவா ?

சாய்ஸ் உங்களுடையது.

கல்கி தலையங்கம்

டிசம்பர் 29 கல்கி இதழின் ‘சர்வாதிகார ஜனநாயகம்’ என்னும் தலையங்கம் செக்யூலர் சட்டியில் கொதிக்கவிடப்பட்ட பகுத்தறிவுப் பொங்கல். எந்தவித நேர்மையும் இன்றி, கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத் தனத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ள, அடிப்படை நேர்மை, கடுகளவு ஆராய்ச்சி இல்லாத 5ம் வகுப்பு மாட்டுப் பொங்கல் கட்டுரை. எப்படிப்பட்ட பத்திரிக்கை, இன்று இப்படி.

இதையும் வலம் இதழின் கட்டுரைகளையும் ஒப்பிடவே முடியவில்லை. தலையங்கத்தில் ஒரு காத்திரம் வேண்டாமா? சரித்திரப் புரிதல் வேண்டாமா? முத்தலாக் ஏன் வந்தது, யார் வற்புறுத்தினார்கள் என்ற அடிப்படை அறிவு வேண்டாமா? 370 பற்றி நேரு கூறியது, அவர் அதை விலக்க வேண்டும் என்று பாராளுமன்றத்தில் பேசியது, பங்களாதேசிய அகதிகள் திருப்பி அனுப்பப்பட வேண்டும் என்று இந்திரா காந்தி பேசியது என்று எதுவுமே தெரியாதா தலையங்கம் எழுதுபவர்களுக்கு?

கல்கிக்கு எழுத ஆளில்லையா? என்னே ஒரு வீழ்ச்சி! மன வருத்தமே மிஞ்சுகிறது.

தமிழகம் மறந்த முன்னோடி

‘தமிழகத்தை நான் தான் தூக்கி நிறுத்தினேன், எங்கள் கட்சி தான் நிறுத்தியது’ என்று பலரும் கதைக்கக் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் உண்மையில் தமிழகத்தில் தொழிற்புரட்சி ஏற்படக் காரணமானவர்களில் முதலாமவர் காமராஜர். இரண்டாமவர் மறைந்த ஜனாதிபதி வெங்கட்ராமன்.

‘எப்ப வருவாரோ?’ என்று கேட்கவைக்கும் மாமனிதர் வெங்கட்ராமன். இன்று தமிழகத்தில் SIPCOT தொழிற்பேட்டைகள் இயங்கக் காரணமானவர், நெய்வேலி நிலக்கரி நிறுவனம், திருச்சி பாரத மிகுமின் நிறுவனம், ராணிப்பேட்டை தொழில் பூங்கா, திருச்சி ராணுவத தளவாடத் தொழிற்சாலை என்று பலவற்றையும் நிறுவக் காரணமாக இருந்தவர் என்று அறிகிறோம். 1957-67 தமிழகத்தைல் தொழில், மின்சாரம், உழைப்பாளர் நலன், போக்குவரத்து மற்றும் வணிகவரித்துறை அமைச்சராகத் திகழ்ந்துள்ளார்.

அப்துல் கலாமை விண்வெளி நிறுவனத்தில் இருந்து ஏவுகணைப் பிரிவிற்கு மாற்றக் காரணமாக இருந்தார். அதன் மூலம் அக்னி முதலிய ஏவுகணைகளை பாரதம் ஏவியது நினைவில் இருக்கலாம்.

பின்னர் மத்திய அரசில் திட்டமிடல் துறை உறுப்பினராக இருந்தவர், இந்திரா காந்தியின் அமைச்சரவையில் மத்திய நிதி மந்திரியானர். பின்னர் ஜனாதிபதியானார். அவர் பதவி ஓய்வு பெற்றுத் தமிழகம் திரும்பிய போது அவருக்கு அன்றைய தமிழக அரசு தனி பங்களாவை ஒதுக்கியது. அன்றைய முதல்வர் ஜெயலலிதா பிராமணர் அதனால் வெங்கட்ராமன் என்றொரு பிராமணருக்குத் தனி பங்களா ஒதுக்குகிறார் என்று சொல்லி அதனைத் திராவிடர் கழகம் எதிர்த்துப் பகுத்தறிவைக் காட்டிக் கொண்டது.

ஆர்.வெங்கட்ராமன் தமிழகத் தொழில் துறைக்கு வந்த கதையை அவரே விவரிக்கிறார். அவரது 104வது பிறந்த நாளில் 15 மணித்துகளுக்கான அவரது  நேர்காணலைக் காண்போம்.

ஈன்றபொழுதில்..

‘நந்தனம் கிவ்ராஜ் பில்டிங் வருவீங்களா?’ அண்ணா சாலை D2 போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசலில் ஆட்டோ ஓட்டுனரைக் கேட்டேன். 

‘வரும் சார். எவ்வளவு தருவீங்க?’ 

‘நீங்க கேளுங்க’

‘இல்ல. நான் கேப்பேன். அப்புறம் உங்களுக்கு கோவம் வரும்’

‘அதெல்லாம் வராதுங்க. நீங்க கேளுங்க. கட்டினா வரேன். இல்லேன்னா நீங்க கிளம்புங்க’

‘ஆங். சரிதான். அப்டின்னா சரிதான். எல்லாரும் கோச்சுப்பாங்க. நீங்க அப்பிடி இல்ல போல. சரி 100 குடுங்க’

‘சரி கிளம்பலாம்’

‘என்ன சார். ஒண்ணுமே பேரம் பேசல்ல’

‘ஐயா, எங்கிட்ட வாங்கி நீங்க அண்ணா நகர்ல வீடா வாங்கப் போறீங்க?’ என்றவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார் டிரைவர்.

‘உங்களுக்குப் புரியுது சார். எல்லாம் வெலை ஏறிப் போச்சு. பாருங்க ஷாக் அப்சார்பர் மாட்டிக்கிட்டு வரேன். பில்லு பாருங்க.’ வழக்கமான புலம்பல் என்று எண்ணிப் பேச்சை மாற்றினேன்.

‘ நீங்க ஏன் ஓலாவுல ஓட்டலை’ என்றேன். சில காரணங்கள் சொன்னார். ஓலா ஏமாற்றுவதைச் சொன்னார். ஓலா ஆர்.டி.ஓ.வையே ஏமாற்றுவதைச் சொன்னார். 

‘எந்த ஊர் உங்களுக்கு?’ 

‘எனக்கு காஞ்சிபுரம். இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான் ஆட்டோ. அப்புறம் நாலு மாடு கன்னுன்னு பால் வியாபாரம். நான் யாதவன். பெருமாள் படியளக்கறார்’ என்றார்.

‘சரிதான். அதென்ன கொஞ்ச நாள்?’ என்றேன் ஆவலில்.

‘இல்ல. பொண்ணு ஜுடிசியல் சர்வீஸ் பரீட்சை பாஸ் பண்ணனும். அதுக்கப்புறம் ஆட்டோ ஓட்ட மாட்டேன்’ என்றதும் தூக்கி வாரிப் போட்டது.

‘என்னது ஜூடிஷியல் சர்வீஸா?’

‘ஆமாம் சார். பொண்ணு அம்பேத்கார் லா காலேஜில கோல்டு மெடல். இப்ப காஞ்சிபுரத்துல ப்ராக்டீஸ். ஜுடிசியல் சர்வீஸ் பரீட்சைல மூணு மார்க்குல போயிடுச்சு. திரும்பவும் எழுதறா. அவ மட்டும் டிஸ்டிரிக்ட் கோர்ட்டுல ஜட்ஜ் ஆயிட்டா, அப்புறம் ஏழு வருஷத்துல ஹைகோர்ட். அதுக்கு தான் நான் வெயிட் பண்றேன்’ 

‘உங்க பேரு மாணிக்கம் (எ) பாட்சாவா?’ என்று கேட்க நினைத்தேன். இன்னும் ஆச்சரியங்கள் உள்ளனவா என்று தெரிந்துகொள்ள ‘ஆமாம், உங்க பொண்ண லா படிக்க வைக்கணும்னு எப்பிடி தோணிச்சு?’ என்றேன் சீட்டில் சாய்ந்தபடி, ஒரு நீண்ட ப்ளாஷ்பேக்கை எதிர்பார்த்து. 

‘நல்லா கேட்டீங்க. மொதல்ல ஆட்டோ டிரைவர்னா ஒரு அவமரியாதை தான். முக்கியமா போலீஸ். அடா, வாடா, தே..பயலேன்னு கூப்பிடுவாங்க. அப்பப்ப இண்டிகேட்டர ஒடைக்கறது, மேல கைய வெக்கறதுன்னு மனுஷனாவே மதிக்க மாட்டானுங்க. மேல எல்லாம் சொல்லிப் பலனில்ல. சரி. சட்டத்துக்குதான் இவனுங்க பயப்படுவானுங்கன்னு பொண்ண சட்டம் படிக்க வெச்சேன். சிஸ்டத்துக்குள்ள இருந்துகிட்டு அதை சரி பண்ணணும். அது தான் வழின்னும் நினைச்சு பொண்ண படிக்க வெச்சேன். இப்ப ஐயர் வக்கீல்லாம் எம் பொண்ணு பேசற இங்கிலீஷ் பார்த்து எழுந்து நிக்கறாங்க. எம் பொண்ணு பேச ஆரம்பிச்சா உக்காந்து கேக்கறாங்க. லாட்டின் இங்கிலீஷ்ல எம்பொண்ணு பேசினா ‘வெல் டன்’ ந்னு சொல்லி பாராட்டறாங்க. எனக்கு பொருமையா இருக்கு. போற போது என்ன கொண்டு போகப்போறோம்? நல்லது செஞ்சுட்டுப் போகணும். நல்ல வக்கீலக் குடுத்திருக்கேன். நாளைக்கே நல்ல ஜட்ஜ் கிடைப்பாங்க. நாடு நல்லா இருக்கணும். அவ்வளவுதான்.’

Venkatesan Autoமாணிக் பாட்சா, மாணிக்கம்  தோன்றி மறைந்தார். 

‘உங்கள போட்டோ எடுத்துக்கலாமா? உங்களப்பத்தி எழுதலாமா?’ 

‘நல்லா எழுதுங்க. நாலு ஆட்டோ டிரைவர் படிச்சுட்டு தம் புள்ளைங்கள நல்லா படிக்க வைக்கட்டும்’ என்றவரின் முகத்தில் ‘ஈன்ற பொழிதில் பெரிதுவக்கும்’ தந்தை தெரிந்தார்.

‘சரி சார். பே பண்ணுவீங்களா?’ என்றபோது தான் பணம் தராமல் மயக்கத்திலேயே கீழிறங்கியதை உணர்ந்தேன். 

 இம்மாதிரியான பெற்றோர்களாலும் அவர்தம் சுமையை உணர்ந்து கற்றுத் தேறும் பிள்ளைகளாலுமே வாழ்கிறது பாரதம். 

பி.கு.: FC, Running FC என்று இரு வேறு முறைகளில் Fitness Certificate வழங்கப்படுவதைப் பற்றி அவர் சொன்னதை எழுதினால் RTO அலுவலகம் சண்டைக்கு வரும்.