நீட் வேண்டாம் என நவிலற்க

தமிழில், தமிழ் நாட்டில் சொல்லக்கூடாத சொல் ‘நீட்’ (#NEET). அப்படி என்ன பாவம் செய்தது அது? பாவம் செய்தர்வர்கள் ராஜாஜியின் அறிவுரைப்படி விஷக்கிருமிகளைப் பரவவிட்டவர்கள். அவர்களை விட்டுவிட்டு மாணவர்களின் பொதுவான கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கிறேன்.

மருத்துவத்திற்கு நுழைவுத்தேர்வு தேவையா? 

மருத்துவத்திற்கு நுழைவுத் தேர்வு புதிதல்ல. சில ஆண்டுகள் முன்புவரை இருந்தது தான். நல்ல தரமான மருத்துவர்கள் உருவாக வேண்டும் என்பதாலும், திறமையான மாணவர்களுக்கு இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதாலும் அந்த முறை உருவானது. அதனைக் கெடுத்தவர் கலைஞர் கருணாநிதி. தேர்வை ரத்து செய்தார். +2 மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் மருத்துவக் கல்வி என்று கொண்டுவந்தார். புரியாமலே பாடத்தைப் படித்து, மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே தேர்வுத்தாளில் எழுதி, அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்று மருத்துவக் கல்லூரிக்குள் மாணவர்கள் செல்ல வழிவகுத்தார் கலைஞர்.

ஏன் மருத்துவத்திற்கு நுழைவுத்தேர்வு ரத்தானது?

மெட்ரிக், மாநிலப் பாடத்திட்டம் முதலியவற்றில் படித்து வரும் மாணவர்கள் நுழைவுத் தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற முடியவில்லை. காரணம் அத்தேர்வில் மாணவர்களின் நினைவுத் திறன் சோதிக்கப்படவில்லை, அறிவாற்றல் சோதிக்கப்பட்டது. புரியாமல் படித்தாலும், மனப்பாடம் செய்து படித்தாலும் நுழைவுத் தேர்வில் மதிப்பெண் பெற முடியாது. இந்த நுழைவுத் தேர்வுக்கென்று நகர்ப்புறங்களில் தனியான பயிற்சிக் கூடங்கள் ஏற்பட்டன. மாணவர்கள் இந்தப் பயிற்சிக் கூடங்களில் நுழைவுத் தேர்வை எதிர்கொள்வது எப்படி என்பதையும், குறித்த நேரத்திற்குள் சரியான பதில்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறைகள் என்று பலவற்றைக் கற்றனர். இது கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு இல்லாமலானது. இதனால் நுழைவுத் தேர்வை நிறுத்துகிறோம் என்று அரசு அறிவித்தது.

ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.

பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் நல்ல முறையில் பாடம் நடத்தியிருந்தால், மாணவர்கள் புரிந்து படித்திருந்தால் நுழைவுத்தேர்விற்கான பயிற்சிப் பள்ளிகளே தேவைப்பட்டிருக்காது. ஆசிரியர் நியமனம் முதற்கொண்டு அரசியல் தலையீடு காரணமாக ( அரசு மந்திரிகள், அதிகாரிகள் பணம் பெற்றுக்கொண்டு ஆசிரியர் நியமனங்கள் செய்ததால்), ஆசிரியர்களின் தரம் அதலபாதாளத்திற்குச் சென்றது.

பாடத்திட்டம் குப்பை என்று சொல்லும்படியான சமச்சீர் கல்வி என்னும் முறையில் கெடுக்கப்பட்டது. தமிழக அரசின் பாடத்திட்டம் சி.பி.எஸ்.சி ( நடவணரசப்) பாடத்திட்டத்திற்கு இணையாக ஆக்கப்படும் என்று கருணாநிதி அரசு அறிவித்து, பாடத்தின் தரம் குறைக்கப்பட்டது. 8-9 வகுப்புகள் வரை யாரையும் தோல்விபெறச் செய்யக் கூடாது என்று உத்தரவானது. இதனால், அடிப்படையே தெரியாத, புரியாத மாணவர் கூட்டமும், மாணவர்களுக்குப் போதிக்க வலுவற்ற ஆசிரியர் கூட்டமும் உருவானது.

நுழைவுத் தேர்வு ரத்து, பாடத்திட்டத்தின் தரம் குறைப்பு என்கிற இரு அஸ்திரங்களால் மாணவர்களை +2 மதிப்பெண் அடிப்படையில் மட்டுமே மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சேர்க்கலாம் என்று ஆனது. இதனால் நாமக்கல், ஈரோடு போன்ற ஊர்களில் கோழிப்பண்ணைகள் போல் உறைவிடப் பள்ளிகள் தோன்றின. மாணவர்கள் கொடுமைப் படுத்தப்பட்டு படிக்க வைக்கப்பட்டார்கள். நாளொன்றுக்கு 14-15 மணி நேரம் படிப்பு, மனப்பாடம் மட்டுமே. விளைவு : 1200க்கு 1190 என்கிற அளவில் மாணவர்கள் மதிப்பெண்கள் பெற்றார்கள். மருத்துவக் கல்லூரிகளில் இடம் பிடித்தார்கள்.

ஆனால், கிராமப்புற, ஏழை மாணவர்களுக்கு இதனாலும் எந்தப்  பலனும் இல்லை.

நாமக்கல், ராசிபுரம் மாணவர்களும் உழைத்துத் தானே படித்தார்கள்?

மனப்பாடம் செய்து படித்தார்கள். பாடத்திட்டம் எளிமை, தினமும் மனப்பாடம், தவறினால் பிரம்படி என்கிற அமைப்பில் அவர்கள் அளவுக்கதிகமான மதிப்பெண்கள் பெற்றனர். ஆங்கிலத்தில் 200க்கு 199 என்றெல்லாம் மதிப்பெண்கள் காணக்கிடைத்தன. இப்பள்ளிகளில் சேர லட்சக்கணக்கில் பணம் கட்ட வேண்டும்.

சி.பி.எஸ்.ஈ. பாடத்திட்டமும், தேர்வுகளும் என்ன வாழ்ந்தன?

சி.பி.எஸ்.ஈ. பாடத்திட்டமே மனப்பாடத்தின் அடிப்படையை ஒட்டியதல்ல. ஹாட்ஸ் (HOTS – Higher Order Thinking Skills) என்பன போன்ற நுண்ணறிவுத் திறன் அடிப்படையில் பல கேள்விகள் இடம்பெறும் வகையில் இப்பாடத் திட்டம் அமைகிறது. மாணவர்களின் மனப்பாடத் திறத்தை மட்டுமே நம்பி இப்பாடத்திட்டமும், தேர்வுகளும் இல்லை. இந்தப் பாடத்திட்ட மாணவர்களே உலகின் மிகக் கடினமான தேர்வான ‘ஐ.ஐ.டி-ஜெ-ஈ.ஈ’ தேர்வுகளில் முன்னணியில் நிற்கின்றனர். அதற்கான சிறப்புப் பயிற்சிகளும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்றாலும், மாநிலப் பாடத்திட்ட மாணவர்கள் இத்தேர்வில் பெருமளவில் வெற்றிபெறுவதில்லை. இதே போல் AIIMS என்கிற தேசிய அளவிலான மருத்துத் தேர்விலும் , AFMC ( Armed Forces Medical College) நுழைவுத் தேர்விலும், NDA – National Defence Academy நுழைவுத் தேர்விலும் இந்த மாணவர்களே வெற்றி பெறுகிறார்கள்.

மேற்சொன்ன தேர்வுகளில் எந்த மாநிலத்தின் பாடத்திட்ட மாணவர்களும் வெற்றி பெறுவதில்லையா?

வெற்றி பெறுகிறார்கள். குறிப்பாக, ஆந்திரப் பாடத்திட்ட மாணவர்கள் வெற்றிபெறுகிறார்கள். அவர்களின் பாடத்திட்டம் சி.பி.எஸ்.ஈ. பாடத்திட்டத்தை ஒத்திருக்கிறது. பீகார், ராஜ்ஸ்தான் முதலான பாடத்திட்ட மாணவர்களும் வெற்றி பெறுவதைக் காண் முடிகிறது. ஆனால், தமிழகத்தைச் சேர்ந்த, தமிழ் நாட்டுப் பாடத்திட்ட மாணவர்கள், குறிப்பாக தமிழ்வழிக் கல்வி மாணவர்கள் இத்தேர்வுகள் எதிலும் பெரிய அளவில் வெற்றி பெறுவதில்லை. BITS- (Birla Institute of Technology and Science) நடத்தும் நுழைவுத் தேர்விலும் இதே நிலை தான்.

ஆக, பிரச்சினை, தமிழக அரசின் பாடத் திட்டம், அக்கறையில்லாத ஆசிரியர்கள், புகுந்து கெடுக்கும் அரசியல்வாதிகள். இவற்றால் பாதிக்கப்படுவது அப்பாவி மாணவர்கள்.

எல்லாருக்கும் ஏன் இலவசமாக சி.பி.எஸ்.ஈ. கல்வி கொடுக்கவில்லை? கொடுத்திருந்தால், எங்களாலும் போட்டியிட்டிருக்க முடியுமே?

Rajivநியாயமான கேள்வி. இதிலும் அரசியல் தான்.  ராஜீவ் காந்தி பிரமராக இருந்த போது ‘ஜவஹர் நவோதய வித்யாலயா’ என்று பாரதத்தின் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் ஒரு பள்ளி துவங்கினார். பள்ளிக்கூடம் கட்ட இடம் மட்டுமே மாநில அரசு தர வேண்டும். மற்ற அனைத்தையும் மத்திய அரசு செய்யும். அந்த மாவட்டத்தின் ஏழை மாணவர்களுக்குப் பொருளாதார, கல்வித் தகுதியின் அடிப்படையில் இலவசமான உறைவிடக் கல்வி வழங்க இது வழி செய்தது. பாரதத்தின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் பெரும்பாலான மாவட்டங்களில் இப்பள்ளி உள்ளது. தமிழ், ஆங்கிலம் தவிர, ஹிந்தி மொழியும் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. ஆனால், தமிழ் நாட்டில் இதற்கு அரசியல் வியாபாரிகள் இடம் அளிக்கவில்லை. எம்.ஜி.ஆர். கொண்டுவந்த மெட்ரிக் கல்விச் சாலைகளின் தனியார் உரிமையாளர்களின் நெருக்குதலாலும், எதிர்க்கட்சியான தி.மு.க.வின் எதிர்ப்பாலும் (ஹிந்தி காரணம் என்றார்கள்) நியாயமாகத் தமிழகத்திற்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய தரமான சி.பி.எஸ்.ஈ. கல்வி கிடைக்காமல் ஆனது.

நவோதய வித்யாலயா – ஒரு கணக்கு

  1. மத்தியப் பிரதேசம் = 50
  2. சத்தீஸ்கர் = 17
  3. ஒரிசா = 31
  4. பஞ்சாப் = 21
  5. ஹிமாசல் பிரதேசம் = 12
  6. ஜம்மு காஷ்மீர் = 18
  7. தெலங்கானா = 9
  8. கர்னாடகா = 28
  9. கேரளா = 14
  10. புதுச்சேரி = 4
  11. அந்தமான் = 02
  12. லட்சதீப் = 01
  13. ராஜஸ்தான் = 34
  14. ஹரியானா = 20
  15. டெல்லி = 02
  16. உத்திரப் பிரதேசம் = 71
  17. உத்தராஞ்சல் = 13
  18. பீஹார் = 39
  19. ஜார்க்கண்ட் = 24
  20. மேற்கு வங்காளம் = 18
  21. மஹாராஷ்டிரம் = 33
  22. குஜராத் = 26
  23. கோவா = 02
  24. தமன் தையு = 02
  25. தாத்ரா நக ஹவேலி = 01
  26. மேகாலயா = 08
  27. மணிப்பூர் = 11
  28. மிசோரம் = 08
  29. அருணாச்சலப் பிரதேசம் = 16
  30. நாகாலாந்து = 11
  31. திரிபுரா = 04
  32. சிக்கிம் = 04
  33. அசாம் = 28
  34. தமிழ் நாடு = 0

ஒருவேளை தமிழ் நாட்டில் ஜவஹர் நவோதய பள்ளிகள் இருந்திருந்தால் எவ்வளவு பள்ளிக்கூடங்கள் கிடைத்திருக்கும்?

தமிழ் நாட்டில் 32 மாவட்டங்கள் இருக்கின்றன. மாவட்டத்திற்கு ஒன்று என்றாலும், 32 பள்ளிகள் கிடைத்திருக்கும். 1986ல் இருந்து, ஆண்டுக்கு 100 மாணவர்கள் +2 முடித்து வெளியேறுகிறார்கள் என்று கொண்டால், கடந்த 30 ஆண்டுகளில் (30x32x100), குறைந்தது 96,000 ஏழைத் தமிழ் மாணவர்கள் இலவசமாக சி.பி.எஸ்.ஈ. கல்வி பெற்றிருக்க முடியும். இதற்க்குத் தமிழக அரசுக்கு ஒரு ரூபாய் கூட செலவில்லை.

சி.பி.எஸ்.ஈ.யில் படிக்க பெரும் பணம் தேவை இல்லையா?

இல்லை. மேற்சொன்ன நவோதயா கல்விக்குத் தமிழகம் இடம் அளித்திருந்தால், தரமான சி.பி.எஸ்.சி. கல்வி அனைத்து மாவட்டத்திற்கும் கிடைத்திருக்கும். மேலும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் இருக்கும் பகுதிகளில் அதிக அளவில் ஜவஹர் நவோதய பள்ளிகள் திறக்க ஆண்டுதோறும் மத்திய அரசு செயல்பட்டு வருகிறது.estt_nvs__1

தற்போது அரசாங்க மருத்துவர்களே நீட் வேண்டாம் என்று சொல்கிறார்களே?

சில மருத்துவர்களிடம் பேசினேன். நேர்மை இல்லை என்று மட்டும் சொல்வேன்.

நீட் இல்லாமல் ஆனால், யாருக்கு நன்மை?

பெரும் பண முதலைகளுக்கும், தனியார் மருத்துவக் கல்லூரி என்னும் பெயரில் பணம் அச்சடிக்கும் அரசியல் வியாபாரிகளுக்கும் பெரும் நன்மை. உதா: எஸ்.ஆர்.எம். பல்கலையின் வேந்தர் மருத்துவக் கல்விக்காகப் பல மாணவர்களிடம் கோடிக்கணக்கான பணம் பெற்று தற்போது சிறையில் இருக்கிறார். இன்னும் பலர் வெளியில் உள்ளனர்.

மாநிலப் பாடத்திட்டம் கேவலமா? யார் சொல்வது? 

இந்தக் காணொளியைப் பாருங்கள். முந்தைய மாணவர்கள் சொல்வதைக் கேளுங்கள்.

நீட் தேர்வை முதலில் அமல் படுத்தியது யார்?

சென்ற காங்கிரஸ் அரசு. அந்த அரசு செய்த ஓரிரு நல்ல செயல்களில் ஒன்று ஆதார் அட்டை, இன்னொன்று நீட் தேர்வு.

நீட் – மோதி – தொடர்பென்ன? 

ஒன்றும் இல்லை. இப்போதைய அரசு முந்தைய அரசின் கொள்கை முடிவுகளை அமல்படுத்துகிறது. அவ்வளவுதான்.

நீட் விஷயத்தைல் சீமான், ஸ்டாலின் முதலானவர்கள் பங்கெடுத்துப் போராடுவது ?

ஒன்றுமறியா மாணவர்களைப் பலிவாங்கித் தங்களது அரசியலுக்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். விடுதலைப் புலிகள் பயன்படுத்திய அதே அழிவு வழிமுறை. நீட்டை ஆதரித்துக் கனிமொழி ராஜ்யசபையில் பேசியுள்ளார். (“There are a lot of problems with these medical colleges. We don’t have enough medical colleges and there is a problem of capitation and management fee and it is very high.” 01-ஆகஸ்டு-2016 அன்று கனிமொழி பேச்சு.)

தனது உடல் நலம் பேண ஸ்டாலின் லண்டன் சென்று வருகிறார். ஆனால், நீட் வேண்டாம் என்று போராடுகிறார்களாம். காங்கிரஸ் அரசுகளும், கம்யூனிஸ்ட் அரசுகளும் தங்கள் மாநிலத்தில் நீட் அமல் படுத்தியுள்ளன. ஆனால் இதே கட்சிகள் தமிழகத்தில் தேர்வு தேவையில்லை என்கின்றன. தமிழ்கம் தவிர்த்து அனைத்து மாநிலங்களும் நீட் முறைக்கு மாறியுள்ளன. மாணவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மற்ற நுழைவுத் தேர்வுகள் விஷயத்தில் தமிழகத்தின் நிலை என்ன?

CLAT (Common Law Aptitude Test) – மத்திய அரசின் ஐ.ஐ.டி. போன்று, NLU ( National Law Universities) என்னும் 19 தேசிய சட்டப் பள்ளிகளுக்கான (இக்கல்லூரிகளில் இருந்து படித்து வெளியேறும் மாணவர்கள் பெரும்பாலும் பெரிஅ நிறுவனங்களில் சட்ட ஆலோசகர்களாகப் பணியாற்றுகிறார்கள்) நுழைவுத்தேர்வு ஒன்று உள்ளது. ஆங்கிலம், கணிதம், சமூக அறிவு, சட்ட அறிவு முதலானவற்றில் தேர்வு. 2 மணி நேரத்தில் 200 கேள்விகளுக்கு விடையளிக்க வேண்டும். 2017ம் ஆண்டிற்கான, மாநில ரீதியிலான விண்ணப்பங்களின் எண்ணிக்கை இது.

  1. உத்திரப் பிரதேசம் = 9,764
  2. ராஜஸ்தான் = 4,377
  3. மத்தியப் பிரதேசம் =  4,312
  4. தில்லி =  4,283
  5. பீஹார் =  3,756
  6. ஹரியானா =  3,092
  7. மஹாராஷ்டிரம் =  2,563
  8. மேற்குவங்கம் =  2,041
  9. தமிழ் நாடு =  1,973
  10. கேரளம் =  1,904

தமிழ் நாட்டின் மக்கட்தொகை சுமார் எட்டு கோடி. மாநிலத்தில் இந்த ஆண்டு 9 லட்சம் மாணவர்கள் +2 தேர்வு எழுதியுள்ளனர். ஆனால் இந்தத் தேர்விற்கு விண்ணப்பித்தவர்கள் வெறும் 1973 பேர் மட்டுமே. அதிலும் பலர் சி.பி.எஸ்.ஈ. மாணவர்கள். மிகச் சிறிய மாநிலமான தில்லியில் இருந்து தமிழ் நாட்டை விட இரண்டு மடங்கு அதிக விண்ணப்பங்கள் வந்துள்ளன.  ‘கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே வாளொடு முன் தோன்றிய முத்த குடி’ தமிழ் மக்களுக்கு இது பெருமையா?

மாணவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

  1. தரமான கல்வி கேளுங்கள்.
  2. வகுப்பிற்கு ஆசிரியர்கள் வர வேண்டும் என்று கேளுங்கள்.
  3. தவறாமல் பள்ளிக்குச் சென்று +1, +2 இரண்டையும் நன்றாகப் படியுங்கள்.
  4. குறிப்பாக, மனப்பாடம் செய்யாதீர்கள். புரிந்து படியுங்கள்.
  5. டி.வி. பார்க்காதீர்கள். பலன் இல்லை.
  6. மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம். நம் பாட்டியும் பாட்டனும் சொன்னதைக் கேட்டுப் படிக்க வேண்டும்.
  7. அவ்வளவுதான்.

தெய்வம் துணை நிற்கும். வந்தே மாதரம்.

குரு

புரொபசர்  சனாவுல்லா பொறுமைசாலி தான். ஆனால் அன்று தீப்பிழம்பாய் நின்றார்.

‘வேர் ஈஸ் ஹி?’ என்று கர்ஜித்தார். அந்த ‘ஹி’ = சக்தி.

பி.ஈ. இரண்டாமாண்டு நான்காம் செமஸ்டரின் இரண்டாவது மாதம். சக்தி ஒரு மாதமாகக் கல்லூரிக்கு வரவில்லை..

விஷயம் இதுதான்.

சக்திக்குப் படிப்பு வரவில்லை. கட்டை, குட்டையாய், தரையை மட்டுமே பார்த்து ஒற்றைச் சொற்களில் பதில் சொல்பவனிடம் டிரான்ஸ்பார்மர்கள் பற்றி செமினார் எடுக்கச் சொன்னால் என்ன செய்வான்? எலக்றிக் சர்க்யூட்ஸ் பாடத்தை ஒரு நாள் மட்டுமே கேட்டுக் காணாமல் போனான் சக்தி.

ஹாஸ்டலிலும் காணவில்லை என்றவுடன் புரொபசர் பயந்தார். எங்கள் வகுப்பின் சுப்புவை சக்தியின் ஊருக்கு அனுப்பிப் பார்த்து வரச் சொன்னார். திருப்பத்தூர் தாண்டி ஏதோ ஒரு கிராமம். மொத்தமாய் இருபது குடிசைகள் இருந்ததாம். எல்லாரும் பனையேறித் தொழிலாளர்கள். சக்தி என்ற பெயருடன் யாரும் இல்லை என்று சொன்னார்களாம்.

புரொபசர் விடவில்லை. போலீசுக்குப் போகலாம் என்றார். எதற்கும் இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் பார்க்கலாம் என்று சமாதானம் ஆனார்.

அடுத்த வாரம் சக்தி வந்திருந்தான். சனாவுல்லா அழைத்துப் பேசினார். கல்லுளிமங்கன் மாதிரி அழுத்தமாய் அமர்ந்திருந்தானெ தவிர ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. எங்களிடமும் ஒரே ஒற்றை பதில் தான். எதற்கும் நேரடியான பதில் இல்லை. நாங்களும் அதிகம் தொந்தரவு செய்யவில்லை.

அடுத்த நாள் வகுப்புக்கு வந்தவனிடம் ‘மொத்தம் 12 அரியர் இருக்கு. எழுதினதே 12 எக்ஸாம் தான். எப்ப க்ளியர் பண்றது?’ என்கிற ரீதியில் நாங்கள் பேச்சுக் கொடுத்த போது, ‘பாத்ரூம் போய் வருகிறென்’ என்று போனவன் திரும்ப வரவில்லை. ஹாஸ்டலிலும் இல்லை.

அந்த வகுப்பில் தான் சனாவுல்லா தீப்பிழம்பாய் நின்றது.

நாட்கள் சென்றன. செமஸ்டர் பரீட்சை வந்தது. எல்லாரும் மும்முரமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அன்று ஹாஸ்டலில் சக்தி தென்பட்டான். ஆனால் மறு நாள் பரீட்சைக்கு வரவில்லை.

பரீட்சை முடிந்ததும் ஒரு மாலை வேளையில் சுப்பு சொன்னான்,’சக்தி இனிமே வர மாட்டான். நான் அவன் ஊருக்குப் போன போது அவன் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். ‘அப்பாவோட கூட பனை மரம் ஏறப் போறேன். எனக்குப் படிப்பு வரல்ல. ஆனா அப்பப்ப வந்து ஸ்காலர்ஷிப் பணத்த வாங்கிப்பேன்’ அப்டின்னு சொன்னான்’ என்றான்.

‘அவன் படிச்சா அவங்க பேமிலிக்குத் தானேடா நல்லது?’ என்றேன்.

‘எப்டிடா படிப்பான்? பி.ஈ. சீட் குடுத்தா மட்டும் போதுமா?  ஸ்காலர்ஷிப் குடுத்தா மட்டும் போதுமா? அவனுக்கு ஸ்கூலுக்கு என்னடா பண்ணியிருக்கு  கவர்மெண்டு? வீடு ஓலைக் குடிசை. ஸ்கூலு 10 கிலோமீட்டர் தள்ளி. வாத்தி வரமாட்டான். இவன் அதால மரந்தான் ஏறிட்டிருந்தான்.  இப்ப கொண்டு வந்து பி.ஈ. படின்னு கான்வெண்ட் பசங்களோட போட்டா, என்னடா பண்ணுவான் அவன்?’ சுப்பு அழுதுவிடுவான் போல் இருந்தது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாயிருந்தேன். ‘அன்னிக்கி நீ புரொபசர்ட்ட பொய் சொன்னியாடா?’ என்றேன்.

‘ஆமா. அவனைப் பார்த்தேன்னு சொல்லியிருந்தா அவனோட ஸ்காலர்ஷிப் என்ன ஆகுமோன்னு எனக்குப் பயமா இருந்தது. பாவம்டா அவன். அப்பிராணி. ஏண்டா இப்பிடியெல்லாம் கஷ்டப்படணும் ?’ என்று அழுதவாறே கேட்டான் சுப்பு.

‘அவன் வீடு பார்த்தியா?’ என்று மெதுவாகக் கேட்டேன்.

‘அந்த 20 கொட்டாய்ல அவனுதும் ஒண்ணு’ வாய் விட்டே அழுதான் சுப்பு.

அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளும் சக்தி கல்லூரிக்கே வரவில்லை என்றாலும், புரொபசர் சனாவுல்லாவின் தலையீட்டால் ஸ்காலர்ஷிப் பணம் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது என்று பின்னர் தெரிந்து கொண்டேன்.

*மாணவர்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன.

கோலம்

‘உள்ள போக முடியாது பாட்டியம்மா’ காக்கி உடை ஊழியனின் குரல் கோலப்பாட்டிக்குப் புரியவில்லை. 91 வயதில் புரிய வேண்டிய அவசியமில்லை.

‘ஏண்டாப்பா, நன்னாருக்கியா? ஒம்புள்ள என்ன பண்றான், படிக்கறானா?’

‘ஐயோ பாட்டி, அது எங்கப்பா. நான் தான் அந்தப் பையன். நல்லாருக்கேன். நீ வெளில போ, கூட்டம் சாஸ்தியா இருக்கு’ குமார் தள்ளாத குறையாகச் சொன்னான். ‘செவிட்டுப் பாட்டிக்கி எப்பிடி சொல்றது?’

‘செத்த நாழி ஆகும்கறயா? பரவால்ல, நான் நின்னு சேவிச்சுட்டுப் போறேன். பெருமாள் எனக்காக காத்திண்டிருப்பார். ‘

‘பாட்டீ… உள்ள போக முடியாது. வரிசைல நிக்கணும். 3 மணி நேரம் ஆவும். நீ போயி பொறவு வா’ மென்று முழுங்கினாலும் குரல் கணீரேன்று சொன்னான் குமார்.

‘என்ன குமார், பாட்டிய மட்டும் உள்ள விடேன். பாவம் வயசாச்சு, கூட்டத்துல நிக்க முடியாது,’ 65 வயதுக் கல்யாணி பாட்டிக்காக்க் கெஞ்சிப் பார்த்தாள். மாமியார் பிடிவாதம் அவள் அறிந்ததே.

‘மாமி, நீங்க சாதா நாள்ல வாங்க. வரிசைல நிக்க வாணாம். பாட்டிய சைடு வழியா அனுப்பறேன். ஆனா, இன்னிக்கி ஒரு டிக்கட்டு 200 ரூவா. ஸபெஷல் தரிசனம்.’ கீழே குனிந்துகொண்டு சொன்னாலும் குமாருக்கு ஏனோ மனது உறுத்தியது. ஆனலும் அற நிலைய ஆணையர் சும்மா விட மாட்டார் என்பதால் கறாராகவே நடந்து கொண்டான்.

கல்யாணி பொறுமை இழந்தாள். ‘ஏண்டா குமார், உனக்கு பாட்டியத் தெரியாது? நன்னா இருக்கறச்சே கோவில் முழுக்க கோலம் போடுவாளோல்லியோ. ரொம்ப சொல்லி, இப்பல்லாம் கோலம் போட முடியாது, வெறும சேவிக்க மட்டும் உள்ள விடுவான்னு பேசி, சமாதானம் பண்ணி அழைச்சுண்டு வந்திருக்கேன். நான் வெளிலயே நிக்கறேன். பாட்டிய மட்டும் ஸ்பெஷல் என்ட்ரன்ஸ் வழியா விடேன். கார்தால்லேர்ந்து சாரதியப் பாக்காம ஒண்ணும் சாப்பிடமாட்டேன்னு அடம் புடிச்சு வந்திருக்கா..’ கல்யாணி விடுவதாக இல்லை.

‘அது சரி மாமி. என்னிக்கோ கோவில்ல கோலம் போட்டாங்கன்னு இன்னிக்கி ஸ்பெஷலா தரிசனம் பண்ண விட முடியுமா? பணம் கட்டினவங்க கோபிக்க மாட்டாங்களா? கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க,’ என்று தர்க்கத்தில் இறங்கினான் குமார்.

‘என்னடா சொன்ன?’ கல்யாணியின் குரல் உயர்ந்தது. ‘எப்பவோ கோலம் போட்டாளா? தெரியுமாடா உனக்கு? உங்கப்பா இங்க வேலைக்கு சேர்ச்சே பாட்டி கோலம் போட ஆரம்பிச்சு நாப்பது வருஷமாச்சு. போன வருஷம் வரைக்கும் போட்டிண்டிருந்தா. கூன் விழுந்ததால போட முடியலயேன்னு நாங்கள்ளாம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டோம்.  80 வருஷமா போட்டுண்டிருக்கா. அதோ பார், கருடாழ்வார் சன்னிதிக்குக் கீழ சிமெண்ட்ல கோலம் பதிச்சிருக்காளே அது பாட்டி போட்ட கோலத்தோட டிசைன்..’ என்று கருடன் சன்னிதியைப் பார்த்தவள் ‘பாட்டீஈஈஈ..’ என்று கத்தியவாறே ஓடினாள்.

கருடனுக்கு முன், கையில் கோலப் பொடியுடன் நின்றிருந்த பாட்டி,’ ஏண்டி கல்யாணி, எங்கடீ போயிட்ட? என்னமா பெருமாள் சேவை ஆச்சு தெரியுமா? கண்ணுலயே நிக்கறது?’ என்று கருடனையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

‘பெருமாள் சேவையா? தளிகை அம்சே பண்றாளேன்னு பெருமாளுக்குத் திரை போட்டிருக்கான்னா. நீங்க எங்க பெருமாள் சேவை பார்த்தேள்?’ என்றாள் கல்யாணி சைகையில்.

21390427_10156552525697802_1788266588_o

‘நன்னாருக்கு. நீ அங்க யாரோடயோ பேசிண்டிருந்தயோன்னோ? நான் மளமளன்னு இங்க கோலம் போட ஆரம்பிச்சேன். கை கடுக்கம், கோலம் சரியா வரல்ல. இப்பிடி பண்றயே பெருமாளேன்னு கருடனப் பார்க்கறேன், சாட்சாத் பக்ஷிராஜன், அவனுக்கு மேல சங்கும் சக்கரமுமா மீசை வெச்சுண்டு உக்காண்டிருக்கான் சாரதி, பார்த்த சாரதி. அடீ வாடீ கல்யாணின்னு சொல்றதுக்குள்ள நீயே வந்துட்ட. பாரு எப்பிடி ஏள்ளியிருக்கார் பார் பெருமாள்..’ என்றாள் கோலப்பாட்டி, அமைதியாய் நின்றிருந்த கருடனைப் பார்த்தவாறு.

‘சேவை ஆயிடுத்து, வா ஆத்துக்குப் போகலாம்’ என்ற பாட்டியின் கையில் இருந்த கோலமாவுப் பொட்டலத்தை வாங்கிய கல்யாணி, கண்கள் கலங்கியபடி அதைப் பிரித்தாள். கசங்கிய பேப்பரில் பாசுரம் :

“தமருகந்த தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே,

தமருகந்த தெப்பேர்மற் றப்பேர் – தமருகந்து

எவ்வண்ணம் சிந்தித் திமையா திருப்பரே,

அவ்வண்ணம் அழியா னாம்.”

ஆசிரியர்கள்

திராவிட தேசத்தவர்கள், எந்த சம்பிரதாயத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவசியம் கண்ணீருடன் நன்றி சொல்ல வேண்டியவர்கள் இருவர். 

முதலாமவர் சங்கர பகவத்பாதர்.

சங்கரர் இல்லையெனில் சிருங்கேரி மடம் இல்லை. மடம் இல்லையெனில் வித்யாரண்ய தீர்த்தர் இல்லை. வித்யாரண்யர் இல்லையெனில் ஹரிஹரன், புக்கன் இல்லை. இவர்கள் இல்லையெனில் கிருஷ்ணதேவராயர் இல்லை, விஜய நகர சாம்ராஜ்யம் இல்லை. அது இல்லையெனில் அஹோபிலம், ஶ்ரீரங்கம், திருமலை, மதுரை, சிதம்பரம் முதலான க்ஷேத்ரங்கள் இல்லை. நாயக்கர் ஆட்சி இல்லை, மன்னார்குடி, திருவண்ணாமலை, கும்பகோண க்ஷேத்ரங்கள் இல்லை, அவற்றின் கோவில்கள் இல்லை.

இன்னொருவர், பின்னர் தோன்றிய ஶ்ரீமத் இராமானுசர். அவர் இல்லையைனில் ஶ்ரீவைஷ்ணவம் மட்டுமில்லாமல், பாரதமெங்கும் பெரும் பண்பாட்டுப் புரட்சிகளும் இல்லை, ராமதாசர் இல்லை, குரு நானக் இல்லை, பாரதம் காத்த சீக்கியமும், மராட்டிய அரசுகளும் இல்லை.

மொத்தத்தில் நாம் ஒருவரும் இல்லை. 

ஆசிரியர்களுக்கெல்லாம் ஆசிரியர்களான இந்த இரு ஆச்சார்யர்களையும் வணங்கி, இன்றைய ஆசிரியர் தினத்தில் இவர்கள் வழியாக நமது ஆசிரியர்கள் அனைவரையும் நன்றியுடன் நினைப்போம்.

பி.கு 1: திராவிட தேசம் = தமிழ் நாடு + ஆந்திரம் + கேரளம் + கர்நாடகம்.

பி.கு 2: வித்யாரண்யர் ஹரிஹரனையும் புக்கனையும் சந்திக்கவில்லை, அவர் வேறு என்று ‘முற்போக்கு’பவர்கள் வேறு பாத்திரக்கடை பார்க்கவும்.

அருண்

அருண் முழித்தான்.
 
‘என்ன மச்சி, ஒண்ணும் புரியல. நீ என்ன எழுதிக்கற?’ என்று என் நோட்டைப் பார்த்தான். பி.ஈ. முதலாண்டு, சேலம் பொறியியல் கல்லூரியில் நுழைவுத் தேர்வின் மூலம் சேர்ந்த நான், அருகில் அம்ர்ந்து, மேற்சொன்ன வார்த்தைகளைச் சொன்ன அருணை நம்ப முடியாமல் பார்த்தேன்.
 
‘ஆமாண்டா. புரொபசர் பேசறது ஒண்ணும் புரியல. முழுக்கவே இங்கிலீஷ்ல பேசுவாங்களாடா?’ என்றவனைக் கண்டு பரிதாபமே ஏற்பட்டது. ‘ஒண்ணு பண்ணு. நீ எழுதிக்கோ, ரூமுக்கு வந்து எனக்கு விளக்கிச் சொல்லு’ என்ற அருணை நினைத்து எனக்குக் கவலை பிறந்தது.
 
‘எங்கூர்ல வாத்யாருக்கே இங்கிலீஷ் தெரியாது. எனக்கு மட்டும் எப்பிடித் தெரியும்? முழுக்க தமிழ் மீடியம் தான்,’ என்று தலையணை போல் இருந்த இஞ்சினியரிங் பிசிக்ஸ் புத்தகத்தைப் பிரித்தான் அருண். ‘நாலு வருஷத்துக்குள்ள இந்த புக்க படிச்சுடலாமாடா?’ என்றவனிடம், அது முதலாண்டுக்கான ஒரு நூல் மட்டுமே என்று சொல்ல மனம் வரவில்லை.
 
இஞ்சினியரிங் பிசிக்ஸ் தலையணையை அவன் வாய் விட்டுப் படித்த அந்த நாள் ‘இவன் என்னிக்கிப் படிச்சு என்னிக்கி முடிக்கறது?’ என்று தோன்றினாலும், ‘நீ படிடா. புரியல்லேன்னா சொல்லு, நாம் சேர்ந்து படிக்கலாம்’ என்று சொன்ன என்னை நன்றியுடன் பார்த்தான்.
 
சேலத்தை அடுத்த சிறிய கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அருணின் பெற்றோர் ஒருமுறை ஹாஸ்டல் ரூமிற்கு வந்தனர். கண்டாங்கி சேலை கட்டிய அந்த அம்மையார் அருணின் தாய் என்றும், நான்கு முழம் வேட்டியும் அழுக்கேறிய சட்டையும் தோளில் துண்டும் போட்டிருந்த அந்த மனிதர் அவனது தந்தை என்று சத்தியம் செய்தாலும் நான் நம்பத் தயாராக இல்லை.
 
இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை நெய்வேலி நூலகத்தில் இருந்து நான் எடுத்து வரும் போர்ஸித், வோட்ஹவுஸ் நாவல்களை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன், ‘இதெல்லாம் எனக்குப் புரியுமாடா?’ என்று கேட்ட போது நான் உள்ளுக்குள் அழுதேன் என்பது உண்மை. ‘சும்மா படிச்சுப் பாரு மச்சி’ என்று நான் அவனுக்குக் கொடுத்து, அவன் சில நாட்கள் போராடிப் பின்னர் திருப்பித் தந்து, மீண்டும் எடுத்துப் படிக்கத் துவங்கினான். ‘முழுசா புரியல. டிரை பண்றேன்,’ என்றவனை நினைத்துப் பரிதாபப்படுவதா, பாராட்டுவதா என்று தெரியாமல் நின்றிருந்தேன்.
 
ஹாஸ்டலில் ஹிந்து பேப்பர் வாங்குவது என்ற வழக்கத்தை ஏற்படுத்தினேன். நானும் இன்னொருவனும் (அசோக் என்று நினைவு) சேர்ந்து வாங்குவோம். பள்ளி நாட்களின் பழக்கம். ‘அருண், ஹிந்து படி. ரொம்ப இன்றஸ்டிங்கா இருக்கும்,’ என்ற என் பேச்சை நம்பாமல் பின்னர் தினமும் படிக்கத் துவங்கினான்.சில நாட்களில் ‘இன்னும் ஹிந்து வரலியாடா?’என்று பிடுங்கத் துவங்கினான்.
 
ELA – English Literary Association – என்கிற அமைப்பில் இணைந்தான் என்று நினைவு.அதற்கு என்னையும் சேர்த்து ஆறு பேர் வருவார்கள்.அங்கு ஆங்கில நூல்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்போம்.
 
நான்கு வருட முடிவில் மெக்கானிக்கல் பிரிவில் கல்லூரியில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்து, இன்று ஆஸ்திரேலியாவில் பெரிய பதவியில் இருக்கும் அருண் தற்போது எழுதும் ஆங்கிலம் பிரமிக்க வைக்கிறது.
 
அருண் இன்று தனது ஊருக்கும், சமூகத்துக்கும் மிகப் பெரிய உதவிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
 
அருணின் வெற்றி, விடாமுயற்சியின் வெற்றி,தோல்வியைத் தோற்கடித்த வெற்றி, கருணை மனம் கொண்ட பாரத தேவியின் வெற்றி.
 
#NEET

‘இந்தியப் பயணம்’ – வாசிப்பு அனுபவம்

ஜெயமோகனும் நண்பர்களும் தாரமங்கலத்தில் இருந்து புத்த கயா வரை சென்ற சாலைவழிப் பயணத்தின் அன்றாடத் தொகுப்பே ‘இந்தியப் பயணம்’ என்னும் நூல். அன்றாடப் பயண நிகழ்வுகள், பயணத்தின் போது கண்ணில் படும் காட்சிகள், சுற்றுப்பறம், தமிழ் நாடு, ஆந்திரா, தெலங்கானா, மஹாராஷ்டிரம், மத்தியப் பிரதேசம், உபி, பிஹார் என்று வேறுபடும் நிலங்களின் வர்ணனைகள், மாறும் சீதோஷ்ண நிலைகள், அவ்விடங்களில் கிடைக்கும் கள் முதலிய பானங்கள் என்று பலதையும் தொட்டுச் செல்லும் இப்பயணக் குறிப்புகள் அவ்வூர்களின் கோவில்கள் பற்றிய வரலாற்றுத் தகவல்களையும் அளிக்கத் தவறவில்லை.

பாரதத்தின் ஒரு கோடியில் இருந்து இன்னொரு கோடிக்குச் செல்லும் ஜெயமோகன், தான் கண்ட கோவில்கள், கோட்டைகள் என்று அவற்றின் வரலாறு, ஆண்ட மன்னர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் என்று அன்றாடம் எழுதுகிறார். தமிழகம் தவிர்த்த இத்தனை மாநிலங்களின் சிறு வரலாறு குறித்து இத்தனை தகவல்களை அவர் எப்படித்தான் நினைவில் வைத்துள்ளார் என்பது மலைப்பாகவே உள்ளது.

தாரமங்கலத்தில் சைவத்தில் துவங்கும் இவரது பயணம், ஆந்திராவில் வைணவத் தலங்களில் நிகழ்ந்து, புத்த கயாவில் பவுத்தத்தில் முடிவது, பாரதத்தின் பரந்துபட்ட சமயங்களின் ஒத்திசைவைக் காட்டுவதாக எனக்குத் தோன்றியது.

india-payanam-10002242-800x800ஆந்திராவில் அஹோபிலம் குறித்த பயணக் குறிப்புகளில் தற்போதைய அஹோபில மடத்தின் ஆரம்ப கால நிகழ்வுகள் குறித்த சரியான செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ளது சிறப்பு. செஞ்சு பழங்குடியினர் வாழும் அஹோபில மலைகளுக்குக் காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து தனியாளாகச் சென்று, பழங்குடியினரை வைணவர்களாக்கி, அனைவரையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு சமயமாக வைணவத்தை வளர்த்த ஆதி வண்சடகோப ஜீயர் பற்றிய விவரங்கள் சரியாக உள்ளன. ஆனால் அஹோபில மடம் தென்கலை வைணவர்களுக்கானது என்பது தவறு. அது வடகலை வைணவர்களுடைய பிரதான மடம். தமிழ் மொழிக்கு அம்மடம் அளித்து வரும் முதன்மையையும் ஜெயமோகன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மத்தியப்பிரதேசத்தில் பயணிக்கும் போது அம்மாநிலத்துச் சாலைகள் பற்றிக் குறிப்பிடுவது பெரும் கவலை அளிப்பதாக உள்ளது. அவசியம் பா.ஜ.க. அரசு கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று இப்பகுதி.

பயணிக்கும் பல மாநிலங்களிலும் பிழைப்பு தேடிச் சென்றுள்ள தமிழர்களைச் சந்திக்கிறார் ஆசிரியர். ‘தமிழ் நாடு தமிழருக்கே’ என்னும் வெற்றுக் கோஷத்தைக் கண்டிக்கும் விதமாக உள்ளவை இப்பகுதிகள்.

கோவில் இடிபாடுகள் என்றாலே இஸ்லாமிய மன்னர்களின் கைவரிசையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவ்வாறே அவர் காட்டும் கோவில்களும், பண்டைய கல்வி நிலையங்களும் இடிந்து தத்தமது பழைய வரலாற்றைக் கூறுகின்றன.

ஜெயமோகனின் கூரிய பார்வை நம்மைப் பல இடங்களில் பிரமிக்க வைக்கிறது. விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் இந்து அரசர்கள் ஆண்ட போதும் இஸ்லாமிய மசூதிகளுக்கு இடம் அளித்தார்கள் என்னும் தகவலைப் பதிவு செய்கிறார் ஆசிரியர்.  பெனுகொண்டா நகரில் பாபையா தர்க்கா இருந்துள்ளதைச் சுட்டும் ஆசிரியர், ஷெர் கான் மசூதியை 1564ல் சதாசிவ ராயர் கட்டினார் என்று கல்வெட்டு ஆதாரம் காட்டுகிறார். மதச்சார்பின்மை, சகிப்புத் தன்மை பற்றி இன்று ஓலமிடும் இடதுசாரிகளும் பகுத்தறிவாளர்களும் அவசியம் படிக்க வேண்டிய பகுதி இது.

பல கோவில்களைப் பற்றிக் கூறும்போதெல்லாம் தமிழ் நாட்டுக் கோவில்களுடன் அவற்றை ஒப்பிட்டுக் காட்டுவது பாராட்டும்படி உள்ளது. வாஜ்பாய் துவங்கிய தங்க நாற்கரச் சாலைத் திட்டம் எப்படி காங்கிரஸ் ஆட்சியில் அழிக்கப்பட்டது என்பதைத் தனது ஆந்திர, மத்தியப் பிரதேசச் சாலைகள் பற்றிய குறிப்புகளில் வெளிப்படுத்துகிறார் ஜெயமோகன்.

விறுவிறுப்பாகவும், அவசரமாகவும் எழுதப்பட்ட அன்றாடக் குறிப்புகள் என்பதால் சில இடங்களில் மேலதிக வர்ணனைகள் இல்லாமல் இருக்கிறது. நூலாக வெளியிடும் போது அவற்றைச் சேர்த்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறது.

பாரத தரிசனத்தைத் துவங்கும் யாருக்கும் பயனளிக்கும் நூல் ‘இந்தியப் பயணம்’. இதை இங்கே வாங்கலாம்.

தனி நாடு அடைவது எப்படி?

தனி நாடு அமைத்தே தீருவோம்.

தேரழுந்தூரைத் தலை நகராகக் கொண்ட கம்ப நாட்டை அமைத்தே தீருவோம். கம்பருக்குத் தீங்கிழைத்த, தஞ்சையைத் தலை நகராகக் கொண்ட சோழ நாட்டின் மீது படை எடுப்போம். இதற்காகத் தேரழுந்தூரின் வடக்குவீதி அரசின் பிரதமர் ஆதரவையும், தேரழுந்தூர் சர்வமான்ய அக்ரஹார அரசின் ஜனாதிபதியின் ஆதரவையும் பெறத் தயங்க மாட்டோம்.

இவ்வளவு ஏன்? கும்பகோண அரசின் முதல் மந்திரியுடன் பேச்சு வார்த்தைகள் ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டன. இனி கும்பகோணத்தின் படைகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு, தஞ்சையை நோக்கித் தேரழுந்தூர்ப் படைகள் எந்நேரமும் முன்னேறும்.

கம்பன் என்றால் அவ்வளவு இளக்காரமா? கம்ப ராமாயணத்தை அரங்கேற்ற ஶ்ரீரங்கத்தில் எவ்வளவு எதிர்ப்பு? மறக்க மாட்டோம் அநீதியை. ஆழ்வார் பாசுரங்களைப் பாடலாமாம், கம்பன் எழுத்தைப் பாடக் கூடாதா? கம்பனும் இராமனைப் பற்றித்தானே பாடியுள்ளான்?

கம்பன் மீதுள்ள காழ்ப்பால் அவனது மகன் அம்பிகாபதியைச் சோழன் எவ்வளவு கொடுமை படுத்தியுள்ளான்? இதற்கெல்லாம் தீர்வு கம்ப நாடென்னும் தனி நாடு தான்.

என்ன கேட்டோம்? கம்பனின் பாடலை அங்கீகரிக்கச் சொன்னோம். தேரழுந்தூர் என்றால் இளக்காரமா? எங்களைக் கண்டால் தஞ்சை சோழப் பேரரசுக்கு அவ்வளவு இளக்காரமா?

இன்னும் என்ன கேட்டோம்? திருமங்கையாழ்வார் பாடலுக்கு நம்மாழ்வார் பாடலுக்கு உள்ள ஏற்றத்தைத் தாருங்கள் என்றோம். கொடுத்தார்களா சோழ அரச வஞ்சகர்கள்? பாண்டிய நாட்டின் நம்மாழ்வாருக்கும், பெரியாழ்வாருக்கும் உள்ள அந்தஸ்தை திருமங்கை ஆழ்வாருக்குக் கொடுக்க மனம் இல்லையே உங்களுக்கு?

‘நாயக-நாயகி பாவ’த்தில் திருமங்கை ஆழ்வாரும் தான் பாடியிருக்கிறார். அதென்ன பாண்டிய நாட்டு ‘நாயக-நாயகி பாவ’ பாசுரங்களுக்கு மட்டும் ஏற்றம்? பராங்குச நாயகி என்றால் இங்கே பரகால நாயகி. வண்டு முதற்கொண்டு தூது விட்டுப் பாடியுள்ளார் திருமங்கை. ‘தேமருவு பொழிலிடத்து மலர்ந்த போதை’ பாசுரத்துக்கு ஈடாகுமா உங்கள் பாண்டியப் பாசுரங்கள்?

என்னதான் காரணம்?

ஏனென்றால், திருமங்கையாழ்வார் தேரழுந்தூர்ப்பக்கம். நாகப்பட்டினத்துக்கு அருகில் உள்ள திருக்குறையலூர். என்ன இருந்தாலும் உங்களுக்கு வேற்று நாட்டுக் காரரின் பாசுரங்கள் தான் உசத்தி. அதனால் தானே பாண்டிய நாட்டுப் பெரியாழ்வாரையும், நம்மாழ்வாரையும் கொண்டாடுகிறீர்கள் ?

இதற்கு ஒரே தீர்வு தனி நாடு தான். கம்ப நாடு. இது கம்பனுக்கும், திருமங்கை ஆழ்வாருக்கும் குரல் கொடுக்கும் ஒரே தேசம்.

வெற்றி வேல், வீர வேல். படை எழுக, திரை விலக, கம்பன் புகழ் ஓங்க. போர், போர், தனி நாட்டுக்கான போர்.

‘பரத் ராம். அப்பா தூக்கத்துல ஏதோ உளர்றார பார். ஏஸி போடணுமா கேளூ. தமிழ் நாட்டுல கண்ட அசடுகளும் பேசறதெல்லாம் படிக்காதீங்கோன்னா கேட்டாதானே’

கொழுக்கட்டை மஹாத்மியம்

நெய்வேலியில் ஸத் சங்கத்துக்கு எதிரில் ஸ்டோர் ரோடு ஜங்ஷனில் மேடையில் நாலு பேரும், கீழே மூன்று பேரும், மொத்தமாக எட்டு பேர் (வாக்கிங் ஸ்டிக்குடன் நிற்கும் சிலையையும் சேர்த்து) கன்னா பின்னாவென்று வசை பாடிக்கொண்டிருந்தால் பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். சைக்கிளை சற்று வேகமாக மிதித்து வீடு வந்து சேர்ந்தால் பாட்டியாத்து கொழுக்கட்டை காத்திருக்கும்.
‘பாட்டி’ என்பது இரண்டு வீடுகள் தள்ளி இருந்த பிரகாஷின் பாட்டி, சுப்பிரமணியம் மாமாவின் மகன். பாட்டி எங்களுக்கும் பாட்டி தான். அவ்வளவு அன்பு. ‘பாட்டி ஆமருவிக்கும் கண்ணனுக்கும் குடுக்கச் சொன்னா’ என்று பிரகாஷ் கொண்டுவந்து கொடுத்திருப்பான்.
எங்கள் வீட்டில் விநாயகர் சதுர்த்து கொண்டாடுவதில்லை என்பதால் பசங்களுக்கு என்று பாட்டி கொடுத்தனுப்புவாள். அதை வெளிப்பாத்திரம் என்று சொல்லி தனியாக வைத்திருப்பார்கள். வெளியோ, உள்ளோ – எனக்கு அதனுள்ளிருக்கும் கொழுக்கட்டை தேவாம்ருதமாக இருக்கும்.
imagesஅதெப்படித்தான் ஐயர்கள் வெல்லம் வைத்து கொழுக்கட்டை செய்கிறார்களோ என்று வியந்ததுண்டு. எல்லா ஐயர் வீடுகளிலும் ஒரே சுவையுடன் பிள்ளையார் கொழுக்கட்டை இருப்பது ஆராயும் சீர்மைத்தே.
ஒருமுறை எங்கள் பிடுங்கல் தாங்காமல் வீட்டில் அதே போல் கொழுக்கட்டை செய்கிறேன் பேர்விழி என்று வெல்லம் போட்ட உப்புமா கீண்டப்பட்டதை நெய்வேலி கெஜட்டில் போட்டது லோக பிரசித்தம்.
பிறகு புதிய முறையில் ‘காரடையான் நோன்பு கொழுக்கட்டை’ செய்கிறேன் என்று துவங்கி, அதில் வெல்லம், உப்பு என்று இரண்டு வகை செய்யப்பட்டது. அடுத்த ஒரு வாரம் எங்களுக்கு கிரிக்கெட் விளையாட பந்துக்குப் பஞ்சமில்லாமல் ஆனது. Reduce, Reuse, Recycle என்று சிங்கப்பூரில் இப்போது சொல்கிறார்கள். நாங்கல்லாம் அப்பவே அப்புடி என்று சிங்கப்பூர் அரசுக்குச் சொல்லலாம்.
images-2ஐயங்கார்கள் பிள்ளையார் சதுர்த்தி கொண்டாடுவதை சாமர்த்தியமாகச் செய்வார்கள். மண் பிள்ளையாரை வாங்கி அவருக்குத் திருமண் இட்டு, ‘தும்பிக்கையாழ்வார்’ என்று நாமகரணம் பண்ணி, அவருக்குப் பக்கத்தில் பெருமாள் படத்தையும் ஏள்ளப்பண்ணிவிடுவது சில ஐயங்கார்களின் வழக்கம். யாராவது வைதீகர்கள் வந்துவிட்டால் ‘பசங்களுக்காக, கொஞ்சமா, நம்ம சம்பிரதாயப்படி..’ என்று சொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வளவு மழுப்பாமல் ‘கொழுக்கட்டை சாப்பிட ஆசையாக இருந்தது’ என்று சொல்லியிருக்கலாம்.
எங்கள் வீட்டில் இந்த வழக்கம் இல்லை. பிரகாஷின் பாட்டி இருந்தாரோ பசங்கள் நாங்கள் பிழைத்தோம்.
இப்படியாக இருந்த எங்கள் கொழுக்கட்டைத் தொடர்பு ஒரு நாள் நின்றுபோகும் போல் ஆனது. பிரகாஷ் பாட்டி காலமானார். பாட்டி போனது துக்கம் தான் என்றாலும் ‘இனி கொழுக்கட்டை கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ’ என்கிற தவிப்பு இருந்தது வாஸ்தவம்.
அடுத்த வருஷம் பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்று வாசலுக்கும் உள்ளுக்குமாக அலைந்து கொண்டிருந்தேன். நேரம் ஆகிக்கொண்டிருந்தது. பிரகாஷையோ, அவன் தம்பி ஶ்ரீதரையோ காணவில்லை. ‘சரி நமக்கு அதிர்ஷ்டம் அவ்வளவுதான்’ என்று எண்ணி நொந்து போய் பாடம் படிக்க உட்கார்ந்தேன்.
பிரகாஷ் வேகமாக வந்தவன், ‘அம்மா குடுக்கச் சொன்னா’ என்றான்.
பிள்ளையார் கைவிடவில்லை.

தி ஹிந்து – ஒரு மினி பார்வை

வாஞ்சிநாதன் பற்றிய கீழ்த்தரமான கட்டுரை வெளியிட்டதற்கு தி ஹிந்து வருத்தம் தெரிவித்துள்ளது (அ) தெரிவிப்பது போல் எழுதியுள்ளது.

கட்டுரையை வாசித்தேன். தகவல் பிழைகள் இருப்பதை மூன்றாம் வகுப்புப் பிள்ளை கூட கண்டுகொள்ளும் அளவில் உள்ளது கட்டுரை. எழுத்தில் கிஞ்சித்தும் தரம் என்பது இல்லை. முரசொலியைப் படிக்கிறோமா என்று எண்ணத் தோன்றியது. தி ஹிந்துவில் தரம் இறங்கியுள்ளது பற்றிப் பலமுறை எழுதி இருந்தாலும், இம்மாதிரி அடிப்படைத் தகவல்களைக் கூட சரி பார்க்காமல் எழுதியிருப்பது, அதிர்ச்சியே. முன்னொரு முறை நாலாந்தர நக்கீரனில் ‘ஜெயலலிதா பசு மாமிசம் சாப்பிட்டார்’ என்பதாக வந்த கட்டுரையை ஆங்கில தி ஹிந்து மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டது. அந்தப் பாரம்பரியம் தொடர்கிறது போல் தெரிகிறது. தமிழ் ஹிந்து ‘தி நக்கீரன்’ என்று பெயர் மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

ஆங்கில தி ஹிந்து சற்று முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளது போல் படுகிறது. எடிடோரியல், ஓப்பன் பேஜ், பேட்டி முதலியவற்றை விலக்கி வைத்துப் பார்த்தால், முன்னேற்றம் தெரிகிறது. புதிய எழுத்தாளர்கள் தென்படுகிறார்கள்.ஆனால் ஆங்கிலத்தின் தரம் குறைந்துள்ளது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. புதிய எழுத்தாளர்கள் , செய்தியாளர்கள் தங்கள் கட்டுரைகளில் ‘ஆராய்ச்சி’ என்பதே இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்வது ‘சிறப்பாக’ உள்ளது. வெறும் தகவல்களைச் சொல்வதற்கு மேல் இவர்கள் வேறொன்றையும் செய்வதில்லை. மாத்ருபூதம் என்பார் எழுதும் நகைச்சுவைப் பகுதி அவ்வப்போது கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறது. மற்றபடி பரத்வாஜ் ரங்கன் எழுதும் சினிமா விமர்சனம், வாராந்திர நூல் விமர்சனங்கள் மற்ற நாளிதழ்களை விட நன்றாக உள்ளன. நூல்கள் பெரும்பாலும் தேச துரோக இடது சாரி நூல்கள் என்று நான் சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை.

இதையெல்லாம் யாராவது ஹிந்துவில் பணிபுரிபவர்கள் மேலிடத்திற்கு எடுத்துச் சொல்லலாம். ஆனால் இடதுசாரிகளின் காதுகள் மார்க்ஸ்-ஈயத்தால் அடைக்கப்பட்டவை என்பதால் பலன் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. சங்கை ஊதிப் பார்க்கலாம். அவ்வளவுதான்.

ஹிந்துவில் ‘பிசினஸ் லைன்’ நல்ல கட்டுரைகளைத் தாங்கி வருகிறது. மீடியாக்ரிட்டி இன்னமும் அண்டவில்லை.

முக்கியமாக ஹிந்துவின் ஐ-பேட் செயலி சிறப்பாக உள்ளது. எடிட்டோரியல், ஓப்பன் பேஜ், பேட்டிகள் முதலியவை நம் கண்ணில் படாமல் இருக்க செயலியில் வழி உள்ளதா என்று தெரியவில்லை. தினமணி, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், துக்ளக், வலம் முதலியவை ஹிந்துவின் ஐபேட் செயலி போல் செய்துகொள்வது நல்லது.

ஒரு காலத்தில் ‘ஹிந்து’வில் பணியாற்றவேண்டும் என்று விரும்பியிருந்தேன். இன்னமும் விரும்புகிறேன். ஆனால் கொள்கை ரீதியில் முடியமா என்று தெரியவில்லை.

ஆஸ்பத்திரியில் ஒரு கொலைப்படம்

சமீபத்தில் மருத்துவமனையில் சில நாட்கள் இருந்தேன். ஸ்டிறைட் டைம்ஸ், தமிழ் முரசு, கிண்டில் புத்தகங்கள், மலாய் மொழி தினசரியின் படங்கள் என்று அனைத்தையும் பார்த்து முடித்த பின் வேறு வழி இல்லாமல் டி.வி. பார்த்தேன். சேனல் ந்யூஸ் ஏஷ்யாவில் எப்படித்தான் ஒரே செய்தியை நாள் முழுவதும் போடுகிறார்களோ? செய்தியாளருக்கே போர் அடிக்கவில்லையா என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் வசந்தம் ஒளிவழியில் ‘மதயானைக் கூட்டம்’ என்று ஒரு திரைப்படம் துவங்கியது.

தயக்கத்துடன் பார்க்கத் துவங்கினேன். ஒரு இழவுடன் துவங்கியது படம். ஆரம்பமே பிரமாதம் என்று மலாய் சேனல் சூர்யாவை நாடினேன். இரண்டு பேர் ஏதோ கோபமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். திரும்பவும் சி.என்.ஏ. திரும்பவும் அதே செய்திகள். தூக்கமும் வரவில்லை. மீண்டும் வசந்தம். ஒரு இழவு முடிந்து இன்னொன்று துவங்கியிருந்தது போல் இருந்தது. இல்லையாம். அந்த ஒன்றே நீண்ண்ண்ண்டு கொண்டிருந்தது.

இறந்த ஒருவரின் ப்ளாஷ்பேக், மீண்டும் இழவு, மீண்டும் ப்ளாஷ்பாக், கத்திக் குத்து, இல்லை, அரிவாள் வெட்டு, ஒரு மலையாளப் பெண் முகம் காட்டுகிறாள், மீண்டும் சாவு, மீண்டும் ஒப்பாரி..

இப்படியாகப் பல ஒப்பாரிகளையும், இழவுகளையும் காட்டி, ஒவ்வொன்றின் நுண் காரியங்களையும் விளக்கி, மீண்டும் கொலை செய்து, மீண்டும் … முடியல சாமி.

யார் யாரை வெட்டுகிறார்கள் என்பது போய், அடுத்த முறை யாருடைய இழவு வரும் என்று எதிர்பார்க்கும்படி இருந்தது படம். கடைசியில் படத்தில் யாராவது மிஞ்சுவர்களா இல்லை எல்லாருவடைய காரியத்தையும் காட்டுவார்களா என்று யோசிக்கத் துவங்கினேன்.

ஒரு வழியாகப் படம் முடிந்தது. ஒரு பிளிரல் ஒப்பாரியுடன் தான்.

சாதியை ஒழிப்போம் என்கிறார்கள். கள்ளப்பய என்று பெருமிதம் தொனிக்கும் வசனங்கள். தேவர் பெருமை வேறு.

க்ளேனெகல்ஸ் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஒரு வேண்டுகோள்: தயவு செய்து அனிமல் ப்ளானெட் சேனல் வையுங்கள். மிருகங்கள் அனாவசியமாகக் கொல்வதில்லை.

%d bloggers like this: